கு. ஜெயபிரகாஷ்

“The best way to keep a prisoner from escaping is to make sure he never knows he’s in prison.”

–Fyodor Dostoevsky

1

எனக்கான சவக்குழியை வெட்டத் தொடங்கினேன். மண்வெட்டி மண்ணைப் பிளந்து கீழே இறங்கும்போதெல்லாம் ஒரு ஈர வாசனை மேலெழுந்தது. இலுப்பை மரத்தின் நிழல் மதியம் நகர நகர சுருங்கிக்கொண்டிருந்தது. வெயில் அந்த நிழலின் ஓரத்தைத் தொட்டு எரித்தது. ஒவ்வொரு வெட்டிலும் மண் தன் பாரத்தை இழந்து பக்கவாட்டில் சரிந்தது. மண்வெட்டியின் கூர் மண்புழுவை இரண்டாகப் பிளந்தது.  ஒவ்வொரு துண்டும் தனித்தனியே நெளிந்தது, முன் பாதி ஒரு திசையிலும், பின் பாதி இன்னொரு திசையிலும். அதன் உயிர்த் துடிப்பின் நெளிவு என்னை ஒன்றும் செய்யவில்லை. நான் தொடர்ந்து நோண்டிக்கொண்டேயிருந்தேன். மண்வெட்டியில் தட்டுப்பட்டு ஒரு மண்டை ஓடு தெரிந்தது.

மண்வெட்டியை அருகில் வைத்துவிட்டு மண்டை ஓட்டைக் கையில் எடுத்தேன். அதன் கண், நாசி, வாய் குழிகளுக்குள் மண் முழுவதுமாக நிறைந்திருந்தது. மண்டை ஓட்டின் மேற்பக்கத்தில் தட்டியதும் உள்ளிருந்த மண் வெளியே கொட்டியது. பாதி நோண்டப்பட்ட என் சவக்குழிக்குள் மண்டை ஓட்டுடன் உட்கார்ந்திருக்கும் என்னை யாராவது பார்த்தால் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற கேள்வி என்னை அங்கிருந்து எழச்செய்தது. ஆனாலும் கையில் இருந்த மண்டை ஓட்டை மட்டும் விடாமல் எடுத்துவந்து தண்ணீரில் நன்கு கழுவினேன். நீரில் மூழ்காமல் மிதந்துவந்த அந்த மண்டை ஓட்டைத் தொட்டியிலிருந்து எடுக்கும்போது, அதன் கண், நாசி, வாய்ப் பகுதிகளிலிருந்து நீர் வடிவதைப் பார்ப்பது விசித்திரமாக இருந்தது. முன்பைவிட மண்டை ஓடு இன்னும் சற்று வெண்மையுடன் தெரிந்தது.

இது ஆணின் மண்டை ஓடா? இல்லை, பெண்ணின் மண்டை ஓடா? வயதானவரினுடையதா? இளையவரினுடையதா? இயற்கை மரணமா? இல்லை, தற்கொலையா? கொலையா? என்ற கேள்விகள் என்னுள் எழுந்தன. இந்த மண்டை ஓட்டை வைத்து இது எந்தச் சாதியைச் சார்ந்தவரின் மண்டை ஓடு என்றும், அதனுள் அந்தச் சாதியின் பெருமைகள் அடங்கியிருக்குமா என்றும், கண்டுபிடிக்க முடியுமா?

என் மண்டை ஓடும் இப்படித்தான் இருக்குமா?

நாளுக்கு நாள் பைத்தியக்காரத்தனம் அதிகமாகிக்கொண்டே போகிறது. மண்டைக்குள் இருக்கும் மூளையைக் கழற்றி வைத்துவிட வேண்டும்; இந்த மூளைதான் எல்லாப் பிரச்சினைக்கும் காரணம். இல்லையெனில் என்னைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கொன்றுகொண்டிருக்கும் அந்த நினைவை அழித்துவிட வேண்டும். மனதுக்குள் நானும் நானுமே பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

பாதி வெட்டப்பட்ட சவக்குழி, ஈரம் சேர்ந்த மண், இலுப்பை மரத்தின் நிழலுக்குள்ளும் புகுந்துவிடும் வெயிலின் தாக்கமும், அதிகமாக வீசும் காற்றும், நானும், செத்துக்கொண்டிருக்கும் அந்த மண்புழுவும், இந்தத் தனிமையான இடத்தில் இருக்கிறோம்.

இங்கே எந்த ரூபாய்களும் செல்லாமல் போனாலும் கவலையில்லை. வெளி உலகம் தெரியாமல் தனித்திருக்கிறேன். எண்ணமும் மனமும் போட்டிபோட்டுக்கொண்டு எங்கெங்கோ ஓடிக்கொண்டிருந்தன. உடல் முழுக்க வேர்த்துக் கொட்டியது. இன்றைக்கு எப்படியாவது அவனைக் கொலை செய்யவேண்டும். அவனால் இவ்வளவு பெரிய இம்சையா என்று கத்திக்கொண்டே, கையிலிருந்த மண்டை ஓட்டைத் தூக்கி எறிந்தேன். அது பாறையின்மேல் மோதி உடைந்து சிதறியது.

2

ஆடைகளற்ற என் உடல் நினைவின் சொரூபம். என் புலன்கள் அனைத்தும் என்னை மறதிக்குள் அழுத்தும் போதை வஸ்துக்கள். இந்தப் பிறவியில் எத்தனை மனிதர்களை என் கண்கள் கண்டிருக்கும், எத்தனை எத்தனை வகையான முகங்கள், எத்தனை விதமான பாவனைகள். இந்தக் கண்ணாடியில் பிரதிபலிக்கும் என் முகமும், அதனுள் இருக்கும் மண்டை ஓடும், நினைவுகள் என எல்லாம் அழுக்குப் படிந்திருக்கும் மூளை மடிப்புகளும், அம்மனதின் அகோரமும், கவிச்சி  வாசனை உமிழும் உடலும், அடையாளங்களும். என எல்லாவற்றையும் தேர்வுசெய்து அனுபவிக்கும் எனக்கு, என் உடலை என்னால் தேர்வுசெய்ய முடியவில்லை. 

என் நிர்வாணம் என் குறைகளை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது. என் இழப்புகளை, பலவீனத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. கண்ணாடியில் என் பிம்பத்தில் இருக்கும் கண்களும் மூக்கும் என் மூதாதையரை நினைவுபடுத்துகின்றன.

கேடு செய்யும் என் மூளையின் பிசுபிசுப்புத் தன்மை என்னை முகம் சுழிக்கவைக்கிறது. நான் எல்லாவற்றையும் மறந்து தவித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். கற்பனைக்கும் எட்டாத தூரத்தில் பயணிக்கும், ஒன்றுக்கும் உதவாத என் உணர்வு நிலையை வைத்திருக்கிறேன். நான் நடுக்கடலில் நீந்திக்கொண்டிருக்கும் ஒற்றை விந்து; அல்லது எந்த விந்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளாத முட்டை. நான் ஏற்பதையும் அடைவதையும் மறந்துவிட்டேன். மறந்ததால் நான் என்னையே இழந்துவிட்டேன். இழப்பின் வலைக்குள் சிக்கித் தவிக்கும் ஒற்றை மீன். காணாமல் போன உலகத்தில் தொலைந்து அலையும் தனிமை. கண்களைக் கேட்பதற்கும், காதுகளைப் பார்ப்பதற்கும், நாசியால் உண்டு வாயால் சுவாசிக்கும் விசித்திர உயிரி.

 என் மறதி என் புலன்களைக் குழப்பிவிட்டது; அடையாளங்களை மரத்துப் போகவைத்தது. நான் முப்பாலுயிரியாக உருமாறியிருக்கிறேன். என் விரல்களில் பால் சுரக்கிறது. உதட்டு எச்சிலில் விஷம் வடிகிறது. ஆறுமாதம் ஆண்குறியும் ஆறுமாதம் பெண்குறியுமாக உருமாறியிருக்கும்போது, ஆணின் நினைவை பெண்ணும், பெண்ணின் நினைவை ஆணும் மறக்கிறது.

மனநோயாளிக்கான அறிகுறிகளுடன் நான் நடந்துகொள்கிறேன். எனக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை; இந்தக் காட்டில் கிடைக்கும் மாமிசங்களும் பழங்களும், போதை தரும் இலைகளும் காளான்களும் வைத்து உண்டு புகைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். புகையுடன் மெல்ல மெல்ல என் நிழலும் நிஜமும் உயிரும் கரைந்துகொண்டிருக்கின்றன.

என் பெயர் எனக்கு நினைவில்லை. நான் யார் என்றும் எனக்குத் தெரியவில்லை. என் உடைகளை அவிழ்த்து என்னை நானே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். என் உடல் முழுக்க விந்து ஓடுகிறது.

சில சமயம் நான் விந்துயிரி, சில சமயம் முட்டையுயிரி. இப்படி எல்லாம் நான் யோசிப்பதும், எனக்குள் நானே பேசிக்கொள்வதும், என்னைத் தவிர யாருக்கும் தெரியாது.

3

இதுவரையில் நோண்டிய சவக்குழியில் மண்டை ஓடுகள் கிடைத்துக்கொண்டேயிருக்கின்றன. ஒட்டுமொத்தப் பூமியுமே பிணங்களைச் சுமந்துகொண்டிருக்கிறது. நிலம் பிணத்தை உள்ளுக்குள் புதைத்தும், கடல் பிணங்களை வெளியே தள்ளி மிதக்கவும் விடுகிறது. நிலமும் கடலும் நினைவுடனேயே மறந்துவிடுகின்றன.

என் பிணத்தை எரிப்பதில் எனக்கு விருப்பமில்லை. தனித்திருக்கும் என்னை யார் வந்து எரிப்பார்கள், அல்லது யார் என்னைப் புதைப்பார்கள். நான் செத்தால் இந்தக் காட்டில் இருக்கும் கழுகுகளுக்கு உணவாவேன், அல்லது புழுத்து மண்ணுக்குள் கலந்துவிடுவேன்.

நான் எப்படியும் மண்ணாய் மாறிடுவேன். என் கண்கள், என் நாசி, என் நினைவுகள், என் இதயம், என் புலன்கள் எல்லாம் அடையாளம் தெரியாமல் அழிந்திடும். என் மண்டை ஓடு மட்டும் யாருடைய கைகளுக்காவது கிடைக்கலாம். அப்படிக் கிடைத்தால், என்னைக் கொலை செய்பவனின் கைகளுக்கு மட்டும் அது கிடைத்துவிடக் கூடாது.

4

நான் அவனைக் கொலை செய்ய முயற்சித்தேன். ஆனால் என்னால் முடியவில்லை. அதனால் நான் தோற்றுவிட்டேன். இன்னொரு வகையில் நான் ஜெயித்துவிட்டேன். நான் சாகாமல் இருக்கிறேன். இதன் பெயர் தற்கொலையா? அல்லது கொலையா?

என்னை நானே அழித்துக்கொள்வதற்கு இத்தனை பெயர்களா? எல்லா இம்சையும் நான் இருப்பதனாலேயே நிகழ்கிறது. நான் இல்லை என்றால் இந்தச் சிக்கலும் இல்லை.

ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக விளங்குகிறது. நான் வெற்றி கொண்டவனும், தோல்வி கொண்டவனும்; நானே தான்.

5

என் உடலை உண்ணும் புழுக்களும் பாக்டீரியாக்களும், என் உடலோடு என் நினைவுகளையும் சேர்த்துக் குழைத்தே உண்டுகொண்டிருக்கின்றன. அவற்றின் பசியை என் உடலும் நினைவுகளும் போக்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. உறைந்த என் இரத்தத்தினுள் ஈரப்பதத்துடன் இருப்பது என் நினைவுகளே. இப்போது நான் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறேன். என்னை உண்ட புழுவினுள்ளும், பாக்டீரியாவின் உள்ளும், மண்ணில் சேர்ந்த கழிவுடனும், மண்ணோடு மண்ணாய் நான் இணைந்திருக்கிறேன். என் நினைவுகள் கற்களுடன் கலந்து உறைந்துகொண்டிருக்கின்றன.

6

மரணம் மட்டுமே நிலைத்த மறதி என்பதை, இறந்தவன் வந்து சொன்னால் மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். நான் இறந்தவன் அல்ல, எல்லாவற்றிலும் கலந்தவன். துரோகம், பாசம், பெண், காமம் என எல்லாவற்றினுள்ளும் என் பங்களிப்பு விசித்திரமானது. சொட்டுச் சொட்டாகக் கிளர்ந்தெழும் என் சுயத்தைக் கண்டு மிரண்டுபோன கற்பனை ஜீவி நான். மரணமும் மறதியும் நான் பருகவிரும்பும் பானம். ஒவ்வொன்றாகத் தேர்வுசெய்து மறக்க நினைத்து, மறக்க முடியாமல் மரணத்தையே தேர்வுசெய்த சோம்பல் உயிரி. பிணமான பின்னரே தெரிகிறது, மரணம் நினைவின் கிடங்கு என்று. நானும் நினைவும் மட்டுமே இருக்கிறோம். திரும்பி வராத இடத்தில் நின்று புலம்புகிறேன் என்று நினைக்கையில். காலடியில், அந்த மண்புழுவின் இரு துண்டுகளும் இன்னும் மெதுவாக நெளிந்துகொண்டிருந்தன. ஒன்று மற்றொன்றிலிருந்து இப்போது இன்னும் தூரமாகி, ஆனால் இன்னும் இறக்கவில்லை. நான் அவற்றை உற்றுப் பார்த்தேன். பிறகு, மண்வெட்டியை எடுத்து, சிதறிய மண்டை ஓட்டுத் துண்டுகளையும் மண்ணையும் ஒன்றாக மூடத் தொடங்கினேன். வேலை முடிந்தபோது, குழி இருந்த இடத்தில் ஒரு மெல்லிய மேட்டைத் தவிர வேறெதுவும் தெரியவில்லை. இலுப்பை மரத்தின் நிழல் அதன்மேல் நீண்டு படர்ந்திருந்தது, இரவு நெருங்க நெருங்க, இன்னும் நீளமாக.

***

கு.ஜெயப்பிரகாஷ் – திருவண்ணாமலை மாவட்டம். “முனைவர்” “சா” என இரண்டு  குறுநாவலும் “ஹீராபோரா” என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பும் “மரமும் மண்ணுத்தாத்தா” என்ற குழந்தைகளுக்கான அறிவியல் கதைகளும் வெளிவந்திருக்கிறது. உயிரித்தொழில்நுட்பவியல் முனைவர் பட்ட ஆய்வை மேற்கொண்டு வருகிறார். கல்விப்புலத்தில பல சர்வதேச அளவில் பல ஆய்வுக் கட்டுரைகளும் புத்தகங்களும் வெளிவந்துள்ளது. புழுதி என்ற இணைய இதழை நடத்திவருகிறார். மின்னஞ்சல்: phycojai@gmail.com

கை தே மாப்பசான்

தமிழில்: அரவிந்த் வடசேரி

அன்று சந்தை என்பதால் காடோர்வில்லை அடுத்த அனைத்துப் பாதைகளிலும் சிறு விவசாயிகளும் விவசாயக் கூலிகளும் அவர்களது மனைவியரும் அந்தப் பட்டணத்தை நோக்கி வந்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆண்கள் அவர்களின் நெடிய வளைந்த கால்களின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் முழு உடம்பும் முன் நோக்கி வளைய மெதுவாக எட்டு மேல் எட்டெடுத்து வைத்து நடந்து சென்றனர்; கடின உழைப்பினால், எடை மிகுந்த ஏரினால் இடது தோள் உயர்த்தப்பட்டு உடம்பும் திருகலானதாலும், கோதுமை அறுக்க நல்ல பிடி கிடைக்க காலை அகட்டி வைத்து நின்றதாலும், கிராமப்புறத்து நெடுநேர வலி மிகுந்த உழைப்பினாலும், உடல் உருக்குலைந்திருந்தனர். கஞ்சி முக்கிய விரைப்பு கொண்ட, வார்னிஷ் பூசியது போன்று மினுக்கும், கழுத்திலும் மணிக்கட்டிலும் வெண்ணிற வடிவங்களால் அழகுபடுத்தப்பட்ட அவர்களது நீல நிறச் சட்டைகள், வற்றலான உடம்பின் மீது உப்பி நின்று அவர்களை தூக்கிச் செல்லத் தயாராக இருக்கும் பலூன்கள் போலத் தெரிந்தன. ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் இரண்டு பாதங்கள் துருத்தி நின்றன. சிலர் கயிறு கட்டிய மாடு அல்லது கன்றினை இழுத்துச் சென்றனர்,

 அவர்களது மனைவியர் அந்த விலங்குகளின் பின்னால் நடந்து கொண்டு அவற்றின் முதுகில் இலைகள் கொண்ட கிளையால் அடித்து முடுக்கினர். அவர்களின் கையிலிருந்த பெரிய கூடைகளிலிருந்து சில நேரம் கோழிகளும் வாத்துகளும் எட்டிப் பார்த்தன. அவர்கள் தங்களது கணவர்களை விட விரைவாகவும் உயிர்ப்புடனும் நடந்தனர். அவர்களின் கொழுப்பற்ற நிமிர்ந்த உருவங்கள் தட்டையான மார்பின் மீது குத்தப்பட்ட போதுமான அளவில்லாத சிறிய போர்வையினால் போர்த்தப்பட்டும், தலைகள் தலைமுடியின் மீது ஒட்டப்பட்டதுபோல இறுக்கமாக சுற்றப்பட்ட வெள்ளைத்துணியுடனும் அதன் மீது அணிந்த தொப்பியுடனும் இருந்தன. 

இரண்டு ஆண்கள் அருகருகே அமர்ந்திருக்க, குலுங்கலின் தாக்கத்தைக் குறைக்க இரண்டு பக்கமும் பிடித்துக் கொண்டு ஒரு பெண் கீழே அமர்ந்திருக்க, கிழட்டுக்குதிரையின் தடுமாறும் ஓட்டத்தில் வித்தியாசமாகக் குலுங்கியபடி, பாரவண்டி ஒன்று கடந்து சென்றது. 

காடோர்வில்லின் நகர சதுக்கத்தில் மனிதர்களும் விலங்குகளும் கலந்த கும்பல் ஒன்று இருந்தது. கால்நடைகளின் கொம்புகளும் பணக்கார விவசாயிகளின் நீண்ட தொப்பிக்களின் துருத்திய மேல்பகுதிகளும் விவசாயப் பெண்களின் தலையணிகளும் கூட்டத்தின் மேற்பரப்பின் மேலாக உயர்ந்து நின்றன. உரத்தகுரலில் கத்திப்பேசும் கூச்சலால் உண்டான ஓயாத காட்டுத்தனமான இரைச்சலைத்தாண்டி வலுவான நுரையீரல் கொண்ட கிராமத்து ஆண்களின் சிரிப்பும் வீட்டுச் சுவற்றில் கட்டப்பட்ட மாடுகளின் கத்தலும் அவ்வப்போது ஒலித்தன. 

மனிதர்களும் விலங்குகளும் பிற அனைத்துமே வயல்களிருந்து வரும் மக்களுக்கே உரித்தான தொழுவமும் பாலும் குப்பையும் வைக்கோலும் வியர்வையும் கலந்த அருவருக்கச் செய்யும் நாற்றம் கொண்டிருந்தன.  

 ப்ரெயோட்டே வைச் சார்ந்த ஹாச்கோம் ஐயா, அப்போதுதான் காடோர்வில்லை அடைந்து, நகரச் சதுக்கத்தை நோக்கி கால்களைத் திருப்பி நடந்துக் கொண்டிருக்கையில், ஒரு துண்டுக் கயிறு கீழே கிடப்பது தெரிந்தது. உண்மையான நார்மன் போல சிக்கனக்காரரான ஹாச்கோம் ஐயா பயன்படக்கூடிய அனைத்தையுமே எடுத்து பத்திரப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் எனும் எண்ணத்தில், மூட்டுவலியால் அவதிப்பட்டிருந்தும், வலியையும் பொருட்படுத்தாது குனிந்தார். அந்த மெலிந்த துண்டுக் கயிற்றை நிலத்திலிருந்து எடுத்து கவனமாக சுற்றத் தொடங்கியபோது, குதிரைகளுக்கான கட்டுக்கயிறுகளை செய்யும் மாலாந்தான் ஐயா அவருடைய வாயிற்படியின் மேலிருந்து தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். அவர்களுக்கிடையே முன்னரே ஒரு கடிவாளக் கயிறு தொடர்பான வியாபாரம் நடந்ததிலிருந்து நிலவரம் சரியில்லை, இருவருமே சரியான வெறுப்பாளர்கள் என்பதால் இன்னமும் அது தொடர்ந்தது.          

மண்ணிலிருந்து ஒரு துண்டுக் கயிற்றினை எடுப்பதை தன்னுடைய எதிரி பார்த்ததால் ஹாச்கோம் ஐயாவை வெட்கம் ஆட்கொண்டது. அவர் தன்னுடைய கண்டுபிடிப்பை சட்டென சட்டைக்கு அடியிலும் தொடர்ந்து கால்சட்டையின் பையிலும் ஒளித்தார்; பிறகு தலையை முன்னோக்கி நீட்டி, வலியால் குனிந்து, இன்னமும் கிடைக்காத ஏதோ ஒன்றை தரையில் தேடுவதுபோல நடித்துக் கொண்டே சந்தையின் பக்கம் நகர்ந்தார். 

சிறிது நேரத்திலேயே முடிவற்ற பேரங்களில் மூழ்கி, சத்தமிட்டு மெதுவாக அசைந்து கொண்டிருந்த கும்பலில் காணாமல் போனார். கடந்த காலங்களில் ஏமாற்றப்பட்டிருந்த விவசாயிகளும் கூலிகளும், தரகர்களின் கண்களைப்பார்த்துக் கொண்டு, அந்த மனிதனின் தந்திரங்களையும் கால்நடைகளின் குறைபாடுகளையும் மட்டுமே கவனத்தில் கொண்டு, முடிவெடுக்கும் துணிச்சலற்று, வெருண்டு, போய்க்கொண்டும் வந்துகொண்டும் இருந்தனர்.     

பெண்கள் கூடைகளைக் காலடியில் வைத்து, அதிலிருந்த கால்கள் கட்டப்பட்டு, பயந்த கண்களும் செந்நிற உச்சியும் கொண்ட கோழிகளை வெளியே எடுத்து தரையில் கிடத்தி இருந்தனர்.

வாங்குபவர்கள் கேட்ட விலைக்கு, அணுக்கமற்ற பாவனையும் உணர்ச்சியற்ற முகமும் கொண்டு, தங்களது விலைகளை அவர்கள் சொன்னார்கள், மெதுவாக நடந்து விலகிச் செல்லும் வாடிக்கையாளரை அவர் கேட்ட விலைக் குறைப்பை ஏற்றுக்கொள்ள திடீரென முடிவுசெய்து, “சரிங்க, ஆதரீன் ஐயா, வாங்க நீங்க சொன்னதே தாங்க.” எனக் கத்தினர். 

மதிய ஆராதனைக்கான மணி ஒலிக்க, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அந்தச் சதுக்கம் காலியானது, நெடுநேரமாக அங்கே இருந்தவர்கள் தங்களது கடைகளுக்கு கலைந்து சென்றனர்.  

ஜூர்தனின் பெரிய அறை, அதன் பெரிய முற்றம் சேறு படிந்து மஞ்சளான, கட்டியும் ஒட்டியும் சீர் செய்யப்பட்ட, இரண்டு தண்டுகளையும் கைகளைப்போல வானத்தை நோக்கி நீட்டி அல்லது தண்டுகள் பூமியில் ஊன்றியிருக்க பின்பக்கம் வான் நோக்கி நிற்கும், கைவண்டிகள், சவாரி வண்டிகள், கூடு வண்டிகள், கொட்டு பார வண்டிகள் போன்ற அனைத்து வகையான வண்டிகளால் நிறைந்திருந்ததைப் போன்று, சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும் மனிதர்களால் நிரம்பியிருந்தது. 

சாப்பிடுபவர்கள் உட்காரந்திருந்த மேஜைக்கு எதிர்புறமாக பிரகாசமாக எரியும் சுடர்களைக் கொண்ட ஒரு பெரிய அடுப்பு, வலது பக்க வரிசையின் பின்புறம் கதகதப்பான ஒரு வெப்பத்தை பரப்பிக் கொண்டிருந்தது. கோழி, புறா, ஆட்டுத் தொடை என மூன்று குவியல்களாக வெந்து வெடித்துக் கொண்டிருக்க, வறுபடும் மாட்டிறைச்சியிலிருந்தும் பொன்னிறத் தோலின் மீதிருந்து சொட்டிக் கொண்டிருந்த சாறிலிருந்தும் அடுப்படியிலிருந்து பசியைக் கிளறும் வாசனையை எழுப்பி அந்த இடத்தின் களிப்பான மனப்பாங்கையும் அனைவரின் வாய்களில் ஊறும் நீரையும் பெருக்கிக் கொண்டிருந்தது.       

வணிகம் செய்யும் பெரிய மனிதர்கள் உணவருந்தும் இடம் ஜூர்தன் ஐயாவின் கடை, விடுதி உரிமையாளரும் குதிரை வியாபாரியுமான பணம் படைத்த திருட்டுப் பயல் அவன். 

ஆப்பிள் மதுவைப்போலவே உணவுத் தட்டுகளும் பரிமாறபபட்டு காலியாகிக் கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொருவரும் தங்களது நடவடிக்கைகளையும், அவர்கள் வாங்கியதையும் விற்றதையும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர். விவசாயம் குறித்து விவாதித்தனர். வானிலை செடிகளுக்கு தோதானதாக இருந்தபோதும் கோதுமைக்கு இல்லை.      

திடீரென தண்டோரா போடும் சத்தம் கட்டிடத்தின் முற்றத்தில் கேட்டது. எதையும் கண்டுகொள்ளாத சிலரைத் தவிர, அனைவரும் வாய் நிறைய உணவோடும் கையில் மடி விரிப்புடனும் ஜன்னல்களுக்கும் வாயில்களுக்கும் ஓடினர். 

பறையடிப்பதை நிறுத்திய பிறகு தண்டோரா போடுபவர் தட்டுத்தடுமாறி திக்கித்திணறி அறிவித்தார் :

“இதன்மூலம் காடோர்வில் வாசிகளுக்கும் பொதுவாக சந்தையில் கூடியிருக்கும் அனைவருக்கும் தெரிவப்பது என்னவென்றால், இன்று காலை ஒன்பது மணிக்கும் பத்திற்கும் இடைப்பட்ட நேரத்தில் பென்ஸேவில் செல்லும் சாலையில் ஐந்நூறு பிராங்க் பணமும் சில முக்கிய வணிகப் பத்திரங்களும் கொண்ட கறுப்புத் தோல் குறிப்புப் புத்தகமொன்று தவறவிடப்பட்டுள்ளது. கண்டெடுத்தவர்கள் அதை உடனடியாக மேயரின் அலுவலகத்திலோ அல்லது மானேவில்லின் ஃபார்சூன் ஹவுள்பிரெக் ஐயாவிடமோ ஒப்படைக்குமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறது; இருபது பிராங்க் சன்மானம் வழங்கப்படும்.” 

அறிவிப்பைத் தொடர்ந்து அந்த மனிதர் அந்த இடத்தை விட்டுப் போனார். சற்று தொலைவில் பறையின் சத்தமும் தண்டோரா போடுபவரின் குரலும் கேட்டது. 

உடனே அவர்கள் ஹவுள்பிரெக் ஐயாவிற்கு குறிப்பு புத்தகம் கிடைப்பதற்கான அல்லது கிடைக்க முடியாதற்கான வாய்ப்புகளைப் பற்றி பேசத் தொடங்கினர்,

சாப்பாடு முடிந்தது. அவர்கள் காப்பி குடித்துக் கொண்டிருந்தபோது தலைமைக் காவலர் வாசலில் தோன்றினார். 

அவர் கேட்டார் : 

“பிரேயூட்டைச் சார்ந்த ஹாச்கோம் ஐயா இங்கே இருக்கிறாரா?” 

மேஜையின் எதிர் முனையில் அமர்ந்திருந்த ஹாச்கோம் ஐயா பதிலளித்தார் :

“இங்கே உள்ளேன்.”

அந்த அதிகாரி தொடர்ந்தார்: 

“ஹாச்கோம் ஐயா , மேயரின் அலுவலகம் வரைக்கும் என்னுடன் வர முடியுமா? மேயர் உங்களிடம் பேச விரும்புகிறார்.” 

அந்த விவசாயி வியப்பும் கலக்கமும் கொண்டு அவருடைய சிறிய குவளையில் இருந்த பிராந்தியினை ஒரே மடக்கில் விழுங்கி, ஒவ்வொரு முறை உட்கார்ந்து எழும் போதும் முதலில் சில அடிகள் வைப்பது மிகுந்த சிரமம் என்பதால், காலையில் இருந்ததை விட மேலும் குனிந்து “இதோ, இதோ” எனச் சொல்லிக் கொண்டே புறப்பட்டார். 

மேயர் அவருக்காக ஒரு கைவைத்த நாற்காலியில் காத்திருந்தார். அந்தப் பகுதியின் ஆவணப் பதிவாளரான அவர் பருத்த, கறாரான, பகட்டாகப் பேசும் ஒரு மனிதர். 

