ஒரு வாசகனாக என்று சொல்வதை விட ஒரு ஆண் வாசகனாக இது போன்ற கவிதைகள் குறித்து எழுதுவது அல்லது பதிவது ஒரு அகமகிழ்வைத் தருகிறது. ஏனென்றால் பெரும்பாலும் நான் வாசிக்கின்ற கவிதைகளில் அல்லது எழுத முயற்சி செய்கின்ற கவிதைகளில் எல்லாம் கள்ளச்சிரிப்போடு மறைந்து செல்பவளாகவும், காதலில் தோற்று வாடுவதை கண்டு கொள்ளாதவளாகவும் அல்லது இன்னொருத்தவனிடம் போய் ஆப்பிள் கேட்பவளாகவும் பெரும்பாலும் அவள் இருந்து வருகிறாள். ஒரு ஆணின் தகிப்பை, தனிமையை, காமத்தை தாண்டி, ஒரு பெண்ணின் காதலை அவள் தனிமையை, தகிப்பை, படர்க்கையை, ஆற்றாமையை, நம்பிக்கையை, காமத்தினைக் காணக் கிடைப்பது புதிதானது இல்லை, அது சங்க காலத்தின் அக இலக்கியங்களில் விரவி இருந்தாலும். இன்றைய மொழியில் தன் காதலை நுட்பமாகக் கட்டமைத்திருக்கிறார் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.

அது என்ன நுட்பமாக என்று கேட்கிறீர்களா?? சக்திஜோதி தன் காதலை கட்டமைத்திருக்கும் விதமாக நான் காண்பது இயற்கையின் வடிவங்களைத் தான் நுட்பம் என்று சொல்ல வருகிறேன், எளிமையாக அவர் கவிதைத் தொகுதிகளின் தலைப்பினையே அதற்கு எ.கா-ஆக சொல்லலாம். முதல் கவிதையில் வரும் கடல் பயணத்தில் தெரியும் நீல வண்ணம் யாவுமே காமத்தின் குறியீடாகத் தென்படுகிறது, இது நவீன ஓவியங்களில் வெறும் வண்ணங்களை மட்டுமே பயன் படுத்தி கோடுகள் தேவைப்படாத சித்திரங்களின் நீல வண்ணச் செய்தியை ஒத்திருக்கிறது.

// அந்தக் கப்பல் நீலக் கடல் மேல், நீல வானத்திற்குக் கீழ்
மிதந்துக் கொண்டிருந்தது
  நான் மீண்டும் நிலம் சேரலாம்,
அல்லது கடலில் மூழ்கலாம்
நீல வானை மிதந்தும் கடக்கலாம்

 எதனையும் அறியாமல் அவன் பெயரைஉச்சரித்தபடி
மன அறை புகுந்து துயிலத் துவங்கினேன்// இங்கேயே கவிதை வலியை தந்துவிட்டு நிறைவாகிறதாக எனக்குத் தோன்றினாலும் இன்னும் நீண்டு அவள் துஞ்சிய பின்னும் கவிதையில் மிதந்து கொண்டிருக்கிறது கப்பல்.
//கப்பல் மிதந்தவாறு இருந்தது
காமம் மிதந்த உடலென//…..

//ஒற்றைச் சொல்// எனும் கவிதையில் ஒரு சொல்லுக்காக ஏங்கும் தனிமையின் வாதை எனக்கு பரிதாபம் தரவில்லை மாறாக அவள் மீது மையல் கொள்ளச் செய்கிறது. இருந்தாலும் என்னாலும் அவ்வளவு விலையுயர்ந்த அல்லது விலைமதிப்பற்ற சொல்லை தேடிக் கண்டுபிடிக்க முடியுமா ? என்பதும் தெரியவில்லை.

//இப்போதும் நான் விரும்பும் ஒற்றைச் சொல்லை நீ சொல்வாயெனில்
அச்சொல்லில்
தேவதைகளும் பேரழகிகளும் கரைந்து போக ஆவாரம்பூ மாலையென் உன கழுத்தை அலங்கரிப்பேன்//

ஒரு கவிதையில் மீன் பிடிக்கிறார், அது சிறிய வண்ண மீன் பின்னர் அதைச் சமைக்க முற்படுகிறார். (வண்ண மீன்களை சமைப்பதா?? வண்ண மீன்களை சமையல் செய்யும் இவர் உண்மையில் அசைவம் உண்பவரா, இல்லை புதிதாகக் கற்றுக் கொண்டவரா??. எல்லாவகை புலால் உண்ணும் சமுதாயங்களுக்கும் புலால் உண்ணக் கூடாத நாட்கள் என்கிற பட்டியல் வரும், அது என்னமோ தெரியவில்லை நான் கண்டவரை வீட்டிற்குத் தெரியாமல் புலால் உண்ணும் சைவமான்களுக்குத் தான் வரைமுறையே கிடையாது)

இக்கவிதையின் இறுதியில்

// அந்தச் சிறிய மீன் உயிர் நீங்கும் போது மன்றாடவே இல்லை,
அது சுதந்திரத்தை என்னிடம் தந்துவிட்டு கனவுகளோடு ஆற்றில்
கரைந்துக் கொண்டிருக்கிறது//

அது காதலின் மிக உயரிய ஒப்புமையாக கையாளப் பட்டிருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். நம் தனிமையில் நினைவுகளாக நீந்தும் மீன் கூட அப்படி வந்தது தான். இந்தக் கொலைக்கு எல்லாம் பாவக் கணக்கு வந்துவிடாது என்பதும் என் முடிவு.

