கா. சிவா

மூடியிருந்த ஜன்னல்களின் சிறிய இடைவெளிகளில் பனிக்காற்று பீறிட்டு உள்நுழைந்தது. தட் தட் எனக்கேட்கும் ஒலி எத்தனை விரைவாகக் கேட்கிறது என்பதை வைத்து ரயிலின் வேகத்தை உணர முடிந்தது. மெல்லிய பனி பலநூறு நுண்முட்களால் சந்துருவின் மேனியை துளைத்து உள்நுழைந்தன. கடும் வெயிலின் தகிப்பு சந்துருக்கு பொருட்டாகத் தெரிந்ததில்லை. ஆனால் பனியின் மென்தைப்பை அவனால் தாங்க முடியவில்லை. கைகளை கட்டிக்கொண்டு உடலை ஒடுக்கியபடி கழிவறையை ஒட்டிய பாதையில் அமர்ந்திருந்தான்.

அவனைப் போலவே இன்னும் பலரும் அமர்ந்திருந்தார்கள். ஓரமாக இவர்களின் பைகள் குவியலாக கிடந்தது. சந்துரு மற்றவர்களைப் பார்த்தான். பெரிதாக வருந்தாமல் துண்டையோ லுங்கியையோ போர்த்திக் கொண்டு சாய்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். இருவர் கால்களை நீட்டியபடியும் மற்றவர்கள் இவனைப் போல கால்களை கையால் கட்டியபடியும் இருந்தார்கள். சந்துருக்கு ஏற்பட்ட இக்கட்டான நிலையினால் முன்பதிவில்லாத இந்தப் பெட்டியில் இப்படி அமர வேண்டியதாகி விட்டது. இங்கே அமர்ந்து இப்படிக் குறுக வேண்டியதாகி விட்டதே என்ற எண்ணம் எழுந்ததுமே அப்பாவின் மேல் வெறுப்பு எப்போதும் இருப்பதைவிட பன்மடங்கு கூடியது. சில நேரங்களில் இவன் யோசித்திருக்கிறான், ஏன் இத்தனை வெறுப்பு தந்தைமேல் தோன்றுகிறதென. தான் சிறுவயதிலேயே செய்ததை கூறிக்கூறி இவனை குத்திக் காட்டுவதுடன் தன்னால் செய்ய முடியாமல் போனதையும் “என்னால் தான் முடியவில்லை. நீயாவது செய்யேன்” என நல்வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டுவதாக எண்ணிக் கொண்டு இவனை தன்னிரக்கத்தில் தள்ளிக்கொண்டே இருப்பதுதான் காரணம் எனத் தோன்றியது. அவர் செய்ததையும் செய்யத் தவறியதையும் நான் செய்தால்… நான் செய்ய வேண்டியதை யார் செய்வது. என் பிள்ளையா… இல்லையில்லை ஒருபோதும் என் பிள்ளைக்கு இப்படியொரு நெருக்கடியைக் கொடுக்க மாட்டேன் என்று எண்ணிக் கொண்டபோதே தற்போது இதற்கு எந்த அவசியமும் இல்லை, முதலில் வேலை வேண்டும், பிறகுதானே திருமணம் பிள்ளையெல்லாம் என்று தன்னையே கடிந்து கொண்டபோது திலகாவின் நீள்வட்ட ஏறு நெற்றி முகமும் சற்று மேடிட்ட இதழ்களும் நினைவுக்கு வந்து மறைந்தது.

ஜன்னலுக்கு வெளியே தெரிந்த இருளின் கரிய போர்வை கிழிந்தது போல அவ்வப்போது தூரத்து வெளிச்சம் தெரிந்து மறைந்தது. மாட்டேன் மாட்டேன் என எத்தனை தடவை கூறினான். அப்பா அவரின் முடிவில் தகர்க்க முடியாத உறுதியுடன் இருந்தார். ஒவ்வொரு முறை சந்துரு முடியாதெனக் கூறியபோதும் அந்த உறுதி வலுப்பெற்றது. எப்போதும்போல கடைசியாக “அவர் பிடிவாதம்தான் தெரியுமே. போய் பாத்துட்டு வாடா” என அம்மா கூறி சந்துருவை நகர்த்தினாள். இருவருக்கும் இடையில் நசுங்கி கண்ணீரைப் பொழியும் அம்மாவை காணச் சகியாமல்தான் இந்தமுறையும் ஒப்புக் கொண்டான்.

டிப்ளமோ படித்த அப்பா அவர் படிக்க எண்ணிய பொறியியலை சந்துருவைப் படிக்க வைத்தார். இவனுக்கு என்ன பிடிக்கிறது எனக் கேட்கவேயில்லை. தன்னைக் கேட்டிருந்தால் என்ன சொல்லியிருப்பான் என சிலமுறை தன்னையே கேட்டுக் கொண்டபோது இவனால் அதைக் கணிக்க முடியவில்லை. ஆனாலும் வேலை பற்றிய பேச்சு வரும்போதெல்லாம் “நீங்கதானே எஞ்சினியரிங்ல புடிச்சு தள்ளுனீங்க. நெறவேறாத ஒங்க ஆசைக்காக இப்ப நான் பாடுபடறேன்” என்று அவர் முகத்தைப் பார்க்காமல் கத்துவான். பிறகு அம்மா சொல்வார் “அவர் கம்பீரம் மெதுவாக தளர்ந்து, வருந்துவதாக”. அப்போதும் “தப்பு செஞ்சிட்டு வருத்தப்பட்டா சரியாயிடுமா” என மனதிற்குள் கறுவிக் கொள்வான்.

அப்பாவின் நண்பர் கோதண்டத்தைப் பார்ப்பதற்காக காலையில்தான் திருப்பூருக்கு வந்தான். ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் மிகவும் நலிந்த நிலையில் இவரிடம் உதவி கேட்டுவந்த கோதண்டத்திற்கு வேலை கிடைக்க உதவி செய்தாராம். அவர் இரண்டு வருடங்களில் தன் சொந்த ஊருக்கு அருகில் இருப்பதால் திருப்பூருக்கு மாற்றல் வாங்கிக்கொண்டு சென்று விட்டார். அவரைப் பார்த்து தன் பேரைக் கூறினால் உடனே வேலைக்கு வழி செய்வார் எனக் கூறித்தான், விருப்பமில்லா சந்துருவை அனுப்பினார். சென்னையில் என்ன செய்வது என்று புரியாமல் தவித்தபோதும் முரண்டு பிடித்தபடியே கிளம்பினான்.

கோதண்டத்திடம் பேசிவிட்டுச் செல்லலாம் என இவன் முயன்றபோது அப்பாவிடம் இருந்த அவரின் எண் தொடர்பு கொள்ளமுடியாத நிலைக்குச் சென்றிருந்தது. செய்த உதவிக்கு பதில் உபகாரம் கேட்பதுபோல் இருக்குமென்றே அப்பா இத்தனை நாள் தயங்கியிருக்கிறார். வேறுவழி இல்லாமல்தான் இவனை அனுப்புவதாக அம்மா கூறினார். அதனால்தான் அப்பா நேரில் வராமல் அவர் முகவரியைக் கூறி அனுப்பினார்.

ஆங்கங்கே கேட்டு வீட்டை அடைவதற்குள் மதியம் ஆகிவிட்டது. அவர் மாலைதான் வருவார் என்று வாசலில் நின்ற இராணுவத்தில் ஓய்வு பெற்றவர் சொன்னார். கம்பெனியின் முகவரியைக் கேட்டான். அதன் தொலைவு அதிகமாக இருந்ததால் அங்கேயே காத்திருக்க முடிவுசெய்து அருகிலிருந்த பேருந்து நிறுத்தத்தின் அருகே கிடந்த திண்டின்மேல் அமர்ந்திருந்தான். தேடிக் கண்டுபிடித்தபோது வீட்டைச் சரியாகக் கவனிக்கவில்லை. இப்போது சற்றுத் தள்ளி நின்று பார்த்தபோது ஏதோவென்று சரியாக இல்லாததுபோலத் தோன்றியது. சுற்றியிருந்த கட்டடிடங்களெல்லாம் புதுவடிவத்துடன் பொலிவாக இருக்க இவர் வீடு பழைய காலத்து வீடுபோல தோற்றம் கொண்டிருந்தது. வண்ணமடித்து பல ஆண்டுகள் ஆகியிருக்கும். வெண்மையைப் போல மாறியிருந்த வண்ணம், அடித்தபோது நீலமாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதை சிறிய மடிப்புகளின் வெயில்படாத இடங்களில் தொக்கி நின்ற வண்ணத்தைக் கொண்டு அறிய முடிந்தது. இதைப் பார்த்தவுடன் சந்துருவுக்கு தங்கள் கிராமத்து அரியநாயகி அம்மன் கோவில் நினைவு எழுந்தது. பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் பள்ளி விடுமுறைக்கு ஊருக்கு சென்றபோது கோவிலுக்கு அழைத்து சென்றார்கள். தூரத்தில் இருந்து பார்க்கும்போது அதன் நேர்த்தியும், வடிவ ஒழுங்கும், பழமையும் ஒருவித சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. ஆவலுடன் கோயிலின் உள்ளே சென்றான். சிலைகளுக்கும் சுவருக்கும் இடையே விரிசல்விட்டிருக்க, சிலை விழுந்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது. பூச்சுகள் உதிர்ந்து இரண்டு மூன்று அடுக்கு வண்ணங்கள் வெளிறித் தெரிந்தன. அரசமரம் ஒன்று தன் வேரைப் பரப்பி சுவர்களை கவ்விக்கொண்டு வானத்தை எட்டித்தொட முயன்றது. ஏன் இப்படி கைவிட்டுள்ளார்கள் எனக் கேட்டபோது, அரசு கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. அரசுதான் மராமத்து செய்ய வேண்டும், ஆய்வு செய்ய வரவேண்டுமென பல வருடங்களாக மனு கொடுத்து வருகிறார்கள். ஆய்வு செய்து, அறிக்கை தயாரித்து, மதிப்பீடு செய்து, பணம் ஒதுக்கி அரசு பீடம் வருவதற்குள் என்னவாகுமோ. ஊர்க்காரர்கள் கை வைத்தல் பெருங்குற்றமாகும் எனக் கூறினார்கள். கோவில் மெதுமெதுவாக அது தோன்றிய பழங்காலத்திற்குள் நுழைந்து மறைந்துவிடும் என அப்போது தோன்றியது. இப்போது அது தன் இலக்கை அடைந்திருக்கக் கூடும் என்று எண்ணியபோது ரயிலின் கதவு உக்கிரமாகத் தட்டப்பட்டது.

ரெயில் ஏதோவொரு நிலையத்தில் நின்றிருந்தது. இதில் ஏறுவதற்காக வெளியில் நின்று கதவை தட்டி “தொறங்கய்யா, கதவத் தொறங்கையா” என்று சற்று வயதானவரின் குரல் ஒலித்தது. “ரயில் கதவை, லீவரை கீழே அழுத்தி திறக்க வேண்டியதுதானே. எதற்காக தட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்” என்று சினம் தோன்ற அலுப்புடன் எழுந்தான். உறங்கிக் கொண்டிருந்த இருவரை தாண்டிக்கொண்டு கதவருகில் சென்றான். அவர் தட்டிக்கொண்டே இருந்தார். “ஏன் கத்துறீங்க கொஞ்சம் நில்லுங்க” எரிச்சலுடன் லீவரை இழுத்தபோதும் கதவைத் திறக்க முடியவில்லை. கதவுக்கு அருகில் இருந்தவர் “தம்பி மேலே பாருங்க. அந்தக் கொண்டிய எடுங்க அப்பதான் தொறக்க முடியும்” என்றார்.

ரயிலில் ஏறியவர் கையில் இரண்டு பெரிய மூட்டைகளை வைத்திருந்தார். அந்த இடத்தில் இருந்த அத்தனை பேரின் நிலையும் சற்று குலைந்தது. இவர் தன் மூட்டையை ஏற்கனவே கிடந்த பைகளுக்கருகில் நிற்கவைத்தார். கால்களை நீட்டி அமர்ந்திருந்தவர்கள், மடக்கி அமர வேண்டியதானது. கல்பட்டு கலைந்த குளம் சிறிது நேரத்தில் தன் பழைய நிலைக்குத் திரும்புவதென அனைவரும் ஒருங்கியமர்ந்து துயிலுக்குள் செல்ல முயன்றனர். இப்போது ஏறியவர் நன்றி தொனிக்கும் முகத்துடன் “ரெண்டு நிமிசந்தான் நிக்கும். ஏற்கனவே ரெண்டு வண்டில தொறக்கல. அதாலதான்” என்றபடி இவனைப் பார்த்து கூறிவிட்டு இவன் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் கதவின்மேல் சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டார். பாதி நரைத்த தலையில் துண்டை உருமா கட்டியிருந்தார். சுத்தமாக நரைத்திருந்த மீசையுடனும் சில நாட்கள் வளர்ந்த ரோமங்களுடனும் இருந்த முகத்தில் கவலை மையெனப் படிந்திருந்தது. இவர் முகம் எவரையோ நினைவுபடுத்தியது. யாரையென்று சட்டென நினைவுக்கு வராததால் சலிப்புடன் சாய்ந்தமர்ந்து தனக்குள் ஆழ்ந்தான்.

