தேன்மொழி அசோக்

மறதியைத் தழுவும் கொற்றவை

பாலையில் பரிதவித்துத் தேடுகிறாள்
ஊற்று நீரில் வளரும் வல்லாரையை.
பொன்னந்தியானது
மழையாய்ப் பொழியும் வேளையில்
ஒட்டகத்தில் நகர்வலம் செல்கிறாள்.
வெண்கம்பிக் கூந்தல்
சிறகெனப் பறக்கின்றன
முழங்கால் வலி கொஞ்சம் ஆசுவாசமடைகிறது.
வெடித்துக் கிடக்கும் தேகம்தனை
கூதிர் காற்று கட்டித் தழுவுகிறது
அவ்வப்போது சில நீர்த்திவலைகள்
தீர்த்து வைக்கின்றன
அவளின் முத்த வேட்கையை!

***

சாதாரணத்திலும் சாதாரணமான கொற்றவை

சாதாரணமானவளாகவே இருந்தாலும்
சாதாரணமானவளாகத் தெரியவில்லையாம் தலைவனுக்கு.
அவளின் சாதாரணமான செயல்களால் மிளிர்வதே
அவள் பலமே தவிர
மிகையாய் எங்கேயும்
காட்சிக்கு நிற்க மாட்டாள்.
அத்தனை நபர்களையும்
அசாதாரணமாக ஈர்க்கும் அவளுக்கு
எத்தனை கொடூர  பட்டங்களை
அவன் வழங்கினாலும்
சற்றும் தலை குனியாத
மிடுக்கான நடையும்
அவளுக்கு சாதாரணமானதே.
பாலை நிலத்திலும்
பசுமையாய் முளைக்கின்றன
அவள் சுவடுகள்.

***

அகச் செடியில் மலர்ந்த மலர்

***

***

***

தேன்மொழி அசோக்  – கவிதை,நூல் அறிமுகம் மற்றும் கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார். இவரது கவிதைகள் சிங்கப்பூர் தமிழ் முரசு, மக்கள் மனம், மின்கிறுக்கள் இணைய இதழ், சிராங்கூன் டைம்ஸ் மற்றும் திணைகள் இணைய இதழில் வெளியாகியுள்ளன. தமிழகத்தின் வாசகசாலை, வளரி, நுட்பம், ஆனந்த விகடன், கொலுசு மற்றும் கணையாழி போன்ற இதழ்களிலும் வெளிவந்துள்ளன. சிங்கப்பூரின் தேசியக் கலைகள் மன்றம் நடத்தும் தங்கமுனைப் போட்டிகளில்(2023) கவிதைப் பிரிவில் மூன்றாம் பரிசைப் பெற்றிருக்கிறார். மின்னஞ்சல்: honeylx@gmail.com

லட்சுமிஹர்

படைப்பாளியின் பிரதியை மீறிய பன்முகத்தன்மையை வாசகன் எடுத்துக் கொள்வதில் எவ்வித பிரச்சனையுமில்லை என்பதை இங்கு குறிப்பிட வேண்டும். புதினத்தை நோக்கிய பயணம் என்பது எழுத்தாளரின் உலகத்திற்குள் இருக்க வேண்டும் என்பது அடிப்படையான ஒன்றாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது அதனினும் அவசியம். வாசகரின் கற்பனைப் போக்கு படைப்பை மீறாது இருத்தலே அதில் முதன்மையான பங்காற்றுகிறது. எழுத்தாளரின் நோக்கை மீறிய புரிதல் அப்படைப்பை சிதைப்பதற்கு சமம் ( பி.கு.1 ). அங்கு தான் விமர்சனம் தேவைப்படுகிறது.

தமிழில் விமர்சனம் சார்ந்த வெளிகளை நாம் அணுகும் போது அவை புதினத்திற்கு எவ்வளவு வழிவகை செய்திருக்கிறது என்கிற ரீதியில் அணுகினால் படைப்பிற்கும் விமர்சனத்திற்கும் உள்ள இடைவெளியை நாம் கண்டுபிடித்துவிடலாம். 

விமர்சனம் என்பதை வரையறுத்து கூறும் போது அங்கு கருத்துருக்கள் தேங்கி விடுவதாக மாறுகிறது. அவை எப்போதும் தொடர்நிலையில் இருக்க வேண்டியது அவசியம். அவை வெவ்வேறு படிநிலைகளை தளர்த்தியும், ஏற்றும் தன்னை தகவமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தொடங்கி விமர்சனம் விமர்சகரை நோக்கி நகர்கிறது. படைப்பாளியின் நோக்கம் குறித்து பேசும் போது விமர்சகரின் நோக்கம் குறித்தும் விவாதிப்பது குறுகியவெளியை நமக்கு வெளிப்படுத்தும். விமர்சகர் மேலெழும்பி வரும் பின்புலங்கள் கருத்தில் கொள்ள வேண்டிய ஒன்றாக தற்சமயம் மாறியிருக்கிறது. 

படைப்புகள் காலகட்டத்தின் வெளிப்பாடு என்பதை மீறி அவை கருவாக தன்னை எங்ஙனம் நிலைநிறுத்திக்கொள்கிறது என்பதனை அறிய முற்படும் போது, தற்கால படைப்புகள் முன்பிருந்த உணர்வுகளைத் தாண்டி எவ்விதமான சூழ்நிலைகளைத் தங்களின் படைப்புகளில் கொண்டிருக்கிறது என்பதை ஆராயவேண்டும். இங்கு உணர்வுகள் கூட உணர்வுகளின் சாட்சியாக மாறி மட்டுமே நிற்கிறது. ஏனென்றால் அதன் நித்யத்தன்மையில் வாசகர்கள் உணர்ந்த பருவங்களே மீண்டும் மீண்டும் சுற்றுகிறது. அவை ஒரு சுழற்சியாக தமிழ் புதினங்களில் மீண்டும் மீண்டும் வரையறுக்கப்படுகிறது (பி.கு.2). தமிழ் நாவல்கள் பெருமளவு உலக அரங்கில் சோபிக்காததற்கு காரணம் (பி.கு.3) நம் படைப்புகள் ஒரு வித சுழற்சி ஆட்டத்தினைக் கைகொண்டிருக்கிறது. அதனை துண்டிக்க முயலும் புதினம் இங்கு முக்கியம். சுழற்சியைத் துண்டிக்க கால அவகாசம் என்பது தேவையான ஒன்று. ஆனால் அதில் பரிமாணம் அடைவது முக்கியமான ஒன்றாக இருக்கிறது. தமிழ் புனைவு வெளியில் விமர்சனங்களின் பங்கு இப்பரிமாணங்கள் குறித்து நகர வேண்டிய சூழலில் இருக்கிறது. இவை எதை வழங்கும் என்கிற கேள்விக்கு அது நகர்வை நோக்கியப் பாதையை அளிக்கும். சில ஒப்பீடுகளை வழங்கலாம். தேக்க நிலையைக் குறித்து நிதர்சனத் தன்மையோடு அணுகுதல் முக்கியம். இங்கு நிதர்சனத்தில் முதல் முறை எழுத்தாளர்கள், சமூகம், குழுக்கள், அரசியல் பிரதி என்று கொடுக்கப்படும் சலுகைகளைப் புறம் தள்ளலாம். முக்கியமாக நமது எல்லை எது என்பதை அறுதியிட்டு கூறுவதற்கான காலமாக இதை எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஐரோப்பிய விமர்சன மரபோ (அது இலக்கியத்தில் மட்டுமில்லை, பன்முகத் துறைகளில்) ஏற்றலையும், மறுப்பையும் வழங்குகிறது. அங்கு விமர்சகர்கள் சுழற்சியினை சரியான நேரத்தில் சுட்டிக் காண்பிப்பது வழக்கமாகவே நிகழ்ந்தேறி வந்திருக்கிறது. அதிலிருக்கும் குறைகளைப் பற்றிப் பேச இது பொருத்தமான இடமில்லை. சுழற்சி முறையை நிறுத்துவது ஒரு ஒப்பீடு அவ்வளவே. இங்கு செய்யுள் மரபையும், கவிதை காலத்திற்கு ஏற்ப தன் போக்கையும் கைவிட்டதையும் சுழற்சி என்று ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அவை வடிவத்தில் நடந்தது, கருத்தாக்கம் என்னவாக இருக்கிறது என்பதே இதன் மையம். எடுத்துக்காட்டாக தமிழில் எழுதப்படும் அயல் நாட்டு கதைகள் கூட பெரும்பாலும் அந்நிலத்தினை அடையாளப்படுத்தாமல் இதில் வந்து மாட்டிக்கொள்வதைக் கவனிக்க வேண்டும். களத்தை புதியதாக எடுத்துக்கொண்டு மற்றவை எல்லாம் முன்பு எழுதிய பிரதிகளை ஒத்திருக்கிறது. தமிழ் புதினங்களை விமர்சகர்கள் அடையாளப்படுத்தினால் ஒருவித தமிழ் புனைவு தளம் கடந்து வந்த பாதையை கண்டுவிடலாம். இதை ஒருபோதும் எழுத்தாளர்கள், அவர்கள் எழுதும் விமர்சனங்கள் கூறவே முடியாது. இதுவரை அது நிகழ்ந்தது இல்லை. அவை எழவே இல்லையா? என்றால் அதற்கு எடுத்துக்காட்டாக விமர்சனக் குரல்களின் தாக்கம் பெருமளவு படைப்பாக மாறவில்லை என்பதை அடிக்கோடிடலாம். 

அதன் நீட்சியாக வடிவங்களுக்கும் விமர்சனத்திற்கும் சம்பந்தம் உண்டா என்றால் கண்டிப்பாக இருக்கிறது. உலக அரங்கில் வடிவம் எப்போதும் மாறக்கூடியது. அவை நம் தமிழ் புனைவு தளத்திற்கு வந்தடையும் முன் அதில் வெவ்வேறு சாத்தியங்களை முயன்ற பிரதிகளும் அதன் விமர்சனங்களும் சாலவடிவத்துடன் சேர்ந்தே நமக்கு கிடைக்கிறது.

 அப்படியாக ஒர் வடிவத்தினை கைகொள்ளும் போது தமிழ் எழுத்தாளர்கள் தடுமாறியதாகவே தெரிகிறது. தற்கால இலக்கியத்தில் வடிவம் என்கிற போக்கிலிருந்து நீளம் (பக்க அளவில் இல்லை) குறித்தானப் பார்வைகளில் தனி கவனம் செலுத்துகிறது. அதில் குறிப்பாக வடிவத்தினை கைவிட்டுவிட்டு கதையாடலினுடைய எழுத்து நுட்பத்தின் செயலாக்கம் எப்படி வெளிப்படுகிறது என்பதாக மாறியிருக்கிறது. 

தமிழ் மொழியில் களத்தைத் தாண்டி மொழியில் அது எங்ஙனம் உதவுகிறது என்பதே முக்கியம். ஒரு பத்தி எப்படிப் பிரிகிறது என்பதை பேசத் தொடங்கவேண்டும். இங்கு முதல் பிரதி பிம்ப எழுத்துமுறையும் அதை அணுகும் போக்கும் உடைகிறது. துண்டுகளாக அவை மாறிநிற்கும் போது எழுத்தாளின் நகர்வுகளை இயல்பாகவே கணித்திட வழிவகை செய்கிறது. பல நேர்த்திகளைக் கையாளவும், அதை ஒன்றிலிருந்து ஒன்றாக உருமாற வழிவகைப் புரிகிறது. விமர்சகன் எழுத்துப் பிரதி கருவின் தன்மையை உடைத்தெறிந்து அவை பத்திகளாக (பி.கு) அவற்றை உருமாற்றுகிறான். நீளம் குறித்தான பார்வை ஏன் என்று புரிகிறது. காட்சி விவரணைகள், உரையாடல்கள் எனப் பிரித்துப் பார்த்துக்கொண்டிராமலும், தொகைநிலையான போக்கினையும் உடைதெரிந்தால் எழுத்தாளனை சவாலிற்கு அழைப்பது போன்ற ஒர் களம் உருவாகிறது. விமர்சகன் கோட்பாடுகளுக்குள் மட்டும் பிரதியை அளக்காது விமர்சனப் பார்வையை விரிவாக்க வேண்டும் என்பதே நோக்கம். 

இதைவிடுத்து குறிப்பாக முன்பு சொன்னது போல விரல் விட்டு எண்ணும் அளவிற்கு தான் நாவல் என்னும் வடிவத்தில் தமிழ் புனைவுப் பிரதிகள் உருவாகியிருக்கிறது என்பதை வாதத்தால் முரண்பட்டு அடம்பிடிக்கலாம் ‘இல்லை’ என்று. ஆனால் அதுவே உண்மை. முக்கியமாக இதற்கு காரணமாக அமைந்தது வகைமை கதைகளை இலக்கியம் இல்லை (பின்.கு4.) எனும் கூற்றை ஏனோ பரவலாக தமிழ் சூழலில் அப்படியே மேலை யுத்தியை எடுத்து பயணித்தது ஒரு காரணம். தமிழ் நிலப்பரப்பில் மட்டுமில்லை, இந்திய நிலப்பரப்பிலும் வகைமைக் கதைகளே பிரதானப் பங்காக இருந்திருக்க வேண்டும். நம் இந்தியக் கூட்டினுடைய நிலப்பரப்பு அதற்கு ஏற்றார் போன்ற மானுடவியல் தன்மை கொண்டது. ஆனால் அவை இலக்கியம் இல்லை என்று கூறி மேற்கத்திய படிநிலை உணர்வு கூறுகளையும், வரலாற்றுப் புதினங்களை மறுசீர் செய்வது (இங்கு அவர்களுக்கு யுத்தம் என்கிற பெரும் நிகழ்வு இருந்தது என்பதை மறந்திடக் கூடாது) எனப் பல அடுக்குகளில் அதனுடைய நீட்சியாகவே அவர்களின் வேலைகளை இங்கு நடத்திக்கொண்டிருந்தனர். இருக்கின்றனர். தொழில்முறை எழுத்து என சுருக்கி விடுவது வாடிக்கை. இங்கு இயல்பு வாதம், மாற்று முயற்சி என்று அடங்கிவிடாமல் பிரதியின் ஆற்றல் தன்மையில் இன்று வரை எழுத்தாளன் தடுமாறுவது தொடர்கிறது என்பது அசாத்தியமான நிலை. அதை விமர்சகர் சுட்டிக்காட்டலாம். இதைத் தொடும் போதே நாம் மொழியைத் தொடுகிறோம். 

தமிழில் எழுதப்பட்ட வகையறை கதைகளின் மொழியில் இருக்கும் குறைபாட்டினாலேயே அதை இலக்கியம் இல்லை என்கிறோம். அதன் நிகழ்வுகள் முக்கியத்தன்மை உடையது என்பதை மறந்துவிடுகிறோம். இங்கு நிகழ்வுகள் என்று குறிப்பிடும் போது மொழி தன் இருப்பை தக்க வைப்பது முக்கியம். மொழியை வைத்து நாவல் எழுதும் தமிழ் புலம் மாறவேண்டிய காலகட்டம். நிகழ்வுகள் வீரிய மொழியில் இருத்தல் அவசியமாகிறது. தமிழ் இலக்கியத்தில் நிகழ்வுகள் குறித்தான பார்வை எழுத்தாளர்களுக்கு விமர்சன வெளி விஸ்தாரமாக அறிமுகப்படுத்த வேண்டியதாகவும் மாறுகிறது. ஏனென்றால் தமிழ் வடிவத்தில் அதிக சிபாரிசுகளையும், சலுகைகளையும் பெற்றது நாவல்களே. இங்கு விடுபட்ட விமர்சனக் கோர்வைகளையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். வெளியான தமிழின் (தமிழின்) சிறந்த நாவல்கள் இதில் விதிவிலக்கு. எவ்வளவு முன்னோக்கி நமது இலக்கியமும் விமர்சனமும் இருக்கிறது என்பதை பேசும் போது எங்கே நாம் பின் தங்கி இருக்கிறோம் என்பதைக் கூறாமல் இருப்பது சரியாகாது. 

மேற்கூறியவற்றில் எழுத்தாளன் இதை செய்ய வேண்டும் என்கிற எந்த நிர்பந்தமும் இல்லை. அவன் போக்கில் எழுதலாம். அப்படியானால் எழுத்தாளன்- விமர்சகன் எனும் போக்கை எவ்வாறு கையாள்வது எனக் கூறவேண்டிய நிலைக்கு வாசிப்பை மட்டுப்படுத்தியிருக்கிறோம். படைப்பின் பிரதி பிரித்தாளப்படும் நோக்கின் நிலைத்தன்மை விரிவாக்கப்பட வேண்டும். பிரதியின் நுண்பொருள் சாத்தியங்களும், அவற்றின் மீது எழும்பும் மனித சிந்தனையே பிரதான விமர்சகன் வாசகனுக்கு கடத்த நினைக்கும் அடிப்படை. அது தன்னிலையை உதற எப்போதும் தயார் நிலையில் இருத்தல் அவசியம். ஒப்பீட்டுத் தன்மை படைப்பிலிருந்து படைப்பிற்கு மாறுவதில்லை அது நிகர்பலன் உடையது. ஒன்றை நிலைநாட்டுவது விமர்சனத்தின் நோக்கமுமில்லை. 

அதன் சாரமாக துறைசார் நூல்களின் தன்மையை மேற்கோள் காட்டுவது சிறந்த ஒன்றாக இருக்க முடியும். அவை வெறும் தகவல்களாக மட்டும் இல்லாமல் எப்படி புனைவு வெளிக்குள் மாறுகிறதென்பது ஒரு சுவாரஸ்யமான பகுப்பாய்வு. திறன், நடைமுறையில் அத்துறைக்கு உதவும். ஆனால் அவை பிரதியின் தன்மையை ஏற்கும் போது மனிதன் ஏற்கும் குறி மற்றும் குறிப்பானை எப்படி உளம் ஏற்கிறது என்பது காலம் நகர்த்தி வந்த பார்வை. அதிலிருந்து குறிப்பான் எப்படி குறியாளுகையாக மாறுகிறது என்பது முக்கியம். 

குறியாளுகை அனுபவமும், பாதிப்பும் என்கிற காலவெளியில் அலைவதை கணிக்கமுடியும். வழக்காறு மொழிக் கதைகள் குறித்த பார்வை இங்கு பேசப்படுவது முக்கியம். ஒரு பக்கம் துறையையும், இன்னொரு பக்கம் வழக்காறு வெளிப்படுத்தும் பண்பாட்டையும் வெளிக்கொணரும் படைப்புகள் ஒரே மாதிரியான சிக்கல்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒரு பக்கம் தகவல்கள், இன்னொரு பக்கம் தொன்மம் இரண்டும் வெற்றியின் சூட்சமமாக புனைவில் தப்பித்துக்கொள்வதை பற்றிய விமர்சனங்கள் கவனிக்கப்படவேண்டியவை. இங்கு தான் மொழிக்கும், அர்த்தத்திற்கும் இடையே இருக்கும் படிநிலைகள் ஏற்றிருக்கும் அடிப்படைகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

 இங்கு வாசகனுக்கான பிரதியைப் படைப்பாளன் உருவாக்க முயல்வது, படைப்பாளனின் சுதந்திரம் என்றில்லாமல் படைப்புவெளி என்பதே குறியாளுகையின் போக்காக வரையறுக்கலாம். ஆனால் உடன்பட வேண்டிய அவசியமில்லை. படைப்பாளிக்கும் படைப்பாளிக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அறுதியிட்டு கூறும் போது படைப்பாளியின் ஒவ்வொரு படைப்பையும் தனித்து அடையாளப்படுத்துவது முக்கியம். எழுத்தாளனின் படைப்புலகை அல்லது வெளிப்பாட்டை ஒர் புள்ளியில் நிறுத்த முயல்வது அவசியமற்றது.

அந்நிலையில் தான் வாசிப்பின் போக்கை ஒரு விமர்சகனால் மேலெழுப்ப முடியும் என்கிற தன்மை மீளுகிறது. எதை, ஏன், எப்படி வாசிக்க வேண்டும் என்கிற அட்டவணையை விமர்சகன் கொடுப்பது அவசியமற்றது. வார்த்தைகள் சிதறுண்டு கிடக்கும் பிரதிக்குள் இவை மூலக்கருக்தை நோக்கியும், அருவ குரல்களுக்கும் வாசகனை இழுத்து வருவதே முதன்மையான ஒன்று. அதிலும் பாலின முரண் பற்றி படைப்பாளிகளிடமே இதுகாலம் வரை உரையாடி வந்திருக்கிறோம். அது உண்மையில் பேச வேண்டிய இடமாக விமர்சனத் தளத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும். பாலின கூறுகளின் விமர்சன அர்த்தத்தின் முதல் படியில் கூட ஒரு பாலரின் கருத்தை மட்டும் முன்னகர்த்தாத குரல் எழும்ப வேண்டும். ஆண், பெண் என்கிற விமர்சன முரண் இல்லை பாலின முரணை இங்கு பேசுகிறோம். இன்பநெறி உடல்சார்ந்த ஒன்றாக கட்டமைக்கப்பட்டிருப்பதும், புரிந்துவைத்திருப்பதும் எவ்வளவு பெரிய பிழை. அவை தேவைகளாக உருமாறி நிறைவேறிய பின் கைவிடபட்டுக் கொண்டிருப்பதன் மீது விமர்சகனின் பார்வை இன்னும் தெளிவுபடுத்தப்பட வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறது.   

இப்படியான நிலையிலேயே விமர்சனத்திற்கு கையாளும் வார்த்தைகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டுமோ என்று தோன்றுகிறது (பி.கு.5). கோட்பாடுகளின் நிலைத்தன்மை எங்கிருந்து தொடங்குகிறது – அவை காலங்களும், அதன் சாட்சிகளுமாக மனிதனின் எண்ணப்பூர்வ வடிவமாக இருக்கிறது. அவை அவ்விலக்கியம் எழுதப்படும் வரலாறு, நோக்கம் அதன் காலம் என தன்னை உருவாக்கிக் கொள்வது அவசியம். ஒன்றை ஒன்றின் ஏற்ப வகைமைக்குள் அடக்காது அதன் சார்பு நிலைக்குள் பொருத்திப்பார்ப்பது என்பது சரிவராத காரியம். அப்படியிருக்க முன்பு செய்த தவறான ஒன்று வாசகனும், விமர்சகனும் தன் நிலைக்கு ஒரு படைப்பை இழுப்பது. படைப்பை நோக்கி முன்நகர கூடுமான முகாந்திரத்தை உருவாக்குவது என்பதிலும், எண்ணம் வீறுகொண்ட கோட்பாடு ஆகியவை பிரதிக்கு பிரதி மாறுதல் உடையது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு பயணிக்க முயல வேண்டும். அங்குதான் சொல் கொண்ட பொருளும், பொருள் கொண்ட சொல்லும் தங்களை எங்ஙனம் பக்கங்களில் வகுத்து கொண்டு கதையாடலை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதைப் பின்தொடர இயலும். தன்னை வரித்து கொள்ள முனையும் விமர்சனப் பக்கங்கள் ஒன்றின் பிடியில் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இலக்கண மரபுகள் என்பது உரைநடையில் இருந்து தொடங்கவில்லை என்பதை இங்கு பல வாசகர்களுக்கும், புதியதை விரும்பாத பழைமைவாத எழுத்தாளர்களுக்கும் எடுத்துக் கூற வேண்டும். இலக்கணம் என்பது உரைநடையின் போக்கிற்கு மாறுதல்களை கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்க வேண்டும். அதன் பணிகள் நமது மொழியில் எப்படி நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது எப்போதும் மறைபொருள். கதையும், இலக்கணமும், மொழியும் என மூன்று வெவ்வேறு உலகம் ஒன்றிசைவதை பற்றியான கோட்பாடுகள் மாறுதலுக்கு உட்படுத்த வேண்டும். அவை படைப்பிலிருந்தும் தொடங்கலாம், பாடத்திட்டத்திலும் தொடங்கலாம், விமர்சனத்திலிருந்தும் தொடங்கலாம். அப்படி ஒன்றை மறந்து பக்கங்களில் நாம் பயின்ற ஒன்றைத் தேடிக் கொண்டிருப்பது நேர விரயம். புனைவுகள் மொழியை உடைத்துக் கொண்டே இருக்கும் என்பதை விமர்சகன் உணர்த்தி கொண்டே இருக்கிறான். 

