மொழிகடந்த ஒளி: காஷ்மீரி சைவமும் தமிழ் சித்தாந்தமும்

அ. முனவர் கான்

காஷ்மீரி மொழியின் வாய்மொழி மரபு மிகவும் வண்ணமயமானதும் சிக்கலான தன்மையைக் கொண்டதுமாகும். இது பல்வேறு நாட்டுப்புற வடிவங்களைக் கொண்டுள்ளது. காஷ்மீரி இலக்கியத்தின் மிகச்சிறந்த பிரதிநிதித்துவ இலக்கிய வடிவம் நாட்டுப்புற இலக்கியவடிவமே. சோமதேவர், கி.பி. 11 ஆம் நூற்றாண்டில் தனது ‘கதாசரித சாகரம்’ (Kathasarit Sagar) நூலுக்காகப் பல்வேறு காஷ்மீரி இலக்கிய வடிவங்களைக் கொண்ட கதைகளையும், பலதரப்பட்ட கதைக்களங்களையும் சேகரித்தார்.

காஷ்மீரி மொழி தனது நாட்டுப்புற மரபை வெறும் பாதுகாப்பாக மட்டும் வைத்திருக்கவில்லை; மாறாக, ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் அதனை வளப்படுத்தி, மாற்றியமைத்தும் வந்துள்ளது. இது சமூக மாற்றம், நடத்தை முறைகள், நம்பிக்கைகள், அடக்கப்பட்ட ஆசைகள், ஆக்கப்பூர்வமான எண்ணங்கள், ஆழ்மனதின் ஏக்கங்கள், கூட்டுப் பங்களிப்புள்ள கனவுகள் ஆகியவற்றின் பல பரிமாணங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது.

காஷ்மீரி நாட்டுப்புற இலக்கியம் என்பது எழுதப்படாத வரலாற்றின் ஒரு புதையலாகும். இது வாழ்க்கையைப் பல்வேறு வண்ணங்களிலும் உணர்வுகளிலும் சித்தரிக்கிறது.

‘கூட்டுக் குடும்பம்’ போன்ற பல சமூக அமைப்புகளின் முக்கியத்துவத்தை இது காட்டுகிறது. சாதாரணப் பெண்களையும் மேல்தட்டுப் பெண்களையும் சித்தரிப்பதோடு, அவர்களின் நடத்தையில் உள்ள முரண்பாடுகளையும் இது வெளிப்படுத்துகிறது.

‘கானா தாமாதி’ (Khaana Daamaadi – மாப்பிள்ளை மாமனார் வீட்டோடு தங்கும் முறை) மற்றும் தத்தெடுப்பு போன்ற உள்ளூர் பழக்கவழக்கங்களின் பிரதிபலிப்புகளும் இதில் உள்ளன.

காஷ்மீரி நாட்டுப்புறப் பாடல்கள், குறிப்பாகக் காஷ்மீரிப் பெண்களின் உணர்ச்சிகள், கனவுகள், துயரங்கள் மற்றும் ஆசைகளைச் சித்தரிப்பதில் மிகவும் செழுமையாக உள்ளன. இப்பாடல்களில் பெண்கள் தங்களின் உறவுகளின் சிக்கலான நிலைகளோடு சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் நிலப்பிரபுத்துவ சமூகத்தின் அனைத்து விழுமியங்களையும் கடைப்பிடித்து மதிக்க வேண்டும்; மேலும், கல்லைப் போலச் சுயநலமற்றவர்களாகவும் உணர்ச்சியற்றவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது.

விடியற்காலம் முதல் அந்தி சாயும் வரை அவர்கள் வீட்டு வேலைகளைக் கவனிக்க வேண்டியவர்களாக இருக்கிறார்கள். பலதார மணம், ஆரம்பகாலத் திருமணம் (குழந்தைத் திருமணம்), மேல்தட்டு முஸ்லிம்களிடையே நிலவிய பர்தா முறை, விதவைக் கோலத்தின் சாபங்கள் போன்றவற்றுக்கான ஏராளமான சான்றுகளை இப்பாடல்களில் எங்கும் காண முடிகிறது.

காஷ்மீரி மொழியின் முக்கிய இலக்கிய ஆளுமையான லல்லாவின் படைப்புகளை, எம். கோபாலகிருஷ்ணன் ‘கொடுங்காற்றில் ஒரு விளக்கு’ என்ற தலைப்பில் மொழிபெயர்த்துள்ளார்.

லால் டெத் 14 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், பாந்த்ரேதனுக்கு அருகிலுள்ள செம்போராவில் பிறந்தார். பதாம்போராவில் (இன்றைய பாம்பூர்) அவருக்குத் திருமணம் நடந்தது. திருமணத்திற்குப் பிறகு வழக்கப்படி அவருக்கு ‘பத்மாவதி’ என்று பெயரிடப்பட்டது. ஆனால், அவர் ‘லால்’ என்றே அறியப்பட்டார்; இது அநேகமாக அவருடைய பெற்றோர் வைத்த பெயராகவும், ‘லலிதா’ (செல்வத்தின் தேவி) என்பதன் சுருக்கமாகவும் இருக்கலாம்.

அவர் சிறு வயதிலேயே சித்த ஸ்ரீ காந்தா (பிரபலமாக ‘செதமால்’ என்று அழைக்கப்படுபவர்) என்பவரால் யோகக் கலையில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருக்கலாம் எனத் தெரிகிறது. அவருடைய குடும்ப வாழ்க்கை அமைதியானதாக அமையவில்லை. எனினும், ஆரம்பகால ஆன்மீகப் பயிற்சிகளும், அவருடைய தூய்மைப்படுத்தலும் (Sublimation) அவரின் ஆன்மீக அனுபவத்திற்கு மிகுந்த தீவிரத்தை அளித்தன.