அப்பா எப்பவுமே இவனிடம் அதிகமாக பணம் புழங்காதவாறு பார்த்துக் கொள்வதில் கவனமாக இருந்தார். “பணம் என்பது கூரான ஆயுதம் போல. அதை பயன்படுத்த தெரியாதவன் தன்னை காயப்படுத்திக் கொள்வதோடு பிறரையும் துன்பப்படுத்துவான்” என்று தத்துவம் போல சொல்வார். அதன் அர்த்தம் இதுவரை இவனுக்குப் புரிந்ததில்லை. பணம் கையில் இன்னும் கிடைக்கவில்லையே. திருப்பூருக்கு வர ரெயில் பயணச்சீட்டுடன் நூறு ரூபாய் மட்டுமே கொடுத்தார். வேலைக்கு சேர்ந்தால் கம்பெனியிலேயே முன்தொகை தருவார்கள். தங்க வசதியும் உணவும் கிடைக்கும் எனக்கூறினார். அவருக்குத் தெரியாமல் தான் தருவதாக அம்மா நூறு ரூபாய் கொடுத்தார். ரெயில் நிலையத்திலிருந்து கோதண்டம் வீட்டுக்குச் செல்வதற்கும் மூன்று வேளை சாலையோரம் இருந்த கடையில் உண்டதற்கும் போக இருபது ரூபாய்தான் பையில் இருக்கிறது. டிக்கெட் பரிசோதகர் வந்தால் எப்படி எதிர்கொள்வது என்ற அச்சம் வேறு ஒரு குமிழியாக உள்ளே உருண்டு கொண்டிருந்தது.

கோதண்டம் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. சூரியன் மறைந்து மங்கலாக முகம் தெரியுமாறு வெளிச்சம் இருந்தபோது பழைய வடிவக் காரொன்றில் வந்தார். தொலைவில் அதன் சத்தத்தை கேட்டவுனேயே காவலாளியின் உடல்மொழி மாறுவது தெரிந்தது. அப்போதே சந்துரு உணர்ந்து கொண்டான். கார் உள்ளே சென்ற பிறகு வாயிலின் அருகே சென்றான். காவலாளி இவனைப் பற்றிக் கூறியவுடன் இவனைப் பார்த்தார். தயங்கியபடியே நடந்து அவரருகே சென்றான். மிகுந்த களைப்புடன் இருந்த முகத்தில் முறுவலைக் காட்ட முயன்றார். அது பொருந்தாமல் செயற்கையாக மெல்லிய அசூசையை சந்துரு மனதில் உண்டாக்கினாலும் இவனும் புன்னகைக்க முயன்றான். இது அவர் பார்வைக்கு எப்படித் தெரியும் என்று எழுந்த எண்ணத்தை அடக்கியபடி.

சந்துரு அவன் அப்பாவின் பெயரைச் சொன்னவுடன் கோதண்டம் முகத்தில் ஒளி கூடியதாகத் தோன்றியது. இப்போது அவரின் புன்னகை விரும்பத்தக்கதாக மாறியிருந்தது. “நீங்க சாயங்காலம்தான் வருவீங்கன்னு இவர் சொன்னாரு. கம்பெனிக்கு வரலாம்னு அட்ரஸ் கேட்டேன்…” என்று சந்துரு கூறத் தொடங்கிய போதே, “கம்பெனிக்கு வந்தாயா…” என்று அவரின் குரலில் வெளிப்பட்ட அதிர்ச்சி முகம் வெளிப்படுத்தியதில் கால்வாசிதான் இருக்கும். இந்த தளர்ந்த முகத்தில் இத்தனை உணர்வு மாற்றங்களை குறுகிய நேரத்திலேயே பார்ப்பது வித்தியாசமான அனுபவமாக இருந்தாலும் அதை ரசிக்க நேரமில்லை. “இல்ல சார். தூரமா இருக்கேன்னு இந்த பஸ் ஸ்டாப்லயே ஒக்காந்திருந்தேன்” ஊதிய பலூனுலிருந்து காற்று இறங்குவது போல அந்த அதிர்ச்சி அவர் முகத்திலிருந்து வெளியேறி ஆசுவாசமடைந்தார்.

“சொல்லுப்பா… அப்பா நல்லாருக்காரா. என்ன விசயமா வந்திருக்கீங்க”
வந்த நோக்கத்தைக் கூறியவுடன் அவர் முகம் எப்படி மாறப்போகிறது என்பதைக் காணும் ஆவல் மனதில் எழுந்தது. “நான் என்ஜினியரிங் முடிச்சிருக்கேன். சென்னையில சரியான வேலை அமையல. அதான் ஒங்க கம்பெனியில ஒங்க மூலமா கிடைக்கும்னு அப்பா அனுப்பினார்”
சட்டென முகத்தைத் திருப்பி வெளியே பார்த்தார். அவரின் முகத்தை இவன் கூர்ந்து நோக்குவதை உணர்ந்து முக உணர்ச்சிகளைக் காட்டிவிடக் கூடாதென திரும்பியிருப்பார் என தோன்றியபோது சற்று ஏமாற்றமாக இருந்தது. இவன் அவரின் தளரந்திருக்கும் சற்று பூசினாற்போன்றிருந்த உருவத்தை நோக்கினான். ஏனோ பெரியநாயகி கோவில் சட்டென நினைவுக்கு வந்தது.

இவன் பொறுமை கரையத் தொடங்கியபோது திரும்பினார். மிகவும் தீர்மானமாக கூறும் தொனியில், “தம்பி, இப்ப நெலம சரியாயில்ல. நான் வேற ஏதாவது எடத்துல விசாரிச்சுட்டு அப்பாக்கிட்ட சொல்றேன்னு சொல்லுங்க” என்று கை கூப்பினார்.

இவன் திகைத்தபடி நிற்பதைப் பார்த்தவர் “தம்பி செலவுக்கு பணம் இருக்கா. எதுவும் தேவையா..”

“இல்ல சார் அப்பா கொடுத்திருக்கார்… வர்றேன் சார்” அப்பாமேல் எத்தனை வெறுப்பிருந்தாலும் அந்த நேரத்தில் வேறொருவருக்கு முன் அப்பாவை விட்டுக்கொடுக்க மனம் வரவில்லை.

“தம்பி பணம் இருக்கான்னு நான் கேட்டேன்னு அப்பாக்கிட்ட சொல்லாதீங்க. அவரப்பத்தி குறைவா நெனச்சிட்டேன்னு நெனச்சு வருத்தப்படுவாரு” என்றவரிடம் பதிலேதும் சொல்லாமல் தலையை மட்டும் அசைத்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.

ரெயிலின் ஹார்ன் ஒலி கூர்மையாக செவிக்குள் நுழைந்தது. ஏதோ ஸ்டேசனுக்குள் நுழைவதை உணரமுடிந்தது. நிர்கதியாய் நின்றவருக்கு, வேலை வாங்கிக் கொடுத்தவருக்கு எப்படியொரு நன்றிக்கடனை செலுத்திவிட்டார் இந்த கோதண்டம். வீட்டினுள்ளே அழைக்கவில்லை. அமரச் சொல்லவில்லை. குடிக்கவோ உண்ணவோ எதுவும் கொடுக்கவில்லை. இவரைப்போய் நம்பி அனுப்பினாரே, அப்பாவைச் சொல்ல வேண்டும். இந்த அவமானம் அவருக்கு வேண்டும் தான். ஆனால் இதுமாதிரி ஏதேனும் நேரக்கூடும் என்பதை எண்ணியே அவர் யாரிடமும் உதவி கேட்காமல் தன் மரியாதையை காத்துக் கொண்டிருக்கிறார் போல. ஆனால் அதை மொத்தமாக சரித்து அழித்துவிட்ட கோதண்டம் மேல் தோன்றிய கோபத்தில் கையை தொடையின் மேல் ஓங்கித் தட்டினான். சத்தம் பெரிதாகக் கேட்டது. திடுக்கிட்டு விழித்துப் பார்த்தான். கதவை யாரோ தட்டினார்கள். வண்டி நிற்பதை உணர்ந்தான். கதவருகே அமர்ந்திருப்பவர் எழுந்து திறந்துவிடுவார் என்ற எண்ணத்துடன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். ஆனால் தட்டல் சத்தம் நிற்கவேயில்லை.

சலிப்புடன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அங்கே அமர்ந்திருந்தவர் ஜன்னல் கண்ணாடியை மூடிக்கொண்டிருந்தார். இவன் முகத்தைப் பார்க்காதது போல பார்வையை தாழ்த்திக் கொண்டு கீழேயே அமர்ந்து கொண்டார். இவன் நினைத்தாலும் அவரை இந்தப் பக்கம் இழுக்காமல் கதவைத் திறக்க முடியாது. வெளியில் இருந்து குரல் மன்றாடியது. திறங்கப்பா… என்று ஆரம்பித்த அந்தக் குரல் திறங்கடா… என்று ஒரு வசைச் சொல்லுடன் முடிந்தது. அதைக் கேட்காதது போலவே கதவருகில் இருந்தவர் அமர்ந்திருந்தார். அருகில் அமர்ந்திருந்தவர்கள் கண்விழித்து நோக்கியபின் எதுவுமே கூறாமல் கண்களை மூடிக்கொண்டார்கள். ரயில் நகர ஆரம்பித்தது. கூடவே நடந்தபடி தட்டிய கையை எடுத்துக்கொண்டு திட்டியவை எதிர்காற்றில் சிறிதளவே செவியை எட்டியது.

சந்துரு வெறுப்பும் சினமும் பொங்க கதவையொட்டி இருந்தவரை நோக்கினான். குனிந்து அமர்ந்திருந்தவர் இவனின் நோக்கின் கூரிய தீண்டலால் நிமிர்ந்தார். ஒருகணம் கோதண்டத்தைப் போலவே தோன்றினார். இவன் சினத்தின் உச்சிக்கு சென்றான். அவர்மேல் இருந்த கோபமும் வெறுப்பும் உள்ளத்தை உலுப்ப “ஏங்க, நீங்க அங்க குளிருல நின்ன மாதிரிதானே இவரும் நிக்கிறாரு. ஒங்களுக்கு அவரோட கஷ்டம் தெரியலையா. ஒங்களுக்கு நான் கதவத் தொறக்கலையினா இப்படி இங்க கதவ மூடிக்கிட்டு திறக்கமுடியாம ஒக்காந்திருக்க மாட்டீங்க…” அவர் இவன் முகத்தை கோபமோ குற்றவுணர்ச்சியோ இல்லாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அது சந்துருவின் சினத்தை மேலும் தூண்டியது.

“ஒங்களுக்கெல்லாம் மனச்சாட்சியே கெடயாதா. ஒதவி தேவைப்பட்டப்ப நமக்கு ஒருத்தன் ஒதவுனானே. அதே மாதிரி ஒதவி கேக்குற ஒருத்தனுக்கு ஒதவணுமேன்னு தோணலையா. ஒருத்தன் கதறும்போது, ஒதவுற இடத்துல இருக்கிற ஒங்களால எப்படி அவன கைவிட முடியுது. மத்தவங்க பரவாயில்ல. ஆனா அவர் நிக்கிற எடத்துல இருந்து மேல வந்த ஒங்களுக்கு அவர் கஷ்டம் தெரியுமில்ல… தெரிஞ்சே இப்படி மரக்கட்ட மாதிரி ஒக்காந்திருக்கிறது மனுசத்தனந்தானா…” கோபத்தில் வார்த்தைகள் தடுமாற வேகமாக மூச்சிளைக்க அவரையே நோக்கினான்.

“தம்பி கொஞ்சம் அமைதியா இருங்க. ஏன் இத்தன ஆவேசப்படறீங்க. என்னமாரி தான் அவரும் நிக்கிறாரு. அவரோட கஷ்டம் என்னன்னு எனக்கு தெரிஞ்சதாலதான் தொறக்கல” அவர் பதில் சொல்ல ஆரம்பித்ததே இவன் கோபத்தை பாதி குறைத்துவிட்டது. அவர் கூறவருவதை கவனித்தான். எப்படி தன் மனச்சாட்சியிடம் தனக்கு நியாயம் கற்பித்துக் கொள்கிறார் என்பதைப் பார்க்கும் ஆர்வம் சந்துருவுக்குள் எழுந்தது.

“ஜன்னலத் தொறந்து பார்த்தேன் ரெண்டு பேரு நிக்கிறாங்க. மூனு மூட்டைய வச்சிட்டுருக்காங்க. அவங்களுக்காக பாத்து தொறந்திருந்தா இங்க இருக்குற யாரும் தூங்க முடியாது. எல்லோரும் இடிச்சுக்கிட்டு நின்னுக்கிட்டுதான் போவணும்” என்று அவர் கூறியபோது சுற்றிலும் பார்த்தான். ஒருவரையொருவர் நெருங்கியமர்ந்துதான் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“இன்னும் ரெண்டு வண்டி அடுத்து இருக்குது. அதுல ஒன்னுல அவங்களால ஏறிட முடியும். ஒங்கள மாதிரி யாராச்சும் தொறக்க இருப்பாங்க. அந்த மூட்டைகளோட, இதுல ஏறவிட்டுருந்தா உள்ள இருக்கிறவங்க எல்லாரும் நசுங்கிக்கிட்டுதான் போவணும். அதுதான் ஒதவியா…” என்று கூறியபின் கதவில் சாய்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டார். அப்போது அவரது உதட்டில் மெல்லிய ஏளனச் சிரிப்புடன் சிறு நிறைவும் இருந்ததை சந்துரு கண்டான்.

சந்துருவிற்கு ஏனென்றியாமல் மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது. நாளை திலகா சொன்ன மாதிரி அவள் அப்பாவைச் சந்திக்க வேண்டும் என எண்ணியபடி கண்களை மூடி தூக்கத்தை வரவழைக்க முயன்றான்.