இத்தொகுப்பில் வரும் “அவன்” அநேகமாக அவன் ஒருவன் தான், அவன் அவளோடு சேர்ந்து, பழகி, தழுவி, முத்தமிட்டு, வினையின் காரணமாக பிரிந்து செல்கிறான். அவனுக்காக இவள் காத்திருக்கிறாள், ஏங்குகிறாள், நினைவில் பூரித்துக் கொள்கிறாள், தீரா நெருப்பில் தகிக்கிறாள். ஆனால் இவள் என்பவள் ஒருத்தி மட்டுமில்லை, அவள் இந்தக் கவிஞராக இருக்கிறாள், நாளை காதலிக்கப் போகும் சிறுமியாக, கரிசல் மண் தேவதையாக, மலைவாழ் கொடிச்சியாக, நெய்தல் நிலத்து சக்தியாக, நிலாவைப் பார்க்கிறாள், போதாமையில் வாழ்கிறாள், நீந்திக் கொண்டே இருக்கிறாள். கவிஞர் எத்தனைப் பெண்களின் சாயலில் இருந்து பார்த்தாலும் அவள் பார்வையில் ஒருவன் தான் தென்படுகிறான். அதனால் தான் இங்கு அவன் எந்தப் பெண்ணையும் பாலியல் சித்திரவதை செய்யவில்லை, ஏமாற்ற வில்லை, பெண் என்று பரிகசிக்கவில்லை, அடிமைப் படுத்தவில்லை, பயந்தும் ஓடவில்லை.

ஏன் காதலை மட்டுமே தன் இயங்கு தளமாக பெரும்பான்மையான கவிதைகளில் வைத்திருக்கிறார் என்ற கேள்வியைக் கேட்கவே எனக்கு விருப்பமில்லை. ஏனென்றால் ஐரோம் சர்மிளாவை சாட்சிக்கு அழைக்கிறேன் ஐரோம் சர்மிளாவின் அரசியல், போராட்டம், கொள்கைக்கு பொது எதிரியாக ஒரு சக்தி வாய்ந்த அணி இருக்கின்றது, ஆனால் அவர் அணியில் இருக்கும் சகாக்களே அவர் காதலுக்கு எதிரியாக இருப்பதை கொள்கை சார்ந்த விஷயமாக நியாயம் கற்பிக்க முடியாது அல்லவா?? அது டெஸ்மாண்ட் கூட்டின்ஹோவின்(desmond coutinho) தவறென்றும் கூற முடியாது. காதலில் வீழ்ந்தது தான் மனித வரலாற்றின் பரிணாம வளர்ச்சியில் முதல் படி, அதை பைபிள் கூட ஒத்துக் கொள்கிறது.

//நதி நீரில் நீந்திக் கடல் சேர்ந்தேன்
கடலில் நீத்திக் கொண்டே இருந்தேன் – அது பெரும் ரகசியம்
கண்டேன் காணவும் இல்லை// இப்படி அவர் காதலின் ஆழம் மெரினா ட்ரென்ச் போல் உள்ளே சென்று கொண்டிருக்கிறது. பின்னே எப்படி ஒரு வாசகனாக அவள் மீது மையல் கொள்ளாமல் இருக்க முடியும், இல்லை குறுக்கு வழியில் நான் என்னை அவனாக நினைத்தும் பார்க்கிறேன். இது பெரும் காதல் கதை தான், ஆனால் அவள் நாஸ்தென்கா போல் குழம்பி, குலைந்து நமக்கு வலி தருபவளும் அல்ல, ஸ்திரமாய் இருக்கிறாள் ஒரு கட்டத்தில் சொல்லாத வார்த்தைகளின் துயரில், பெண்ணின் பிரதிநிதியாக தன்னை பார்க்கின்றாள். அப்பொழுது சொல்கிறாள்.

//பல வேளைகளில் இந்த ஆணை ஏன் சுமக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.
என் இருப்பை விரும்பாத ஆணை, என்னைச் சுமக்க விரும்பாத ஆணை
நான் விலக்கிடவே விரும்புகிறேன்//

பொதுவாக இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பில் பல பெண் முகங்களில் தோன்றினாலும் மேற்சொன்ன ஒரு கவிதை தவிர ஒரு பெண்ணின் பிரதிநிதியாக தன் குரலை அவர் மற்ற கவிதைகளில் கொடுக்கவில்லையே என்ற கேள்வி எழலாம். தன் வாழ்க்கையில் அவர் சமூக செயற்பாட்டாளராய் இருந்தும், அதுவும் கிராமங்களில் தன் பணியினை பெரும்பாலும் செய்து வ்ந்தாலும், அவர் தொடர்ந்து காதல் கவிதைகள் எழுதுவதால் ஏன் தன் படைப்புகளில் தன்னை ஒரு பெண் சமூகத்தின் பிரதிநிதியாக நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை எனும் விமர்சனம் எழுந்து கொண்டு தான் இருக்கும். ஆனால், என் பார்வை இதை அவர் தன் குடும்ப அமைப்பில் இருந்தே எடுத்துக் கொண்டு கையாள்கிறார் என்று சொல்லத் தோன்ருகிறது, ஒரு சிறுமி என்று சொல்வதற்கு பதிலாய் தன் மகள் என்கிறாள்.

   வலியின் ரகசியம்

என்னைப் போலவே
என் மகளும்

எனக்கு எப்படியோ
அப்படியே அவளுக்கும் வலி துவங்குகிறது
என்றாலும்
அவளுக்கு இந்த வலி
ஒரு ரகசியம் என்று தெரியாது

அவளிடம் நானும் கூடச் சொல்லிக் கொள்வதில்லை
என் தாய்
என்னிடம் சொல்லிக் கொள்ளாத
ரகசியத்தின் வலியை
தாங்கவே இயலவில்லை

என் மகள் அயர்ந்து உறங்குவதைக் காண்கையில்
அவள் வயதில்
நானும் இவ்விதம்
தளர்ந்து உறங்கிய நாட்களில்
என் தாயும் கசிந்திருக்கலாம்
அவளின் தாய் போலவே

நானும் இந்த வயதில்
அவ்வளவையும் தாங்கிக் கொள்கிறேன்
இந்த ஜீவிதத்தின் பொருட்டு

என் மகள் உறங்குகுகிறாள்
என்னைப் போலவே
வலியின் ரகசியங்களோடு
அதனை அறியாதபடி.

