ரமேஷ் ரக்சன் கதைகள் – 07 – பேச்சி

(ஓவியம் : ஞானப்பிரகாசம் ஸ்தபதி)

*

“எழவு சனியன் ஒருநாளு வீட்ல இருக்கலாம்னா கூட மனசு வரமாட்டேங்குது”

“அந்த வெங்கபய வேற சும்மா இருக்க மாட்டேங்கான்…”

தென்னை ஓலையில் தட்டி செய்து கட்டியதில் அமைந்திருக்கும் பேச்சியின் வீடு. மழைக் காலங்களில் ஒழுகாமலிருக்க, சூளையில் செங்கல் நனையாமல் போர்த்தப்பட்டு கந்தலான தார்பாய்கள் கூரையின் மேல் போட்டு கொடுத்திருந்தார்கள். நழுவி விழுந்து விடாமல் இருபக்கங்களிலும் கயிறு போட்டு, அதில் செங்கற்கள் கட்டி தொங்க விடப்பட்டிருக்கும்.

தெற்கு நோக்கியிருக்கும் பேச்சியம்மாளின் வாசலையொட்டி, கிழக்கு பக்கம் ஒரு திண்ணை, மேற்கு பக்கம் ஒரு திண்ணை அமைந்திருக்கும். வானவில் வளைவு போல மாட்டுச்சாணம் கொண்டு திண்ணையில் மொழுகி விட்டிருப்பாள் பேச்சி. தரைநோக்கி திண்ணை மடங்குமிடத்தில் சாரைப்பாம்பு ஓடுவதுபோல, மூன்றுவிரல் கொண்டு நெளிவுகள் இருபக்கமும் நீட்டிவிட்டிருப்பாள்.

இப்படித்தான் வீட்டிற்குள்ளும், ஐந்து அடுக்கு வளைவும் ஒவ்வொரு வளைவுக்கு இடையே இருவிரல் நெளிவு, என ஒரு ஓவியம் போல இருக்கும் பேச்சியின் வீடு.

மேல் பக்கம் இருக்கும் திண்ணையில் அடுப்பும், கீழ் பக்கமிருக்கும் திண்ணையில் விறகும் அடுக்கி வைத்திருப்பாள். விறகின் நடுவில் சரியான ஒரு வெட்டு விழுந்ததும், இடது கையால் அரிவாளை பிடித்துக் கொண்டு வலது கையால் கட்டைகொண்டு அடித்து. அன்றைய சமையலுக்கான விறகினை கீறி முற்றத்தில் போட்டுவிட்டு, வடு மாங்காய் பொறுக்கக் கிளம்பினாள் பேச்சி.

“ஏ புள்ளோ என் மொவா ரெண்டு மாங்கா கேட்டா வரும் போது தந்துட்டு போறியா துட்டு வேணாலும் தாரமக்கா”

“புள்ள உண்டானவள கண்ணுல காட்டி காட்டி தெனமும் வாங்கிடுங்க…துட்டுலாம் ஒன்னும் வேணாம் ஒங்கமொவளுக்கு குடுத்ததா நெனச்சிகிடுதேன்”

ஆற்றின் அந்தப்பக்கம் கேட்பாரற்று நிற்கும் இரண்டு மா மரங்களிலிருந்து காற்றில் விழும் வடுக்களை எடுத்து வந்து, அருகிலிருக்கும் பள்ளிக்கூடத்தில் மிட்டாய் விற்கும் பாட்டியிடம் கொடுத்து விட்டால் சாய்ங்காலம் விற்ற காசு எவ்வளவு என கணக்கு கொடுத்துவிடும்.

“பாட்டிக்கு ஊறுகாய் போட மாங்காய் கமிஷன்”

ஒரு வாரத்திற்குள்ளாகவே பாட்டியின் கணக்கில் சுரண்டல் இருப்பதாய் பொறி தட்டவும், மாங்காயை தானே நீளமாக சின்ன சின்ன துண்டுகளாய் வெட்டி வத்தல்பொடி உப்பும் கலந்து ஒரு பாத்திரத்தில் போட்டு கொடுத்து விடுவாள் பேச்சி. அதற்காகத்தான் பொழுது விடியும் முன்னமே ஆற்றை நோக்கி விரைந்து கொண்டிருந்தாள்.

“ஏட்டே… ஒங்க அம்மகாரி பாக்க வந்தாளா?”

“அவா ஏன் என்ன பாக்கவரா? அந்தால போக்கெடுத்து போனவ தான்…”

“மொவ நெனப்பு இல்லாமலா இருக்கும் வந்துடுவா”

“புது புருசன் கெடச்ச பவுசு இப்போதைக்கு போவாது” வாங்கி வச்ச கடனுக்கு நாந்தாஞ் சாவணும்”

பேச்சியின் அம்மா களத்தில் வேகமாய் கல் அறுப்பாள். ஒரு நாளைக்கு 2000 செங்கல் வீதம் ஒரு சூளையில் அடுக்கும் கல்லில் பாதிக்கு மேல் பேச்சியின் அம்மாவினுடையதாகத் தான் இருக்கும். முத்தம்மாள் வேலையின் வேகத்தை அறிந்து இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னர் 30000/- முன் பணமாய் கொடுத்து, இப்போது இருக்குமிடத்திற்கு அழைத்து வந்தார் சூளையின் முதலாளி.

“இங்கன நல்லா தான சம்பளம் தாராறு? பொறவு எதுக்கு போற?” முத்தம்மாளோடு தங்கி வேலை பார்க்கும் பெண்மணி ஒருத்தி கேட்ட கேள்வி இது.

“அந்த மால்ல(செங்கல்சூளை) 30000/- வட்டியில்லாம தாரேங்குறான். இவளுக்கு இப்பவே நக சேத்தா தானா நாலஞ்சி வருசம் கழிச்சினாலும் கெட்டிகுடுக்க முடியும்?”