***

கா. சிவா – தொடர்ந்து பல்வேறு இதழ்களில் எழுதி வரும் இவரது “விரிசல்” எனும் சிறுகதைத் தொகுப்பு அண்மையில் வெளியாகியுள்ளது. மின்னஞ்சல்: sivaangammal1983@gmail.com

---

கா. சிவா
sivaangammal1983@gmail.com

ரம்யா

 

1

எழ வேண்டுமென்ற உந்துதல் உள்ளத்தின் எங்கோ ஓர் ஆழத்தில் அவனுக்கு ஒலித்தது. கண்களைச் சுருக்கி விழித்தபோது கண்ட இருளைக் கண்டு முதலில் திகைத்தான். பயத்தினால் மீண்டும் கண்களை மூடிக்கொண்டு தன்னை திரட்டிக்கொள்ள முற்பட்டான். முதலில் எங்கிருக்கிறோம் என்பது மண்டையை எட்டியபோது மனம் அவனுக்கு கனமாகியது. சூடான கண்ணீர் கண்களின் பக்கவாட்டில் வழிந்தது. காதுக்குள் அது நுழைந்துவிடும் அசெளகரியத்தைத் தடுக்க எண்ணி ஒருக்களித்துப் படுத்தான். எங்கிருந்தோ ஒருதுளி குளிர் திரவம் அவன் சென்னியில் தெறித்துச் சிதறியது. மிரண்டு பதறி முழு உடலையும் உந்தி எழுந்து கொண்டான். பசி மயக்கத்தில் எத்தனை நாள் படுத்திருந்தோம் என்பதறியாதவனாய் இருளை வெறித்திருந்தான். தன் காலருகில் ஈரப்பதத்தை உணர்ந்தபோது நாய்போல் அதன்மேல் குப்புற விழுந்து நாவால் நக்கி அதைக் குடித்தான். எழ முடிந்த அளவு ஆற்றல் கொண்டதை உணர்ந்தவனாய் மெதுவாக எழுந்து உடலை உந்தித் தள்ளினான். தான் என்ற உணர்வும் உடலும் வேறு என்ற எண்ணத்திலேயே அந்தக் குகை இருளில் நடந்தான். குகை முனையின் வெளிச்சத்தை விரைந்து சென்று தழுவி உடலை உற்று நோக்கினான். அது தன்னுடன்தான் இருக்கிறது என்பது கண்டு ஒருவாறாக மன நிம்மதி வந்து சேர்ந்தது அவனுக்கு.

குகையின் விளிம்பை அடைந்து கீழ்நோக்கிப் பார்த்தபோது பத்தடி ஆழத்தில் குளம் போன்ற அமைப்பு இருந்தது. அந்தப் பாறையிலிருந்து கசிந்த நீரை கச்சிதமாக சேர்த்து வைத்திருந்த குளமது. அதில் தன் உருவத்தை பசும்நீலத்தில் அவன் பார்த்தான். எலும்பும் தோலுமாக நீண்ட தாடியும் முடியுமாக தன்னைப் பார்க்கும் போது அது தானல்ல என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.

குதித்தால் குளத்தில் விழுந்து உடலையும் வயிறையும் குளிர்விக்கலாம் தான். ஆனால் அங்கே கால்களை மடித்து, நீருக்குள் மல்லாந்துப் படுத்து கண்களை மூடி தக்கையைப்போல மிதந்து கொண்டிருந்த ஆசாமியைக் கண்டு பின்வாங்கினான். அவர் தன்னைப் போலவே மெலிந்தும் நீண்ட தாடியும் சிகையும் வைத்திருந்ததைப் பார்த்தான். எலும்புக்கூடுகள் ஒரே மாதிரி இருப்பது போல மிக மெலிந்த மனிதர்கள் ஒரே தோற்றத்தைக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டான். அவர் விழிக்கும் வரை காத்திருக்கலாம் என்றெண்ணினான். 

திடீரென மழை பெய்தது. அவன் இருந்த இடத்தில் அவனுக்காக மட்டுமே பெய்தது போல அது கொட்டியது.  வாயைத் திறந்து நாக்கை வெளித்தள்ளிக் கொண்டு மழையை வாங்கிக் கொண்டிருந்தான். ஏனென்று தெரியாத ஏக்கம் அவனை முட்ட அந்த மழையின் சத்தத்தின் ஒத்திசைவோடு கதறி அழுதான். அழுது அழுது அது பொருளற்றதாகத் தோன்றவே மீண்டும் குன்றிலிருந்து எட்டி அந்த மனிதனைப் பார்த்தான். எந்த மாற்றமும் தென்படவில்லை. அவன் முகம் கனவினுள்ளிருந்து புன்னகைப்பதைப் போல இருந்தது. காலம் மெதுவாக ஓடிக்கொண்டிருப்பதாகப் பட்டது. தாணிப்பாறையிலிருந்து கால்போன போக்கில் அழுதுகொண்டும் ஓலமிட்டுக் கொண்டும் நடந்து வந்தது நினைவிற்கு வந்தது.

சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் இருள் கவ்வி வானத்தின் முழுமதியனால் காடு ஒளி கொள்வது போல இருந்தது. காலம் நொடி நொடியாகக் கடப்பதாக அவனை அழுத்தி வந்தது. நான்கு திசைகளுக்கும் நான்கு மலைகள் வீதம் நிறைத்திருந்த சதிரகிரி மலையின் மடிக்குள் சிறு மகவாக ஒடுங்கிக் கொண்டிருப்பதாகப் பட்டது அவனுக்கு. தன் அம்மாவின் ஒடுங்கிய முகமும் அதில் அவனுக்காக எப்போதும் மிச்சமிருக்கும் புன்னகையும் அப்போது ஏனோ அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

“அம்மா….ங் ங் ங் ங்…ம் ம்ம்…” என்று முனகிக்கொண்டே அழ ஆரம்பித்தான்.

“ஒன்ன எப்டியாச்சும் அந்த பாழாப்போன எடத்துல இருந்து மீட்டுடலாம்னு நினச்சேனேம் மா… எனக்கு படிப்ப விட்டா வேற எதுவும் தெரியாதே… இப்டி உன்ன விட்டுட்டு வந்துட்டேனேம்மா… ஒனக்கு வேற யாராச்சும் நல்ல பிள்ள பெறந்திருக்கலாம்மா… சூடு சொரண இல்லாத பிள்ளயோ… பொழக்கத் தெரிஞ்ச பிள்ளையோ பொறந்திருக்கலாம்மா… இல்ல இல்ல… நாம வேற சாதில பொறந்திருக்கலாம்மா… இல்ல.. இந்த ஒலகம் வேற மாதிரி இருந்திருக்கலாம்மா… அம்மா… என்ன நீ வெறுத்துடாத… அம்மா ம்…. அம்மா ம்ம்ம்…” என்று முனகிக்கொண்டே உடலைக் குறுக்கிக்கொண்டு குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

சலனமற்ற குளத்தில் யாரோ கல்லை எடுத்து அடித்தது போல அவன் உடல் அதிர்வு கொண்டது. யாரோ தன்னை பிருஷ்டத்தில் ஓங்கி மிதித்தது போலிருந்தது. எழுந்து, அமர்ந்து திகைத்து முடிக்கும் முன் அவர் ஓங்கி இவனை அறைந்தார்.  கைகளைக் கொண்டு கன்னத்தைப் பொத்தி வைத்தவாறு ஏன் என்ற கேள்வியுடன் வெறித்து அவரைப் பார்த்தான். 

“எதுக்குடா நாயே இப்டி அழற?” என்று கேட்டார்.

“நான் ஆய்வு.. தாவரம்…” உலறினான்.

“உச்” என்றார்.

“எனக்கு பி.எச்.டி பட்டம் குடுக்கமாட்டேனுட்டாங்க”

”ஏன்”

“….சாதி” என்று இழுத்து சொல்லி முடித்தபோதே அந்த வார்த்தைக்கும் அந்த இடத்திற்கும், அந்த ஆளுக்கும் அது பொருளற்றதெனத் தோன்றியது. ஒரு பொண்ணு என்னை காதலிக்கறதா சொல்லி… என் பிரஃபசர் கூட அந்தப் பொண்ணு…” திரண்டு வராத வார்த்தைகளை முனகியும் முக்கியும் என மென்று முழுங்கிக் கொண்டிருந்தான். மீண்டும் முனகியவாறு “எனக்கு இதத்தவர வேற ஒன்னுந் தெரியாது..” என்று சொல்லி ஏக்கத்தோடு அவரின் கண்களைப் பார்த்தான்.

“ம்.. சரி என்னத்துக்கு இது..”

“என்னத்துக்குன்னா… இதான் என் கெரியர்..” கெரியர் என்ற வார்த்தை அந்த ஆசாமிக்கு புரிய வாய்ப்பில்லை என்று அவனே முடிவு செய்துகொண்டு “என் வாழ்க்கைல முக்கியமான விஷயம் இதான்..” என்றான்.

“டேய் உன் மண்டையப் பொளந்துடறேன்டா இன்னைக்கு. எதுக்குடான்னு கேட்டா..”

“எதுக்குனு கேட்டா.. தாவரத்த ஆராய்ச்சி பண்றது எனக்கு பிடிக்கும். நிறைய கண்டுபிடிப்புகள ஒலகத்துக்கு குடுக்கலாம். என் வேல வருமானத்த வச்சி என் குடும்பத்த கொஞ்சம் நல்ல நெலமைக்கு கொண்டு வந்திருப்பேன்.” குரல் தழுதழுத்து மீண்டும் கம்மிய குரலில் அழுதான்.

செருமி காறித் துப்பிக்கொண்டே “யாரும் யாரையும் இங்க நல்ல நிலமைக்கு கொண்டு வந்திட முடியாதுடா பைத்தியக்கார நாயே! மொதல்ல இப்ப அவங்க நல்லா இல்லன்னு யாரு சொன்னது. ஒனக்கு என்ன இதுல கெடக்குது அதச் சொல்லு”

திகைத்தவனாய் “ம்… எனக்கு.. எனக்கு.. தாவரத்த ஆராயரதுல தான்.. ஒரு இது…. ஒரு சந்தோஷங் கெடக்குது” என்றான்.

”ம்.. இப்ப நீ ஒக்காந்திருக்க மலை பேரு என்ன தெரியுமா”

“தெரில”

“சஞ்சீவி மல”

“ம்…”

”என்னடா ’ம்…’ சுன்னி நாயே.. இதோட இன்னொரு பேரு மருந்து மல. இங்க பண்ணாத ஆராய்ச்சி புண்டையவா அங்க நாலு செவத்துக்குள்ள பண்ணப் போற. நியாயமா இங்க வந்ததுக்காக நீ சந்தோசமா தான இருக்கணும்..” என்று கூறியவாறு தன் முகத்தைக் கோணலாக்கி மீண்டும் காறி உமிழ்ந்தார்.

அவன் ஏதும் பேசாமல் தலை கவிழ்ந்து உட்கார்ந்திருந்தான். அவன் தலைமுடியை தன் இடக்கையால் பற்றி முகத்தைப் பார்த்து தன் இடுப்பு முடியில் வைத்திருந்த இலைகளை எடுத்து அவனிடம் நீட்டி “இது என்னான்னு தெரியுமாடா..”

“ம்ஹூம்.. இல்ல.. தெர்ல”

”இத சாப்பிடு”

எந்த மறுப்பும் உடலிலோ மனதிலோ சிறிதளவும் எழாதவன் போல அந்தக் பச்சைக் கொழுந்து இலைகளை வாங்கி மென்றான். வயிற்றின் தீ அடங்குவதாக எண்ணம் எழுந்தது அவனுக்கு. இனிமையான எண்ணங்கள் அவனுள் நிறைய ஆரம்பிப்பதை உணர்ந்தான்.

”இது பசிய அடக்கறது. பசிக்கு உணவாகறது. ஒன் மொகரக் கட்டையப் பாத்தா நாலு நாள் சாப்புடாதவன் மாதிரி இருக்கே” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவன் அருகில் வலது கையை தலையில் ஊன்றி ஒருக்களித்துப் படுத்தார்.

அவன் வாயைப் பிளந்தவாறு “இந்த சிறு புல்லா… ஆனா இப்படி ஒன்னு இருக்கத நான் கேள்விபட்ருக்கேன்.” என்றவாறு சிறு மெளனத்திற்குப் பிறகு

”நீங்க சொல்றதுல்லாம் நியாயந்தான்.  ஆனா நான் ஆராய்ச்சி பண்ணிட்டு இருந்தது நெல் பயிரப் பத்தி. அத காட்டுல எப்படி பண்றது?” என்று சமாதனம் செய்யும் பாவனையில் கேட்டான்.

“ஏன்?”

அதை எதிர்பாராதவன் போல “அதுதானே மக்களுக்கு அதிகமாகப் பயன்படற தாவரம்.. அதான்” என்றான்.

“எவ்ளோ நாளா”

”நாளா… ஏழு வருசமா”

“ஒரே தாவரத்தையா?

“ஆமா? அதோட மரபணுவ படிக்கறது. அதுல மாற்றத்த கொண்டு வாரது… இப்படி நெறய…”

“இங்க இந்தக் காட்டுல கோடி தாவரம் மொளைச்சிக் கிடக்கு. மனுஷங்களுக்கு இது எதுவுமே வேண்டாம்னு நினைக்கிதியோ?”

அவன் ஏதும் பேசவில்லை.

“அது சரி. எல்லாத்துக்கும் எல்லாத்தையும் குடுக்குத அளவு இயற்கை கனிஞ்சும் இல்ல. சில காடுங்க மூடித்தேன் கெடக்கும். தனக்கானவங்கள தேர்ந்தெடுத்து எப்பவாது மடில கெடத்திக்கும்” என்று சொல்லிவிட்டு அவனைப் உற்றுப் பார்த்தார்.