பிரதிகளுக்கு இதுவரை கொடுத்திருக்கும் சலுகைகளைப் பற்றி ஒர் விமர்சகன் கவனத்தைக் குவிக்க பழக்குதல் என்பது அவனுடைய பார்வையின் கூர்மையைக் குறைக்கும் இடங்களைக் கண்டுகொள்ளல் எனலாம். மேலும் அது தன் திசையிலிருந்து பிறழாமல் இருக்க வழிவகைசெய்யும். குறிப்பாக விமர்சகர்களாக அறியப்படுபவர்களை எவ்வித கட்டுக்குள்ளும் கொண்டுவந்து விடாமல் தங்களைப் பாதுகாப்பது முக்கியமான ஒன்று. பல விமர்சகர்கள் தடுமாறிய இடம் இது. விமர்சகன் மற்றவர்களுக்கு அளிக்கும் பயத்தை( எதிர் விமர்சனத்தை மட்டும் கையாளுதல்), கேலியை, நக்கலை, தன் ஈர்ப்பு போன்ற விடயத்திற்குள் மாட்டிகொண்டால் பெரும் சிக்கல். வாசகனை உள்ளிழுத்துக் கொள்ள எதனை எழுத்தாளர் வலியுருத்தியிருக்கிறார், ஏற்கவில்லை, மறைபொருளாக தாவுகிறார், கடந்திருக்கிறார் எனலாம். ஆனால் இதைச் செய்திருக்கலாம் என்பது அவசியமற்றது. புரிதல் என்கிற விதியிலிருந்து எதிர்பார்ப்பு என்னும் விதிக்கு விமர்சகன் வரும் இடம். எதிர்பார்ப்பின் வினையை ஆதரிப்பது விமர்சகனின் நோக்காக இராது. படைப்பை அணுகும் தன்மை இருக்கும் பட்சத்தில் பல்வேறு சாத்தியக்கூறுகளை படைப்பாளனுக்கு காட்டும் விதத்தில் நகர்வது ஒரு பண்பாட்டின் ஒத்திசைவுக்கு வழிவகுக்கும். அடிமனம். அறிமனம் என பிரிக்கும் தொனிக்கு தனி வகைமை கற்பிக்காமல் இங்கு பல்வேறு சாத்தியங்களை ஒன்றிணைக்கும் விரிவாக்கம் அவசியமாகப்படுகிறது. ஒன்றிசைவு என்பது அனைத்தையும் தனியாகப் பார்க்கும் திறன் உடைய பல்வேறு அறிவுசார் வெளிகளைக் கையாளுவது. தனித்தன்மையை அழிப்பது இல்லை.  

அதிலும் இக்காலகட்டத்தில் தொடர்ச்சியாக விமர்சன அரங்கில் நடப்பது என்பது ஒன்றின் அளவை கொண்டு அனைத்து விதமான பிரதிகளை அணுகுவது. இங்கு குறிப்பிடும் ஒன்றின் அளவு என்பது விமர்சகனின், வாசகனின் அனுபவமும், அவன் துறை சார்ந்த அறிவை மேலும் விரிவாக்கிக் கொள்ளாமல் கூட்டுக் கதிராக சில வாதங்களை (இதில் கோட்பாடுகள் அடங்காது. ஏனெனில் அதில் இருந்தும் இவற்றில் பொதுவாக இடம் பெறுகிறது) மட்டும் வைத்துக்கொண்டு தொடர்ச்சியாக பல காலங்களின் இலக்கியத்தை அணுகியிருக்கிறோம் என்பதைக் கூறியாக வேண்டும். இது பிரதியை ஒரு எல்லைக்குள் அடுக்குவது என்பது அப்பட்டம். மீறல் பிரதியில் இலக்கணம் தேடுவது, இயல்புவாதத்தில் புதுமையைத் தேடுவது என்று இவை சம்பந்தம் இல்லாத விமர்சனங்களாக முன்னகர்வதை அகற்ற வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம். இது ஒரு விதமான மனநிலையினை புதிய வாசகர்களுக்கு அளித்து அவை அவர்களின் தேடலை மட்டுப்படுத்துவதோடு நில்லாமல் அவர்களின் காலத்தையும் முழுங்குகிறது. ஏனோ மாஸ்டர்ஸின் புகழ் பாடாது அவர்களின் சமீபத்திய பிரதியை அணுகும் போது அவர்கள் பிம்பம் சுக்குநூறாகும். ஒரு விமர்சகனாக அவர்கள் நல்ல பிரதியை எழுதியிருக்கலாம் என்கிற காலத்தைக் கடந்து தற்போதைய நிலையில் அவர்களின் இலக்கிய தரத்தை அணுகுவது அவசியம். விமர்சன தவறு தொடங்குவதே புதிய வாசகர்களுக்கு மாஸ்டர்ஸ் என்று அறிமுகப்படுதுவதிலிருந்து ஆரம்பமாகிறது. விமர்சனம் என்பது அறிமுகப்படுத்துவதோ, துதிபாடுவதோ, என்ன எழுதினாலும் ஒரு மனக்கோட்டையாய் கட்டி வைப்பதோ இல்லை. விமர்சனம் படைப்பின் நிழலாக இருத்தல் அவசியமாகிறது. (இங்கு மதிப்புரை, துணுக்கு பார்வை, வாசகப் பார்வை, முன்னுரை எல்லாம் தனி மனித விருப்பத்திற்குள் அடங்குபவை அது விமர்சனம் இல்லை, திறனாய்வு மற்றொரு எல்லை கொண்டது ) 

விமர்சனம் எழுதுவதை பற்றிப் பேசும் போது அதில் முக்கியமான ஒன்றாக பார்க்கப்பட வேண்டியது ‘விமர்சன அணுகுமுறை’. விமர்சகன் படைப்பை அணுகுவது ஒரு புறம் இருக்க, விமர்சனத்தை அணுகும் படைபாளியிடமும், வாசகனிடமும் அது நேரடியாக கைமாற்றப்படுகிறது என்பது ஒரு விதம். இதில் படைப்பாளியும், வாசகனும் ஒரு திசையில் பயணிக்க முடியுமா என்றால் சந்தேகமே. சில அடிப்படையானக் கூறுகளை இருவருக்கும் பொருந்தும்மட்டில் அவற்றைக் கூற விழையலாம். விமர்சகனுகென தேர்ந்த பகுதி ஒன்று இருக்கும். அதை ஒட்டிய அணுகுமுறையாக அது இருக்கிறதா என்று முதலில் பார்க்கலாம். உதாரணத்திற்கு சரித்திரம், தத்துவம், கோட்பாடு, அரசியல் என பல்வேறு விதங்களில் பிரியும். இவை அனைத்திலும் தேர்ந்த ஒருவர் இருப்பது சிரமம். ஆனால் ஒர் அடிப்படை புரிதல் அவசியம். இதில் தனித்துவ துறையில் ஒரு படைப்பை கையாளும் போது அது மதிப்புரை, வாசக உரை என்றிலிருந்து திறனாய்வு என்று தாவுகிறது. இதற்குள்ளான விடயத்தை நாம் அறிந்திருப்பது அவசியம். இல்லையென்றால் ஏதோ ஒரு பரிந்துரைகள், தனிப்பட்ட விருப்பு, வெறுப்பு என்பதற்குள் சிக்கி, விமர்சனம் என்கிற பெயரில் திராபைகளை வாசித்துக்கொண்டு இருப்போம். எழுத்தாளனுக்கு இவ்வணுகுமுறை எழுத்திலும், வாசிப்பவனுக்கு புதிய வாசிப்பின்பத்தை அளிப்பதாகவே அவை மாறவேண்டும். விமர்சனம் என்பதை நம் சமூக சூழல் இதுவரை எப்படி எதிர் கொள்ள கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது என்பது மிக முக்கியமான விடயம். அவை எதிர்ப்பு மனநிலையிலிருந்து தொடங்கி எதிர்ப்பு அணுகுமுறைக்கு மாறுவதையே நாம் இதுவரைக் கண்டிருக்கிறோம். அதனின் திசையை மாற்றுவதிலும் கவனம் தேவைப்படுகிறது. சமூக அமைப்பியலுக்கும் விமர்சனத்திற்கும் தொடுதூர உறவு மட்டுமே இருக்கிறது என்பதே உண்மை. அதனால் என்னவோ நிதர்சனத்தை எதிர் கொள்ள முடியாத, கையாலாகாத தனத்தை அது மனிதனின் செயலுக்கு பதிலாக அளிக்கிறது. அது ஒரு மனோபாவம். விமர்சனம் தன்னளவில் உருவாகும் புனைவு தளம் அன்றி நேர்கோட்டில் அடுக்கும் திறன் உடையது. 

படைப்பு காலம் தாண்டி நிற்கும், படைப்பாளன் இறந்துவிட்டான் போன்ற பல பொதுச் சொல்லாடல்களை மறுபரிசீலனைக்கு கொண்டுவருவது முக்கியமாக தோன்றுகிறது. அதில் இலக்கியப் பொதுத்தன்மையிலிருந்து மட்டுமில்லாது சமூகம் கைக்கொண்டிருக்கும் சொல்லாடல்களை இலக்கியத்திற்கும், இலக்கியத்திலிருந்து சமூகத்திற்கும் என அவற்றை ஒரு மாற்றுத் திசை அல்லது மறுசீர் வாய்மொழியாக மாறவேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது. அங்கு விமர்சகனின் பங்கு முக்கியமானது. நீண்டப் பாதையை உருவாக்குவதை விடுத்து ஒர் விமர்சகன் ஆழமான ஒன்றை உருவாக்க வேண்டியது அவசியமாக மாறுகிறது (பி.கு.6). இதன் வரையறை அற்றத் தன்மை விமர்சனத்தின் புதிய சாத்தியக் கூறுகளை ஏந்தி நிற்கும். எதையும் தாங்கிப் பிடிக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லாத மனதிசையில் பயணித்தல் ஆகச் சிறந்தது. ஒவ்வொரு விமர்சனமும் ஒரு புதிய வாசகனை உருவாக்கும் என்கிற பெரும் நம்பிக்கை எப்போதும் உண்டு. 

***

(பி.கு.1): இங்கு வாசகர்களின் பரந்துபட்ட எண்ணச் சுதந்திரத்தை கட்டுப்படுத்துவது நோக்கமல்ல. ஒர் வாசகன் பிரதியை எந்த எல்லைக்கும் கொண்டு செல்லலாம். ஆனால் நாம் குறிப்பிடுவது விமர்சகனின் பங்கு பிரதிக்கு எப்படி ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்பதே. வாசகனின் அணுகுமுறையும், விமர்சகனின் அணுகுமுறையும் வேறானது. 

(பி.கு.2): யதார்த்தவாத கதைகள் ஒரே உணர்வுகளைக் கொடுக்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டும், பின்நவீனத்துவம் மற்றும் பல உள்ளடக்கம் சாராத பிரதிகள் மொழியின் போக்கை மட்டும் கையாளுகிறது என்கிற எண்ணத்தை பரவலாகப் பார்க்கமுடியும். இதில் யதார்த்தவாதக் கதைகளை பிரித்துப் பார்த்த அளவு மீறல் கதைகளை இங்கு பொதுவெளி வாசகர்களிடம் பரவலாகக் கொண்டு சேர்க்கவில்லை. இவர்கள் அனைவருக்கும் அவர்களின் உரையைப் போல மொழி இல்லை என்பது முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டியது. (தமிழ் எழுத்தாளர்கள் சிலரின் உரையும், எழுத்தும் ஒன்றாக இருக்கிறது என்பது முக்கியம். அவர்களின் நாவல்களில் இருக்கும் உரையாடல் பகுதிகள் தமிழின் சாபக்கேடு. பக்க விரயம். மீதி வாசகன் கையில். 1990 முன் நாவல் எழுத்தாளர்களிடம் ஒரு பன்முக அணுகுமுறை இருந்தது. பின்னால் அது தேய்ந்து தேய்ந்து வருகிறது. நிறைய முயற்சி தென்பட்டது இப்போது அதில் ஓரளவு கூட இல்லை. சிலரை விதிவிலக்காக்கலாம்). இதன்போக்கு கதைகளின் களத்தை விரிவாக்கிக் கொண்டே போகிறது. மொத்தமாக இவர்களை மொழியின் மேல் கட்டமைக்கும் பார்வையை உருவாக்கியிருக்கிறது. இவர்கள் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் மொழியின் தளத்திலேயே அவ்வளவு வித்தியாசங்களைக் கொண்டவர்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். இவர்கள் ஒரு தொடர்ச்சியைக் கொண்டிருக்கிறார்களா ? என்றால் இல்லை. யதார்த்தவாதக் கதைகளே (எழுத்தாளர்கள் இல்லை) சுழற்சியை கொண்டிருக்கிறது என்பது விளங்கும். விமர்சகர்களின் அலாதியான வரையறை இதை எல்லாம் அறுதியிட்டு கூற விழைவதே. 

பி.கு. : பத்தி என்பது இங்கு கட்டுரையையோ அல்லது துனுக்கையோ குறிக்கும் பொருள் இல்லை. 

பி.கு 3 : தமிழ் நாவல்கள் குறித்தான காத்திரமான வெளிப்பாடுதான் இவை. என்ன வாசித்திருக்கிறான்? சிறுவன்? காலம் கடக்க புரியும்? இந்த ஸ்கூல் ஆப் தாட்? போன்ற பேச்சுக்களைக் கடந்தும், தெரிந்தும் தான் முன் நகர்கிறோம். வாசகனாக நாவல்கள் தமிழில் அவ்வளவு திருப்தித் தந்தது இல்லை. தங்களுக்குள்ளேயே சுற்றி அலைந்து கொண்டிருக்கும் போக்காக தான் பார்க்கிறேன். அவை தமிழ் சமுகத்தில் நிகழ்த்திய மாற்றங்களை மறக்கவில்லை. ஆனால் உலக இலக்கியத்தில் யாது? என்கிற கேள்வியே எழுகிறது. உலக நாவல்களை தொடர்ந்து வாசிப்பவர்களாக இவை பெரும் அயர்ச்சியை கொடுக்கிறது. நூற்றாண்டிற்கு ஒரு படைப்பு ஒரு எழுத்தாளன் அதை நோக்கி நகர்ந்தால் ஆச்சர்யம். தமிழ் சூழல் அதை அனுமதிக்காது. ஏனென்றால் தங்களுக்கு எது வருகிறதோ அதுவே இலக்கியம் என தம்பட்டம் அடிப்பவர்களின் குரல் மேலோங்கியிருக்கிறது. அதிக பக்கங்கள் எழுதுவது (இங்கு maximal writing in minimal asethetics, grand narrative) பற்றி பேசவில்லை இங்கு பக்கம், எழுத்து, எழுதவரும் திறைமையை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு எழுதுபவர்களை பேசுகிறோம்) இங்கு ஏன் நாவல்கள் மட்டும் வருகிறது மற்ற வடிவங்களை குறித்து ? என்கிற கேள்விக்கு உங்களின் வாசிப்பு வழிகாட்டும். 

பி.கு.4 :இது இலக்கியம். இது இலக்கியம் இல்லை என்று கூறுபவர்கள் பெரும் சக்தி வாய்ந்தவர்கள். அவர்களை நம்ப வேண்டியத் தேவை இல்லை. அப்போது எதையோ எழுதி, குப்பையாக ஒன்றைத் தமிழில் முன்னிறுத்த முடியுமா என்றால்? கண்டிப்பாக இல்லை. அங்கு தான் எழுத்தாளனுக்கு தன்னுடைய பிரதியை வெளிப்படுத்துவதோடு நின்று கொள்வது முக்கியம். மற்றதை விமர்சனம் பார்த்துக்கொள்ளும். ஒரு எழுத்தாளன் மற்றொரு எழுத்தாளனுக்கு கொடுக்கும் விமர்சனமும், அங்கீகாரமும் மனரீதியில் ஆறுதல் அடைந்து கொள்ளலாம். அதை எதிர்பார்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை, அது தேவையுமில்லை. விமர்சகர்களின் குரல் ஓங்கும் போது இப்படிப்பட்ட குரல்கள் தானாக உடையும். 

பி.கு.5 : இங்கு விமர்சகர் இருவகையாகப் பிரிகிறார்கள். மேலை விமர்சன இயலை பயன்படுத்தியவர்கள், பயன்படுத்தாதவர்கள். ஒரு தரப்பினர் பிரதியிலிருந்து ஒன்றை உருவாக்க முயன்று கொண்டிருந்தனர். விமர்சன கலை என்றே முன்னிலைபடுத்தினர். மற்றொரு தரப்பில் வரக்கூடியவர்கள் தத்துவங்களின் வழியே, கோட்பாடுகளின் வழியே விமர்சன மரபை முன்னகர்த்தினர். இரண்டும் தாங்கள் எடுத்துக் கொண்டதிலிருந்து எவ்வித சமரசமும் செய்யாது நேர்கோட்டில் பயணித்தனர். ஆனால் இருவருக்கும் வாசகர் பரப்பில் அதை நிகழ்த்திக் காட்டிட முடியவே இல்லை. அவர்கள் எழுத்தாளர்கள் உடனேயே மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருந்தனர். ஒரு கட்டத்தில் இரு தரப்பும் தங்களின் விமர்சனப் போக்கில் முன் நகராது எழுத்தாளர்கள் கவனமாக பார்த்துக்கொண்டனர். எதையும் எழுதினால் தான் விமர்சனம் செய்ய முடியும் என ஒரு தரப்பு சொல்லி அதைக் கடந்தது. இன்னொரு தரப்பு இன்றுவரை கோட்பாடுகளின் விளக்கத்தை கொடுத்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. 

பி.கு.6 : பண்பட்ட ஒர் மனிதனால் விமர்சனத்தை உருவாக்கவும் முடியும், அதை எதிர்கொள்ளவும் முடியும். 

***

லட்சுமிஹர் – மதுரை மாவட்டம் உசிலம்பட்டியில் பிறந்த இவர் தற்போது திண்டுக்கல்லில் வசித்து வருகிறார். பொறியியல் பட்டதாரி. திரைப்படத் துறையில் Visual Editor ஆக பணிபுரிந்து வருகிறார். இதுவரை யாவரும் வெளியீடாக ஸெல்மா சாண்டாவின் அலமாரிப் பூச்சிகள், டார்லிங் எனப் பெயர் சூட்டப்பட்ட சிந்தாந்தம், கிளாஸிக் டச், கூத்தொன்று கூடிற்று என நான்கு சிறுகதைத் தொகுப்புகள் வெளிவந்துள்ளன. இதில் கூத்தொன்று கூடிற்று நூலுக்கு சாகித்ய அகாடமி – யுவ புரஸ்கார் விருது கிடைத்துள்ளது. மின்னஞ்சல்: latshmihar.malai@gmail.com

பாரதிராஜா

அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்ட நாகரிகம், காட்சியாக மாறிவிட்ட அரசியலை இன்று எப்படி எதிர்கொள்கிறது?

முன்னுரை: ஒரு நாகரிகத்தின் நினைவிழப்பு பற்றிய கதை

ஒவ்வொரு சமூகமும் தன்னைப் பற்றி சில அடிப்படை நம்பிக்கைகளை வைத்திருக்கிறது. சில சமூகங்கள் தங்களைப் போர்வீரர்களின் சந்ததியென நினைக்கின்றன. சில சமூகங்கள் தங்களை வணிக நாகரிகம் என நினைக்கின்றன. சில சமூகங்கள் தங்களை அறிவியல், காரண-ஏரணத்தின் (logic) வாரிசுகள் எனக் கருதுகின்றன. அந்த வகையில், தமிழ்ச் சமூகத்தை எந்த அடிப்படைப் பண்பால் அடையாளம் காண்பது?

இக்கேள்விக்கான பதிலை வரலாற்றின் நீண்ட நதிக்குள் தேடிச் சென்றால், ஒரு தனித்துவமான உண்மை நமக்குத் தென்படும். தமிழர்கள் வெறும் அரசுகளை உருவாக்கியவர்கள் அல்லர். வெறும் பேரரசுகளை நிறுவியவர்கள் அல்லர். வெறும் மன்னர்களின் வரலாற்றை எழுதியவர்களும் அல்லர்.

தமிழர்கள், வரலாற்றின் மிக நீண்ட மரபுகளில் ஒன்றாக அதிகாரத்தை எப்போதும் கேள்விக்குட்படுத்தியவர்கள். அதிகாரத்தைப் புனிதப்படுத்தாமல், அதை அறத்தின் அளவுகோலில் அளந்து பார்த்தவர்கள். இதுவே தமிழ் நாகரிகத்தின் மிக ஆழமான பண்புகளில் ஒன்று.

திருவள்ளுவர் முதல் சங்கப் புலவர்கள் வரை, சோழர் கால உள்ளாட்சி அமைப்புகள் முதல் பெரியாரின் பகுத்தறிவுப் புரட்சி வரை, தமிழ்ச் சமூகம் ஒரு விந்தையான தொடர்ச்சியை நமக்குக் காட்டுகிறது: எந்த அதிகாரமும் நிலையானதல்ல. எந்த அதிகாரமும் திறனாய்வுக்கு அப்பாற்பட்டதல்ல. 

தமிழ்ச் சமூகத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது நாம் வழக்கமாக அதன் மொழி, இலக்கியம், கலை, ஆன்மீகம், வீர வரலாறு போன்றவற்றையே முன்னிறுத்துகிறோம். ஆனால் உலக நாகரிக வரலாற்றில் தமிழ்ச் சமூகத்திற்குத் தனியே ஓர் அரிய அடையாளம் உண்டு. அது வெறும் ஆட்சியை ஏற்றுக்கொண்டு வாழும் சமூகம் அல்ல. மாறாக, அதிகாரத்தைக் கேள்விக்கேட்கும் சமூகம்.

தமிழர் வரலாற்றைப் படிக்கையில் ஒரு வியப்பூட்டும் உண்மை தெரிகிறது. உலகின் பல சமூகங்கள் அரசர்களைக் கடவுளாக்கிக் கொண்ட காலத்தில், தமிழ்ச் சமூகம் அரசனை நெறிக்குள் வைத்துப் பார்த்தது. அதிகாரத்தை அறமாக மதிப்பிட்டது. அரசியல் என்பது வெறும் ஆட்சி மாற்றம் அல்ல. சமூக நியாயத்தின் கருவி என்று புரிந்துகொண்டது.

ஆனால் இங்கேதான் வரலாற்றின் மிகக் கடுமையான முரண்பாடு உருவாகிறது. இதே தமிழ்ச் சமூகம்தான் இன்று இந்தியாவில் மிகவும் அரசியல் ஆர்வம் கொண்ட சமூகங்களில் ஒன்றாக இருக்கிறது. இருந்தாலும், அதன் அரசியல் ஈடுபாடு பல நேரங்களில் அறிவுசார் மதிப்பீடாக இருப்பதில்லை. அது ஓர் உணர்ச்சி நாடகமாகத் தெரிகிறது. அரசர்களைக் கடுமையான விதிகளின் படி மதிப்பிட்ட நாம் அரசியல்வாதிகளை வேடிக்கை பார்ப்பவர்களாக மாறியிருக்கிறோம். ஒருகாலத்தில் அரசியல் அறத்தின் கேள்வியாக இருந்தது. இன்று அது உணர்ச்சியின் கேளிக்கையாக மாறிவிட்டது.

இந்த முரண்பாடு எங்கே ஆரம்பித்தது? அதைப் புரிந்துகொள்ள தமிழர் அரசியற் திறனாய்வு மரபின் நீண்ட வரலாற்றைப் பார்க்க வேண்டும். இது வெறும் அரசியல் பற்றிய கட்டுரை அல்ல. ஒரு நாகரிகத்தின் நினைவிழப்பு பற்றிய கதை.