“நகரேட்டு வேற ஏறிட்டே போவுது… சீட்டுகீட்டு போட்டாலும் அது வுழுறதுக்குள்ள கூட ஆயிரம் ரூவா சொல்லுவான்”

“எதும் காண்ட்ராட் ஆளு மாட்டாமலா போயிடுவான்? ஓம்மொவா இப்பவே எடுப்பா தான இருக்கா? புடிச்சிகுடு…”

“ஒன்னியமாதிரி கூட்டி அடைக்க சொல்லுதியாக்கும்”

“வேச“

எட்டாம் வகுப்பு பாதியில் பேச்சி பெரியமனுசி ஆனதும் பள்ளியிலிருந்து நிறுத்தியிருந்தாள் முத்தம்மாள். களத்தில் அறுத்த கல்லில் பிசிறு சீவி ஒரு பக்கமாய் நிறுத்தி வைப்பது தான் அப்போதைக்கு பேச்சியின் வேலை. எதிர் வீட்டிலிருப்பவளின் பேச்சு எதுவும் சரியாக இல்லாததால் முன்பணத்தை வாங்கிய கையோடு மகளுக்கு கம்மலும் வளையலும் வாங்கிவிட்டு ஊர் மாறியிருந்தாள்.

பேச்சிக்கு கல் அறுக்கத்தெரியாது என்பதாலும், தினமும் சூளையில் கல் ஏற்றும் வேலை இருக்காது என்பதாலும், போன வாரம் தான் காண்ட்ராக்ட் எடுத்து அதன் மூலமாக ஊர் ஊராக சென்று சூளையில் கல் அடுக்கி கொடுக்கும் மாரியிடம் வேலைக்கு சேர்ந்திருந்தாள்.

முந்தினநாள் மாலை வேலை முடியும் நேரத்தில் எல்லோருக்கும் நாளை எங்கு வேலை என்பதை சொல்லி அனுப்பிவிடுவார் கான்ட்ரக்டர். பஸ் ஏறி போகக்கூடிய தூரம் எனில் அரசமூட்டில் கூடி பின்னர் அனைவரும் ஒன்றாய் செல்வது வழக்கம்.

ஒரே ஊர்காரர்களாக இருந்தாலும் இதுவரையிலும் பேசிப்பழகிடாத மூக்கன், இரண்டு நாளைக்கு முன்னதாக புதிதாய் கல் அடுக்கச்சென்ற சூளையில் பேச்சிக்கு அறிமுகமாகியிருந்தான்.

“பொழுதுக்கும் சாப்பாடு கெழங்கு தானா?”

“ஏதுக்கு இப்டி கேக்கிய”?

“செம்மண்ல பொரட்டி எடுத்த கெழங்கு மாதிரி சிக்குனு இருக்கியே அதான் கேட்டுகிட்டேன்”

“கண்ட்ராக்குகிட்ட சொல்லிகுடுத்தா தெரியும்”

“ஓ! பொரட்டுனது அவுரு தானா?”

“செருப்பு பிஞ்சிடும்”

“கழத்தி போட்டுட்டு வாட்டி”

ஓலைபிறையிலிருந்து ஈரம் காய்வதற்கு என முன்னமே அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் பச்சை செங்கல்லை சூளைக்கு அனுப்ப, ஒரு தோளுக்கு நான்கு கல் வீதம் தூக்கிவிடும் ஆண்களில் மூக்கனும், சுமப்பதில் பேச்சியும் ஒருத்தியாய் நின்றதில் தான் இந்த விவாதம் நடந்து முடிந்திருந்தது.

இரட்டை அர்த்த வசனங்கள் எல்லாம் பக்கம் பக்கமாய் கேட்டிருந்ததால் பெரிதாய் பொருட்படுத்தாமல் மறு நாளும் வேலை சென்றதில் தான் அந்த விபரீதம் நடந்தேறியது. மூக்கனிடம் தோளில் கல் வாங்கும் போதெல்லாம், பேச்சியின் மார்பை உரசிக்கொண்டே இருந்தான்.

மூக்கனிடம் செல்லாமல் வேறு ஆட்களிடம் கல் வாங்கிச்சென்றாலும், பத்து நடைக்கு ஒரு தடவையாவது அவன் கைக்குச்செல்ல வேண்டிய நிலைவர, சரியாய்ப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருந்தான். இப்படி பயமின்றி துணிச்சலுடன் பேச்சியின் மேல் கை வைப்பதற்கும் ஒரு காரணம் இருந்தது.

மலைபோல் குவிந்து கிடக்கும் களிமண்ணையும் செம்மண்ணையும் பதமாய்க் குழைத்து கல் அறுக்கும் களத்தில் இடைவெளி விட்டு, கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் ஒரு கைவண்டியில் வைத்து குவித்து வைத்துவிட்டுப்போகும் செம்பட்டையனுடன் தான் மூன்று வாரங்களுக்கு முன்னதாக ஓடிப்போயிருந்தாள் பேச்சியின் அம்மா.

இன்னைக்கு எப்படியாவது வேலைக்கு செல்லாமல் இருந்துவிட வேண்டும் என்பதை மீண்டும் மீண்டும் மனதிற்குள் சொல்லியவாறே காரணம் கிடைக்காமல் மாங்காய் பொறுக்கி விட்டு சீமஉடைகள் நிறைந்த ஆற்றின் ஓரம் ஒதுக்குப் புறமாய் காலைக் கடனை ஆற்றோரமாய் முடித்துவிட்டு கால் நனைக்க அமருகையில் மூக்கனின் குரல் கேட்டது பேச்சிக்கு.

“ஓ பேச்சி…ஆம்பளயாள் சட்டய போடாம இன்னைக்கு தாவணில வா என்ன”

கடவாய் பற்களில் வேப்பங்குச்சியை ஒதுக்கிச் சவித்து பிழிந்த சாற்றினை ஆற்றிற்குள் துப்பியவாறு பேச்சியிடம் சொன்னான் மூக்கன்.