அவர் கவித்துவமான ஆன்மாவோடு பிறந்தவர்; இயல்பான மொழித்திறனும் கொண்டவர். எனவே, அவருடைய அனுபவம் ஆக்கப்பூர்வமான மொழியில் வெளிப்பட்டதால், அவருடைய ‘வாக்குகள்’ (Vaakhs – கவிதைகள்) எப்போதும் அழியாத புதுமையையும் உத்வேகத்தையும் கொண்டுள்ளன. 14 ஆம் நூற்றாண்டின் மொழி மாற்றத்தை அவர் பிரதிபலிக்கிறார்; அவருடைய வாக்குகள் நவீன காஷ்மீரி மொழியின் விடியலைக் குறிக்கின்றன.

அவருடைய கவிதைகள் காஷ்மீரி மொழிக்கு எண்ணற்ற மரபுத்தொடர்களையும் சொற்றொடர்களையும் வழங்குவதோடு மட்டுமல்லாமல், தத்துவ சிந்தனைகளையும் வழங்கி, அதன் வெளிப்பாட்டு அழகைக் கூட்டுகின்றன. அவரே நவீன காஷ்மீரி மொழியை உருவாக்கியவர் ஆவார். அவரது பிறவித் தொடர்புத் திறன் (Communicative skills) காரணமாக, அவருடைய வாக்குகள் சாதாரண வாசகர்களுக்கும் விமர்சகர்களுக்கும் ஒரு சிறந்த இலக்கியப் புதையலாகக் கருதப்படுகின்றன.

“அவர் ‘வாக்கு’ என்ற வடிவத்தை மறுசீரமைத்த விதம், இந்த வகையிலான அனைத்துப் படைப்புகளையும் மதிப்பிடுவதற்கான ஒரு தரநிலையாக மாறியது.”ஒலியியைபு (Assonance), உள் எதுகை-மோனைகள் (Inner rhymes), ஆழமான பொருள், பிம்பங்கள் (Images), போதனை அல்லாத தன்மை, உள் கவித்துவ முரண்பாடு அல்லது சுய நாடகம் (Auto-drama)

ஆமி பனா சோத்ராஸ் நாவி, சாஸ் லமான் ஆதி போஸி தை மியோன் மேதி தியி தார் ஆம்யான் டாக்யான் போனி சும் ஷாமான் ஸுவ் சும் பிரமான் கரா கட்ஸாஹா

“ முறுக்கேறாத கயிறைக்கொண்டு கடலின் குறுக்கே என் படகை செலுத்துகிறேன் எனக்கு அவன் செவிகொடுத்து கடப்பதற்கு உதவுவானா? அல்லது பாதி சுடப்பட்ட மண்கோப்பையிலிருந்து கசியும் நீரைப்போல நான் வழிந்து போவேனா? அலையும் பாவப்பட்ட என் ஆன்மாவை அவன் வீடு சேர்த்திடுவானா? “ 

தன் ஆயுள் முடிவதற்குள், இறைவனை அடைந்து தன் ஆன்மா வீடுபேறு (முக்தி) பெற வேண்டும் என்ற தீவிரமான ஆன்மீக ஏக்கத்தை லால் டெத் இதில் மிக அழகாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

லால், சைவ மதத்தின் ‘திரிகா’ (Trika) பிரிவைச் சேர்ந்தவர். அவருடைய ஆன்மீக அனுபவங்கள் அவருடைய தீவிர சாதனாவிலிருந்து (வழிபாட்டுப் பயிற்சி) வந்தவை; திரிகாவைத் தவிர வேறு எந்த தாக்கமும் அதில் இல்லை.

அவருடைய வாக்குகளின் அடிப்படையில், அவர் பைத்தியக்காரியாகவோ, ஆடைகளின்றி அலைந்தவராகவோ அல்லது ஒழுக்கமற்றவராகவோ இருக்கவில்லை என்று உறுதியாகக் கூறலாம். அவர் தனது வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில் சாதனாவில் உயர்ந்த நிலையை அடைந்ததால், மத சடங்குகளுக்கும் மூடநம்பிக்கை சார்ந்த பிடிவாதங்களுக்கும் எதிராக இருந்தார். ‘சித்தம்’ (உணர்வு/மனம்) என்பதைக் கட்டுப்படுத்தி, அதனைச் ‘சூன்யத்தில்’ (Positive Void – நேர்மறையான வெற்று நிலை) லயிக்கச் செய்வதே அவருடைய ஆன்மீக அனுபவத்தின் உச்சமாகும் 

ஒரு பெண் கவிஞராக, புறத் தூய்மையை விட மனத்தூய்மைக்கே அவர் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தார். தன் உடலையும் மனதையும் தவம் மற்றும் ஆன்மீகப் பயிற்சியால் தேய்த்துச் சுத்தமாக்கிய பிறகே, தனக்குள் ஒரு புதிய மாற்றத்தைக் கண்டதாக அவர் குறிப்பிடுகிறார். பிரிவினையற்ற அத்வைத நிலையை இப்படி கூறுகிறார் 

“நான் யார் நீ யார் ஒருபோதும் எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை

அசிங்கம்பிடித்த இந்த உடலின் மீது ஆசைகொண்டிருந்த என்னால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை,

நீதான் நான் நான்தான் நீ என்பதை.