“ஹாச்கோம் ஐயா,” அவர் சொன்னார், “இன்று காலை பென்ஸேவில் சாலையில் மானேவில்லின் ஹவுள்பிரெக் ஐயா தவறவிட்ட குறிப்புப் புத்தகத்தை நீங்கள் எடுப்பதைப் பார்த்திருக்கிறார்கள்.”  

அந்த கிராமவாசி அதிர்ச்சியடைந்து மேயரைப் பார்த்தார், ஏன் எனத் தெரியாமலே தன் மீது விழுந்துள்ள சந்தேகத்தின் பேரில் அவர் மிகுந்த அச்சம் கொண்டார்.

“நானா? நானா? குறிப்புப் புத்தகத்தை எடுத்தேனா?”

“ஆமாம், நீங்கள் தான்.”

“சத்தியமா, நான் அதைக் கேள்விப்பட்டதுகூட இல்லை.” 

“ஆனா பாத்திருக்காங்களே.”

“பாத்தாங்களா, என்னையா? யாரு பாத்தது?”

“மாலாந்தான் ஐயா, குதிரைகளுக்கான கட்டுக்கயிறுகளை செய்பவர்.”

அந்த முதியவருக்கு ஞாபகம் வந்தது, புரிந்தது, கோபத்தால் முகம் சிவந்தது.

“ஓ! அவர் பார்த்தார், அந்த மண்டையில மசாலா இல்லாதவன், மேயர் ஐயா, அவர் நான் எடுப்பதைப் பார்த்தது இதோ இந்தத் துண்டுக் கயிற்றை”, அவர் தனது கால்சட்டைப் பையில் துழாவி அந்த சிறு துண்டுக் கயிற்றினை வெளியே எடுத்தார். 

அதை நம்பாத மேயர் தலை அசைத்து மறுத்தார்.

“நம்பிக்கைக்குரிய மாலாந்தான் ஐயா நீங்கள் குனிந்து இந்தக் கயிற்றை எடுத்ததை குறிப்புப் புத்தகம்னு தப்பா நினைச்சுட்டார் னு என்னை நம்பச் செய்ய உங்களால முடியாது ஹாச்கோம் ஐயா.”

அந்த ஏழை விவசாயி, சீற்றம் கொண்டு, தன் கையைக் காட்டி, அதன் மீது ஆணையிடும் விதமாக ஒரு பக்கத்தில் துப்பி, மீண்டும் சொன்னார் :

“கடவுள் மேல ஆணையா நான் சொல்வது உண்மை, இதுதான் பரிசுத்தமான உண்மை மேயர் ஐயா. என் ஆன்மாவின் மீதும் மோட்சத்தின் மீதும் சத்தியமா நான் மீண்டும் சொல்றேன்.”   

மேயர் தொடர்ந்தார்:

“அந்தப் பொருளை எடுத்த பிறகு நீங்கள் சிலை போல நின்றீர்கள், நெடுநேரம் அந்தச் சேற்றில் ரூபாய் நோட்டுகள் ஏதாவது வெளியே விழுந்துள்ளதா எனப் பார்த்துக் கொண்டு.”

அந்த முதிய நல்ல மனிதர் அச்சத்தாலும் சீற்றத்தாலும் வாயடைத்துப் போனார். 

“ஒருத்தர் எப்படி இப்படிச் சொல்ல முடியும் – ஒருத்தர் எப்படி இப்படிச் சொல்ல முடியும் – ஒரு நேர்மையான மனிதனின் நற்பெயரை அழிக்கக் கூடிய இப்படி ஒரு பொய்யை! ஒருத்தர் எப்படி இப்படி…”

அவர் எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதால் பயனேதும் இல்லை; யாரும் அவரை நம்பவில்லை. அவர் மாலாந்தான் ஐயாவை நேருக்குநேர் கேட்டார் , அவர் மீண்டும் சொன்னதையே சொன்னதோடு அதை உறுதிப்படுத்தவும் செய்தார். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் ஒரு மணிநேரம் வசைபாடினர். அவர் கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க ஹாச்கோம் ஐயாவை சோதனை இட்டனர்; அவரிடம் எதுவும் இருக்கவில்லை. 

இறுதியாக, திகைத்துப்போன மேயர் அரசு வழக்குரைஞரை கலந்தாலோசித்து மேல் நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்படும் எனும் எச்சரிக்கையுடன் அவரை விடுதலை செய்தார் . 

இந்தச் செய்தி ஊரெங்கும் பரவியது. மேயரின் அலுவலகத்திலிருந்து வெளியேறிய அந்த முதியவரை சூழ்ந்துகொண்டு நிஜமானதும் கிண்டலானதுமான கோபமற்ற ஆர்வத்தோடு கேள்விகளை எழுப்பினர். அவர் கயிற்றின் கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார். யாரும் அவரை நம்பவில்லை. அவர்கள் அவரைப்பார்த்து நகைத்தனர். 

தொடர்ந்து நண்பர்களைத் தேடிச் சென்று தன்னுடைய வாக்குமூலத்தையும் மறுப்புகளையும் சொல்லிக்கொண்டு தன்னுடைய கால்சட்டைப் பையினை உட்புறம் வெளியாக்கி தன்னிடம் எதுவும் இல்லை என்பதை நிரூபித்துக் கொண்டிருந்தார் அவர்.

அவர்கள் சொன்னார்கள்: ”கிழட்டு ராஸ்கல், ஓடிப்போ!”

சினம் கொண்டு, எரிச்சலுற்று, கொதித்து, நம்பாததைக் கண்டு பரிதவித்து, என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் எப்போதும் சொன்னதையே, திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.  

 இரவு நெருங்கியது. வீடுதிரும்ப வேண்டும். உடன் வந்த மூன்று அண்டை வீட்டாருக்கும் தான் அந்தக் கயிற்றைக் கண்டெடுத்த இடத்தைச் சுட்டிக்காட்டினார், வழி நெடுக தன்னுடைய பரபரப்பான அனுபவத்தைச் சொல்லிக்கொண்டே வந்தார். 

மாலையில் ப்ரெயோட்டே கிராமத்தில் ஒரு வலம் வந்து அனைவரிடமும் நடந்ததைச் சொன்னார். அவநம்பிக்கையே பதிலாகக் கிடைத்தது. 

இவையனைத்தும் இரவில் அவரை நோயுறச் செய்தது. 

மறுநாள் சுமார் ஒரு மணியளவில் மாரியஸ் பாமெல் எனும் ப்ரெடன் ஐயாவின் கூலியாள்களில் ஒருவன், மன்வில் விவசாயி, அந்தக் குறிப்புப் புத்தகதையும் அதில் இருந்தவற்றையும் மானேவில்லின் ஹவுள்பிரெக் ஐயாவிடம் திருப்பியளித்தான். 

வழியில் கண்டெடுத்த அதை, எழுதப்படிக்க தெரியாததால் ,எடுத்துச் சென்று தனது முதலாளியின் வீட்டில் ஒப்படைத்ததாக அவன் தெரிவித்தான். 

இந்தச் செய்தி சுற்றுவட்டாரம் முழுக்கப் பரவியது. ஹாச்கோம் ஐயாவிடமும் இது தெரிவிக்கப்பட்டது. உடனே அவர் ஊரெல்லாம் சுற்றிவந்து தன்னுடைய கதையை சுப முடிவுடன் மீண்டும் சொன்னார். அவர் வெற்றிக்களிப்படைந்தார். 

 “என்னை அவ்வளவு வருத்தியது அது பொய் என்பது மட்டுமல்ல. ஒரு பொய்யின் காரணமாக ஒருவரை சந்தேகத்தின் நிழலில் நிறுத்தப்படுவதை விட அவமானம் வேறு இல்லை.”

அவர் தன்னுடைய சாகசத்தை நாள் முழுவதும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்; நெடுஞ்சாலையில் ஊரைக் கடந்து சென்றுக்கொண்டிருப்பவர்களிடமும், மதுக்கூடத்தில் குடித்துக் கொண்டிருப்பவர்களிடமும், அந்த ஞாயிறன்று தேவாலயத்திலிருந்து வெளியே வந்துக் கொண்டிருப்பவர்களிடமும் அவர் சொன்னார். இதைச் சொல்ல, முகம் தெரியாதவர்களையும் தடுத்து நிறுத்தினார் அவர். அவர், இப்போது அமைதியடைந்திருந்தார் இருப்பினும், இன்னதென்று குறிப்பிட்டு அறியமுடியாத ஏதோ ஒன்று அவரை தொந்திரவு செய்துக்கொண்டிருந்தது. அவர் சொல்வதைக் கேட்பவர்கள் ஏதோ நகைச்சுவையை கேட்கும் பாவனையில் இருந்தனர். அவர்கள் நம்புவதாகத் தெரியவில்லை. தன் முதுகுக்குப் பின்னால் அவர்கள் புறம்கூறுவதாக அவர் உணர்ந்தார். 

அடுத்த வாரம் செவ்வாய்க் கிழமை இந்த வழக்கை விவாதிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தின் உந்துதலால் மட்டும்தான் அவர் காடோர்வில் சந்தைக்குச் சென்றார்.

வாசலில் நின்றிருந்த மாலாந்தான் அவர் தாண்டிச் செல்கையில் சிரிக்கத் தொடங்கினான், ஏன்? 

கிரிக்கட்டாட்டைச் சார்ந்த விவசாயி ஒருவரை அவர் நெருங்கினார், பேசி முடிக்கும் முன்னரே வயிற்றில் செல்லமாகக் குத்தி அவரின் முகம் பார்த்துச் சொன்னார்:

“நீ பெரிய கில்லாடிதான்.”

பிறகு அந்த உழவன் அவரைத் தாண்டிச் சென்றார்.

ஹாச்கோம் ஐயாவிற்கு குழப்பமாக இருந்தது; எதற்கு அவர் தன்னை பெரிய கில்லாடி எனச் சொல்கிறார்?

ஜூர்தனின் விடுதியின் மேஜை ஒன்றில் அமர்ந்திருக்கையில் அவர் அந்த விஷயத்தை விளக்கத் தொடங்கினார். 

மான்வில்லிர்ஸைச் சார்ந்த குதிரை வியாபாரி ஒருவர் அவரின்பால் கத்திச் சொன்னார்:

“போதும், போதும், கிழட்டு மோசடிக்காரனே, அது ஒரு பழைய தந்திரம்; உங்க துண்டுக் கயிறு கதையெல்லாம் எனக்குத் தெரியும்!”

 ஹாச்கோம் தடுமாறினார் :

“ஆனால், குறிப்புப் புத்தகம்தான் கிடைத்து விட்டதே.”

அந்த மனிதன் பதிலிறுத்தான்: 

“மூடிகிட்டு இரு, அப்பா, ஒருத்தர் கண்டுபிடிக்கறார் ஒருத்தர் ஒப்படைக்கிறார். எப்படியானாலும் உனக்கு அதில தொடர்பிருக்கு.”

அந்த ஏழை விவசாயி விக்கித்து நின்றார். அவருக்கு புரிந்தது. அவர் தனக்கு வேண்டியவர், கூட்டாளி ஒருவர் வாயிலாக அந்தக் குறிப்பு புத்தகத்தை திருப்பியளிக்கச் செய்திருக்கிறார் என அவர்கள் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். 

அவர் மறுக்க முயன்றார். எல்லா மேஜைகளிலிருந்தும் சிரிக்கத் தொடங்கினர்.       

அவர் தன்னுடைய இரவுணவை முடிக்காமல் கெக்கலிப்பினூடே வெளியேறிச் சென்றார்.

அவர்கள் குற்றம் சாட்டியதைச் செயல்படுத்தக்கூடிய தன்னுடைய நார்மானிய சாதுர்யத்தையும் அதை ஒரு திறமையென பெருமைபேசிக்கொண்டதையும் குறித்த வெட்கமும் சீற்றமும் கொண்டு, சினமும் குழப்பமும் தொண்டையை அடைக்க, தாங்கவொண்ணாத் துயர்கொண்டு, அவர் வீட்டை அடைந்தார். அந்தக் குழப்பமான நிலையில், தன்னுடைய புத்திசாலித்தனம் தெரிந்திருப்பதால், தான் நிரபராதி என நிரூபிப்பது இயலாததாக இருந்தது. சந்தேகம் கொள்வதின் நியாயமின்மை அவரது இதயத்தைத் தாக்கியது.      

 தன்னுடைய சாகசத்தை மீண்டும் சொல்லத் தொடங்கினார் அவர், ஒவ்வொரு நாளும் அது நீண்டுகொண்டே இருந்தது, ஒவ்வொரு முறையும் புதுப்புது காரணங்கள் சேர்க்கப்பட்டு, கூடுதல் வலுவான மறுப்புகளைக் கொண்டு, மேலும் ஆத்மார்த்தமான சத்தியங்களின் துணையோடு, தன்னுடைய தனிமையான நேரங்களில் கற்பனை செய்து உருவாக்க, அவரது மனம் முழுவதையும் அந்தச் சிறிய துண்டுக் கயிற்றின் கதை ஆக்கிரமித்திருந்தது. அவரது தற்காப்பு சிக்கலானதும் அவரது வாதங்கள் துல்லியமானவையுமாக மாறுவதற்கேற்ப அவர் மீதான நம்பிக்கை குறைந்தது. 

“அவை அனைத்தும் பொய்யான சாக்கு போக்கு” அவரது முதுகிற்கு பின்னால் அவர்கள் சொன்னார்கள். 

அவர் அதை உணர்ந்தார், அது அவருடைய இதயம் முழுவதையும் ஆக்கிரமித்து, பயனற்ற முயற்சிகளால் சோர்வடையச் செய்தது. அவர் அவர்களது கண்களுக்கு எதிரிலேயே வீணாகிக் கொண்டிருந்தார். 

வேலையற்றவர்கள் தங்களது வேடிக்கைக்காக, போருக்குச் சென்று திரும்பிய ஒரு போர்வீரனிடம் அவனது போர்க்கள அனுபவங்களைச் சொல்லக் கேட்பதைப் போன்று, அவரை கயிற்றைப் பற்றி சொல்லச் செய்வார்கள். ஆழமாக பாதிக்கப்பட்ட அவரது மனம் உறுதியிழக்கத் தொடங்கியது.

டிசம்பர் மாத இறுதிவாக்கில் அவர் படுக்கையில் விழுந்தார். 

ஜனவரி மாதத்தின் ஆரம்ப நாட்களில் இறந்த அவர் தன்னுடைய மரணப்படுக்கையில் மயக்கத்திலிருந்தபோதெல்லாம் தன்னுடைய குற்றமின்மையை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார் : 

“ஒரு துண்டுக் கயிறு, ஒரு துண்டுக் கயிறு, இதைப் பாருங்க மேயர் ஐயா.”       

கை தே மாப்பசான் – பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டை சேர்ந்த ஃபிரெஞ்சு எழுத்தாளர். சிறுகதை எழுத்தாளர்களின் உலகளாவிய முன்னோடியாகக் கருதப்படுபவர்.

அரவிந்த் வடசேரி – பணியிலிருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்ற பிறகு கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக கதைகள், கவிதைகள் மற்றும் கட்டுரைகளை மலையாளத்திலிருந்தும் ஆங்கிலத்திலிருந்தும் மொழிபெயர்க்கிறார். தமிழிலிருந்து மலையாளத்திற்கு மொழிபெயர்த்த சிறுகதை ஒன்று மாத்ருபூமி பத்திரிகையில் வெளியாகியிருக்கிறது. ஆவநாழி எனும் இருமாத இதழில் உதவி ஆசிரியராக பணியாற்றி வருகிறார். இரண்டு மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதைகளின் தொகுப்புகள் வெளியாகி உள்ளன. மின்னஞ்சல் முகவரி : v.aravi.cbe@gmail.com

அப்பு சிவா

எட்டி உதைத்த வேகத்தில் நான்கடி தள்ளி விழுந்தான் பாத்துமா. சுற்றிலும் இருந்த கும்பல் ‘ஹோ’ வென பச்சாதாபப்பட்டது. ஆனாலும் தடுக்க ஆளில்லை. எனக்கென்ன என்ற மனோபாவமும், ஏன் வம்பு என்ற பயமும் பலர் முகத்தில் பிரதிபலித்தது. 

பாத்துமா, பாத்மா, சிலசமயம் ‘யேய்’ என்று அழைக்கப்படும் பாத்துமாவின் வயது அந்த சமயம் ஒரு எழுபதாவது இருக்கும். இதுகூட நான் சிறுவயதில் இருந்து அவனைப் பார்த்ததால் வந்த கணிப்புதான். பாத்துமாவை அவர் என்று சொல்வது எங்கள் யார் மனதிலும் படியவேயில்லை. பாத்துமா என்றால் அவ’ன்’ தான். இந்த மாறவேயில்லாத அதிசயம் என்னவென்று புரியவில்லை. சிறுவயதில் நான் பார்த்த அதே முகம், அதே வலிமையான உடல் கொஞ்சமும் மாறாத அந்த பார்வை.

என் சிறுவயதில் சாப்பிட மறுக்கும் வேளைகளில் எங்களை பயமுறுத்த அம்மாக்கள் எடுக்கும் ஆயுதம் அவன். அப்போதெல்லாம் தெருவின் ஓரிடத்தில் இரவு வேளைகளில் பெண்களின் மாநாடு நடக்கும். கொஞ்சம் வசதியான ரிட்டயர்ட் முன்சீப்பின் வாசல்தான் அது. எப்படியும் ஐந்து ஆறு பேருக்கு குறையாமல் கூடிவிடுவார்கள். தவிர்க்கமுடியா கூட்டம் அது. முன்சீப் மனைவிதான் தலைமை. மற்றவர்கள் வந்தமர பேச்சு ஆரம்பிக்கும். எப்படி, எதில் ஆரம்பம் ஆகுமோ தெரியாது. அன்றைய நிகழ்வுகள், பக்கத்து டூரிங்டாக்கீஸில் ஓடும் படம், இன்னபிற அம்சங்கள் கலந்து விளையாடும். தொலைக்காட்சிகள் பெருகாத காலம். அப்போது சிறுவர்கள் நாங்கள் வந்து சுற்றிலும் அமர, எங்களுக்கு தட்டில் பிசைந்த சாதமும், சொம்பில் தண்ணீருமாய் அவர்கள் தயாராக இருப்பார்கள். பேச்சு சுவாரசியத்தில் கிட்டத்தட்ட ஒருமணி நேரமாய் சிறுக சிறுக ஊட்டுவார்கள்.

சிறுவர்கள் நாங்கள் தனியே அவர்களின் பின்புறமாய் அமர்ந்து விளையாடுவோம். யாருடைய அம்மாவுக்கு பேச்சில் இடைவெளி விழுகிறதோ அந்த பையனுக்கு அழைப்பு வரும். ஓடி ஒரு வாய் வாங்கிக்கொண்டு வந்து தொடருவோம். யாராவது போகவில்லையென்றால்,

“அந்த பாத்மாவ கூப்பிடவா” என்ற குரல் வர, நடுங்கிப்போய் வாங்கிக்கொள்வோம். கிட்டத்தட்ட பேயை மிஞ்சிய பயம் அது. பெண்கள் மாநாட்டின் நடுவே ஒருதடவை கிடைத்த தகவல், ‘கொலை பண்ணிட்டு ஓடி வந்த மலையூர் மம்பட்டியான்தான் இந்த பாத்மா’ என்பது. மலையூர் மம்பட்டியான் திரைப்படம் வந்து சக்கைபோடு போட்ட காலம் அது. பின்னர் ஒரு காலம் யோசிக்கும்போது ஐம்பதுகளில் இறந்துபோன மம்பட்டியான் எப்படி வந்திருக்க முடியும் என்ற லாஜிக் இடித்தது. ஆனாலும் பயம் பயம்தானே.

நான் ஒரு சமயம் ஐஸ் விளையாட்டின்போது, ஒளிந்துகொள்ள இடம் தேடி அலைந்தேன். அப்போது எங்கள் விளையாட்டு எல்லை என்பது அளவிடமுடியாதது. எங்கு வேண்டுமென்றாலும் போகலாம். ஒளியலாம். ஆனால் இப்போது யோசிக்கும்போது ஒரு மர்மமான நூலால் பிணைத்ததுபோல் ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள்தான் நாங்கள் சுற்றிச்சுற்றி வந்துகொண்டிருந்தது புரிகிறது. நான் அந்த பிள்ளையார் கோயிலை மறைவிடமாக தேர்ந்தெடுத்தேன். இந்த முறை நான் ஜெயித்தே ஆகவேண்டிய கட்டாயம். பெரும்பாலும் இந்த பழைய கோயிலில் தேடுவதையோ, ஒளிவதையோ சிறுவர்கள் விரும்புவதில்லை. பாத்துமாவின் தூங்குமிடம் அது. ஆனால் ஜெயித்தே ஆகவேண்டும் என்ற வெறியும், பாத்துமா சற்றுநேரம்முன் தூரமாய் நடந்து செல்வதையும் பார்த்ததால் தைரியமாக அந்த முடிவை எடுத்தேன்.

கோயில் என்பது ஒரு பழைய சுண்ணாம்பு கட்டிடம். அதன் வாசல் மூடுவதேயில்லை. இருதிறப்பு கொண்ட ஒரு கதவு. நேராக பிள்ளையார் சிலை. கட்டிடத்தை சுற்றி எப்போதோ காம்பவுண்ட் சுவர் இருந்திருக்கலாம். இப்போதோ வெறும் இடிபாடுகள்தான். ‘ஆ’வென்று வளர்ந்த ஒரு புளியமரம் உண்டு. காசுவைத்து கோலி விளையாடுவதும், சில சமயம் சீட்டாட்டமும் அந்த மரத்தடியில் நடக்கும். இதனாலேயே இது மற்றவர்களால் ஒதுக்கப்பட்ட இடமாக ஆகிவிட்டது. பிள்ளையாரும் தனியாகவே எப்போதும் இருப்பார். ஏதேனும் பரீட்சை சமயங்களில் மட்டும் நாங்கள் ஒரு கற்பூரம் ஏற்றி கும்பிட்டுவிட்டு செல்ல அந்த கோயிலை நாடுவோம். பூஜைகள் கிடையாது. அதனாலேயே பாத்துமாவின் இருப்பிடமாக பல ஆண்டுகாலமாக அது இருந்தது.

நான் மெதுவாக அந்தக் கதவைத்திறந்து உள்ளே பதுங்கிக்கொண்டேன். அந்த கதவின் சிறு துளை வழியே வெளியே பார்க்கமுடியும். என் நண்பர்கள் அங்கே சுற்றிச்சுற்றி தேடுவது கண்டு பரவசமாகியது. இன்று கண்டிப்பாக ஜெயித்து விடுவேனென்று தோன்றியது. கொஞ்ச நேரம் போயிருக்கும். நண்பர்கள் கண்ணில் படவில்லையாதலால் தைரியமாக வெளியே வர எத்தனித்து கதவைதிறக்க , வாசலில் படுத்திருந்த அந்த உருவத்தை பார்த்ததும் ஜிலீர் என்று ஒரு பய பந்து எகிறி நெஞ்சில் அடைத்தது. முழுமையாக வாசலை அடைத்து படுத்திருந்தான் பாத்துமா.

எனக்கு கண்ணெல்லாம் இருட்டிக்கொண்டு வந்தது. வாழ்வின் மாயகணங்களில் மாட்டிக்கொண்ட மிரட்சி ஏற்பட்டது. அப்படியே மெதுவாக பின் நகர்ந்து கதவின் பின் பதுங்கிக்கொண்டேன். எவ்வளவு நேரமோ தெரியவில்லை. விளையாட்டு மும்முரத்தில் சாப்பிடக்கூட போகாமல் இருப்பது பழகிய விஷயம் என்பதால் இப்போதைக்கு வீட்டிலும் தேடப்போவதில்லை. முழுமையான பயத்தின் பிடியில் நடுங்கி அப்படியே இருந்தேன். 

“ஹா….ஹா……ஈவ்வ்…அக்க்”….என்று ஒரு கூக்குரல் எதிரொலிக்க, முதல் தடவையாக பாத்துமாவின் குரல் கேட்டு அதிர்ந்துபோனேன். இதுதான் இவன் குரலா. கடவுளே என்னை அவன் கண்டுபிடித்து, சாப்பிட தயாராகிறானோ. மெதுவாக எட்டிப்பார்த்தேன் அவன் இன்னமும் நகர்ந்து முழுதாக அடைத்துக்கொண்டு படுத்திருந்தான். என்னை கவனிக்கவில்லை. கிழிந்த ஒரு வேட்டி, எப்போதும் அணியும் காக்கி நிற கிழிந்த சட்டை. அவனுக்கு தீபாவளிக்கு என்று சிலர் இதை எடுத்துக்குடுப்பார்கள். அதை எப்போது போடுகிறானோ அதிலிருந்து மாற்றும்வரை அவன் கழட்டுவதே இல்லை.

கொஞ்சம் தைரியம் வந்து, மெதுவாக நகர்ந்து அவனை தாண்டலாமாவென யோசிக்க அவன் சட்டென்று முழித்து என்னை பார்த்தான். எனக்கு சப்தநாடியும் ஒடுங்கியது. மெதுவாக எழுந்தான். கொஞ்சம் இருந்த தைரியமும் என்னை விட்டுப்போக, உயிர்பயம் பிரவாகமெடுக்க மிக வேகமாக அவனை ஒதுக்கித்தள்ளிவிட்டு ஓடினேன். அவன் மீது மோதிய வேகத்தில் அவன் சற்று விழுவதுபோல் நகர்ந்து சமாளித்து உட்கார்ந்தான். நான் வேகமாக ஓடி காம்பவுண்டின் வாசலில் நின்று பார்த்தேன். அவன் அந்த புளியமரத்தையே உறுத்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“போடா… பாத்துமா….” என்று அழுகை கலந்த குரலில் சத்தமிட்டேன். அவன் என்னை கவனித்து திரும்ப, ஒரே ஓட்டமாக ஓடி வீட்டுக்கு வந்து விழுந்தவனுக்கு இரண்டு நாட்களாக நல்ல காய்ச்சல்.

சிலநாட்கள் நான் அந்த கோயில் பக்கம் போகவோ, பாத்துமாவை பற்றி நினைப்பதையோ தவிர்த்தேன். ஒருசில நாள் கழித்து எங்கள் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றான் பாத்துமா. நான் வேகமாக ஓடி உள்ளறையில் ஒண்டப்போக, அப்பா என்னை பார்த்து சிரித்தார்,

“என்னடா… ஐஸ் விளையாட்டா….?”

“வந்து…. இல்லப்பா… அந்த பாத்துமா… வெளிய”

“ஹாஹா… நீயுமாடா பயப்படற”

“உங்களுக்கு பயம் இல்லியா?”

அப்பா என்னை அழைத்து மடியில் அமர்த்தி அணைத்துக்கொண்டார்.

“குழந்தைகள பயமுறுத்த அவன் பேரை மத்தவங்க சொல்வாங்க… அவன் என்னைக்காவது உங்களை பயப்படுத்தியிருக்கானா…?”

“வந்து … இல்ல… ஆனா அவன் பேசறதேயில்லையே…முறைப்புதான்”

அப்பா என்னை கூட்டிக்கொண்டு வாசலுக்கு வந்தார். நான் கிட்டத்தட்ட கசாப்புகடைக்கு போகும் ஒரு ஆடுபோல் தரையை தேய்த்து இழுத்தபடி அவர் பின் சென்றேன். திண்ணையில் என்னுடன் அமர்ந்தார். பாத்துமா அவரைப் பார்க்காமல் எங்கள் வீட்டு ஓடுகளை எண்ணுவதுபோல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். இரவு தூங்கும்போது ஓட்டை பிரித்து இறங்கி என்னை தூக்கிச்சென்று சாப்பிட யோசிக்கிறானென்று தோன்றியது.

“இந்தா… இங்க பாத்மா வந்திருக்கான்… வந்து என்னன்னு பாரு” என்றார் அப்பா. அவர் ‘இந்தா’ என்று கூப்பிட்டது அம்மாவை. அம்மாவின் பெயர் சொல்லி அவர் அழைத்து நான் பார்த்ததேயில்லை.

“வேலையா இருக்கேன்… அங்க பாருங்க… புஷ்பா அக்கா வீட்டு செவுத்தில விறகுகட்டு சாச்சியிருக்கு. அவனை பொளந்து போடசொல்லுங்க..” என்று அம்மா உள்ளிருந்து குரல் கொடுத்தார்.

விறகு கட்டு என்பது அப்போதெல்லாம் வீதிவீதியாக விற்று வருவார்கள். வடக்கு மலைக்கு போய் காய்ந்த மரங்களாய் பார்த்து வெட்டுவார்கள். அடிப்புறம் கெட்டியான கட்டைகள், நடுநடுவே சிறுகட்டைகள், முனை நெருங்க நெருங்க குறுகி வருவதுபோல் அடுக்கி கட்டுபோடுவார்கள். கட்டுவதற்கும் கயிறு கிடையாது. காய்ந்த நார்போல இருக்கும் அது. அதுவும் மரங்களில் இருந்து பிரித்தெடுத்தார்போல் இருக்கும். அதைத் தலையில் சுமந்து கைதொடாமல், விழாமல், கும்பலாக கதைத்தபடி, பெண்கள் நடையாகவே ஐந்தாறு மைல் தூரம் நடந்து வந்து விற்பார்கள். பத்து ரூபாய் முதல், இருபது ரூபாய் வரை கட்டுக்களை பொறுத்து விலை. தெருவில், பேரம் பேசாமல் வாங்க மாட்டார்கள்.