“ஒங்களுக்கு என்னய சொல்லி புரிய வைக்க முடில. நீங்க இங்க இருக்க எண்ணிக்கைய பத்தி பேசிக்கிட்டு இருக்கீக. நான் ஒரு தாவரத்துக்குள்ள போய் அணுவணுவா தெரிஞ்சிக்கறத பத்தி பேசிக்கிட்டு இருக்கேன். ஒரு தாவரத்தோட அத்தனை இயல்புகளையும் தெரிஞ்சு நமக்குத் தேவையான இயல்ப அதிகப்படுத்திக்கறத பத்தி…”

“இயல்ப ஏன் மாத்தணும். அந்த இயல்பு அதிகமா இருக்க இன்னொரு தாவரத்த கண்டறிய சோம்பல்பட்டு..” என்று அலுத்துக் கொண்டார்.

“இல்ல.. வந்து…”

“அத விடு.. இனி இங்கையும் ஆராச்சி பண்ண முடியாது உன்னால” என்று சொல்லி நக்கலாகச் சிரித்தார்.

நிமிர்ந்து ஏதும் புரியாதவனாய் “ஏன்” என்றான்

“ஏன்னா… நீ தான் நேத்தே செத்துட்டியே”

அவன் திடுக்கிட்டு “இல்ல இல்ல… நான் நான்.. உயிரோட..”

‘ஆமா.. நேத்து அந்த குகைல செத்து கிடந்த..” என்றார்

“இல்ல.. நம்பமாட்டேன்.”

அந்த மனிதர் எக்காளமிட்டுச் சிரித்தார். 

“நான் இப்ப இங்க இருக்கேனே..”

”உன்னோட ஒரு நிகழ்த்தகவு தான் இங்க இருக்கு”

குழம்பிப்போய் “புரியல” என்றான்.

”இப்ப நிகழ்ந்துகிட்டிருக்க பிரபஞ்சத்துல நீ இருக்க. வேறொரு பிரபஞ்சத்துல அந்த குகைல நீ செத்துக் கிடந்த.  இன்னொரு பிரபஞ்சத்துல நீ நினைக்கிற தாவரவியல் ஆய்வாளனா வெற்றிகரமா இருந்திட்டிருக்கலாம்.” 

“இன்னொரு பிரபஞ்சமா.?”

இணைப் பிரபஞ்சங்கள் கேள்விப்பட்டதில்லையா நீ…

”கேள்விப்பட்டிருக்கேன். ஆனா அதெல்லாம் ஒரு தியரி தான்.. நிரூபிக்கப்படல”

“அப்படிப் பாத்தா இந்த பிரபஞ்சமே ஒரு தியரி தானே”

அவர் பேசுவதை ஆர்வமாக கேட்பவனாய் “ஆங்… இல்ல.. இருக்கலாம்” என்று தீவிரமாக யோசிக்கும் பாவனையில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

“எல்லாமே இங்க இருக்கலாம் தான்”

“உண்மையாவே இந்த இணைப் பிரபஞ்சங்கள் இருக்கா?” என்று பதட்டமாகக் கேட்டான்.

”ஆமா. என் வரைல இருக்கு. இது என் தியரி” என்று சொல்லி நக்கலாகச் சிரித்தார்.

”கொஞ்சம் விளக்கமா சொல்லுங்க”

”இந்த வாழ்க்கைல முக்கியமானதும் முக்கியமில்லாததுமான பல முடிவுகள எடுக்கச் சொல்லி இந்தப் பிரபஞ்சம் அப்பப்ப வந்து நம்ம முன்ன நிக்குது. நீ கவனிச்சிருக்கியா? ஒரு முக்கியமான முடிவ எடுத்துட்டதால நம்ம வாழ்க்கையோட போக்கே மாறிப்போயிருக்கும்”

“ஆமா.. ஆமா” என்றான் பலமாக.

“அந்த முடிவ நீ எடுத்துட்டதால அதுக்கு மாத்தா இருக்க இன்னொரு முடிவு அழிஞ்சு போகாது. அது நீ தேர்ந்தெடுத்த முடிவுக்கு இணையாவே இன்னொரு பிரபஞ்சத்த உருவாக்கி வளந்துட்டு இருக்கும். நீ தேர்ந்தெடுத்து வாழற இந்தப் பிரபஞ்சம் மட்டுமில்ல நீ வாழ ஆசப்படற பிரபஞ்சத்திலயும் நீ தான் இருப்ப. அத நீ உணரல. உணர முடியாது. ஆனா என்னால உணர வைக்க முடியும்” என்றார்.

”ஆமா… நீங்க யாரு…”

”நான்…. இடக்காடார் சித்தனா இருந்தேன். பின்ன போகர என் சித்தி வழியா உணர்ந்து அவரோட இருந்தேன். ஒரு கட்டத்துல அவரும் நான் தான்னு தோனுச்சு. நான் அவராவும் கொஞ்ச நாள் இருந்தேன். இப்ப நீ என்ன போகன்னே கூப்பிடலாம். அந்தப் பேரு எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.”

 ”உங்களுக்கு சாவு இல்லயா?” 

”சாவு வரும்போது தெறக்கற இரண்டு முடிவுல சாவின்மைய தேர்ந்தெடுத்து அந்த பிரபஞ்சத்துல நுழைஞ்சிடுவேன். இப்ப இங்க இருக்கேன். அப்படி நுழையற மிகச் சிலரயும் நுழையற கணத்துல பாத்திருக்கேன். உன்னையும் அங்கதான் பாத்தேன். என்னைக்காவது சாவணும்னு தோனுச்சுனா சாவேன்” என்றார்.

அவன் தன்னையோ தன்னைச் சுற்றி நிகழ்வதையோ நம்ப முடியாதவனாய் தலையின் பாரத்தை இரு கைகளாலும் தாங்குபவன் போல உட்கார்ந்திருந்தான்.

“என்கூட வா..” என்று அவன் கைகளைப் பற்றி அந்த முழு நிலவின் ஒளியில் இழுத்துச் சென்றார். அவனுக்கு ஒரே சமயம் மிதப்பது போலவும் விரைந்து ஓடுவது போலவும் இருந்தது. அதன்பின் அவன் ஒவ்வொரு நாளும் ஓடிக்கொண்டே இருந்தான். மலையிலிருக்கும் அத்தனை தாவரங்களையும் கற்றான். பசி வராமலிருக்க, பசித்தீயை அணைக்க, உடல் உறுதியடைய, இளமையாகவே இருக்க, காமத்தைக் கடக்க, இனிய கனவுகள் வர, மகிழ்ந்து களிக்க, கரைந்து அழ என ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு செடியென போகரின் வழி கண்டடைந்தான். மேலும் மேலும் அவர் சொல்லாதவற்றையும் கூட கண்டுகொண்டு, கண்டுகொண்டு வியந்தான். தாதும், பூவும், இலையும், காயும், கனியும், செடியும், மரமும் வேரும் என தாவித்தாவி அதன் இயல்புகளை அறியுந்தோறும் எழுச்சியடைந்தான். காடு திறந்து கொடுக்கும் தொலைவுக்குச் சென்று அதன் ஆழத்தைக் கண்டடைந்து திழைத்தான். பிறிதொரு நாள் காலையில் அவன் எழுந்தபோது போகர் அங்கு இல்லை என்பதை உணர்ந்தான். அவர் இதுவரை அங்கிருக்கவில்லை என்பது போல அதன்பின் சஞ்சீவி மலையில் திகழ ஆரம்பித்தான்.

2

எப்போதும் சிரித்துக் கொண்டிருப்பது போன்ற மயக்கைத் தரும் தன் பொக்கை வாயை மிகவும் கடினப்பட்டு அசைத்து “ஏத்தா யாரு புள்ள நீயி” என்று முகமெல்லாம் குறுமடிப்புகள் விழுந்த கிழவி துள்ளிக் கொண்டிருந்த மைனாவை முக்கிக்கொண்டே தன் பக்கமாக இழுத்தாள். உச்சமாக இழுபட்ட உண்டிவில்லைப் போன்ற அவளின் காதுகளில் குலுங்கிய தண்டட்டியை இழுத்துக் கொண்டே…

“நானு… நானு… மீனாட்சி பேத்தியா” என்றாள் மைனா.

“சரித்தேன். நல்லா வாயாடியா இருக்கியே…”

“வாயிருந்தாத்தேன் பொழைக்க முடியும்னு எங்க பாட்டி சொல்லிருக்காளே” என்று கறாரான மழலைக் குரலில் மைனா கூறினாள். 

கிழவி அவளின் கன்னத்தை பிடித்து அள்ளி முத்தமிட்டு, “என் மவராசி. நீ பேசுத்தா…” என்று கொஞ்சினாள். அங்கு வந்த மோகனைப் பார்த்ததும் கண்சிமிட்டி தலையை ஆட்டி அழைத்தவாறே கிழவி “ஏலே மோகா என்னடா எப்பவும் இல்லாம இவ்ளோ தொலவெட்டு நேர்ச்சலாம்..” என்று கேட்டாள். 

“வெள்ளாம சரியில்ல ஆத்தா. வீட்ல் ஒன்னுலாட்டி ஒன்னு நடந்துக்கிட்டே கெடக்கு. அதேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டே மைனாவை தூக்கிக் கொண்டான்.

“வீட்ட விட்டு ஓடிப்போன மூத்தவன் என்ன ஆனாம்னே தெரியலய்யேய்யா..” என்று சொல்லிக் கொண்டே முந்தானையை கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டாள்.

”இங்க இந்த சனங்க மத்தில கெடந்து சீரழிய்ததுக்கு அவன் எங்கயாச்சும் நல்லாத்தேன் இருப்பான் ஆத்தா” என்று மோகனும் கலங்கினான்.

“படிப்ப முடிச்சிடுவேன்னு வந்து கருப்பட்டி முட்டாயி கொணந்து குடுத்துட்டு போனவன் அடுத்த மாசம் வந்தப்ப மூதேவி ஏறில்ல வந்து நின்னான். கண்ணுக்குள்ளயே நிக்கான் மோகா..” என்று கிழவி ஏங்கியவாறு கூறினாள்.

“என்ன செய்யச் சொல்லுதீய ஆத்தா. அவன் படிச்ச படிப்பென்னனு கேட்டாக்கூட இங்க உள்ள சனங்களுக்கு சொல்லத் தெரியாது. இவன் பிரச்சனையா புரியப் போவுது”

“நம்மலால ஒன்னுமே பண்ண முடியாம போயிடுச்சேடா மோகா. நம்ம புள்ளைக படிக்கலைனாலும் உசிரு பொழச்சி கண்ணுக்கு முன்னாடி கெடந்தா போதும்னு தோணுது. இந்த எழவெடுத்த படிப்பு படிக்காம இருந்திருந்தா அவன் இங்கின நம்ம கூட கெடந்திருப்பான்ல”

“அப்டி சொல்லாத ஆத்தா. நம்ம புள்ளைகளும் நம்மள மாதியே இன்னும் காட்டுலையும் மேட்டுலையும் கஸ்டப்படனுமாக்கும். படிக்கட்டும். நாலு துட்டு சம்பாரிக்கட்டும். அவன் கெரகம்.. என்னத்த சொல்ல உசிரு பொழச்சு அவன் எங்கின இருந்தாலும் நல்லாத்தேன் இருப்பான்த்தா அவன் மனசுக்கு.”

”காட்டுலையும் மேட்டுலையும் நாம எவன்கிட்டயும் கைகட்டியாடா மோகா சம்பாரிக்குதோம். இங்கினயே ராசா மாறி வாழலாம்ல” என்றாள் கிழவி தெம்பாக.

“ஒலகம் எங்கினயோ போய்க்கிட்டு கெடக்கு ஆத்தா. காட்டுலயும் மேட்டுலயும் ராசா மாதிரி நிக்கலாந்தேன். துட்டு வருமா? துட்டு” என்று கொஞ்சம் ஆவேசமாகக் கேட்டுப்பின் கையறு நிலையென உணர்ந்து அமைதியானான்.

இரு கைகளையும் கண்களை அழுத்தித் துடைத்தவாறு, அப்படியே பேச்சை மாற்ற விரும்பியவளாய் “பாப்பா நல்லா கெட்டிக்காரியா இருக்காளே. என்ன பேரு” என்று மலர்வாகக் கேட்டாள். 

“ரமா…. ஆனா மைனானுதேன் கூப்புடறது” என்று சொல்லிக் கொண்டே மைனாவின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான். ”செரி ஆத்தா, வேல கெடக்கு.. ஆடு வெட்டுத நேரமாச்சு. நீ அங்க சாப்புட வந்திடு என்ன.” என்றான்.

“சரிலே நீ போ. ஆத்தா வாரேன்..” என்று கைகளை காண்பித்தவாறு அமைதியானாள்.

மோகனின் தோளில் உட்கார்ந்திருந்த மைனா அவன் இரு காதுகளையும் பிடித்து இழுத்தவாறு “ஏப்பாய் நம்ம ஆடு எங்க” என்று கேட்டாள்.