தமிழ்ச் சமூகத்தின் அடிப்படைப் பண்பு: அதிகாரத்தைப் புனிதமாக்க மறுத்த பண்பாடு

ஒவ்வொரு நாகரிகத்திற்கும் ஓர் உளவியல் அடிப்படை இருக்கும். ரோமானிய நாகரிகத்தின் அடிப்படை கட்டுப்பாடு. சீன நாகரிகத்தின் அடிப்படை படிநிலை. மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் அடிப்படை காரண-ஏரணம். தமிழ் நாகரிகத்தின் அடிப்படை என்ன?

தமிழ்ப் பண்பாட்டின் மையப் பண்பு கீழ்ப்படிதல் அல்ல. மறுவினை. தமிழ்ச் சமூகத்தில் அதிகாரம் என்றால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் வரலாற்றில் வலுவாக இருந்ததில்லை. மாறாக அரசனைக் கேள்வி கேட்கலாம். சமயத்தை எதிர்க்கலாம். சமூக மரபுகளை உடைக்கலாம். அதிகார அமைப்பை மறுக்கலாம்.

இது வெறும் அரசியல் நடத்தை அல்ல. இது ஒரு நாகரிகப் பண்பு.

தமிழர்கள் அரசியலைத் திறனாய்வு செய்தவர்கள் மட்டுமல்லர். அதிகாரத்தை எப்போதும் தனியாராக்க விடாதவர்கள். இந்த ஒரு வரியில்தான் தமிழ் அரசியற் திறனாய்வு மரபின் சாரம் இருக்கிறது.

திருக்குறள் — தமிழின் முதல் அரசியற் திறனாய்வு நூல்

திருக்குறள் பெரும்பாலும் ஒழுக்க நூலாகப் படிக்கப்படுகிறது. ஆனால் அது உலகின் தொன்மையான அரசியல் நெறிமுறை நூல்களில் ஒன்று என்பதை நாம் மறக்கக்கூடாது. வள்ளுவர் அரசனின் அதிகாரத்தை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. எந்தக் குறிப்பிட்ட அரசனையும் புகழ்ந்து பாடும் வழக்கம் அப்போது இருக்கவில்லை என்பதையும் திருக்குறள் நமக்குச் சொல்கிறது.

அவர் அரசனைத் தாண்டி ஒரு நெறி அமைப்பை உருவாக்குகிறார். அரசன் யார்? அவன் எப்படிப் பேச வேண்டும்? எப்படி வரி விதிக்க வேண்டும்? மக்களை எப்படிக் காக்க வேண்டும்? இவற்றை வள்ளுவர் நேரடியாக மதிப்பிடுகிறார்.

“கொலையிற் கொடியாரை வேந்தொறுத்தல் பைங்கூழ்

களைகட் டதனொடு நேர்.” (குறள் 550)

கொடுங்கோலனை அழிப்பது பயிரில் களை எடுப்பதற்கு ஒப்பானது என்று சொல்கிறார். இது அரச அதிகாரத்திற்கு நேரடியான சவால்.

“வேலொடு நின்றான் இடுவென் றதுபோலும்

கோலொடு நின்றான் இரவு.” (குறள் 552)

ஆட்சியாளன் அறநெறி தவறி வரி கேட்பதை வழிப்பறிக் கொள்ளையோடு ஒப்பிடுகிறார். இதில் மிகப் பெரிய வேறுபாடு என்னவென்றால், இது அரசனைப் புகழும் இலக்கியம் அல்ல. அதிகாரத்தைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைக்கும் இலக்கியம். 

ஒருவேளை, வள்ளுவரே அரசகுடியில் பிறந்திருந்திருக்கலாம். இளங்கோவடிகள் போல். அதனாலேயே அவருக்கு அரச புகழ் பாடும் தேவையில்லாமல் போயிருந்திருக்கலாம். அவருடைய அரசியல் பற்றிய ஆழ்ந்த சிந்தனைகளுக்கும் அதுவே காரணமாகவும் இருக்கலாம். இதுவரை அப்படி எதுவும் நிறுவப்படவில்லை. எனவே வள்ளுவர் வெளியிலிருந்து வினா எழுப்பிய நம்மைப் போன்ற எளிய மனிதர் என்றே வைத்துக்கொண்டு தொடர்வோம்.

அதாவது, தமிழ்ச் சமூகத்தின் தொன்மையான நூல்களிலேயே அரசியற் பொறுப்புணர்வு பற்றி இருக்கிறது. தமிழ் அரசியற் திறனாய்வு மரபின் முதற் பண்பு இதுதான்: அதிகாரத்திற்கு வெளியே நின்று பேசுவது.

சங்க காலம் — மன்னருக்கு எதிரே நின்ற புலவர்

புறநானூறு படிக்கும்போது நாம் ஒன்றைக் கவனிக்க வேண்டும். சங்கப் புலவர்கள் அரசவைப் பொழுதுபோக்காளர்கள் அல்லர். அவர்கள் அரசியற் கருத்தாளர்கள்; அறவியற் தணிக்கையாளர்கள்.

“யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்” என்று கணியன் பூங்குன்றனார் சொல்வது அரசியல் எல்லைகளைக் கேள்விக்குட்படுத்துவது. ஒரு புலவன், “எல்லா ஊரும் என் ஊரே, எல்லோரும் என் உறவே” என்று சொல்வது அன்றைய காலத்தில் அரசியற் துணிச்சல். இனம், இடம், அரசு என்ற எல்லைகளை மறுப்பது. போர் வழி எல்லைகளை விரிவாக்க விரும்பும் அரசன் வரைந்து வைத்திருக்கும் எல்லைகளை ஏற்க மறுக்கும் குரல்.

பல பாடல்களில் மன்னர்களின் முடிவுகள் நேரடியாகச் சாடப்படுகின்றன. புலவர் மன்னனைப் பார்த்து “இது தவறு” என்று சொல்லும் உரிமை பெற்றிருந்தார். சில இடங்களில் குரலில் இருக்கும் அச்சத்தை உணர முடிந்தாலும் அதை மீறிய துணிவையும் உணர முடிகிறது. கோவூர் கிழார், சோழன் கிள்ளிவளவனின் கொடூரத்தை முகத்திற்கு நேரே தடுத்து நிறுத்தினார். வெள்ளைக்குடி நாகனார் வரியைக் குறைக்கக் கோரி மன்னனின் குடை நிழல் உழவனின் கலப்பையில் தங்கியுள்ளது என்பதை நினைவூட்டினார்.

இதுவே தமிழ்ச் சமூகத்தின் அடிப்படை அமைப்பு: அதிகாரம் பேசலாம். ஆனால் அதிகாரம் பதில் சொல்லவும் வேண்டும். அதிகாரம் என்பது இறைமை அல்ல. புலவர்களுக்கு அரசர்களை மதிப்பிடும் சமூக உரிமை இருந்தது. இந்த நிறுவனமயமான திறனாய்வு இடம் உலகின் பிற தொன்மையான நாகரிகங்களில் இணையான வடிவத்தில் இருக்கவில்லை.

புலவன் அரசனின் ஊழியன் அல்லன். அவன் அறத்தின் தூதன். இங்கே பா ஒரு கவசமாகச் செயல்பட்டது. வெளிப்படையான திறனாய்வை அழகிய வடிவில் சொல்வது புலவர்களின் உத்தி. அரசன் சினங்கொள்வான் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் செய்யுளை முழுதாக மறுத்தால் அரசனே காட்டுமிராண்டி என்று ஆகிவிடும். அதனால் அதிகாரம் பாடலின் முன்னால் பணிந்தது.

சோழர் காலம் — அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்த சமூக அறிவு

இராஜராஜ சோழன் காலம் பெரும்பாலும் படை வெற்றியாகப் பேசப்படுகிறது. ஆனால் சோழ அரசியலின் உண்மையான புரட்சி வேறோர் இடத்தில் இருந்தது. அது உத்திரமேரூர் கல்வெட்டுகளில் இருந்தது. உள்ளாட்சித் தேர்தல் (குடவோலை முறை), நிர்வாகப் பொறுப்பு, கணக்குத் தணிக்கை, பொதுக் கண்காணிப்பு, தவறு செய்தவர்களுக்கும் அவர்தம் உறவினர்களுக்கும் பொறுப்புத் தடை போன்றவை மனிதகுல வரலாற்றில் முன்னோடி வழக்கங்கள். நிர்வாக முடிவுகள் பொது இடங்களில் கல்வெட்டுகளில் பொறிக்கப்பட்டன. கோவிற் சுவர்கள் அரசாங்க ஆவணங்களாக மாறின. 

இது தற்கால வெளிப்படைத்தன்மையின் முன்னோடி. இதன் பொருள் தெளிவானது. தமிழ்ச் சமூகம், அரசியல் என்பது ஒரே தலைவனைச் சுற்றிய அமைப்பு அல்ல என்று ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே புரிந்துகொண்டிருந்தது. அதிகாரம் பகிர்வான பொறுப்பாகவே பார்க்கப்பட்டது. இது மேற்கத்திய மக்களாட்சிக்கு முற்பட்ட தமிழ் மக்களாட்சி மரபு.

இந்திய அரசியல் மரபோடு ஒப்பீடு

அர்த்தசாத்திரம் இந்திய அரசியல் எண்ணப்பாட்டின் மிகப் பெரிய நூல். ஆனால் அது முக்கியமாக அரசன் எப்படி அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்பதைப் பேசுகிறது. “எப்படி வெற்றி பெறுவது?”, “எப்படி எதிரிகளை அழிப்பது?”, “எப்படி அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்வது?” என்பவைதான் சாணக்கியரின் கேள்விகள். இது அரசனை வலிமைப்படுத்தும் வகைகளைச் சொல்வது.

தமிழ் மரபில் கேட்கப்பட்ட கேள்வி முற்றிலும் வேறானது: “அரசன் அறமற்றவனாக இருந்தால் என்ன செய்வது?”, “அவன் மக்களுக்காக இல்லாவிட்டால் அவன் அதிகாரத்தின் பொருள் என்ன?”, “அரசன் ஏன் அவனைவிடவும் மக்களை மையப்படுத்த வேண்டும்?”

வட இந்திய மரபு அதிகாரத்தைத் தக்க வைப்பதைப் பேசுகிறது. தமிழ் மரபு அதிகாரத்தை அறமாக மதிப்பிடுவதைப் பேசுகிறது. சாணக்கியர் அதிகாரத்தைக் காக்கும் கலையை கற்றுக்கொடுத்தார். வள்ளுவர் அதிகாரத்திற்கு எல்லை விதித்தார். சாணக்கியர் அரசனுக்கு வெற்றியைக் கற்பிக்கிறார். வள்ளுவர் அரசனுக்கு நீதியைக் கற்பிக்கிறார். ஒருவருக்கு அரசியல் என்பது சூழ்ச்சி. மற்றவருக்கு அரசியல் என்பது அறம். இவை இரண்டும் வெவ்வேறு அரசியல் உலகங்கள்.

உலக மரபோடு ஒப்பீடு — கிரேக்கம் முதல் சீனம் வரை

மேற்கத்திய அரசியற் திறனாய்வு சாக்ரடீஸிலிருந்து (கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டு) தொடங்குகிறது. அவர் அதிகாரத்தையும் சமூக நெறிகளையும் தெருவில் நின்று கேள்வி கேட்டார். அவரது முறை எதிர்கேள்வி முறை. அதிகாரிகளின் வாதங்களை அவர்களே பொய்யாக்கிக் கொள்ளும்படி செய்வது சாக்ரடீஸின் உத்தி. அரிஸ்டாட்டில் 158 நகர அரசுகளின் அமைப்பை ஆய்வு செய்தார். ஒப்பீட்டு அரசியற் திறனாய்வு அவரிடமிருந்து தொடங்குகிறது. ஆனால் கிரேக்க அரசியற் திறனாய்வு பெரும்பாலும் கல்வியறிவு கொண்ட சிறு வட்டத்துக்குள் இருந்தது. 

தமிழில் அது மக்கள் வாழ்வுக்குள் இருந்தது. ஒரு புலவன் அரசனை எதிர்கொள்கிறான். ஒரு விவசாயி வரி பற்றிக் கருத்து சொல்கிறான். ஓர் இலக்கியம் அரசனின் அறத்தை அளக்கிறது. இது அரிய நாகரிகப் பண்பு.

கிரேக்கர்கள் காரண-ஏரணம் (logos) வழியாக மதிப்பிட்டனர். தமிழர்கள் அறம் வழி மதிப்பிட்டனர். ரோமானிய சிசரோ தன் உயிரைப் பணயம் வைத்துப் பேச்சு வழியாகச் சாடினார். தமிழ்ப் புலவர்கள் செய்யுள் என்ற கவசத்தில் சாடினர். சீன மெய்யியல் மேதை கன்பூசியஸோடு தமிழ் மரபிற்கு ஓர் ஆழமான ஒற்றுமை இருக்கிறது. இருவரும் ஆட்சியாளனின் தனிப்பட்ட பண்பை அரசியலின் வேரடியாகப் பார்க்கின்றனர். நிறுவனங்கள் அல்ல, மனிதர்களே முதன்மை என்பது கிழக்கின் பொதுவான அரசியற் கொள்கை.

மாக்கியவெல்லியின் “இளவரசன்” (“The Prince”) மேற்கத்திய இயல்புநெறியின் உச்சம். “அதிகாரம் தக்க வைக்க அரசன் எதுவும் செய்யலாம்” என்பது மாக்கியவல்லியின் கோட்பாடு. சாணக்கியரைப் பிடிப்பவர்களுக்குப் பிடிக்கும் கோட்பாடு. தமிழ் மரபு இதற்கு நேர் எதிர். சாணக்கியரைப் போலவே மாக்கியவெல்லியும் அரசனுக்கு வெற்றியைக் கற்றுக்கொடுத்தார். தமிழ் மரபோ அரசனுக்கு நீதியைக் கற்றுக்கொடுத்தது. வள்ளுவர் “அதிகாரம் தக்க வைக்க” என்று எழுதவில்லை. “அதிகாரம் நீதியாக இருக்க” என்று எழுதினார். கன்பூசியஸைப் பிடிப்பவர்களுக்குப் பிடிக்கும் எழுத்து.

பண்பு	தமிழ் மரபு	கிரேக்க மரபு	இந்திய மரபு
அடிப்படை	அறம்	காரண – ஏரணம்	அதிகாரம்
வடிவம்	செய்யுள், நாட்டார்	உரை, நாடகம்	நூல், சாத்திரம்
நிலை	வெளியிலிருந்து	வெளியிலிருந்து	உள்ளிருந்தும் வெளியிலிருந்தும்
இலக்கு	அறவியல் நியாயம்	உண்மை	வெற்றி, பாதுகாப்பு

காலனித்துவத்திற்குப் பிறகு — இதழியலும் புதிய விழிப்பும்

19-ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழ்ச் சமூகத்தில் அரசியற் திறனாய்வு புதிய வடிவம் எடுத்தது. இதழ்கள் வந்தன. பொது உரையாடல் உருவானது. சுப்பிரமணிய பாரதி அரசியற் பாக்களைப் புரட்சியாக மாற்றினார். அரசியலைத் திறனாய்வது மக்கள் கடமை என்ற எண்ணம் சமூகத்தில் வளர்ந்தது. 

இந்தக் காலகட்டத்தில் தமிழ் அரசியற் திறனாய்வு இரண்டு மேடைகளில் ஒரே நேரத்தில் நடந்தது. முதலாவது, காலனிய அதிகாரத்திற்கு எதிரான போராட்டம். இரண்டாவது, சாதி அமைப்பு என்ற உள்நாட்டு அதிகாரத்திற்கு எதிரான போராட்டம். இரண்டையும் ஒரே மூச்சில் செய்தவர்கள் தமிழகத்தில் இருந்தனர். எடுத்துக்காட்டு: அயோத்திதாசப் பண்டிதர், இரட்டைமலை சீனிவாசன். இது தமிழ் மரபின் தனித்துவமான வலிமை.

திராவிட இயக்கம் – திறனாய்வை மக்களிடம் கொணர்ந்தது

தமிழ் அரசியற் திறனாய்வு தொடக்கத்தில் அறிவுசார் இடத்தில் இருந்தது.

வள்ளுவர். சங்கப் புலவர்கள். பண்டிதர்கள்.

20-ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு பெரிய மாற்றம் நடந்தது.

பெரியார் அரசியற் திறனாய்வை உயர்குடி உரையாடலிலிருந்து மக்கள் உரையாடலுக்குக் கொண்டு வந்தார்.

தெருக் கூட்டங்கள். மேடைப் பேச்சுகள். சுவர் எழுத்துகள். இதழ்கள்.

முதன்முறையாக எளிய குடிமகன் அரசியற் திறனாய்வாளராக மாறினார். இது திறனாய்வின் மக்கள்மயப்படுத்தல்.

தமிழகத்தின் பெரிய தனித்துவம் ஒன்று உண்டு. இங்கே எல்லா அரசியல் மாற்றங்களும் தேர்தல் அரசியலிலிருந்து வரவில்லை. அரசியலுக்கு வெளியில் நின்று பேசுவது ஒன்று. அரசியலுக்குள்ளேயே இருந்துகொண்டு, அதன் பரவலான வடிவத்தை – அதிகாரத்தை மறுத்து அந்த உள்வட்டத்துக்கு வெளியே நின்று பேசுவதும் திறனாய்வதும் ஒன்று. இந்திய அளவில் காந்தி செய்ததோடும் இதை ஒப்பிடலாம். ஆனால் காந்தி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய இயக்கத்துக்குள் இருந்துகொண்டு அதிகாரத்தை மறுத்தார். பெரியார் தான் மட்டுமின்றி தன் இயக்கமே அதிகாரத்தை விட்டு விலகி நிற்கும் – திறனாய்வு மட்டுமே செய்யும் என்ற நிலை எடுத்தார். இந்திய அரசியலில் இது மிகவும் அரிதான நிகழ்வு.

“கடவுள் இல்லை, கடவுளை உண்டாக்கியவன் முட்டாள், கடவுளைப் பரப்புகிறவன் அயோக்கியன், கடவுளை வணங்குகிறவன் காட்டுமிராண்டி” — இவற்றுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அரசியல் ஆழமானது. இந்தச் சொற்றொடர்கள் சமயத்தை மட்டுமல்ல, சமயத்தின் மூலம் நிலைநிறுத்தப்பட்ட அரசியல் அதிகாரத்தையும் தாக்குகின்றன. சாதி என்ற அமைப்பு அரசியல் அதிகாரத்தை நிலைப்படுத்துகிறது. அதைக் கேள்விக்குட்படுத்தாமல் அரசியற் திறனாய்வு முழுமையாகாது என்பது பெரியாரின் நிலை. பெரியார் திருக்குறள் மரபை அவர் காலத்தில் தொடர்ந்தார். அதிகாரத்திற்கு வெளியே நின்று பேசும் அதே மரபு.

வேறுபாடு என்னவென்றால் — வள்ளுவர் அரசனை நோக்கிப் பேசினார்; பெரியார் மக்களை நோக்கிப் பேசினார். மக்களுக்குள் இருந்துகொண்டு அரசனைவிட அதிகாரம் கொண்டிருப்பவர்கள் என்று அவர் நம்பியவர்களுக்கு எதிராகப் பேசினார். இலக்கு மாறியது, ஆனால் சாடலின் நிலை மாறவில்லை.

அரசியலை நாடகமாகப் பார்த்தல்

இங்கேதான் நாம் ஒரு கடினமான கேள்வியைக் கேட்க வேண்டும். ஆயிரம் ஆண்டுகளாக அரசியலை ஆழமாக மதிப்பீடு செய்த சமூகம் இன்று ஏன் அரசியலை வேறு விதமாகத் துய்க்கிறது? மறைந்த தமிழ் அரசியற் திறனாய்வாளர் ஞாநி ஒரு முறை மிகக் கூர்மையான பார்வை ஒன்றைச் சொன்னார். “தமிழர்கள் அரசியலையும் ஒரு திரைப்படம் பார்ப்பது போலத்தான் பார்க்கிறார்கள்.” இந்த ஒரு வரியில் சமகாலத் தமிழ் அரசியல் உளவியல் முழுவதும் அடங்கியிருக்கிறது. அவர்களுக்கு அரசியலில் கொள்கை பற்றிய ஆர்வத்தை விடக் கூடுதலாக தலைவர்களுள் நடக்கும் மோதல் பற்றிய ஆர்வம் இருக்கிறது. 

“யார் யாருடன் சண்டை போட்டார்கள்?”, “யாரை யார் ஏமாற்றினார்கள்?”, “யார் துரோகம் செய்தார்?”, “யார் பாதிக்கப்பட்டார்?”, “யார் இழிக்கப்பட்டார்?” — இந்த நன்மை-தீமை நாடகந்தான் அவர்களை அரசியலுக்குள் இழுக்கிறது. நாடகம் பார்க்கும்போது நாம் என்ன செய்கிறோம்? கதாபாத்திரங்களோடு உணர்ச்சிப்பூர்வமாக இணைகிறோம். தலைவன் யார், வில்லன் யார் என்று தீர்மானிக்கிறோம். தலைவனுக்குத் துன்பம் நேர்ந்தால் சினங்கொள்கிறோம். ஆனால் நடக்கும் நாடகம் நம் வாழ்க்கையை எந்த விதத்தில் பாதிக்கும் என்கின்ற எண்ணம் வருவதில்லை. ஏனெனில் அது நாடகந்தானே. தமிழ் அரசியலில் இதே உளவியல் செயல்படுகிறது என்பது ஞாநியின் கருத்து.

ஒரு குடிமகன் அரசியலைக் கொள்கைகளின் வழியே பார்க்கிறான். ஒரு பார்வையாளன் அரசியலைக் கதாபாத்திரங்களின் வழியே பார்க்கிறான். ஒரு குடிமகன் கேட்கும் கேள்வி: “இந்தக் கொள்கை என் சமூகத்தை எப்படி மாற்றும்?” ஒரு பார்வையாளன் கேட்கும் கேள்வி: “யார் வென்றார்? யார் தோற்றார்? யார் யாரை இழித்தார்?” 

மக்கள் எப்போதும் எவர் நல்லவர், எவர் கெட்டவர் என்று சண்டையிட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். இது நாடகப் பார்வையாளனின் கேள்வி. அவர்கள் என்ன கொள்கை கொண்டிருக்கிறார்கள், அந்தக் கொள்கை எனக்கு என்ன செய்கிறது என்று கேட்பது அரசியற் குடிமகனின் கேள்வி. தமிழகத்தின் சமகால அரசியற் பண்பாட்டில் எந்தக் கேள்வி ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது என்பதே ஞாநியின் கவலை. இந்த வேறுபாட்டில்தான் எல்லாமே இருக்கிறது. அவர் காலத்திலேயே அப்படியென்றால், அதற்குப் பின் எவ்வளவோ நடந்துவிட்ட இப்போது எப்படி என்று பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

தமிழர்கள் ஒருவர்மீது அன்பு செலுத்துவதை தனிப்பட்ட விதத்தில் மட்டும் செய்துவிட்டு விடுவதில்லை. ஒருவரைப் பிடித்துவிட்டால் அவருக்கு ஏதாவது கொடுக்க வேண்டும். அப்படிக் கொடுப்பதற்கு எளிதானது அதிகாரம். “இவர் எங்களுடையவர்” என்ற உணர்வு வந்துவிட்டால் அடுத்த நகர்வு இதுதான்: “அவர்தான் எங்களை ஆள வேண்டும்.” 

இதனால் தேர்தல் என்பது இங்கு ஆட்சித் திறன் பற்றிய தேர்வு அல்ல. அது ஒரு கூட்டு உணர்ச்சி அறிவிப்பாக மாறுகிறது. அன்பு, நம்பிக்கை, வழிபாடு, அடையாளம், பழிவாங்குதல் — இவை கொள்கையை விட முக்கியமாகின்றன. இந்த உளவியலின் வேர்கள் ஆழமானவை.