எப்போதும் நான் சந்தேகப்பட்டது, நான் யார்? நீ யார்? என்றுதான்.”

“நான் யார்”, “நீ யார்” என்ற அடிப்படை வினாக்களுடன் தொடங்குகிறார். இது சாதாரண மனிதன் தன்னைத் தேடும் ஆன்மீகப் பயணத்தின் முதல் படியாகும்.

உடல் மீதான பற்று: “அசிங்கம்பிடித்த இந்த உடலின் மீது ஆசை கொண்டிருந்த என்னால்” என்பதில், உடல் என்பது அழியக்கூடியது மற்றும் அசுத்தமானது என்ற ஆன்மீகக் கண்ணோட்டம் முன்வைக்கப்படுகிறது. அழியும் உடலே “நான்” என்று நாம் நம்புவதால் தான், ஆழமான உண்மைகளை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை.

“நீதான் நான், நான்தான் நீ” என்பதுதான் இந்தக் கவிதையின் உச்சகட்ட உண்மை. பிரபஞ்சத்தின் ஆதி சக்தியும் (இறைவன்) மனிதனும் (நான்) வேறல்ல; இரண்டும் ஒன்றே என்பதை உணரும்போது பிரிவினை மறைகிறது.

இதுவரை “நான் யார்”, “நீ யார்” என்று பிரித்துப் பார்த்துச் சந்தேகித்துக் கொண்டிருந்த மனம், இப்போது அந்த இரண்டிற்கும் இடையே உள்ள ஒருமையை உணர்ந்துவிட்டது. இந்த வரிகள் நம்மைச் சுற்றியுள்ள மாயையைக் களைந்து, நமக்குள் இருக்கும் இறைத்தன்மையைக் காணத் தூண்டுகின்றன.

“புசித்துக்கொண்டேயிருப்பது எங்கும் உன்னை இட்டுச் செல்லாது
உணவை மறுத்து விரதமிருப்பின் ஓங்குவது உன் அகங்காரம் மட்டுமே.
பசித்துப்புசிப்பின் சமநிலை கூடும்
உன் தொடுகையில் திறக்கும் மூடிய கதவுகள்.”

இந்த வரிகள் உணவை ஒரு குறியீடாகப் பயன்படுத்தி, மனிதனின் ஆசைகளுக்கும் செயல்களுக்கும் இடையே இருக்க வேண்டிய மத்திய வழி (Middle Path) அல்லது சமநிலையைப் பற்றிப் பேசுகின்றன.

எப்போதும் உலக ஆசைகளையோ, உணவையோ நுகர்ந்து கொண்டே இருப்பது ஒருவனை ஆன்மீக ரீதியாக முன்னேற்றாது; அது தேக்க நிலையையும், சோம்பலையும் மட்டுமே தரும்.

ஆசைகளை முற்றிலும் ஒடுக்குகிறேன் என்ற பெயரில் கடுமையான விரதங்களை மேற்கொள்வது பெரும்பாலும் நிஜமான ஞானத்தைத் தராது. மாறாக, “நான் உணவை வென்ற தியாகி” என்ற நுணுக்கமான அகங்காரத்தை (Ego) மட்டுமே வளர்க்கும். தேவை அறிந்து, பசிக்கும் போது மட்டும் உண்பது உடல் மற்றும் மன ரீதியான சமநிலையைத் தரும். எப்போது செயல்பட வேண்டும், எப்போது அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்ற விவேகம் இதனால் உண்டாகும்.

 ஒருவன் இந்தச் சமநிலையை அடைந்துவிட்டால், அவனது ஆற்றல் சிதறாது. அத்தகைய தெளிவான நிலையில் அவன் எதைத் தொட்டாலும் அது வெற்றியாகும். இதுவரை அவனுக்கு முடக்கப்பட்டிருந்த ஆன்மீக ரகசியங்களும், வாய்ப்புகளும் தானாகவே திறக்கும்.

“புதிய மனம் புதிய நிலவு பெருங்கடல் புதிதாகியிருப்பதை கண்டேன் நான்
என் தேகத்தையும் மனத்தையும் தேய்த்து சுத்தமாக்கிய பிறகு
லல்லாவாகிய நான் அத்தனைக்கத்தனை புதிதாகியிருக்கிறேன்

இங்கு “புதிய நிலவு”, “புதிய பெருங்கடல்” என்று கவிஞர் குறிப்பிடுவது, புற உலகம் மாறிவிட்டது என்பதல்ல; அந்த உலகத்தைப் பார்க்கும் அவருடைய பார்வை மாறிவிட்டது என்பதைக் குறிக்கிறது. மனம் தூய்மையடையும்போது, அதே உலகம் புதியதாகவும், தெய்வீகமானதாகவும் காட்சியளிக்கும். “என் தேகத்தையும் மனத்தையும் தேய்த்து சுத்தமாக்கிய பிறகு” என்பது வெறும் குளியலைக் குறிப்பதல்ல. ஒரு மனிதன் தன் உள்ளத்தில் இருக்கும் அகந்தை, ஆசை, பொறாமை ஆகியவற்றைத் துடைத்து எறிவதைக் குறிக்கிறது.