நிற்க. இக்கவிதையில் கவிஞர், யாரையும் blame செய்யவில்லை, தாங்கிக் கொள்கிறாள் ஜீவிதத்தின் பொருட்டு  இது அவள வலிமையைக் காட்டுகிறது, அதே சமயம் இந்த இடரினை, வலியினை அவள் ரகசியமாகவே காண்கிறாள் , அவளிடம் பகுத்துப் பார்க்கும் அறிவிருக்கிற்து –ஆனால் திறக்கப்படா பேழையாகவே பார்ப்பதை விரும்பாமல் விரும்புகிறாள். அது தான் அவளது வலிமை.

Madness is divine – Ignorance is beauty என்று சொல்வார்கள்

கவிதைக்கும் கூட Madness ஒரு பார்வையாக உதவுகிறது, ஆனால் இந்த தொகுப்பில் கவிஞர் அதற்கு இடம் கொடுக்கவில்லை, பேதமை என்பதை பெண்ணின் கருப்பொருளாக சொல்லி வந்ததாலோ என்னவோ மிகத் தெளிவாக இரண்டிலும் இருந்து விலகியே இருக்கிறார். இந்த அம்சம் குறித்து நான் கண்ணுறும் போது இத் தொகுப்பு ஒரு நிறைவைத் தருகிறது என்பது உண்மை.

மேற்சொன்ன அந்தக் கவிதையில், உண்மையில் யாரோ ஒரு சிறுமியினையும் தன் மகளாகப் பார்த்திருக்கலாம், அவருக்கு மகளும் இருக்கிறார், ஆனால் பிரச்சினை முன் வைக்கப்படுகிறது அது தான் பிரதானம்.

சென்னை எனும் நகர் தன்னை நீட்டிப் பெருக்கும் பூகோள வசதியைப் பெற்றிருக்கிறது. நாளை விழுப்புரம் கூட சென்னையின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம்.இருந்து விட்டுப் போகட்டும் அதனால் என்ன என்கிறீர்களா? தன்னை இப்படி விரிவு படுத்த முடியாத கொல்கத்தா, மற்றும் பழைய மும்பை நகரங்களின் குடும்ப வாழ்வும், சென்னையின் குடும்ப வாழ்விற்குமான வித்தியாசம் உங்களுக்குப் புலப்படுகிறதா?? அந்நகரங்களில் இருக்கும் குடும்பங்களுடைய நபர்களுடைய எண்ணிக்கையும், சென்னையின் நுயூக்ளியர் குடும்ப அமைப்பாக இருப்பதற்கே வாய்ப்பு இருப்பதில் வித்தியாசம் புலனாகிறது அல்லவா!! அப்படியென்றால் அவர்களின் (கொல்கத்தா போன்ற நகர வாழ் மக்களின்) வாழ்க்கைத் தரம், நுகர்வுப் பண்பு, விழாக்கள், காதல், காமம், பொருளாதாரம், நெருக்கடி என்ற அளவில் எனறெல்லாம் வித்தியாசம் வருமல்லவா? இங்கே சென்னையில் தான் மூன்று பேருக்கு மேல் ஒன்றாக வாழ்வது என்பது நெருக்கடியான வாழ்க்கையாக மாறிவிட்டது போன்ற மாயை இருக்கிரது, ஆனால் சற்று தொலைவில் உள்ள நகரங்களிலோ ஒன்றாக இரண்டு அல்லது மூன்று குடும்பங்கள் வரை சேர்ந்து வாழ்வது புத்திசாலித்தனமான அல்லது பொருளாதாரச் சமரசத்திற்கான அணுகுமுறையாக நடுத்தர வர்கத்தில் கருதப்படுகிறது. இது மாறாத நமது குடும்ப அமைப்பு என்று எடுத்துக் கொண்டாலும் சரி தான். இல்லை புதிய வழிமுறை என்றும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

ஒரு இடத்தில், குடும்பங்களாலேயே நமக்கு இடைஞ்சல், பிரச்சினை, உடைத்து வர வேண்டிய நாகரிக, அறிவின் நிர்பந்தம் ஏற்படுகிறது என்றும் சொல்லலாம். வேறு ஒரு இடத்தில், அதே குடும்பங்களால் மற்ற நெருக்கடிகளில் இருந்து, வாழ்வியல் சிக்கல்களில் இருந்து தப்பிப்பதற்கும் சமுதாய, பொருளாதார மற்றும் சூழலியல் நன்மைக்கான நவீன யுக்தியாகக் கூட குடும்பங்களின் அமைப்பு உதவுகிறது என்று சொல்லும் புதிய/பழைய பார்வைகள் உலகமயமாக்கலுக்கு மாற்றாக ஒலிக்கின்றது (மேலை நாடுகளிலும் கூட). ஒரே கோட்பாட்டை மேற்கோளிட்டு இங்கு ஏன் நீ நிற்கவில்லை (அமைப்பினை உடைத்து) என்று ஒரு நவீனவாதி சொல்வதை என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது.
அந்த வகையில் Old wine in new bottle தான் இந்த தொகுப்பு….

– ஜீவ.கரிகாலன்

கனவு மிருகம்

– விமர்சனம் – விஷ்ணுபுரம் சரவணன்

தமிழ் சிறுகதைகளுக்கும் கவிதைகளுக்குமான உறவு நெடுங்காலமானது. கவிதையின் முக்கியக் கூறுகளான இருண்மையும் படிமமும் சிறுகதைகளில் பயன்படுத்தும்போது சிறுகதையின் நிறம் மாறுகிறது. பொதுவாக தமிழில் சிறுகதைகளின் போக்குகளை இரண்டாக பிரிக்கும் வழக்கமுண்டு. ஒன்று எளிய மனிதர்களின் வாழ்வியல் பாடுகளை பேசுபவை. மற்றொன்று எழுத்தாளர் தன் உள் மனத்தின் நெருக்கடிகளையும் அரிதினும் அரிதாக பரவசங்களையும் பகிர்வது.