அரசியலே நாடகம் கலந்த – நாடகத்தின் தேவை இருக்கிற துறைதான் எனினும் திரைத்துறையினர் அரசியலுக்குள் வரத் தொடங்கியதும் அது பன்மடங்கு கூடியது. மக்களைப் பார்வையாளர்களாகப் பார்த்துப் பழக்கப்பட்டவர்களுக்கு – அவர்களின் நுகர்வுக்குப் பிடித்த விதத்தில் படைத்தளிக்கத் தெரிந்தவர்களுக்கு – அவர்களின் தேவையறிந்து தீனி போடுவது எளிதானது. இயல்பாகவே அதுதான் அவர்களுக்கு வந்தது. கவர்ச்சியான கருத்துகளை மட்டும் பேசினால் போதாது. கவர்ச்சியான சொற்களையும் பயன்படுத்த வேண்டும். கவர்ச்சியான முகங்களையும் உடன் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று இறங்கினார்கள். தம்மைவிடத் தம்மோடு அழைத்துச் சென்ற முகங்களை நம்பிய மூளைகளுக்குத் தெரியவில்லை – மக்களும் கூடிய விரைவில் தம்மைவிட அந்த முகங்களையே கூடுதலாக நம்பத் தொடங்கிவிடுவார்கள் என்று.

கலையையும் கலைஞர்களையும் போற்றும் தமிழகத்தில் இப்படியே பல பத்தாண்டுகளாக அரசியல் நாடக வடிவம் ஏற்று மென்மேலும் வளர்ந்தது. எப்போதும் இரு மையப் பாத்திரங்கள் இருந்தார்கள். இந்தக் காலத்தில் தமிழக மக்கள் பொருளியற் கொள்கை, கல்விக் கொள்கை, நீர் மேலாண்மை போன்ற உரையாடல்களால் அரசியலில் ஈடுபடவில்லை. அவர்கள் பார்க்க விரும்பியது வேறு. இன்று யார் வென்றார்? யார் இழிவுபடுத்தப்பட்டார்? யார் பழி வாங்கப்பட்டார்? யார் மீண்டும் எழுந்தார்? இது ஒரு ஷேக்ஸ்பியர் நாடகம் போல் விரிந்தது. அல்லது ஒரு மாபெரும் தமிழ்த் திரைப்படம் போல் இயங்கியது. ஒரு தலைவன் அல்லது தலைவி. ஒரு வில்லன் அல்லது வில்லி. ஒரு துரோகம். ஒரு மீட்சி. அரசியல் என்பது, கொள்கை உரையாடலிலிருந்து உணர்ச்சி மேடையாக மாறியது.

இவர்களின் பகை தனிப்பட்ட பகை மட்டும் என்றில்லாமல், ஒரு நாடகக் கட்டமைப்பு போல் ஆனது. ஒருவர் செய்வதை மற்றவர் எதிர்ப்பார். ஒருவர் நடந்துகொள்வதற்கு நேர் எதிர் பாணியில் இன்னொருவர் நடந்துகொள்வார். இப்படியாகத் தனிமனிதத் திறமைகளையும் கோளாறுகளையும் வியக்கும் – சாடும் வேலையை மட்டுமே விரும்பிச் செய்பவர்களாக மக்கள் ஆனார்கள். அதில் வியப்பில்லை. அப்படித் தடம் மாறிப் போகும் மக்களை மாற்றி வழிக்குக் கொண்டுவரும் பணியைச் செய்ய வேண்டிய திறனாய்வாளர்களும் மக்களுக்குப் பிடித்த விதமான வேடிக்கைகளையே படைத்துப் படையலிட்டார்கள். இப்படித்தான் மின்னல் வேகத்தில் ஓர் இனத்தின் அரசியற் திறனாய்வு வீழ்ச்சி நிகழ்ந்தது. அது அவ்வினத்தின் அரசியல் மரபின் வீழ்ச்சியா இனத்தின் வீழ்ச்சியேவா அல்லது அரசியற் திறனாய்வு மரபின் வீழ்ச்சி மட்டுந்தானா என்பது உங்கள் சிந்தனைக்கு. 

டிஜிட்டல் ஊழியின் தாக்கம் — சிதறிய கவனம்

இன்று இந்தப் பிரச்சனை மேலும் தீவிரமடைந்திருக்கிறது. திரைப்படம், தொலைக்காட்சி காலத்தில் அரசியல் நாடகமாக இருந்தது. சமூக ஊடகக் காலத்தில் அரசியல் துண்டு துண்டாக உடைந்துவிட்டது. ஒருகாலத்தில் நீண்ட கட்டுரைகள் வாசிக்கப்பட்டன. இன்று பதினைந்து நொடிக் காணொளிகள் பார்க்கப்படுகின்றன. ஒருகாலத்தில் கருத்து முக்கியம். இன்று உணர்ச்சியும் எதிர்வினையும் (reaction) முக்கியம். ஒருகாலத்தில் எண்ணம் முக்கியம். இன்று கவனம் (attention) முக்கியம். ஒருகாலத்தில் அரசியற் திறனாய்வு திருக்குறளின் இரண்டு வரிகளில் சுருங்கச் சொல்லப்பட்டது. இன்று அது ஒரு நகைச்சுவை மீம் ஆகச் சுருங்கிவிட்டது. அரசியலைப் புரிந்துகொள்ளவெல்லாம் யாருக்கு நேரமிருக்கிறது! அதை விரல் உருட்டிக் (scroll) கடக்கிறோம்.

இது வெறும் தொழில்நுட்ப மாற்றம் அல்ல. மக்களாட்சியின் கவனச் சிதைவு.

தமிழர் அரசியல் உளவியலின் மிகப்பெரிய முரண்பாடு

இன்று நாம் ஒரு முரணைப் பார்க்கிறோம். ஒருகாலத்தில் வள்ளுவர் அரசனை மதிப்பிட்டார். சங்கப் புலவர்கள் மன்னர்களை எதிர்த்தனர். பெரியார் சமூக அமைப்பை உடைக்க முயன்றார். ஊர் மன்றங்கள் அதிகாரிகளைப் பொறுப்பிலிருந்து நீக்கின. இன்று: மக்கள் தம் தலைவர்களை ரசிகர் நிலையில் நின்று பார்க்கிறார்கள்; அரசியல் உரையாடல்களில் கொள்கைகளைவிட ஆளுமைகள் அதிகம் பேசப்படுகின்றன.

என்ன நடந்தது? மக்கள் அரசியலைப் பற்றிச் சிந்திப்பதை நிறுத்தவில்லை. ஆனால் அரசியலை நிறுவனமாகப் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டார்கள். பாத்திரங்களாகப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். தமிழக மக்கள் சில நேரங்களில் கொள்கை அடிப்படையில் வாக்களித்திருக்கிறார்கள் என்பதும் உண்மைதான். சில தேர்தல்களின் போது கொள்கை அடிப்படையிலான உரையாடல்கள் மேலோங்கி நின்று திறனாயும் போக்கு இருந்ததும் உண்மைதான். ஆனால் அரசியற் திறனாய்வுக்கும் அரசியற் கண்டுகளிப்புக்கும் இடையே தமிழ்ப் பொதுவெளியில் போதுமான வேறுபாடு இல்லை. ஒரே உரையாடல் இரண்டையும் கலைத்துப் போடுகிறது. இது தமிழ் மண்ணில் மட்டும் அல்ல. உலகெங்கும் தற்கால மக்களாட்சியில் இந்த நோய் பரவி வருகிறது. ஆனால் தமிழகத்தில் இந்த மாற்றம் வேகமாகவும் ஆழமாகவும் நடந்தது என்பது கவலைக்குரியது.

முடிவாக…

தமிழர் வரலாறு நமக்குப் பெருமையளிக்கிறது. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அதிகாரத்தை அறத்தால் அளந்த சமூகமாக நாம் இருந்தோம் என்பதில் பெருமைதான். ஆனால் சமகாலம் நமக்கு ஓர் அச்சத்தையும் தருகிறது. இன்று நாம் அதிகாரத்தைத் திறனாய்கிறோமா? அல்லது அதிகாரம் உருவாக்கும் காட்சிகளை மட்டுமே நுகர்வோராக இருந்து கண்டுகளிக்கிறோமா? வள்ளுவர் அரசனுக்கு எல்லை விதித்தார். சங்கப் புலவர்கள் மன்னர்களைத் திருத்தினார்கள். பெரியார் சமூக அமைப்பையே கேள்விக்குட்படுத்தினார். ஞாநி அரசியலை நாடகமாகப் பார்க்கும் மனநிலையை எச்சரித்தார். 

இப்போது நம்முன் நிற்கிற கேள்வி இதுதான்: அடுத்த தலைமுறை குடிமக்களாக உருவாகப் போகிறதா? அல்லது ரசிகர்களாகத் தொடரப் போகிறதா? ரசிகப் பண்பாடு என்பது ஏதோ திடீரென்று சென்ற சில ஆண்டுகளில் வந்த அலை அல்ல. இது கிட்டத்தட்ட 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மெதுமெதுவாக நீரூற்றி வளர்க்கப்பட்டிருப்பது. தமக்கு நன்மை பயக்கும் என்று நம்பி நீர் ஊற்றி ஏமாந்தவர்களுக்கு இது நல்ல தண்டனை என்று வைத்துக்கொண்டாலும், எதற்காகச் செய்கிறோம் என்றே தெரியாமல் போகிற போக்கில் ‘பார்க்க நன்றாகத்தானே இருக்கிறது!’ என்று நீர் ஊற்றிவிட்டுப் போவோர்தான் தம் அடுத்த தலைமுறைக்குப் பெரும் பாவத்தைச் செய்பவர்கள்.

தமிழ் மரபின் உண்மையான வலிமை அதிகாரத்தையும் அதன் திருவிளையாடல்களையும் கண்டு களிப்பதில் இல்லை. அதைக் கேள்வி கேட்பதில் இருக்கிறது. அதிகாரத்திற்குக் கைதட்டுவது எளிது. காலில் விழுவது எளிது. காசு வாங்கிக்கொண்டு பக்கம் பக்கமாக ஆதரவுக் கட்டுரைகள் எழுதுவதும் எளிது. மேல்-கீழ் என்று பேசும் எல்லாமும் பார்ப்பனியமே என்று சொல்வது போல், கண்மூடித்தனமான வழிபாடு எல்லாமே மூடத்தனமே! அது திரைக்கவர்ச்சியின் பால் ஏற்படும் வழிபாடு என்று மட்டும் சுருக்குவதும் மூடத்தனமே! 

அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்பதுதான் நாகரிகத்தின் உயர்ந்த வடிவம். ஒருகாலத்தில் அதைத்தான் தமிழர் நாகரிகம் உலகுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது (பிற்காலத்தில் திரைக்கவர்ச்சியை அரசியலுக்குள் கொண்டு வரும் பண்பாட்டையும் தமிழர் நாகரிகந்தான் பக்கத்து நிலங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை).

கேள்வி ஒன்றுதான்.

அந்த மரபு இன்னும் நமக்குள் உயிரோடு இருக்கிறதா?

***

பாரதிராஜா – தூத்துக்குடி மாவட்டம் பூதலாபுரம் கிராமத்தைச் சேர்ந்த இவர் இப்போது பணி நிமித்தம் அமெரிக்காவில் வேலை செய்து வருகிறார். அரசியல் கட்டுரைகள், நூல் விமர்சனங்கள், மொழிபெயர்ப்பு உள்ளிட்ட பணிகளில் தொடர்ச்சியாகப் பங்களித்து வருகிறார். மின்னஞ்சல்: bharathee@gmail.com

நிர்மல்

கட்டுரையின் தலைப்பு “கலைக்குள் கண்ணியம்” என்பதால், அதைப் பற்றிப் பேச முயலும் இக்கட்டுரையும் அந்தக் கண்ணியத்தை பிரதிபலிக்க வேண்டிய பொறுப்பைக் கொண்டுள்ளது. ஒருவேளை இந்தக் கட்டுரையின் தொனியிலோ, விமர்சனங்களிலோ, சொல்லாடல்களிலோ அந்தக் கண்ணியத்தின் அளவு குறைந்திருக்குமேயானால், அக்குற்றத்திற்கு என்னைப் பொருத்தருள வேண்டுகிறேன்.

இயக்குனர் இமயம் பாரதிராஜா அவர்களைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவர் என்ன செய்தார் என்ற பட்டியலையே பெரும்பாலும் முன்வைக்கிறோம். கிராமத்தைத் திரைக்குக் கொண்டு வந்தார், புதிய முகங்களை அறிமுகப்படுத்தினார், தமிழ் சினிமாவின் மொழியையே மாற்றி அமைத்தார் எனப் புகழ்கிறோம். ஒரு கலைஞனை அவர் செய்தவற்றால் மட்டும் அளவிட முடியுமா? அவர் செய்யாமல் தவிர்த்தவற்றைக் கொண்டும் அளவிட வேண்டுமல்லவா! பாரதிராஜா அவர்கள் செய்யாமல் தவிர்த்தவை எவை என்ற கேள்வி, ஒருவேளை அவரது திரைப்படங்களையும் அவரது கலை உள்ளத்தையும் வேறொரு வெளிச்சத்தில் பார்க்க நமக்கு உதவக்கூடும்.

அவர் கிராமியப் பண்பாட்டை வினோதப் பொருளாக்கவில்லை. ஆங்கிலத்தில் ‘Fetish’ என்கிற சொல் உண்டு. ஒரு பொருளின் இயல்பானத் தன்மையை மறந்துவிட்டு, அதை வெறும் காட்சிப் பொருளாக, வினோதமாக, ரசனைக்கானப் பொருளாக மட்டும் மாற்றுவது என்று இதற்குப் பொருள். எளிமையாகச் சொன்னால், மனிதர்களை மறந்துவிட்டு அவர்களின் அடையாளங்களையோ பழக்கவழக்கங்களையோ மட்டும் வேடிக்கைப் பார்ப்பது.

உதாரணமாக, கிராமத்தை மனிதர்கள் வாழும் இடமாகப் பார்க்காமல் வெறும் மாட்டு வண்டி, கரகாட்டம், திருவிழா, வண்ண உடைகள் என்பதோடு மட்டுமன்றி—வன்முறை, மீசை, அருவாள், வெட்டு குத்து, ரத்தம், அடக்குமுறை போன்ற காட்சிகளின் தொகுப்பாக மட்டும் சுருக்குவது; ஒரு சமூகத்தின் துயரங்களையும் சிக்கல்களையும் மறைத்துவிட்டு, அதன் “வித்தியாசத்தை” மட்டும் சந்தைப்படுத்துவது. இதை நாம் தமிழில் “வினோதப் பொருளாக்கம்” அல்லது “காட்சிப் பொருளாக்கம்” என்று சொல்லலாம்.

பாரதிராஜா இப்படியானக் காட்சிப் பொருளாக்கத்திற்குத் தன் கலையில் இடம் கொடுக்கவில்லை. ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கை முறையை, அதன் மனிதத் தன்மையை மறந்துவிட்டு, வெறும் ரசனைக்கான காட்சிப் பொருளாக அவர் மாற்றியதில்லை. திருவிழாக்கள், பழக்கவழக்கங்கள், கலைகள் ஆகியவற்றின் பின்னால் வாழும் மனிதர்களை அவர் ஒருபோதும் மறந்ததில்லை. பண்பாட்டை மதிப்பது என்பது, அதை விற்பனைப் பொருளாக்காமல் இருப்பதில்தான் தொடங்குகிறது.

பாரதிராஜா அவர்கள் மனிதர்களை வெறும் காட்சிப் பொருளாக மாற்றவில்லை. மாற்றுத்திறனாளிகளை நகைச்சுவைக்கான கருவியாகவோ, இரக்கத்தைப் பிச்சையெடுக்கும் பாத்திரங்களாகவோ அவர் பயன்படுத்தியதில்லை. மனிதர்களின் வலியையும் பலவீனத்தையும் மலிவான உணர்ச்சிகளுக்கான சந்தையாக அவர் மாற்றியதே இல்லை. கலையை நாம் நுகரும் ஒரு பண்டமாக (Commodification) அவர் சுருக்கவில்லை. கலை என்பது மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்வதற்காகவே என்பதைத் தன் படைப்புகள் மூலம் அவர் உணர்த்தினார்.

அவர் காதலைப் பற்றிப் பேசத் தயங்கியதில்லை. ஆனால், காதலை வெறும் பாடல்களுக்கும் பொழுதுபோக்கிற்கும் சுருக்கிவிடவில்லை. காதலை அதன் இயல்போடு, மனித சுதந்திரத்தின் அடையாளமாகக் காட்சிப்படுத்தினார். காதல் என்றதும், அதை அதீதமாகப் புகழ்ந்தோ ஆராதித்தோ அவர் காட்டியதில்லை. அதே நேரத்தில், அவரது திரைப்படங்களில் காதல் தோல்வியடையவும் செய்கிறது. ஆனால், அங்கே தோல்வியடைவது காதல் அல்ல; காதலைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத சமூக அமைப்புகள்தான்! ஒவ்வொரு காதல் தோல்வியிலும் சாதி தோல்வியடைகிறது, குடும்பத்தின் பிடிவாதம் தோல்வியடைகிறது, மனிதர்களின் விருப்பங்களை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கும் சமூக ஒழுங்குகள்தான் அங்கே தோல்வியடைகின்றன. காதலின் தோல்வி, காதலின் பொய்மையை நிரூபிப்பதில்லை; மாறாக, அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத இந்தச் சமூகத்தின் எல்லைகளையே வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது.

பாரதிராஜா தமிழ்க் கிராமங்களை நேசித்தார். ஆனால், அவற்றைப் பற்றிப் பொய் சொல்லவில்லை. மண்ணின் வாசனையைப் பதிவு செய்த அதே நேரத்தில், அதன் நிழல்களையும் சாதியக் கொடுமைகளையும் மறைக்கவில்லை. அதே நேரத்தில், கிராமங்களை முழுமையான இருளின் சின்னங்களாகவும் அவர் காட்டவில்லை. தீர்ப்பளிப்பதை விட, சிக்கல்களை அப்படியே வெளிப்படுத்துவதே அவரின் நோக்கமாக இருந்தது.

பாரதிராஜா அவர்கள், மனிதர்களை அவர்களது குழு அடையாளங்களுக்குள் சிறை வைக்கவில்லை. அவரது திரைப்படங்களில் சாதி இருக்கிறது, மதம் இருக்கிறது, மரபுகள் இருக்கின்றன. ஆனால் ஒரு முழு சமூகத்தையே வில்லனாகவோ, ஒரு சாதியையே ஒரே குணாதிசயத்துடனோ, ஒரு மதத்தையே ஒட்டுமொத்தப் பிரச்சினையின் மூலமாகவோ சித்தரிக்க அவர் முயன்றதே இல்லை. அவருக்கு முக்கியமானது குழு அடையாளம் அல்ல; அந்த அடையாளங்களுக்குள் வாழும் மனிதர்கள்தான். ஏனெனில் ஒரு மனிதன், அவனது அடையாளத்தை விடப் பெரியவன். கலை, அடையாளங்களை அறிமுகப்படுத்தலாம்; ஆனால் மனிதர்களை அந்த அடையாளங்களுக்குள் சிறை வைக்கக் கூடாது.

பாரதிராஜா நட்சத்திரங்களின் பின்னால் ஒளிந்துகொள்ளவில்லை. நடிகர்களை விடக் கதைகளுக்கே முன்னுரிமை கொடுத்தார். தனிமனித வழிபாட்டைத் தாண்டிச் செல்ல வேண்டும் என்கிற கலையின் மிக அடிப்படைத் தன்மையை அவர் ஆழமாகப் புரிந்திருந்தார்.

இளையராஜாவுடன் அபூர்வமான கலைச் சேர்க்கையும் ஆழமான நட்பும் இருந்தபோதிலும், அவர் தன்னை அந்த ஒரு கூட்டணிக்குள் மட்டுமே அடைத்துக் கொள்ளவில்லை. தன் கலையுணர்வின் சுதந்திரத் தன்மையை அவர் எங்கும் விட்டுக் கொடுக்கவில்லை.

இரட்டை அர்த்த வசனங்கள், பெண்களை இழிவுபடுத்தும் நகைச்சுவை, உடலை விற்பனைப் பொருளாக்கும் காட்சிகள் போன்ற மலிவானப் பாதைகளை அவர் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. அவர் காதலைக் காட்டினார், கொச்சைத்தனத்தை அல்ல. அவர் ஈர்ப்பைக் காட்டினார், ரசனையோடு காட்டினார், எப்போதும் எல்லை மீறியதில்லை. 

பாரதிராஜா அவர்கள் அரசியலை நேரடிப் பிரசாரமாகவோ, ஒரு பரப்புரையாகவோ திரைப்படங்களில் திணிக்கவில்லை. ஆனால் அவரது திரைப்படங்களே மிகச்சிறந்த அரசியல் உரையாடல்களை உருவாக்கின. யாருடைய கதைகள் சொல்லப்பட வேண்டும்? யாருடைய காதல் மதிப்பிற்குரியது? யாருடைய வாழ்க்கை திரையில் இடம்பெற வேண்டும்? திரையில் காட்டும்போது அதை எப்படி கண்ணியமாகக் காட்ட வேண்டும்? போன்ற அரசியல் கேள்விகளை அவரே அழுத்தமாக எழுப்பினார்.

இன்றைய தமிழ்நாட்டில் கலைத்திறனும் மக்கள் செல்வாக்கும் தேர்தல் அரசியலுக்கான முதலீடாக மாற்றப்படுவது பொதுவான ஒன்றாக ஆகிவிட்டது. அந்தச் சூழலில் பாரதிராஜாவின் தேர்வு கவனிக்கப்பட வேண்டியது. அவரிடம் புகழ் இருந்தது, மக்கள் அன்பு இருந்தது, அரசியல் தொடர்புகளும் இருந்தன. இருந்தும், அவர் தனது கலை வாழ்க்கையை அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்கான ஏணியாக மாற்றிக் கொள்ளவில்லை. அதே வேளையில், ஒரு கலைஞனுக்கு இருக்க வேண்டிய அறச்சீற்றத்தை வெளிக்காட்டவும் அவர் தயங்கியதில்லை.

கலைஞனின் பணி என்பது, மனிதர்கள் தங்களை இன்னும் மேன்மையாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளத் தூண்டுவது; மற்றவர்களின் சிந்தனையை மாற்றுவது. மாறாக, மனிதர்களை வெறும் ரசிகர்களாக்கி, வாக்கு வங்கியாக்கி, அவர்களின் மீது அதிகாரம் செலுத்துவதற்காக ஆட்சியைப் பிடிப்பது அல்ல.

பாரதிராஜா ஆன்மிகப் பிரசங்கராகவும் மாறவில்லை. அவரது திரைப்படங்களில் மனித வாழ்க்கையே மையமாக இருந்தது. மனிதனைப் புரிந்துகொள்வதையே அவர் தனக்கான ஆன்மிகப் பயணமாகக் கொண்டிருந்தார்.

ஒரு கலைஞனின் மகத்துவம் அவர் அடைந்த வெற்றிகளில் மட்டும் இல்லை. அவர் நிராகரித்த சமரசங்களிலும் இருக்கிறது. பாரதிராஜா திரைப்படங்களை மட்டும் உருவாக்கவில்லை, ஒரு கலைஞன் எதைச் செய்யாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்கும் ஒரு தார்மீக அளவுகோலை உருவாக்கினார். சில நேரங்களில் ஒரு கலைஞனின் மகத்துவம் அவர் செய்தவற்றில் இல்லை, அவர் செய்ய மறுத்த சமரசங்களில்தான் இருக்கிறது.

கலைக்குள் மண் இருக்கலாம், காதல் இருக்கலாம், அரசியல் இருக்கலாம், பெரும் வலியும் இருக்கலாம். ஆனால் இவை அனைத்தையும் தாங்கி நிற்க வேண்டிய அடிப்படை ஒன்றுண்டு… அதுதான் கண்ணியம்!