இங்கே “லல்லா” என்பது வெறும் பெயரல்ல, அது ஒரு ஆன்மீக நிலை (State of Being). பழைய “நான்” என்ற உலகியல் அடையாளம் இறந்து, மனதில் எந்தப் பாரமும் இல்லாத ஒரு தூய்மையான புதிய நிலை பிறப்பதையே இது காட்டுகிறது. “உன் மனம் மாறினால், நீ வாழும் உலகமே மாறும்” என்பதே இதன் மையக்கருத்து. வாழும்போதே ஜீவன் முக்தி

“இவ்வுலகம் முழுதும் அவன் விரித்திருக்கிறான் தன் மெல்லிய வலையை
உன் குருதியிலும் எலும்பிலும் ஆழ ஊடுருவியுள்ள அவனை
உயிருடனுள்ள இப்போது உன்னால் காண முடியாவிடில்
செத்துப் போன பின் எதிர்பார்க்காதே தனியே உனக்காக தரிசனம் தருவான் என.”

இறைவன் எங்கோ தொலைவில் உள்ள சொர்க்கத்தில் இல்லை. இந்த உலகம் முழுவதிலும் ஒரு மெல்லிய வலை போல அவன் தன் இருப்பைப் படரச் செய்துள்ளான். அதைக் காணப் பக்குவமான மனம் தேவை. இறைவன் உனக்கு வெளியேயோ அல்லது சிலைகளிலோ மட்டும் இல்லை; அவன் உன் உடலின் ஒவ்வொரு துளியிலும், இரத்தத்திலும், எலும்பு மஜ்ஜையிலும் உயிர்ச்சக்தியாக ஊடுருவி இருக்கிறான்.

மரணத்திற்குப் பிறகு கிடைக்கும் மோட்சத்தை விட, உயிருடன் இருக்கும் போதே இறைவனை உணர்வது அவசியம். நீ உயிருடன் இருக்கும்போதே உனக்குள் இருக்கும் தெய்வீகத்தை உணரத் தவறினால், இறந்த பிறகு உனக்காகத் தனியே எந்தத் தரிசனமும் கிடைக்காது. வாழும் போதே அடையும் “ஜீவன் முக்தி” அல்லது விழிப்புணர்வே சிறந்தது என்பதை இக்கவிதை ஆணித்தரமாகச் சொல்கிறது.

எல்லைகளற்ற ஆன்மீகப் பயணத்தை

“எனக்கு இப்படி நடக்குமென்று நான் நினைக்கவேயில்லை:

ஒரு கொண்டலாத்தி தன் அலகால் என் நகங்களைக் கொத்திவிட்டது
என் கனவுகளின் உண்மை ஒரே வரியில் என்னுள் தைத்தது
லல்லாவாகிய நான் குளத்தில் மிதக்கக் கண்டேன்
கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை கரை.” என்கிறார் 

தனது வாழ்வில் நிகழ்ந்த ஒரு மிகப்பெரிய ஆன்மீக விழிப்புணர்வை வியப்புடன் தொடங்குகிறார்.

சூபித்துவ இலக்கியங்களில் ‘கொண்டலாத்தி’ (Hoopoe) பறவை ஞானத்தைக் கொண்டு வரும் தூதுவனாகக் கருதப்படுகிறது. அது நகங்களைக் கொத்துவது என்பது, கவிஞரின் புற அடையாளங்கள் அல்லது உலகப் பற்றுகளைச் சிதைப்பதைக் குறிக்கிறது.

‘குளம்’ என்பது இங்கே பிரபஞ்ச அறிவையோ அல்லது இறைத் தன்மையையோ குறிக்கிறது. ஞானம் எனும் கடலில் மிதக்கும்போது எல்லைகளே இருப்பதில்லை. ஆரம்பமும் முடிவும் அற்ற அந்தப் பரம்பொருளோடு தான் கலந்துவிட்டதை ‘கரை தெரியவில்லை’ என்பதன் மூலம் லல்லா உணர்த்துகிறார்.

“நொடி நேரம் மூச்சை தொண்டைக் குழியில் நிறுத்திவைத்தேன்
உள்ளுக்குள் ஒளிர்ந்த அசையா சுடர் விளக்கு உண்மையில் நான் யாரெனக் காட்டியது
சிக்கென அதை கைப்பற்றி பொத்தி வைத்துக்கொண்டேன் என்றென்றைக்குமாய்.”

“வேறெதன் மீதும் நம்பிக்கையை கட்டி எழுப்பவில்லை, வேறெதையும் நான் நம்பவுமில்லை
என் சொற்களே எனக்களித்தன நானருந்தும் அமுதை
எனக்குள் பதுங்கிய இருளை அகற்றி
அதைச் சுருட்டி கீழே அடித்துத் துவைத்துச் சுக்குநூறாகக் கிழித்து எறியும் ஆற்றலை எனக்களித்ததும் என் சொற்களே.”

 மூச்சை ஒரு கணம் நிலைநிறுத்தும் போது (பிராணாயாமம்), சிதறி ஓடும் மனம் ஒருமுகப்படுகிறது. அப்போது உள்ளுக்குள் ஓர் ஒளி பிறக்கிறது. அந்த அக ஒளி, உடல் கடந்த ஆன்மாவைத் தரிசிக்கச் செய்து, “உண்மையில் நான் யார்” என்ற உண்மையை உணர்த்துகிறது.

கவிஞர் வெளி உலக அதிகாரத்தையோ, மனிதர்களையோ சார்ந்து தன் வாழ்வை அமைக்கவில்லை. துன்பமான நேரங்களில் அவருக்கு மன அமைதியையும், புத்துணர்ச்சியையும் தந்தது அவர் படைக்கும் சொற்களே (வாக்கு).