“பாத்மா… அந்தா பாரு… வெட்டிப்போடு” என்றார் அப்பா.

பாத்துமா அவரைக் கவனிக்கவேயில்லை. அப்படியே ஓடுகளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். சிறிது நேரம் போய் ஏதோ சுவிட்ச் போட்டாற்போல் நடந்துசென்று அந்த விறகு கட்டை வெகு எளிதாக தோளில் தூக்கி வந்து எங்கள் வாசலில் போட்டான். தொபீரென்று விழுந்த கட்டு புழுதி பரப்பி வீழ்ந்தது. எப்படியும் சரியான கனம் இருக்கும். அவன் திரும்பி அந்த கோடாரியை எடுக்கும்போதுதான் அதை கவனித்தேன். மிகச்சரியான கனமான கோடாரி. அதை தூக்கி அந்த விறகை கட்டியிருந்த நார்களை படபடவென்று வெட்டினான். பின் அதில் மெல்லிதான சுள்ளிகளை தனியே தூக்கிப்போட்டான். கனமான விறகுகள் தனியே பிரித்துவைத்தான். ஒரு அரைமணி நேரம் அவனது கோடாரியின் விளையாட்டை ரசித்துப்பார்த்தேன். அனைத்தையும் பிளந்து முடித்து, வியர்வை வழிய அப்படியே உட்கார்ந்தான். இது தெருவில் தினப்படி நடக்கும் செயல்தான் என்ற போதிலும் பாத்துமா வரும் பக்கமே நாங்கள் தலைகாட்டுவதில்லையாதலால் அன்று அப்பாவின் தைரியத்தில் முழுமையாக கண்டு ரசித்தேன்.

“இப்ப பாரு…இந்த காசை அவன்ட்ட குடு…” என்று அப்பா ஒரு ரூபாய் நாணயத்தை என்னிடம் தந்தார்.

“போப்பா… என்னால முடியாது” என்று அவர் மடியில் குறுகி படுத்துக்கொண்டேன். அவர் சிரித்தபடி “இந்தா பாத்மா… வங்கிக்கோ” என்றார்.

ஆனால் அவன் சட்டைபண்ணவேயில்லை. உள்ளிருந்து அம்மா வந்தார்.

“அய்ய… அவன் என்னிக்கு காசு வாங்கியிருக்கான்… ஆளப்பாரு…” என்றபடி வந்தவரின் கையில் ஒரு தட்டு நிறைய குழம்புடன் பிசைந்த சாதம் இருந்தது. 

அதை அவனிடம் எடுத்து போக அவன் கோடாரியுடன் எடுத்து வந்திருந்த தட்டில் அதை வாங்கி, ருசித்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சிந்தாமல் சாப்பிட்டு முடித்தான். பின் அம்மா தண்ணீர் தர அந்த தட்டை கழுவிவிட்டு, அதிலேயே தண்ணீர் வாங்கி குடித்தான். அதன்பின் அவன் நிற்கவேயில்லை. சரியான வேகத்தில் நடந்து சென்றேவிட்டான்.

அப்பா என்னை பார்த்து சிரித்தார்.

“இதான் பாத்மா….”

“புரிலபா….”

“இவன் யாருன்னே தெரியாதுபா… நான் விபரம் தெரிஞ்சு பாக்கறேன். மனநிலை சரியில்ல போல. எங்கருந்து வந்தான் ..என்ன ஏது தெரியாது. ஆனா வேலை செய்துட்டு அதுக்கு கூலியா சாப்பாடு வாங்கி சாப்ட்டு போயிடுவான். யாருக்கும் எந்த தொந்தரவும் இல்ல…ரொம்ப நல்லவன்.”

“ஆனா பாத்மா பேசி நான் பாத்ததேயில்லயே….”

“நானே இத்தனை வருஷத்தில் அவன் குரலை கேட்டது இல்லபா”

நான் கேட்ருக்கேனே என்று என் மனதில் நினைத்துக்கொண்டேன். அது எனக்கு அப்போது ஒரு பெருமையாகவும் இருந்தது. 

அதன்பின் அவனைபற்றி என் எண்ணம் மாறிப்போனது. பசங்களுடன் விளையாடும்போது பந்து கோயிலுக்குள் சென்றாலோ, அல்லது பாத்துமாவின் அருகாமையில் செல்லும் சமயங்களிலோ நானே மிக தைரியமாக சென்று என் தைரியத்தை அவர்கள் முன் பறைசாற்றிக்கொண்டேன்.

பின் வந்த ஆண்டுகளில் அவன் ஒரு பொருட்படுத்தப்படாத பொருளாகவே மனதில் இருந்தது. கோயிலில் இருந்த புளிய மரத்துக்கும், அவனுக்கும் எனக்கு வேறுபாடு தெரியவில்லை. கல்லூரி முடிந்து பணியில் சேர்ந்த ஒரு காலத்தில் பிள்ளையார் கோயில் கும்பாபிஷேகம் என அழைப்பு வந்திருந்தது. 

நன்றாக எடுத்து கட்டியிருந்தார்கள். அதே பிள்ளையார்தான். ஆனால் அந்த சிறு சுண்ணாம்பு கட்டிடம் மாறி, டைல்ஸ் ஒட்டி கர்ப்பகிருகமாக ஆகியிருந்தது. அதைச்சுற்றி ஒரு சிறு மண்டபம். மண்டபம் கட்ட இடைஞ்சலாக இருந்ததாக அந்த புளியமரத்தை வெட்டி காம்பவுண்டின் ஓரமாக போட்டிருந்தார்கள். ஓரளவு விற்றது போக ஒரு பெரிய துண்டு பிளக்கப்படாமல், முழுதாக இருந்தது. அக்னி குண்டத்தின் தேவைக்காக என்று அம்மா சொன்னார். நான் மனதார கும்பிட்டுவிட்டு அந்த கர்ப்பகிருக கதவைத் தொட்டுப்பார்த்தேன். சின்ன வயது ஞாபகம் வந்து கிளர்ச்சியூட்டியது. அந்த பழைய கதவு இப்போது என்னவாகியிருக்கும் என்று தோன்றியது.

வெளியே வர, அந்த பிளக்கப்படாத அடிமரத்தின் மேல் சாய்ந்தபடி படுத்திருந்த நபரை பார்க்க திகீரென்றது. அடர்முடி, தாடி மீசையுடன் பார்த்து பழகிய அந்த முகம் இப்போது முழுமையாக மழித்து, மொட்டையடித்து..

“அம்மா… அது..?”

“ஆமாண்டா, நம்ம பாத்மாதான்…”

“அட… வயசாயிடுச்சு போல… அடையாளமே தெரில”

“காலம்தான் போவுது… அவன் அப்படியேதான் இருக்கான். முன்னபோல விறகு பொளக்கற வேலை இல்ல… யாராவது மூட்டை தூக்க, கனமா பொருள் தூக்க கூப்டுவாங்க…போய் செய்துட்டு சாப்டுவான்..”

“அட பாவமே… வயசாச்சே… ஏதாவது உதவி செய்யலாமில்ல.. ஏன் இன்னும் வேலை வாங்கறீங்க….”

“உனக்கு தெரியுது… ஊருக்கும் தெரியுது… ஆனா அவன் மாறலியே..”

 “கோயில் கட்டிட்டா எங்க போவான்… என்ன பண்ணுவான்…”

 “அதான் பிரச்சினை… கோயிலுக்கு பூசாரி போட்டாச்சு… அவர், இவன் இருக்கவே கூடாதுன்றார்.. ஊரே இவன் பக்கம் பேசுது. இவன் சாமிபுள்ளன்னு. அதான் அந்த ஓரமா இருக்கட்டும்னு விட்டுட்டாங்க.”

இப்போது பாத்துமாவை பார்க்க ஒரு ஞானிபோல் தோன்றியது. என்ன மனிதன் இவன். எதன் பொருட்டு இந்த ஊருக்கு வந்து இப்படி உழைத்து சாப்பிடுகிறான். அதிசயமாக இருந்தது.

அதன்பின் இருநாட்கள் வெகு விமரிசையாக ஓடியது. ஆட்டம் பாட்டம் என களைகட்டியது ஊர். ஆர்கெஸ்ட்ரா, வண்ண மயமான விளக்குகள், ராட்டினங்கள் என ஜெகஜோதியாக இருந்தது. மீண்டும் சிறுவயதில் போய், இதெல்லாம் விளையாட ஆவல் ஏற்பட்டது.

***

மறுநாள் கும்பாபிஷேகம், நான் அதிகாலை எழுந்து தயாரானேன். அம்மா வேகமாக வந்தார்.

“என்னம்மா… பரபரன்னு இருக்க…”

“அதை ஏன் கேட்கற போ… சாமிக்கு செஞ்சி வச்சிருந்த தங்க நகையில ஒண்ணு காணோமாம்.”

“அய்ய… என்ன இது “

“பெரிசா இல்லடா… பிள்ளையார் கையில் வைக்கிறாபோல சின்னதா கோடாரி, தாமரை ரெண்டும் தங்கத்தில் செஞ்சிருக்காங்க… அது கோடாரி காணோம்னு ஒரே களேபரம் அங்க…..”

“ஏதோ தோடு…. செயினுனா சரி… கோடாரியேவா….?”

“சமைஞ்சபுள்ள கணக்கா இங்கயே இருந்து கேட்டுட்டு இரு…. போய் பாக்கலாமில்ல…. ஆளப்பாரு” என்று அம்மா சத்தமிட, சட்டென்று சட்டையை மாட்டிக்கொண்டு கிளம்பினேன். 

நான்கு தெரு சேர்ந்து காசு போட்டு கட்டிய சிறு கோயில் என்றாலும், ஓரளவு சம்பாதித்த மனிதர்கள் இணைந்து நல்லவிதமாய் செய்திருந்தார்கள். பெரிய மனிதர்களின் அன்பளிப்பும் ஓரளவு வந்திருந்தது. எல்லாம் நல்லபடியாக முடியும் சமயத்தில் இந்த குழறுபடி வர, கொஞ்சம் கலக்கமாக இருந்தது. கோயிலை நெருங்க நெருங்க சத்தம் அதிகமாக கேட்டது.

“நான் சொன்னா யார் கேட்கறீங்க….” என்று பூசாரி கத்திக்கொண்டிருந்தார்.

“இத பாருங்க சாமி… நேத்து நைட்டு எல்லாத்தையும் எண்ணி உங்ககிட்ட கொடுத்தாச்சு… நீங்க தொலைச்சிட்டு இங்க வந்து அலப்பரை பண்றீங்களா…” என்று ராமசாமி பதிலுக்கு குரல் கொடுத்தார்.

“அப்போ, என்னை திருடன்றீங்களா…. வாய் அழுகிப்போகும் .. பாத்து பேசுங்க” என்று பதட்டமாக கத்தினார் பூசாரி. அவருக்கு கால்கள் நடுங்குவதை கண்டேன்.

“உங்கள யாருங்க சொன்னா… எங்க வச்சீங்க… பதட்டப்படாம யோசிங்க” என்று சண்முகம் அண்ணாச்சி சமாதானத்துக்கு வந்தார்.

“தோ பாருங்க… ராத்திரி முடிஞ்சி போக ஒரு மணி ஆச்சு. இதோ இங்கதான் இந்த இரும்பு பொட்டில வச்சு பூட்டினேன். கதவை பூட்டினேன். காலை வந்து எடுக்க… காணோம்.” என்று தன்னிலை விளக்கம் கொடுத்தார்.

“அதிசயம்தான்… காக்கா தூக்கிட்டு போயிருக்கும்னு நினைக்கிறேன்” என்றார் ராமசாமி.

“ யோவ்… ராமு கிண்டலை நிறுத்து… அய்யா… நீங்க போனதும் வேற யாராவது வந்தாங்களா….” என்றார் சண்முகம்.

“யாரும் வரல. ஆனா கனவு வந்தது. கணேசன் கனவில் வந்து சுத்தமா வைங்கடான்னார்….” என்று பூசாரி பேச…

“ஏன் கோயில்ல சுத்தத்துக்கு என்ன குறச்சல்… என்ன பரிகாரம் பன்ணணுமாம்”

“தோ… அந்த பீடையை இங்கவே வச்சிருந்தா சாமி எப்படி நிம்மதியா உட்காரும்..?” என்று பூசாரி கை காட்ட, எல்லோரும் திரும்பி பார்த்தார்கள். அங்கே பாத்துமா அந்த அடிமரக்கட்டையில் கால்போட்டு தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

“அட பாவத்த… ஏன்யா… உனக்கு அநியாயமா தெரில… இந்த கோயில் இன்னும் பத்திரமா இருக்குன்னா அந்த பாத்மாவாலதான். காவல் தெய்வம்யா அவன்.” என்றார் ராமசாமி.

“உங்களுக்கு வேலை செய்ய ஆள் தேவைன்னு சொல்றீங்க ராமு. ஆனா சாமிக்கு இதெல்லாம் தேவையில்ல… அதுக்கு சுத்தம்தான் முக்கியம். அது பீடை..”

“மரியாதை கெட்ரும் பாத்துக்க…. ஏதோ பூஜை பண்றியேன்னு மரியாதை தரேன். கெடுத்துக்காதே… ஏன் கோயில் சும்மா கிடந்தப்போ வந்து ஒரு சின்ன பூஜை பண்ணிருக்கியா… அட ஒரு கற்பூரமாவது காட்டிருக்கியா… இப்ப வந்து ஆடற” என்று கத்தினார் ராமசாமி.

“இப்பவும் நான் வரல… வந்து மொய் வச்சு கூப்டீங்க… வந்தேன். செஞ்சா ஊருக்கு நல்லது.. எனக்கென்ன… நான் சாமிகிட்ட பேசிக்கறேன்” என்றார் பூசாரி.

வடக்குதெரு ராகவன் இருவரையும் அடக்கினார். “ விடுங்க… இப்ப என்ன … கோடாரி வேணும். அவ்ளோதானே.. எவ்ளோ ஆகும்னு சொல்லுங்க… இப்பவே தரேன். செய்திடுங்க… நல்ல காரியம் நடக்கும்போது ஏதோ திருஷ்டினு போயிடுங்க….”

“அது தப்பு… முதல் கோணல் சரியாகாது….” என்றார் பூசாரி.

“அதுக்கு இப்ப என்னதான் பண்றது ?” என்று குழம்பினார் அண்ணாச்சி

“அவனை கூப்ட்டு விசாரிங்க… சொல்லமாட்டான்… தூரதள்ளுங்க அவனை… சரியாகும்.”

கும்பலில் இருந்த சுந்தரம் வெகுவேகமாக எழுந்து பாத்துமாவை நெருங்கினான். அவனை சட்டையை பிடித்து தூக்கினான். நன்றாக தூங்கிக்கொண்டிருந்த பாத்துமா திடுக்கிட்டு எழுந்தான். ஒன்றும் புரியாமல் அனைவரையும் திருதிருவென்று பார்த்தான். கும்பலின் மத்தியில் பாத்துமாவை இழுத்துவந்த சுந்தரம் அவனை கீழே தள்ளினான்.

“எங்கடா வச்சிருக்க அந்த நகையை….” என்று ஆவேசமாய் கேட்டான் சுந்தரம். பாத்துமா அந்த கும்பலையே வெறிக்க பாத்துக்கொண்டிருந்தான்.

“அடக் கடவுளே… அவனுக்கு நீ கேட்கறதுகூட புரியாதுபா” என்றார் சண்முகம்.

“அவனுக்கு நகையெல்லாம் எதுக்குபா… பாவம்யா அவன்…” என்று கும்பலில் குரல் எழுந்தது. பூசாரி அனைவரையும் பார்த்து கையமர்த்தினார்.

“நான் சொல்றது உங்களுக்கு புரியலை. சாமி முதல் நாளே கண்ணு காட்டிருக்கு. இவனுக்கு இத்தனை நாள் வேலை குடுத்தீங்க… இடம் சாமி குடுத்தது. இப்போ அதெல்லாம் போகபோகுது. அது தெரிஞ்சுகிட்டு கடைசியா ஆட்டய போட்டு காலம் தள்ளிடலாம்னு இவனுக்கு தோணிருக்கு… அதான் இவன் மத்தத எடுக்காம இவனுக்கு தெரிஞ்ச கோடாரியவே தூக்கிருக்கான். எப்படியும் ஆறுபவுன் தேறும்… போதாதா கிழவனுக்கு….அதையே எடுக்க நம்ம கையில் மாட்டிருக்கான்… அதான் பகவானின் திருவிளையாடல்…” என்று சொல்லிக்கொண்டே போக, இது எதுவும் புரியாமல் பாத்துமா திரும்பி நடக்க முயல …

சுந்தரம் எட்டி உதைத்த வேகத்தில் நான்கடி தள்ளி விழுந்தான் பாத்துமா. சுற்றிலும் இருந்த கும்பல் ‘ஹோ’ வென பச்சாதாபப்பட்டது. ஆனாலும் தடுக்க ஆளில்லை. எனக்கென்ன என்ற மனோபாவமும், ஏன் வம்பு என்ற பயமும் பலர் முகத்தில் பிரதிபலித்தது. 

“வாய திறக்கறானா பாருங்க… நம்மள மனிசனாவே மதிக்கறதில்ல…” என்று கத்தினார் பூசாரி.

“யோவ்.. அநியாயம் பண்ணாதீங்கடா… அவனை அடிக்கறது சாமியவே அடிக்கற மாதிரி” என்று தடுக்க வந்தார் சண்முகம்.

“என்னைவிட சாமிய உனக்கு தெரியுமா வோய்…. கொஞ்சம் அமைதியா இருங்க…உண்மை வெளிவரும் பாருங்க….” என்று பூசாரியின் குரலுக்கு சுந்தரம் உசுப்பேறி… பாத்துமாவை சட்டைகாலரை பிடித்து தூக்கினான். அவன் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தான். தடுமாறி விழுந்த பாத்துமா சுந்தரத்தை வெறித்து பார்த்தான். 

“என்னடா முறைக்கிற…” என்று கேட்டபடி சுந்தரம் நெருங்க, யாரும் எதிர்பாராத வகையில் அவனை வேகமாக தள்ளிவிட்ட பாத்துமா, வேகமாக ஓடி அவனுடைய கோடாரியை தூக்கினான்.

கும்பல் வெலவெலத்துப்போனது. கொஞ்சம் தள்ளி நின்றது. ஒரு நெருப்பு வட்டத்தில் நிற்பதுபோல நின்றான் பாத்துமா. அவனை முதல் முறையாக பெரியவர்கள் பயமாய் பார்ப்பதை கண்டேன். எப்படியும் ஒரு பத்துபதினைந்துகிலோவுக்கு மேல் தேறும் அந்த கோடாரி. அதை அந்த எழுபது வயது பாத்துமா தலைக்குமேல் தூக்கினான். அந்த அடிமரத்தை ஓங்கி அடிக்க, அது இரண்டு துண்டாக சிதறி விழுந்தது. கிட்டத்தட்ட இரண்டுமூன்று மணி நேரம் பிளந்தால் ஓரளவு பிளக்கக்கூடிய மரம். சிதறிய வேகத்துக்கு கூட்டம் பிரம்மிப்பாய் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.

“ஹோ…ஹோ….யே……ஏஏஏ…..” என்று கத்தியபடி கோயிலைவிட்டு ஓடினான் பாத்துமா. கோயிலின் மதிலை தாண்டிய கொஞ்ச தூரத்தில் விழுந்தவன் அப்படியே கிடந்தான்.

“அட படுபாவிகளா… உங்க பைத்தியக்காரத்தனத்துக்கு இந்த புள்ளதானா கிடைச்சது… “ என்று கதறியபடி வந்த சிவகாமி பாட்டி பாத்துமாவை தூக்கி தன் மடியில் வைத்து எழுப்பினாள். அவன் நன்றாக மயங்கிவிட்டான் போல. முழிக்கவேயில்லை.

“அதிசயம்… அதிசயம்… இங்க பாருங்க… கோடாரி கிடைச்சிட்டது…பீடை போக சாமி கண் தொறந்திடுச்சு…” என்று கத்தினார் பூசாரி.

எல்லோரும் ஓடிப்போய் பார்க்க, அந்த இரும்பு பெட்டியின் திறந்த கதவின் அடிப்பாகத்தில், ஒரு தகடு பெயர்ந்து இருக்க, அதன் உள்புறமாய் போய் மாட்டிக்கொண்டிருந்தது அந்த சின்ன தங்க கோடாரி.

அன்று கும்பாபிஷேகம் முடிந்தது. அடுத்த இருநாட்கள் பெரும்பாலும் வந்த கூட்டம், வெளிவந்து மயங்கியே இருந்த பாத்துமாவை பார்க்காமல் போகவில்லை. 

கோயிலைவிட பாத்துமாவை சுற்றி அதிகம் கூட்டம் இருப்பதை நான் கண்டேன். இரண்டாம் நாள் முடிவில் கண் திறக்காமலும், ஒரு வாய் தண்ணீர்கூட அருந்தாமலும் பாத்துமா இறந்துபோனான். ஊரே கூடி அவனுக்கு மரியாதை செய்தது. தங்கள் குடும்ப பிள்ளைபோல அவனை நல்லமுறையில் அடக்கம் செய்தார்கள். அவனது கோடாரியை கோயில் தேவைக்கு என்று பூசாரி எடுத்துக்கொண்டாராம்.

“ சுந்தரம் பாத்துமாவை அடிச்சிருக்ககூடாதில்லமா…..”

“அடிக்கலைனாலும், அவன் ரோஷக்காரண்டா… இந்த நன்றிகெட்ட ஜனங்களை மறுபடி பார்க்கவேகூடாதுன்னு கண்ணு திறக்காமயே போனான் பாரு.”

“அவனுக்கு ஏன் அவ்வளவு கோபம், பாத்துமா மேல….?” 

“ஏன் கோபம்… அதெல்லாமில்ல… பூசாரி பொண்ணு பின்னால அந்த சுந்தரம் பய சுத்தறான். அவன் வீரத்தை அந்த கிழவங்கிட்ட காட்டி, பூசாரிய தாஜா பண்றானாம்” என்றார் அம்மா.

***

அப்பு சிவா – இயற்பெயர் அ.சிவக்குமார். சேலத்தை சேர்ந்தவர். ஓவியர், எழுத்தாளர். சிறார் இதழ்களுக்கு, கதைகளுக்கு படம், அட்டைப்படம் வரைந்து கொடுப்பது உண்டு. நான்கு நாவல்கள், இரண்டு சிறார் புத்தகங்கள், ஒரு சிறுகதைத்தொகுப்பு அச்சில் வெளிவந்துள்ளன. ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகளை எழுதியுள்ளார்.  பூஞ்சிட்டு எனும் சிறார் இணைய இதழில் ஆசிரியர் குழுவில் 6 ஆண்டுகளாக செயல்படுகிறார். மின்னஞ்சல்: appusiva.artist@gmail.com

நண்பர், சிந்தனையாளர் மற்றும் கவிஞர்

ஆர். பாலகிருஷ்ணன்

விஜயகுமார் குனிசேரி — ஆகஸ்ட் மாதம் 30 ஆம் நாள், குனிசேரி விஜயகுமார் மறைந்த நாள்— அது, கிட்டத்தட்ட ஒரு பத்தாண்டுகள் கடந்துவிட்டதை நினைவுறுத்துகின்றது.

அவரது பெயரின் இரண்டாம் பகுதி அவரை, அவரது சொந்த கிராமத்துடன் அடையாளப்படுத்தினாலும், அவர் நம் ஊரான கோயம்புத்தூரைச் சேர்ந்தவர் என்றே நாம் அனைவரும் உணர்கிறோம். ஒரு சுறுசுறுப்பான பத்திரிகையாளராக அவர் பணியாற்றிய ஆரம்ப நாட்களில், அடர்ந்த தாடி மற்றும் நீண்ட சுருள் முடியுடன், சைக்கிளில் ஊர் முழுவதும் தீவிரமாகச் சென்று தகவல்களைச் சேகரிப்பதையும், கூர்மையான கேள்விகள் மூலம் அரசியல்வாதிகள் மற்றும் பல்வேறு ஆளுமைகளைத் துளைத்தெடுப்பதையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன். அக்காலத்தில் நான் ஒரு கல்லூரி மாணவனாக மட்டுமே இருந்தேன். நான் அவரை முதன்முதலில் சந்தித்தபோது, ‘சேர்ந்திசை’ (கூட்டுக்குரல் இசை) எனப்படும் இசை வடிவத்தை உருவாக்கிய புகழ்பெற்ற இசைக்கலைஞரான எம் பி சீனிவாசனுடன் ஒரு நேர்காணலை அவர் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்.

அது, சிங்காநல்லூர் பெர்க்ஸ் மேல்நிலைப் பள்ளியில் நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு அத்தருணத்தில், திரு. எம். பி. சீனிவாசனுடன் விஜயகுமார் உரையாடிக்கொண்டிருந்தார். சீனிவாசனின் அந்த நிகழ்ச்சி ‘சேர்ந்திசை’ என்று அழைக்கப்பட்டது; இது இசைக்கருவிகள் ஏதுமின்றி மனிதக் குரல்களை மட்டும் ஒன்றிணைத்துப் பாடும் முறையாகும். மனிதக் குரலானது எந்தவொரு இசைக்கருவியையும் விடச் சிறந்து விளங்கக்கூடியது என்பதை முன்னிறுத்துவதே அந்த இசைக்குழுவின் நோக்கமாகவும், அந்த இசைக்கலைஞரின் கொள்கையாகவும் இருந்தது. அன்று பாரதியின் பல கவிதைகளும், சில நவீனக் கவிதைகளும் பாடப்பட்டன. மக்கள் இசை மற்றும் இசை மூலம் அவர் முன்னெடுத்த முற்போக்குச் சிந்தனைகள் குறித்து விஜயகுமார் அவரிடம் பல்வேறு கேள்விகளை எழுப்பினார். அது எண்பதுகளின் இடைக்காலம்; அன்று அவர்கள் இருவரும் என் மனதில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினர்.

விஜயகுமார் தமிழ், ஆங்கிலம் மற்றும் தனது தாய்மொழியான மலையாளம் ஆகிய மூன்று மொழிகளிலும் புலமைப் பெற்றிருந்தார். ஆயினும் அவர் நம்மைச் சார்ந்தவர்: தமிழ் இலக்கியம் மற்றும் கலாச்சாரத்தின் மீது மிகுந்த பற்றுக் கொண்டவராகவும், தமிழ்ப் படைப்புகளை மலையாளத்தில் மொழிபெயர்ப்பதில் மும்முரமாக ஈடுபட்டவராகவும் அவர் ஒரு தமிழராகவே திகழ்ந்தார். வாழ்க்கை முறை மற்றும் அரசியல் ரீதியாக அவர் ஒரு கேரளத்தவராக இருந்தாலும், சகோதரத்துவம், அன்பு மற்றும் சமத்துவக் கொள்கைகளைக் கொண்ட ஒரு உலகளாவிய மனிதராகவும் அவர் விளங்கினார். சோசலிசம் மற்றும் நடுநிலைமை ஆகியவற்றைத் தனது கொள்கையாகக் கொண்டிருந்த அவர், திராவிடச் சிந்தனை குறித்தும், தமிழ் மற்றும் மலையாளக் கலாச்சாரம் அல்லது நிலப்பரப்பை இணைக்கும் கூறுகள் மற்றும் அவற்றின் பொதுவான அம்சங்கள் குறித்தும் அடிக்கடி உரையாடுவார். அக்காலத்திலேயே அவர் சங்க இலக்கியத்தின் முழுத் தொகுப்பையும் வாங்கி, தனது அலுவலகத்தில் இருந்த புத்தக அலமாரியில் மிகவும் நேர்த்தியாகவும் கவனத்துடனும் வைத்திருந்தார். பிற்காலத்தில் அவர் கேந்திர சாகித்ய அகாடமியின் உறுப்பினராகவும், கோயம்புத்தூரில் ‘மாத்ருபூமி’ நாளிதழின் பிரிவுத் தலைவராகவும் (Bureau Chief) பணியாற்றினார். மலையாள இலக்கியம் மற்றும் இதழியல் துறைக்கு ஆற்றிய பங்களிப்பிற்காக, ‘சி.எச். முகமது கோயா இதழியல் விருது’ உட்படப் பல விருதுகளையும் பாராட்டுகளையும் விஜயகுமார் பெற்றுள்ளார்.