கண்ணியம் என்பது மௌனம் அல்ல. தவிர்ப்பும் அல்ல. சொல்லத் தெரிந்தும், செய்ய முடிந்தும் , காட்டத் தெரிந்தும், எங்கே நிறுத்த வேண்டும் என்பதை அறிந்திருப்பதுதான் கண்ணியம். பாரதிராஜாவின் திரைப்படங்களைப் பற்றி நாம் பல விதமாகப் பேசலாம். ஆனால், அவற்றின் ஆழத்தில் இருந்த மிக அமைதியான, உன்னதமான பண்பு இதுதான், கலைக்குள் கண்ணியம்!

நேசிப்பையே சுவாசமாக்கி, காதலால் கனிந்துருகி, அன்பால் புடமிடப்பட்ட அற்புதக் கலை உள்ளத்தின் சீரிய செயல்வடிவமே அந்தக் கண்ணியம். அந்த உள்ளத்தின் வெளிப்பாடுகளே அவரது படைப்புகள். அதனால்தான் அவை காலத்தைக் கடந்து, என்றும் அழியாத, மறக்கப்படாத படைப்புகளாக வாழும். அந்த அழகிய உள்ளத்திற்கு நேசமிகு முத்தங்கள் பாசமிகு புகழ் வணக்கம்.

***

நிர்மல் – தூத்துக்குடி மாவட்டம் ‘ஏரல்’ எனும் ஊருக்கு அருகில் உள்ள ‘திருவழுதிவிளை’ எனும் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர். கத்தார்’ தேசத்தில் ‘பெட்ரோ கெமிக்கல்’ துறையில் பணி செய்து வருகிறார். ‘ காணாமல் போன தேசங்கள்’, ‘நிலமும் பொழுதும்’, ‘குன்றாவளம்’ , “சகாக்கள் “ , “ மக்களாகிய நாம்”, “அறியாத உறவுகள்”, “இடுக்கண் படினும்” ஆகிய புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். மின்னஞ்சல்: nirmalcb@gmail.com

டி.எச்.லாரன்ஸ்

தமிழில்: சுபஸ்ரீ முரளிதரன்

”ஓ, எனக்கு சோர்வாக இருக்கிறது” என எரிச்சலுடன் சிணுங்கிக்கொண்டிருந்த அதே வேளை, புல்தரையின் ஓரமாக ஃப்ரான்சஸ் சரிந்து அமர்ந்தாள். அவளுடைய பாசத்துக்குரிய ஃப்ரான்சஸின் இப்படியான எதிர்பாராத மாற்றங்களுக்கு பழகிப்போயிருந்த அனா, ஒரு கணம் வியப்புடன் நின்றுவிட்டு, சொன்னாள்,

“நேற்று லிவர்பூலிலிருந்து வந்த அந்த நீண்ட பயணத்திற்குப் பிறகு, உனக்கு சோர்வாக இருப்பது இயல்பானதுதானே? என்றபடி அவள் ஆதுரமாக தன் சகோதரியின் பக்கத்தில் பொத்தென அமர்ந்தாள். அனா, வாளிப்பானவள் என்பதோடு, இயல்பான அறிவும் பதினான்கு வயதுக்கேயான உடல்வாகும் கொண்ட புத்திசாலிப்பெண். ஃப்ரான்சஸ் அவளைவிட சற்று மூத்தவள், கணிக்க முடியாத மனநிலை கொண்டவள் என்பதோடு, திடீர்திடீரென மாறும் இயல்புடையவள். அந்தக் குடும்பத்தில் அழகும் அறிவும் கொண்ட பெண்ணாக அவள் திகழ்ந்தாள். தன்னுடைய உடையில் ஒட்டியிருந்த நாயுறுவியின் விதைகளை பதட்டமாக பிடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவளது மெலிந்திருந்த பழுப்புநிற கைகள் அதைப் பிய்த்தபடியிருக்க, கருங்கூந்தலுடன் பேரிக்காயின் கருஞ்சிவப்பு வண்ணத்திலான அவளுடைய முகம், ஏதோ முகமூடி அணிந்திருந்ததைப்போல அமைதியாக இருந்தது. 

    அனாவின் மழுப்பலுக்கு மறுப்பு சொல்லும்விதமாக, “அது பயணத்தினால் அல்ல” என்றாள். அனா, அது என்ன என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டி தன் அன்புக்குரிய சகோதரியைப் பார்த்தாள். தன்னம்பிக்கையும் யதார்த்தமும் கொண்ட அந்த இளம்பெண், சஞ்சல மனமுடைய அவள் சகோதரியை கணிக்க முனைந்தாள். ஆனால் அவள் ஃப்ரான்சஸின் கண்களை நேருக்குநேராகத் தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததை உணர்ந்ததும், இருண்டதும் படபடத்துக் கொண்டிருந்ததுமான அந்த கண்கள், சவால் விடுவதாகத் தோன்றியதில் சற்று பின்வாங்கினாள். இப்படியான மறைப்பேதுமற்ற நேரிடையான பார்வைக்காக, ஃப்ரான்சிஸ் விசித்திரமானவளாக அறியப்பட்டாள் என்பதோடு, அந்த பார்வையில் தென்படும் வன்முறையும் அதன் சடுதித்தன்மையும் மனிதர்களை அசௌகரியப்படுத்திவிடும். 

“என்னாச்சு என் செல்லமே?” என்று பிடிவாதக்காரியான தன் அக்காவை கேட்டபடியே, மெலிந்திருந்த அவளை தன்னோடு அணைத்துக்கொண்டாள் அனா. ஃப்ரான்சஸும் ஆறுதல் பெறும் விதமாக வலிமையான பெண்ணான அவளின் அரும்பிக்கொண்டிருந்த மார்பகங்களின் மீது சாய்ந்துகொண்டாள். 

“ஓ, எனக்கு சற்று சோர்வாக இருந்தது” என்று கண்ணீர் துளிர்த்திட முணுமுணுத்தாள்.

“சரி. உனக்கு சோர்வாக இருக்கிறது. உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று இதமாகக் கேட்டாள் அனா. அவள் தன்னைவிட மூத்தவளைப்போல, கிட்டத்தட்ட அம்மாவின் நிலையிலிருந்து தன்னை நடத்துவது ஃப்ரான்சஸுக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது. 

   ஃப்ரான்சஸ் தன் இருபத்து மூன்று வயதில் நிறையவே அனுபவித்து விட்டிருக்க, அந்த சமயத்தில் அனா கவலைகளேதுமற்ற பதின்பருவத்தில் இருந்தாள். ஆண்கள் அவளுக்கு பெரிய நாய்களைப்போலத் தோன்றினார்கள். 

   அந்த நாட்டுப்புறம் இன்னமும் காலைப்பொழுதின் கனத்த அமைதியில் ஆழ்ந்திருந்தது. அங்கிருந்த அனைத்தும் தங்களின் ஒளியை தத்தமது நிழலோடும் சேர்த்தே உமிழ்ந்து கொண்டிருக்க, மலைப்பகுதி மௌனமாக வெம்மையை வெளியிட்டபடியிருந்தது. தவிட்டு நிறத்தில் இருந்த புல்வெளி மென்மையாக தகித்திருக்க, ஓக் மரத்தின் இலைகள் பழுப்பான நிறத்தில் கருகிக் கிடந்தது. கருத்து அடர்ந்ததாக இருந்த இலைச்செறிவின் ஊடாக, தூரத்தில் செம்மையும் காவியும் கலந்த நிறத்தில் கிராமம் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது. 

   நீரோடையின் கரையோரமாக வளர்ந்திருந்த சவுக்குமரம், சட்டென காற்றில் தன்னை ஒருமுறை உலுக்கிக்கொண்டதில், வைரம் மின்னுவதைப்போலான தோற்றமளித்தது. அனா தன் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியிருந்தாள். அவளது கன்னங்களின் ஒருபுறம் பழுப்பும் இளஞ்சிவப்பும் கலந்த வண்ணத்தில் மாறியிருக்க, தன் முழங்காலை அகட்டிக்கொண்டு மடியில் ஒரு கையளவு வெண்மையும் பசுமையுமான இலைகளுடைய ஹேசல் நட்களை போட்டுக்கொண்டாள். அவள் அவற்றினை உடைத்து தின்னத் துவங்கியிருந்தாள். ஃப்ரான்சஸ் தலையைக் கவிழ்ந்தபடி யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்தாள். 

 “ம்.. உனக்கு டாம் ஸ்மெட்லீயை தெரியும்தானே?” என்று கடினமான ஒரு விதையை அதன் ஓட்டிலிருந்து வெளியிலெடுக்க முயன்றவளாக அந்த இளம்பெண் கேட்டாள்.

“அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்” ஃப்ரான்சஸ் நக்கலாக பதிலளித்தாள்.

 “அவர் எனக்கு தான் வேட்டையாடிப் பிடித்த உயிருள்ள ஒரு காட்டுமுயல்குட்டியை செல்லப்பிராணியாக வளர்த்துக்கொள்ள கொடுத்திருக்கிறார்”

 “நல்ல விஷயம்தான்” என்று பற்றற்றவளாகவும் கிண்டலாகவும் உரைத்தாள்.

 “அதுசரிதான். அவர் என்னை ஓலர்ட்டன் விருந்திற்கு கூட்டிச்செல்வார் என்று நினைத்திருந்தேன் ஆனால் அவர் அதை செய்யவேயில்லை. இங்கே பார், அவர் தேவாலயத்தில் வேலைப்பார்க்கும் ஒரு பெண்ணை அழைத்துச் செல்வதை நான் பார்த்தேன்”

“அவர் கூட்டிச் சென்றிருக்க வேண்டும்” என்றாள் ஃப்ரான்சஸ்.

“அப்படியொன்றும் அவசியமில்லை என்று நான் அவரிடம் சொல்லிவிட்டேன். அதோடு இந்த விஷயத்தை நான் உன்னிடம் சொல்வேன் என்றும் சொன்னேன், அதை செய்தும் விட்டேன்”

  அவள் பற்களுக்கிடையில் உடைபட்டு பிளந்தது ஒரு கொட்டை, அதிலிருந்து அவள் அதன் பருப்பை பொறுக்கி நிதானமாக சாப்பிட்டாள். 

 “அது எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தப் போவதில்லை” சொன்னாள் ஃப்ரான்சஸ்.

“இருக்கட்டும். அது எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தாமல் போகட்டும். ஆனால், எனக்கு அவர்மீதான கோபம் அப்படியேதான் இருக்கிறது”

 “ஏன்?”

 “ஏனென்றால் அப்படித்தான். அவர் வேலைக்காரியை அழைத்துச் செல்ல எந்த உரிமையும் இல்லை”

 “அவர் செய்தது நிச்சயம் சரிதான்” என்று எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமல் தான் சொன்னதை தொடர்ந்து வலியுறுத்தினாள்.

 “இல்லை. அவர் என்னை அழைத்துச் செல்வதாக சொல்லியிருந்த பொழுது, அது நிச்சயம் சரியில்லை”

    ஃப்ரான்சஸ் வேடிக்கையும் ஆறுதலும் கலந்த வகையில் வெடித்து சிரித்தாள்.

“ஓ, நான் கேட்க மறந்துவிட்டேன்” என்றவள் தொடர்ந்து, ”நீ என்னிடம் சொல்லப்போவதாக சொன்னதற்கு அவர் என்ன சொன்னார்?”

 “அவர் சிரித்தபடியே, ’அவள் ஒன்றும் அதற்காக வருத்தபடமாட்டாள்’ என்றார்”

 “அவள் மாட்டாள்” என்றபடி மூக்கை உறிஞ்சினாள்.

  அங்கு அமைதி நிலவியது. காய்ந்து பொன்மஞ்சளாகியிருந்த மலர்களும், குவியலாகப் படர்ந்திருந்த முள்கொடிகளும், வெய்யிலின் பளபளப்பில் பழுப்பு நிறமேறிப்போயிருந்த புல்வகைகளையும் கொண்ட அந்த வெளி, ஒரு கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருந்தது.

  அந்தச் சிற்றோடைக்கு அப்பால் விவசாய நிலங்களின் மகத்தான வடிவமைப்பு தொடங்கியது. 

   வெண்நிறத்தில் சதுரங்கப் பலகையைப் போலப் பரவியிருந்த பார்லி வயல்களில், அறுவடைக்குப் பின் எஞ்சியிருந்த அதன் தண்டுகள், பழுப்பு நிறத்திலான கோதுமை வயல்களின் சதுர வடிவங்கள், காக்கி நிறமான மேய்ச்சல் நிலத் துண்டுகள், தரிசு நிலத்தின் சிவப்பு நிறக் கோடுகள்—இவற்றோடு சேர்ந்து, அந்த சிறிய கிராமமும் வனப்பகுதியும் கருத்த ஆபரணங்களெனத் தோன்றும்படியாக தொலைதூர மலைகளை நோக்கி நீண்டு செல்லச்செல்ல, அந்தச் சதுர வடிவ வயல்வெளி மேலும் மேலும் சிறிதாகிக்கொண்டே போயின; இறுதியில் வெப்பம் ஏற்படுத்திய புகைமூட்டத்தில், மிகத்தொலைவில், அறுவடைக்குப்பின் எஞ்சியிருந்த பார்லியின் தண்டுப்பகுதி மட்டும் சிறிதாக வெண்நிற சதுரங்களாக தனித்து கண்ணில் பட்டன.

 “ஏஏ… இங்கு ஒரு முயல்வளை இருக்கிறது” என அனா திடீரெனக் கூவினாள். ”ஏதாவது ஒன்று வெளியில் வருகிறதா என்று கவனிக்கலாமா? நீ பதட்டப்படத் தேவையில்லை சரியா?”

  இரண்டு பெண்களும் அசையாமல் உட்கார்ந்திருந்தனர். ஃப்ரான்சஸ் தன்னைச் சுற்றியிருந்த சிலவற்றை கவனித்தாள். அவை வித்தியாசமானவைகளாக, சினேகமற்றவைகளாகக் காட்சியளித்தன; ஊதாவண்ண காம்புகளின் மேலிருந்த பச்சைநிற எல்டர்பெரிகளின் நிறையும், ஓரத்தில் வானத்தை நோக்கி உயரமாகவும் கொத்தாகவும் மஞ்சள் மினுங்கத் தொடங்கியிருந்த க்ராப் ஆப்பிள்களும் (crab apple), தளர்ச்சியூட்டின: புதரின் அடியில் ஒட்டிக்கொண்டு, வாடிக்கிடந்த ப்ரிம்ரோஸ் மலர்கள் என அனைத்துமே அவளுக்கு விசித்திரமாகத் தெரிந்தன. அப்பொழுது அவள் கண்கள் ஒரு அசைவை கவனித்தது. சிற்றெலி ஒன்று அமைதியாக வெம்மையான செம்மண்ணில் இங்கும் அங்குமென நகர்ந்துகொண்டே, மோப்பம்பிடித்தபடி, தட்டையாக, நிழல்போன்ற கருமையில் அசைந்து கொண்டிருந்த அது, திடீரென வாழ்வில் பற்று ஏற்பட்டுவிட்டதுபோல சுறுசுறுப்பானது. அந்த சிறிய ஜந்துவைக் கொல்ல சொல்லி அனாவை வழக்கம்போல அழைக்கப் போனவளுக்கு, அன்றைக்கு சோகமாகவும் மந்தமாகவும் இருந்தது. அந்த சிறிய விலங்கு தத்தித்தத்தி செல்வதையும், முகர்வதையும், பொருட்களை தொட்டுப் பார்த்துக் கண்டுபிடிப்பதையும், கண்தெரியாததுபோல ஓடிக்கொண்டு, சூரிய ஒளியின் வெளிச்சமும் அதன் வெம்மையும் தன் வயிற்றுப் பகுதியையும் மூக்கையும் தடவிக்கொடுத்ததில், கிறங்கிப்போய் மெய்மறந்து நின்றது. அவள் அந்த சிறிய உயிரின்மேல் அனுதாபம் கொண்டாள். 

 “ஏ ஃப்ரான், அங்கே பார். அது ஒரு சிற்றெலி”

  அனா எழுந்து நின்று, அந்தக் கருமையான சுயநினைவற்றிருந்த விலங்கை கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஃப்ரான்சஸ் பதட்டத்தில் முறைத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். 

 “அது ஓடிப்போய்விடாதுதானே?” அந்த சிறுமி மென்மையாகக் கேட்டாள். அவள் ரகசியமாக அதனருகில் சென்றாள். அந்த சிற்றெலி தடுமாறியபடி நகர்ந்து சென்றது. நொடியில் அனா அதன்மீது தன் காலை அதிக அழுத்தம் தராமல் வைத்தாள். அந்த விலங்கு தன்னுடைய இளஞ்சிவப்புநிற கால்களை நீச்சலடிப்பதைப்போல அசைத்தபடி, தன்னுடைய கூரான மூக்கை முறுக்கியும், இழுத்தும் தவிப்புடன் பூட்ஸின் அடியில் போராடியபடி தவித்துக்கொண்டிருந்ததை ஃப்ரான்சஸால் பார்க்க முடிந்தது. 

 “அது அசைந்துகொண்டிருக்கிறது” என்று அந்த அழகி அருவருப்பான உணர்வினால் புருவங்களை சுருக்கிக்கொண்டு கூறினாள். அவள் தனக்குக் கீழே சிக்கியிருக்கும் அதைப் பார்க்கவேண்டி குனிந்தாள். இப்போது பூட்ஸின் அடிப்பகுதியின் விளிம்பைத் தாண்டி, அந்த விலங்கின் மெல்லிய வெல்வெட் போன்ற தோள்கள், ஏறி இறங்குவதையும், பார்வையற்ற அதன் முகம் பரிதாபமாகத் திரும்புவதையும், தட்டையான இளஞ்சிவப்பு கைகள் வெறித்தனமாகத் துடித்துக்கொண்டு அசைவதையும் பிரான்சஸால் பார்க்க முடிந்தது.

“அதைக் கொன்றுவிடு” அவள் தன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு சொன்னாள். 

 “மாட்டேன். நான் கொல்ல மாட்டேன்” கூச்சத்துடன் அனா சிரித்தாள், ”நீ விரும்பினால் அதை செய்துகொள்”

 “எனக்கு அதில் விருப்பமில்லை” என்று ஃப்ரான்சஸ் அரவமற்ற தீவிரத்தன்மையுடன் கூறினாள்.

     விளையாட்டுத்தனமான பல முயற்சிகளுக்குப் பிறகு, அனா அந்த சிறிய விலங்கை அதன் பிடரியைப் பிடித்து தூக்குவதில் வெற்றி பெற்றாள். அது தன் தலையை உயர்த்தி, கூரான நீண்ட மூக்கை இப்படியும் அப்படியுமாக ஆட்டியபடி, இளஞ்சிவப்பு நிறப் பற்களைக் கொண்ட தன் வாயை வித்தியாசமான நீள்வட்டமாக திறந்தது. பார்வையற்ற அந்த உயிரின் வாய், அகலத் திறந்திருந்த வகையில் அது நெளிந்தது. அதன் கனத்த மற்றும் குழைந்த உடல் மெதுவான அசைவுடன் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது, 

“இது மிகவும் சுறுசுறுப்பான உயிரி இல்லையா?” அதன் பல்பகுதியை தவிர்க்க விரும்பி அதைப் புரட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 “இதை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்யப் போகிறாய்?” என ஃப்ரான்சஸ் நறுக்கென கேட்டாள்.

 “இது கொல்லப்பட வேண்டும். இது ஏற்படுத்தும் சேதத்தைப் பார். இதை நான் வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்று, அப்பாவையோ அல்லது வேறு யாரையாவதோ வைத்து கொல்ல வைப்பேன். நான் இதைப் போகவிடமாட்டேன்”

  அவள் அதைத் தன்னுடைய கைக்குட்டையில் மேலோட்டமாகக் கட்டிவிட்டு, தன்னுடைய சகோதரியின் அருகில் அமர்ந்துகொண்டாள். அங்கு ஒரு அமைதிக்கான இடைவேளை நிலவியதில் அந்தச் சிற்றெலியின் முயற்சிகளை தடுக்க அனா போராடிக்கொண்டிருந்தாள்.

 “இந்த முறை ஜிம்மியைப் பற்றி சொல்ல உனக்கு அதிகமாக எதுவும் இல்லை. நீ லிவர்பூலில் அவரை அடிக்கடி பார்ப்பாயா?” என்று அனா திடீரெனக் கேட்டாள்.

“ஒன்றோ இரண்டோ முறை” என்று ஃப்ரான்சஸ், அந்தக் கேள்வி அவளுக்கு எவ்வளவு தொந்தரவை ஏற்படுத்தியது என்பதை வெளிக்காட்டாமல் பதிலளித்தாள்.

 “நீ அவர்மீது இனிமேல் ஆசையுடன் இருக்கப்போவதில்லையா?”

 “அவருக்கு நிச்சயதார்த்தம் ஆகிவிட்டடைப் பார்த்தால், இருக்கக்கூடாது என்றுதான் நினைக்கிறேன்”

 “நிச்சயதார்த்தமா? ஜிம்மி பர்ராஸ்! சரி எல்லாவற்றையும் விடு. அவருக்கு நிச்சயதார்த்தம் நடக்கும் என்று ஒருபோதும் நான் நினைக்கவேயில்லை”

 “ஏன் நடக்கக்கூடாது, எல்லாரையும்போல் அவருக்கும் அதற்கு உரிமை இருக்கிறது”, என்று திடீரெனக் கோபத்துடன் கத்தினாள்.

 அனா சிற்றெலியுடன் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தாள்.

 “அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்”, என்று நீட்டி முழக்கினாள். ”ஆனாலும் ஜிம்மிக்கு அப்படி நடக்கும் என்று நான் நினைக்கவேயில்லை”

 “ஏன் கூடாது?”, என ஆவேசமாக கத்தினாள் ஃப்ரான்சஸ்.

“எனக்குத் தெரியவில்லை. – ஆசிர்வதிக்கப்பட்டிருக்கிறது இந்த சிற்றெலி, இதனால் அசையாமல் இருக்க முடிகிறதா – அவர் யாருடன் நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கிறார்?”

“எனக்கு எப்படி தெரியும்?”

“நீ கேட்டிருப்பாய் என்று நினைத்தேன். உனக்கு அவரை நீண்ட காலமாகத் தெரியுமே. அவர் இப்பொழுது வேதியலில் முனைவர் பட்டம் வாங்கி விட்டதால், நிச்சயம் செய்து கொள்ளலாம் என்று நினைத்திருக்கலாம்”

   ஃப்ரான்சஸ் தன்னை மறந்து சிரித்துவிட்டாள்.

“அதற்கு என்ன இப்பொழுது?” என்று வினவினாள்.

“நிறையவே இருக்கிறது. அவர் தன்னை யாரென்று காட்டிக்கொள்ள விரும்பியிருக்கிறார். அதனால் நிச்சயம் செய்து கொண்டிருக்கிறார். ஹே, நிறுத்து. உள்ளே போ”

    இப்பொழுது அந்த சிற்றெலி தெளிவாக நெளிவதில் வெற்றி பெற்றிருந்தது. அது பரிதவித்தபடி தன்னை முறுக்கிக்கொண்டு, பொன்மஞ்சள் நிறமான தன்னுடைய கூர் தலையை ஆட்டியது, அதன் வாய் சிறிய தண்டைப்போல திறந்திருந்தது, சுருக்கங்கள் நிறைந்த அதன் பெரிய கரங்கள் விரிந்திருந்தன. 

 “நீ உள்ளே போ!” தன்னுடைய ஆட்காட்டி விரலை அதை நோக்கி நீட்டியபடி கைக்குட்டைக்குள் செலுத்த முயற்சித்தவளாக, அனா அவசரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள். திடீரென வாய் பகுதியிலிருந்து பொறிபோல ஒன்று அவள் விரலைத் தீண்டியது.