இப்படி இரண்டாக பிரித்துப் பார்ப்பதிலும் உள்ளடங்கிய ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. இரண்டு பிரிவுகளும் வாழ்வியலில் கூறுகளைச் சொல்வதுதாம். ஆனால் தன்னிலிருந்து பகிர்ந்து கொள்பவையில் தான் அக்மார்க் கலைத்தன்மை கொண்டதென்றும் மற்றவை பிரச்சாரத் தன்மையில் செகண்ட் கிரேடு கலைத்தன்மை கொண்டது என்றும் காலந்தோறும் விமர்சகர்கள் இலக்கிய வரலாறாக அடுத்த தலைமுறைக்கு தந்துகொண்டிருக்கின்றனர். இது ஒரு வகையில் உயர் வர்க்கத்தில் பிறந்த ஆதிக்கசாதி மனநிலைதான் என்று தோன்றுகிறது. மொழியை பயன்படுத்துதலை மையப்படுத்தியே தரம் பிரிக்கப்படுகிறதோ எனும் சந்தேகத்தை எழுப்புகின்றன. சிறுகதைக்கும் கவிதைக்குமான தொடர்ப்பை, அநேகம் அதன் உள்ளடக்கத்தினை வைத்தே நிறைய பேசியிருக்கிறோம். சிறுகதையின் வடிவத்தை மாற்றி அமைத்த்திலும் கவிதைக்கும் முக்கிய பங்கு இருக்கிறது.

நாவலின் வடிவம் ஒரு தலைமுறைக்கு ஒருமுறை மாற்றமடையும். சிறுகதையின் வடிவம் பத்தாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை மாற்றமடையும். கவிதையின் வடிவ மாற்றம் நாளுக்கு நாள் நிகழக் கூடியது எனும் கருத்து பலராலும் சொல்லப்படுவதுண்டு. கவிதையின் உள்ளடக்கத்தினைப்போலவே அதன் வடிவமாற்றத்தையும் சிறுகதைகளில் பயன் படுத்தும் முயற்சிகள் தமிழ்ச்சூழலில் கடந்த பத்தாண்டுகளாக பெருமளவில்  நிகந்துவருகின்றன.

பாலாவின் ’கனவுமிருகம்’ தொகுப்பில் அவ்விதமான வடிவ மீறல் அல்லது மாற்று வடிவ முயற்சி கதைகள் இருக்கின்றன. அவை கதையை வாசகனுக்கு இன்னும் நெருக்கமாக சொல்வதற்கு உதவுகின்றன. குறிப்பாக கொலையும் மூன்று உரையாடல்களும்.. பொதுவெளியில் நடந்த நிகழ்வு ஒன்றின் மீதான மூன்று விதமான கோணங்களை மூன்றுவிதமான நியாயங்களை மூன்றுவிதமான தப்பிதல்களை விரிக்கிறது இக்கதை. மூன்றில் எதன் ஒன்றிலாவது நாம் பொருந்திபோவோம். அல்லது எல்லாவற்றிலும் ஒரு கூறாக நாம் இருப்போம்.

அதேபோல காணாமல் போயிருந்தவனின் கதையும். சிறுவயதில் வீட்டை விட்டு ஓடிப்போவது பற்றிய கனவில் இருப்பவனில் துவங்கி, அவனின் சின்ன குற்றச்செயலுக்கு தண்டனையாக ஒருநாள் வீட்டைபிரிபவனின் சூழலில் முடிகிறது. கதை சொல்லும்போது இடையிடையே அடைப்புகுறிக்குள் இருப்பவை தனிக்கதை. அல்லது அந்த அடைப்புகுறிக்குள் இருப்பவையே அக்கதைக்கான நினைவுகளை பத்திரப்படுத்தி வைத்திருப்பவை.

பாலாவின் முதல் கதை தொகுப்பு இது. அநேக முதல் தொகுப்பு கதைகள் தன் பால்ய நினைவுகளும் பால்ய கனவுகளுமாக நிறைந்திருக்கும். தன் சிறுவயது அல்லது பதின்மவயதில் வியந்த மனிதர்கள், வியந்த உறவுகள், வியந்த அனுபவங்களை நினைவுப்படுத்தும் விதமான கதைகளும் இருக்கும். இந்தத் தொகுப்பின் நீச்சல், முள் உள்ளிட்ட  கதைகள் அவ்விதமான நினைவுக்கதைகளே.

இன்னும் ஒவ்வொரு கதை குறித்தும் பேச பல விஷயங்கள் இருந்தாலும் பாலாவின் கனவுமிருகம் தொகுப்பின் வழியே எனக்கு நான்கு சிறுமிகள் அறிமுகமாகியிருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பற்றிய உரையாடலாக இதை அமைத்துக்கொள்ளவே விரும்புகிறேன்.

முதல் சிறுமி… இத்தொகுப்பில் எனக்கு மிகப்பிடித்த  ஆப்பிள் கதையிலிருக்கும் ஆர்த்தி..  தன் மாமாவிற்கு சிறுமை நெடியேறிய ஆப்பிளைப் பரிசளிப்பவள். அந்தச் சிறுமைக்கு அவள் எந்த வித்ததிலும் காரணமில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் அந்தச் சிறுமையை சராசரி மனிதனின் இயல்புகளில் ஒன்றுதான் என்று அவனுக்கு கற்றுக்கொடுத்து போகிறாள். மழையில் நனைந்துகொண்டிருக்கும் வாசற் கேட்டில் விளையாட அழைத்த ஆர்த்தியின் குரலுக்கும்; எனக்கு தெரியாமல் ஆப்பிள் தின்கிறியா எனும் ஆர்த்தியின் குரலுக்கும் எவ்வித மாற்றமில்லை. அதில் விளையாட்டுக்கான அழைப்பைபோல எனக்கு தெரியாமல் செய்கிறாய் எனும் புகார் இதில் இருக்கிறது. முன்,பின் திட்டங்கள் ஏதுமற்ற குரலில் வழியும் குழந்தைமைதான் அவனையும் அந்த ஆப்பிளை தின்னமுடியாமல் செய்கிறது.