அமைப்போடு அடிக்கடி சமரசம் செய்துகொள்ளும் அரசியல்வாதிகள் மற்றும் எழுத்தாளர்களை அவர் வெளிப்படையாகவே சாடினார். ‘ நாஞ்சில் நக்கீரன்’ குறித்து அவர் எழுதிய நீண்ட கவிதை, தங்கள் படைப்புகளைத் துணிச்சலாகச் சந்தைப்படுத்துபவர்களையும், சந்தை நிலவரங்களுக்கு ஏற்பத் தங்கள் சொற்களை மாற்றியமைப்பவர்களையும் கிண்டல் செய்யும் ஒரு பகடிப் படைப்பாகும். ‘நாஞ்சில் நக்கீரன்’ என்பது விஜயகுமாரின் கவிதைகளில் வரும் ஒரு கற்பனைக் கதாபாத்திரம்; இவர் தனித்துவமான இலக்கியப் படைப்புகளை உருவாக்குவதை விட, விற்பனைக்காகவே எழுதுபவர். இவர் பரபரப்பைத் தேடுபவர், ஆனால் உள்ளடக்கத்தின் உண்மைத் தன்மைக்கு உண்மையாக இருப்பவர் அல்ல. ஆனால், சங்க காலத்து நக்கீரரோ, இறைவனே இயற்றிய கவிதையின் பொருளைக் குறித்து இறைவனையே கேள்வி கேட்டவர்; நாஞ்சில் நக்கீரர் என்பவர் நக்கீரனின் தலைகீழ்க் குறியீடு. அன்றைய நக்கீரனான பாண்டிய மன்னன் அவையின் தமிழ்ப் பெரும் அறிஞன், இறைவனையே, தம் நெற்றிக் கண் திறப்பினும் குற்றம் குற்றமே என்ற கண்டிப்பான, தமிழின் முன் ஒப்பும்போது இறைவனையே கடிந்து கொண்ட விமர்சகன். ‘நாஞ்சில்’ என்ற சொல் ‘நஞ்சில்’ என்ற நஞ்சினைக் குறிக்கும் சொல்லின் குறுகலான நீள அளவீடு. அப்படித்தான் இந்தக் குறியீட்டை அவர் விளக்குவார். இன்றைய நக்கீரன் சந்தர்ப்பவியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற ஒரு போலி.

 அவர் மரபுகளைப் பின்பற்றாதவர். தலைப்புகள் இல்லாத கவிதைகளைக் கொண்ட ஒரு முழுத் தொகுப்பை உருவாக்கும் முயற்சியையும் அவர் மேற்கொண்டார்; அவைதான் ‘தலமுறிக் கவிதைகள்—தலை முறிந்து கிடக்கும் கவிதைகள்’ (Thalamurikkavithakal) – அதாவது தலைப்புகள் இல்லாத கவிதைகள். கண்வெட்டத்திருட்டு, ஒத்தக்கண் நோக்கு, குனிசேரி கவிதைகள், டாக்டர் டி. பாஸ்கரன் எழுதிய ‘பிரம்மஸ்ரீ ஸ்ரீ நாராயணகுரு’ நூலின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு ஆகியன இவரது குறிப்பிடத்தக்க படைப்புகளில் சிலவாகும். மேலும், பல முக்கிய தமிழ் இலக்கியங்களையும் அவர் மொழிபெயர்த்துள்ளார். நல்லி திசை எட்டும் மொழிபெயர்ப்பு விருது மற்றும் கேரள கலாச்சார மையத்தின் இலக்கிய விருது ஆகியன இவர் பெற்ற குறிப்பிடத்தக்க விருதுகள்.

பாசாங்கு செய்யும் அரசியல்வாதிகள், ஊழல்வாதிகள் மற்றும் தங்கள் மதம் ஆபத்தில் இருப்பதாகக் கூறி வன்முறையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் மதவெறியர்கள் ஆகியோரை அவரது கவிதைகள் பெரும்பாலும் விமர்சிக்கின்றன. மனித நிலை மற்றும் இயற்கையோடு இயைந்த மனித வாழ்க்கை குறித்த மதச்சார்பற்ற, பரந்த கண்ணோட்டத்தின் அடிப்படையிலேயே அவரது இலக்கிய மற்றும் கொள்கை ரீதியான தேடல் அமைந்திருந்தது. அவர் ஆடம்பரச் செலவு செய்பவர் அல்ல என்றாலும், தேவையான செலவுகளைச் செய்யத் தயங்காதவர். இனம், கலாச்சாரம் மற்றும் மதம் சார்ந்த அரசியலை அவர் எதிர்த்தார்; அதே சமயம் கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் உண்மையான கூறுகளை மதித்தார். ராமாயணம் அவருக்குப் பிடித்தமான நூல்களில் ஒன்றாக இருந்தாலும், அந்த வீர காவியத்தில் வெளிப்படும் அடையாளங்கள் குறித்துக் கேள்வி எழுப்புவதை அவர் நிறுத்தவில்லை. “ராமர் வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கிப் பயணித்தபோது, அவருடன் வந்த வானரப் படை யார்? வால்மீகி யாரை ‘ராட்சசர்கள்’ என்று விவரித்தார்?” என்று அவர் கேள்வி எழுப்புவார். தமிழ்நாடு அல்லது இலங்கையில் ‘ராட்சசர்கள்’ என்ற இனம் எதுவும் இருந்ததில்லை என்றும் அவர் குறிப்பிடுவார். எவ்வளவு சிறந்த நூல்களாக இருந்தாலும், அவை எழுதப்பட்ட காலத்தில் சில சார்பு நிலைகள் இருந்தன என்பதே அவரது கருத்தாக இருந்தது. மலையாள இலக்கியத்தில் புதிய போக்குகளை உருவாக்கியவர் என்பதால், ஓ.வி. விஜயன் மற்றும் ஓ.என்.வி. குருப் ஆகிய மலையாள எழுத்தாளர்களை அவர் மிகுந்த மரியாதையுடன் விளிப்பார். ஓ என் வி குருப்புடன் மலையாளத் தொலைக்காட்சி ஒன்றுக்காக அவர் மேற்கொண்ட நேர்காணல் குறிப்பிடத் தக்கது.

விஜயகுமார் கவனப் படுத்தத்தக்க மொழிபெயர்ப்புகளைச் செய்துள்ளார் மற்றும் சிறந்த கவிதைத் தொகுப்புகளைப் படைத்துள்ளார். அவரது கவிதைகள், இயல்பான நகைச்சுவை உணர்வுடன் கசப்பான யதார்த்தத்தைப் பேசுகின்றன. அவரது ‘கண்வெட்டத் திருட்டு’ என்ற கவிதைத் தொகுப்பு, சகித்துக்கொள்ளக்கூடிய அங்கதத்துடன் இயற்றப்பட்ட விதம் போன்ற அம்சங்களில் மிகச் சிறந்தது. அவரது கவிதைத் தொகுப்புகளில் ‘கண்வெட்டத் திருட்டு’, ‘ஒட்டக்கண்ணோக்கு’, ‘குனிச்சேரி கவிதைகள்’ மற்றும் ‘பூதவிஷதருடே சாயப்படங்கள்’ ஆகியவை அடங்கும். இத்தொகுப்புகள், ஆளும் வர்க்கத்தினருக்கும் சாமானிய மனிதனுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகளைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. அவை அங்கதத்துடனும், முரண்பாடுகளை மையமாகக் கொண்ட ஒரு சமூகத்தில் வாழ்வதன் வலிகளுடனும் பின்னப்பட்டுள்ளன. அவை அதிகப் படிமங்களையும் உருவகங்களையும் பயன்படுத்தாமல், மலையாள மொழியின் இயல்பான கவிதை நயத்துடனும் இயைபுடனும் செழித்து வளர்கின்றன. ஆயினும், அவை கம்பீரமான ஓசையுடன் ஒலிக்கும்.

அவரது மொழிபெயர்ப்புகள்: மாத்ருபூமி புக்ஸ் வெளியிட்ட பாமாவின் ‘சங்கதி’’92008), ஆலிவ் பப்ளிகேஷன் வெளியிட்ட ஜீவகாருண்யனின் ‘களரி’(2012).இவை மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கன. அசோகமித்திரனின் ‘மானசரோவர்’ நாவல் மொழிபெயர்ப்பைத் துவங்கி, பாதி வரை முடித்த பின் இவரது மரணம் நேர்ந்தது என்பதால் அதனை இவர் முடிக்க முடியவில்லை. சிற்பி 75 ஆம் ஆண்டு நிகழ்வில் இவர் எழுதி வாசித்த வாழ்த்துக் கவிதையைத் தமிழில் மொழிபெயர்க்க நான் உதவினேன். அன்றே உலகப் புகழ் பெற்ற கவிஞர்களான, கவிஞர் கி சச்சிதானந்தம், வ ஐ ச ஜெயபாலன் ஆகியோர் அந்நிகழ்வில் பங்கு பெற்றனர்.

அண்மையில், அவர் கேரள சாகித்ய அகாடமியில் நடுவர் குழு உறுப்பினராகப் பணியாற்றி வந்தார். தமிழ் மற்றும் மலையாள மொழிகளின் வாக்கிய அமைப்பும் சொற்களஞ்சியமும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதால், அவரது மொழிபெயர்ப்புகள் இவ்விரு மொழிகளுக்கும் இடையிலான பொதுவான கூறுகளைத் துல்லியமாகப் பிரதிபலித்தன. இவை திராவிட மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை என்பதில் ஐயமில்லை. திராவிட மொழிகள் குறித்த கோட்பாட்டை ராபர்ட் கால்டுவெல் முன்வைத்தார். (1856-இல், ராபர்ட் கால்டுவெல் தனது ‘திராவிட அல்லது தென்னிந்திய மொழிக்குடும்பத்தின் ஒப்பீட்டு இலக்கணம்’ (Comparative Grammar of the Dravidian or South-Indian Family of Languages) என்ற நூலை வெளியிட்டார்; இது திராவிட மொழிகளின் எல்லையை விரிவுபடுத்தியதுடன், உலக அளவில் முக்கிய மொழிக்குடும்பங்களில் ஒன்றாக அவற்றை நிலைநிறுத்தியது). தமிழ், மலையாளம், தெலுங்கு மற்றும் கன்னடம் ஆகிய தென்னிந்திய மொழிகள் ஒன்றுக்கொன்று நெருங்கிய தொடர்புடையவை மற்றும் ஒரே தன்மையைக் கொண்டவை என்று விஜயகுமார் உறுதியாக நம்பினார்.

அதனால் அவரால் தமிழ் நாவல்களை மலையாளத்தில் மொழிபெயர்க்க முடிந்தது; வெறும் மொழிசார்ந்த எளிமையுடன் மட்டுமல்லாமல், இவ்விரு மொழிகளையும் பேசும் மக்களின் உணர்வுகள் மற்றும் கலாச்சாரப் பின்னணியையும் உள்வாங்கி அவரால் மொழிபெயர்க்க முடிந்தது. அதற்கும் மேலாக, எங்களுடன் வசித்து வந்ததால், அவர் மனதளவில் ஒரு தமிழராகவே இருந்தார்.

அவர் தனது மனைவி மற்றும் பிள்ளைகளான பிரஜானந்த், பிரபஞ்சஸ்ரீ ஆகியோரை விட்டுச் சென்றுள்ளார்; இருவரும் மிகச் சிறந்த இளைஞர்கள். பிரஜானந்த் ஒரு நல்ல எழுத்தாளரும் கூட; அவர் சில நாவல்களை எழுதியுள்ளார் மற்றும் முன்பு ஒரு திரைப்படத் தயாரிப்பு நிறுவனத்திலும் பணியாற்றியுள்ளார்.

நாங்கள் கேரளாவிலோ அல்லது வேறு இடங்களிலோ பயணம் செய்யும்போது, அவர் நல்ல காபியையும் சிற்றுண்டிகளையும் விரும்பி அருந்துவார். மலையாளிகளுக்கு மிகவும் பரிச்சயமான இனிப்பு வகையான ‘உண்ணி அப்பம்’ அவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும்; கேரளப் பயணங்களின்போது அதை வாங்க அவர் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டார். அதுவே எங்கள் பயணத்தின் துணையாகவும் அமையும். அவரைச் சந்திக்கச் சென்றால், அவர் தேநீருடன் உண்ணி அப்பத்தையும் கொடுத்து உபசரிப்பார். இனிப்புகள் நம் வாழ்வின் ஒரு பகுதி; ஏதேனும் ஒரு கொண்டாட்டத்தின்போது அவற்றைச் சுவைப்பதை நாம் தவிர்க்கக்கூடாது. அவரைச் சந்திப்பதையும் அவருடன் நேரத்தைச் செலவிடுவதையும் விடச் சிறந்த கொண்டாட்டம் வேறென்ன இருக்க முடியும்! பல்வேறு வகையான பாயாசங்களையும் அவர் மிகவும் விரும்புவார். நகைச்சுவை உணர்வும் இனிப்புப் பிரியமும் கொண்ட மனிதராக அவர் திகழ்ந்தாலும், இயற்கை அவர் மீது கருணை காட்டவில்லை; நடுத்தர வயது எனும் இளம் பருவத்திலேயே அவர் நம்மிடமிருந்து பிரிந்து சென்றார்.

நிர்மால்யா ஒரு புகழ்பெற்ற தமிழ்—மலையாள மொழிபெயர்ப்பாளர் மற்றும் தனது மொழிபெயர்ப்புகளுக்காக சாகித்ய அகாடமி விருதைப் பெற்றவர். கோயம்புத்தூருக்கு வரும்போதெல்லாம் அவர் ‘மாத்ருபூமி’ அலுவலகத்திற்குச் செல்வது வழக்கம். ‘மாத்ருபூமி’ அலுவலகத்திற்குத் தொடர்ந்து செல்லும் மற்றொரு தமிழ் எழுத்தாளர் பாதசாரி விஸ்வநாதன் ஆவார். ஒரு பத்திரிகையாளராக, அவர் அடிக்கடி விஜயகுமாரிடமிருந்து ஆலோசனைகளையும் வழிகாட்டுதல்களையும் பெறுவார். நிர்மால்யா மற்றும் பாதசாரி விஸ்வநாதன் போன்றோரும் விஜயகுமாரைச் சந்திக்கும்போது அத்தகைய கருத்துப் பரிமாற்றங்களில் ஈடுபடுவார்கள். அவர்களைப் போன்ற பல எழுத்தாளர்கள், திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்கள், விமர்சகர்கள் மற்றும் அரசியல்வாதிகள் கூட அவரது நெருங்கிய நண்பர்களாகத் திகழ்ந்தனர்; கோயம்புத்தூருக்கு வரும்போதெல்லாம் அவரது அலுவலகத்திற்குச் செல்வதை அவர்கள் ஒருபோதும் மறப்பதில்லை. போலவே சி ஆர் ரவீந்திரன், சுப்ரபாரதிமணியன், சிற்பி பாலசுப்ரமணியம், புவியரசு ஆகிய கொங்குப் பகுதிப்படைப்பாளிகளும் இவர் அறியாதவர்கள் அல்லர். மாத்ருபூமி அலுவலகம் ஒரு இலக்கிய வேடந்தாங்கல் என்றால் அது மிகையல்ல .கோயம்புத்தூரில் வசிக்கும் மலையாளச் சமூகத்தினருக்கும் அவர் ஒரு சிறந்த ஆதரவாளராகத் திகழ்ந்தார். பொறுமையுடன் செவிமடுத்து, தேவைப்பட்டால் சிறந்த உதவிகளை வழங்கக்கூடிய ஒரு மனிதரிடம், தங்கள் உணர்வுகளையும் கருத்துகளையும் பகிர்ந்துகொள்ள அவர்களுக்கு அது ஒரு அறிவுசார் புகலிடமாக அமைந்திருந்தது. ஒருமுறை, உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு குழந்தைக்கு அன்பான உதவியையும் நிதி ஆதரவையும் கோரி ஃபேஸ்புக்கில் ஒரு பதிவை இடுமாறு அவர் என்னிடம் கேட்டார். அக்காலத்தில் சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்துவதில் எனக்குப் பெரிய அனுபவம் இருக்கவில்லை. எனக்குத் தெரிந்த அளவில் அவரது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் ஒரு பதிவை இட்டேன்; அது மிகச் சிறப்பாக இருந்திருக்காது—ஏனெனில் மற்றவர்களை ‘டேக்’ (tag) செய்வது எப்படி என்று எனக்குத் தெரியாது, அதற்கான உரிய ஆவணங்களை இணைக்கவில்லை, ‘ஹேஷ்டேக்’ (hashtag) கூடப் பயன்படுத்தவில்லை! ஆனாலும், உடனடியாக உதவிகள் குவிந்தன; இது அவரது மக்கள் செல்வாக்கையும் மனிதாபிமானத்தையும் வெளிப்படுத்தியது.

ஜான் சில்க்கின் (Jon Silkin) எழுதிய கவிதை ஒன்று இத்தருணத்தில் என் நினைவுக்கு வருகிறது:

“ஏதோ ஒன்று என்னுடன் வருவதை நிறுத்திவிட்டது,
ஏதோ ஒன்று… ஒருவரைப் போன்ற ஒன்று,
ஒருவரைப் போலவே மிகவும் நெருக்கமான ஒன்று.”

பல தனித்துவமான பண்புகளைக் கொண்டிருந்தும், இயற்கையின் கொடூரமான கரங்கள் நம்மிடமிருந்து அவரைப் பறித்துக்கொண்டதால், நம்முடன் என்றென்றும் நிலைத்திருக்க முடியாமல் போன அந்த மனிதரைப் பற்றிய குறிப்பை இத்துடன் நிறைவு செய்கிறேன்.

***

ஆர்.பாலகிருஷ்ணன் – தமிழில் முப்பது ஆண்டுகளாக எழுதி வரும் ஆர் .பாலகிருஷ்ணன் ஒரு ஆங்கிலப் பேராசிரியர். கோவையிலுள்ள தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் பணியாற்றியவர். தற்போது வருகை தரு பேராசிரியராக, மொழிபெயர்ப்பாளர் ,விமர்சனக் கட்டுரை என ஆங்கிலம், தமிழ் மொழிகளில் எழுதி வருகிறார். இதுவரை 20 க்கும் மேற்பட்ட மொழி பெயர்ப்பு நூல்கள் தமிழ் ஆங்கில மொழிகளில் வெளியாகி உள்ளன. ஆவணப் படங்கள், மலையாளத் திரைப்படங்களுக்கான திரைக்கதைகள் எழுதுவதையும் இப்போது கூடுதலாக மேற்கொண்டு வருகிறார். பன்னாட்டு ஏடுகளில் இவரது இரண்டு ஆய்வுக் கட்டுரைகள் வெளியாகி உள்ளன. அவற்றுள் ‘சேலஞ்சிங் ஆர்கனைசேஷன்ஸ்’ என்ற வியன்னாப் பல்கலைக்கழக ஏட்டில் இவர் எழுதி வெளிவந்த கட்டுரை முக்கியமானது. பாலஸ்தீனம் பற்றிய அக்கறை இவருக்கு 80 களின்  பிற்பகுதியில்–மாணவப் பருவத்தில்,  இங்கு பாலஸ்தீன விடுதலை இயக்கத்தைச் சார்ந்த வீரர்கள் சிலரைச் சந்தித்து உரையாடிய போது நேர்ந்தது. தொடர்ந்து பாலஸ்தீன் பற்றிய வாசிப்பு ஆய்வுகளில் ஈடுபாடு கொண்டு வரும் இவர் யமுனா ராஜேந்திரனுடன் இணைந்து மஹ்முத் தார்விஷ் கவிதைகளை மொழி பெயர்த்து வெளியிட்டு வருகிறார். மின்னஞ்சல்: rdada2001@gmail.com

தமிழில் : பா.செ. வடிவேல்

வெளியே மரங்களில்
விம்மும் குளிர்
ஒரு சடலத்திற்குள்
விருந்திற்கு வந்தது

சிதைக்கு தீமூட்டியபோது
மரங்களிடமே மீண்டும்
திரும்பிச்சென்றது
•••

கவிதை
உள் சுருண்டு
என் எலும்பில்
சென்றுத் தட்டினேன்
உயிர் நடுங்கும் விதமொரு
ஒலி எழுந்தது
•••

வழி எங்கே?
வழி எங்கே?
துளசி மாடத்தின் மேல்
கொடித்தளிர்கள்
அனைத்தும் பரவசத்தில்

பந்தல் அமைக்கவில்லை
படரத்துடிக்கும் அதன்
பரவசத்தை
சிதையாமல் காக்கிறேன்
•••

ஆழமே
நின் காதலிலெங்கும்
மீன்கள் கொத்துவேலை
செய்த தடங்கள்
•••

நிசப்தத்தின் மரணக்குறிப்பு
காட்டுக்குள் சென்றால்
மௌனமாகிவிடும் நண்பனோடு
மட்டுமே நான் வருவேன்

உங்களோடு வர மாட்டேன், வந்தால்
இத்தனை காலம்
நீங்கள் விழுங்கி வைத்திருந்த
சத்தத்தை வாந்தியெடுப்பீர்கள்

செம்மண் பாதைகள்,
பசும்பரப்பில் போய்விரியும் காட்சி தொந்தரவாகும்

காண்போமென்று நினைத்த கிளிகள்,
இருந்த கிளையோடு
மறைந்து போகும்

போத்தலை உடைத்த சில்லுகளை
விலங்குகளின்
காலடிதோறும் புதைப்பீர்கள்

செங்குத்து மலையில் ஏறும்போது
நீண்ட நீண்ட மூச்சிரைப்பில்
பேசுவீர்கள்

காட்டுக்குள் சென்றால்
மௌனமாகும் என் நண்பன்
மரித்து விட்டான்:
உறுதியை விடுவதாயில்லை
வரமாட்டேன் நான்
நீங்கள் எவ்வளவு கதறி அழுதாலும்
•••

என் வெள்ளாரக் கண்களை
கறுப்பாக்கித் தருவேனென்று
முன்னொருமுறை தந்த வாக்கை
சூரியன் இப்போது காப்பாற்றும்

என்றே தோன்றுகிறது
காரணம்
இந்த நான்கு மணி பளிங்கு சூரியன்,
தாய்த்தண்டுகளை
கிளைகளை
இலைகளை
வழிப்போக்கரை
பேருந்தின் பலகையை வாசிக்கும்
கண்ணுக்கு நிழலான கைகளை

கறுப்பாக்கியுள்ளது
•••

கம்பீரம்
சிரிப்பைப் பற்றி
பல்லினிடையிலுள்ள
கடுகுமணிக்கு அறிந்த அளவே
நான் அறிவேன்

நீங்கள் சிரியுங்கள்
சிரிப்பின் நடுவே
களங்கமற்று
நானுமிருப்பேன்
•••

கருங்கல்லை
ஊமை
என்று அழைப்பது போலத் தான்
மரணம் பற்றி கவிதை எழுதுவதும்
•••

இந்தக்குளத்தின்
கற்படிகளை
பச்சைநீர் மறந்துவிட்டு போயிற்று

மறந்து விட்டதை
மீளத்தழுவ
மழைக்காலம் வரவாயிற்று
•••

அம்மா

என்
குடத்தில்
நிறைய
நதிக்கொரு
புன்சிரிப்பு போதும்
•••

விடைபெறல்

இப்போது நான் காட்டும் சைகைகளோடு சேர்த்துக்கொள்ள
வேண்டியவையே
வருஷங்களுக்கு முன்பே நான் சொன்ன சில சொற்கள்
இதோ, இந்த மயக்கத்தோடே ஒத்துப்போகும்
சில வருஷங்களுக்கு முன்பே நான்
கண்ட கனவு

அதனாலேயே
ஒரு தீர்க்க தரிசி
என்று என்னை ஏளனம் செய்யாதே
இப்போது நீ
பிரிந்து விலகுவாய்
என்று அறிந்ததனால் அல்ல
வருஷங்களுக்கு முன்பு
நான் கண்ணீர் உதிர்த்தது
•••

தொண்டையில் நஞ்சு சிக்கியும்
சாகாத பரமசிவனே,

சிறியதொரு பீப்பி சிக்கி
இந்தக் குழந்தை போய்விட்டதே.

கபம் அடைத்து
முதியவரும் போய்விட்டாரே.

மீன் சிக்கி
மீனவனும் போய்விட்டானே.

சொல் அடைத்து
கவிஞனும் போய்விட்டானே.

தொண்டையில் நஞ்சு சிக்கியும்
சாகாத பரமசிவனே,

சிறியதொரு பீப்பி சிக்கி
இந்தக் குழந்தை போய்விட்டதே.
•••

சிதைவு

ஆசை முறிவால் நேர்ந்த சிதைவை
தூர்வாற எடுக்கும் காலத்தை
அளக்க ஒரு கருவியை
நான் கண்டுபிடிப்பேன்
அதைக் கணக்கில் கொண்டு
இனிச் செயல்பட.
கடந்துவிட்ட காதல் விரக்தியை
மீண்டும் முன்னோக்கி நகர்த்தும்
காலை வெட்டியகற்ற.
சொல்லவேண்டிய இடத்தில்
சொல்லவேண்டியது போல
சொன்னதாலேயே
பேய்பிடித்த
ஒரு கனவை,
ஓர் அக அழைப்பை,
வேரோடு பிடுங்கி எறிய…

ஆனால்,
இதற்கெல்லாம் ஏற்ற
நேரம் கழிந்துவிட்டதை
அறியாமலே
சிதைந்து கொண்டிருக்கிறேன் நான்
•••

அழாதவர்கள்

எங்கே இந்த முகத்தின்
சங்கடம் பதுங்கிய ரகசிய இடங்கள்?

மென் வெளிச்சம் மின்னும் கன்னத்திலா?
காதின் பின் ஒதுக்கிய முடியின் நுனியிலா?

தேடுவதற்கு வந்த இரவிற்கு முன்னால்
பதறாமல் நிற்கிறாள் மெல்லிய புன்னகையுடன்
•••

கோடையில் ஒரு மரணம்

வேர்
நீரை உறிஞ்சியெடுக்கிற சப்தத்தில்
மங்கிய கிணற்றில்

இன்று காலை
ஓர் ஆள்
முங்கி மரித்தான்
•••

பழைய வீட்டின் ஓர்மைகள்

பழகிய மரணங்கள் மண்ணைவிடப்
பழகி உறைந்து கனத்து பொருளாகிப்
பழகிய மரணங்கள்

மரணத்தின் வேடங்களை பூணத்தொடங்கும் காரணமறிந்த காரணக்காரர்கள்
இங்கே இருந்து ராமநாமம் ஜெபித்தனர்.
இறுதியில் ஒரு துளி வாயில் ஊற்றி கொடுத்தனர்
இறுதியில் ஒரு துளி நீருக்காக பிளர்ந்து வெளிறியது உதடுகள்

மூப்பை மனிதர்களுக்கு நல்கி
நித்திய இளமை அனுபவித்தது
அந்தப் பழமையான வீடு.
இயற்கையும் அவ்வண்ணமே உல்லாசித்தன
சில சில சொற்களோடு பூக்கள் உதிர்ந்தன.
அவற்றின் இதழ்களை அலகில் எடுக்க ஏங்கியப்
பறவைகள் எவ்வளவு ரகசியமாய் மரித்தன!
கதை முழுவதும் அறிந்ததில்லை ஆனால் ஒருவனும் கேட்கவில்லை:

[ எப்படித்தான்
இத்தனை பூக்கள் வாடின?
பறவைகள் மடிந்தன? ]

சுடுரத்தம் ஓடும் நரம்புகளில் பரவிக்கொண்டிருக்கிறது முதுமை
ஒரு மலருக்கு தன் காலம் தெரியும்
உதிர்வதற்கு மட்டும் யாருமில்லை சாட்சி.
ஓர் அந்தியில் தெற்கு முற்றத்தில்
மரணம் நெருங்கிய ஒரு பூனை வந்து சாய்ந்தது.
பல்லுயிர் பெற்ற வயிறு சுருங்கி வீங்கிக் கிடந்தது
திரிவிளக்கு வரிசையாய் ஏற்றப்பட்டன

முதுமையில் எரியும் இதயத்துடிப்பு போல
நினைவழிந்த அந்த வீடு கெட்டு அடங்கியது

புதியதொரு
மரணம் துடித்து தொங்கியது
அறையின் மின்விசிறியில் கடந்த இரவில்.

***

பி.ராமன் – மலையாளக் கவிதையின் சுருக்கமான, படிமங்கள் கொண்ட, உரைநடைக் கவிதையின் முகமாக அறியப்பட்டார். பின்னர் செறிவான செய்யுள்மொழி கொண்ட கவிதைகளை நோக்கி நகர்ந்தார். தொடர்ச்சியாக கவிதைகளை முன்வைத்த விவாதங்களை உருவாக்குபவர். கவிதைநிகழ்வுகளை ஒருங்கிணைப்பவர். மொழியாக்கம் செய்பவர் என பல தளங்களில் செயல்பட்டுவருகிறார். மலையாள பழங்குடிக் கவிதைகளை மையக் கவிதையோட்டத்திற்குக் கொண்டுவந்த முன்னோடி என அறியப்படுகிறார்.

பா.செ. வடிவேல் – தேனியைச் சேர்ந்த இலக்கிய வாசகர். தொழில் முறையில் வழக்குரைஞர் . சட்டம் முதுகலைப் படிப்புக்காக கேரளம் சென்றவர், மலையாள நாட்டுப்புற பாடல்களில் ஈர்க்கப்பட்டு மலையாளம் வாசிக்கப் பயின்று, தற்போது மலையாளம்-தமிழ் மொழிப்பெயர்ப்புகளில் ஈடுபட்டு வருகிறார். மின்னஞ்சல்: vaigaipavadivel@gmail.com

ஜார்ஜ் ஜோசப்

1

தினமும் இந்திரனோடுகூட சோமன் போதைமிகுதியில் வீடு திரும்புவது வாடிக்கையாகிப் போனது. 