 “ஓ” என்று அலறினாள். ”இது என்னைக் கடித்துவிட்டது”

  அவள் அதை தரையில் போட்டாள். அதிர்ச்சியில் அந்த ஜந்து வட்டமாக சுருண்டு கொண்டது. ஃப்ரான்சஸூக்கு கத்தவேண்டும்போல இருந்தது. அவள் அது ஒரு எலியைப்போல மின்னல் வேகத்தில் ஓடிவிட வேண்டுமென்று எதிர்பார்த்தாள், ஆனால் அது அங்கேயே தடுமாறிக் கொண்டிருந்தது. அவள் அதை அங்கிருந்து போகச் சொல்லி கத்தவேண்டுமென நினைத்தாள். அனா, சட்டென முடிவெடுத்தவளாக தன் அக்காவின் கைத்தடியை பற்றினாள். ஒரே அடியில் அந்த சிற்றெலி செத்துவிட்டது. ஃப்ரான்சஸ் அதிர்ச்சியில் திகைத்துப் போனாள். பரிதாபமான அது, ஒரு கணம் வெப்பத்தில் அவதியுற்று பிறகு கருப்பான அசைவற்ற நிலையில், எந்தவித போராட்டமோ, துடிப்போ இன்றி

ஒரு சிறிய பையைப்போலக் கிடந்தது. 

“அது செத்துப்போய்விட்டது” ஃப்ரான்சஸ் மூச்சுத்திணறியபடி கூறினாள். அனா வாயிலிருந்த தன் விரலை வெளியிலெடுத்து, சிறிய குத்துப்பட்ட அடையாளங்களைப் பார்த்தவாறு

“ஆமாம். அது செத்துப்போய்விட்டதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே. இவை நமக்குத் தீமை உண்டாக்குபவைகள், தொல்லைப் பிடித்தவைகள்” என்றாள்.

   அதோடு அவளுடைய கோபம் தணிந்துபோனது. இறந்துக் கிடந்த அதைக் கையில் எடுத்தாள்.

“இதனுடைய தோல் அழகாக இருக்கிறதில்லையா” என்று யோசித்தபடியே தன் ஆட்காட்டி விரலால் தடவிக்கொடுத்துவிட்டு, பிறகு கன்னத்தில் தடவிப் பார்த்தாள்.

“கவனம்” ஃப்ரான்சஸ் நறுக்கென்று சொன்னாள். ”உன் பாவாடையில் ரத்தம் பட்டுவிடும்”

     இரத்தின சிவப்பில் துளிர்த்திருந்த ஒரு சிறிய துளி ரத்தம், விழத்தயாராக இருந்தது. அனா அதை அருகிலிருந்த பூண்டுச்செடியின்மீது தட்டிவிட்டாள். ஃப்ரான்சஸ் சட்டென அமைதியானாள். அந்தக் கணத்தில் அவள் முதிர்ச்சியடைந்தவளானாள்.

 “அவை கொல்லப்பட வேண்டியவைகள்தான் என்று நானும் நினைக்கிறேன்” அவளது அந்த வெறுமைக்குப்பின் ஒருவித சோர்வு நிலை ஏற்பட்டது. மின்னிக்கொண்டிருந்த க்ராப் ஆப்பிள்கள், ஜொலித்துக்கொண்டிருந்த ஓடை எல்லாமே அவளுக்கு கவனிக்கத் தேவையற்ற அற்பமானதாகத் தோன்றியது. அவளுள் ஏதோ ஒன்று உயிர்ப்பை விட்டிருந்தது என்பதாலேயே விஷயங்கள் அதன் கசப்புணர்வை ஏற்படுத்தவில்லை. அவளுடைய அமைதியான சோகத்தின்மேல் அலட்சியம் படர்ந்திருந்ததைப்போல அவள் சஞ்சலமற்று இருந்தாள். எழுந்து நீரோடையை நோக்கி நடந்தாள்.

 “இரு நானும் வருகிறேன்” என்று கத்திக்கொண்டு தடுமாறியபடி அவளைத் தொடர்ந்தாள் அனா. 

   ஃப்ரான்சஸ் பாலத்தின்மேல் நின்றபடி, கால்நடைகளின் பாதச்சுவடுகள் செம்மண்ணில் ஏற்படுத்தியிருந்த குழிவுகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அங்கு தண்ணீர் ஒரு சொட்டுகூட இல்லை, ஆனாலும் எல்லாவற்றிலும் பசுமையின் சாறும் மணமும் வீசிக்கொண்டிருந்தது. தன்னை பெரிதும் விரும்பும் அனா மீது தான் ஏன் சற்றும் அக்கறை செலுத்துவதில்லை? அவள் தன்னையே கேட்டுக்கொண்டாள். அவள் ஏன் யார்மீதுமே அக்கறை செலுத்துவதில்லை? அவளுக்கே அது தெரியவில்லை,என்றாலும் தான் ஒதுங்கி அலட்சியமாய் இருப்பதில் அவள் உறுதியான தலைக்கனம் கொண்டிருந்தாள். 

     அவர்கள் பார்லியின் தண்டுகள் வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டும், சோளத்தின் நீண்ட பொன்னிற கதிர்கள் தரையில் வழிந்தும் தொங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு வயலுக்குள் நுழைந்தனர். கோடையின் தீவிரத்தினால் அறுவடைக்குப்பின் எஞ்சியிருந்த தண்டுப் பகுதிகள் சருகாகியிருந்த வயல்வெளி முழுவதும் வெள்ளை ஒளியில் கண்களைக் கூசச் செய்வதாக இருந்தது. அடுத்து இருந்த வயல் மறுபோகத்திற்கான விதைகளுடன் மென்மையாகவும் இனிமையானதாகவும் இருந்தது. மெலிதாக ஒழுங்கின்றி இருந்த சீமைசால் செடி(தீவனப்புல்) அடர் பச்சை நிறத்தில் இளஞ்சிவப்பு குமிழ்களைக் கொண்டு அழகாக இருந்தது. அதன் மணம் மயக்கமூட்டுவதாகவும் அருவருப்பானதாகவும் இருந்தது. ஃப்ரான்சஸ் முன் நடக்க, பெண்களிருவரும் ஒரே வரிசையில் சென்று கொண்டிருந்தனர். 

    வாசலுக்குப் பக்கத்தில், ஒருவன் கால்நடைகளுக்கு மதியநேர தீவனம் இடுவதற்காக கையில் புல்லரிவாளுடன் புல் வெட்டிக்கொண்டிருந்தான். அவன் அந்தப் பெண்களைப் பார்த்தவுடன் வேலை செய்வதை நிறுத்திவிட்டு பராக்குப் பார்க்கத் தொடங்கினான். ஃப்ரான்சஸ் வெண்ணிற மஸ்லின் ஆடை அணிந்து, கண்ணியத்துடன் தன்னை மறந்து நடந்து கொண்டிருந்தாள். கலக்கமின்றி அலட்சியமாக அவள் நடந்து வந்ததில் அவனுக்குப் பதட்டம் ஏற்பட்டது. தொலைவில் இருந்த ஜிம்மியை ஐந்து ஆண்டுகளாகக் காதலித்து வந்தாள், பதிலுக்கு அவன் அவளை பாதியில் தவிக்கவிட்டு சென்றுவிட்டான். ஆனால், இவன் அவளுள் சிறிதளவே தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறான்.

    டாம் நடுத்தர உடல்வாகுடன் திடமானவனாக இருந்தான். அவனுடைய வழுவழுப்பான வெண்ணிற சருமம் சூரிய வெப்பத்தினால் பழுப்பாகிப் போகாமல் சிவப்பாக மாறியிருந்தது. அந்த செம்மை அவனுடைய நகைச்சுவை மற்றும் எளிமைத்தனத்தை மேம்படுத்திக்காட்டியது. ஃப்ரான்சஸைவிட ஒருவயது மூத்தவன் என்பதால், அவள் மட்டும் தன் பார்வையை சற்று அவன் பக்கம் செலுத்தியிருந்தால் எப்பொழுதோ அவளை தன் வசப்படுத்தியிருப்பான். அவனது வாழ்க்கை அதுவரை எந்தவிதமான சம்பவங்களும் இன்றியே இருந்தது. பல பெண்களுடன் வாயாடியிருந்தாலும் எந்தவித பற்றுதலுமின்றியே இருந்தான். அதனால் பெரும்பாலும் எந்தவித தொந்தரவுகளும் இல்லாமலிருந்தது. அவனுக்கு ஒரு பெண் தேவை என்பது மட்டுமே தெரிந்திருந்தது. பெண்கள் நெருக்கமாக வருவதால், அனிச்சையாக தன் கால்சட்டையை சற்று மேலிழுத்துக் கொண்டான். ஃப்ரான்சஸ் மிக அரிதானவளாக, நேர்த்திமிக்கவளாகத் தோன்றினாள். அதை உணர்ந்தவுடன் அவனுடைய நரம்புகளில் வினோதமான இனிமையானதொரு பரவசம் படர்ந்தது. அவள் அவனுக்கு சற்றே இறுக்கமான உணர்வை ஏற்படுத்தியிருந்தாள். ஏதோ ஒரு வகையில் இன்று காலை உண்டான தாக்கம் எப்பொழுதையும்விட அதிகமானதாக இருந்தது. அவள் வெள்ளை நிறத்திலான உடை உடுத்தியிருந்தாள். சொல்லப்போனால் அவன் மனதில் அதை உணரவேயில்லை. அவனுடைய உணர்ச்சிகள் விழிப்புடனோ நோக்கம் கொண்டவைகளாகவோ இதுவரையிலும் இருந்ததில்லை. 

      ஃப்ரான்சஸுக்கு தன்னுடைய தகுதி என்னவென்று தெரியும். அவள் கண் அசைத்தால் போதும் டாம் அவளைக் காதலிக்கத் தொடங்கி விடுவான். இப்பொழுது அவளால் ஜிம்மியை அடையமுடியாது என்பதால் அவள் உருக்கமான அக்கறை எதையும் காட்டவில்லை. என்றாலுமே அவளுக்குள் ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது. அவளால் சிறந்த ஒன்றை அடையமுடியவில்லை என்றால் – ஜிம்மி, அவளுக்குத் தெரிந்தவரை அவன் ஒரு பகட்டு ஆசாமி – இரண்டாவது சிறந்ததாக அவளுக்கு டாம் இருக்கிறான். அவள் மிகவும் அலட்சியமாக முன்னேறினாள்.

“அப்படியானால் நீ திரும்பி வந்துவிட்டாய்” என்றான் டாம். அவன் குரலில் தெரிந்த ஐயத்தை கவனித்துவிட்டாள். 

 “இல்லை” என்று சொல்லி சிரித்தாள். ”நான் இன்னமும் லிவர்பூலில்தான் இருக்கிறேன்” அந்தக் குரலில் இழையோடிய அன்யோன்யம் அவனைத் தகிக்க வைத்தது. 

  “அப்படியென்றால் இது நீ இல்லையா?” என்று கேட்டான்.

 அவளது உள்ளம் ஆமோதிப்பினால் துள்ளியது. அவன் கண்களை உற்று நோக்கினாள், அடுத்த கணமே அவனுடன் ஒன்றிப்போயிருந்தாள்.

 “ஏன், நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? என்று கேட்டு சிரித்தாள்.

   அவன் கவனம் சிதறியவனாய் தன் தலையிலிருந்த தொப்பியைக் கழற்றினான். அவள் அவனை விரும்பினாள். அவனது விசித்திரமான கவர்ச்சியை, அவனது அறியாமையை மற்றும் நிதானமான அணுகுமுறையை விரும்பினாள். 

 “இங்கே பாருங்கள் டாம் ஸ்மெட்லீ” அனா குறுக்கிட்டாள். 

 ”முள்ளெலி! இது செத்துக் கிடந்ததா?” கேட்டான்.

 ”இல்லை. இது என்னைக் கடித்தது” என்றாள் அனா

 ”ஓ, ஐயோ அதுதான் உன்னைக் கோபமாக்கி விட்டதா?”

 ”இல்லை, அப்படி இல்லை” அனா கடுமையாக சாடினாள். ”அப்படி கொச்சையாகப் பேசாதே”

 ”அதனால் என்ன?”

“நீ இந்த வழக்கில் பேசுவதை என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை”

“உன்னால் முடியாதா?”

    அவன் ஃப்ரான்சஸை நோட்டமிட்டான்.

“அது நன்றாக இல்லை” என்று ஃப்ரான்சஸ் சொன்னாள். உண்மையில் அவள் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. பொதுவாக அவளுக்கு இப்படியான கொச்சையான பேச்சு எரிச்சலூட்டுவதாக இருக்கும். ஜிம்மி ஒரு நாகரிகமான மனிதன். ஆனால் டாம் பேசியவிதம் அவளுக்கு ஒரு பொருட்டாகவேயில்லை.

“நீ நன்றாக பேசவேண்டுமென்று விரும்புகிறேன்” கூடுதலாகக் கூறினாள்.

“ஓ, அப்படியா” என்று தன் தொப்பியை சரிசெய்தவாறு கலக்கத்துடன் பதிலுரைத்தான்.

“பொதுவாக நீ அப்படித்தான் பேசுவாய் தெரியுமா” அவள் புன்னகைத்தாள்.

 “ஆனாலும் நான் இன்னும் நன்றாக பேச முயற்சிக்க வேண்டும்” பதட்டமாக இருந்தாலும் கண்ணியத்துடன் உரைத்தான்.

“என்ன?” பளிச்செனக் கேட்டாள்.

 “உன்னுடன் நன்றாகப் பேச” என்றான். கோபத்தில் முகம் சிவந்து, தன் தலையைக் குனிந்துகொண்ட ஃப்ரான்சஸ், அந்த குறிப்பை உணர்ந்து பின்னர் மெல்ல சிரித்தாள். 

 “ஏ இப்பொழுது என்ன பேசுகிறீர்கள் என்பதில் கவனம் இருக்கட்டும்” அந்த இளைஞனின் முதுகில் எச்சரிக்கும் விதமாக ஒரு தட்டு தட்டினாள் அனா.

“நீ இந்த சிற்றெலிக்கு இதுபோன்று நிறைய அடிகள் கொடுத்திருக்கத் தேவையில்லை” தன் கைகளைத் தேய்த்தபடி இயல்புநிலைக்குத் திரும்பினான்.

“உண்மையில் அப்படியில்லை. அது ஒரே அடியில் இறந்துவிட்டது” அவளுக்கு இசைவில்லாத வகையில் துடுக்குத்தனமாக சொன்னாள்.

“நீ அதற்கெல்லாம் சரிப்பட்டு வரமாட்டாய்தானே?” அவள் பக்கமாகத் திரும்பிக்கொண்டே கேட்டான்.

“நான் கோபமாக இருக்கிறேனா என்று எனக்கே தெரியவில்லை” ஃப்ரான்சஸ் தீர்மானமாகக் கூறினாள்.

“இல்லைதானே?” அவளைக் கூர்ந்து கவனித்தவனாகக் கேட்டான்.

 “இருந்திருக்கலாம்” என்றவள், ”தேவை ஏற்பட்டிருக்கும் பட்சத்தில்” என்றும் சேர்த்துக் கொண்டாள்.

   அவளது மாற்றத்தை புரிந்துகொள்ள அவனுக்கு நேரமெடுத்தது.

 “அப்படியானால் அது தேவை என்று நீ கருதவில்லையா?” சந்தேகத்துடன் கேட்டான்.

“ம்…ம்.. அப்படியா?” எந்த உணர்சியும் இன்றி அவனை நிலைத்த பார்வையால் பார்த்தாள்.

“அது தேவை என்றுதான் கருதுகிறேன்” உறுதியாக நின்றபடி பார்வையை வேறு பக்கமாக வைத்துக்கொண்டு பதிலளித்தான்.

   அவள் உடனேயே சிரித்தாள்.

“ஆனால் எனக்கு அது தேவையில்லாதது” சற்று இகழ்ச்சியுடன் கூறினாள்.

 “ஆமாம். அது முற்றிலும் உண்மைதான்” என்றானவன்.

அவள் குலுங்கி குலுங்கி சிரித்தாள்.

“அது எனக்குத் தெரியும்” என்றாள், அங்கு ஒரு அசௌகரியமான அமைதி நிலவியது.

“அப்படியானால் நான் சிற்றெலிகளை கொல்ல வேண்டும் என்று நீ ஏன் விரும்புகிறாய்?” உத்தேசமாக சிறிது நேரத்தில் கேட்டாள்.

“அவை எமக்கு நிறைய சேதங்களை ஏற்படுத்துகிறது” தன்னுடைய நிலத்தில் உறுதியாக நின்றபடி கோபத்துடன் சொன்னான்.

 “சரி அடுத்தமுறை அப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம் நேர்ந்தால் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்று சளைக்காமல் எதிர் வார்த்தைக் கூறினாள். அவர்களின் கண்கள் சந்தித்துக் கொண்டன, அவள் அவன் முன்னால் தளர்ந்து நின்றாள், அவளுடைய செருக்கு குலைந்தது. அவன் விதி வசப்பட்டவனாக சஞ்சலத்துடனும், வெற்றிக் களிப்புடனும் திகைத்து நின்றான். அவள் மெல்லிய புன்னகை சிந்தியபடி வெளியேறினாள். 

“சரிதான்” சகோதரிகள் இருவரும் கோதுமை வயலை கடக்கும்போது ”சத்தியமாக நீங்கள் இருவரும் என்ன பேசிக்கொள்கிறீர்கள் என்று புரியவில்லை” என்றாள் அனா.

 “உனக்குப் புரியவில்லைதானே?” ஃப்ரான்சஸ் அர்த்தமுள்ள ஒரு சிரிப்பை உதிர்த்தாள்.

 “இல்லை. எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால், என்னைப் பொறுத்தவரை டாம் ஜிம்மியைவிட சிறந்தவன். அவ்வளவுதான். அதோடு நல்லவனும்கூட”  

“அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்” உணர்ச்சியற்றவளாக சொன்னாள்.

  அடுத்த நாள், ரகசியமாக அவள் மேற்கொண்ட தொடர் முயற்சிகளுக்குப் பிறகு, அவள் வெய்யிலில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த ஒரு சிற்றெலியைக் கண்டாள். அவள் அதைக் கொன்றும் விட்டாள்.

   அன்று மாலை டாம் தன்னுடைய இரவு உணவிற்குப்பின் புகைப்பிடிப்பதற்காக வாசல் பக்கமாக வந்தபோது, அவனை அந்த செத்துக்கிடந்த ஜந்துவிடம் கூட்டிச் சென்றாள்.

“இதோ பார்” என்றாள்.

“நீ இதைப் பிடித்தாயா?” அந்த வெல்வெட் போன்றிருந்த உடலை விரல்களால் தூக்கி அதை நுணுக்கமாக சோதித்தபடி கேட்டான்.

“என்னால் முடியாது என்று நினைத்துவிட்டாயா?” அவன் முகத்தருகே தன் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு கேட்டாள்.

 “இல்லை. எனக்குத் தெரியவில்லை”

    அவள், அவனது முகத்தைப் பார்த்து ஒரு விசித்திரமான குறுநகையை உதிர்த்தாள்; பதற்றமும், கண்ணீரும், கட்டுக்கடங்காத ஆசையும் கலந்து, அவளது மூச்சை முட்டுவதாக இருந்தது அந்தச் சிரிப்பு. அவன் அச்சமடைந்தவனாகவும், நிலைதடுமாறியவனாகவும் காணப்பட்டான். அவள் அவனது கையின் மீது தன் கையை வைத்தாள்.

“நீ என்னுடன் வெளியில் வருவாயா?” அவன் கவலை தோய்ந்த ஏக்கமான குரலில் கேட்டான்.

   அவள் குலுங்கி சிரித்தபடி தன் முகத்தை மறுபுறம் திருப்பிக் கொண்டாள். அவனுக்குள் ரத்தம் வேகமெடுத்தது, அவன் அதைக் கட்டுபடுத்திக்கொள்ள முயன்றான். ஆனால், அது அவனை சாய்த்துத் தள்ளியது. அவளது அழகிய, மென்மையான பின்னங்கழுத்தைக் கண்டதும், அவள் மீது அவனுக்கு அதிதீவிரமான காதலும் கனிவும் பொங்கியது.

 “நாம் உன்னுடைய தாயாரிடம் தெரிவிக்க வேண்டும்” என்றான். அவள் மீதான தன் இச்சையைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல் தவித்து நின்றான்.

“ஆம்” என அவள் ஜீவனற்ற குரலில் கூறினாள். ஆனாலும் அந்த ஜீவனற்ற குரலில் ஒரு களிப்பின் சிலிர்ப்பு இருக்கவே செய்தது.

D H Lawrence டி. எச். லாரன்ஸ் (1885–1930) ஆங்கிலத்தின் முக்கியமான நாவலாசிரியர், கவிஞர் மற்றும் சிறுகதை எழுத்தாளர் ஆவார். மனித மனத்தின் மறைமுக உணர்வுகள், உள்ளுணர்வு, ஆசை, அச்சம் ஆகியவற்றை வெளிப்படையாக ஆராய்ந்த ஆரம்பகால ஆங்கில எழுத்தாளர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார். மனித மனத்தின் ஆழமான உணர்வுகளையும், காதல், இயற்கை, மனித உறவுகளின் சிக்கல்களையும் அவர் தனது படைப்புகளில் நுட்பமாகச் சித்தரித்தார். அவரது மொழிநடை கவித்துவம், உளவியல் நுண்ணறிவு மற்றும் இயற்கை வர்ணனைகளால் தனித்துவம் பெற்றது. இன்று உலக இலக்கியத்தின் முக்கிய எழுத்தாளராக மதிக்கப்படுபவரானாலும், அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் அவரது கருத்துகளும் படைப்புகளும் பலரால் சர்ச்சைக்குரியதாகக் கருதப்பட்டன.

Second best (இரண்டாவது தேர்வு) 1911 ஆம் ஆண்டு எழுதப்பட்டது. 

***

சுபஶ்ரீ முரளிதரன் – சென்னையை பூர்வீகமாக கொண்டவர். சுற்றுப்புறத் தூய்மை மற்றும் மாசு கட்டுப்பாடு குறித்துப் பல நிகழ்வுகளைப் பள்ளி கல்லூரிகளுக்காக ஒருங்கிணைத்து நடத்தியிருக்கிறார். வாசகசாலை அமைப்பின் கவிதை நிகழ்வுகளை அசோக் நகர் வட்டார நூலகத்தில் ஒருங்கிணைத்து நடத்தியிருக்கிறார். அவள் விகடனில் அறிமுக எழுத்தாளர்கள் வரிசையில் இவருடைய கதை வெளியாகி இருக்கிறது. அதுபோலவே கவிதைகள் சினேகிதி, துளிர், இருவாட்சி, வளரி போன்ற இதழ்களில் வெளியாகியிருக்கின்றன. காஃப்காவின் “உருமாற்றம்” நாவலை தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். மின்னஞ்சல் முகவரி : subhamsn@gmail.com

நிஜந்தன்

அனுபவுக்குப் பூனைகள் பிடித்தன. அதுவும் அவனுடைய மனைவி பரினிதா தாய் வீட்டிற்குச் சென்ற பின்னால் அவனுக்குப் பூனைகள் மிகவும் பிடித்தன. திருமணம் முடிந்து இரவுப் பயணம் செய்து அவனுடைய வீட்டில் அவள் காலடி வைக்கும்போது அந்தக் கரும்பூனை அவளுடைய கால்களை வருடியது. பயந்து அவள் கால்களை விலக்கியபோது அந்தப் பூனை தூரப் போய் விழுந்தது. அனுபவ் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டான். அவனுடைய தாய், தந்தை, அக்கா, தம்பிக்கு அவனுடைய பூனைப் பற்று நன்றாகவே தெரிந்தது. வீட்டுக்குப் பின்னால் விரிந்த இருள் காடுகளில் கண்களில் ஒளி வீசும் பூனைகளைத் தேடித் தேடி அவன் காணாமல் போவது அவர்களுக்குப் பெரிய அதிசயமாக இருக்கவில்லை. 