தன் உள்ளத்து இருளை அல்லது தீமைகளை வெறும் மென்மையாக அகற்றாமல், அதை அடித்துத் துவைத்து, சுக்குநூறாகக் கிழித்து எறியும் ஒரு பெரும் போர்க்குணத்தைத் தனக்குச் சொற்கள் தந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். படைப்பாளிக்குத் தன் எழுத்து என்பது ஒரு தற்காப்புக் கலை மற்றும் இருளை விரட்டும் பேரொளி. 

பூக்களை கொய்வது யார்? தொடுத்து மாலையாக்குவது யார்? எந்த மலர்களைக் கொண்டு அவனை அர்ச்சிப்பது? எந்த நீரைக் கொண்டு அவனை அபிஷேகம் செய்வது? எந்த மந்திரம் கொண்டு உள்ளுக்குள் உறையும் அவனை எழுப்புவது? இறைவன் நமக்கு உள்ளேயே உறைந்திருக்கும் போது (உள்ளுக்குள் உறையும் அவனை), அவனுக்குப் புறத்தே பூக்களைக் கொய்து அர்ச்சனை செய்வதோ, நீர் கொண்டு அபிஷேகம் செய்வதோ, மந்திரங்கள் ஓதி எழுப்புவதோ தேவையற்றது. மனமே மலராக, உடலே கோயிலாக மாற வேண்டும் என்ற அக வழிபாட்டுத் தத்துவத்தை இக்கவிதை பேசுகிறது.

லால் டெத்தின் இந்த வரிகள் திருமூலரின் புகழ்பெற்ற ‘உடம்பே ஆலயம்’ தத்துவத்தோடு நேருக்கு நேர் பொருந்திப் போகின்றன.

“உள்ளம் பெருங்கோயில் ஊனுடம்பு ஆலயம் வள்ளற் பிரானார்க்கு வாய்கோ புரவாசல் தெள்ளத் தெளிந்தார்க்குச் சீவன் சிவலிங்கம் கள்ளப் புலனைந்தும் காளா மணிவிளக்கே.”  பூ, நீர் கொண்டு புற வழிபாடுகள் செய்வதை விட, நம் உள்ளத்தையே கோயிலாகவும், நம் உயிரையே சிவலிங்கமாகவும் கருதி வழிபட வேண்டும் என்ற திருமூலரின் சிந்தனையும் , 

“கோயில்ஆவ தேதடா குளங்களாவ தேதடா கோயிலும் குளங்களும் கும்பிடும் குலாமரே கோயிலும் மனத்துளே குளங்களும் மனத்துளே ஆவதும் அழிவதும் இல்லைஇல்லை இல்லையே.” “உள்ளுக்குள் உறையும் அவனை எழுப்புவது எது?” என்ற லால்டெத்தின் கேள்விக்கு, கோயில்-குளங்களைத் தேடாமல் மனத்துள்ளே தேடச் சொன்ன உருவ வழிபாட்டையும் சடங்குகளையும் கடுமையாகச் சாடிய தமிழ் சித்தர் சிவவாக்கியாரின் வரிகளும் லால் டெத்தின் வரிகளில் அப்படியே எதிரொலிக்கின்றன. 

“வேறெதன் மீதும் நம்பிக்கையை கட்டி எழுப்பவில்லை வேறெதையும் நான் நம்பவுமில்லை என் சொற்களே எனக்களித்தன நானருந்தும் அமுதை எனக்குள் பதுங்கிய இருளை அகற்றி அதைச் சுருட்டி கீழே அடித்துத் துவைத்து சுக்குநூறாகக் கிழித்து எறியும் ஆற்றலை எனக்களித்ததும் என் சொற்களே…”

இக்கவிதையில் லால் டெத், தான் எந்தவொரு புற உலக நம்பிக்கைகளையும் மூடநம்பிக்கைகளையும் சார்ந்து வாழவில்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறார். அவரது ஆன்மீகத் தேடலில் அவருக்குக் கிடைத்த ‘சொற்கள்’ (இறைவனின் திருநாமம் அல்லது மந்திரம்) தான் அவருக்குப் பேரமுதமாக அமைந்தன. அந்தப் புனிதமான சொற்களே அவருக்குள் பதுங்கியிருந்த அறியாமை என்னும் இருளை அகற்றி, அதைச் சுருட்டி, அடித்துத் துவைத்து, சுக்குநூறாகக் கிழித்து எறியும் பேராற்றலைத் தந்தன என்று லால் டெத் விவரிக்கிறார்.

சொற்களின் தூய்மையையும், சொல்லற்ற மௌன நிலையின் பேராற்றலையும் பாடிய தமிழ் ஆன்மீகப் பெரியோரான தாயுமானவர் 

“சொல்லுகைக்கு ஓர்தரம் இல்லை; குணமில்லை; துக்க சுகம் இல்லை; இல்லை; பந்தமுடன் வீடும் இல்லை… சொல்லும் பொருளும் அற்றுத் தூவெளியாய் நின்றநெறி…” என்கிறார்.

இங்கே லால் டெத் கூறியது போல, தமக்குக் கிடைத்த இறைவார்த்தைகளை அமுதாகக் கொண்டு தன்னுள் இருந்த அறியாமை இருளை வெல்வதற்கும், தாயுமானவர் காட்டும் ‘சும்மா இருக்கும்’ மௌன நிலைக்கும் ஆழமான ஒற்றுமை உள்ளது. இரு வேறு ஞானிகளும் மொழியைக் கடந்து நிற்கும் ஆன்மீக ஒளியைச் சொல்லின் துணை கொண்டே நமக்கு உணர்த்துகின்றனர்.