இரண்டாவது சிறுமி… ’கிறுக்கல் சித்திரங்கள்’ கதையில் சுவரில் வரைந்துகொண்டேயிருக்கும் சுவேதா. சுவேதா புதிதாக ஏதும் செய்யவில்லை. குழந்தமைக்கேய உரிய ஓவியங்களை சுவரில் வரைந்து கொண்டிருக்கிறாள். சுவேதாவின் ஓவியங்களை ரசிக்கும் அவள் அப்பாவிற்கு அந்த ரசனையைத் தாண்டிய பயணம் கைக்கூடவே இல்லை. ஆனால் அதை திட்டிகொண்டிருந்தாலும் அவளின் அம்மா தனக்குள் வளர்த்தோ அல்லது வளர்ந்தோ வரும் இருண்மையை அடையாளம் காண்பதற்கும் அதை ஓவியங்கள் வழியே கலைப்பதற்கும் முடியுமென நம்புகிறாள். குழந்தை இல்லாத வீட்டின் உரிமையாளருக்கு சுவேதாவின் ஓவியங்கள் ஓயாமல் மூளையில் நெளிகின்றன. சுவேதா திட்டமிட்டு ஏதும் புதிதாக செய்யவில்லை. அவள் அவளின் இயல்புக்கு ஓவியங்கள் வரைந்துகொண்டிருக்கிறாள். ஆனால் அவ்வோவியங்கள் அவள் வீட்டின் இயக்கத்தையே மாற்றியமைக்கின்றன. தன் ஓவியங்களின் வழியே அச்சமுறும் வீட்டின் உரிமையாளரின் வீட்டிற்கும் தன் ஓவியங்களால் நட்சத்திர ஒளி தந்துவிட்டே செல்கிறாள். மனித அச்சமடைவதற்கும், வேறு திசையில் பயணிக்கவும் புரட்டி போடும் பெரும் சம்பவங்கள் தேவையில்லை. தான் நம்புவதை, நம்புவது போலவே செய்யும் ஒருவரின் எளிய செயல் போதும்.

மூன்றாவது சிறுமி… கனவில் யானை வரும்போது உடல் துள்ளிக்குதிக்கும் ரிதன்யா.. வாழ்வின் உயிர்ப்பானத் தருணங்களை எல்லாக் காலங்களிலும் குழந்தைகள்தான் பெரியவர்களுக்கு அடையாளம் காட்டுபவர்களாக இருக்கின்றனர். அந்தக் கணத்தில் வாழவும் அவர்களிடமிருந்தே பழகிகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. ரிதன்யாவின் கனவில் யானை புகாமலிருக்க சன்னலைச் சாத்தும் அவள் அப்பாவுக்கு தெரிவதில்லை அடுத்த நாள் மயில் வருமென்று. இக்குறுங்கதையில் வரும் கனவு கனவு மட்டுமல்ல. குழந்தைகளின் உலகம் நொடிக்களுக்குள் மாறக்கூடியது எனும் புரிதலை சொல்வதே முக்கியமானது. அந்தப் புரிதலில்தான் அவர்களுக்களுடன் உரையாடல் சாத்தியாகும். தன் குழந்தைகளிடன் உரையாடலை சாத்தியப்படுத்த தெரியாத எந்த மனிதருக்கும் வேறு எந்த மனிதரோடும் எந்த ஒன்றோடும் நிறைவான உரையாடல் சாத்தியமே இல்லை.

நான்காவதாக எப்போதும் பூக்கள் பூக்கிற பாவாடை அணிந்திருக்கும் சலவை தொழிலாளியின் மகள். மத்திய தர வர்க்க/வர்ண வீட்டின் தம்பதியினரில் ஒருவர் மட்டும் அனுமதிக்க அவ்வீட்டிற்குள் நுழையும் அந்த சிறுமியைப் பற்றிய கதை. கதையின் தலைப்பு மொழியறிவு..  இக்கதைக்கான தலைப்பு கதையை விட ஈர்த்தது. அந்த சில ஜாதிகள் அழுக்கோடவே பொறக்குது” என அவன் மனைவியின் மொழியறிவும்,, தேவியடியா ந்னு தன் அம்மாவை அப்பா அழைப்பதை புகாராகவோ, பதிவாகவோ பகிரும் அந்தச் சிறுமி. உழைக்கும் மக்கள் பயன்படுத்தும் சொற்கள் அனைத்தும் நேரிடையான அர்த்தத்தில் புழங்குவன இல்லை. அது வலியில், இரக்கத்தில், தாழ்வுமனப்பாண்மையில் என பலவும் கலந்து உழல்கிறன. அவை அழுக்குச் சொற்கள்தான்.

தூய்மையிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு அது அழுக்குச் சொற்கள்தான். பள்ளிக்குச் செல்ல மறுக்க இந்தச் சிறுமி சொல்லும் காரணம் பெரிய புனைவுலகை நம் முன் விரிக்கிறது. சீரூடை என்பது ஏற்றத்தாழ்வை மறைக்க எனும் சொல்லப்படும் பொதுச்சிந்தனைக்கு மாறாக என் பூக்கள் பூக்கும் பாவாடையை இழந்துவிட செய்யும் என்பதால் பள்ளியை மறுப்பதாக சொல்கிறாள். நம்முள் இருக்கும் கலைஞன் அந்தக் குழந்தையை தூக்கி முத்தமிட நினைக்கையில், சமுக மனிதன் அவளின் சிந்தனையை கண்டு அச்சமுறுகிறான். குழந்தைமையை சிதைக்காத பள்ளிக்காக நாம் காத்திருப்போம்.