“இருட்டு நேரம் தான” என்று தன்னைத்தானே சமாதானம் சொல்லிப் பார்த்தும் அடங்காத மனதின் சுமை தாங்காமல் கீழ்தாடை வலிக்கும் அளவிற்கு அழுது கொண்டே வீடு வந்து சேர்ந்தவள், சூளையில் முதல் தரமற்ற செங்கல், லோடு ஏற்றும் போது உடைந்த செங்கற்கள் என தன் கைக்குள் அடங்கும் வரை கையிலெடுத்து வெளியே போடத் துவங்கினாள் பேச்சி.

 ஒவ்வொரு முறையும் சூளையிலிருந்து கற்களை வெளியே எடுத்துக் கொண்டு போடும் போதும் அந்தக்குரல் கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தது.

“ஓ பேச்சி…ஆம்பளயாள் சட்டய போடாம இன்னைக்கு தாவணில வா என்ன”

 நான்கு கற்கள் மட்டுமே அடங்கும் கைகளில், ஐந்தானது, ஆறானது… மூக்கன் சொன்ன வார்த்தையின் சுமை ரணமாகிக் கொண்டிருந்தது. விறகுகள் எரிந்து தணிந்து பரவிக் கிடக்கும் சாம்பலைப் பார்க்கப்பார்க்க சிதை மூட்டியது போலிருந்தது பேச்சிக்கு.

கைகள் ஏந்தி நின்ற செங்கற்களை நழுவ விட்டாள். இடது கால் பெருவிரல் நகம் பெயர்ந்து இரத்தம் பீறிடத் துவங்கியது…

                                                                                       – ரமேஷ் ரக்சன்

rameshrackson@yahoo.com

பிரார்த்தனையின் ஓசை முனகலாக ஒலிப்பதில்
சுற்றுச் சுவருக்கு மறுப்பேதுமில்லை

மேற்கூரையில் திரளும் பிசுபிசுப்பு
கடவுள் செவியில் படரும் ஈரம் என நம்புக

நடுங்கும் கூப்பிய விரல்களின் சத்தியங்கள் குளிர்வதை
அலையோடும் இமைக்குள் தவித்து உருளும் கண்களில்
பிறழும் காட்சியின் வர்ணங்கள் நனைவதை
மூத்தோர் விந்து உமட்டும் நாபி உள்முடிச்சில்
தாயின் மூச்சுக்காற்று திணறுவதையும்
சரணாகதி செய்ய

முனகலாகும் ஓசையில்

பிரார்த்தனையின் சுற்றுச் சுவரெங்கும்
இருண்ட கண்டத்தில் முளைத்த பிஞ்சு விரல்களின் தடங்கள்

*****

நம்
இருவருக்கிடையில் ஒரு குறுகிய மௌனமிருந்தது
அதுவரை பேசிய உரையாடல்கள் அங்கு மிதக்கின்றன

அவற்றிலிருந்து வெளியேறும் பறவைகள் கூடு திரும்புவதில்லை என்றுமே
நிறமற்ற அதன் சிறகிலிருந்து உதிர்ந்த இரண்டொரு இறகுகளோடு
நாம் திரும்ப வேண்டியிருந்தது
தத்தம் உடல்களுக்கு

சாய்ந்த பொழுதின் துயரைப் பூசி
கூடுடைய பறவையின் திசையெங்கும் பரவத் தொடங்குகிறது
பொன்னந்தி நிறத்தில் உரையாடலின் இசை

ஊற்றுக்கண் பிளக்கும் ரகசியத்தின் முதல் துளியில்
உப்பெனப் பூக்கிறது பறத்தலின் மௌனச் சொல்

****

காயங்கள் ஆறுவதற்கான கயிறு
தனிமைப் பிசிர் கொண்டு முறுக்குகின்றது குரல்கட்டை

சொற்கள் நொறுங்கும் உடைவை
கையேந்தித் தவறும்
கேவல் ஒலி

கண் பிதுக்கும் இறுதிக்காட்சி நொடியிழைப் பிடித்து
உறையத் தொடங்குகிறது அடுக்குக் குலையும் பிம்பமாக

வெளிவரும் நாக்கின் நீளத்தை
நுனியில் தொங்கும் கடைசி உச்சரிப்பை
கால் உதறலோடு உருளும் ஸ்டூலின் கால்கள்
மல்லாந்து திகைக்கின்றன

****

என் நிலத்தில் நடும் துயரத்தில் பறக்காத
தனிமை நீ

மணிக்கட்டு நரம்பூடே ரத்தத்தில் நகரும் நினைவும்
மௌனத்தைச் சொல்ல விடாமல் தவிக்கச் செய்யும் நாக்குழைவுமாய்
உன் பிரியத்தைக் கோர்த்து வைத்திருக்கும் கோப்புகளைத் திறந்து வை
அதன் அடுக்குகளில்
பறவையின் சிறகாகப் படிந்திருக்கும் நம்
முத்தங்களைப் பிரித்தெடு

கொஞ்சநேரம் நம் வனத்தின் இருளில் பறக்க விரும்புகிறேன்
எனக்கு உதவி செய்

நீயென் இராப் புதிரின் ஊற்றுக்கண்
உன்னைப் பருகத் துடிக்கும் உதடுகள் வேறொரு செடியில் பூத்திருப்பதாக
கனவின் முதுகில் மகரந்தம் தூவுகிறது பட்டாம்பூச்சி

வர்ணங்களோடு நடுங்கும் என் விரல்களைப் பற்றிக்கொண்டு உயர்ந்தெழு
சுகந்தம் வீசும் உதடுகள் தேடு
ததும்பும் முத்தத்தின் மீதிறங்கி என்னை மிதக்க விடு