தமிழ் மரபில் ‘சொல்’ அல்லது ‘நாதம்’ என்பது இறைவனின் வடிவமாகக் கருதப்படுகிறது. “வாக்கினால் இருள் அகலும்” என்ற கோட்பாடு தமிழ் ஞான மரபில் மிக முக்கியமானது. சொற்கள் வெறும் மொழியல்ல, அது ஆன்மாவைச் சுத்தி செய்யும் ஆயுதம் என்பதை இந்த இரு மரபுகளுமே ஆழமாக வலியுறுத்துகின்றன.

காஷ்மீரத்து லால் டெத்தும், தமிழ்நாட்டுச் சித்தர்களும் வெவ்வேறு காலக்கட்டங்களில், வெவ்வேறு மொழிகளில் வாழ்ந்திருந்தாலும், அவர்களின் ஆன்மீக அனுபவம் ஒன்றாகவே இருந்துள்ளது. சடங்குகளை மறுத்தல், அகத்தே இறைவனைக் காணுதல், ஞானத்தின் வழியே அறியாமை இருளைப் போக்குதல் ஆகிய புள்ளிகளில் காஷ்மீரி சைவ மரபும் தமிழ் ஆன்றோர் மரபும் அழகாகக் கைகோர்க்கின்றன. 

“புசித்துக் கொண்டேயிருப்பது

எங்கும் உன்னை இட்டுச் செல்லாது

உணவை மறுத்து விரதமிருப்பின்

ஓங்குவது உன் அகங்காரம் மட்டுமே.

பசித்துப்பு புசிப்பின்

சமநிலை கூடும்

உன் தொடுகையில் திறக்கும்

மூடிய கதவுகள்.”

உண்மையான தேவை அறிந்து (பசித்து) எதையும் நுகரும்போதுதான் வாழ்வில் சமநிலை (Balance) உண்டாகும். அந்தச் சமநிலையை அடைந்த மனிதனின் தொடுகையால், வாழ்வில் மூடியிருக்கும் எல்லா அறிவின்/வெற்றியின் கதவுகளும் தானாகத் திறக்கும். வள்ளலார் பசியின் கொடுமையையும், அதை முறைப்படுத்துவதையும் பற்றிப் பாடும்போது:

“பசியினால் இளைத்து நெஞ்சம் பதைபதைத்துச் சோர்ந்துளாரைக்
கண்டு என துள்ளம் பதைத்தது…”

அதே நேரத்தில், ஆன்மீகச் சாதனைக்கு உணவுக் கட்டுப்பாடு (மிதமான உணவு) எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைத் தனது ‘உபதேசப் பகுதி’யில் வள்ளலார் தெளிவுபடுத்துகிறார்: அளவுக்கு அதிகமாக உண்பது அறியாமையை வளர்க்கும் (புசித்துக் கொண்டேயிருப்பது எங்கும் இட்டுச் செல்லாது). அதே சமயம், பட்டினி கிடந்து உடலை வாட்டுவது ஆன்மீகத்திற்கு உதவாது. “மிதமான, சாத்வீகமான உணவை” முறைப்படி உண்பதே ஆன்ம லாபத்திற்கு வழிவகுக்கும் என்கிறார்.

இந்தக் கவிதை உடலின் நுகர்வு மற்றும் சமநிலையைப் பற்றியது என்றால், கீழ் வரும் கவிதை பிராணாயாமம், தியானம் மற்றும் ‘நான் யார்’ என்ற ஆத்ம தரிசனத்தைப் பேசும் மிக ஆழமான ஆன்மீகக் கவிதை

“நொடி நேரம் மூச்சை
தொண்டைக் குழியில் நிறுத்திவைத்தேன்
உள்ளுக்குள் ஒளிர்ந்த அசையா சுடர் விளக்கு
உண்மையில் நான் யாரெனக் காட்டியது.
சிக்கென அதை கைப்பற்றி
பொத்தி வைத்துக்கொண்டேன்
என்றென்றைக்குமாய்”

லல்லா “மூச்சைத் தொண்டைக் குழியில் நிறுத்திவைத்தேன்” என்று கூறுவதையே திருமூலர் “காற்றைப் பிடிக்கும் கணக்கு” என்கிறார். அப்படிச் செய்யும்போது உள்ளே தோன்றும் “அசையா சுடர் விளக்கை” திருமூலர் கபாலத்துள் தோன்றும் “சுடர்வடிவாகிய சோதி” என்று ஒப்பிடுகிறார். மாணிக்கவாசகர் இறைவனின் திருவடியைக் கண்டவுடன் அதை எப்படி “சிக்கெனப் பிடித்தேன், இனி உன்னை விடமாட்டேன்” என்கிறாரோ, அதேபோல லல்லா தன்னுள் கண்ட ஆத்ம சுடரை “சிக்கெனக் கைப்பற்றிப் பொத்தி வைத்துக் கொண்டேன்” என்கிறார்.

லல்லா தனது கவிதைகளில் “நான் யார், நீ யார்” என்ற சந்தேகங்கள் மறைந்து, இறுதியில் “நீதான் நான்” என்ற அத்வைத நிலையை எட்டியதாகக் குறிப்பிடுவது, ரமண மகரிஷியின் “நான் யார்?” என்ற சுய விசாரணை மற்றும் அகந்தை அழிவு (Ego dissolution) கொள்கையோடு அப்படியே இணைகிறது. அதேபோல், தன் தேகத்தையும் மனத்தையும் தேய்த்துச் சுத்தமாக்கியதாகவும், இறைவன் மனிதனின் இரத்தத்திலும் எலும்பிலும் ஊடுருவி இருக்கிறான் என்றும் லல்லா கூறுவது, உடலை இறைவனின் தங்குமிடமாகக் கருதி, “உடம்பார் அழியில் உயிரார் அழிவர்” என்று பாடிய திருமூலரின் ‘காய சித்தி’ யோக நெறியை நினைவூட்டுகிறது. 