“சங்கிலி தாத்தா வச்சிருக்காருய்யா”

“அவரே வச்சிக்குவாராப்பா”

“ஆமா. சாமிக்கு குடுக்கணும்ல ஆத்தா… அத தாத்தாதேன் குடுத்துட்டு வருவாரு” என்று சொல்லிக் கொண்டே தன் குடும்பமும் சுற்றமும் குழுமியிருந்த மாமரத்தை அடைந்தான். தாணிப்பாறையிலுள்ள ஒவ்வொரு மாமரத்தின் அடியிலும் குடும்பம் குடும்பமாக மக்கள் குழுமியிருந்தனர். ஆடி அமாவாசையான முந்தைய நாள் இரவில் சதுரகிரியின் மலைப்பகுதியிலிருக்கும் மகாலிங்கம் கோவிலுக்குச் சென்று வழிபட்ட கையோடு நேர்த்திக்கடனைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தனர்.

கொட்டுச் சத்தம் ஒலிக்க முதுகுடும்பன் சங்கிலி பதறாமல் ஆட்டோடு மோகனின் மாமரத்தில் வந்து நின்றார். ஆடு சலனமற்று இருந்தது. தண்ணீரை அதன்மீது தெளித்த போது ஆடு கழுத்தைக் குனிந்து நீட்டியது. அதைக் கண்ட கிழவிகள் கண்கலங்கி ஓங்கிய குலவைகள் இட்டனர். அது மனிதர்கள் கடவுளுடன் உரையாடும் ஒலியா, விலங்குகளுடன் உரையாடும் ஒலியா, காட்டின் ஒலியே தானா என்று பிரித்தறியவியலாத வண்ணம் குலவைச் சத்தம் காட்டைப் பிளந்துகொண்டு ஒலித்துச் சிதறியது. குலவைச் சத்தமே அப்பாலிருந்த கடவுளை அழைத்து வந்தது போல முதுகுடும்பன் அருள் வந்து ஆடினார். ஓங்கி ஒரே வீச்சில் ஆட்டை வெட்ட அதன் தலை கீழே விழுந்தது. ஆட்டின் கழுத்திலிருந்து ரத்தம் பீறிட்டுக் கொப்பளித்து தரையை ரத்தத்தால் நிறைத்தது. தனக்கு சேர வேண்டியதைத்தானே கொடுக்கிறார்கள் என்பது போல காடு அதை அசிரத்தையாக வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. 

ஒவ்வொரு மாமரத்தையும் ஒவ்வொரு குடும்பமாக இருபது குடும்பங்கள் ஆக்கிரமித்திருந்தனர். நேர்த்திக்கடனுக்கு வேண்டிக்கொண்ட இந்த இருபது குடும்பங்களைத் தவிர புதூர் கிராமத்தைச் சேர்ந்த மற்ற மக்கள் அங்கிருந்த ஒவ்வொரு குடும்பத்துடனும் இணைந்திருந்தனர். ஒவ்வொரு மாமரத்தின் அடியிலும் நேர்ந்துவிட்ட ஆட்டின் ரத்தம் காய்ந்து கிடந்தது. கறிக்குழம்பும் சோறும் ஒவ்வொரு மாமரத்தின் கீழும் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. எங்கெல்லாம் கறியும் சோறும் தயாரானதோ அங்கெல்லாம் குலவைச் சத்தத்தின் ஒலியும் படையலின் மணமும் எழுந்தது. ஒவ்வொரு குடும்பமும் முதல் படையலை மலையிலிருந்து இறங்கி வரும் சித்தர்கள் சாப்பிடுவதற்காக வைத்தனர். ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆடி அமாவாசை நாட்களில் மட்டுமே இந்தச் சித்தர்கள் மலைகளிலிருந்து கீழே இறங்கிவந்து சாப்பிடுவார்கள். அவர்கள் சாப்பிட்டு முடித்ததும்தான் பந்தி ஆரம்பமாகும். அந்தந்த குடும்பத்தினர் தனக்கு வரப்போகும் சித்தர்களுக்காக காத்துக் கிடந்தனர். 

சித்தர்கள் மலையிலிருந்து இறங்கி வருவதைப் பார்ப்பது மலைப்பானது. திடீரென எங்கிருந்து வருகிறார்கள் என்று புரியாமல் இருப்பதனாலோ என்னவோ மக்கள் அந்தச் செயலில் தெய்வீகத்தன்மை இருப்பதாய் நம்பினர். ஒவ்வொரு சித்தரும் சாப்பிட்டு முடித்தபின் உரியவருக்கு ஆசி வழங்குவார்கள். அதன் பின் குலவைச் சத்தம். சலசலப்புகள். அவர்களின் எச்சில் இலையில் நேர்ச்சை செய்து கொண்டவர்கள் சாப்பிட்டபின் இறுதியாக மற்றவர்கள் பந்தியில் சாப்பிடுவார்கள்.  ஒவ்வொரு மாமரமாக குலவைச் சத்தம் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

“பாட்டி காலு ரொம்ப வலிக்கிது பாட்டி” என்றாள் மைனா.

“சும்மா கெடத்தா…” என்று மீனாட்சி அதட்டினாள். 

நேரம் சென்றுகொண்டே இருந்தது. மற்ற மரத்தினர் பந்தி முடிந்து பெரும்பாலும் மோகனின் மரத்தைச் சுற்றி சித்தரின் வருகைக்காகக் காத்து நிற்க ஆரம்பித்தனர்.  எதிர்பாராத விதமாக ஒரு சித்தர் மலையிலிருந்து இறங்கி வந்தார். வந்தவர் யாரையும் பார்க்காமல் அமர்ந்து சாப்பிட ஆரம்பித்தார். மீனாட்சி கூப்பிய கைகளோடு குலவையிட ஆரம்பித்தாள். அவள் குலவையிட பிற கிழவிகளும் இணைந்து கொண்டனர். சலசலப்புடன் பந்தி ஆரம்பித்தது.

மோகன் படபடப்போடு சித்தரின் பின்னே ஓடிப்போய் தயங்கித் தயங்கி “எய்யா ராசமுனி…” என்றார். அவன் திரும்பி புன்னகைத்தான். அவன் கையில் பிடித்திருந்த ரமாவை நோக்கி “படிக்கணும்…” என்று சொல்லி தலையைத் தடவினான்.  பயமும் வெட்கமும் கலந்து ரமா மோகன் பின்னே ஒளிந்து கொண்டாள்.

“படிக்கவையி… இந்த ஒலகத்துக்கு அதான்” என்று மோகனைப் பார்த்துக் கூறினான். தன் இடுப்பிலிருந்து விதைகள் நிறைந்த சுருக்குப் பையை மோகனிடம் நீட்டி “இது காடு கனிஞ்சு நிலத்துக்கு குடுத்தது. இனி இதையும்…” என்று சொல்லி முடிக்கும் முன்னரே, மோகன் கைகூப்பியபடி அதை வாங்கிக் கொண்டு “சரிய்யா.. சரிய்யா..” என்று அழுது கொண்டிருந்தான்.

செங்குத்தான சதுரகிரி மலைக்கு ஏறும் அந்தப் பாதையின் முனையில் இருந்த சிறு பாறையில் சங்கிலிக் குடும்பன் அமர்ந்து பீடி குடித்துக் கொண்டிருந்தார். அவரைக் கடக்கும் போது ஒரு நொடி ராசமுனி நின்றான். அவரைப் பார்த்துச் சிரித்தான். அவரும் சிரித்தார்.

***

-இரம்யா

***

ரம்யா – விருதுநகர் மாவட்டம் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரைச் சேர்ந்தவர். இலக்கிய வாசகர். இலக்கிய இதழ்களில் தொடர்ந்து கதைகள், கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார். தொடர்புக்கு ramya20080625@gmail.com

சம்பத் ஜி

(உமாபார்வதியின் நித்தியத்தின் சாலையில் மூன்று இடை நிறுத்தங்கள் குறு நாவலை முன் வைத்து)

          அன்பு பூக்கிற நிலம் வேறு வேறாக இருக்கலாம். ஆனால் அதன் வாசம் ஒன்று போலத்தானே இருக்க முடியும். அன்பு தன் அசலான நிலமறிந்து பற்றி  தன்னை படர்த்திக்கொண்டேயிருக்கிறது. ஓசையற்று தத்திப்பறக்கும் வண்ணத்துப் பூச்சியைப்போலவே  வெகுஎளிதாக. ஒட்டுதலும் பின் உதறுதலும் என தழும்பேறி நிற்கிறது வாழ்வு.  மனம் காலியாவதற்கான விதி அறிந்தும் கூட அதற்கான மன  ஒப்புதல் இல்லை. வாசங்களின் திறப்பில் திளைக்கிறது மனம்.  கழுவக்கழுவ கூடிக்கொண்டே போகும் நறுமனக் கமழ்ச்சிதான் காதல். யாவருக்குமே தொடரோட்ட வாழ்வில் இடை நிறுத்தத்திற்கான கையசைப்பு வாய்க்கிறது. அது இளைப்பாறுதலுக்கான நிழல் மாத்திரமல்ல. நமக்கான திசைகளை தெளிவாக்குகிற தருணம். காலத்தின் கையசைப்பையோ இடைநிறுத்தத்தையோ கூர்ந்து பார்க்காமல் மிகுவாழ்வின் பாய்ச்சலில் நகர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது  வாழ்வு. பாம்புகளும் கூட தன் முற்றிய வாழ்வின் அடையாளமாய் ரத்தினங்களை கக்குகிறது.  மனிதன் என்ற உயிரி மட்டும்தான் ரத்தம் கக்கிச் சாகிறான். ஞானக்கூத்தில் காதலென்பது ஒரு காட்சி மட்டுமே. ஆனாலும் இக்காதலின் மையத்திலிருந்துதான் பரிபக்குவங்கள் யாவுமே விரிகிறது.

      வாழ்வின் மூன்று முக்கிய இடைநிறுத்தங்களில் இறங்கி இளைப்பாறல் கொள்ளாது தனது  தீராத  ஆற்றாமையை பேசுகிறது உமாபார்வதியின் நித்தியத்தின் சாலையில் மூன்று இடை நிறுத்தங்கள் என்ற நாவல். “ என் நினைவுகள் உறங்கும் இடத்தில்தான் இப்போது அவர் வசித்து வருகிறார்”  என்ற இந்நாவலின் முதல் வரியே  இந்நூலின் அடிச்சரடை நமக்கு அறிவித்து விடுகிறது.  ”மகிழ்ச்சியாக வாழும் எல்லா குடும்பங்களும் பார்ப்பதற்கு அநேகமாக ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கின்றன. ஆனால் துயரத்தில் தத்தளிக்கிற ஒவ்வொரு குடும்பமும் தனக்குரிய வழியில் துன்பப்படுகின்றன. “ என்று டால்ஸ்டாயின் அன்னா கரினினா நாவல் தொடங்குவதைப் போலவே அந்தரங்க விசாரிப்போடு இந்த நாவலும் தொடங்குகிறது.  நாவலெங்கும் போதாமையின் வெப்ப அலைவு  ஊடாடியபடியே இருக்கிறது. இழந்த காதலின் ஆற்றாமையில் தரைக்கும் அந்தரத்திற்குமான ராட்டினத்தின் மாயச்சுழற்சியில் அலைவுறுகிறது இந்நாவல்.  இவரது சுயசித்திரத்தையே தனது அனுபச்செழுமையால் புனைவாக்கியிருக்கக் கூடமோ என்று ஆழ்ந்துவிடுமளவு முற்றிய எழுத்துகளோடு நகர்கிறது நாவல்.

       எழில்முகத்தையும் கூட கோட்டோவியமாக மாற்றிக் காட்டுகிற வல்லமை காதலின் இழப்புக்கு நேர்கிறது.  அந்த கருங்கோடுகளை வண்ணங்களால் பூர்த்தி செய்துவிடத்தான் எத்தனை பொய்த் தூரிகைகள். இவர்கள்தான் தன் பாதுகாவலின் பொருட்டு எத்தனை சவால்களை அணிய வேண்டியிருக்கிறது. ஆராதனா தனது அலுவலக கைப்பையில் அத்துனை அத்தியாவசியங்களையும் அடைத்துச் செல்லும் போது கூடவே ஸ்க்ரூடிரைவரையும் எடுத்து செருகிச் செல்கையில்,  அதற்கு தன் மகள் கேட்கிற கேள்விக்கு அவளிடம் பதில் இல்லாமல் போகிறது. இத்துனை பெண்ணியத் தளர்விலும் ஒரு பெண் ஆணை நம்பாமல் ஆயுத்தைத் தானே நம்பவேண்டியிருக்கிறது என்பதை நுட்பமாக பேசுகிற இடம் இது.  எதற்கும் ஒத்துப்போகிற காதலை ஒற்றைத் துரோகம் ஒவ்வாமையாக மாற்றிவிடுகிறதுதானே. பிரிந்து போன இணையின் தொலைபேசி மறுமுனை உரையாடலும் கூட மரணத்தின் வலியை ஒத்தது என்கிறார்.

        பூக்கள்  நறுமனத்திற்கானது மட்டுமே புசித்தலுக்கானது அல்ல. காதலும் கூட அப்படித்தான். அது வசீகரத்திற்கு மட்டும்தானா. காதல் எல்லா சடங்குகளையும் புறந்தள்ளி விடுகிறது.  அதில் திருமண பந்தமும் அடக்கம்தானோ.  இணையரானதும் கொண்டாட்டத்தின் பெருவெளி தானாகவே மறைந்துவிடுகிறதே.  கொண்டாட்டாத்தில் மட்டுமே அன்பைத் தேடுவோரின் தட்டையான தோல்வியிது. காதலும் காமமும் வெகுளியின் உபரி என்பதை மறுத்தபடியே இருக்கிறது மனம். “நினைவில் காடுள்ள மிருகத்தை எளிதில் பழக்க முடியாது”. என்ற சச்சிதானந்தன் வரிகள்தான் எவ்வளவு இயல்பூக்கம் கொண்டது. துரோகத்தின் ரத்தக்கரை மீது சயனித்தபடியேதான் கலவியின் நினைவுகளை  பரிமளமாய் பருகிக் கொள்ள முடிகிறது இவரால்.  கொதி நிலையின் ஊடாகவே ஒரு நறுமனப்பரவலும்  நகர்கிறது.  இந்த வினோத மனநோய்க்கான மாற்றீடுகளையும் தன்னியல்பிலேயே தருகிறார்.  தன் காயங்களை தானே நக்கி ஆற்றிக் கொள்கிற வேட்டை மிருகமாய் இழப்பின் வடுக்கள் சதா அழைத்த படியேதான் இருக்கிறது.  ஆனாலும் அன்பின் அடுத்த பாய்ச்சலுக்கு தன்னை ஆயத்தப் படுத்திக்கொள்கிறது மனம்.