தக்கையாகிப் பிறழும் அசைவின் கணத்தில் உன் கரை ஒதுங்கும்
நொடிக் கொண்டு
அந் நிலத்தில் புதைத்து வை
வனமெங்கும் பரவும் துயரத்தில் நீ பற

*****

அயற்சியோடு நடக்க வைத்துவிட்டாய்
தீர்மானங்கள் பலிப்பதில்லை
தனிமைப் பயணத்தில் அதுவொரு சுமை
திரும்பிப் பார்க்கத் தூண்டுவதாய் இல்லை உன் குரல்

நிறைய வாசித்தாயிற்று
நிறைய களைப்புறச் செய்துவிட்டன உன் வரிகள்
பிதற்றலும் கதறலுமாய் அலறும் பைத்தியக் கணங்களோடு
நிழல் வலை வீசுகிறாய்
சிறு விரலசைவில் அவை அறுகின்றன

என்னை எட்டிப்பிடிக்க துரத்தும் உன் காலடியோசை
வேறொரு கிரகத்திலிருந்து கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது

எதை நம்புகிறாய்
உனது பிரத்யேக ஒற்றை விண் கல்லையா

கோடி நட்சத்திரங்களை வாரி இறைக்காமல்
கனக்கும் என் பையோடு
மேலும் நடந்தபடியே இருக்கிறேன் தீர்வதாயில்லை இந்த அயற்சி

காற்றில் வீசியெறிந்த
உன் சமரச வெண் துணியொன்று பற்றியெரிந்து சாம்பலாகிறது
உரசிக்கொண்ட உரையாடலின் பொறிப் பட்டு

உணர்கொம்பில் சுழல்கிறது ஊழிக்காற்றைப் பொருத்தும் மூச்சு
உறுதியான கால்கள் கொண்டிருக்கிறேன்
இறுகும் தசை சபிக்கிறது

முன்பு குடித்த தேநீரின் கசப்பை இன்றையத் தொண்டைக்குழி
திரளச் செய்கிறது
வெட்டியெடுக்காத பெருமலையை

அடுத்தடுத்து அமையவேண்டாம் மேலும் மேலும் ஓர் அண்மை
நடக்க நடக்க ஓயாத அயற்சி
தன் பகலை
சட்டென்று அணைத்துவிட்டது

பெருகும் திசையற்ற இந்த இருள் பிடித்திருக்கிறது

உன் சொற்கூச்சலை வேடிக்கைப் பார்க்கச் சொல்லி
இரண்டு காதுகளையும் அறுத்து வைக்கிறேன்
வான்கோவின் கத்திக்கொண்டு

நெருங்கும்போது அதை எடுத்துக்கொள்

*****

– இளங்கோ

www.kavithaikarandiary.blogspot.in
elangomib@gmail.com

கதை : ரமேஷ் ரக்சன் – 5

ஓவியம் : ஞானப்பிரகாசம் ஸ்தபதி

“அங்க பாத்தியா மாக்கான் மொவன.  வேலியோரமா சுத்திட்டு கெடப்பான்… வயக்காட்ல நிக்கான் பாரு”

“ஏய் கடுக்ராண்டி மொவன ஓணான் புடிக்க போலயா…வயலுக்குள்ள கெடக்க?”

“ஆமாணே…”

“வெளாடிட்டு திரிஞ்சப்பய அப்பன் போனதும் வயலுக்குள்ள எறங்கிட்டான்…. பொழச்சிகிட்டா சரி தான்”

“ஆத்தாக்காரியும் அவ்ளோ கூறா இருந்தமாரி தெர்லயே”

“யயே! அவ ஒரு வெள்ளந்திமட்டப்பா”

“அதும் சரி தான்”

நஞ்சை நடவேண்டும் என்பதற்காக வரப்பு வெட்டிக் கொண்டிருந்தவன், வரப்பையும் தாண்டி  ‘நங்’கென பெருவிரலைப் பெயர்த்து வைத்திருந்தான் சுடலை. சைக்கிள் க்ரீச் சத்தத்தையும் தாண்டி மேக்காற்றில் அவர்களின் சொல் காது கடந்து கிழக்கே சென்றது.

காலில் வடிந்து கொண்டிருந்த இரத்தத்தை, வரப்பினோரம் காய்ந்து கிடக்கும் தொளி்யை அள்ளி அப்பி இரத்தத்தை நிறுத்திப் பார்த்தான் நிற்கவில்லை.

கொஞ்சம் பிந்தைய நடவு தான்:

வயக்காடு என்றாலே இடுப்பிலொரு துண்டோடு அப்பாவைக் காணும் சுடலைக்கு, இன்று – அதே டவல் கொடியில் கிடப்பது சொற்களுக்குள் அடக்கிவிடும் துயரமாய் இல்லை. எச்சில் தொட்டு வைத்து விடும் அந்த விரல்களும் இல்லை. இரு தென்னை மரத்திற்கிடையே காற்றாடும் அந்த டவலின் ஒரு பகுதியை கிழித்து கட்டிவிட்டு வரப்பினோரம் அமர்ந்திருந்தான்.

தோட்டத்தின் வரப்பில் புல் மேயவிட்டிருந்த கிழவி, “அங்கன வரப்பு வெட்டிட்டு இருந்தவன காணுமே” என்று சுற்று முற்றும் பார்க்க மோட்டார் அறையின் அருகில் இருந்திருந்தான் சுடலை. காலைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த பாட்டிக்கு பனைமூட்டு நிழலில் இருப்பு கொள்ளவில்லை. எருக்க மூட்டில் மாட்டின் கயிற்றினை கட்டிவிட்டு அவனை நோக்கி பதறியபடி வந்தாள்.

“என்னாச்சியா? கால்ல வெட்டிட்டேன்”

ஒன் ஆத்தாகாரி தேறிட்டாளா? அப்டியே தான் கெடக்காளா?