சோமன் எங்கேயும் வெளிசெல்லாத நாட்களில், இந்திரன் வாசலில் வந்து நின்று ‘சோமண்ணே’ என்று கத்துவான். டூம் அடிவாங்கிய; சிவப்பு வண்ணம் மங்கியிருக்கக்கூடிய யூனிகார்ன் பைக்கில் இந்திரனின் வருகை நிகழும். அதில் அமர்ந்தபடி பிறரைத் தன்னிடம் வரவழைப்பதிலும் புகையிழுத்தவாறு இருப்பதிலும் கர்வம் பளிச்சிடும்.

அம்மாச்சியும் தாத்தாவும் எத்தனைமுறை சோமன் வீட்டில் இல்லை என்று சொன்னாலும் நகரமாட்டான். ’மாப்ள நீ சொல்லு, மாமா உண்மையிலே வீட்டுல இல்லையா?’, என்று குறளிடமும் சிலமுறை விசாரித்துவிட்டுத்தான் அகல்வான். ஒருமுறை சென்றவன் மீண்டும் வரமாட்டான் என்பதற்கான எந்த உத்தரவாதமும் கிடையாது. எப்போது வேண்டுமானாலும் சக்கரங்கள் வாசலுக்குத் திரும்பலாம்.

அனுமதி கேட்காமலே வீட்டிற்குள் நுழைவான். இரு ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியாய் கடன்கேட்டு வந்துபோவதன் விளைவாய், அது சகஜமாகி இருந்தது. நள்ளிரவு சமயத்தில் முகப்பறையில் வந்து அமர்ந்துகொண்டு ‘பசிக்குது சாப்பிடணும்’ என்பான். சோமன் உட்பட உறங்கிக் கொண்டிருந்த எல்லோரும் எழுந்தமர்ந்து, குறளின் அம்மாச்சி அவனுக்குத் தோசை சுட்டுக் கொடுப்பதைப் பார்த்தபடி இருப்பார்கள். அப்போது வீட்டையே ஒரு மாய நிழலுருவம் ஆக்கிரமித்துக் காற்றையெல்லாம் உறிஞ்சி எடுப்பதுபோல ஆகிவிடும். பழுதுபட்ட ஒலி பெருக்கியிலிருந்து சிதறும் வெண்கல உருளல் போன்ற தன் குரலுக்கு இந்திரன் ஓய்வே கொடுப்பதில்லை. தாத்தா, தன் மகன்மேல் குற்றம் என்பதால் வாய் திறவாமல் புலம்புவார். அது எப்போதும் குறளின் செவிகளைத் தீண்ட மறந்ததில்லை. 

ஒவ்வொருமுறை இந்திரன் நான்கைந்து சொற்கள் பேசியப் பின்னும் சோமனின் கையில் தான் தந்த ஒரு லட்ச ரூபாயை, இரண்டாகவோ மூன்றாகவோ மனவேகத்தைப் பொறுத்து நான்காகவோ மாற்றி விடுவான் என்பதால் எங்கேனும் கடன் வாங்கி விசிறியடிக்கலாம் என்ற முடிவுக்கும் அவர்களால் வர முடியவில்லை. வெகுகாலமாய் அது நான்கரை இலட்சத்தில் தொடர்வது குறளுக்கே ஆச்சர்யமாகத்தான் உள்ளது.

பொங்கல் விடுமுறை முடிய ஒருநாளே மீதமிருக்கையில், ‘அண்ணே நீ எவன்கிட்ட பணத்தெ கொடுத்தியோ அவன்கிட்ட இன்னிக்குக் கூட்டிட்டுப் போ. உன்ன நம்பி பிரயோசனமில்ல. நானே என் பணத்த வாங்கிக்கிறேன்’ என்று இந்திரன் சோமனை காலையே அழைத்துச் சென்றிருந்தான். இரவு வாசலில் இந்திரனின் வாகனச் சத்தம் ஒலித்து மறைந்தபோது, முகமெங்கும் இரத்தம் வழிய சோமன் அசையமுடியாமல் சுவர்க்கட்டையில் கைத்தாங்கலாய் நின்றுகொண்டிருந்தார். பொதி சுமக்க முடியாமல் சோர்ந்து நிற்கும் கழுதையைப் போல். என்ன நடந்தது என்று விவரிக்கக்கூட முடியாதபடி வாய் வீங்கிக் கன்னிப் போயிருந்தது. ‘எம் பிள்ளைய எத்தனை பேர் சேர்ந்து அடிச்சானுங்களோ’, என்று அவரது அம்மா அழுதபடி தன் காட்டன் சீலையால் காயங்களை ஒத்திக் கொண்டிருந்தார். புன்னகைத்தவாறே படுத்திருந்த சோமன், மிக அந்நியமாகத் தோன்றத் தொடங்கினார் குறளுக்கு.

‘இதெல்லாம் உனக்குத் தேவையாடா’, என்று தலையில் கைவைத்தபடி மௌனமானார் குறளின் தாத்தா. 

வீடு நிம்மதியாய் உறங்கக்கூடிய ஓர் இரவை இனி ஒருபோதும் காணாதோ என்ற திகைப்பு உண்டானபின், குறள் தன் இயல்பிலிருந்து வெகுதொலைவு வந்திருந்தான். அவன் கனவுகள் துணுக்குறும் குரூரக் காட்சிகளால் நிறைந்தன. எங்கும் பாயும் இரத்த நதி வெள்ளத்தில், துடுப்புப் போடுபவனாக மாறிப் போயிருந்தான். ஒரே ஒரு முறை இந்திரனைக் கொன்றுவிட்டால் பழைய உற்சாகம் மீண்டுவிடும் என்று எண்ணுமளவு அது நீண்டது. நடந்த அனைத்துக்கும் காரணமாகவுள்ள, நடப்பது நடக்கட்டும் என்று குடித்துத் திரிகிற சோமனின் மீதும் அதே ஆத்திரம் மடைமாறத் தொடங்கியது. 

சிறுவயதில் இருந்தே குறளுக்குச் சோமன், அடிக்கடி சொல்லும் கதைகள் சில உண்டு. அவை எதிர்பார்ப்புகள் அல்லது கனவுகள்போல்தான் இருக்கும் என்றாலும் அவற்றைக் கதைகளாக்க அவரால் முடிந்தது. அக்கதைகளில் ஒருநாள் குறள் கேம்பிரிட்ஜில் அரசியல் படிக்கும் மாணவனாக; ஒருநாள் பாராளுமன்றத்தின் இளம் உறுப்பினனாக, வேறொரு நாள் கமலின் மருதநாயகத்தில் அவருக்கு இணையான பாத்திரத்தில் அறிமுகமாகும் இளம் நடிகனாக எனப் பல பல ரூபங்களை எடுத்திருப்பான். 

ஏனோ இப்போது இந்திரனுக்கும் சோமனுக்கும் நடுவே பைக்கில் நசுங்கிக் கொண்டு செல்கையில், சம்பந்தமின்றி அஞ்ஞாபகம் வருவது விசித்திரமாக இருந்தது குறளுக்கு.

’பணத்துக்கு என்னால அப்பாக்கிட்ட பதில் சொல்ல முடியல. நீங்களே நேர்ல வந்து சொல்லிடுங்க’, என்று இந்திரன் சோமனை அழைக்கவே, ஏற்கனவே கடுங்காயங்களுடன் திரும்பிய நிகழ்வை மனதில் கொண்டவராகக் குறளையும் துணைக்குப் போகச் சொல்லியிருந்தார் அவனது அம்மாச்சி. மறுநாள் மாதிரிப் பொதுத் தேர்வு என்றாலும் இந்த ஞாயிறு நமக்கானதில்லை என்ற தீர்மானத்துடன் போகச் சம்மதித்தான் குறள்.

ஊமைவெயில் சாலையில் படிந்து வெப்பம் கூட்டியது. சென்னை நெடுஞ்சாலையில் சீறும் கனரக வாகனங்களை முந்தியும் பிந்தியுமாய் இந்திரன் பைக்கைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தான். தனக்குப் பின்னால் எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாத முகத்தோடு தன் மாமன் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டும் காணாமல் திரும்பினான் குறள். காவிரிப் பாலம் தாங்கள் செல்லும் வாகனத்தைப் போலவே ஆட்டம் காணுவதாய்ப் பட்டது. நாணற்புற்களின் பாதங்களை நனைத்துப் பாய்ந்தபடி இருந்தது நதி. ஊசலாடிய வாகனம் இந்திரனின் குணமேறிய பித்துப் பிடித்த குதிரைபோல் தோன்றவே தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டான். பாலத்தின் முடிவில் பிரியும் கும்பகோணத்தார் சாலை மார்க்கமாய் பைக் திரும்பியது.

மத்தியச் சிறையிலிருந்த நண்பன் சேகரைச் சந்திக்க சென்றபோதுதான் சோமனுக்கு அறிமுகமானான் இந்திரன். சின்ன வயது. ஆனால் திருட்டுக் கேஸில் பிடிபட்டிருந்தான். அத்தனை பெரிய உருவம் பிடிபடாமல் இருந்தால்தான் ஆச்சர்யம். இந்திரனின் அப்பா உப்பிலியப்பன், ஒளிர்ந்து அடங்கியுள்ள தேசியக் கட்சியின் முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர் என்பது தெரியவரவே அவன் சிறையில் இருந்த காலம்வரை வாரம் தவறாமல் பீடிக் கட்டுகளுடன் சந்திப்பதை சோமன் வாடிக்கையாகக் கொண்டிருந்தார். 

இழிபெயர் தந்துவிட்டான் என தன் அப்பாவே, வெளி எடுக்க முயலாதபோது சோமனின் வருகையும் நட்பும் அவனுக்கு ஆதரவாய்ப் பட்டது. நெடுங்காலச் சிறைவாசி சேகரின் தயவால் தன்னை மேய வந்த சதை தின்னிகளிடமிருந்து தப்பித்துக் கொள்ளவும் அவனால் முடிந்தது. சேகர் சிறையிலே இரத்தப் புற்று முற்றி இறந்துபோகவே, நட்பு இந்திரனுடன் ஆழப்பட்டது. சோமனால் நினைவுகூர முடிந்தவரை, அப்போது இத்தனை மூர்க்கமும் பித்துக்குளித்தனங்களும் இந்திரனிடம் இருக்கவில்லை. சிகரத்தின் உச்சியிலிருந்து பள்ளத்தாக்கைப் பார்க்கும் குதூகலிப்போடும் பயவுணர்வோடும்தான் சுற்றிக் கொண்டிருப்பான். 

ஐந்தாண்டுகள் கழித்து அவனை மத்திய பேருந்து நிலையத்தை ஒட்டிய ஒயின்ஸில் சந்திக்க நேர்ந்துபோது இருவருக்குமே பிரிய மனமில்லை. இந்திரன் சுலோச்சனையை மணந்து சரியாக மூன்றுமாதங்கள்கூடக் கழியாத சமயம். சோமன் இன்னமும் அன்றைய தினம் தான் வாய் மூடி அமைதிக் காத்திருக்கலாம் என்று அவ்வப்போது நினைப்பதுண்டு. 

’ஈஸ்ட் இந்தியா கம்பெனி தயாரிச்ச நல்ல மெட்டல் பீஸு. டெஸ்டிங்லாம் அடிச்சாச்சு. கைமாத்திவிட்டாப் போதும் பல சி கிடைக்கும். அதுக்குக் கொஞ்சம் முன் பணம் தேவைப்படுது’ என சோமன் ஆசையூட்டவே தன் மனைவியின் நகையைப் பெற்று அடகுக்குத் தந்திருந்தான் இந்திரன். சோமன் தனக்கு ஆசையேறக் காரணமானவர்களைத் தற்போது மறந்தே போய்விட்டார் போல்தான் இருக்கிறது.

தான் வாங்கிய கடனே தன்னோடுகூட சார்ந்தவர்களையும் அலைக்கழிக்கிறது என்று கழிவிரக்கம் கொண்டபடி பைக்கில் அமர்ந்திருந்தார் சோமன். இந்திரனின் அப்பாவைச் சந்தித்துப் பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன என்பதையும் நினைத்துக் கொண்டார். எத்தனை கீழிறக்கம். வீழ்ச்சியின் முற்றத்தில் நின்றபடி, கெஞ்சும் நிலையில் ஒருவனைப் பார்க்கப் போவதையும் அதற்கு அத்தாட்சியாய் மாப்பிள்ளை உடன் வருவதையும் யோசிக்கையில் குதித்துவிடலாமா என்றிருந்தது. விடுவிக்க முடியாத நுகத்தடியில் நிரந்தமாய்ப் பிணைக்கப்பட்டதொரு சலிப்பு அவர் முகத்தில் குடிகொண்டிருந்தது. அது அழிக்கவும் அழிபடவும் போதுமான கசப்பை மறைக்க முடியாமல் திணறிக் கொண்டிருந்தது. மாயமான எதுவொன்றைப் பற்றியும் அறியும் ஆவலே ஏமாறவும் ஏமாற்றவும் வைத்துவிட்டது என மனதுக்குள் சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டார்.

2

திருவானைக்காவல் பிரதான சாலையைத் தாண்டி விநாயகர் நகருக்குள் புகுந்துகொண்டது வாகனம். பரந்த வீதி. இரு பக்கத்திலும் மாளிகை போன்ற வீடுகள்.

’இது எந்த ஏரியாவுல வருது!’

‘ஸ்ரீரங்கம் மாப்ள’ என்றான் இந்திரன்.

பைக் சாலையின் முடிவில் இருந்த பங்களா முன் ஒதுங்கி நின்றது. மூவரும் இறங்கிக் கொண்டனர். 

‘அண்ணே கொஞ்சம் இருங்க. நான் உள்ள போயிட்டு உங்களக் கொஞ்ச நேரத்துல கூப்பிடுறேன்’ என்றவன் அகண்ட கதவைத் திறந்து உள்ளே மறைந்தான். வீட்டுத் தோட்டத்தில் செழித்திருந்த மாமரங்களில் ஒன்று வீதியைப் பெருக்கும்படி தாள அசைந்துகொண்டிருந்தது. 

‘நம்ம வீட்டுக்குள்ள தாந்தோனியா நுழையிற நாயி. நம்மள வாசல்ல நிக்க வச்சிட்டுப் போவுது’, என்று தன்னிடம் புலம்பிய சோமனைப் பொருட்படுத்தாமல் சிறிது தள்ளியிருந்த பெட்டிக் கடையில் நீர்புட்டி வாங்கி அருந்தினான். ஜோப்பில் வைத்திருந்த பேசியை இடக்கையில் எடுத்துத் தனக்கு வந்திருந்த மெசேஜ்களுக்குத் துரிதமாய்ப் பதிலளித்து பாக்கெட்டுள்ளே சொருகினான் குறள்.

தேசத்தின் சகல பிரசித்திப் பெற்றவர்களுடனும் தனக்குத் தொடர்பு இருப்பதுபோல் காட்டிக் கொள்ளும் சோமனின் இயல்பை மிகச் சமீபமாகத்தான் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்தான். எதுவொன்றை எடுத்துக் கொண்டாலும் தனக்கு அதில் மேதைமை ஊற்றெடுப்பதாகவே பேசுவதும் அகத்தியருக்கும் போகருக்கும் தெரியாத மூலிகைகளையும்தான் அறிவேன்; எவனையும் அமர்ந்த இடத்தில் தூக்குவேன் என்றெல்லாம் அவர் உளறிக் கொட்டுவதையும் கண்டு சிரிக்காமல் இருக்கவும் கற்றுக் கொண்டான். இந்தக் கதைகள் யாவும் குடிமிகுதியில் மட்டுமே பிறக்கக் கூடியவை. இந்திரனின் பிடிக்குள் அவர் சிக்காதிருந்தால் அவை வெறும் நகைச்சுவையாகவே தொடர்ந்திருக்கும் என்று எண்ணிக் கொண்டான்.

வீட்டின் பக்கவாட்டில் தோட்டத்தைப் பார்த்தபடி அமைந்திருக்கும் பலகணியில் இந்திரனும் அவனது மனைவியும் கோபமாய்ப் பேசிக் கொள்வது தெரிந்தது. அவனைவிட மிகவும் வயது குறைந்த பெண் என்பதும் அவர் மகப்பேறுக்கு காத்திருக்கிறார் என்பதும் புலப்பட்டது. இத்தனை பெரிய உருவம் ஒரு சிறிய பசலைக் கொடி போன்ற தேகத்தின் முன் இறைஞ்சுவது வேடிக்கையாய்த் தெரிந்தது. 

சிறிது நேரத்தில் வாசலில் ஆட்டோ வந்து நின்றது. மாளிகையின் பிரம்மாண்டக் கதவுகள் திறந்ததும், நீண்ட சிகையை கொண்டையிட்டபடி நீலச் சுடிதார் அணிந்து வந்தவர் கையில் பிடித்திருந்த தோள் பையை ஆட்டோவினுள் வீசிவிட்டுத் தானும் ஏறினார். கோபமும் அலட்சியுமுமான பார்வை தங்கள் மீதும் விழுந்ததை சோமனும் குறளும் உணர்ந்துகொண்டனர். இந்திரன் ஆட்டோ கிளம்பிப் போகும்வரை எதுவும் பேசாமல் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

’பைத்தியக்காரி’

‘கோச்சிட்டுப் போறாங்களா?’

‘அதெல்லாம் இல்ல மாப்ள. அவளுக்கு அப்பப்பக் கிறுக்குப் புடிச்சிக்கும். நீங்க உள்ள வாங்க’, என இருவரையும் உள்ளே நகர்த்திவிட்டு, இந்திரன் தன் பைக் டேங்க் கவரில் மிச்சம் வைத்திருந்த மதுவை வாயில் கொட்டிக் கொண்டான்.

3

வீடு மிகச் சுத்தமாக இருந்தது. அறையினுள் இருவரின் மீதுமிருந்த மதுவின் நாற்றம் துலக்கமாகத் தெரிந்தது. தன் மீதும் நெடி ஒற்றிக் கொண்டு விட்டதோ எனத் தோள்களை முகர்ந்து பார்த்தான். அடிப்பதுபோலவும் அடிக்காதது போலவும் பட்டது. பற்களை நறநறவெனக் கடித்துக் கொண்டு தலைகுனிய உட்கார்ந்திருந்த சோமனைப் பார்க்கையில், குடை சாயப் போகிறது என்ற எண்ணம் வலுப் பெறத் தொடங்கியது. பாண்ட் பாக்கெட்டில் கிடக்கும் ஐம்பது ரூபாய் தாராளமாக, வீடு திரும்பப் போதுமானது என்ற நினைத்தபடி இந்திரன் சென்றிருந்த திசைப் பக்கம் நோக்கினான். தூரமாய் இரு ஆண்கள் பேசிக்கொள்ளும் சத்தம் பிசிறு பிசிறாய்க் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

தனக்குச் சண்டை பழக்குவித்த; உறக்கத்தில் கால் தூக்கிப் போடும் பழக்கத்தை ஒருபோதும் குறையாகக் கருதாத; அரசியல் உள்வாங்கக் கற்றுத் தந்த; பருவத்தின் ஆசைகளால் மெத்தையில் உருண்டபடி பொழுதைப் போக்குகையில் வெளியே சென்று விளையாடுமாறு உற்சாகப்படுத்திய; எப்போதும் ஏதோ வகையில் துணைநின்ற மாமனை, அந்த ஒரு கணம் பரிவோடு பார்க்கத் தோன்றியது. சோமன் தன் முகம் நிமிர்த்தி, வளைந்து சுருண்டிருந்த மீசையைக் கைச் சீப்பால் நீவியபடி உப்பிலியப்பனைக் காண ஆர்வமுடன் தயாராகி இருந்ததைப் பார்க்கையில் சப்பென்று ஆகியது.

‘குறளு டைனிங் டேபிளப் பாத்தியா, ஒன்னுமே இல்ல. கொஞ்சம் முட்டக் கோஸும் ரசமும் கிடக்குது. இத செஞ்சு டயர்டாகி இவன் பொண்டாட்டி ஓடியே போயிட்டா வேற. நல்ல சோத்துக்கு வழி இல்லாமத்தான் நம்ம வீட்டுல வந்து நிக்கிது நாயி. பணம் மட்டும் இருந்தாப் போதுமா…’ என்கையில் தங்கள் பின்னிருந்து தடித்ததொரு பெண் உருவம் மறைந்துபோனது போல்பட்டது குறளுக்கு. 

‘நீங்க வாங்கி அடகு வச்ச செயினு, இவரு பொண்டாட்டியோடதுதானே!’, என்றான்.

சோமன் வாய் மூடிக் கொள்ளவும் இந்திரன் வரவும் சரியாக இருந்தது.

‘அண்ணே வாங்க அப்பா கூப்பிடுறார். மாப்ள வா, வந்து எங்கப்பாவ நமஸ்காரம் பண்ணிக்கோ’, என்று இந்திரன் சொன்னதும், தயக்கத்துடனே எழுந்து சோமனின் பின் சென்றான். 

‘நம்மைவிட எவனும் உயர்ந்தவனோ தாழ்ந்தவனோ கிடையாது’, என்று பேசும் சோமனின் சொற்களையும் யார் காலில் யார் விழுந்தாலும் அதைக் கண்டித்துப் பேசும் அவர் இயல்பையும் எண்ணி தைரியப்பட்டுக் கொண்டான். ‘நமஸ்காரம்’ என்ற சொல், செவியை நீங்காது தொடரவே செய்தது. மெல்ல அது மறுநாள் பரீட்சையின் பதற்றத்தையும் விஞ்சுவதாக மாறியது. மிக லேசானதாகவோ அல்லது நிரந்தர முள்ளாகவோ இந்தச் சந்திப்பு மாறக்கூடும் எனப்பட்டது அவனுக்கு.

மாடி அறை விசாலமாய் இருந்தது. தடித்த மூக்குக் கண்ணாடி அணிந்தபடி உப்பிலி ஒற்றை மெத்தை நாற்காலியில் கால் மேல் காலிட்டு அமர்ந்திருந்தார். பச்சை வேட்டியும் கை வைத்த வெள்ளை பனியனும் அணிந்திருந்தார். தன் மகனுக்கு ஒப்பான பரந்த உடல். நல்ல உயரமும்கூட. முன்தலை நன்கு ஏறியிருந்தது. காமராஜருக்கும் காந்திக்கும் மத்தியிலான முகத்தோற்றம். ஆனால் விழிகளோ பதுசாக நெருங்கி வேட்டையாடிச் செல்லும் வல்லூறின் கண்களை ஒத்திருந்தது.

அசைவின்றிப் பார்த்தவாறே நின்றவனை அவரது கண்கள் எடைபோடுவதுபோல் சந்தித்துவிட்டுத் திரும்பின. பார்வை சத்தமின்றி ஓடிக்கொண்டிருந்த தொலைக்காட்சிப் பெட்டியின் மீது கிடந்தது. சோமன் தனக்கு முன் தள்ளாட்டத்திற்குரிய நிலையிலும் பவ்யமாக நிற்பதைக் கவனித்துக் கொண்டான் குறள். 

‘டே சுலோச்சனா எங்க வேகமாப் புறப்பட்டுப் போறா?’

‘அவ வீட்டுக்குத் தங்கச்சி வந்துருக்கான்னு போயிருக்காப்பா. சொர்க்க வாசலுக்குப் போயிட்டு நாளைக்கு வந்துடுவா’

‘ஓ புள்ளத்தாச்சி ஏகாதசிக்குப் போறாளாக்கும்!’

‘அப்படித்தான் சொன்னாப்பா’

‘மடையா’

இந்திரன் வாய் திறக்கவில்லை.

‘தண்ணியப் போட்டுட்டு வந்துருக்கீங்களா? என்ன சோமா இதெல்லாம்’, என்று பார்வையைத் திருப்பினார். 

அவர்கள் இருவரையும் நோக்கி எழுப்பப்படும் கேள்விகள் தன்னை நோக்கி நீள்வதாகவே பட்டது குறளுக்கு.

வேகமாக முன்னேறி அருகில் சென்ற சோமன், ‘வணக்கம்பா’ என்று மடித்து வைத்திருந்த அவரது வலக்காலின் பாத வெடிப்பைத் தொட்டு தன் மார்பில் ஒத்திக் கொண்டார். வாயில் ஒன்று வாழ்க்கையில் ஒன்று எனச் சத்தமாய்க் கத்த வேண்டும் போலிருந்தது குறளுக்கு. பல்லிளித்த சோமனின் முகத்தைத் தன் பங்கிற்குச் சிலமுறை குத்தலாமா என்று உள்ளங்கையை இறுக்கிக் கொண்டான். 

‘அது யாரு?’

‘என் மாப்ளதான்ப்பா. தங்கச்சி புள்ள. டே இங்க வா, தாத்தாவக் கும்பிட்டுக்கோ’, என்று சோமன் சொன்னதும், மார்பின் வேகம் கூடித் துடித்தது குறளுக்கு. தான் ஒருபோதும் தன் வாழ்நாளில் செய்திடாத ஒன்றிற்காக நிர்ப்பந்திக்கப்படுவதை எண்ணித் தயங்கியபடியே முன் நகர்ந்து தன் மாமனைப் பார்த்தான். 

செய் என்பதாக சோமானின் தலையும் கண்களும் நிர்ப்பந்தித்தன. வேகமாய் வெளியேறிவிட்டால் என்ன என்று யோசித்தபடியே மௌனமாக நின்றான்.

தவிர்க்க நினைக்கும் தவிப்பை உப்பிலியால் நன்றாகவே உணர முடிகிறது என்பது அவர் கண்ணசைவில் குறளுக்குப் புரிந்தது. இருந்தும், மரியாதையை நிகழ்த்து என்று கட்டளையிடும் அமைதியை நீட்டித்தார். இந்திரன் தன் சிவந்த கண்களோடு ‘கூச்சப்படாத’ என்றான். தன் உள்ளங்கால்கள் வியர்ப்பது தெரிந்தது. அங்குள்ள எல்லோரும் ஒரு நிமிடம் சிலைகளானால், நிதானமாக அவர்களது முகங்களின் மீது மூத்திரம் பெய்யலாமெனக் கனாச் செய்தான். ஒரு சுளுக்கியாய் மாறி கொட்டிச் சாவது மேன்மை என்று நினைத்தான். அத்தனையும் அடுத்த கணமே வடிந்து இயலாமையோடு மெல்லத் தன் வலக்கையைத் தாழ்த்தி அவரது சுரசுரப்பான பாதத்தைத் தொட்டான். 

வாய் மிகச் சன்னமாக ‘நமஸ்காரம்’ என்றது. தான் பயன்படுத்த நேர்ந்திடாத அச்சொல், எங்கிருந்தோ றெக்கை முளைத்துத்தான் வந்திருக்க வேண்டும் என்று எண்ணினான்.

’ஏன்டா சோமா இப்ப என்னத்தான் பண்ணிட்டு இருக்கெ!’

‘ரியல் எஸ்டேட் தானுங்கப்பா’

‘அப்ப ஒன்னும் செய்யலனு சொல்லு. வயசு என்னாகுது இன்னுமா நீ திருந்தல.’

சோமன் புன்னகைத்தபடி நின்றார்.

‘இந்திரா டே இது என்ன புதுசா சோமனக் கூட்டிட்டுச் சுத்திட்டிருக்க. ஒரு சின்ன பையன வேற கெடுக்கணும்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்களா! கண்ணனாட்டம் இருக்கான் அழகா!’

‘அப்படிலாம் ஒன்னுமில்லேப்பா. நானும் சோமண்ணனும் ஒரு பிசினஸ் பண்ணலாம்னு இருக்குறோம்ப்பா. சுலோச்சனா அதுக்குத்தான் நகையெல்லாம் தந்துச்சு…’

‘ச்சே போங்கடா வெளிய. உருப்படாத கழுதைகளா’ என்று செய்தித் தொலைக்காட்சியின் சத்தத்தைக் கூட்டியபடி முகம் திருப்பிக் கொண்டார் உப்பிலியப்பன். இந்திரன் அப்போதுதான் கடன் பெற்றிருப்பதையே உப்பிலியிடம் சொல்கிறான் என்பது தெரிந்தது. அவசியமற்ற வருகை என சோமுவைப் பார்த்தான் குறள்.

அந்த அறை அதற்குமேல் யாரையும் நிற்க அனுமதிக்காத அமைதியால் நிரம்பியது. 

4

இந்திரன் அவர்களை வம்படியாக உணவறைக்கு அழைத்துச் சென்று இருத்தினான். அவன் நினைத்ததைச் சாதிக்கும்வரை செய்ய நினைத்ததைச் செய்யாமல் விடமாட்டான் என்பது இருவருக்குமே தெரியும். அவனது அம்மா ‘ரெண்டு பேரும் சாப்பிட்டுட்டுத்தான் போவணும். அப்பா அப்படித்தான் சிடுசிடுனு பேசுவாங்க. அத யோசிக்காமச் சாப்பிடுங்க’ என்று தட்டில் சோற்றைப் பதமாகச் சரித்தார். 