       சராசரிகளுக்கும் ஒரு கலைஞனுக்குமான காதல் முற்றிலும் வெவ்வேறானவை. கலைஞனுக்கு காதலில் ஒரு துளிதான் வாழ்வாதாரம். சராசரிகளுக்கோ வாழ்வாதாரத்தில் ஒரு துளிதான் காதல்.  இப்பிறவியில் காதலுக்கும் கலைக்கும் மட்டுமே தன்னை முற்றாக ஒப்புக்கொடுத்து வாழ்பவர் ஆராதனாவின்  அப்பா. “ துயரம் ஒரு குற்றம்.  ஒரு சிறை. ஒரு வினோத மனப்பதிவு.  நான் அந்த சாம்பல் கித்தானிலிருந்து எழுந்தாகிவிட்டது ஒரு தாளைபோல” என்று அன்னா அக்மதோவாவின் வரிகளில் வசிக்கும் ஒரு ஆழ்ந்த ஓவியர் ஆராதனாவின் அப்பா.  பொங்கியெழும் பேரலையை கூட தன் வார்த்தைப் பரிவால் ஒற்றைக்குமிழாய் மாற்றி உடைத்துவிடும் வல்லமை கொண்டவர் அவர்.  தன்னை அறிதல் மட்டுமே சிறந்த அறிவு என்றும்,  மகளின் அல்லல் குறித்து “பாம்புடன் ஒரே குடத்தில் இருக்க நேரிடும் வாழ்க்கை அமைந்துவிட்டால் அதிலிருந்து விலகி விடுவதுதான் புத்திசாலித்தனம்” என்று பொறுப்பான வழிகாட்டுதலை கூறுவார். 

       அலைகளை பூசிய படியேதான் அலையற்ற மனத்திற்கு  ஏங்குபவள் ஆராதனா. தன் முதல் திருமணம் முறிவில் முடிகிறது. மகரந்தங்கள் நிறைந்த இளமையை காயடித்துக் கதறுவதில் என்ன அறமிருக்க முடியும்.  வெக்கையேறிய அவளது வாழ்வை  மழையாய் நனைக்கிறான் இரண்டாவதாய் இணைகிற வருண். தீவிர இலக்கிய போக்குள்ளவன் வருண். வெகுஜன ஊடகப்பணியிலோ ஆராதனா. ”தான் விட்டுப்போகும் படைப்புகள் எங்காவது ஒரு இருட்டு மூலையில் இருக்கும் ஒரு எளிய பார்வையாளனை சென்று சேர்வதே தனக்கு போதுமான அங்கீகாரம் என்ற நிறைநிலை கொண்ட படைப்பாளி.  இப்படியான ஆழ்ந்த களைஞனோடுதான் அன்பினால் மிக மிக இறுக்கமாக  மூச்சு முட்டுமளவிற்கு பிணைப்பில் வாழ்கிறாள் ஆராதனா. ”பிறந்து மலரும் பூவினுள் புகுந்து மறுமுறை உடல் பருகுவோம்” எனும் உன்மத்த பிணைப்பு. அவனால் உடலின் அத்துனை புலன்களும் சுறுசுறுப்படைந்தன என்கிறார். வருணின் அன்மை ஆராதனாவை தொடர்ந்து புதுப்பித்துக்கொண்டேயிருந்தது.  “கண்ணா மூச்சு விளையாட்டில் காணாமல் போகிறவர்கள் கொஞ்ச நாளில் கருப்பையின் வழியே வீடு திரும்புகிறார்கள்” என்ற வெய்யிலின் கவிதை வரிகளைப் போலவே காதல்மனத்தின் ஆற்றாமையை பூர்த்தியாக்குகிற சில ஜென்மாந்திர உறவுகளும் மாயமாய்  வாய்த்துவிடுகிறது. அப்படி வாய்த்தவன் தானோ வருண் என்றே திளைக்கிறாள். அதுவும் நிலையற்ற திளைப்பாகிறது. அது பிரசன்னமான உறவல்லவா  வந்த வேகத்தில் வரத்தோடு சாபத்தையும் செருகிவிட்டு மறைகிறது. வருணின் தீவிர இலக்கிய பித்தமும் ஆராதனாவின் வெகுஜன ஊடகப் போக்கும் முரண்படுகிறது. தீவிர இலக்கியவாதியெனினும் அதீத உடைமயுணர்வு கொண்டவனாகவே இருக்கிறான் வருண். பழைய காயத்திலேயே புதிய ஆயுத்ததை செருகிவிட்டு  தன் குழந்தையோடு பிரிகிறான் வருண். “ வாலிப வெறியில் என் வாழ்க்கைத் தூணை இடித்து என் மீதே வீழ்த்திக் கொண்டேன் “. என்று ரசூல் கூறியதைப்போலவே ஆராதனா  சடங்கான பற்றுதலில் மீளவும் பலியாகிறாள்.  அரைத்தூக்க பிதற்றல்தான் காதல்மொழி என அறிவு அறிந்தும் கூட மனம் மட்டும் வியந்து கொண்டேயிருக்கிறது. துரோகத்தின் ரத்தக்கறை மீது சயனித்தபடியேதான் கலவியின் பரிமளத்தை பருகிக் கொள்ள முடிகிறது. உடலுக்குள் கனவா. கனவுக்குள் உடலா என பகுக்க முடியாத பித்தம். உறவறுந்த பதைப்பின் ஆற்றாமை படைப்பெங்கும் உடாடியபடியே இருக்கிறது. “ ஒருவரை உள்ளபடி அவராகவே ஏற்றுக்கொள்வதுதான் உச்சகட்ட அன்பு” என்றும் கூறுகிறார். இந்த அலை மனதை “ நினைவுகள் மனதில் உறங்கும் நித்யத்துயில் என்கிறார்  நூலாசிரியார் உமார்பார்வதி.

       நூலெங்கும் ஒரு அசட்டையான தத்துவச் சிரிப்பு நகர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. பித்தத்தோடு அலையும் சித்தனின் ஒவ்வொரு காலடித்தடத்திலும் ஞானம் பூத்தெழுவதைப் போலவே  நூலெங்கும் கவித்துவம் பூத்த படியே நகர்கிறது. தான் சுருளி அருவியில் குளித்துத் திரும்பும் போது திடீரென ஒரு சித்தர் தோன்றி, திருநீரு இட்டு ஆற்றுப்படுத்தி, மூச்சைக்கவனி என்று ஆசீர்வதித்து மறைகிறார். நிறங்களால் மெருகூட்டப்பட்ட நாட்களின் நினைவும், ஊழியின் வாதையும் இணைந்து நகர்கிறது.  திட்டமிடலற்ற புனைவாகவே இந்நூலை அணுக முடிகிறது.  இது ஒரு தன்னுணர்ச்சிப் புனைவு.   இவரிடம் எவ்வகை குறுக்கீடுமற்ற ஒரு ரகசிய புனைவுச் சுகம் துலங்குகிறது.  ஒரு படைப்பு அசலான தன்னம்சத்தில் மட்டுமே  நிறைவடையும். படைப்பை ஒட்டாத உபரி அம்சங்கள் இதில் ஏதுமில்லை. ”காரணம் தெரியாத புறக்கணிப்பு மரணத்தைவிட கொடுமையானது” என்கிறார். அதேசமயம் “ மிஞ்சி மிஞ்சி போனால் ஏமாற்றுவார்கள், புறம் பேசுவார்கள், துரோகம் செய்வார்கள். செய்துகொள்ளட்டும்” என்றும் அதிர்வற்ற வாழ்வின் அணுகலை கூறுகிறார்.  காதல் மனத்தின் பொதுப்புத்தியை பால் பேதமற்று அலசுகிறார். உடலின்பம்  வெகு நிச்சயமாக ஆன்மாவுடன் தொடர்புடையது என்று நம்புகிறார். வசீகரமான பட்டு நெசவினூடாக திடுமென துயரின்  ஒரு கறுப்பு இழையையும் ஓட விடுகிறார். வாழ்வின் பல்சக்கரங்களில் நசுங்குவோருக்கே மனஅடுக்குகளை நுட்பமாக அணுக முடிகிறது. “எதன் பொருட்டும் என்றும் நான் அதிகம் ஏங்குவதில்லை. எது நம்மை விட்டு போகிறதோ அது உண்மையில் நமக்கு தேவையெனில் நிச்சயம் திரும்ப வரும். இல்லையெனில் அது நமக்கானதல்ல என்பதை சிறு வயதிலேயே புரிந்து கொண்டேன். வெயிலோ நிழலோ, குளிரோ, மழையோ அக்கணம் எதுவோ அதன் தன்மைக்கு ஒத்துப்போவேன். என் பிரியத்துக்குரிய அப்பாவைப்போலவே” என்றும் வாழ்வின் ஒவ்வொரு இடறலின் போதும்  தன் தந்தையின் வார்த்தைகளே வலிமை சேர்க்கின்றன என்று உறுதி படுத்துகிறார். உன்னதமான வாழ்வை நூலெங்கும் மிக எளிதாக அணுகுகிறார். “ சிலவற்றிடம் வாழ்  நாள் முழுவதும் நாம் குட் பைக்களை சொல்லிக்க்கொண்டுதான் இருக்க நேரிடும். ஈகோ அத்தகைய ஒன்று” என்று ரமணமகரிஷியின் கர்வப்பொசுக்கலை தனக்கேயான கொண்டாட்ட மொழியில் சொல்லிச் செல்கிறார்.

           தன் இருத்தலின் ஆழத்திலிருந்த புதிர்மைமையை புலர்வாக்கித் தந்திருக்கிறார். பாழ்நிலத்தின் வெக்கையிலிருந்த படியே பழ ரசங்களை நமக்கு பரிசளிக்கிறார். விடுபடலற்ற முத்தம். விசையுறு காமம்.  பிரிவின் கொடுந்தொலைவு. காதலின் பிரும்மாண்டம். என இவரது இயல்பான கவிமொழி இப்புனைவை  வெகுஅழகியலோடு மெருகேற்றுகிறது. காதலைத் தொலைத்தவர்களுக்கு  இந்நூலினூடே  அதை மனதோடு மீட்டுத்தருகிறார்.  நித்தியமான வாழ்வில் நமக்கான இடைநிறுத்தங்கள் மட்டுமே வாழ்வை உயிர்ப்பிக்கிறது என்கிறது உமாபார்வதியின் நித்தியத்தின் சாலையில் மூன்று இடை நிறுத்தங்கள் என்ற இந்நாவல். தமிழ் கூறும் நல்லுலகில் இழந்த காதலர்களுக்கான காதலை மீட்கிறது இந்நூல்.  இது யாவரும். காம். வெளியீடாக வந்துள்ளது.

 ***

சம்பத்.ஜி     
7904781902
sampathnregs@gmail.com

லட்சுமிஹர்

 சுற்றித் தனிமை மட்டும் குடிகொண்டுள்ள அந்த கூடாரத்தின்  மேல்பரப்பு  காற்றின் வேகத்திற்கு ஏற்ப  தன் பாதையை தேர்வு செய்துகொள்ள மறுத்து அதனோடு போராடிக் கொண்டிருப்பதாகவும், போர்கள வீரர்களாக  தங்களை  கற்பனை செய்துகொண்டு இருவரும் சேர்ந்து நம்முடைய  உறக்கத்தை கிண்டல் செய்வதாக மானசா சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள். 

“எப்போதிருந்து இந்த கூடாரம் இங்கிருக்கும் ” மேல் நோக்கிய பார்வையுனுடன் அவளின் கேள்வி ரானை  ஆச்சர்யப் படவைத்தது. பயணத்திற்கு  புதியவள் போன்ற அந்த கேள்வியை சரியாக அணுகி விடை சொல்ல இயலாமல் போன நேரத்தை பயன்படுத்திக்கொண்டவள் மீண்டுமொரு கேள்வியை கேட்க அது இன்னும் அவள் மேல் இந்த இரண்டு நாட்களாக எழும் சந்தேகத்தை மீண்டும் மீண்டும் அடிகோடிட்டு காட்டியது.

“இது கண்டிப்பா நம்மோடது தான?” என்றாள். பரந்து விரிந்து கிடக்கும் இந்த வானத்தை நம்முடையது தானே என்கிறாள் அவ்வளவு இயல்பாக.

பெரும் வனத்தினுள் எந்த வித அச்சமின்றி மானசி நிம்மதியாக உறங்குவதை ரான் பல நாட்கள் ஆச்சர்யமாக பார்த்திருக்கிறான். உறங்கும் போது சில நேரங்களில் அவளருகில் சென்று மூச்சுக்காற்று இருக்கிறதா என்றெல்லாம் கூட சோதித்திருக்கிறான். ஒரு மரணம் அங்கு நிகழ்த்திய  அமைதி அவளை சுற்றி இருக்கும். அவள் ஞானியா?  இல்லை.. அவள் எதையும் இழக்கவில்லை தன் மொழியின்றி அனைத்தையும் உள்வாங்கிக் கொள்கிறாள் அவ்வளவுதான்.