“நேத்து ராத்திரி சோறு பொங்குச்சி… நாத்து வளருதுனு அம்ம தான் கஞ்சி ஊத்தி குடுத்துவுட்டுச்சி…”

பாட்டி கேட்பதெல்லாம் சுடலையின் அப்பா பார்த்து வந்த வேலை, அவனின் அம்மாவுக்கும் தெரியும் என்பதால் தான். மாடு இழுத்துக் கொண்டு ஓடும் பொழுதெல்லாம் கயிறு பிடித்துக் கொடுக்கும் சுடலையாகவும், வேலியோரத்தில் கண்ணி கட்டி ஓணான் தலைக்கு காத்திருக்கும் சுடலையாகவும், ஓடையில் நீந்திக்கிடக்கும் சுடலையாகவும், கள்ளிப் பழம் திண்ணும் சுடலையாகவும், தெரிந்தும் பார்த்தும் வந்த பாட்டிக்கு மனது கொள்ளவில்லை.

மூச்சு பிடிக்க வரப்பு வெட்டுவது, உரமிடுவது, காவல் கிடப்பது, மடை மாற்றுவது என சகலமும் அப்பா கூட இருக்கும்போதே பார்த்தும் என்றாவது ஒருநாள் மண்வெட்டி பிடித்து வேலை செய்வதையும் பார்த்திருந்த பாட்டிக்கு,

“பள்ளேடம் உட்டதும் மேக்கமாக்கதான வாரானுவ”

இந்த சொல்லில் இனி சுடலை இருக்கப்போவதில்லை என்று தெரியும். “இந்த வயசுல இப்டி வரப்பு வெட்டிட்டு கெடக்கானே” இந்த முணுமுணுப்போடு தான் மாட்டை எருக்கலையில் கட்டிவிட்டு வந்தாள்.

சுடலையின் அப்பா போலவே சுடலையும், நஞ்சை நடும் காலங்களில் எலிக்கு கிட்டி வைக்கும் வேலை செய்தால் பணமும் நிறைய சம்பாதிக்கலாம், இந்த வயசுக்கேற்றார் போல ஊர் சுற்றவும் செய்யலாம். அப்பா இறந்த கவலையை மறப்பதற்கு அது ஒருபாலமாக இருக்குமென்பது பாட்டியின் எண்ணம்.

“கைய பாரு பொத்து கெடக்கு… உங்க அப்பன மாரி எலி புடிச்சா நல்ல வருமானம் தான?”

கிட்டதிட்ட ஒருமாதமாகியும் வீட்டைவிட்டு வெளியேறாமல், களையெடுக்கும் வேலைக்கு செல்லாமல் கிடக்கும் அம்மா. உலை கொதிக்க வைக்க பணமில்லாத நிலையில், துக்கம் விசாரிக்க வருபவர்கள் கொடுத்துப் போகும் அந்தப் பணத்தில் எத்தனை நாள் தான் சமாளிப்பது? ஊர்க்காரர்கள் பலரும் நஞ்சை நட்டு முதல் உரமும் இட்டிருந்தார்கள். பாட்டி சொல்வதும் நியாயமாகப் பட்டது.

“ஆனா எனக்கு தான் தெரியாதே ஒரு எலிக்கு எவ்ளோ வாங்கனும்னு?”

“அது ஒன்னும் மலைய சாய்க்ற வேல இல்ல”… 50ருவா வரைக்கும் வாங்குதானுவ, ஏக்கருக்கு 20காணும் வச்சாலும் போதும் நல்ல லாவம்லா..”

“அந்திக்கு வீட்டுக்கு வந்து ஒம்மட்ட சொல்றேன் சொல்லித்தருவா.” மீண்டும் மாடு இருக்குமிடம் நோக்கி நடக்கத் துவங்கியிருந்தாள் பாட்டி. அவனுக்கும் அது பிடித்திருந்தது. வயலை யாருக்காவது “அடச்சி” கொடுத்துவிட்டு இந்த வேலையில் பணம் சம்பாதித்து கடனையாவது அடைக்கலாமென்று சுடலைக்கு எண்ணம்.

பாட்டி சுண்ணாம்பு வைத்து கட்டிவிட்ட காலோடு மீண்டும் வயலில் இறங்கி வலியோடு வரப்பு வெடடிக் கொண்டிருந்தான் சுடலை. . பதினோறு மணிவரை நின்றால் போதும் வரப்புவெட்டு முடிந்துவிடும். ஆனால் ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேல் தாக்குப்பிடிக்க முடியவில்லை.

கொண்டு வந்த பழைய சாதத்தையும், பூவரசன் இலையில்வைத்து கொடுத்து அனுப்பிய ஊறுகாயும் விரித்து, இரண்டு கால்களையும் விரித்து வரப்பிலிருந்தபடி தென்னைக்கு நீர் போகும் பாதையில் அமர்ந்து பசியமர்ந்தான். மோட்டார் ரூமை அடைத்துவிட்டுச் செல்லலாமென மணி பார்க்கையில் மணி ஒன்பதரை ஆகியிருந்தது.

யோசனையின் பின் யோசனை. கால்வலியையும் பொருட்படுத்தாது சைக்கிளை உருட்டிக்கொண்டு வீட்டைப்பார்த்து நடக்கலானான் சுடலை. மழை நின்றதற்கான அறிகுறியாக ஈசல்களும் தட்டான்களும் முன்னும் பின்னுமாய் பறந்து கொண்டிருந்தது.

“ச்சொடல வரான்… சொடல வரான்”

சிலாகித்தும் சிரித்தும் வந்த சுடலையின் நண்பர்கள் சடசடவென அடித்து ஓய்ந்த மழை போல அமைதியாகினர். கொஞ்சமாய் முடி முளைத்த அந்த மொட்டைத் தலையுடன் சுடலை அவர்களைப் பார்த்தான். அவர்களோ சிரிப்பதற்கே சிரமப்பட்டனர். வேகமாய் வீடு வந்து சேர்ந்தவன் திண்ணையினோரம் இருக்கும் தூணில் சைக்கிளை சாய்த்து போட்டு விட்டு திண்ணையிலேயே தூங்கினான்.