தன் கையைப் பிடித்து, உணவு மேசை இருக்கையில் அமர்த்திய சோமனை எரிச்சலுடன் பார்த்தான் குறள். அந்நியர் முன் தான் ஒரு புழுதியாக்கப்பட்டு விட்டதாய்த் தோன்றியது அவனுக்கு. தன் இயல்பு இதுவல்ல என்று தன்னையே தேடினான். சோற்றின் நடுவே பருப்பு நெய் ஊற்றப்பட்டது. கடலைப் பருப்புகள் மிகுதியாய்க் கலந்த முட்டைகோஸ் பொரியல் தட்டினோரம் வைக்கப்பட்டது.

‘சொன்னாக் கேளுமா, எனக்கு வேணாம்மா. இன்னிக்கு ஏந்தான் ஓவராக் கொஞ்சுறியோ’ என்று உணவூட்ட வந்த அம்மாவின் கையை மறித்து, அவர் இடையைத் தன் அகன்ற தலையால் மோதி விளையாடிக் கொண்டிருந்தான் இந்திரன். காட்டெருமையின் தலை, முதிய பசுவின் கழுத்துமேல் ஓய்ந்துகொண்டது போலிருந்தது அக்காட்சி. அழுகை முட்டிவிடும் போலாகிவிட்டது குறளுக்கு. 

‘நீ என்னடா தம்பி லொட்டாங்கய்ய போடுற’ என்ற இந்திரனின் அம்மாவைப் பாராமல்,

‘நான் இடது கைக்காரேன் பாட்டி’ என்றவனாய்த் தன் மாமனை ஏறிட்டான். 

தன் கையைத் திருத்துமாறு பார்த்த மாமனை முறைத்தான். இயற்கைச் சுபாவம், பழக்கத்தை வென்றவாறு தேர்ச்சியாய்ச் செயல்பட்டது. எல்லோர் மீதுமுள்ள பூச்சுகளைத் தன் இடக்கை விரல்கள் சுத்தம் செய்வதாய்ப் பட்டது. பிசைந்த சோற்றை, உருண்டைப் பிடித்தான். சோமன் ஒருவன் முகத்திலாவது விசிறினால் என்ன என்று யோசித்தான். 

மயக்கத்தில் இருந்ததுபோல் தலையாட்டியபடி அசைந்துகொண்டிருந்த சோமன், குறளின் கண்களைப் பார்க்கத் தயங்கியபடி தலைகவிழ்த்தார். பொரியலில் இருந்த கறிவேப்பிலைகளை அவரது விரல்கள் தேடி ஒதுக்கிக்கொண்டிருக்க, உதடுகளில் விரிந்த புன்னகையின் மறைவில் மலர்ந்த வாதை எச்சிலாய்த் தொடைமீது ஒழுகிக் கொண்டிருந்தது. 

உருண்டை பிடிக்கப்பட்டப் பருக்கைகளை ஒருங்கே தன் வாய் நோக்கி குறளின் இடதுகை எடுத்து வர, அவனது வலக்கை விரல்கள் ஒவ்வொன்றும் மேஜைக் காலின் சிலாம்புகள் கையிலேறச் சுறுசுறுப்பாகத் தங்களைச் சுரண்டிக் கொண்டன.

***

ஜார்ஜ் ஜோசப் – இயற்பெயர் ஜோ. ஜார்ஜ் இம்மானுவேல் (1996) இயற்பியலை இளநிலையிலும் தமிழை முதுநிலையிலும் பயின்றவர். பல்கலைக்கழக மானியக் குழவின் (UGC) தகுதித் தேர்வில் தேர்ச்சி (JRF) பெற்றவர். தற்போது ஜமால் முகமது கல்லூரியின் தமிழாய்வுத்துறையில் ‘தமிழ் நாவல்களில் மெய்யியல் நோக்கு’ என்ற தலைப்பில் முனைவர் பட்ட ஆய்வினை முழுநேரமாக மேற்கொண்டுவருகிறார். பல்வேறு அச்சு மற்றும் இணைய இலக்கிய இதழ்களில் கதை, கவிதை, கட்டுரை என எழுதிவருகிறார். ‘எமரால்ட்’, ‘பெருநெஞ்சன்’ ’அலங்கம்’ ஆகிய மூன்று சிறுகதைத் தொகுதிகளும்; ‘பூனைகளில்லா உலகம்’, ‘இஸ்மாயில்’ ஆகிய இரு மொழிபெயர்ப்பு நாவல்களும் சீர்மை பதிப்பக வெளியீடுகளாக வந்துள்ளன. ‘எமரால்ட்’ தொகுப்பிற்காக திருக்கார்த்தியல் (2024) விருதும் ‘பெருநெஞ்சன்’ தொகுப்பிற்காக படைப்பு விருதும் (2025) பெற்றவர். சமீபத்தில் காலச்சுவடு வெளியீட்டில் வந்த இவரது குறுநாவல் தொகுப்பான ‘புளித்த அப்பம்’ கவனம் பெற்று வருகிறது. தொடர்புக்கு: george.joshe@gmail.com,

டொரதி பார்க்கர் 

தமிழில்: சுபஶ்ரீ முரளிதரன்

ப்ளீஸ் கடவுளே, இப்பொழுது அவனிடமிருந்து எனக்கு டெலிஃபோன் அழைப்பு வரவேண்டும். அன்பான என் தேவனே, இப்பொழுது அவன் என்னை அழைக்கட்டும். இதைத் தவிர உம்மிடம் வேறு எதையும் நான் கேட்கமாட்டேன். சத்தியமாகக் கேட்கமாட்டேன். உமக்கு இது ஒரு அற்ப விஷயம்தான். கடவுளே இது உமக்கு சிறிய விஷயம்… மிகவும் சிறியது. இப்பொழுது அவன் என்னைத் டெலிஃபோனில் தொடர்புகொள்ளும்படி செய்துவிடுங்கள்.. ப்ளீஸ், ப்ளீஸ், ப்ளீஸ்

நான் அதைப் பற்றி யோசிக்காவிட்டால், ஒருவேளை டெலிஃபோன் சிணுங்கலாம். சில சமயங்களில் அப்படி நடப்பதுண்டு. என்னால் வேறு எதைப் பற்றியாவது யோசிக்க முடிகிறதா? என்னால் வேறு எதையாவது யோசிக்க முடிந்தால் நன்றாக இருக்கும். ஐந்தைந்தாக ஐநூறுவரை எண்ணினால், ஒருவேளை அப்பொழுது டெலிஃபோன் மணி அடிக்கலாம். நான் மெதுவாகவே எண்ணுவேன். நிச்சயமாக நான் ஏமாற்றமாட்டேன். ஒருவேளை நான் முன்னூறை நெருங்கும்போது மணி அடித்தால் அப்பொழுதும் நான் எண்ணுவதை நிறுத்தமாட்டேன். நான் ஐநூறை எட்டும்வரை அதற்கு பதிலளிக்கமாட்டேன். ஐந்து, பத்து, பதினைந்து, இருபது, இருபத்தைந்து, முப்பது, முப்பத்தைந்து, நாற்பது, நாற்பத்தைந்து, ஐம்பது… ஓஹ்ஹ்.. கடவுளே, ப்ளீஸ் டெலிஃபோன் மணி அடிக்கவேண்டும். ப்ளீஸ்.

இதுதான் நான் கடிகாரத்தைப் பார்க்கப்போகும் கடைசி முறை. நான் திரும்பவும் பார்க்க மாட்டேன். இப்பொழுது மணி ஏழு பத்தாகிறது. அவன் என்னை ஐந்து மணிக்கு அழைப்பதாகக் கூறியிருந்தான். “நான் உன்னை ஐந்து மணிக்கு அழைக்கிறேன் டார்லிங்”, என்றான். அவன் அப்பொழுதுதான் என்னை “டார்லிங்”, என்று சொன்னான் என்று நினைக்கிறேன். ஆமாம். அவன் அப்பொழுது அப்படித்தான் சொன்னான் என்று எனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும். அவன் என்னை “டார்லிங்”, என்று இரண்டுமுறை குறிப்பிட்டான். இரண்டாவது முறை என்பது நான் குட் பை சொன்னபோது. அவன் மிகவும் பரபரப்பாக இருந்தான். அவனால் மற்றபடி வேறு எதுவும் பேச முடியாது, ஆனால், “குட் பை டார்லிங்”, என்றான். நான் அவனை டெலிஃபோனில் அழைத்துப் பேசுவதில் அவனுக்கு ஆட்சேபனை எதுவும் இருக்காது. அவர்களைத் தொலைபேசியில் அழைக்கக்கூடாது என்று எனக்குத் தெரியும். அப்படி செய்தால் நாம் அவர்களைப் பற்றி நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்றும் அவர்களை விரும்புகிறோம் என்றும் அவர்களுக்குத் தெரிந்துவிடும். அவர்களுக்கு அது பிடிக்காது என்றும் எனக்குத் தெரியும். அப்படிச் செய்வது அவர்களுக்கு நம் மேல் வெறுப்பை ஏற்படுத்தும். ஆனால், நான் அவனுடன் மூன்று நாட்களாகப் பேசவில்லை. மூன்று நாட்களாகிவிட்டது. அவன் எப்படி இருக்கிறான் என்று கேட்க மட்டும்தான் செய்தேன். யாராக இருந்தாலும் அதைத்தான் செய்வார்கள். அதை அவன் பொருட்படுத்தியிருக்கமாட்டான். நான் அவனை சங்கடப்படுத்திவிட்டதாக நினைத்திருக்க வாய்ப்பேயில்லை. “இல்லை. நிச்சயமாக நீ என்னை சங்கடப்படுத்தவில்லை”, என்றுதான் சொன்னான். அதைச் சொல்லிவிட்டு நான் உன்னை அழைத்துப் பேசுகிறேன் என்றும் சொன்னான். அப்படி அவன் சொல்லியிருக்கவேண்டிய அவசியம் எதுவும் இல்லை. நான் அழைக்கச்சொல்லி கேட்கவில்லை. உண்மையாகவே நான் அப்படிக் கேட்கவே இல்லை. நிச்சயமாக இல்லை. அவன் அழைப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு, அதை செய்யாமல் இருப்பான் என்று என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. அவனை அப்படி செய்ய வைத்துவிடாதே கடவுளே. ப்ளீஸ் அப்படி மட்டும் செய்துவிடாதே. 

“நான் உன்னை ஐந்து மணிக்கு அழைக்கிறேன் டார்லிங். குட் பை, டார்லிங்”. அவன் வேலைப்பளுவிலும் பரபரப்பிலும் இருந்தான். அவனைச் சுற்றிலும் மனிதர்கள் இருந்தார்கள். இருந்தாலுமே என்னை இரண்டுமுறை டார்லிங் என்று குறிப்பிட்டான். அது எனக்கானது. அவன் என்னுடையவன். நான் மீண்டும் ஒருபோதும் அவனைப் பார்க்க முடியாமல் போனாலும்கூட அதுவே போதுமானது. ஓ அது மிகவும் கொஞ்சமானது. அது போதாது. ஓருவேளை இனி அவனை ஒருபோதும் பார்க்க முடியாதென்றாகிவிட்டால், எதுவுமே போதாது. தயவுசெய்து அவனைப் பார்க்க வைத்துவிடு. கடவுளே தயவு காட்டு. எனக்கு அவன் அந்த அளவிற்கு வேண்டும். எனக்கு அவன் அவ்வளவு தேவைப்படுகிறான். நான் நல்ல பிள்ளையாக இருப்பேன். நான் இன்னும் சிறப்பாக இருக்க முயற்சிப்பேன். நிச்சயமாக இருப்பேன். நீ என்னை மீண்டும் அவனைப் பார்க்கவைத்தால் நிச்சயம் நான் முயற்சி செய்வேன். நீங்கள் அவனை என்னிடம் டெலிஃபோனில் பேசவைத்துவிடுங்கள். ஓ, இப்பொழுதே அவனை எனக்கு டெலிஃபோன் செய்ய வையுங்கள்.

என்னுடைய பிரார்த்தனையை சிறுமையாக நினைத்துவிடாதீர்கள் கடவுளே. நீர் அங்கு மேலே, வெண்மையாகவும் முதுமை படர்ந்தவனாகவும், உம்மைச் சுற்றி தேவதைகள் சூழ, நட்சத்திரங்கள் கடந்து சென்றுகொண்டிருக்க அமர்ந்திருக்கிறீர்கள். நான் உங்களிடம் ஒரு டெலிஃபோன் அழைப்பிற்கான வேண்டுதலுடன் வந்திருக்கிறேன். ஐயோ கடவுளே, சிரிக்காதீர். இது எப்படி இருக்கும் என்று உங்களால் உணர முடியாது. உங்களுக்குக் கீழே நீலவானம் சுழன்றுகொண்டிருக்க, நீர் உன்னுடைய அரியாசனத்தில் பத்திரமாக அமர்ந்திருக்கிறீர். உம்மை எதுவும் தொடமுடியாது. யாரும் உம்முடைய இதயத்தை தங்கள் கைகளால் முறுக்க முடியாது. இது சித்திரவதை. கடவுளே இது கொடுமையானது. மிகவும் கொடுமையானது. நீர் எனக்கு உதவ மாட்டீரா? உம்முடைய மைந்தனுக்காக, எனக்கு உதவி செய்வீராக. அவரின் பெயரால் எதைக் கேட்டாலும் தருபவர் நீங்கள். ஓ கடவுளே, உமது பாசத்திற்குரிய ஒரே மகனும், எங்களின் ஆண்டவருமான ஏசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தினால் வேண்டுகிறேன். அவனை இப்போதே எனக்கு டெலிஃபோன் செய்ய வைப்பீராக. 

நான் இதை நிறுத்த வேண்டும். நான் இந்த மாதிரி இருக்கக்கூடாது. ஒரு இளைஞன் ஒரு பெண்ணிடம் நான் உன்னைக் கூப்பிடுகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு, ஏதோ நடந்துவிட்டக் காரணத்தினால், கூப்பிடாமல் போனால் எப்படி இருக்கும் தெரியுமா? இந்தக் கணத்தில் உலகம் முழுவதிலும் ஏன் இப்படி நடக்கிறது? ஐயோ, உலகம் முழுவதிலும் என்ன நடக்கிறது என்று நான் ஏன் அக்கறை கொள்ள வேண்டும்? இந்த ஃபோன் ஏன் அடிக்கக்கூடாது? ஏன் கூடாது? ஏன் கூடாது? உம்மால் அடிக்க வைக்க முடியாதா? ஐயோ, உம்மால் முடியாதா? கேடுகெட்டவனே, அசிங்கமான ஜொலிக்கும் பொருளே. உமக்கு என்ன வலிக்கிறதா? ஆமாம். உமக்கு வலிக்கத்தான் செய்யும். கேடுகெட்டவனே. உம்முடைய அழுக்குப் பிடித்த வேர்களை சுவரிலிருந்து பிடுங்கி எறிந்துவிடுவேன். உம்முடைய திமிர் பிடித்த கறுத்த முகத்தை சுக்குநூறாக நொறுக்கி விடுவேன். நீர் நாசமாகத்தான் போவீர்.

இல்லை. இல்லை. கூடாது. நான் இதை நிறுத்த வேண்டும். நான் வேறு எதைப் பற்றியாவது யோசிக்க வேண்டும். இப்பொழுது நான் இதைத்தான் செய்யப்போகிறேன். நான் கடிகாரத்தை எடுத்து அடுத்த அறையில் வைக்கப்போகிறேன். அப்பொழுதுதான் நான் அதைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியும். ஒருவேளை நான் பார்க்க நினைத்தால், அதற்காகப் படுக்கை அறைவரை செல்ல வேண்டும். அது ஒரு வேலையாகத் தோன்றிவிடும். நான் அடுத்தமுறை கடிகாரத்தைப் பார்ப்பதற்குமுன் அவன் என்னை அழைத்துவிடுவான். அவன் என்னை அழைத்தால், நான் அவனிடம் இனிமையாக பேசுவேன். அவன் இன்றிரவு என்னை சந்திக்க முடியாது என்று சொன்னால், “ஏன், அதனால் என்ன பரவாயில்லை டியர்; அதற்கென்ன, பரவாயில்லை”, என்று சொல்வேன். நான் அவனை முதலில் சந்தித்தபோது எப்படியிருந்தேனோ அதேபோலவே இருப்பேன். அப்படியானால் அவன் என்னை மீண்டும் விரும்பக்கூடும். நான் முதலில் இனிமையானவளாகத்தான் இருந்தேன். ஓ, ஒருவரைக் காதலிப்பதற்குமுன் இனிமையானவராக இருப்பதென்பது சுலபம். 

அவன் என்னை இன்னமும் கொஞ்சம் விரும்பத்தான் செய்கிறான். இல்லாவிட்டால் அவனால் இன்று இரண்டுமுறை என்னை “டார்லிங்’ என்று அழைத்திருக்க முடியாது. எல்லாம் முடிந்து போய்விடவில்லை. அவனுக்கு என்மீது கொஞ்சம் பிரியம் இருந்தாலும், அவன் கொஞ்சமே கொஞ்சமாக என்னை விரும்புவதாக இருந்தாலும், இங்கே பாருங்கள் கடவுளே, நீர் அவனை எனக்கு டெலிஃபோன் செய்ய வைக்க வேண்டும். அதற்குமேல் நான் உம்மிடம் கேட்பதற்கு எதுவும் இல்லை. நான் அவனிடம் இனிமையாக நடந்துகொள்வேன். எனக்கு மிகவும் குதூகலமாக இருக்கும். நான் முன்பு இருந்ததைப் போலவே இருப்பேன். அவனும் என்னை மீண்டும் காதலிக்கத் தொடங்கி விடுவான். அதற்குப் பிறகு நான் உம்மிடம் கேட்பதற்கு எதுவும் இருக்காது. உமக்கு இது புரியவில்லையா கடவுளே? அதனால் நீர் அவனை எனக்கு டெலிஃபோன் செய்ய வைக்கமாட்டீரா? செய்ய மாட்டீரா? ப்ளீஸ், ப்ளீஸ்?

நான் பைத்தியமாக இருப்பதால் நீங்கள் என்னை தண்டிக்கிறீர்களா கடவுளே? நான் அப்படி செய்தேன் என்று உமக்கு என்மேல் கோபமா? ஆனால் பாருங்கள் கடவுளே, இங்கு நிறைய தீயவர்கள் இருக்கிறார்கள். நீர் என்னிடம் மட்டும் இவ்வளவு கடினமாக நடந்துகொள்ளக் கூடாது. அது அப்படி ஒன்றும் தீய விஷயம் கிடையாது. அது ஒன்றும் கெட்ட விஷயமாக இருந்திருக்கவே முடியாது. நாம் யாரையும் துன்புறுத்தவில்லை கடவுளே. எந்த மனிதரையாவது துன்புறுத்தினால்தான் அது கெட்டதாகக் கருத முடியும். நாங்கள் ஒரு ஜீவனையும் துன்புறுத்தவில்லை என்பது உங்களுக்கே தெரியும். அது தவறானதில்லை என்றும் உங்களுக்குத் தெரியும். தெரியாதா கடவுளே? ஆக, நீர் இப்பொழுது அவனை எனக்கு டெலிஃபோன் செய்ய வைக்க மாட்டீர்கள்? 

` அவன் எனக்கு டெலிஃபோன் செய்யவில்லை என்றால் கடவுள் என்மீது கோபமாக இருக்கிறார் என்று எனக்குத் தெரிந்துவிடும். நான் இப்பொழுது ஐந்தைந்தாக ஐநூறு வரை எண்ணத்தொடங்குவேன். அதற்குள் அவன் என்னை அழைக்கவில்லை என்றால், கடவுள் இனிமேல் எனக்கு உதவமாட்டார் என்று தெரிந்துவிடும். அதுதான் சமிக்ஞை. ஐந்து, பத்து, பதினைந்து, இருபது, இருபத்தைந்து, முப்பது, முப்பத்தைந்து, நாற்பது, நாற்பத்தைந்து, ஐம்பது, ஐம்பத்தைந்து… அது தவறுதான். அது தவறுதான் என்று எனக்குத் தெரியும். சரி, கடவுளே என்னை நரகத்திற்கு அனுப்பிவிடுங்கள். நீங்கள் உங்கள் நரகத்தைக் காட்டி என்னை அச்சுறுத்தப் பார்க்கிறீர்கள். அப்படித்தானே? உங்களுடைய நரகம் என்னுடையதைவிட கொடுமையானது என்று நினைக்கிறீர்களா? 

நான் செய்யக்கூடாது. நான் செய்துவிடக்கூடாது. அவன் என்னை அழைப்பதற்கு சற்று தாமதமாகிறது என்று நினைக்கிறேன். அதற்காக நான் உணர்ச்சிவசப்படத் தேவையில்லை. ஒருவேளை அவன் டெலிஃபோனில் அழைக்கவே மாட்டானாக இருக்கலாம். ஒருவேளை டெலிஃபோனில் அழைக்காமல் நேரில் வந்துவிடக்கூடும். நான் அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்து அவன் மன்னிப்புக் கேட்கலாம். அவர்களுக்கு அழுவது பிடிக்காது. அவன் அழமாட்டான். அவனை நான் அழவைக்கவேண்டும் என்று கடவுளிடம் வேண்டுகிறேன். அவன் அழுது , தரையில் புரண்டு, மனம் கனத்து, நொந்துபோகவேண்டும். அப்படியாக அவனை நரக வேதனையில் வீழ்த்தவேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.

அவன் எனக்கு அப்படி எதுவும் நினைக்கமாட்டான். நான் எப்படி உணர்கிறேன் என்றுகூட அவனுக்குத் தெரியாது என்றுதான் நினைக்கிறேன், நானாக சொல்லாமல், அவனுக்குத் தெரியவேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். அவர்களால்தான் அழுகிறோம் என்று சொல்வதை அவர்கள் விரும்பமாட்டார்கள். அவர்களால்தான் நீ மகிழ்ச்சியாக இல்லை என்று சொல்வதையும் அவர்கள் விரும்பமாட்டார்கள். அப்படிச் சொன்னால், அவர்கள் உன்னை அதீத பற்றீடுபாடும் எதிர்பார்ப்பும் உடையவள் என்று எண்ணிவிடுவார்கள். பிறகு அவர்கள் உன்னை வெறுக்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். எப்பொழுதெல்லாம் நீ உண்மையாகவே என்ன நினைக்கிறாய் என்பதை சொல்கிறாயோ அப்போதெல்லாம் அவர்கள் உன்னை வெறுப்பார்கள். நீ எப்பொழுதும் சிறுசிறு விளையாட்டுகளை விளையாடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். நான் அப்படியெல்லாம் தேவையில்லை என்று நினைத்துவிட்டேன். இது ஏதோ பெரிய விஷயம், நாம் நினைப்பதையெல்லாம் சொல்லிவிடலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். அப்படி ஒருபோதும் செய்துவிடமுடியாது என்பதுதான் என் கணிப்பு. ஒருபோதுமே அந்த அளவிற்குப் பெரிதாக எதுவும் இருந்துவிட முடியாது என்றுதான் கருதுகிறேன். அவன் என்னை இப்பொழுது தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டால், நான் அவன்மீது வருத்தத்தில் இருந்ததாக சொல்லமாட்டேன். அவர்களுக்கு சோகமாக இருப்பவர்களைப் பிடிக்காது. நான் இனிமையானவளாகவும் குதூகலமானவளாகவும்தான் இருப்பேன். அவனுக்கு வேறு வழியே இல்லை. என்னை விரும்பித்தான் ஆகவேண்டும். இதெல்லாம் அவன் என்னை டெலிஃபோனில் அழைத்தால் மட்டுமே. அவன் என்னை தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டால் மட்டுமே சாத்தியம்.

அவன் அதைத்தான் செய்துகொண்டிருக்கிறான் போலிருக்கிறது. என்னை டெலிஃபோனில் அழைக்காமல் நேரில் வந்துகொண்டிருக்கிறான் போலிருக்கிறது. ஒருவேளை அவன் இப்பொழுது வந்துகொண்டிருக்கக்கூடும். அவனுக்கு ஏதாவது நடந்திருக்கும். ஒருபோதும் அவனுக்கு எதுவும் நேர்ந்துவிடக்கூடாது. அவனுக்கு ஏதாவது நடந்திருக்கக்கூடும் என்று என்னால் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியாது. அவனை வாகனம் எதுவும் மோதிவிடும் என்று கற்பனை செய்ய மாட்டேன். அவன் அசைவற்று இறந்துக் கிடப்பதாக என்னால் யோசிக்கவே முடியாது. அவன் இறந்துபோகவேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். இது மோசமான ஆசை. மிகவும் மோசமான ஆசை. அவன் இறந்து போய்விட்டானென்றால், அவன் என்னுடையதாகிவிடுவான். அவன் இறந்துவிட்டால், நான் இன்றைய நாளையோ, கடந்த சில வாரங்களையோ ஒருபோதும் நினைத்துப் பார்க்க மாட்டேன். நான் அருமையாக கழிந்த நாட்களைத்தான் நினைவில் கொள்வேன். அவை அனைத்துமே அழகானதாக இருக்கும். அவன் இறந்துபோகவேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். அவன் இறந்துபோகவேண்டும். இறந்து, இறந்துபோக வேண்டும்.

இது மிகவும் அற்பமானது. ஒருவர் அழைக்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு அழைக்காமல் போனால் உடனே அவர்கள் இறந்துபோய்விடவேண்டும் என்று நினைப்பது மிகவும் அற்பமானது. ஒருவேளை கடிகாரம் விரைவாக இருக்கலாம். எனக்கு அது சரியா என்று தெரியவில்லை. அவன் தாமதப்படுத்தவே இல்லையோ என்னவோ. ஏதாவது ஒன்று அவனைத் தாமத்தப்படுத்தியிருக்கலாம். ஒருவேளை அலுவலகத்தில் தங்கிவிட நேர்ந்திருக்கலாம். ஒருவேளை வீட்டிற்குச் சென்று அங்கிருந்து என்னிடம் தொலைபேசியில் பேசலாம் என்று நினைத்திருக்கலாம். அதற்குள் யாராவது வீட்டிற்கு வந்திருக்கலாம். மற்றவர்கள் முன்பாக அவன் என்னுடன் பேச விரும்பமாட்டான். ஒருவேளை அவனுக்கு என்னைக் காக்க வைப்பதில் சற்று, சற்றே சற்று வருத்தமாக இருக்கலாம். ஒருவேளை நான் அவனை அழைப்பேன் என்று நினைத்திருக்கலாம். நானே அதைச் செய்யாலாம். 

நான் செய்யக்கூடாது. நான் செய்யக்கூடாது. நான் செய்துவிடவே கூடாது. ஐயோ கடவுளே, என்னை அவனுக்கு டெலிஃபோன் செய்ய வைத்துவிடாதீர். என்னை அப்படி செய்வதிலிருந்துக் காப்பாற்றிவிடுவீராக. உமக்குத் தெரிந்ததைப்போலவே எனக்கும் தெரியும். அவனுக்கு என்மேல் அக்கறை இருந்திருந்தால், அவன் எங்கிருந்தாலும், எத்தனைபேர் அவனைச் சுற்றி இருந்திருந்தாலும் அவன் என்னை அழைத்திருக்க முடியும். எனக்கு அதை புரியவைத்துவிடுங்கள். கடவுளே, நான் உங்களை எல்லாவற்றையும் சுலபமாக்கிவிடச் சொல்லிக் கேட்கவில்லை. உலகத்தை படைக்க முடிந்த உங்களால் அதை செய்ய முடியாது. என்னைப் புரிந்துகொள்ள செய்யுங்கள். கடவுளே என்னைத் தொடர்ந்து நம்பிக்கொண்டிருக்கவிடாதீர்கள். எனக்கு நானே ஆறுதல்படுத்திக்கொள்ள விடாதீர்கள். தயவுசெய்து என்னை நம்பிக்கையுடன் இருக்க விடாதீர்கள். என் அன்பான கடவுளே, தயவுசெய்து என்னை அப்படி இருக்கவிட வேண்டாம்.

நான் அவனுக்கு டெலிஃபோன் செய்யமாட்டேன். நான் உயிரோடு இருக்கும்வரை ஒருபோதும் அவனுக்கு டெலிஃப்ஃபொன் செய்யமாட்டேன். நான் அவனை அழைப்பதற்கு முன், அவன் நரகத்தில் அழுகட்டும். கடவுளே, நீர் எனக்கு வலிமை கொடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; அந்த வலிமை என்னிடமே இருக்கிறது. அவனுக்கு நான் உண்மையிலேயே வேண்டுமென்றால், அவன் என்னைத் தேடி வந்திருப்பான். நான் எங்கே இருக்கிறேன் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். நான் இங்கே அவனுக்காகக் காத்திருக்கிறேன் என்பதும் அவனுக்குத் தெரியும். அவன் என்னைப் பற்றி மிகவும் உறுதியாக இருக்கிறான், மிக மிக உறுதியாக இருக்கிறான். அப்படி அவர்களுக்கு உறுதியாகத் தெரிந்தபின் ஏன் வெறுக்கிறார்கள் என்பது எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது. அது நிச்சயமாக இனிமையானதாகத்தான் கருத வேண்டியிருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. 