மேல் நோக்கிய பார்வையை  எடுக்காது , கட்டி அணைத்து கொண்டிருந்தவள் என்னிடமிருந்து விலகி மெல்ல எழுந்தாள். அவளின் உடல் மொழியை கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை, கங்காருவின் வயிற்றில் இருக்கும் குட்டியைப் போல ஒரு தீர்க்க பார்வையுடன் எப்போதும் என்னுடன் அவள் பிணைந்திருந்த நாட்களின் மெய்யாய் ஊர்ந்து நழுவித் ததும்பும் பிரியத்தின்  நறுமணம் வெவ்வேறாக  மாறுவதை என்னால் உணர முடிந்தது. இந்த காலக் கட்டம் தான் என்னை என் எண்ணங்களோடிருந்து  பிரித்து அணுக கூடிய நேரமாக மாற்ற  முயன்றேன்.

“உனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா மானசி, என்னிடம் நீண்ட போதனையை சொன்ன ஒரு வழிப்போக்கன் என்னை பைத்தியம் என்று சொல்லிவிட்டு போனான்…. எனக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இருக்கும் பட்சத்தில் அவனுக்காக நான் என்ன பிராத்தனை செய்திருப்பேன் தெரியுமா… சிரிக்காதே மானசி .. அன்றிரவு அவன் உன் மீது ஆழ்ந்திருந்தான் என்று எனக்கு தெரியும்… தெரியும்…எதற்கு உன்னிடம் நான் சொல்லவேண்டும்?.. அது படி அவன் நடந்தேர்வான் அவ்வளவுதான்… அவ்வளவுதான்… அந்த நீர்வீழ்ச்சியில் என்னை பறிகொடுத்த போதே அந்த பிராத்தனையை நிறைவேற்றினேன். பிராத்தனையின் எச்சத்தை முழுவதுமாக என்னிடமிருந்து விலக்கிவிட்டு பெரும் ஆணவத்தோடு பூமியை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தது..”

இந்த தீவுக்கு  வந்தடைய நாங்கள்  கடலின் பிரயாணியாய் கடந்த மணித்துளிகளை கைமாற்றாக கொடுத்து , அதன் வாழ்க்கையை துறந்தே இந்த சுடு மணலில் பாதத்தை பறிகொடுத்தோம். இந்த தீவிற்கு நாங்கள் நீந்தியே வந்தோம் என்றால் உங்களால் நம்ப முடியாது..

அப்படி எங்களை ஏற்று கொண்ட இந்த நிலபரப்பின் கூரை வானமெனில் மானசி அதை தான் அன்றிரவு முழுவதும் உளறிக்கொண்டிருந்தாள். காற்றினால் மேகத்தை மட்டுமல்ல வானத்தையும் நகர்த்த முடியும் என்றவளுக்கு என்ன பதில் சொல்ல முடியும்.

நேற்றைய கலவியில் அவளின் இன்னொரு கேள்வி இரவின் உறக்கத்தை திருடிக்கொண்டது.

“உனக்கு தெரியுமா ரான்.. மச்சங்கள் நகர கூடியது…”

“விளையாடாதே…மானசி..”

“விளையாட்டல்ல….” என்று அவளின் பின்முதுகை என்னிடம் காட்டினாள் ஞாபகம் இருக்கிறதா என்கிற முக பாவனையில்..?

மானசியை முதன் முதலில் தழுவிய போது அவள் பின் முதுகில் மிக பெரியதாய் ஒரு மச்சம் இருந்தது. அது என்னை தழுவிக்கொண்ட முதல் ஆண் நீதான் என்று என்னிடம் சொல்லியதை எப்படி மறந்திருப்பேன்..

அது அவளுடன் எப்போதும் இருப்பதாய் என்னிடம் கூறியிருந்தாள் , அதில் எனக்கென்ன சந்தேகம் இருந்திருக்க கூடும் சாதாரண மச்சம் தானே என்று இருந்த என்னிடம் விளையாட்டாக பேசுகிறாள் என்று எந்த பதட்டமும் இல்லாமல் தான்  பின்முதுகை  அணுகினேன். என்னுடன் உறையாடலை முதல் கலவியின் போது நிகழ்த்திய அந்த மச்சம் வெட்கப்பட்டு ஓடிவிட்டதாக அதை எடுத்துக் கொள்ள முடியாது. அதற்கு பின் எத்தனையோ சேர்க்கையிலும் அதனை மறந்திருந்திருக்கிறேன் என்பது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம்.

இருட்டினுடன் சேர்ந்து கொண்டு என்னை ஏமாற்றப் பார்க்கிறாள் என்று அவளை முறைத்தேன். அதற்கு பதிலாய் என் காதை திருவி பலத்த சிரிப்புடன்.. “கண்ணில் ஏன் அவ்வளவு பயம்”

இல்லை என்பது போல தலையசைத்த ரானை தன் வசமாக்கி இன்னும் நெருக்கத்தில் அவனை அணுகினாள்.

மச்சம்..மச்சம்..மச்சம்…

பதிலின்றி அதன் போக்கில் அது எங்கு சுற்றி திரிந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை அறிய ஆவல் எழ எங்ஙனம் அதை விட்டொழிக்க முடியும்.

“எங்கே ஊர் சுற்றி கொண்டிருக்கிறது…” என்றேன்.

“என்னிடம்..கேட்கிறாய்?..”

“விளையாடாதே மானசி..உன்னை என்ன சொல்ல..நீ கேட்கும்..” என்று பாதியிலேயே நிறுத்திக்கொண்டேன்..

“எதையும் முழுங்காதே ரான்..எனக்கு அது பிடிக்காது..நீ நினைத்ததை எந்த தயக்கமும் இன்றி கேட்கலாம்..நான் எப்போதும் அதை பின்பற்றி இருக்கிறேன்..”

“நீ கேட்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.”

“கேட்பதையா..?”

“அதான் உன் கேள்விகள்..என்னை கிரங்கடிக்கின்றன மானசி..”

“அது என் கேள்விகள் இல்லை..”

“பின் அவைகள் யாருடையது..?”

‘ என்னுடையது இல்லை ,..அவ்வுளவுதான் எனக்கு தெரியும்…ரான்’

“இதை தான் சொல்கிறேன்…இது மாதிரியான பதில்களை தான் சொல்கிறேன்..”

“இப்போது தான் கேள்விகள் என்றாய்..இப்போது பதில்கள் என்கிறாய்..”

“உன்னிடம் என்ன சொல்ல நான்.”

“எதைப்பற்றி.?”

“அந்த மச்சம்.”

“ஆம்…”

“அதை தான் கேட்கிறேன் உன் முதுகிலிருந்த அதை எங்கு தொலைத்தாய்..”

“நீயே விடையை வைத்திறாயே ரான்…அதை நான் தொலைத்துவிட்டேன்…”

“… தொலைத்துவிட்டாயா…? “.

மானசி , தான் இதுவரை பேசிய அனைத்தையும் விட்டு தூரம் விலகிவிட்டதை போல ரானை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு ரானின் காதருகே சென்று இதமான குரலில் அந்த கேள்விகளை மறந்துவிடு என முனுமுனுத்தாள்..

அவள் முகத்தை பார்க்க பயந்தவன் போல அவள் பிடியினுள் விலகாமல் அடைபட்டுக்கிடந்தான்..

ரானை மானசி முதல் முறையாக பார்த்தது அவள் தோழியின் இல்லத்தில் தான். காரக்பூர் ஐஎம்இ இறுதி ஆண்டு மாணவர்களின் கூடுகை தான் அது. உலகமே தங்கள் கட்டுப்பாடுகளில் வைத்திருக்கும்  பெரும் நிறுவனத்தின் உயர்பதவிகளில் வகிக்க போகிறவர்கள் அவர்கள். மானசி அந்த கூட்டத்துடன் எப்போதும்  அந்நிய பட்டு தான் இருந்திருக்கிறாள். அவள் இங்கு வந்ததே கட்டாயத்தின் பொருட்டுதான். ரானை அங்கு சந்திக்க நேரவில்லை என்றால் மானசி அங்கு சிலரை கொலை கூட செய்திருப்பாள். அப்படி என்ன மானசிக்கு இந்த உலகத்தின் மீது அல்லது இவர்கள் மீது வெறுப்பு என்று கேட்காதீர்கள்..? அதை மானசி மட்டுமே அறிவாள்..

ரான் அவனின் ஆஸ்திரேலிய தந்தையைப் போல. இதுவரை அவனை பார்க்காதது எப்படி என்று யோசிக்காமல் அவனுடன் பேச அவளுக்கு பிடித்த ரெமி மார்டினுடன் முதல் வார்த்தையை பரிமாரிக்கொண்டாள்.

அவளுக்கு ஏன் முதல் வார்த்தை மீது அவ்வளவு விருப்பம் என்று இதுவரை தெரிந்தது இல்லை. சிறுவயது முதல் தான் இதை கடைப்பிடித்து வருகிறாள்.ஒவ்வொருவருடனும் தான் பேசிய முதல் வார்த்தையை ஞாபகம் வைத்திருக்கிறாள்  அவளுக்கு நினைவு தெரிந்தது முதல் இதுவரை எத்தனை மனிதர்களை கடந்து வந்திருப்பாள், அனைவருக்குமான முதல் வார்த்தையை அவர்களுக்கும் சேர்த்து இவள் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறாள். அதிலிருந்த எவற்றையும் அவள் தவற விட்டதே இல்லை. தன் போக்கில் இவ்வுலகை வசப்படுத்த முயற்சிக்காது பயணிக்க பழகியிருந்தாள்.

ரானுடன் பகிர்ந்து கொண்ட இரண்டு லார்ஜ் ரெமிக்களிலேயே ஒரு நெருக்கத்தை உணரத் தொடங்கினாள். நிலை கொண்டு இவ்வுலகில் அடம் பிடிக்காத மனதை பயணமும் மனிதர்களும் தான் பங்கிட இயலும் முனுமுனுத்துக் கொண்டாள்.

ரான் மானசியை தழுவிக்கொள்ள போதுமான உரையாடல்களாகவே அது அமைந்தது. மீண்டும் சந்திக்க அமைந்தால் இன்னும் நிறைய பேசுவோம் என்று ஒரு முடிவை எட்டியது அந்த முதல் பரிமாற்றம்.

இரவு தங்கிய இடத்தின் சாயலை பகல் களவாடிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில் அவர்கள் அங்கிருந்து நகரத் தொடங்கினர்.

நடையில் அவ்வளவு வேகம் எதுவும் இல்லை ,எதுவும் இலக்கு என்றால் அதை நோக்கி வேகப்படுத்தலாம்..அப்படி எதுவும் இல்லை.. அதை அவர்கள் உருவாக்கி கொண்டவர்களும் கிடையாது.

 இருவரின் இசைவில் தொலைந்து போன ஒன்றை இருவரால் எப்படி கண்டு பிடிக்க முடியும்..?  தனித் தனியாக பிரியும் தருணத்திற்காக அது காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. ரான் இந்த கணங்கள் எவ்வளவு பெரிய முட்டாள் தனம் என்று யோசிக்கதொடங்கியிருந்தான். மானசியை பார்த்த இந்த ஆறு மாத காலத்தில் இதுவரை இப்படியான எண்ணம் வந்ததில்லை.இதுவே முதல் முறை. இவளை பற்றியான ஒரு குறிப்பு கூட இதுவரை அறிந்ததில்லையே என்ற எண்ணம் எழாமல் இல்லை. ஆனால் ரானை பற்றியான முழு குறிப்பு , இதுவரை வாழ்ந்த வாழப்போகிறவற்றை பற்றி அனைத்தும் மானசி அறிந்திருந்தாள்.

அப்படி தான் ஒரு பெயர் தெரியாத மலை கிராமத்தின் நீரூற்றின் அருகில் அமர்ந்து அங்கு கிடைக்கப் பெறும் தனித்துவம் வாய்ந்த பானத்தை அருந்திக்கொண்டிருந்த போது

 ‘இதற்கு மேல் என்னால் குடிக்க முடியாது ,குடித்தால் அவ்ளோதான் ,இதுதான் லிமிட்’ என்று கூறிய ரானிடம் மானசி

“அது எப்படி உன்னால் உன் எல்லையை வகுத்துக்கொள்ள முடிகிறது “என்றாள்.

“ அது அப்படிதான்..” 

“ அப்படிதான்..” என்று கூறச் சிரித்து விட்டாள். அதுவரை அதன் போக்கில் வீழ்ந்து கொண்டிருந்த நீர்வீழ்ச்சி சில மணித்துளிகள் உறைந்து மீண்டதை மானசியுடன் சேர்த்து ரானும் பார்க்க நேர்ந்தது.

அந்த ஒரு கணம் இங்கு நிகழ்ந்தேரியதை எப்படி இல்லை என்று வாதிட முடியும். நீர்வீழ்ச்சிக்கும் நீங்கள் பேசுவது கேட்கும் என்றார் உடனிருந்த மலை கிராமத்தின் பிரதிநிதி. யார் வகுத்தது ?