சைக்கிள் சத்தம், திண்ணையில் ஆள் நடமாடும் சத்தம் எதையும் உணரமுடியாதவளாய் சுடலையின் அம்மா வீட்டிற்குள் படுத்திருந்தாள்.

“ஏய் பொன்னம்மா…ஏளா?”

“ஒம்மொவன் வந்து திண்ணையில தூங்குதான் அதகூட பாக்காமால இருப்ப…”

“இந்த சேலகாரபய ஓயாம ருவாய்க்கு வாரான் அவன்னு நெனச்சேன்… இவுக இருக்கும்போது தொடோடியா ( தொடர்ச்சி) 3 சீலை எடுத்தேன். அந்த ருவா அப்டியே கெடக்கு”.

மகனுக்கு இந்த சங்கடமெல்லாம் தெரியக்கூடாதென தெளிவாய் இருந்தாள் சுடலையின் அம்மா. பாட்டியிடம் சொல்லும் போதும் காதும் காதுமாய் சொல்லி முடித்துவிட்டு திண்ணையில் வந்தமர்ந்தாள்.

வயலில் வைத்து சொன்னதையெல்லாம் மீண்டும் பாட்டி சொன்னதும், சுடலை போலவே அவனின் அம்மாவுக்கும் சரியான யோசனையாய் தெரிந்தது. அதற்குள் சுடலையும் முழித்திருந்ததால் பேசுவதையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். எலி பிடிப்பதற்கான கிட்டியை எல்லாம் வரிசையாய் எடுத்து அடுக்கினான்.

“காலைல ஓடைல போட்டு ஒருக்கா கழுவி எடுத்துட்டு வா… ஒன் அப்பன் வேலையை செய்ய நீ இருக்கனு அப்ப தான் நாலு பேரு தேடி வருவான் நாலு பேருட்ட சொல்லுவான்”

அப்படிச்சொன்னதும் சுடலைக்கு கொஞ்சம் பெருமையாய் இருந்தது…

வயல் வேலையை பார்த்தபடி தெரிந்தோரிடமும் கேட்போரிடமும் சொல்லி வைத்திருந்தான் சுடலை. முன்னமே தன் வயலுக்கு எத்தனை எலி கிட்டியென்று ஒவ்வொருவராய் முன் பணமும் கொடுத்த வண்ணம் இருந்தனர். நாட்கள் மிக வேகமாய் நகரத்துவங்கியது.

சரியான நேரத்தில் நடவு தொடங்கியவர்களுக்கு பால் வெடிக்கத் துவங்கியிருந்தது. சுடலையை தேடத் துவங்கினர். பணம் கைகளில் புழங்கத் துவங்கியது. பணத்தின் வரவு இருந்தும் தினசரி சீட்டுக்காரர்களும், காரியத்திற்கு கடன் கொடுத்தவர்களும் வீடு தேடி வரத்துவங்கினர்.

சிநேகிதமாய் சுடலையின் அப்பாவிடம் பழகிய பக்கத்து ஊர்க்காரர்களில் சிலர், இங்கு நடப்பதைக் கேள்விப்பட்டு, போன முறை நடவுக்கென்று வாங்கிச் சென்ற எலி கிட்டியை திரும்பக் கொடுத்து அதற்கான பணத்தையும் கொடுத்தனர். அதோடு அவர்கள் ஊரிலும் எலி கிட்டி போடச் சொல்லி கேட்டுக் கொண்டனர். சுடலை பம்பரமாய் சுழலத் துவங்கினான்.

“கடுக்ராண்டி மொவன் அப்பன மிஞ்சிடுவான் போல. சிட்டா பறாக்கான…”

காதுபடவே புகழ்ந்தனர்

வீட்டுக்கு பணம் கேட்டு வர வேண்டாமென்று தெருவிலேயே மறைத்தான். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு கிழமை இவ்வளவு பணம் தருவதெனவும் சீக்கிரமே கடனை அடைப்பதாகவும், சொல்லியனுப்பினான் சுடலை. வடக்கு நோக்கியிருக்கும் அம்மன் கோவில் மதிலையொட்டி ஒரு வேப்பமரமிருக்கும் அதனருகே பணத்தோடு அமர்ந்திருப்பான். சொன்னவர்களெல்லாம் பணம் பெற்றுச்சென்றார்கள்.

கருவாடு சுட்டு, பருப்புக் குழம்பு வைத்திருந்தாள் பொன்னம்மாள். சுடலை சாப்பிட்டுவிட்டு வயலுக்கு செல்லலாமென வீட்டிற்கு வந்தான். அருகிலிருக்கும் தூணில் அமர்ந்து, சம்மணமிட்டு இருப்பதுபோல ஒருகாலை மடக்கி ஒருகாலை முட்டுகொடுத்து தலையில் வைத்திருந்தாள்

“எம்மோ”

“இந்த சேலக்காரணுக்கு எவ்ளோ குடுக்கனும்? நான் வரதுக்குள்ள இருட்டிட்டுனு ஊருக்கு போய்ட்டானாம்? இங்க வந்தானா?”

“எம்மொவன்ட்ட பேசிகிடுங்கனு சொல்லிவுட்டேன்…”

“மொத்தமா எவ்ளோனு சொல்லு நாளைக்கு வந்தாம்னா அவன கணக்கு முடிச்சி அனுப்பு…”

“எதுக்கு மக்கா?”

“ஊரு கல்லுல ஒருமாதிரி பேசுதானுவ அதான்.”

எந்த சொல் ஊர் வாயிலிருந்து விழக்கூடாது என்று பொன்னம்மாள் நினைத்தாலோ அந்த சொல் விழுந்தது. அதும் தன் மகனிடமிருந்தே விழுந்தது.