கணந்தோறும் மாற்றமடைந்துவரும் அறத்திற்கான விளக்கங்களை  இந்தச் சிறுமிகளின் வழியே பாலா முன்வைத்து உரையாடுகிறார். எவருக்கான அறம் எனும் துணைக்கேள்வி யிலிருந்தே அறத்திற்கான விளக்கங்கள் விரியவும் சுருங்கவும் செய்கின்றன.

பாலாவின் கதைகளில் நெருடலாக எனக்குத் தென்பட்டது அவரது கதைகளில் வரும் பெண் பாத்திரங்கள்தாம். குழந்தைகளை அதட்டும் அம்மா, ஓவியம் வரைய தடை சொல்லாத அப்பா, அழுக்கு சாதி என சலவைத் தொழிலாளி மகளை வீட்டிற்குள் அனுமதிக்காத அம்மா  அந்த பேதம் பார்க்காத ஒரு அப்பா, ஒரு இடதுசாரி உறவினர் இறந்த்தை நினைத்து துக்கப்பட்டு சாப்பிடாமல் தூங்கும் ஒருவன், அதே வீட்டில் அவர் இறந்ததை நினைத்து டிவி பார்த்துகொண்டிருக்கும் ஒரு பெண், (விதிவிலக்காக சந்தன எண்ணெய் பார்கவி பாத்திரம்).

குழந்தைமையை அனுமதிக்கிற, புத்தகம் படிக்கிற அறிவுத்துறை சார்ந்த, சாதிய அடுக்கு முறையை உதறித்தள்ளும் எனும் பெருங்குணங்கள் கொண்டவனாக ஆண் பாத்திரங்களும் அதற்கெதிரான நிலையில் பெண் பாத்திரங்களும் உலவுவது பொதுப்புத்தியில் ஊறிபோனதை இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தம் தந்திருக்கிறது என்பதாகவே பார்க்க முடிகிறது. தனது சிறந்த எழுத்துகள் மூலம் தன் அனுபவத்தை வாசகனுக்கு கட்த்த முடிகிற பாலாவால், இடதுசாரி த்த்துவத்தோடு தொடர்ந்து பயணிக்கிற பாலாவல் இந்த இடத்தை வெகுவாக கடந்துவிட முடியும் என்றே நம்புகிறேன்.

நன்றி

–  விஷ்ணுபுரம் சரவணன்

கனவு மிருகம் – சிறுகதைத் தொகுப்பு

முன்பெல்லாம் நண்பர் கரிகாலன் 10 நிமிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தால் 2 நிமிடங்கள் கண்டிப்பாக பாலசுப்ரமணியத்தின்  எழுத்துகளை பற்றி பேசிவிடுவார். ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் நானும் சதுக்கத்தில் சற்று இளைப்பாற வேண்டி இருந்தது. அத்தனை நாள் நண்பனின் பேச்சு கேளாமைக்கு வருந்தினேன். அதில் முதலில் நெருக்கமாக உணர்ந்த எழுத்து எழுத்தாளர் பா. வெங்கடேசனின் ‘தாண்டவராயன் கதை’ நாவலுக்கு எழுதுப்பட்ட கட்டுரை. (http://www.sadhukkam.blogspot.in/)

இரண்டாவது : நள்ளிரவுக் கோரிக்கை. அதில் சில வரிகள் :
“இசையும் ஓர் உடல்
நீதி செய்வதே இன்னொரு உடலுக்கு மற்றொரு உடலின் சடங்கு
பொங்கவே செய்யும் நீரற்ற ஊற்றுகளும்
கேட்டறிய முடியா நாசித்துவாரங்களின் மூச்சொலியென
கோடை ஓர் உடல்”

“பருவம் தப்பி இடம்பெயர்ந்த பறவை
நீரற்ற நிலைகளில் புழுக்களுமில்லாத வெடிப்புகளைக்
கண்டு மலைத்து
விண் அகல் ஒவ்வொன்றிடமும் வேண்டிநின்றது”
இப்படியாகத்தான் நவம்பர் 2 2012 ல் இருந்து பாலா விற்கும் எனக்குமான பாலம் தொடங்கியது.

கனவு மிருகம் தொகுப்பில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த, பல நிகழ்வுகளை நினைவு படுத்திய, தொடர்பு படுத்திய கதை “இருள் திரவம்” என்னும் சிறுகதை தான். பாலா எழுதத் தொடங்கிய பின்னாட்களில் அதாவது இறுதியாக எழுதிய கதைகளில் ஒன்றாக இருக்ககூடும் என்று எண்ணுகிறேன்.

இந்நாட்களில் எத்தனை பேருக்கு தனிமை- கவிதையால், ஓவியத்தால், இசையால், இலக்கியத்தால் நிரப்பபடுகிறது என்று தெரியவில்லை. உலகின் மகா உன்னதமான இலக்கியம் உருவாகுவதின் பின்னணியில் ஒரு தனிமையும்  இருப்பதை நாம் அறிவோம். அப்படியான தனிமை இன்றைய சூழலில் இருக்கிறதா? இந்த கதையில் வரும் ரகுநந்தனின் தனிமைப்படுத்தலுக்கான (கவனிக்கவும், தனிமை அல்ல-தனிமைப்படுத்தல்) காரணம் நகர சந்தையின் கூறுகள் தான் என்றாலும்  அது மிகையாகாது. இன்றையப் பெருநகரங்களில்  பல இளைஞர்கள் தெரிந்தோ தெரியாமலோ இன்று இருக்கும் நிலைமைதான். இவர்களின் தனிமையை முழுதாக ஆக்கிரமித்து கொள்வதும்  தட்டிப்பறிப்பதுமாக பின்னணியில் செயல்படுவது தகவல் தொழில் நுட்பம் தான் என்பது இந்த கதையில் சொல்லப்படுவதாக  நான் பார்க்கிறேன்.