 நான் அவனை தொலைபேசியில் அழைப்பது என்பது மிகவும் சுலபமானது. அப்படி செய்தால் நிலைமை எனக்குத் தெரிந்துவிடும். அது ஒன்றும் முட்டாள்தனமான காரியம் இல்லை. அவனும் அதைப் பொருட்படுத்தமாட்டான். ஒருவேளை அவன் அதை விரும்பக்கூடும். ஒருவேளை அவன் என்னைத் தொடர்புகொள்ள முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கலாம். சில சமயம் மக்கள் மேலும் மேலும் தொலைபேசியில் தொடர்புகொள்ள முயற்சித்துக் கொண்டிருப்பார்கள், கடைசியில் அந்த எண் பதிலளிக்கவில்லை என்று வருவதுண்டு. ஓ கடவுளே, அந்த டெலிஃபோனிலிருந்து என்னைத் தொலைவில் இருக்க வையுங்கள். என்னை தள்ளியிருக்க வையுங்கள். என்னுடைய பெருமிததத்தைக் கொஞ்சமாவது காப்பாற்றிக் கொள்கிறேன். எனக்கு அது தேவைப்படும் என்று நினைக்கிறேன். கடவுளே அது ஒன்று மட்டும்தான் என்னிடம் இருக்கிறது என்று எண்ணுகிறேன். 

என்னால் அவனுடன் பேசமால் இருக்க முடியவில்லையென்றால் என் பெருமிதத்தினால் என்ன பயன்? அப்படிப்பட்ட பெருமிதம் என்பது மட்டமான கேவலமான ஒன்று. உண்மையான பெருமிதம், உயர்வான பெருமிதம் என்பது அப்படி ஒன்று இல்லாமலே இருப்பதுதான். நான் இதைச் சொல்வது அவனைத் தொலைபேசியில் அழைக்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல. அப்படியில்லை. அது உண்மைதான் என்று எனக்குத் தெரியும். நான் உயர்ந்த மனம் கொண்டவளாக இருப்பேன். இந்த அற்பமான பெருமிதங்களையெல்லாம் கடந்துவிடுவேன்.

கடவுளே தயவு செய்து அவனுக்கு டெலிஃபோன் செய்வதிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றிவிடுங்கள். ப்ளீஸ் கடவுளே.

பெருமிதத்தைப் பற்றி பேசுவதற்கு என்ன இருக்கிறது என்று எனக்குப் புரியவில்லை. இது ஒரு சிறிய விஷயம். இதில் எதற்காக நான் பெருமிதத்தையெல்லாம் கொண்டுவருகிறேன். எதற்காக இவ்வளவு அலட்டிக்கொள்கிறேன். நான் அவனைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம். அவன் என்னைத்தான் ஐந்து மணிக்கு அழைக்கும்படி சொல்லியிருப்பான். அவன் அப்படித்தான் சொல்லியிருக்கக்கூடும். நான்தான் சரியாகக் காதில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. “ஐந்து மணிக்கு எனக்கு ஃபோன் செய் டார்லிங்”, எனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும். அவன் அப்படித்தான் சொன்னான். ஐயோ கடவுளே, நான் இப்படி பேசி, என்னை நானே ஏமாற்றிக்கொள்ள விடாதீர்கள். எனக்கு புரிய வையுங்கள். தயவுசெய்து என்னை புரிந்துகொள்ள வையுங்கள்.

நான் வேறு எதைப் பற்றியாவது யோசிக்கிறேன். நான் வெறுமனே அமைதியாக அமர்ந்திருப்பேன். என்னால் அப்படி இருக்க முடிந்தால், என்னால் அப்படி அமைதியாக உட்கார முடிந்தால், நான் ஏதாவது புத்தகத்தைப் படிக்கலாம். ஐயோ, எல்லாப் புத்தகங்களும் மக்கள் ஒருவரையொருவர் காதலிப்பது, உண்மையாக, இனிமையாக காதலிப்பதைப் பற்றியதாகத்தான் இருக்கின்றன. இதையெல்லாம் எதற்காக எழுதுகிறார்கள்? அது உண்மையில்லை என்று அவர்களுக்குத் தெரியாதா? அவர்களுக்கு இது பொய் என்று தெரியாதா, கடவுளே, இது சுத்தப் பொய் என்று தெரியாதா? இது எத்தகைய வேதனையை அளிக்கிறது என்று தெரிந்தும் எதற்காக இதைப் பற்றி அவர்கள் சொல்ல வேண்டும்? நாசமாய் போகட்டும். நாசமாகப் போகட்டும். போய்த் தொலையட்டும். 

மாட்டேன். நான் அமைதியாக இருப்பேன். இதில் பரபரப்படைய ஒன்றுமேயில்லை. இருக்கட்டும். ஒருவேளை அவன் எனக்கு அவ்வளவு பழக்கமில்லாத ஒருவனாக இருந்திருந்தால், ஓருவேளை அவன் இன்னொரு பெண்ணாக இருந்திருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும். நான் சாதாரணமாக டெலிஃபோனில் அழைத்து, “உனக்கு என்னவாயிற்று?”, என்றுதானே கேட்டிருப்பேன். நான் நிச்சயம் அதைத்தான் செய்திருப்பேன். இப்படியெல்லாம் யோசித்திருக்கவே மாட்டேன். நான் அவனைக் காதலிக்கிறேன் என்பதால் மட்டும் ஏன் என்னால் அவனிடம் இயல்பாகவும் சாதாரணமாகவும் இருக்க முடியவில்லை. என்னால் முடியும். உண்மையாகவே என்னால் முடியும். அவனுக்கு டெலிஃபோன் செய்து நான் இயல்பாகவும் இனிமையாகவும் அவனிடம் பேசுவேன். வேண்டுமானால் நான் அப்படி செய்கிறேனா என்று பாருங்கள். கடவுளே, என்னை டெலிஃபோன் செய்ய வைத்துவிடாதீர்கள். வேண்டாம். வேண்டாம். வேண்டாம்.

கடவுளே, அவன் என்னை அழைக்கவைக்க மாட்டீர்களா? உறுதியாகத்தான் இருக்கிறீர்களா கடவுளே? உங்களால் அதை மாற்றிக்கொள்ள முடியாதா? உங்களால் முடியாதா? நான் ஒன்றும் அவனை இப்பொழுதே என்னை அழைக்க வைக்கும்படிக் கேட்கவில்லை, கடவுளே. சற்று நேரம் கழித்து செய்ய வைத்தால் போதும். நான் ஐந்தைந்தாக ஐநூறுவரை எண்ணுகிறேன். நான் அதை நிதானமாகவும் நேர்மையாகவும் செய்கிறேன். அதற்குள் அவன் என்னை அழைக்காவிட்டால், நான் அவனை அழைக்கிறேன். நான் செய்வேன். ஒஹ்ஹ், கடவுளே, என் அன்பான கடவுளே, அன்பும் கருணையுமான கடவுளே, சொர்கத்தில் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட என் தந்தையே, அதற்குள் அவனை எனக்கு டெலிஃபோன் செய்ய வையுங்கள். கடவுளே, கருணை காட்டுங்கள். ப்ளீஸ். 

ஐந்து, பத்து, பதினைந்து, இருபது, இருபத்தைந்து, முப்பது, முப்பத்தைந்து…. 

***

டொரதி பார்க்கர் (1893 – 1967) (Dorothy Parker) – அமெரிக்காவின் புகழ்பெற்ற கவிஞர், சிறுகதை எழுத்தாளர், விமர்சகர் மற்றும் நகைச்சுவை எழுத்தாளர் ஆவார். கூர்மையான நகைச்சுவை, கிண்டல் கலந்த எழுத்து, மனித உறவுகள் மற்றும் நகர வாழ்க்கையின் சிக்கல்களை நுட்பமாகச் சித்தரிக்கும் திறன் ஆகியவற்றால் அவர் பெரிதும் அறியப்படுபவர்.

சுபஶ்ரீ முரளிதரன் – சென்னையை பூர்வீகமாக கொண்டவர். சுற்றுப்புறத் தூய்மை மற்றும் மாசு கட்டுப்பாடு குறித்துப் பல நிகழ்வுகளைப் பள்ளி கல்லூரிகளுக்காக ஒருங்கிணைத்து நடத்தியிருக்கிறார். வாசகசாலை அமைப்பின் கவிதை நிகழ்வுகளை அசோக் நகர் வட்டார நூலகத்தில் ஒருங்கிணைத்து நடத்தியிருக்கிறார். அவள் விகடனில் அறிமுக எழுத்தாளர்கள் வரிசையில் இவருடைய கதை வெளியாகி இருக்கிறது. அதுபோலவே கவிதைகள் சினேகிதி, துளிர், இருவாட்சி, வளரி போன்ற இதழ்களில் வெளியாகியிருக்கின்றன. காஃப்காவின் “உருமாற்றம்” நாவலை தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். மின்னஞ்சல் முகவரி : subhamsn@gmail.com

இஸ்ரேல் ஸாங்வில்

தமிழில் : பாலா இளம்பிறை

சிறுவயதில் அவர்களுக்கிடையே ஒரு சச்சரவு வந்தது. ஒருவருக்கொருவர் இனிமேல் ஒருபோதும் பேசிக்கொள்வதில்லை என்று அவர்கள் பரஸ்பரம் உறுதி பூண்டனர். அப்போதெல்லாம், பேசக்கூடியதான சூழல்களைத் தவிர்ப்பதற்காக ஜெபம் மாதிரியான ​​ஒரு பழைய சிறுவர் காலத்துச் சடங்குப் பாடலைப் பாடிக்கொண்டே தங்கள் ஆள்காட்டி விரல்களை நனைத்து உலர்த்தும் வழக்கத்தையும் அவர்கள் பின்பற்றினர். பெற்றோரின் கெஞ்சல்களும் சமாதானங்களும் கண்டிப்புகளும் தண்டனைகளும் ஒருபுறம் இருக்க, விதைப்பு-அறுவடை, வெயில்-நிழல், இன்பம்-துன்பம் என எல்லாப் பருவங்களும் காலநிலைகளும் மாறி மாறி வந்தபோதும், அன்றாட வாழ்வில் அவர்கள் தொடர்ந்து அருகருகேயே வாழ்ந்தபோதும், அந்தப் பிடிவாதமான கிராமத்து இயல்புக்கே உரிய உறுதியுடன் அவர்கள் தங்களது அந்த முட்டாள்தனமான சபதத்தைக் கடைப்பிடித்தனர். 

மரணம், நற்பேறு இன்மை என்று அவர்கள் வாழ்வில் மாறி மாறி நிகழ்ந்த எதுவும் அவர்களை ஒன்றிணைக்கவில்லை; தந்தை இறந்து, அவர்களின் அந்தப் பழைய பண்ணை விற்கப்பட்டபோதும், இரயிலில் ​​அதே மௌனத்துடன் அவர்கள் லண்டனுக்குப் பயணப்பட்டனர் — அதுவும் அதே மாதிரியான சூழல்களைத் தேடியே. அவர்களுக்கிடையேயான தூரம் மிகக் குறைவாகவே இருந்தபோதிலும், அவரவர்களுக்கான பணி அவர்களைப் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிரித்து வைத்திருந்தது. தெருக்களில் அடிக்கடி ஒருவரையொருவர் எதேச்சையாக பார்த்துக்கொள்ள நேரிட்டாலும், முறைத்துக்கொள்வது அவர்கள் வழக்கமாய் இருந்தது. 

அவர்களுள் மூத்தவளான ஹானர் உள்ளூர் கைவினைஞர் ஒருவரை மணந்துகொண்டாள். அதற்கு இரண்டரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இளையவளான மெர்சி, ஹானர்’இன் கணவருடன் பணிபுரிந்த ஒருவரை மணந்துகொண்டாள். கணவர்கள் இருவரும் நண்பர்களாய் இருந்தனர். அழுக்கு நிறைந்த தெருவொன்றின் எதெரெதிராய் இருபுறமும் அமைந்திருந்த தங்கள் வீடுகளுக்கு அவர்கள் அடிக்கடி ஒருவரையொருவர் சந்திக்கச் சென்று வந்தனர். அவர்களின் மனைவிகளும் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றனர். ஹானரோ அல்லது மெர்சியோ, தங்களுக்குள் இருந்த மனத்தடை குறித்த எந்தவொரு குறிப்பையும் ஒருபோதும் தங்களை மீறி வெளிப்படுத்திவிடக் கூட அனுமதிக்கவில்லை. இருவரின் குடும்பங்களிலும் அவர்களின் அந்த மௌனத்தை மௌனத்துடனேயே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பது மட்டும் புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. குடும்பம் இப்போது பெரிதாகிவிட்டது. பழமைவாத கிறித்துவ மத இயக்கத்தைப் பின்பற்றுபவர்களாக இருந்ததாலும் கருக்கலைப்பு சம்பந்தமான நடைமுறைகள் அவ்வியக்கத்தில் தடை செய்யப்பட்டிருந்ததாலும், அவ்விருவருக்கும் தலா ஒரு பெரிய அளவு எண்ணிக்கையிலான பிள்ளைகள் இருந்தனர். அந்தப் பிள்ளைகள் தெருக்களிலும் ஒருவருக்கொருவர் வீடுகளிலும் கூடி விளையாடியும் சண்டையிட்டும் திரிந்தனர். ஆனாலும், பிள்ளைகளுக்கிடையே நிகழ்கிற தெருச் சண்டைகளோ அல்லது அவர்களுக்குள் எழுகின்ற மனக்கசப்புகளோ கூட, அந்தத் தாய்மார்களை ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளத் தூண்டவில்லை. ஆவேசக் கொந்தளிப்பால் சொற்கள் பொங்கி நுரைத்துக்கொண்டு வந்தாலும் அவற்றை அடக்கி வைத்த வேதனையில் வெடித்துச் சிதறும் நிலையில், இயலாமையுடன் கூடிய ஆத்திரத்தோடு தங்கள் வீட்டு வாசல்களில் நின்றிருப்பர். இருவரில் ஒருவரின் ஒரு குழந்தை இறந்தபோது கூட, மற்றவள் பேசும் திறனற்றவளைப் போல மௌனமாகத் தன் வீட்டின் சன்னல் வழியாக அந்தக் குழந்தையின் இறுதிச் சடங்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள். 

ஆண்டுகள் உருண்டோடின; ஆனாலும், அவர்களின் வாழ்வின் ஊடே மௌனமென்னும் ஆறு வற்றாமல் சலசலத்து ஓடிக்கொண்டேயிருந்தது. அவர்களின் வசீகரத் தோற்றம் மங்கிப்போனது. நெடிய வாழ்வு தந்த சுமையும் குழந்தைப்பேறு சார்ந்த பாரமும் அவர்களின் மீது அழுத்தமாய் அமர்ந்திருந்தன. அவர்களின் பழுப்பு நிறக் கூந்தலில் நரை முடிகள் படர்ந்துவிட்டன. பின், அந்த சாம்பல் நிற நரைத்த கூந்தலிலும் பழுப்பு மயிர்க் கற்றைகள் ஊடுருவி விட்டன. இளமையின் வசந்த காலத்து கன்னக் கதுப்புகள் கவர்ந்திழுக்கும் குழிகள் முதுமையின் சுருக்கங்களாய் இடமாற்றம் பெற்றுவிட்டன. ஆண்டுகள் உருண்டோடின; குடும்பங்களுக்கு இடையேயான முதிர்வின் மரணங்களும் தனது வேலைகளைத் தீவிரப்படுத்தின. ஹானர்’இன் கணவர் காலமானார். மெர்சி தனது மருமகள் இறந்த ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு தனது மகனையும் இழந்தாள். பல சின்னஞ் சிறுசுகளை காலரா நோய் பலி வாங்கியது. ஆனால் சகோதரிகள், கடின உழைப்பால் கூன் விழுந்தும் அந்தத் தொடர் உழைப்பிலும் துயரத்திலும் உழன்றதன் விளைவாக வாடிய நிலையிலும் காலம் மேடுறுத்துகின்ற உறைபனியை மிஞ்சியும் அப்படியப்படியே வாழ்ந்து வந்தனர். 

மெர்சியும் ஒருநாள் மரணப்படுக்கையில் விழுந்து விட்டாள். நீண்ட காலமாய் கவனிக்கப்படாமல் புறக்கணிக்கப்பட்ட உள்ளார்ந்த நோயொன்று, அடுத்த ஒரு வாரத்திற்குள் அவளது உயிரைப் பறித்துவிடும் என்பது கணிக்கப்பட்டது. அதையே மருத்துவரும் மெர்சியின் கணவனிடம் கூறினார். 

அவர் வழியாக அந்தச் செய்தியானது, அப்போது வரையிலும் ஹானருடன் வசித்து வந்த அவளது மூத்த மகனைச் சென்றடைந்தது. மாலைக்குள் அந்தச் செய்தி ஹானரையும் சென்றடைந்தது. 

மகன் வந்து அவளிடம் அதைச் சொன்ன மாத்திரத்தில், அவள் சட்டென்று மாடிக்குச் சென்றுவிட்டாள்; அவளது உணர்ச்சியற்ற முகபாவனையைப் பார்த்து அவன் திகைத்து நின்றான். கீழே வந்தபோது தலையில் ஸ்கார்ஃப்’ம் தோளில் சால்வையும் அணிந்திருந்தாள். அவள் தள்ளாடித் தள்ளாடி நடந்து தெருவைக் கடந்து, தன் வாழ்நாளில் முதன்முறையாகத் தன் சகோதரி மெர்சியின் வீட்டு வாசலைக் கடந்து உள்ளே நுழைவதைக் கண்டு அவன் மகிழ்ச்சியும் வியப்பும் ஒருசேரக் கொண்டான். 

சுருங்கிய உதடுகளோடு ஹானர் நோயாளியின் அறைக்குள் நுழைந்தபோது, ​​மரணத் தறுவாயிலிருந்த அந்த உயிரின் மெலிந்து சுருங்கிப் போயிருந்த முகத்தில் ஓர் ஒளி மின்னல் வெட்டி மின்னியது. படுக்கையில் இருந்து அவள் சற்றே எழுந்து அமர்ந்தாள். அவளது உதடுகள் மெதுவாய்ப் பிரிந்தன. பின் இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டன. முகம் இருண்டு போயிற்று. 

எதுவும் செய்யவியலாத நிலையில் திராணியற்று அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்த மெர்சியின் கணவனை நோக்கி, ஆத்திரத்துடன் திரும்பினாள் ஹானர். “அவளோட உடம்பு இவ்வளவு மோசமாகப் போற அளவுக்கு ஏன் விட்டீங்க?”, என்றாள். 

“எனக்குத் தெரியல”, என்று அந்த முதியவர் தத்தித் தத்திப் பேசினார். அவளது கேள்வியை விட, அங்கே அவளது வருகையே அவரை பெரிதும் திகைப்புக்குள்ளாக்கியிருந்தது. “அவ எப்பவும் எதையும் பேசாதவளாவே இருந்தா”. 

ஹானர் அத்தனைப் பொறுமையின்றி அவனைப் புறந்தள்ளிவிட்டு, படுக்கைக்கு அருகில் இருந்த மேசையின் மீதிருந்த மருந்து பாட்டிலை எடுத்துப் பரிசோதித்தாள். 

“மருத்துவர் சொன்ன மருந்து டோசேஜ் அளவை அவள் எடுத்துக்கிற நேரமில்லையா இது?” 

“ஆமா.. அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்”. 

ஹானர் கோபத்தில் சீறினாள். “என்ன பயன் உங்களால?”. அவள் கவனமாக அந்த மருந்துத் திரவத்தை அளவோடு எடுத்துத் தனது சகோதரியின் உதடுகளில் வைத்தாள். அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகத் திறந்த அந்த உதடுகள், பின் மீண்டும் இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டன. 

“உங்க மனைவிக்கு இப்போ எப்படியிருக்கு?”, சற்று இடைவெளி விட்டு கேட்டாள் ஹானர். “இப்போ எப்படியிருக்கு மெர்சி”, பெரியவர் சங்கடத்துடன் மனைவியை பார்த்துக் கேட்டார். 

வயதானவள் தலையை ஆட்டினாள். “நான் வேகமா பயணப்பட்டுகிட்டு இருக்கேன், ஜிம்”, மிகப் பலவீனமாக அவள் முணுமுணுத்தாள். காகிதம் போல் உலர்ந்து போயிருந்த அவளது முகத்தின் மீது கழிவிரக்கத்தின் கண்ணீர்த் துளியொன்று வழிந்தோடியது. 

“என்ன அபத்தமான பேச்சு இது!” ஹானர் கடுகடுத்தாள். “தையல்கடையில நிக்கிற பொம்மை மாதிரி ஏன் நிக்கிறீங்க? உற்சாகமா இருன்னு நீங்க ஏன் அவளுக்கு சொல்லக் கூடாது?” 

“தெம்பா சந்தோசமா இரு, மெர்சி”, முதியவர் கரகரப்பான குரலில் நடுங்கிக்கொண்டே கூறினார். 

ஆனால் அதையெல்லாம் கேட்பதற்குப் பதிலாக மெர்சி முனகினாள். பதட்டத்துடனும் அதிருப்தியுடனும் மறுபக்கமாய் சுவரை நோக்கி திரும்பிக் கொண்டாள். 

“எனக்கு ரொம்ப வயசாயிட்டுது.. ரொம்பவும் வயசாயிட்டுது,” “நேரம் வந்திடுச்சு”, அவள் புலம்பினாள். 

மெர்சியின் தலையணையை சரி செய்தவாறே ஜிம்’மைப் பார்த்து கோபத்துடன் கேட்டாள் ஹானர், “அவ இப்படிப் பேசி எப்போவாவது கேள்விப்பட்டிருக்கீங்களா?”. “அவ எப்போதும் தன் வயதைப் பற்றிப் பெருமை பேசிக்கிட்டிருப்பா. அவ எப்போவுமே தன்னைவிட வயசுல மூத்தவங்களுக்குச் சமமா தன்னையும் நெனைச்சிட்டே இருப்பா. அவளை விட மூத்தவ – அவளுக்கு ரெண்டு வயசும் எனக்கு அஞ்சு வயசும் இருந்தப்போ, அவளை என் கைகள்ல தூக்கிச் சுமந்த நான், இப்பவும் நல்லா ஆரோக்கியமா தெம்பா இருக்கேன். இன்னும் ரொம்ப காலத்துக்கு மண்ணுக்குள்ள போற எண்ணமே எனக்கு இல்லை. ஒரு நேரத்துல அவளைவிட ஏறக்குறைய மூணு மடங்கு வயசு மூத்தவளா அவ கண்ணுக்கு முன்னால இருந்தவ நான்; அப்படிப்பட்ட என்னையும் மீறி, எனக்கு முன்னாடியே சாகுறதப் பத்திப் பேசுற துணிச்சல் அவளுக்கு வந்திருக்கு பாருங்க.” 

அவள் தன் தொப்பியையும் சால்வையையும் கழற்றினாள். “பிள்ளைங்க யாரையாவது அனுப்புங்க, என் பையனுக்கு சொல்லியனுப்பணும், இன்னைக்கி நான் இங்கேயே தங்கிக்கிறேன்னு. அப்புறம் அவங்க எல்லாரையும் தூங்க போகச் சொல்லுங்க. எதுக்கு கசகச’ன்னு ஒரே இரைச்சல் இங்கே”. 

மரணம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த முதியவளின் கைவிடப்பட்ட பேரக்குழந்தைகள் அனைவரும் உறங்க அனுப்பப்பட்டனர். அதன்பின், ஜிம்மும் மறுநாள் வேலைகளுக்குத் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்வதற்காக சென்றுவிட்டார். ஏனென்றால், அந்த ஏழை முதியவர் அந்தத் தருணத்திலும் தனது தள்ளாடும் நிலையிலும் கூடப் பட்டறையில் உழன்று கொண்டிருந்தார். 

நோயாளியின் அறையைச் சூழ்ந்திருந்த அமைதியானது, வீடு முழுவதிலும் பரவியது. சுமார் பத்து மணியளவில் மருத்துவர் மீண்டும் வந்தார். நோயாளியின் இறுதித் தருணங்களை எளிதாக்குவது எப்படியென்பது குறித்து ஹானருக்கு அறிவுறுத்தினார். மரணப் படுக்கையிலிருந்த தன் சகோதரியின் ஒவ்வொரு விருப்பத்தையும் எதிர்பார்த்து அவற்றை நிறைவேற்றுவதற்காக இரவு முழுவதும் கையும் கண்ணும் விழிப்புடன் இருக்க, அவளையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். எந்தவொரு சொல்லாலும் அந்தப் பயங்கரமான அமைதியைக் குலைக்க முடியவில்லை. 

அடுத்த நாள் அதிகாலையிலேயே, முதல் நிகழ்வாக லண்டனில் வசிக்கும் மெர்சியின் ஒரே பெண்ணான திருமணமான அவளது மகள் தனது தாயைப் பராமரிக்கும் பொருட்டு அங்கே வந்து சேர்ந்தாள். ஆனால், ஹானர் தன்னுடைய தற்போதைய உடைமையான அந்த இருப்பிடத்தை விட்டுக்கொடுக்க ஆவேசத்துடன் மறுத்துவிட்டாள். 

“நீயொரு அருமையான மகள்,” என்றாள். பின், “உன்னோட மோசமான இந்த முகத்தைக் காட்டாமக் கூட, உன் அம்மாவை ஒரு பகலும் ஒரு ராத்திரியுமா இப்படியே படுக்கப்போட்டு வைக்கிறதா?” 

“நான் என்ன பண்றது.. அந்த நல்ல மனுசனையும், சின்னஞ் சிறு பிள்ளைகளையும் கவனிக்க வேண்டியிருந்தது”, என்று மெர்சியின் மகள் மன்றாடினாள். 

“அப்படின்னா, இப்போ அவங்களைக் கைவிடுறதாகச் சொல்றது மூலமா நீ என்ன சொல்ல வர்றே?” மூப்பின் உச்சத்திலிருந்த ஹானர் கோபத்துடன் திருப்பிக் கேட்டாள். “முதல்ல நீ உன் தாயைக் கைவிடுற, அப்புறம் உன் வீட்டுக்காரரையும்.. குழந்தைங்களையும். ஆமா, உன்னோட பராமரிப்பு அவங்களுக்கு எப்போதும் தேவை இல்லையா?!.. அதுக்காக நீ கண்டிப்பா திரும்பிப் போகணும். நீ பிறக்குறதுக்கு முன்னாடியே உன் அம்மாவை நான் என் கைகள்ல ஏந்திப் பராமரிச்சிருக்கேன். இப்போ அவ சொல்லட்டும் – ‘என்னை கவனிச்சுக்க வேற யாராவது வேணும்னு’ அவள் விருப்பப்பட்டு சொல்லட்டும் நான் உடனே இங்கேருந்து கிளம்பிடுவேன்”. 

மஞ்சள் நிறத்தில் வெளுத்து.. உலர்ந்து போய் படுக்கையில் கிடக்கும் அந்த உயிரினத்தை அவள் சவாலான பார்வையுடன் பார்த்தாள். வற்றிப் போயிருந்த மெர்சியின் உதடுகள் துடித்தன, ஆனால் எந்தச் சத்தமும் எழவில்லை. சூழலால் பதற்றமடைந்திருந்த ஜிம், பேசத் தொடங்கினார். “நீங்க இங்கே இருக்கிறதால மட்டும் உங்களுக்கு எந்தப் பயனும் கிடைக்கப் போறதில்லைன்னு மருத்துவர் சொல்றார். நான் கடைக்குப் போக வேண்டியிருக்கு.. நீங்க ஒரு ஒரு மணி நேரம் ஓய்வா இருந்தா, கீழே இருக்கிற குழந்தைங்களை கொஞ்சம் பார்த்துக்க முடியுமா?” என்றவர், “ஏதாவது மாற்றம் தெரிஞ்சா நான் உனக்குத் தந்தி அனுப்புறேன்,” என்று தன் மகளிடம் மெல்லிய குரலில் கூறினார். தனது அன்றாட நிகழ்வுகளுக்குத் திரும்புவதை நோக்கிய முழுமையான அதிருப்தி ஏதுமின்றி, அவள் தனது தாயை முத்தமிட்டாள். சற்று நேரம் தவிப்புடன் அங்கேயே நின்றாள். பின், மெல்ல அங்கிருந்து நழுவிச் சென்றாள். 

அந்த முதிய பெண்மணிகள் இருவரும் அன்றைய நாள் முழுவதையும் ஆழ்ந்த அமைதியுடன் ஒன்றாகவே கழித்தனர். மருத்துவரின் வருகை மட்டும் அவர்களுக்கிடையே நிலவிய அமைதியைக் கலைத்தது. இன்னும் இரண்டு நாட்கள் தாக்குப் பிடிக்கலாம் என்று மெர்சியின் நிலைமையைப் பற்றி தகவல் தந்தார் மருத்துவர். மாலை நேரத்தில், கட்டாயத்தின் பேரில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த தன் கொழுந்தியாளுக்கு ஓய்வளிப்பதற்காக, மெர்சியைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பை ஜிம் ஏற்றுக்கொண்டார். நடு இரவில் மீண்டும் வந்த ஹானர், ஜிம்’மை உறங்குவதற்கு அனுப்பினாள். துன்பத்தில் உழலும் மெர்சி, அமைதியின்றி புரண்டு படுத்துக் கோண்டிருந்தாள். நள்ளிரவு இரண்டரை மணியிருக்கும்.. மெர்சி விழித்துக் கொண்டாள். ஒரு குழந்தைக்கு சோறூட்டுவது போல் ஹானர், அவளுக்கு கரண்டியால் சூப்’பை ஊட்டி விட்டாள். உண்மையில் அப்போது பார்ப்பதற்கு, மெர்சி ஒரு பச்சிளம் குழந்தையை விடப் பெரியவளாகத் தோன்றவில்லை. ஆடைக்கு மேல் ஆடை என்று பல அடுக்குகளாக அணிந்திருந்ததால் தான், ஹானர் சற்றே குண்டாகத் தெரிந்தாள். தொலைவிலிருந்த தேவாலயத்தின் மணி மூன்று முறை அடித்தது. அதன்பின் அந்த மௌனமானது இன்னும் ஆழமாகியது. கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தவள், உறங்கத் தொடங்கினாள்.. விளக்கு மினுக்கியது.. அவளும் கூட காய்ச்சலால் அங்குமிங்கும் புரள்வது போல அவளது நிழல் சுவர்களில் ஒரு புறத்திலிருந்து மற்றொரு புறமாய் அலைந்தது. சுவரை மறைத்துக் கொண்டிருக்கும் பலகைகளின் இடுக்குகள் வழியே ஒரு விசித்திரமான ‘டிக்-டிக்’ ஒலி கேட்டது. மெர்சி பயங்கரமாக அலறிக் கொண்டு எழுந்து அமர்ந்தாள். “ஜிம்!”… “ஜிம்!”… என்று உரக்கக் கத்தினாள். 