சாப்பிட்ட தட்டில் கையைக் கழுவியவன் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த நெல் சாக்குகளின் மேல் கிடந்த டவலில் கையைத் துடைத்துவிட்டு வெளியேறினான் சுடலை.

“கதவ சாத்திக்கமோ… நான் வெள்ளனெ வாரேன்”

“எவஞ்சொன்னது” என கேட்டு கோபப்படவோ, சண்டையிடவோ வாய்ப்பில்லாமலிருந்தது பொன்னம்மாளுக்கு.

சொன்னது மகன்!

யோசித்தாள்..

நாளையே ஊரில் யாராவது பையனிடம் பேசிவிட்டால்! கைகலப்பு வரலாம். ஏன் கொலைகூட நிகழலாம். மீண்டும் யோசித்தாள்.

“அப்பனுக்குன்னு மொட்ட போட்ட தலைல முடி கூட மொளைக்கல. இந்தப்பயல பத்தி கொஞ்சங் கூட யோசிக்காம, ரோஷக்காரி புருஷன் பின்னாடியே போய்ட்டாளப்பா”

அதே ஊர்கல்லில் இருப்பவர்கள் பேசத்துவங்கினர் மறுநாள் …

       – ரமேஷ் ரக்சன்

rameshrackson@yahoo.com

வலிமையான புனைவினை ஏந்திக் கொண்டும், வளமையான கற்பனைகளின் மரபினைச் சுமந்து கொண்டும் பல நூற்றாண்டுகள் இருந்துவந்த ஒரு இனம், இன்று மின்காற்றாடி, ஒலிப்பெருக்கி, விளக்குகளைச் சுமந்தபடி இருக்கின்றது:-

யாளி பேசுகிறது:- 03 – கே.சி.எஸ் பணிக்கர் -03
பணிக்கரின் ஓவியங்களில் அதிகம் உரையாடல் செய்யும் பாணி இருப்பதை நீங்கள் பார்க்க முடியும். அவரது landscape மற்றும் புராணங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஓவியங்களைக் காட்டிலும், வண்ணங்களோடு சேர்ந்து எழுத்துகளும், குறியீடுகளும் சேர்ந்த படைப்புகள் மிக முக்கியமானவை.

இந்த பாணி மீது பணிக்கர் கொண்டிருந்த நம்பிக்கை பற்றி நாமும் தெரிந்து கொண்டால் தான் அவரின் ஓவியங்களுக்கருகில் நாம் அமர்வதற்கு உதவியாக இருக்கும். மேலைநாட்டு பாணிகளில் ஏற்பட்டு வந்த தொடர்ச்சியான பரிட்சார்த்த முறைகள் புதுப்புது இசங்களை(Ism)உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தன, அந்த காலகட்டத்தில் இந்தியச் சூழலிலும் குறிப்பிடத் தகுந்த அளவு ஓவியங்கள் அப்படியே மேலைநாட்டு பாணிகளை கடைபிடித்தே வந்தன.

பணிக்கரும் மேலைநாட்டு பாணிகளில் பரிச்சயம் கொண்டவர் தான், ஆனால் அவர் தென்னிந்தியாவுக்கென ஒரு இயக்கத்தை உருவாக்கும் உந்துலில் இருந்திருக்கிறார் என்பதும் எல்லாருக்கும் தெரிந்ததே. ஆக நீர்வண்ணங்களைக் கொண்டும், கோடுகள் மூலமாகவும் அவர் சில சம்பிரதாயங்களை உடைத்து விட முயற்சித்தார். உடைப்பது என்றால் தகர்த்தெரிந்து விட்டு வேறு எங்கோ ஒரு பண்டோரா கிரகத்துக்கு செல்வது போலன்று, அதை வேறு வழியில் பார்ப்பது அல்லது பயன்படுத்துவது ஆகும்.அவர் வண்ணங்களையும் கோடுகளையும் சிக்கனமாக பயன்படுத்த ஆரம்பித்தார், ஆனால் இந்த மினிமலிசம், அவர் உபயோகித்த குறியீடுகள் மற்றும் அடையாளங்களிலிருந்து நிறைய உரையாடல்களை, பார்ப்பவர்களிடம் நிகழ்த்தியிருக்க வேண்டும். இந்தியாவின் மிகத் தொன்மையான தாந்த்ரீகத்தில் இருந்தும், உபநிஷதத்திலிருந்தும் அவருக்கு நிறைய குறியீடுகள் கிடைத்தன.

கீழ்க்கண்ட அவ்வோவியம் (Ancestral Assertion – Oil on Canvas – 1963)வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலக்கட்டத்திலிருந்து, சமகாலத்துக்கு பயணிக்கும் ஒரு கடத்தி ஆனால் அவ்வளவு எளிதாக நாம் இந்த ஓவியத்தை அணுக முடியாது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. தொன்மையான குகை ஓவியத்தின் சாயலில் காளை, சூரியன், சந்திரன், மீன், துலாம், பானைகளைச் சுமக்கும் ஆண் மற்றும் பெண், சில விநோதமான குறியீடுகள் (ஸ்வஸ்திக் போன்ற), ஆதி மக்களின் கடவுள் அல்லது மதகுருவைப் போன்ற முகம் ஒன்றும், சக்கரத்தை போன்ற ஒரு அச்சில் சுழலும் வண்ணம் இருக்கும் கோலம், இதை பாறை ஓவியங்களைப் போலவே செம்மண் வண்ண பிண்ணனியில் வரைந்திருப்பார், அதைப் போலவே இன்னும் சில குறியீடுகள் இருளில் இருப்பதைப் போல கருமையான வண்ணத்தின் பிண்ணனியிலே ஓவியத்தின் மேற்பகுதியில் இருக்கும். இந்த ஓவியத்தின் அழகுணர்வைத் தூண்டும் சிறப்பம்சமாகத் தெரிவது ஐந்து தலை நாகத்தின் கோடுகளே!! ஆனால் ஓலைச்சுவடிகளில் இருக்கும் பழமையான மலையாள எழுத்துருக்கள் இதில் இருந்தாலும். உங்களால் நமது முன்னோர்களின் வாழ்வினை உணர்ந்து கொள்வதற்கான வெளிகள் இந்த ஓவியத்தில் மொழி தெரியாதவனுக்கும் சேர்த்து தான் இருக்கின்றன.