ஒன்றுக்கு ஒன்று முரணா தகவல்களை அளிப்பதில் தனியார் தொலைக்காட்சிக்கு சளைத்தவை அல்ல இணையமும். MASS Media எனப்படுவது ஒரு கற்பனைக்கு எட்டாத Global நெட்வொர்க். அந்த நெட்வொர்கில் சிக்கத் தவறியவர்கள் குறைவே. தனிமனித கோபமும் சிந்தனையும்  தானே விடுதலைக்கான வழி. ஒரு இளைஞனின் தனிமை தன்னை தன் சமூகத்தின்அவலங்களை உணரவைத்துவிடுமோ என்கிற அச்சத்தில் அத்தனிமையை உடைக்கப் பாடுபடுவதில் எல்லா தேசங்களுக்குள்ளும் உலா வரும் ஒற்றுமையை இணையத்தில் காணலாம். தனிமனிதனேயே இல்லாமல் செய்துவிடுவதும் இதனுடைய குறிக்கோள்  ஆகும். கதை சொல்லும் நேரத்தை மாற்றி மாற்றி ரகுனந்தனின் மன நிலைக்கு ஒத்து சொன்னவிதம் சிறப்பு என்றாலும், இன்னும் கூட தெளிவாக குழப்பியிருக்காலம். கதையில் Lift ஐ சவப்பெட்டியாக நினைத்து பார்ப்பது கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும். இதனை வெறும் குறியீடு மட்டுமே என்று சொல்லிவிடமுடியாது.

அடுத்தது எனக்கு பிடித்த கதை :
சந்தன எண்ணை –   இந்த கதையில்  4, 5 வது பகுதி படிக்கும் போது
பாலகுமாரன் நினைவிற்கு  வரத்தொடங்கிவிட்டார். நல்லவேளையாக அந்த விபத்து தொடரவில்லை 6 வது பகுதியுடன் முடித்திருக்கிற வேண்டிய சிறுகதை இது. அப்படி முடித்து இருந்தாலும், “பார்கவியின் மேல் வேணு கோபாலுக்கு என்ன மாதிரியான அக்கறை பாரு” என்று யாரேனும் “கரை அப்பி” விடும் அபயாம் இருப்பதை உணர்ந்த  பாலா 7 வது பகுதியில் பார்கவியின் முடிவைத் தெளிவாக சொல்ல வேண்டி இருக்கிறது. நான் தனிப்பட்ட முறையில் 7வது பகுதியில் வரும் சில  வரிகளில்  ஒரு நெருக்கத்தை உணர்ந்தேன். இதை நீங்களும் இந்த நெருக்கத்தை உணர்விர்கள் என்று நம்புகிறேன். அந்த வரிகள். “விதியை குறுஞ்செய்திகள் முடித்து வைக்கும் காலம்.” இங்கே பலரின் விதியை ஆரம்பித்து வைப்பதும் அதே குறுஞ்செய்திகள் தான்.

எதிர்பாராதது நடப்பது தான் வாழ்வின் இயல்பு என்றாலும் ஒரு விபத்தில் தீடிரென்று வீட்டின் ஆண்களை இழக்க நேரிடும் பெண்களின் நிலைமை சொல்லும் முள் என்ற சிறுகதையில் போகிற போக்கில் இப்படி சொல்லி செல்கிறார். “எதிர்வீட்டின் வாசற்படியில் தெரிந்த இரு கண்கள் இனி எப்போதும் அந்த வாசலில் நேரும் அசைவுகளைப் பார்த்தபடி வீட்டிற்கு வெளியே நீதிமன்றங்களின் சாட்சியாய் இருக்கும்” அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது கூட இப்படி போகிற போக்கில் சில விஷயங்களை ‘பஞ்ச்’ வைத்து விட்டு செல்வார்.

மேற்கண்ட எனது பார்வையில் பாலசுப்ரமணியத்தின் சிறுகதை குறித்து மட்டும் எனது பார்வை வைத்தது எனது குறைபாடாகவே/போதமையாகவே நான் கருதுகிறேன். இதற்கும்  மேலாக பாலா மொழி, இசை, ஓவியம், சிற்பம், பொருளாதாரம், தேசியம் அரசியல், உளவியல் மற்றும் கோட்பாடுகள் சார்ந்து இயங்கும் தளம் கற்பனைக்கு எட்டாத அளவிற்கு பெரியது. அதனை அதன்  போக்கை இங்கே குறித்த நேரத்தில் வடித்து விட முடியாது. பாலாவின் கவிதை வரிகள் இங்கே நினைவிற்கு வருகிறது.

//அது ஒரு கோப்பை
நிரம்பவே நிரம்பாத கோப்பை//
இது போல் தான் பாலசுப்ரமணியத்தின் படைப்புகள் பற்றி பேசுதலும் நிரம்பவே நிரம்பாத கோப்பை.
நன்றி

கனவு மிருகம்
ஆசிரியர்: பாலசுப்ரமணியம்
வெளியீடு : பாதரசம் பதிப்பகம்

–  வேல்கண்ணன்

வலிகளின் வழி பயணம் – மகிழ்ச்சி

அன்றாட வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணமும் வலியோடு தான். வலை போல் நம்மைச் சுற்றிப் பின்னி பிணைந்துள்ளது. அந்த உணரப்பட்ட வலிகளை தான் நம்மோடு பகிர்ந்து கொள்கின்றார் சாம்ராஜ். ஒரு கால்பந்தின் முழுமை என்கிற கவிதை -‘குப்பை பொறுக்கும் சிறுவர்களின் / வசவுகளுக்கும் தொடுதல்களுக்கும் ஏங்குவதுண்டு’, படிக்கும் பொழுது, பந்துக்கும் உயிர் கொடுக்கும் கற்பனை -அழகு. முதல் கவிதை, கால்பந்து பற்றி சொன்னாலும் , நமக்கு என்னவோ வாழ்ந்து கெட்ட ஒரு மாமனிதன் பற்றி சொல்வது போல் உள்ளது. ஏக்கமுடன் வாழும் அவனுக்கு தென்றல் போல் யாராவது வந்து நம்முடன் உரையாட வர மாட்டார்களா? என்ற ஏக்கம் உள்ளதாகவே படுகின்றது.