மேலும், உலக ஆசைகளில் மூழ்குவதும் தவறு, உடலை வருத்திக் கடும் விரதம் இருப்பதும் தவறு எனக் கூறி, “பசித்து புசிப்பதே சமநிலை” என்ற லல்லாவின் மத்திய வழி (Middle Path) போதனை, போலிச் சடங்குகளை மறுத்து இயல்பான வாழ்வியலை வலியுறுத்திய தமிழ் சித்தர்களின் தத்துவத்தை ஒத்துள்ளது. 

இறுதியாக, லல்லா பிராணாயாமம் மூலம் மூச்சை அடக்கித் தன்னுள் ‘சுடர் விளக்கைக்’ கண்டதாகக் கூறுவதும், தனது வாக்குகளையே இருளகற்றும் அமுதாகக் கருதுவதும், மூச்சுக் காற்றை ஒழுங்குபடுத்தும் கலை மற்றும் “ஐந்தெழுத்து” மந்திரத்தின் மூலம் பிறவிப் பிணியை அறுக்கலாம் என்ற திருமூலரின் திருமந்திரப் போதனைகளோடு இணைந்து, வடக்கிலும் தெற்கிலும் நிலவிய ஞான மரபுகளின் ஆழமான ஒருமையைப் பறைசாற்றுகின்றன.

வெளி உலகம் மாறுவதால் ஒருவருக்கு அமைதி கிடைப்பதில்லை. ஒரு மனிதன் தன் தேகத்தையும் மனத்தையும் அகந்தை மற்றும் ஆசைகளில் இருந்து சுத்தமாக்கும் போது, அவனது பார்வையில் இந்த உலகமே புதியதாகத் தெரிகிறது. லல்லா ஒரு பெண் கவிஞர் மற்றும் யோகி என்பதால், அவருடைய கவிதைகளில் ஒருவிதமான தாயுள்ளமும் நேரடி அனுபவமும் கலந்திருக்கும். 

அந்த வகையில், ரமணரின் அமைதியும், திருமூலரின் உடல்-ஆன்மத் தொடர்பும், சித்தர்களின் சமநிலை வாதமும் லல்லாவின் கவிதைகளுக்கு மிகச் சிறந்த தமிழ் இணைகளாகத் திகழ்கின்றன. லல்லா காஷ்மீரி மொழியில் பாடியதும், திருமூலரும் ரமணரும் தமிழில் போதித்ததும் ஒரே பிரபஞ்சப் பேரறிவைத்தான். லல்லா விவரிப்பது போல, ஆன்மீகம் என்பது சடங்குகளிலோ, தூரத்துச் சொர்க்கத்திலோ இல்லை. அது நம் மனதைத் தேய்த்துச் சுத்தமாக்கி, நம் இரத்தத்திலும் எலும்பிலும் ஓடும் உயிர்ச்சக்தியை இப்போதே, வாழும்போதே உணர்வதில்தான் இருக்கிறது. இருள் சூழ்ந்த உலகியல் வாழ்வில், குழப்பங்கள் எனும் கொடுங்காற்றில் அணையாமல் எரியும் “ஞான விளக்காக” லல்லாவின் ‘வக்’ பாடல்கள் இன்றும் ஒளிர்கின்றன.

இதனை எம். கோபாலகிருஷ்ணன் தமிழில் மொழிபெயர்த்துள்ள விதம், வெறும் வார்த்தை மாற்றமாக இல்லாமல் ஓர் ஆன்மீகப் பரிமாற்றமாகவே அமைந்திருக்கிறது. லால் டெத்தின் கவிதைகளில் தத்துவம் இருக்கும், ஆனால் அது கடினமான சொற்களால் ஆனதாக இருக்காது. 

“உள்ளே தேடினேன், என்னை நானே கண்டுகொண்டேன்; அங்கே நான் மட்டுமே இருந்தேன், வேறொன்றுமில்லை. யார் இங்கே பார்ப்பவர்? யார் இங்கே பார்க்கப்படுபவர்? எல்லாம் ஒன்றாகிப் போன அந்தப் பெருவெளியில்.”

இந்த வாக்கில், ‘திரிகா சைவத்தின்’ அத்வைத நிலை (தான் வேறு, இறைவன் வேறு அல்ல என்ற நிலை) விவரிக்கப்படுகிறது. கோபாலகிருஷ்ணன் ‘பெருவெளி’ (Shunya/Void) என்ற வார்த்தையைக் கையாண்ட விதம் அற்புதம். காஷ்மீரி சைவத்தில் ‘சூன்யம்’ என்பது வெறும் வெற்று இடமல்ல, அது எல்லையற்ற ஆற்றல் நிறைந்த ஒரு நிலை. அதைத் தமிழில் மிகச் சரியாகக் கொண்டுவந்துள்ளார்.

லால் டெத் ஒருபோதும் வெளிவேஷச் சடங்குகளை மதிக்கவில்லை. உருவ வழிபாட்டையும், விலங்கு பலியிடுவதையும் அவர் கடுமையாக எதிர்த்தார். இக்கருத்தைத் தமிழில் மொழிபெயர்க்கும்போது, நம் ஊர் சித்தர்களின் (சிவவாக்கியர், திருமூலர் போன்றோரின்) குரலை கோபாலகிருஷ்ணனின் வரிகளில் நாம் கேட்க முடிகிறது.