இதே வருடத்தில் வரையப்பட்ட மற்றொரு ஓவியமான பழ வியாபாரி(Fruit Seller – Oil on canvas) தான் எனக்கு பணிக்கருக்கு மிக அருகில் செல்ல அனுமதித்த ஓவியம். இணையத்தில் சென்று நீங்கள் பழ வியாபாரி என்று தேடினால் உங்களுக்கு நிறைய ஓவியங்கள் கிடைக்கக் கூடும். எனக்கும் கிடைத்தன – அத்தனை ஓவியங்களிலிருந்தும் இவ்வோவியம் எத்தனை தூரம்(அல்லது நமக்கு மிக அருகில் இருக்கிறது) என்று நீங்களும் தேடிப் பாருங்கள்.

சிறுவர்களின் attempt போலே தோன்றும் கோடுகள் யாவும் சிறுவர்களாக இல்லாதவர்களால் வரைய இயலுமா?? உங்கள் வீட்டில் உள்ள குழந்தைகள் வரைந்திருக்கும் வீடு,மரம்,மீன்,படகு,மனிதன், மலைப் பிரதேசம், வானம் போன்றவற்றை நம்மால் இந்த வயதில் வரைந்து விட முடியுமா?? அது அவ்வளவு எளிதானதா?? இல்லை ஏனென்றால் இவை மனம் சம்பந்தப்பட்டவை. குழந்தைகள் கொட்டும் வண்ணங்களின் பிரதியை நம்மால் மறுவுருவாக்கம் செய்ய முடியாது.

முதலில் ஏன் அப்படி வரைய வேண்டும்??.
தெருவில் வந்து விற்பனை செய்யும் எந்த வியாபாரியும் நிகர எடைக்கு பில்லிங் போட்டு, லிப்ஸ்டிக் நன்றி சொல்லப் பழகியவன் இல்லை. அவன் உரையாடுவான், பேரம் பேசுவான், குடும்ப நலம் விசாரிப்பான், குதர்கம் பேசுவான், ஒரு சொம்பு தண்ணீர் கேட்பான், குழந்தைகள் இருக்கும் வீட்டில் ஒரு பழம் கொசுறு தருவான். அவனது விற்பனைக் கணக்குகளில் இத்தனை விசயங்களும் அடக்க விலைக்குள் ஒளிந்து இருக்கும், அதை எப்படி உங்களால விளக்க முடியும்? ”. “சரி அடுத்த வாரம் வாங்கிக் கொள்கிறேன்” என்று சொல்லும் கணக்கின் குறியீடு என்ன?
“MENTAL PROCESS OF PICTURE MAKING” என்று பணிக்கர் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கும் மிக முக்கியமான பாடம் இது, ஒரு கலைப் படைப்பு மன அளவில் உருவாகிவிடுகிறது அதன் Medium தான் வெவ்வேறு கலை வடிவங்களில் தென்படுகிறது. அதே சமயம் இந்த உள்பயணத்தில் (Inward Journey), ஒரு மீடியம் தீர்மானிக்கப்பட்டவுடன் அந்தக் கலை வடிவம் உருப்பெறும் முறைகள் என்னென்ன? அதற்குத் தேவையானவை யாவை?

இவ்வோவியத்தில் பழ வியாபாரி கைகளில் இருக்கும் பழத்திற்கான விலையை 56+bcqθ² என்று நிர்ணயிக்கிறான்!! அது பற்றிய தீர்மானங்கள் உங்களிடமே விட்டுவிடலாம். நான் அந்த பழச்சுமையை சுமந்து வந்த வற்றிய வயிறுடைய காளைக்கு வாங்க வேண்டிய வைக்கோலுக்கும் சேர்த்து வாங்க வேண்டிய நிர்பந்தத்தை அந்தக் கணக்குகளில் பார்க்கிறேன்.

ஆரம்பத்தில் சுவர் ஓவியங்களின் தாக்கம், பின்னர் மேலை நாட்டு பாணியில் சில லேண்ட்ஸ்கேப் , மரணம்(Death & Dog ), அமானுஷ்யம் (ghost) போன்ற படைப்புகள் மட்டுமல்லாது சமகால மனிதர்களின் பதிவையும் உருவாக்கினார் அவற்றில் பழ வியாபாரி, மீன் விற்பனை செய்பவன், புரளி பேசும் பெண்கள் போன்றன முக்கியமானவை.

எல்லாவற்றிட்கும் மேலே,  இந்தியாவின் முக்கியமான ஒரு இயக்கங்களில் ஒன்றாக Madras School of Artsஐக் கொண்டு சேர்த்தவர்களில் முக்கியமானவரும், முதன்மையானவரும் KCS பணிக்கர் தான். இன்று அவரது கனவு கிராமமான சோழமண்டலத்தில் உள்ள அவரது அசல் ஓவியங்களில் அவரது கனவுகளையும், கலையமசத்தினையும் உணர்வதற்கு இடம் கிடைத்ததே, இந்த புகையால் சூழந்த நகரவாசிக்கு கிடைக்கும் புத்துணர்வுக்கான வாய்ப்பு.

அடுத்த பகுதியில் வேறு ஒரு படைப்பாளியோடு சந்திப்போம்

உங்கள் கருத்துகள் மட்டுமே, என்னை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்திச் செல்லும்

-ஜீவ.கரிகாலன்