சாம்பல் வடிவில் உள்ள பிதுர்க்கள் கரைய, நீர் பகுதிகளோ அன்றாட வாழ்வின் நவீன மோஸ்தர்களில் வாழ்ந்து கொண்டு உள்ளது. நாயும் மனிதனும் இணைந்து, காலை நடை பயிற்சி மேற்கொள்வது தினசரி காலை நாட்காட்டி கிழிப்பது போல்தான், நாயோ மனிதனோ யார் குணங்களை யார் கொண்டு வாழ்கின்றனர் என்பது புதிர். இதை நன்றாகவே பகடி செய்து உள்ளார். போலி பொதுவுடமைவாதிகள் பற்றி தோழர் தயாளன் வழியாக தெளிவு படுதிகின்றார். உலகமயமாக்கல் விதிகள் எப்படி நம்மை சிதைகின்றது என்பது பற்றி, ‘மேற்கின்..’என்று ஆரம்பிக்கும் கவிதையும், ‘சங்கறுப் …’ என்று ஆரம்பிக்கும் கவிதையும் அப்பட்டமாக சொல்கின்றது.

பெண்களின் அவல நிலை பற்றி, ‘கறை, ‘சித்ரா..’, ‘அவள் நைட்டி..’ போன்ற கவிதைகள் செப்பும் பொழுது நம் மனமும் சேர்ந்து வலிக்கின்றது. ஆண் பூனைகள் கவிதை தீவிரவாதிகளின் சோகத்தை சொல்கின்றது. அதே சமயம் ஜனநாயக வழியாக இயங்கினால் இத்தொல்லை இருக்காதே என்ற சிந்தனையும் எழுகின்றது. நாதள்ள தொங்கும் புளியமரங்கள், ‘இப்பொழுது தங்கநாற்கரசாலை.. / தூத்துக்குடி வழி கொழும்பிற்கு’ என வாசிக்கும் பொழுது உலகமயமாக்கல்.  சரித்திர து(தூ)க்கத்துடன் கட்டபொம்மனின் தூக்கு கொழும்புடன் உள்ள வியாபார தொடர்பு என நம் பார்வைகள் சுதேசி உலகில் இருந்து விலகி செல்லும் நடைமுறை பாதை,  மனதில் வலியை அன்றைய கட்டபொம்மன் ஆங்கில ஏகாதிபத்தியத்துக்கு எதிராக தூக்கில் இடப்பட்டான். ஆனால் இன்று அவன் நினைவிடமோ பாலத்துக்கு கீழ். மேலே, ஆங்கில எழுத்துகளுடன் கன்டைனர்கள் விரைகின்றன. பாவம் கட்டபொம்மன்”, “நாதள்ளத்…” என்ற கவிதை இக்காட்சியை படம் பிடிகின்றது. அனைத்தையும் தீர்மானித்த கீதாசாரமும் உலகமயமாக்கலும்,  மனிதனின் மதியத்தை எப்படி கடப்பது என்பதை தீர்மானிக்க இயலவில்லை. மூட்டுவலிக்கு ஆறுதலாக இருக்கும் பீங்கான் காளான்கள் வழியாக சங்கறுபவர்கள் அருகிவருகிறார்கள். இவர் கவிதை வரிகள் நமக்கு மேலே கூறிய கருத்தை தெளிவாகவே காட்டுகின்றது. அனந்தசயனபுரியும் மன்னருக்கு குறி காட்டுபவர்களும் கவிதைகள் அன்றைய நிலையையும் இன்றைய நிலைமையும் சித்திரமாக சொல்கின்றது.

குறுக்கு வழியில் கடப்பவர்களால் நதிபுராணம்,  தண்ணீர் வற்றியதை சொல்கின்றது. நம் மனமும் கண்ணீரால் கரைகின்றது. நியூட்டனின் மூன்றாவது விதி, வரவேற்பறையில் மார்க்ஸ்சிய../பூஜை…என்று படிக்கும் பொழுது இன்றைய நவ பொது உடமை தோழர்களின் குழப்பம். இருப்பினும், பொதுவுடைமை நோக்கி நகர்தல் என்பது சரிதான். பின் மெல்ல, மெல்ல வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணமும் துயரப்படும்போது மகிழ்ச்சி எப்படி? துயரத்தின் காரணத்தை சிந்தித்தால் மகிழ்ச்சியின் வெளிச்ச கீற்று நம்மை வருட ஆரம்பிக்கும். ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கை துயரம் “என்று தானே சொன்னார்கள்” ஆனால் சாம்ராஜின் கவிதைகள் நமக்கு வாழ்க்கை என்ற பாடத்தை மகிழ்ச்சிக்கு அல்லவா இட்டு செல்கிறது .

புத்தகத்தின் தலைப்பு : என்றுதானே சொன்னார்கள்
எழுதியவர் : கவிஞர் சாம்ராஜ்
பதிப்பகம் : சந்தியா பதிப்பகம்
விலை : ரூபாய் நாற்பது

—பொன்னம்பலம் காளிதாஸ் அசோக்

அமெரிக்க கனவு