முன் நடந்து செல்பவளின் பின் பக்க முதுகை அவளின் நீண்ட கூந்தல் மறைத்திருக்க ஒரு நிமிடம் நின்று இளைப்பாறிய நீர்வீழ்ச்சியை எடுத்து வந்து விட்டாளோ என்பது நினைவில் இல்லை. நகரும் மச்சங்களின் பேச்சை நடுவிலேயே விட்டுவிட்டாள்.இப்படிதான் எண்ணற்ற விசயங்களுக்கு விடை தெரியாமல் ரான் பிதற்றிகொண்டிருப்பான்.இருந்தும் இவள் பின்னால் செல்ல எந்த காரணமும் இல்லை.ரான் பின்தொடரவில்லை என்றாலும் அவள் கால்கள் நின்று ‘ அப்பாவி மனிதா ‘ என்று  இவனை பார்த்து பாவப்பட்டு போகுமே தவிர வருந்தாது. அந்த நடையின் இருப்பு எங்ஙனம் கணக்கில் கொள்ளப்படும் என்கிற எந்த பரிணாமும் இல்லாமல் காலத்தை கேலிசெய்ததற்கான மன்னிப்பை எங்கும் விதையென வீசி விட்டு நகர்ந்து கொண்டே இருக்கும் என்பது உறுதி.

“ரான் இப்பொழுது நீ நிறைய வருத்தப்படுகிறாய் , எதனால் என்று கண்டு பிடிக்க முயலவில்லை  , அது உன்னை உருக்கிக்கொண்டிருக்கிறது , அதன் மணத்தை என்னால் உணர முடிகிறது ,ரான் நீ நீங்கி சென்று கொண்டிருந்த பயணம் இப்போது உன் தோல்மீது ஏறி உன்னை விழுங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்று தான் சொல்ல தோன்றுகிறது , எப்படி உன் எல்லையை நீ வகுத்துக்கொண்டவன் என்ற அறியாமையில் இருந்து மீண்டு வந்து கொண்டிருந்த உன்னை அது சிறிய பொம்மையாக்கி வேடிக்கை பார்க்கிறது….பொம்மைக்கு என்ன தெரியும்…படைத்தவனைமீறி என்ன செய்திட முடியும்….அதனால்..ரான்.ரான்…ரான்…”

இளைப்பாறும் நினைவிலும் ரான்  ஒரே இடத்தில் பல மணி நேரங்களாக நின்று கொண்டிருந்ததை  பார்த்துச்  சிரிக்கத் தொடங்கினால் மானசி. எதற்கு இதெல்லாம் என்ற கேள்வி எழுந்தவுடன் உன்னை என்னிடமிருந்து துண்டித்துக்கொண்டாய் ரான் . எந்த அடையாளங்களும் இன்றி கழண்டோடும் மனம் ஒருவனுக்கு வாய்க்கப்பெற்றால் அவன் இப்படிதான் தன்னை இழக்க நேரிடும் என்று ஒரு முறை  வழிப்போக்கன் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. ரான் இன்னும் அப்படியே தான் நின்று கொண்டிருக்கிறான். சிறு அசைவு கூட இல்லை. அவன் பார்வை எதிலும் சிதராமல் நேர்கொண்டு இருப்பதை  கவனிக்க தவறவில்லை மானசி. ‘  இப்படியாக உலகை தன்வசபடுத்திக்கொள்ள முயலும் அப்பாவி மானுடன்… ‘.

அந்த வழிபோக்கன் ரானிடம் தான் முதலில் பேச்சுக்கொடுத்தான்..மானசிக்கு தெரியும் அவர் பேசிய எதையும் ரான் உள்வாங்கி கொண்டிருக்க மாட்டான்..அவரின் புகையை தவிர.

“எங்கிருந்து பிடித்தாய் இந்த பைத்தியத்தை..” என்றார் அந்த வழிப்போக்கன்

“ஏன்.?”மானசி.

“அவன் என்னிடம் உன்னை பற்றி என்ன கூறுகிறான் தெரியுமா”

“என்ன?’

“நேற்றிரவு உன்னுடன் கூடும் போது , உன் மச்சங்கள் நகர்வாதாக பிதற்றுகிறான்…மடையன்”

“……”

“போதை தலைக்கேறி விட்டது..இனி இனிமையான மரணம் தான்”

ரானுக்கும் அவளுக்குமான முதல் சந்திப்பு நிகழ்ந்த பின் இருவரும் இதுவரை சேர்ந்து அலைந்த தூரத்தை கணக்கில் சேர்த்துக்கொள்ள முடியாது. எப்போதும் எதன் எல்லைக்கும் ஆட்படாத பறவையாகவே அவளை ரான் பார்த்திருக்கிறான். பெண் பறவை அதன் ஆண் உறவை தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்வது போல்  ரான்  மானசி என்னும் பறவையால் தேர்ந்தெடுக்கபட்டிருகிறான்.     அந்த பறவை எதையும் கடந்து போகும் ஆற்றல் இருக்கும் வரை பிரச்சனை இல்லை அது வானத்தை தனதாக்கி கொள்ள முயலுவதை ரானால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.  

 உறங்கியவளை எழுப்பியது யார் என்று தெரியவில்லை. அசையாமல் நின்று கொண்டிருந்தவன் நிலைத்தடுமாறி விழுந்த தடம் தெரிந்தது.

அதை பின்தொடர்ந்து சென்றாள் மானசி. தடம் மானசியினுடன் பயணிக்க தொடங்கி இன்னும் நின்ற பாடில்லை நீண்டுக் கொண்டே செல்கிறது.அதில் அவனை அவள் மறக்கவும் கூடும் ..

“ரான்..ரான்  ரன் ,,ரான்..ரங்….” கீச்சொலியாய்….

***

லட்சுமிஹர்
மதுரை மாவட்டம் உசிலம்பட்டியில் பிறந்தவர் தற்போது திண்டுக்கல்லில் வசித்து வருகிறார். பொறியியல் பட்டதாரி. திரைப்படத் துறையில் Visual Editor ஆக பணி புரிந்து வருகிறார். ஸெல்மா சாண்டாவின் அலமாரிப் பூச்சிகள் என்னும் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு யாவரும் பதிப்பகம் வாயிலாக வெளிவந்திருக்கிறது.
மின்னஞ்சல்: lakshmihar.malai@gmail.com

1

கவிதைகளைத் திருடித்தின்பவன் அவன்
சரிந்த பெருத்த வயிற்றுக்குள்
களவாடியக் கவிதைகள் கொழுப்பென மண்டிக்கிடந்தன
திமிரும் அன்பும் அடங்க மறுத்தலும் ரௌத்திரமுமே கவிதைகளின் குணமென நினைத்திருந்தேன்
அவை கொழுப்பாய் மாறும் ரசவாதம் கொண்டவையென்பதை அவன் தொப்பை அறிவித்தது
ஒமேகா ஒன்று முதல் ஆறு வரை
அறிந்தயெனக்கு முதல்தடவை கவிதைக்கொழுப்பை அறிமுகம் செய்தான்
வலியின்றி.. ரத்தமின்றி… சேதாரமின்றி அவன் வயிறு குலுங்கிற்று
அந்தக் கொழுப்பை தின்பதற்கு கொஞ்சம் வெட்டிக் கொடுத்தான்
சிறு பெண்குழந்தைகள் முதல் இளம்வயதுப் பெண்கள் வரைக்கும் பிடித்தமான இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் இருந்தது
‘இதை அப்படியே சாப்பிடலாம். நீயும் என்னைப்போல் மாறு’ என்றான்
சாப்பிட்டு நானும் கவிதைத் திருடியானேன்
அவன் சொல்லாமல் விட்ட ஒன்றுண்டு
‘இதை விரும்பி சாப்பிடுபவனுக்கு வயிறு பெருக்கும். விரும்பாமல் சாப்பிடுபவனுக்கு எது வேண்டுமானாலும் பெருக்கும்’
எனக்கு மார்புகள் பெருத்தது.

2

வளி வழிந்தோடும்
மண்டலமெங்கும்
அலைந்து திரிகிறான்
புணர்ச்சிக்குறி எப்போதும்
நீர்த்தக்கனவுகளில்
லயித்தின்பம் கொள்கிறது
தேடித்தேடித் தேடியும்
இன்னும் கிடைத்தபாடில்லை
புணர்வதற்கான ஒற்றையிரவு
இடதுகையில் ஆரமாய்
மின்னிக் கொண்டுதானிருக்கிறது
சேகரித்த அமாவாசைகள்
வழியெங்கும் மல்லாந்துக் கிடக்கின்றன தீய்ந்ததான
பௌர்ணமிகள்

***

பாலஜோதி ராமச்சந்திரன் – இவர் தற்போது வசிப்பது புதுக்கோட்டை நகரில்.மூத்தப்பத்திரிகையாளர். விகடன், குமுதம், நக்கீரன் ஆகிய நிறுவனங்களில் சென்னை, இராமநாதபுரம், புதுக்கோட்டை மாவட்டச்செய்தியாளராக இருபது வருடங்களுக்கு மேலாகப் பணிபுரி க்கிறார்.இவர் எழுதிய ‘சுழியம்’ நாவலின் ஆசிரியர் (ஜீரோ டிகிரி பரிசுப்போட்டியல் – நெடும்பட்டியலுக்குத் தேர்வானது).

வெறுப்புணர்வு மிகுந்த சூழலில் நாம் கலை இலக்கியம் பேசுகிறோம். நமது ஒவ்வொருவரின் காதுகளும் அரசோ இல்லை ஊடகங்களின் எண்ணங்களுக்குத் தக்கவாறு வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. (Customized ears) அதற்குப் பெயர் தான் ட்ரெண்டிங் எனும் குறுகியகால பயிர், அதாவது பிடுங்கி எறியப்பட வேண்டிய களையையே பயிர் செய்வது.

ஒரு வெறுப்பிற்கு இணையாக மற்றொரு வெறுப்பு கண்டுபிடிக்கப்பட்டே இருக்கின்றது. போரும், பஞ்சமும் நாட்டின் வெவ்வேறு எல்லைகளின் மறுபுறம் இருக்க, இங்கே திரைக்கலைஞர்களை சீண்டிவிட்டு அரசியல் பேசும் கலையை பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்ந்து வருகிறோம். சாதியைத் தாண்டியனை சாதியத்தில் கட்டி வைக்கிறோம். மற்றொரு புறம் புனிதப்பட்டம் கட்டுகிறோம்.

அம்பேத்கர் நிழற்படத்தை ஒவ்வொரு மத்திய அரசு அலுவலகத்திலும் வைத்தாயிற்று, ஆனால் காந்தியை ஏன் கழட்டினோம்? அம்பேத்கர் ஊழியருக்கு உரிமை பெற்றுத் தருவார் என்றால், நுகர்வோருக்கும் வாடிக்கையாளருக்கும் மரியாதையைத் தரச் சொல்லும் காந்தியை ஏன் அகற்றினோம். ஒன்றை சேர்ப்பதால் ஒன்றை கழிக்க வேண்டாம்.
இளையராஜா இல்லையென்றால் திரைப்பாடல் வழியாகவே இந்தி பட்டித்தொட்டிகளில் குடியேறியிருக்கும் என்பதை உணர்ந்திருந்தால், அவரது அரசியல் சார்புக்காக அவர் இசையையே துறக்கும் பல்லவி பாடும் ஆத்மாக்கள் எங்கு கொண்டு போய் நிறுத்த ஆசைப்படுகிறார்கள். ஒன்றை மறுப்பதால் ஒட்டுமொத்தமாக மறுப்பது அநீதி.

கலை இலக்கியம் சமகாலத்தை வெறும் தற்கால தற்காலிகமாக அனுகிட வைப்பது ஆபத்தில் தான் முடியும். அதற்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றைத் தான் யாவரும் தேட விழைகிறது.

*

இணைய இதழ்கள் எல்லாமே உற்சாகமாய் இயங்குகின்றன. நிறைய சிற்றிதழ்கள் அச்சில் வரத்தொடங்கியுள்ளன, தமிழக அரசின் சிற்றிதழ்களுக்கான நூலக ஆணைக்குப் பின்னர் நிகழ்ந்த அற்புதம் இது. புரவி ஒரு ஆண்டை வெற்றிகரமாகக் கடந்திருக்கிறது. தமிழ்வெளி, சிறுகதை காலாண்டிதழ்கள் தொடர்ந்து வருகின்றன. மீண்டும் அகநாழிகை இதழ் வருகிறது. “சால்ட், தனிமை” சிற்றிதழ்கள் வர இருக்கின்றன. புதுமைப்பித்தன் முழுத்தொகுப்பு 20000 பிரதிகள் கடந்தும் விற்பனையாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. கோவிட் நெருக்கடிக்குப் பின்னர் மொழியில் இத்தனை சுறுசுறுப்பான வேலைகள் நடைபெறுவது உற்சாகமூட்டும் சூழல் தான்.

மின்னிதழாகத் தொடர்வதிலேயே நிறைய சிக்கல்களைக் கடந்தாலும். ஒவ்வொரு இதழை வலையேற்றும் போதும் ஒரு மலைப் பயணம் முடித்த நிம்மதி கிடைக்கின்றது. பங்களித்த அனைவருக்கும் நன்றியும் வாழ்த்துகளும்.
ஒரு கதையைத் தந்துவிட்டு இதழ் வருவதற்குள் தொகுப்பே வந்துவிடுமளவு மெதுவாக வேலை செய்கிறோம் என்றாலும் ட்ரெண்டிங் போன்ற தற்காலிகங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு பேசவேண்டிய அரசியல் சார்ந்த கட்டுரைகளை வெளியிடும் மற்றொரு இதழும் கொண்டுவரத் திட்டமிடுகிறோம், தேவையெல்லாம் உங்களது ஊக்கம் மட்டுமே.

அன்புடன்
ஜீவ கரிகாலன்