இரவுகள் மிகவும் கொடுமையாக இருந்தன. எப்படியும் ஒரு நாள் சாதித்துவிடுவான் என்றுதான் அவன் நினைத்தான். அது முடியாமலே போனது. பரினிதா ஏமாற்றத்தைக் காட்டாமல் அமைதியாக உறங்கிக் கழித்தாள். ஊரிலிருந்து அவளுடைய தாய் போன் செய்து கேட்டுக்கொண்டே இருந்தாள். ’எல்லாம் நலமா’ என்று அவள் விசாரித்தாள். ’ம்’ என்று மட்டும் பரினிதா சொல்லி வைத்தாள். அவள் ஒரு நாள் உண்மையைச் சொல்லிவிடுவாள் என்று அவன் நினைத்தான். சிறிய ஊர் முன்னால் அவமானம் தாங்க முடியாது. தற்கொலை செய்துகொள்ளக்கூட அவன் நினைத்தான். சே என்று நினைத்துக்கொண்டான். மனைவியும் முழு ஆதரவாக இல்லை. முடியும் என்று அவன் நினைத்தான். அவளிடம் சொன்னான். அவள் எப்போது முடியுமோ என்ற சலிப்பில் முகம் திருப்பிக்கொண்டாள். அவள் அதிருப்தி காட்டினால் அவளுக்குத் தேடல் அதிகம் என்ற அவமானம் வந்து சேரும் என்று அவள் எச்சரிக்கையாக இருந்தாள். அவனுடைய பெற்றோருக்கோ, தம்பிக்கோ எதுவும் தெரிந்துவிடக் கூடாது என்று அவள் கவனமாக இருந்தாள். ஒரு பெரிய நகரத்தில் வளர்ந்தவள், ஒரு சிறிய கிராமத்தில் வந்து சேர்ந்து, சிறிய ஊர்க்காரர்களின் மதிப்புக்கு ஏற்ப வாழ்வது பெரும் சுமையாக இருந்தது. அதுவே ஒரு சுய வன்முறையாக இருந்தது. அவளுடைய ஆழ்ந்த மனதின் அவலத்தை அவனுடைய தம்பி புரிந்துகொண்டது போல் இருந்தான். அவனிடம் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும் என்று அவள் நினைத்தாள். அவன் எப்போது வேண்டுமானாலும் எல்லை மீறிவிடுவான் போன்ற உடல் பாவனையில் இருந்தான். அரிசி மண்டிக்கு காலை எட்டு மணிக்குப் போகிறவன் இரவு ஏழு மணிக்குத்தான் வீடு திரும்பினான். ஆனால் சில நாட்களில் மதியம் சாப்பாட்டிற்கு வந்து அவள் சாப்பிட்டாளா என்று அக்கறையுடன் கேட்டான். அனுபவ் ஒரு மளிகைக்கடையைப் பார்த்துக்கொண்டான். அவனுக்கும் நாள் முழுக்க கடை வேலையாக இருந்தது. மிச்ச நேரங்களில் வயல்வெளியில் விவசாய மேற்பார்வை செய்தான். 

பரினிதாவுக்குத் தெரியாமல் அனுபவ் மருத்துவர்களை நாடினான். முதலில் நகரத்தில் இருந்த ஒரு உளவியல் மருத்துவரை நாடினான். அவர் அவனை முதலில் அமைதியாக இருக்கச் சொன்னார். சரி என்று சொன்னான். உறவு தொடர்பாக பதற்றம் கூடாது என்று அவர் கூறினார். சரி என்றான். ஒரு முறை பரினிதாவை அவன் மருத்துவரிடம் அழைத்துச் சென்றான். அவளிடம் அவர் தீர விசாரித்தார். அவள் அவனுக்கு உற்சாகம் அளிக்க வேண்டும் என்றார். அவள் அவனை முறைத்துப் பார்த்தாள். வீடு வரும் வரை அவள் பைக்கின் பின் இருக்கையில் பேசாமலேயே அமர்ந்திருந்தாள். வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிடாமலேயே அவள் உறங்கப் போனாள். அவள் கோபமாக இருக்கிறாளா என்று அனுபவின் அம்மா கேட்டுக்கொண்டே இருந்தாள். அவன் இல்லை என்றான். அவனுடைய அப்பாதான் கொஞ்சம் கூர்ந்து பார்த்தார். விஷயம் தெரியும் போல இருந்தது. அவனுடைய தம்பி கொஞ்சம் உள்ளூரச் சிரித்தது போல இருந்தது. அப்போது அவனுக்குப் பயமாக இருந்தது. 

அடிக்கடி அனுபவும் பரினிதாவும் மருத்துவர்களிடம் சென்று வருவது வீட்டிற்குத் தெரிந்துவிட்டது. அவனால் முழுமையான செயல்பாட்டுடன் இருக்க முடியவில்லை என்று அறிந்துவிட்டார்கள். பரினிதாவும் அவளுடைய பெற்றோருக்குச் சொல்லிவிட்டாள். அவர்களும் ஒரு முறை வந்து பொதுவாகவே பேசிவிட்டார்கள். அவர்கள் ஆண், பெண் என்றெல்லாம் வெளிப்படையாகப் பேசியது அவனுக்கு அவமானமாக இருந்தது. எல்லாம் சரி ஆகிவிடும் என்று அவனுடைய பெற்றோர் சமாதானம் பேசி அனுப்பிவிட்டார்கள். வீட்டிற்கு அவன் மூலம் வாரிசு வந்தாக வேண்டும் என்று பெற்றோர் உறுதி பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஊரிலிருந்து வந்த அவனுடைய அக்காதான் பரினிதாவைக் குத்திக்கொண்டே இருந்தாள். அவள் ஏதோ சுகத்திற்கு அலைந்துகொண்டிருப்பவள் போல அவள் காட்டிக்கொண்டே இருந்தாள். அதனால் பரினிதா ஒரு முறை செத்துவிடலாம் என்று தோன்றுவதாகச் சொன்னாள். ஊருக்குப் போய் வருவதாகச் சொல்லிக் கிளம்பிவிட்டாள். போன ஒரே வாரத்தில் அவளை அவளுடைய பெற்றோர் கொண்டு வந்து விட்டுவிட்டார்கள். எப்படியாவது மகளைத் தாயாக்கி அனுப்ப வேண்டும் என்று கட்டளை இட்டார்கள். ஊரில் தலை காட்ட முடியாது என்று அவர்கள் கவலையுடன் கூறினார்கள். இவனுடைய பெற்றோருக்கு குடும்ப மானம் என்பது இல்லையா என்று நாக்கைப் பிடுங்கிக்கொள்ளும்படி கூறினார்கள். அனுபவ் மிகவும் வருந்திப் போனான். 

மீண்டும் மருத்துவப் பரிசோதனைகளுக்கு அனுபவை பெற்றோர் கூட்டிப் போனார்கள். அவனால் சாத்தியம் ஆவது சிரமம் என்று மருத்துவர்கள் கை விரித்தார்கள். இனி ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிடலாம் என்று அனுபவின் பெற்றோர் முடிவு செய்தார்கள். குடும்ப மானம் முக்கியம் என்று அவனிடம் பேசிக்கொண்டே இருந்தார்கள். ஊர் உலகத்தில் நடக்காதது எதுவும் இல்லை என்று அவனைச் சமாதானம் செய்தார்கள். அவனும் சரி என்று சொல்லாவிட்டாலும், வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடவில்லை. மதியச் சாப்பாட்டிற்கு வரும் அவனுடைய தம்பி கடைக்குப் போகாமல் வீட்டிலேயே இருந்துகொண்டான். 

பரினிதா கர்ப்பமடைந்தபோது அனுபவ் மிகவும் அக்கறையுடன்தான் பார்த்துக்கொண்டான். அவளுக்கும் அது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. வீட்டுக்குள் நடக்கும் விஷயம் வெளியே தெரியாமல் இருப்பதே மேல் என்று இருந்தது. இருந்தாலும் அவன் இத்தனைப் பற்றுடன் இருப்பான் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. குழந்தைப் பேறுக்காக அவள் ஊருக்குப் போனபோது அவன் மிகுந்த துயருடன் அவளை அனுப்பி வைத்தான். அவனுடைய பற்றைப் பார்த்து அவளுடைய பெற்றோருக்கே கண்களில் கண்ணீர் வந்துவிட்டது. 

பரினிதாவுக்கு குழந்தை பிறக்கும் வரை அவன் ஊர் சென்று பார்க்கவில்லை. குழந்தை பிறக்கும் நாளன்றுதான் அவன் ஊருக்குப் போனான். அந்தப் பெரிய நகரம் அவனுக்கு மிகுந்த அச்சம் ஊட்டியது. பெரும் ஆபத்து காத்திருப்பது போல இருந்தது. குழந்தையைப் பார்க்க அவனுடைய பெற்றோரும், அக்கா, தம்பியும் வந்தார்கள். அவன் எதுவும் அதிகம் பேசிக்கொள்ளவில்லை. மெதுவாக நடந்து சென்று ஒரு பெரிய பாலத்தின் உச்சியில் நின்றுகொண்டான். விழுந்துவிடலாம் என்று இருந்தது. அது முடியாது. வேண்டாம்.

எல்லோரிடமும் சொல்லிக்கொண்டு அனுபவ் ஊர் வந்துவிட்டான். நகரத்திலிருந்து வரும்போதுதான் கிராமத்தின் ஆழம் புரிந்தது. அவன் வந்த இரண்டு நாட்களும் வீட்டில் தனியாகத்தான் இருந்தான். அப்போது அடுத்த வீட்டுப் பூனை ஜன்னலில் எட்டிப் பார்த்தது. வீட்டில் இருந்த பூனை அந்தப் பூனையுடன் சென்று குலாவியது. இரவுகளில் இரண்டு பூனைகளும் சப்தம் எழுப்பி தெருவையே அதிர வைத்தன. 

இரண்டு நாட்களில் அம்மாவும், அப்பாவும் கிளம்பி வந்தார்கள். தம்பி மட்டும் ஊரிலேயே தங்கிக்கொண்டான். அனுபவுக்கு வெறுப்பாக இருந்தது. இருந்தாலும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. சின்ன வயதில் கிரிக்கெட் ஆடும்போதுகூட அவன் சீக்கிரம் அவுட் ஆகிவிடுவான். அவனுடைய தம்பிதான் நின்று ஆடுவான். அனுபவை எப்போதும் டக் அவுட் என்றுதான் நண்பர்கள் அழைப்பார்கள். அதுவும் அவனுக்கு கிரிக்கெட் பேட்டே பிடிக்கத் தெரியவில்லை என்ற அவர்கள் கேலி பேசி அழ வைத்துவிடுவார்கள். கிரிக்கெட் பேட்டை அவன் இரண்டு கால்களுக்கு நடுவே பிடித்துக்கொண்டு ஆடுவதுதான் எப்போதும் உடன் ஆடுபவர்களுக்கு சிரிப்பைத் தந்தது. அவன் அதற்குப் பிறகு ஆடுவதை நிறுத்திக்கொண்டான். கொஞ்சம் கால் முன் வைத்து இலேசாக இடுப்பை ஆட்டிக்கொண்டு அவன் நடப்பதைக் கண்டு நண்பர்கள் எள்ளி நகையாடுவது உண்டு. அதெல்லாம் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளும்படி இருக்கவில்லை. இறுதியில் திருமணம் முடித்து இப்படி ஒரு அவலம் வரும் என்று அவன் நினைக்கவில்லை.

பிரசவத்திற்குப் போன மனைவி திரும்ப வருவாளா என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவன் ஒரு முறை வந்து அவளைப் பார்க்க வேண்டும் என்று அவள் அவனுக்கு போன் செய்து கூறிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் நன்றாக ஓய்வு எடுத்துக்கொண்டு வரலாம் என்று அவன் கூறிவிட்டான்.

வீட்டில் இருந்த பூனை இரண்டு மாதங்களில் ஐந்து குட்டிகளை ஈன்றது. அந்த ஐந்து குட்டிகளும் அவன் மடியில் விழுந்து புரண்டன. அவற்றின் மெல்லிய ஒலி அவனுக்கு உற்சாகம் ஊட்டியது. இரண்டு மாதங்களில் அந்தப் பூனைக் குட்டிகள் குதித்து ஓடின. அவற்றில் ஒரு குட்டி பெரிய பூனைக்குட்டியாக மாறியது. களத்து மேடுகளில் அது ஓடும்போது அதைத் துரத்திக்கொண்டு அவன் ஓடினான். அவன் பார்வையில் படாமல் அந்தப் பூனைக்குட்டி துள்ளி ஓடியது. இன்னும் மற்ற பூனைக்குட்டிகளும் அவனுடன் விளையாடிக் களித்தன. அவற்றில் ஒரு பூனைக்குட்டி ஆண் பூனைக்குட்டி என்று அவனுக்குப் புரிந்தது. மற்ற பெண் பூனைக்குட்டிகள் காடுகளில் அலைந்து வந்தன. அவற்றில் ஒரு பூனைக்குட்டி கர்ப்பம் தரித்தது. அவனுக்குச் சிலிர்ப்பாக இருந்தது. இரண்டு மாதங்களில் அது மூன்று பூனைக்குட்டிகளை ஈன்றது. அவற்றில் ஒன்று இறந்து போனது. மற்ற ஒன்றை இரவு நேரம் உலா வந்த நாய் ஒன்று குதறிவிட்டுப் போனது. அந்தப் பூனைக்குட்டியின் மரணம் அவனை அசைத்துப் போட்டது. இரண்டு நாட்கள் அவன் அழுதபடியே இருந்தான். அவனை அவனுடைய அம்மாதான் தேற்றினாள். 

‘விடுடா. ஏன் இப்படி அழுவறே’ என்று அவள் தேற்றியபடி இருந்தாள். கொஞ்சம் அவன் அடங்காதபோது, ’ஏதோ சொந்த பந்தம் செத்த மாதிரி அழுவறே’ என்று தம்பி குத்திக் காட்டினான். 

அந்தப் பூனைக்குட்டி வளர்ந்து குட்டி ஈன்றபோது தாய்ப் பூனையை அவன் கொஞ்சி மகிழ்ந்தான். அவனைப் பார்த்து தம்பி காறித் துப்பினான். ‘டேய் நீ ஏதோ அந்தப் பூனைக்குட்டிக்கு புருஷன் மாதிரி நடந்துக்கற?’ என்று அவன் கூறினான்.

அவனுக்கு அப்போதுதான் உறைத்தது. தம்பி மீது அனுபவுக்குக் கோபம்தான் வந்தது. 

மேலும் மேலும் பூனைகளை வளர்ப்பது அவனுக்கு உற்சாகம் அளித்தது. அந்தப் பூனைகள் பக்கத்து வீடுகளில் நுழைந்து அட்டகாசம் செய்வதும் அவனுக்குப் பிடித்தது. கழனிக்குப் போகும்போது இரண்டு பூனைக்குட்டிகளை ஒரு பையில் போட்டுக்கொண்டு அவன் உற்சாகமாகச் சென்றான். அவன் கண்காணிக்க கூலிக்காரப் பெண்கள் வயலில் இறங்கி வேலை செய்வதை அவன் மகிழ்வுடன் கவனித்தான். அவன் கொண்டு சென்ற பூனைகள் மரங்களில் தாவி கிளைகளில் உறங்கி தரையில் ஊர்ந்து படுத்துக்கொள்வதை அவன் மிகவும் ஆசையுடன் ரசித்தான். 

மாலை வேலை முடிந்து கூலி கொடுக்கும் சமயங்களில் அந்தப் பெண்கள் அவனைக் கேலியாகப் பார்த்தனர். 

‘என்னங்க முதலாளி, பூனைக்குட்டிகளுக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சா?’ என்று ஒரு பெண் கேட்டபோது அவன் சற்று புன்முறுவலுடன் பதில் அளித்தான். 

‘பையன் கிடைக்கலை. கிடைச்சதும் கட்டி வைக்க வேண்டியதுதான்’ என்று அவன் பதில் சொன்னபோது அந்தப் பெண்கள் கை கொட்டி வாய் விரித்துச் சிரித்துச் சென்றனர். 

அவனும் சிரித்துக்கொண்டான். 

‘நீங்கதான் இருக்கீங்களே முதலாளி’ என்று ஒரு பெண் பேசிக்கொண்டு போனது அவன் காதில் விழுந்தது. 

வீட்டுக்கு வந்து மற்ற பூனைக் குட்டிகளைப் பார்த்ததும் அவனுடைய கவலைகள் எல்லாம் மறந்து போயின. காற்றில் பறந்து போயின. பூனைக் குட்டிகள் இரவுகளில் சப்தம் எழுப்பி உறவு கொள்வதைப் பார்ப்பதும், அவை கருத்தரித்து கனத்த நடை கொண்டு இயங்குவதைக் கவனிப்பதும் அவனுக்கு மிகுந்த உற்சாகம் அளித்தன. இந்த ஆண் பூனைதான் எத்தனை வலு கொண்டதாக இருக்கிறது? எத்தனையோ பெண் பூனைகளை அது தாயாக்கியிருக்கிறது. வாழ்வில் இதெல்லாம் ஒரு மிகுந்த ஆச்சர்யம் கொண்ட அம்சங்கள்தான்.

அனுபவ் வளர்த்த பூனைகள் அந்தப் பகுதி முழுக்க நிறைந்தன. பல தெருக்கள் தாண்டி இருந்த பெட்டிக் கடைகளுக்கு அருகில் அவை நின்று வருபவர் போகிறவர்களை உற்று நோக்கின. ஒரு கிலோமீட்டர் தள்ளி இருந்த ஒரு இறைச்சிக் கடைக்கும் அவை சென்று அங்கேயே வாசம் புரிந்தன. அவ்வப்போது தரையில் வந்து விழும் கறிக் கழிவுகளுக்காக அவை ஏங்கித் தவித்தன. அங்கேயே குடி கொண்டு குடும்பம் வளர்த்தன. சில பூனைகளை எப்போவாவது சென்ற லாரிகளின் சக்கரங்களில் அடிபட்டுச் செத்தன.

அப்படி ஒரு பூனை செத்தபோது அனுபவ் நேராக அந்த இடத்திற்குச் சென்று லாரி ஓட்டுநரிடம் கடுமையாகச் சண்டை போட்டுவிட்டான். அவனை அடிக்காத குறையாக அந்த லாரி ஓட்டுநர் அனுப்பி வைத்தார். அந்தப் பூனை உயிருடன் இருந்திருந்தால் இன்னும் பல பூனைகளை ஈன்றெடுக்கும். அந்தப் பூனைகள் இன்னும் பல பூனைகளைப் பெற்றெடுக்கும். அவை இல்லாமல் போன உலகம் வெறுமையானது. இந்த உலகம் எப்போதும் ஏமாற்றமே அளிக்கிறது. இந்த உலகில் இல்லாமல் போய்விட்டால் என்ன என்றுகூட அவன் நினைக்கத் தொடங்கிவிட்டான். அவனுடைய மன நிலை கண்டு அவனுடைய தம்பி சிரித்துக்கொண்டே இருந்தான். எப்போதும் அதிகம் பேசாத அவனுடைய தந்தைகூட கடிந்துகொண்டார். அவனை யாருமே புரிந்துகொள்வதில்லை என்ற விரக்தியில் அவன் மொட்டை மாடியில் சென்று நின்றுகொண்டான். நிலா காய்ந்தது. அவனுக்கு ஏதேதோ திரைப்படப் பாடல்கள் தோன்றின. அந்தச் சூழல் மிகுந்த ஏக்கம் தந்தது. அந்த ஏக்கமே மகிழ்வின் உயர்வாக இருந்தது. அதெல்லாம் மறுக்கப்படுவது போல இருந்தது. அந்த வெற்றிடம், மிகுந்த வெறுப்பைத் தந்தது. அப்படியே மாடியிலிருந்து குதித்துவிடலாம் என்றுதான் எண்ணினான். அது மட்டும் கூடாது. உயிர் மிகவும் மதிப்பு மிக்கது. அதை இந்த மனிதர்களுக்காக விட்டுவிடக் கூடாது என்று அவன் தீர்மானமாக இருந்தான். 

மெதுவாக அவன் கீழே இறங்கி வந்தான். அவனுடைய அம்மா மேஜையில் அவனுக்காக இட்லி வைத்திருந்தாள். அவனுக்குப் பிடித்த தக்காளி சட்னியும் இருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் பசியாக இருந்தது. அவன் மெதுவாகக் கை கழுவி விட்டு வந்து மேஜை அருகே அமர்ந்துகொண்டான். அம்மா தட்டு எடுத்து வைத்து இட்லிகளை அடுக்கினாள். அவன் எதுவும் நினைவு அற்றவன் போல இட்லி சாப்பிட்டான். பால்கனியில் நின்றிருந்த இரண்டு பூனைக் குட்டிகள் அவனையே உற்றுப் பார்த்தன. அவன் அவற்றைப் பார்த்துச் சிரித்தான். அவற்றிற்கு அவனுடைய உணர்வு புரிந்திருக்கும் என்று தெரிந்தது. 

‘பூனை பால் குடிச்சதாம்மா?’ என்று கேட்டான் அவன்.

அம்மா பதில் சொல்லவில்லை. 

’நீ சாப்பிட்டுட்டு அப்புறம் கவனிக்கலாம் உன் பூனைகளை’ என்று அவள் கொஞ்சம் சலிப்புடன் சொல்லிவிட்டாள்.

அவன் வேகம் வேகமாக இட்லி சாப்பிட்டுவிட்டு ஃபிரிட்ஜிலிருந்து பால் கவர் எடுத்து, வெட்டி, ஒரு பாத்திரத்தில் பாலை ஊற்றி, அடுப்பில் வைத்து இலேசாக சூடு செய்து, ஆற்றி, ஒரு கிண்ணத்தில் ஊற்றி பூனைகளுக்கு வைத்தான். அவை சப்பிச் சப்பிக் குடிக்கும் காட்சி அவனுக்கு ஆறுதல் தந்தது. பால் குடித்தப் பூனைகள் பால்கனியின் சுவர் தாண்டி வராண்டாவிற்குள் குதித்து விளையாடத் தொடங்கின.

அபினவுக்குத் தூக்கமாக வந்தது. அவன் படுக்கையில் விழுந்து நன்றாக உறங்கிப் போனான். பூனைகள் சண்டை போடுவது போல சத்தம் கேட்டது. அவன் எழுந்து ஒரு பூனை போல நடந்து சென்று பார்த்தான். 

இரண்டு பூனைகள் உறவில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்தன. அவனுக்கு கோபமாகவும் இருந்தது. ஈர்ப்பாகவும் இருந்தது. பூனையால்கூட முடிகிறது என்று நினைத்துக்கொண்டான். அதைப் பார்த்துக்கொண்டு இருப்பதே போதும் போல இருந்தது. அவன் பார்ப்பதை அந்தப் பூனைகள் அறிந்துகொண்டது போல இருந்தது. தங்கள் தனிமையில் அவன் தலையிடுவதை அவை விரும்புவது போலத்தான் இருந்தது. அது தனக்கு அளிக்கப்பட்ட தனிச் சலுகை என்று அவன் நினைத்துக்கொண்டான். அவற்றின் மகிழ்வில் தானும் பங்கு பெறுவது போல அவன் இருந்தான். இருப்பினும் அவற்றிற்கு எந்த வகையிலும் தொல்லை தந்துவிடக் கூடாது என்று அவன் மறைந்திருந்தே அவற்றை ரசித்தான். அது அவற்றிற்குத் தருகிற தனி கவனம் என்று நினைத்துக்கொண்டான். உண்மையில் தான் மகிழ்வுடன் இருக்கும்போது தன்னை யாரும் பார்த்துவிடக் கூடாது என்ற எச்சரிக்கை போல அது இருந்தது. 

அடுத்த நாள் இரவும் பூனைகள் பெரும் சப்தம் எழுப்பியபோது அவன் எழுந்து சென்று பார்த்தான். பூனைகள் விளையாடிக்கொண்டு இருந்தன. அது அவனுக்கு உற்சாகம் அளித்தாலும் அவை உறவில் இருந்துவிடாதா என்ற எண்ணம்தான் அவனிடம் மேலோங்கி நின்றது. அந்த மகிழ்வை அந்த பூனைகள் அவனுக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்று அவன் நினைத்தான். அடுத்த நாள் இரவு அந்தப் பூனைகள் இணைந்து மகிழ்ந்தபோது அவன் குதூகலித்துக் கிடந்தான். எப்படியும் இந்தப் பூனைகள் இனப்பெருக்கம் செய்துவிடும் என்ற நம்பிக்கை வந்தது. இப்படிப் பூனைகளை வளர்த்து இனப்பெருக்கம் செய்வதே பெரும் மகிழ்வு என்று அவன் நினைத்தபடி இருந்தான். 