“ஓ ஓதுவாரே! கல்லால் ஆன சிலைக்கு நீ ஏன் உயிரற்ற பொருளைப் பலியிடுகிறாய்? அந்தக் கல்லுக்குப் பசி உண்டா? தாகம் உண்டா? உன் மனதை இறைவனுக்குப் பலியாகக் கொடு; அதை விடுத்து ஆட்டையும் மாட்டையும் ஏன் வெட்டுகிறாய்?”

இந்தக் கவிதையில் உள்ள சாடல், தமிழ்நாட்டின் சித்தர் பாடல்களோடு அப்படியே பொருந்திப் போகிறது. தமிழ் மனநிலைக்கு ஏற்ப, அந்தத் தார்மீகக் கோபத்தை (Righteous anger) மொழிபெயர்ப்பில் குறையாமல் கடத்தியுள்ளார்.

இறைவனை வெளியில் தேடி அலைந்து, இறுதியில் அவன் தனக்குள்ளேயே இருப்பதை உணர்ந்த லால் டெத்தின் தவிப்பை கோபாலகிருஷ்ணன் மிக அழகாகத் தமிழ்ப்படுத்தியுள்ளார்.

“காடுகளையும் மலைகளையும் தேடி அலைந்தேன், கால்கள் ஓய்ந்து, கண்கள் மங்கிப் போயின. இறுதியில் என் இதயக் கமலத்தைத் திறந்து பார்த்தேன்; அங்கே, எனக்காகக் காத்திருந்தான் என் நாதன்.”

‘இதயக் கமலம்’, ‘நாதன்’ போன்ற வார்த்தைகள் தமிழ் பக்தி இலக்கிய மரபிற்கு (சைவத் திருமுறைகள்) மிகவும் நெருக்கமானவை. காஷ்மீரி மொழியின் ஆன்மீகக் குறியீடுகளைத் தமிழ் பக்தி மரபோடு இணைத்து, ஒரு சொந்த மண்ணின் பாடலைப் படிப்பது போன்ற உணர்வை கோபாலகிருஷ்ணன் ஏற்படுத்தியுள்ளார்.

சிவமும் சக்தியும் ஒன்றே, பிரபஞ்சம் முழுவதும் அவனின் நடனமே என்பதை லால் டெத் பாடிய வரிகளின் மொழிபெயர்ப்பு:

“அவனே சூரியன், அவனே சந்திரன்; அவனே காற்றாகவும் நீராகவும் இருக்கிறான். அவனே படைப்பவன், அவனே அழிக்கிறவன்; இதை உணர்ந்துகொண்டால், உனக்கு மரணமேது?”

லால் டெத்தின் ‘வாக்குகள்’ காஷ்மீரி மொழியில் எப்படி ஒரு புரட்சியை ஏற்படுத்தியதோ, அதேபோலத் தமிழில் சித்தர்களின் பாடல்கள் புரட்சியை ஏற்படுத்தின. கோபாலகிருஷ்ணன் லால் டெத்தின் கவிதைகளுக்குத் தமிழ் சித்தர்களின் பாணியிலான (Siddhar Style) ஒரு வடிவத்தைக் கொடுத்துள்ளார். இதனால் கவிதைகள் அந்நியப்பட்டுப் போகாமல், நம் பாடல்களாகவே மாறுகின்றன.

லால் டெத்தின் தனிமை, அவரது இல்லற வாழ்க்கையின் துயரம், இறைவனுக்காக அவர் உருகிய ஆன்மீகக் காதல் ஆகிய உணர்ச்சிகள் (Emotions) துளிக்கூட வீரியம் குறையாமல் தமிழில் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன.

காஷ்மீரி சைவத்தின் மிகக் கடினமான தத்துவக் குறியீடுகளை (Chitt, Shunya, Anahata) தமிழ் வாசகர்களுக்கு எளிமையாக விளக்கும் வகையில் சொற்களைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார்.

எம். கோபாலகிருஷ்ணன் அவர்களின் மொழிபெயர்ப்பு காஷ்மீரின் பனிமலைகளில் உதித்த ஒரு ஞானப் பேரொளியைத் தமிழின் மென்காற்றில் கலக்கச் செய்த ஒரு உன்னதமான கலைப்படைப்பு!

கொடுங்காற்றில் ஒரு விளக்கு -லல்லாவின் கவிதைகள். 

எம். கோபாலகிருஷ்ணன்.

பதிப்பகம் :நூல்வனம் 

Reference :

Lal Ded: The Great Kashmiri Saint-Poetess – Dr. S.S. Toshkhani

I, Lalla: The Poems of Lal Ded by Ranjit Hoskote

***

அ.முனவர் கான் –  தனியார் பள்ளியில் முதல்வராக பணிபுரிந்து ஓய்வு பெற்றவர். சேலத்தில் வசிக்கிறார். மொழிபெயர்ப்பாளர் பேராசிரியர் ஆர்.சிவகுமாரின் மாணவர். அவரது வழிகாட்டுதலில் நவீன இலக்கிய படைப்புகளை வாசிக்கத் துவங்கியவர். சமீபத்தில் “காபி ஆறுவதற்கு முன்” என்ற கட்டுரைத் தொகுப்பு வெளிவந்துள்ளது. மின்னஞ்சல் முகவரி: amkhansrv@gmail.com