ஹானர் திடுக்கிட்டு எழுந்து, “ஷ்!” என்று உரத்துச் சொல்வதற்காக வாயைத் திறந்தாள். ஆனால் சட்டென்று தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, அப்படியே உறைந்துபோனாள். 

மரணத் தறுவாயிலிருந்த மெர்சி கூவினாள், “ஜிம்,” “இங்கே பாருங்க!.. அது என்ன காவு கேட்கிற சிலந்தி தானே?” 

அதைக் காதால் கேட்ட போது, ஹானருக்கு அவளது இரத்தம் உறைந்துபோனது. பின், கதவிருக்கும் திசை நோக்கிச் சென்று அதைத் திறந்தாள். படிக்கட்டுத் தளத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே ஜிம்’மைப் பார்த்துச் சொன்னாள், “ஜிம், அவ கிட்ட சொல்லுங்க.. அது ஒண்ணுமில்லை.. அது வெறும் சின்ன எலி தான்னு.. அவகிட்ட சொல்லுங்க.. அவ எப்பவுமே பதட்டத்தோடவே இருக்கிற ஒரு சின்னக் குழந்தை.” மெதுவாகக் கதவை மூடிவிட்டு, உடல் நடுங்க உட்கார்ந்த நிலையிலிருந்த தனது சகோதரியை மெதுவாய்த் தலையணையில் சாய்த்து, போர்வையைக் கொண்டு அவளை இதமாகப் போர்த்திவிட்டாள். 

அடுத்த நாள் காலை, ஜிம் அந்த அறையில் இருந்தபோது மெர்சி, தனது பேரக்குழந்தை ஒன்று அன்றைக்குப் பகலிலும் இரவிலுமாக தன்னோடு அறையில் இருக்க வேண்டும் என்று உருக்கமாக வேண்டிக்கொண்டாள். “திரும்பவும் என்னைத் தனியே விட்டுட்டுப் போயிடாதே,” மெர்சி நடுங்கினாள். “பேசுறதுக்கு ஒருத்தர் கூட இல்லாம என்னைத் தனியே விட்டுட்டுப் போயிடாதீங்க.” இதையெல்லாம் கேட்டு, ஹானர் முகம் சுளித்தாள். ஆனால், எதுவும் சொல்லவில்லை. 

பள்ளி செல்லத் தேவையில்லாத அந்தக் குடும்பத்தின் மிக இளைய குழந்தையும் அங்கே அழைத்து வரப்பட்டான். பழுப்பு நிறச் சுருள் முடிகளோடு அழகாய் இருந்தான் சிறுவன். சன்னல் கண்ணாடிகள் வழியாக விழுந்த கதிரவனின் ஒளியானது அவனது தலைமயிர்க் கற்றையை பொன்னிறமாக மாற்றியிருந்தது. அன்றைய காலைப்பொழுது மெதுவாகக் கழிந்தது. நண்பகல் வேளையில் மெர்சி அந்தக் குழந்தையின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, அவனது சுருள் முடிகளை வருடிவிட்டாள். 

“எங்க அக்கா ஹானருக்கு இது மாதிரி தான் தகதகன்னு தங்கம் மாதிரி முடி இருந்திச்சு”, மெர்சி குழந்தையிடம் கிசுகிசுத்தாள். 

“அதெல்லாம் நம்ம பாரம்பரியம், பாபி” ஹானர் பதில் சொன்னாள். “உன்னோட பாட்டி சின்னவளா இருந்தப்போ, அவங்களுக்கும் இப்படித்தான் இருந்திச்சாம்.” 

ஒரு நீண்ட மௌனம் நிலவியது அங்கே. மெர்சியின் கண்கள் மங்கலாகத் தெரிய ஆரம்பித்தன. ஆனாலும், அவளது பார்வை இப்போது உள்நோக்கியதாக இருந்தது. 

“தோட்டங்கள்ல மிஞ்ஞோனெட் பூக்கள் பூக்க ஆரம்பிச்சிருக்கும், பாபி,” என்று மெல்லிய குரலில் கூறினாள். 

“ஆமாம், பாபி, மனசுல நிம்மதியும் சேர்ந்தே”, – ஹானர் மென்மையாகச் சொன்னாள். “நாம கிராமத்துல வாழ்ந்தோம், உனக்குத் தெரியுமில்லையா, பாபி.” 

“கிராமம் முழுக்கவே பூக்கள் தான்,” அவள் குறிப்பிட்டுச் சொன்னாள். குரலில் தீவிரம் தெரிந்தது. 

“ஆமா செடிகளும்.. பூக்களும்.. மரங்களும்”, என்றாள் ஹானர். “ஆப்பிள்களைத் திருடினதுக்காக நாம அடி வாங்கினது உன் பாட்டிக்கு நினைவிருக்கோ என்னவோ எனக்குத் தெரியல.” 

“ஆமாம், பாபி.. நான் அதைத் தான் செய்றேன் இப்போ.. ஹேய்… ஹா..” என்று மரணத்தின் பிடியிலிருந்த அந்த உயிரினம் அதிக உற்சாகத்துடன் கரகரத்த குரலில் கூறியது. நாம ரெண்டு பேரும் ரெண்டு ஆம்பளைப் பசங்களைப் போல ஒண்ணா சேர்ந்து துடுக்குத்தனமா சுத்திக்கிட்டு திரிஞ்சோம். அந்த விவசாயி ‘ஏய்! ஏய்!’னு கத்திகிட்டே நம்ம பின்னாடி ஓடி வந்தார். ஆனா நாம எதுக்கும் கவலைப்படலை.. ஹா… ஹா.. ஹா!” 

அந்தச் சிரிப்பைப் பார்த்து ஹானர் கண்ணீர் விட்டாள். அரை நூற்றாண்டாய் கேட்கப்படாமல் இருந்த அந்த மண்ணின் மரபுத் தொடர்ச்சியானது கண்ணீருக்கு இடையிலும் அவளது முகத்தை ஒளிரச் செய்தது. “பாபி, உன் பாட்டியை ரொம்ப அளவுக்கு அதிகமாக உற்சாகமடைய வைக்காதே. அவளுக்குக் குடிக்கிறதுக்கு ஏதும் கொடுங்க.” சிறுவனை தனது பக்கத்தில் ஓரமாக நகர்த்தி இருக்க வைத்தாள். திரவத்தை அருந்துவதற்காக மெர்சியின் உதடுகள் தானாகவே திறந்தன. 

“டாம் எங்களோட தான் இருந்தான், பாபி”, உடல் அதிர்ந்து குலுங்க சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள், “அவன் தான்.. அந்த ஹீதர் செடிகளுக்கு நடுவுல தடுமாறி விழுந்தவன். ஹா.. ஹா!..” 

“டாம் செத்துப்போய் நாற்பது வருசமாச்சு, பாபி” ,சிறுவனிடம் ஹானர் கிசுகிசுத்தாள். 

மெர்சியின் தலை பின்னோக்கிச் சரிந்தது. முகத்தில் அளவு கடந்து சோர்வு வெளிப்பட்டது. அரை மணி நேரம் கடந்தது. இரவு உணவுக்காக பாபியை கீழேயிருந்து அழைக்கும் குரல் வெளிப்பட்டது. மருத்துவரை அழைத்து வர ஆள் அனுப்பப்பட்டது. மௌனச் சகோதரிகள் இருவரும் தனியே இருந்தனர். திடீரென மெர்சி திடுக்கிட்டு எழுந்து அமர்ந்தாள். 

“இருட்டத் தொடங்கிடிச்சு டாம்,” கரகரத்த குரலில் கூறினாள் மெர்சி. வயல்ல இருந்து மாடுகளையெல்லாம் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வர்ற நேரமாச்சு.. இல்லையா?” 

“அவ மறுபடியும் உளர்றா”, என்றாள் கரகரத்த குரலில் ஹானரும். “அவ லண்டன்ல இருக்கா’ன்னு அவ கிட்ட சொல்லு, பாபி” 

வெளிறிக் கிடந்த அந்த முகத்தின் மீது ஒரு புத்திசாலித்தனத்தின் அலை நெளி நெளியாய் கடந்து சென்றது. நிமிர்ந்து அமர்ந்திருந்த நிலையில் அப்படியே மெர்சி படுக்கையின் ஓரத்தை நோக்கிக் குனிந்தாள். “ஹானர் இன்னும் அங்கே தான் இருக்காளா.. எனக்கு ஒரு முத்தம் குடு, பாபி.” அவளது கைகள் அங்கிருந்தவர்களைத் தேடி தடுமாறித் தடவின. ஹானர் குனிந்தாள். அந்த முதிய பெண்களின் வறிய உதடுகள் ஒன்றையொன்று உயிர்ப்புடன் தொட்டுக்கொண்டன. 

அந்த முத்தத்தின் வழியே மெர்சி ஆழ்ந்த அமைதிக்குள் மறைந்து போனாள்.

***

இஸ்ரேல் ஸாங்வில்(Israel Zangwill)(1864-1926) – இங்கிலாந்தை சேர்ந்தவர். நாவல், நாடகம், சிறுகதைகள் என்று பங்காற்றியிருக்கிறார். யூதர்களுக்கான தனித் தேச போராட்டத்தில் பங்கெடுத்தவர். தன் புனைவுகளின் வழியே யூத வாழ்வை பதிவு செய்ய முனைந்தவர்.

*

பாலா இளம்பிறை – இயற்பெயர் ந. பாலச்சந்திரன். திருவாரூர் மாவட்டத்தை சேர்ந்தவர். பணி நிமித்தம் சென்னையில் வசிக்கிறார். இரண்டு கவிதை நூல்கள், ஓவியர் புகழேந்தியுடனான நேர்காணல் தொகுப்பு மற்றும் மெஸ்யூர் வான்கா எனும் மொழிபெயர்ப்பு நாவல் ஆகியன இவரது ஆக்கங்களாகும். மெஸ்யூர் வான்கா  நாவலுக்கான நல்லி திசை எட்டும் விருது வென்றிருக்கிறார். மின்னஞ்சல் : ilampiraibala@gmail.comச்

நேர்காணல்: பாலு

நேர்கண்டவர்: கிருஷ்ணமூர்த்தி

பாலு தொடக்க காலத்தில் சிறுகதைகள் எழுதியிருந்தாலும் அவருடைய இரண்டு நாவல்களால் அறியப்படுபவர். சொனாடா, ஸ்டேல்மேட் ஆகியன அவர் எழுதிய நாவல்கள். மனித மனங்களின் மென்னுணர்வுகளை கூர்ந்து நோக்கும் கதைக்களங்கள் அவை. ஒன்றில் உணர்வுகளை நேரடி வெளிப்பாடாக்கும் தன்மையுடனும் மற்றொன்று விளையாட்டை மையப்படுத்தியும் அமையப்பெற்றிருக்கிறது. அவற்றை அக்கருவோடு மட்டும் இணைக்காமல் அதற்கு துணைபுரியும் தகவல்கள், வரலாறு, தொன்மம் என்று இயன்றமட்டும் முழுமையான சித்திரத்தை அளிக்க முயன்றிருக்கிறார். இந்த நேர்காணல் அவருடைய எழுத்து முறைமைகளை அறிவதற்கு கதைகளின் பின்புலத்தை அறிந்து கொள்வதற்கும் வாசகர்களுக்கு உதவக்கூடும்.

கேள்வி: கதைகளுடனான பரிச்சயம் எங்கு தொடங்குகிறது?

பதில்: எழுத்தில் ஆர்வமுடையோருக்குப் பால்யத்திலிருந்தே இலக்கியம் அறிமுகமாகியிருக்கும். குடும்பத்திலிருக்கும் வாசகர் வாயிலாக இலக்கியத்தைச் சென்றடைந்திருப்பர். எனக்கு அப்படி யாருமே இருந்ததில்லை. எவரும் என் கைகளில் ஒரு சிறார் நூலைத் தந்து வாசிக்கச் சொன்னதில்லை. பதின்வயதில் என் கனவு திரைத்துறை சார்ந்திருந்தது. என் அம்மா அப்துல் கலாமின் ‘அக்னி சிறகுகள்’ நூலை வாங்கித் தந்து, “இந்தாடா, படம்லாம் எடுக்கணும்னா நிறையப் புத்தகம் படிக்கணுமாம். அதான் வாங்கிட்டு வந்தேன்” என்றார். ஏவுகணை அறிவியல் பற்றிய அந்தப் புத்தகத்தை என்னால் வாசிக்க முடியவில்லை. அதன்பிறகு ராஜுமுருகனின் ‘வட்டியும் முதலும்’ நூலினைப் பரிந்துரைத்தார். ஒரு முழு வாழ்வைக் கொண்ட அபுனைவு நூலாக வாசிப்பின் ஆழத்தைத் தந்த புத்தகம் அது. கட்டுரைத் தொகுப்பாயினும் பல்வேறு மனிதர்களுடைய கதைகள் அடங்கியிருக்கும் புத்தகம். கதைகளைப் பலவடிவில் கேட்டுப் பழகியிருந்தாலும், என் வெளிப்படுத்தலை எழுத்தின் வடிவில் தர வேண்டுமென எண்ணியது அந்நூலை வாசித்ததிலிருந்துதான். 

கே: முதல் சிறுகதை எழுதிய அனுபவம் குறித்து?

ப: கல்லூரியில் ஒருதலையாய் காதலித்தேன். அவள் ஓர் உறவிலிருப்பதை அறிந்ததும் மனமுடைந்தேன். துயரத்தோடு வீடு திரும்பிய அன்று பள்ளிக் காலத்தில் நேசித்தவளைச் சந்தித்து சாந்தமாக உரையாடினேன். என் வலிக்குக் காயமாற்றும் மருந்தாக அமைந்தது அச்சிறு கதைத்தல். ஆறிய காயங்களைத் தொகுத்து விளையாட்டுத்தனமாக ‘பிராப்தம்’ என்ற தலைப்பில் ஒரு சிறுகதை எழுதினேன். முதல் கதையை எழுதி நண்பர்களுடன் பகிரும்போது உருவாகும் சிக்கல் என்னவெனில், அக்கதை எத்தனை மோசமாக இருந்தாலும் நண்பர்களால் மெய்சிலிர்த்துப் பாராட்டப்படும். ‘எழுத்தாளர்’ எனும் புதிய அவதாரத்தில் நம்மைக் காணும்போது அவர்களுக்கு உண்டாகும் பரவசம் அது. நானும் அதை நம்பி அக்கதையை விரித்து, ‘கால வெளியிடை’ என்ற தலைப்பில் குறுநாவலாக எழுதினேன். எண்ணிப் பார்த்தால் வேடிக்கையாக இருக்கிறது.

கே: அறிவு – அனுபவம் – மொழி ஆகியவற்றின் இணைவு புனைவுக்கு வழிவகுக்கிறது. உங்கள் கதையுலகில் இம்மூன்றின் தாக்கம் எப்படி பாதிக்கிறது ?

ப: எல்லாப் படைப்புகளிலும் இது கைகூடுமா என்பது சந்தேகமே. ஆனால் அதை இலக்காகக் கருதி செயல்படுகிறேன். அனுபவத்தை வெளிப்படுத்தவே இலக்கியத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். ஒரு வாழ்வின் அனுபவத்தில் மிஞ்சிப்போனால் எவ்வளவு எழுதிவிட முடியும்? இலக்கிய ஆர்வம் என்பதே அறிவின் வேட்கைதான். நெற்றிக்கண்ணைத் திறக்கும் வல்லமை உண்டு அதற்கு. கதைக்குக் கூர்மையான மொழி ஓவியத்துக்கு நிறம் போன்றது. மொழியின் அழகியல் படைப்புக்குக் கட்டாயமில்லை எனினும், அது தரும் வாசிப்பின்பம் அளப்பரியது. யூமா வாசுகியின் ‘மஞ்சள் வெயில்’ பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மறுபதிப்பு கண்டிருக்கிறது. அந்நாவலின் மொழியால் பித்தனாகி மீள வாசித்து வருகிறேன். இதற்கு முன் ஃப்ரான்ஸிஸ் கிருபாவின் ‘கன்னி’ நாவலை வாசித்தபோதும் அதையேதான் உணர்ந்தேன். என் ஆரம்பக் காலக் கதைகளில் அனுபவம் மட்டுமே இருந்தது. அடுத்த வந்த இரு நாவல்களில் அறிவார்ந்த தருணங்கள் நிறைந்திருப்பதாக நம்புகிறேன். மொழி சார்ந்த முயற்சிகளை என் சமீபத்திய சிறுகதைகளில் மேற்கொண்டு வருகிறேன்.

கே: ஊரும் பால்யமும் எழுத்தாளர்களுக்கு பிரத்யேகமானவை. வெறும் தகவல்களாக அல்லாமல் கேள்விகளை சுமக்கும் தர்க்கங்களாக தேக்கங்கொள்பவை. உங்கள் சிறுகதைகளில் அதன் தாக்கம் ?

ப: இதுவரை என் ஊரையோ பால்யத்தையோ எழுதியதில்லை. அது திட்டமிட்ட முடிவல்ல; என் ஊரோ பால்யமோ நாடகீயத் தருணங்களையோ, ஆழ்ந்த துயரங்களையோ அல்லது தத்துவ முரண்பாடுகளையோ எனக்கு அளித்ததில்லை. ஆகவே இதற்கு வெளியேதான் என் கதைக்களம் அமைகின்றன.

கே: உங்கள் வாசிப்பில் எழுதுவதற்கு உந்தித் தள்ளிய படைப்பு என்று உண்டா? 

ப: என்னை எழுதத்தூண்டிய படைப்பாளர்களைச் சொல்ல முடியும். ஜெயமோகன், சாரு நிவேதிதா, மனுஷ்ய புத்திரன் போன்ற மூத்த படைப்பாளிகள் தொடங்கி சரவணன் சந்திரன், லக்ஷ்மி சரவணகுமார், யூமா வாசுகி போன்ற பலரின் எழுத்துகள் என்னை எழுதத் தூண்டியிருக்கின்றன.

கே: எழுத்தில் உங்களுக்கான ஆதர்சம் யார்?

ப: ரஷ்யச் சிறுகதையாசிரியர் ஆண்டன் செகாவ். இன்றும் நான் எண்ணிச் சிலிர்க்கும் பருவமாக செகாவ் சிறுகதைகள் படித்த நாட்களையே சொல்வேன். சிறுகதைகள் மட்டுமின்றி அவர் பற்றிய நூல்களையும் அவர் தன் காதலிக்கு எழுதிய காதல் கடிதங்களையும்கூடப் படித்திருக்கிறேன். செகாவ் லட்சிய வாழ்வை வாழவில்லை. எழுத்து, நாடகம், மருத்துவம், காதல்கள் என அவருடைய வாழ்க்கை அந்தரங்கமானது. அதே சமயம் வசீகரமானது. செகாவை நோக்கிச் செல்லும் வாசகர்கள் எவராக இருந்தாலும் ஒரு கட்டத்தில் அவரைக் காதலிக்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். இன்னும்கூடப் படிப்பதற்கு சில செகாவ் கதைகள் மிச்சமிருக்கின்றன. அவற்றின் இணைப்பைப் பத்திரமாகச் சேமித்து வைத்திருக்கிறேன். மனம் சலனமற்றிருக்கும்போது நிச்சயம் செகாவிடம் திரும்புவேன்.

அதையொட்டி மாப்பசானையும் தேடிப் படித்தேன். செகாவைப் போல் மாப்பசானும் சிறுகதைகள் மட்டுமே எழுதியிருக்கிறார். அகால மரணத்திலும்கூட அவர்கள் இருவரின் வாழ்க்கை ஒத்திருந்தது. ஒரே வித்தியாசம் மாப்பசானின் எழுத்து பிறழ்வுத்தன்மை கொண்டது. வாழ்வின் கசப்பான காலகட்டத்திலிருக்கும் ஒருவன் மாப்பசானிடம் சென்றால் அவன் மனம் இன்னும் விஷத்தன்மை வாய்ந்ததாக மாறக்கூடும். எனக்கும் அதுவே நிகழ்ந்தது. இன்று என்னால் பெருமூச்சுடன் மாப்பசானைப் படித்துவிட முடியும். ஆனால் நான் பைத்தியமாகத் திரிந்த காலத்தில் அவரிடம் சென்றேன். அவர் எனக்கு மேல் பைத்தியமாய் இருந்தார்.

அதன்பிறகு தஸ்தயேவ்ஸ்கி & டால்ஸ்டாய் ஆகியோரின் பெரும் படைப்புகளை வாசிக்கும்போது ஏற்பட்ட சிலிர்ப்பு சொல்லில் அடக்க முடியாதது. இப்போது ஜெயமோகனின் ‘வெண்முரசு’ தொடரை அவ்வப்போது வாசித்து வருகிறேன். பெரும் பங்களிப்பாற்றிய படைப்பாளிகளை வாசிக்கும்போது அகங்காரம் நீங்கி நம்மைச் சிறு துளியாக உணர்வோம். அதே சமயம் பெருஞ்செயலாற்றுவதில் சுகங்காண்போம்.

கே: கதைக்கான கருவை எப்படி தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள் ? 

ப: என்னை அதிர்ச்சியூட்டும் ஒரு நிகழ்வு பல்வேறு அதிர்ச்சிகளின் தொகுப்பாக அமையும்பட்சத்தில் அதனை எழுதுவதற்கு மனம் இயல்பாகவே திரண்டு வரும். ஒரு கண்டடைதலை மட்டுமே நம்பி எழுதுவதில் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. பல்வேறு சம்பவங்களும், உணர்வெழுச்சிகளும், திறப்புகளும் கூடிவரும்பட்சத்தில் அக்கதை ஆசிரியன் வாயிலாக அதுவே தன்னை எழுதிக்கொள்ளும். 

கே: சமகாலக் கதைகளில் வரலாறு – தொன்மம் – நவீன வாழ்க்கை எனும் இணைவை வெகுவாகக் காணமுடிகிறது. உங்களுடைய சிறுகதைகளிலும் இதன் தாக்கம் உண்டு. இவை தற்செயலா அல்லது காரணார்த்தத்துடனான செயல்பாடா ?

ப: என் சிறுகதைகள் வாழ்வின் முழுச்சித்திரத்தை அளிப்பவை அல்ல; ஒரு காலகட்டத்தையோ கணத்தையோ விரித்துச் சொல்பவை. ஆனால் என் நாவல்களில் இந்த இணைவைக் காணலாம். ‘சொனாட்டா’ நாவலில் வரலாறும் நவீனமும் இணைத்துப் பேசப்பட்டிருக்கும். ‘ஸ்டேல்மேட்’ நாவலில் தொன்மம் தொடப்பட்டிருக்கும். இதையும் திட்டமிட முடியாது. தொன்மப் படிமங்களை நம் களம் கோரும்பட்சத்தில் அது தற்செயலாக நிகழாவிட்டாலும் அதைத் தேடிச் செல்வது ஆசிரியனின் பொறுப்பு. நாவலின் நோக்கமே ஒட்டுமொத்தத்தை அளிப்பதுதானே!

கே: சமகால எழுத்துலகம் குறித்த உங்கள் அபிப்பிராயம் ? நீங்கள் ரசிக்கும் சில சமகால படைப்புகள் குறித்து

ப: சமகாலத்தில் பிற எந்தக் கலைகளைவிடவும் இலக்கியத்தில் மிகச்சிறந்த படைப்புகள் வருகின்றன. ஜி.கார்ல் மார்க்ஸ் எழுதிய ‘பறக்கும் முத்த ஸ்மைலிகள்’ சிறுகதைத் தொகுப்பு என்னைக் கவர்ந்திருந்தது. நாவல் ஒட்டுமொத்த வாழ்வைச் சொல்வதற்கான வடிவம் என்றும், சிறுகதை வாழ்வின் அங்கங்களை பூதக்கண்ணாடியாய் விரித்துக் காண்பிக்கும் வடிவம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் சிறுகதையிலும்கூட முழு வாழ்வினை எழுதிக்காட்டியவர்கள் இருக்கிறார்கள். ஜெயமோகனும் சரவணன் சந்திரனும் அதற்கு உதாரணம். சிறுகதை வடிவில் அவர்கள் இருவரும் விளையாடுவது Bazball என்றால் கார்ல் மார்க்ஸ் விளையாடுவது Traditional test cricket. அவர் தொடர்ந்து தன் கதைகளில் நுட்பமான பாத்திரங்களையும், தருணங்களையும் எழுதி வருகிறார். அவர் எழுதிய ‘சித்திரங்கள்’ கதை ஏற்படுத்திய தாக்கத்திலிருந்து அவருடைய கதைகளைத் தேடி வாசிக்கத் தொடங்கினேன். அவர் கதைகள் கூர்ந்த வாசிப்பைக் கோருபவை; வசீகரமான மொழி அவருடையது. எழுதுவதற்கு உந்துதல் தேவைப்படும்போது மீள் வாசிக்கத்தக்கத் தரமானவை. 

கே: உங்களுடைய அன்றாடத்தில் எழுதுவதற்கு எப்படி நேரம் ஒதுக்குகிறீர்கள் ? எழுதும் செயல்பாட்டிற்கு தனிப்பட்ட முறைமைகளை பின்பற்றுகிறீர்களா ?

ப: ‘தினமும் எதையேனும் எழுதுங்கள்’ என்பார் செகாவ். அதைக் கடைப்பிடிப்பதற்குப் போராடி வருகிறேன். ஒருநாளில் இலக்கியம் சார்ந்து செயல்படுவதற்கு ஓரிரு மணிநேரமே கிட்டுகிறது. எனது ஊடகப்பணியிலிருந்து மீண்டு புத்துயிர்ந்து எண்ணங்களைத் திரட்டி எழுதுவது சவாலானது. ஆனால் அந்த மனநிலைக்குள் சென்றுவிட்டால் கடல் பார்ப்பது போன்ற ஆழ்நிலைக்குச் சென்று எழுத்தைத் தியானிப்பேன். எனக்குக் கிடைக்கிற நேரத்தை எழுத்துக்காகச் செலவிடுகிறேன். அதன் கால அளவை அதிகரிப்பதே என் அன்றாட வாழ்வின் நோக்கம். 

எழுதும்போது வரிகளில்லாத இசை கேட்பேன். மேலைநாட்டு செவ்வியல் இசையும், நம்மூர் கலைஞர்களின் பின்னணி இசையும் எழுதும்போது என் துணை. எழுதியதை ஓரிரு நாட்களுக்குப் பின் மீள் வாசித்து திருத்துவது என் முறைமை. அப்போது எழுத்தாளனாக அல்லாமல் கறாரான எடிட்டராக செயல்படுவேன். ரசித்து எழுதிய பகுதிகளைக்கூடக் கருணையின்றி வெட்டி வீசுவேன். எனக்குள் இருக்கும் எழுத்தாளன் & எடிட்டர் ஆகிய இருவரின் தலையீட்டுக்குப் பிறகே ஒரு கதை அதன் இறுதி வடிவத்தை அடைகிறது.

கே: உங்களுடைய அடுத்த படைப்புகள் குறித்து…

ப: புதிய சிறுகதைத் தொகுப்பு சென்னைப் புத்தகக் காட்சிக்கு வரவிருக்கிறது. எனது ஆரம்பக் காலச் சிறுகதைகளில் உள்ள சில நல்ல கதைகளோடு அண்மையில் எழுதிய புதிய சிறுகதைகளையும், இதுவரை எந்த இணைய இதழிலும் வராத கதைகளையும் கொண்டு வரத் திட்டமிட்டிருக்கிறேன். அதன் தலைப்பு ‘பெருந்திணை’. 

***

நேர்கண்டவர் : கிருஷ்ணமூர்த்தி – சேலம் மாவட்டம் சீலநாயக்கன்பட்டியை சேர்ந்தவர். தனியார் தொழில்நுட்ப நிறுவனத்த்தில் பணியாற்றுகிறார். சென்னையில் வசித்து வருகிறார். சிறுகதை, நாவல், நூல் மதிப்புரைகள் என்று தொடர்ச்சியாக எழுதி வருகிறார். மின்னஞ்சல்: krishik10@gmail.com.