குழந்தை பிறந்து ஒரு வருடம் கழித்து பரினிதா ஊரில் இருந்து வந்தாள். கொஞ்சம் குண்டாகி இருந்தாள். குழந்தையும் இப்போது கொஞ்சம் வேறு முகம் கொண்டிருந்தது. வளரும் குழந்தைகளுக்கு முகங்கள் மாறும் என்று அவனுடைய அம்மா கூறிக்கொண்டிருந்தாள். அவனுடைய தம்பிக்குத்தான் குழந்தை மீது அலாதியான அக்கறை இருந்தது. இரவுகளில் தனி அறையில் பரினிதாவும் குழந்தையும் உறங்கினார்கள். இரவுகளில் உறங்காமல் குழந்தை அழுதது. அதற்குப் பால் கொடுத்து சீராட்டி விளையாட்டி காட்டினாள் பரினிதா. அபினவுக்கு எங்கோ பூனைகள் போடும் சப்தம்தான் அதிகம் கேட்டது. பூனைகளைச் சென்று பார்க்க வேண்டும் என்று அவன் நினைத்தான். தினமும் உறக்கம் இல்லாமலேயே போனது. பகலில் கடைக்கும் கழனிக்கும் போய் சரியாக பணிகளைக் கவனிக்க முடியவில்லை என்ற வருத்தமும் இருந்தது. பெரும்பாலும் வீட்டிற்குச் சாப்பாட்டிற்கு வருவதை அவன் நிறுத்தினான். தம்பிதான் தினமும் மதியம் வீட்டிற்குச் சென்று சாப்பிட்டு உறங்கிவிட்டு வந்தான். மாலைகளில் அபினவ் வீடு திரும்பும்போது பரினிதா சோர்வாகவும் கொஞ்சம் மகிழ்வாகவும் இருந்தாள். அவனுக்குக் கோபமாகவும் அவமானமாகவும் இருந்தது. 

எதையும் பொருட்படுத்தாமல்தான் வாழ வேண்டும் என்று அவன் நினைத்துக்கொண்டான். காலை எழுவது, அம்மா சமைக்கும் இட்லி, தோசையைச் சாப்பிடுவது, கடைக்கு ஓடுவது, கழனிக்குப் போவது, ஓயாமல் வேலை செய்வது, மாலை வந்து குளித்து மீண்டும் அம்மா தரும் உணவைச் சாப்பிடுவது, கொஞ்ச நேரம் டிவி பார்ப்பது, மனைவி, குழந்தை இருக்கும் அறைக்கு ஒரு முறை சென்று எட்டிப் பார்த்து வந்துவிடுவது, உடனே தன் அறையில் சென்று படுத்துவிடுவது, நள்ளிரவில் எழுந்து பூனைகளின் நடமாட்டத்தைக் கண்காணிப்பது. அதில் உளம் மகிழ்வது, உற்சாகம் கொள்வது, மகிழ்வு அடைவது, எதிலும் ஒட்டாமல் இருந்துவிட வேண்டும் என்று மீண்டும் அறையில் வந்து படுத்துவிடுவது. இப்படிப் போயின அவனுடைய நாட்கள்.

இதைவிட வாழ்க்கையில் என்ன முக்கியம் என்று அவன் நினைத்துக்கொண்டான்.

இரவில் பூனைகள் சத்தம் இல்லாவிட்டால் அவனுக்கு தூக்கமே வராமல் போய்விட்டது. பூனைகள் வாரம் முழுவதும் சப்தம் போடுவதில்லை. சண்டை இடுவதில்லை. அவற்றிற்குள் முரண் வரும்போதுதான் அவை மூர்க்கம் காட்டுகின்றன. அவற்றிற்குள் ஆசை வந்துவிட்ட போதும் அவை ஒன்றையொன்று துரத்தி அன்பால் கடித்துக் கொஞ்சி சப்தம் எழுப்புகின்றன. இவை எல்லாம் அவனுக்கு அத்துப்படி ஆகிவிட்டது. ஒரு நாள் தூக்கம் கலைந்து பூனைகளைத் தேடி அவன் வெளியே வந்து பார்த்தான். பூனைகள் எந்தச் சப்தமும் எழுப்பாமல் சல்லாபம் புரிந்துகொண்டிருந்தன. அவனுக்கு அதைப் பார்க்கப் பார்க்க மகிழ்வும் உற்சாகமும் தலைக்கு ஏறின. கொஞ்ச நேரம் பார்த்துவிட்டு வந்து அவன் உறங்கினான். மீண்டும் பூனைகளின் சப்தம் கேட்டபோது அவன் எழுந்து செல்ல முயன்றான். மனைவியின் அறைக்குள்ளிருந்து தம்பி வருவதைப் பார்த்தான். அவனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருக்கவில்லை. ஆனால் கோபமாக வந்தது. அதைப் பார்க்காமல் இருந்திருக்கலாம் என்றுதான் நினைத்தான். படுக்கையில் வந்து விழுந்தான். மனம் படபடத்தது. மூளையில் ஏதோ துடித்தது. இதெல்லாம் புதிதாக எதற்கு வர வேண்டும் என்று நினைத்தான். எத்தனையோ மாதங்களாகப் பழகிவிட்டதுதானே. மனதை தேற்றிக்கொண்டு அவன் படுத்தான்.

அடுத்த நாள் அவன் அலுவலகம் போகவில்லை. ஜுரம் என்று சொல்லிக்கொண்டு அவனுடைய அறையிலேயே அவன் முடங்கினான். அவனுடைய அறைக்கே கஞ்சி கொண்டு வந்து கொடுத்தாள் அம்மா. அவள் அவனைப் புரிந்துகொண்டது போல இருந்தது. இதற்கெல்லாம் அவளும்தானே காரணம் என்று அவனுக்கு புதிதாகக் கோபம் வந்தது. அவள் அவனை ஒரு முறை முறைத்துப் பார்த்துவிட்டுப் போனாள்.

மதியம் வழக்கம் போல தம்பி சாப்பிட வந்தான். அவனும் அபினவின் அறைக்குள் எட்டிப் பார்த்துவிட்டு நலம் விசாரித்துவிட்டு சாப்பிட்டுவிட்டு கடைக்குப் புறப்பட்டுவிட்டான். இல்லாவிட்டால் அவன் கடைக்குப் போயிருக்க மாட்டான் என்று அபினவ் அறிவான். தான் எதற்குப் புதிதாக கிளர்ந்து எழ வேண்டும் என்று தனக்குத் தானே அவன் கேட்டுக்கொண்டான்.

அந்த இரவுதான் அவனுக்கு அன்று பெரும் சுமையாக இருந்தது. தூக்கமே வராமல் அவன் புரண்டு படுத்தான். பூனைகளின் சப்தம் கேட்டால் நலமாக இருக்கும் என்று அவன் ஏங்கினான். அவன் எதிர்பார்த்தது போல பூனைகளின் சப்தம் கேட்டது. அவன் படபடப்பாக எழுந்து வெளியே சென்றான். பூனைகளைக் காணவில்லை. அவன் அவற்றின் சப்தம் இருக்கும் இடம் தேடிப் போனான். இருட்டில் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஒரு இடம் போனால் வேறு இடத்தில் சப்தம் கேட்டது. அவன் சரியாக ஒரு இடத்தைக் கண்டுபிடித்தான். அவனுடைய வீட்டில் இருந்த பெண் பூனையை வேறு ஒரு ஆண் பூனைத் துரத்திக்கொண்டு இருந்தது. அவனுக்கு ஒரு கணம் கோபமாகத்தான் வந்தது. எப்போதும் வீட்டுப் பூனையுடன் வேறு ஒரு ஆண் பூனை இணைவதில்லை. வழக்கமாக அடுத்த வீட்டுப் பூனைதான் இணையத் துரத்தும். இது புது பூனையாக இருந்தது. பூனைகளுக்கும் அந்த வேறுபாடு இருக்காது என்று அவனுக்கும் புரிந்தது. இருந்தாலும் பெரும் கோபமும் ஆற்றாமையும் அவனுள் தகித்துக் கிடந்தன. பூனைகளின் இணைப்பைக் கண்டு பெரு மகிழ்வு கொள்பவன்தான் அவன். தானே அந்த செயல்பாட்டில் இருப்பது போல் அவன் சிலிர்த்துக் கிடந்தது உண்டு. ஆனால் அன்று அவன் இழப்பில் இருந்தவன் போல உணர்ந்தான். அவன் எதிர்பாராத கணம் ஒன்றில் இரண்டு பூனைகளும் இணைப்பில் இருந்தன. அவற்றின் இயக்கத்தில் ஒரு இறுக்கம் இருந்தது. அவற்றின் முகங்கள்கூட மகிழ்வும், வலியும் கொண்டதான ஒரு படபடப்பில் இருந்தன. அதைப் பார்க்கும்போது அவனுக்கு வெறுப்பு தலைக்கு ஏறியது. அவனுக்கு மேல் மூச்சு வாங்கியது. இதை நிறுத்த வேண்டும் என்று அவன் நினைத்தான். ஒரு வேகத்தில் அவன் ஒரு கல்லை எடுத்து பூனைகளின் மீது வீசினான். அது நேராக ஆண் பூனை மீது விழுந்தது. அந்தப் பூனை எழுப்பிய சப்தம் பக்கத்துக் காடு வரை எதிரொலித்தது. அவனுடைய வீட்டுப் பூனை மாயமாக எங்கோ பறந்து மறைந்தது. மூச்சு வாங்க அவன் மெதுவாக தன் அறைக்கு வந்து படுத்தான்.

‘அட என்னடா ஆச்சு?’ என்று அம்மா கதறும் சப்தம் கேட்டது.

‘அய்யோ’ என்று பரினிதா போடும் சப்தமும் கேட்டது.

’ஏங்க இங்க வாங்க. டேய் அபினவ் வாடா. இங்கே வந்து பார் தம்பியை’ என்று அம்மா கதறுவது கேட்டது.

அவன் மெதுவாக எழுந்து வெளியே வந்தான். முன் வாசலில் முகம் கோண தம்பி கீழே கிடந்தான். அவனுடைய இடுப்புக்குக் கீழே பெரிய காயம் ஏற்பட்டு வேட்டியில் இரத்தம் கொட்டிக்கொண்டு கிடந்தது. 

அவனையே உற்றுப் பார்த்தான் அபினவ்.

***

நிஜந்தன் எழுதிய முதல் சிறுகதை 1984ல் ‘கணையாழி’ இதழில் வெளியானது. 1985ல் தி.ஜா. நினைவு குறுநாவல் போட்டியில் பரிசு பெற்ற அவரது படைப்பு வெளியானது. 1990களின் தொடக்கத்தில் நாடகங்கள் எழுதி, அவற்றை நிஜந்தன் மேடையேற்றியிருக்கிறார். ஒரு இடைவெளிக்குப் பிறகு 12 நாவல்களை அவர் எழுதியிருக்கிறார். அவருடைய ஒரு நாடகத் தொகுப்பு, ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பு, ஒரு கவிதைத் தொகுப்பு வெளியாகி இருக்கின்றன. நிஜந்தன் எழுதிய ‘என் பெயர்’ நாவலுக்கு 2014ல் ஜெயந்தன் படைப்பிலக்கிய விருது வழங்கப்பட்டது. 37 ஆண்டு காலம் தொலைக்காட்சி ஊடகத்தில் செய்தி வாசிப்பாளராக, தலைமை செய்தி ஆசிரியராக, விவாத நெறியாளராக நிஜந்தன் பணியாற்றியிருக்கிறார். தற்போது வலைக்காட்சிகளில் நேர்காணல் நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி வருகிறார். திரைப்படங்களிலும் இணையத் தொடர்களிலும் நிஜந்தன் நடித்து வருகிறார். மின்னஞ்சல்: knijanthan@gmail.com

சரவணன் மாணிக்கவாசகம்

தமிழ் நாளிதழ்களை எப்போதும் வாசிக்கும் வழக்கமில்லை. அன்று உடன் யாருமில்லை என்று தற்செயலாகப் பார்வை போனபோது கண்ணில்பட்ட தலைப்பு “சுழலில் மூழ்கி ஒருவர் சாவு” அதில் கடைசிவரி இவர் ஆதவன் என்ற பெயரில் கதைகள் எழுதி வந்தார். ஆதவனை ஏறக்குறைய முழுக்க வாசித்து, அவர் மீது Hero worship செய்த காலமது. சுற்றிலும் நண்பர்கள், தெரிந்தவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். ஆனால் ஆதவன் இறந்த வருத்தத்தை உடன் பகிர்ந்து கொள்ள ஒருவருமில்லை.

தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் ஆதவன் தனக்கென ஒரு இடத்தை உருவாக்கியவர். அவரது கதைகளின் மையத்தில் பெரும்பாலும் நகர்ப்புற நடுத்தர வர்க்க ஆண்களும், அவர்களின் அகச்சிக்கல்களும், தனிமையும், தோல்விகளும், உறவுச் சிக்கல்களும் நிறைந்திருக்கும். அசோகமித்திரன், இந்திரா பார்த்தசாரதி போன்ற எழுத்தாளர்களின் காலத்தைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும், ஆதவனின் பார்வை இன்னும் உளவியல் சார்ந்தது. மனித மனத்தின் நுண்ணிய அசைவுகளே அவரது கதைகளின் உயிர்நாடி.

அவரது படைப்புகளில் பெண்கள் எண்ணிக்கையில் குறைவாகவே தோன்றுகிறார்கள். ஆனால் தோன்றும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் அந்தக் காலத்திய தமிழ்ச் சிறுகதைகளில் வழக்கமாகக் காணப்படும் ‘கற்பின் உருவம்’, ‘தியாகத்தின் சின்னம்’, ‘குடும்பத்தின் காவலர்’ போன்ற ஒரே மாதிரியான பிம்பங்களிலிருந்து விலகி நிற்கிறார்கள். அவர்கள் சமூகப் புரட்சியாளர்கள் அல்ல; பெண்ணியக் கோட்பாடுகளைப் பேசுபவர்களும் அல்ல. ஆனால் தங்கள் மனதிற்குள் நிகழும் கணக்குகளையும் தயக்கங்களையும் முடிவுகளையும் தாங்களே தீர்மானிக்கும் மனிதர்கள்.

இந்தக் கட்டுரை, ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதப்பட்ட ஆதவனின் சில முக்கியச் சிறுகதைகளில் பெண்கள் எவ்வாறு தங்கள் காலத்தை மீறிய சிந்தனையுடன் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை ஆராய்கிறது.

அப்பர்பெர்த் –

அப்பர்பெர்த் கதையின் இந்திராணி, தமிழ்ச் சிறுகதைகளில் அரிதாகக் காணப்படும் ஒரு பெண். திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கும் நிலையில், வருங்காலக் கணவன் அருகிலிருக்கும்போது தனது ஆண் நண்பனின் உடல் நெருக்கத்தை அவள் அனுமதிக்கிறாள். இதை ஆதவன் ஒழுக்கச் சிதைவாகவோ அதிர்ச்சிக் காட்சியாகவோ சித்தரிக்கவில்லை. மாறாக, பெண்ணின் உடல் மீதான முடிவை அவளே எடுக்கிறாள் என்ற அமைதியான உண்மையாகக் காட்டுகிறார். 1960–70களில் பெண்களின் ஆசைகள் பொதுவெளியில் பேசப்படாத காலத்தில் இந்திராணி மிக வித்தியாசமானவள்.

தாஜ்மஹாலில் பௌர்ணமி இரவு –

நளினி காதலனின் “நாம் திருமணம் செய்து கொள்ளலாமா?” என்ற முதல் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல மறுக்கிறாள். அது தயக்கம் அல்ல; சோதனை. அதே கேள்வியை இரண்டாவது முறையும் அமைதியாகக் கேட்கும் ஆண்தான் திருமண வாழ்க்கையிலும் பொறுமையுடன் நடந்து கொள்வான் என்று அவள் மதிப்பிடுகிறாள்.

காதல் என்பது உணர்ச்சி மட்டுமல்ல; மனித குணத்தைப் பரிசோதிக்கும் ஒரு வெளி என்பதையே ஆதவன் இங்கே முன்வைக்கிறார். நளினி உணர்ச்சியால் முடிவு செய்யவில்லை; குணநலனைக் கணக்கிடுகிறாள். அந்த உளவியல் முதிர்ச்சியே அவளை நினைவில் நிற்கும் கதாபாத்திரமாக மாற்றுகிறது.

தைரியம் வந்த போது –

ரேணுகா, தன்னை விரும்பிய இளைஞனுக்கு முகம் கொடுக்காமல் விலகுகிறாள். ஆனால் அவன் வேறொருத்தியைத் திருமணம் செய்து கொண்டதும் தாங்க முடியாமல் அழுகிறாள்.

இது முரண்பாடாகத் தோன்றலாம். ஆனால் மனித மனம் நேர்கோட்டில் இயங்குவதில்லை. காதலை நிராகரிப்பது, காதலை இழக்க விரும்புவதாக அர்த்தமல்ல. “என்னை அவன் இன்னும் விரும்பிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்” என்ற மறைமுக ஆசையும், “நான் இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை” என்ற மனநிலையும் ஒரே நேரத்தில் இயங்க முடியும். இந்த உளவியல் சிக்கலை எந்தத் தீர்ப்பும் வழங்காமல் பதிவு செய்வதே ஆதவனின் பலம்.

காலடியோசை –

இந்தக் கதையின் மனைவி, இரவில் தனியாக நடந்து வருகிறாள். பின்னால் காலடியோசை கேட்டு அச்சப்படுகிறாள். அந்த நேரத்தில் அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் ஒருவர் ஸ்கூட்டரில் வருகிறாயா என்று கேட்க, தயக்கமின்றி ஏறி வீட்டுக்குச் செல்கிறாள். பின்னால் வந்தது அவளது கணவன் என்பது பின்னர்தான் தெரியவருகிறது.

இன்றைய வாசகனுக்கு இது சாதாரணமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன், திருமணமான பெண் மற்றொரு ஆணின் ஸ்கூட்டரில் இரவில் பயணிப்பது இலக்கியத்தில் கூட அரிதான காட்சி. ஆதவன் இதை ஒழுக்கப் பிரச்சினையாக அல்ல, பாதுகாப்பிற்காக எடுக்கப்பட்ட இயல்பான முடிவாகக் காட்டுகிறார்.

நிழல்கள் –

காதலன், காதலியை இரவில் தனது அறைக்கு வர அழைக்கிறான். அவள் முதலில் மறுக்கிறாள். பின்னர் வர சம்மதிக்கிறாள். ஆனால் அந்தச் சமயத்தில் காதலன், “உன் நம்பிக்கையே போதும்; நீ வர வேண்டியதில்லை” என்று கூறுகிறான்.

இந்தக் கதையின் மையம் காதலன் அல்ல; காதலி. அவள் சம்மதிப்பது உடலுறவுக்காக அல்ல; நம்பிக்கைக்காக. அவளது சம்மதம் கிடைத்தவுடன் அவன் மறுப்பதும், அந்த நம்பிக்கையை உடலாக மாற்ற மறுப்பதும் கதைக்கு உயர்ந்த உளவியல் பரிமாணத்தை அளிக்கிறது. பெண் இங்கு ஆசையின் பொருள் அல்ல; நம்பிக்கையின் மையம்.

அந்த மரம் சாட்சியாக நானும் அவர்களும் –

இந்தக் கதையில் மனைவி உண்மையில் தவறு செய்கிறாளா என்பதைக் காட்டிலும், கணவனின் மனதில் உருவாகும் சந்தேகமே முக்கியம். பாத்ரூமிலிருந்து பார்க்கும்போது மனைவியும் அண்டை வீட்டுக்காரரும் சிரித்துப் பேசுகிறார்கள். Flush ஒலி கேட்டதும் இருவரும் அமைதியாகிறார்கள். அதற்குப் பிறகு உண்மை என்ன என்பதை ஆதவன் சொல்ல மறுக்கிறார். இந்த மௌனமே கதையின் இலக்கிய வெற்றி. பெண்ணை குற்றவாளியாக்காமல், ஆணின் மனத்தில் சந்தேகம் எவ்வாறு கற்பனையை உருவாக்குகிறது என்பதையே கதை ஆராய்கிறது. வாசகனே தீர்ப்பளிக்க வேண்டும்.

காதலின் முகங்கள் –

மீரா, காதலித்து திருமணம் செய்துகொண்டாலும், முதலிரவே உடலுறவைத் தவிர்க்க விரும்புகிறாள். ஆனால் கணவன் குளியலறையில் விழுந்து காயமடைந்தபோது அவனுக்கு ஆறுதல் கூறும் தருணத்தில், அவளுடைய மனநிலை மாறுகிறது.

உடலுறவு என்பது திருமணச் சடங்கின் கட்டாயத் தொடர்ச்சி அல்ல; உணர்ச்சி முதிர்வின் விளைவு என்பதை ஆதவன் மிக நுட்பமாகச் சொல்கிறார். உடலுக்கான சம்மதம் மனத்தின் நிலையைப் பொறுத்தது என்ற கருத்து, இன்று “consent” என்று பேசப்படும் எண்ணத்திற்கு நெருக்கமானது.

ஆதவனின் பெண்கள் வெளிப்படையான புரட்சியாளர்கள் அல்ல. அவர்கள் கோஷம் எழுப்புவதில்லை; சமூக அமைப்புகளை உடைப்பதில்லை. ஆனால் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மனதின் உரிமையாளர்கள். காதலை எப்படி அணுக வேண்டும், யாரை நம்ப வேண்டும், எப்போது சம்மதிக்க வேண்டும், எப்போது மறுக்க வேண்டும் என்பதையெல்லாம் அவர்கள் தாங்களே தீர்மானிக்கிறார்கள்.

இதுவே ஆதவனை அவரது சமகால எழுத்தாளர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்துகிறது. பெண்களை அவர் ஒழுக்கத்தின் குறியீடாகவோ, ஆணின் கதையை முன்னெடுக்கும் துணைப் பாத்திரங்களாகவோ பயன்படுத்தவில்லை. மாறாக, மனித மனத்தின் சிக்கல்களை வெளிப்படுத்தும் சுயமான மனிதர்களாக உருவாக்கினார்.

இன்று இந்தக் கதைகளை வாசிக்கும்போது அவை பெண்ணியப் பிரகடனங்களாகத் தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் அவை எழுதப்பட்ட காலத்தை நினைவில் வைத்துப் பார்த்தால், ஆதவன் பெண்களைப் பற்றிய தனது பார்வையில் தன் காலத்தை முந்திய எழுத்தாளராகத் தென்படுகிறார். அவரது பெண்கள் சமூக விதிகளை வெளிப்படையாக எதிர்க்கவில்லை; ஆனால் அவற்றை அமைதியாக மீறுகிறார்கள். அந்த அமைதியான மீறல்தான் ஆதவனின் சிறுகதைகளுக்கு இன்னும் நவீனத் தன்மையையும் காலத்தை வெல்லும் உயிரையும் அளிக்கிறது.

***

சரவணன் மாணிக்கவாசகம் – மதுரையைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டவர். தற்போது பெங்களூரில் வாழ்ந்துவருகிறார். இருபதாண்டுகள் வங்கி மேலாளராகவும் அதன்பிறகான பத்தாண்டுகள் தனியார் நிறுவனமொன்றின் நிர்வாகப் பொறுப்பாளராகவும் பணியாற்றியபின் விருப்ப ஓய்வுபெற்றவர். தீவிர வாசகர். தொடர்ச்சியாக மதிப்புரைகளும் இலக்கியக் கட்டுரைகளும் எழுதி வருகிறார். மின்னஞ்சல்: sarakavivar@gmail.com