பன்னிரண்டு மரணங்களின் துயர் நிரம்பிய தொகுப்பேடு

July 31, 2015

பாலசுப்ரமணியன் பொன்ராஜ்

ஒரு சிட்டுக்குருவியை கல்லெறிந்து கொன்ற பிறகு கண்ணாடியில் என்ன தெரியும்?

ஒரு சிட்டுக்குருவி கல்லடிபட்டு விழுகையில் கல்லை எறிந்த கரத்திற்கு சொந்தமான மனிதனின் முகத்தைப் பார்ப்பதை விடவும் நிலத்தில் வீழ்வதற்கு பயணம் செய்ய வேண்டிய தொலைவை அளவிடும். பொறுக்க முடியாத வலியோடு சுழன்று விழும்போதும் பறக்கும் ஒன்றால் நிலத்தில் வேகமாக விழுந்துவிட முடியாது.பறக்கும் உயரம் அதிகமாக இருந்தால் நிலத்தில் மோதுவதற்கான காலமும் அதிகரிக்கும். விரைவில் மயக்கமடைவதற்காக கணக்கற்ற முறை சுழன்றாலும் நரம்புகளில் வலியின் வெள்ளம் குறையாத சிட்டுக்குருவின் உதிரத்துளி அதற்கும் முன்பாகவே நிலத்தில் விழுந்து அது விழ வேண்டிய இடத்தை அடையாளமிட்டு வைக்கும். மகிழ்ச்சியைத் தவிர வேறொன்றையும் அறிந்திராத பறவை அதன் மரணம் சின்னமிடப்பட்டு காத்திருப்பதை சத்தமின்றி ஏற்றுக் கொண்டு வலியோடு வீழும். பிறகு கல்லெறிந்த அந்த மனிதனின் குழப்பமான கனவுகளில் ஒரு துளி உதிரம் அந்தர வெளியிலிருந்து முகிழ்த்து ஒவ்வொரு முறையும் அவன் முகத்தில் சொட்டும். அவனால் அதைத் துடைக்க முடியாது. ஒவ்வொரு நாளும் செந்நிறக் கறையோடு கண்ணாடியில் தெரியும் அவன் முகத்தில் ஒரு பறவையின் உருவம் தலைகீழாய் சுழலும்.

அறுந்த வால் பல்லியின் கேட்கப்படாத பிரார்த்தனை

குட்டிப் பல்லியின் எலும்புக் கூடு குளியலறையில் கிடந்தது. வாலறுந்த குட்டிப் பல்லி நேற்றுத்தான் அதன் உடல் மீது வழியும் நீரில் நனைந்து, தடுமாறி, நீர்வழியும் துளைகள் நிரம்பிய தட்டிலிருந்து வெளியே வந்தது. தட்டிலிருந்து வெளியேறும் வரை நிறுத்தப்பட்டிருந்த நீர் பெய்தல் பல்லி கொஞ்சம் நகர்ந்ததும் மீண்டும் பொழிந்தது. மீண்டும் நீர்வழியும் துளைகள் நிரம்பிய தட்டு. அறுந்த வால் பல்லி அதன் உடல் மீது சோப்பு மணமிக்க நீர் பொழிவது நிற்க வேண்டுமென்று பிரார்த்தித்தது. வால் அதுவாகவே முளைத்துவிடும். தானாகவே நிகழ்பவைகளுக்காக யாரும் பிரார்த்திக்கத் தேவையில்லை. அதன் பிரார்த்தனை எல்லாம் கடைசித் துளி நீரும் உலகிலிருந்து உடனடியாக மறைவதே. இன்று, எலும்புக்கூடான பல்லி இருட்டுக் குழி கண்களால் உலகைப் பார்த்தது. அதன் பயங்கரத்தில் உலகம் அதிர்ந்து குலுங்கியது. யூனிஃபார்ம் அணிந்த டிரம்பெட்டுகள் இசைக்கும் பேண்ட் வாத்தியக்காரர்களோடு கண்களைக் கொறித்து ஊர்வலம் எடுத்துச் சென்ற எறும்புகள் தின்ன விரும்பாமல் விட்டுப் போன குச்சி எலும்போடு, நீர் வழியும் துளைகள் நிரம்பிய தட்டின் ஒரு துளையில் மறைவதற்கு முன்பாக விடைபெறுபவர்களின் புன்னைகையோடு குளிக்கும் மனிதனைப் பார்க்கும். அவன் தண்டுவடத்தில் சொருகும் பனிக்கத்தி அதன் குருத்தெலும்பில் இரண்டு இருட்டுக் குழிகளை செதுக்கும்.

நாயின் மரணத்திற்கு சாட்சியாகும் சோடியம் வேப்பர் விளக்குகள்

அடிபட்டு சாகும் நாய்களில் ஒரு நாய் இனி எக்காலத்திற்கும் சாலையின் மீது வெறுப்பைத் தரும். அவ்வளவு வேகத்தில் சாலையில் உருளும் யாருக்கும் அந்த நாய்க்காக பிரேக் அடிக்கத் தோன்றாது. செத்துப் போன நாயின் பிதுங்கிய உறுப்புகள் தெரு நாய்களின் குண்டுப் பற்களை விடவும் அச்சமூட்டுவது என்றாலும் செத்துப் போன நாயின் மதிப்பு தெரு நாயின் மதிப்பை விட செட்டியார்கள் சொல்வதைப் போல கால்வீசம் குறைவானதுதான். தெருநாய்களைப் பற்றி யாரும் கவலைப்படுவதில்லை. செத்துப் போன நாயைப் பற்றி தெருநாய்களும் கவலைப்படுவதில்லை. ரப்பர் சக்கரங்களின் அழுத்தம் தாளாமல் வலி மிகுந்த ஊளையால் கிழிந்த அதன் தோலைப் பார்த்திருக்கும் விளக்குகளின் காதுகளில் இரவு முழுக்க கதையாகச் சொல்லும். செத்துப் போன நாய்களின் வலி மிகுந்த ஊளையை காதுகளால் கேட்க முடியாது. மிகுந்த அஜாக்கிரதையோடு அந்த நாயின் கழுத்தில் பிணைத்திருந்த லெதர் பெல்ட்டின் கடவுளின் முனையை கைநழுவ விட்ட அவன் தான் இனி சாலையில் பயணிக்கும் ஒவ்வொரு நாளும் செத்துப் போன நாயின் வாழ்க்கை சரிதத்தை தார்ச்சாலையின் ப்ரெய்லி பள்ளங்களில் வாசிப்பான்.

புகையாகக் கரைந்த சிகரெட்டிற்காக யாரும் துக்கப்படுவதில்லை

இரண்டு ஸ்தூபிகளுக்கு இடையே புகையாகக் கரையும் இலைத்துகள்களின் வாழ்க்கையை கரிசனம் மிகுந்த நுரையீரல்களின் ஆழக் கிளைகள் குறிப்புகளாக எழுதும். பூட்ஸ்கால்களால் நசுங்கும் பஞ்சு வடிகட்டிகள் வலியின்றி முணங்கும். வடிகட்டிளின் மீது நெருப்பு தீண்ட யாரும் அனுமதிப்பதில்ல பூட்ஸ்கால்களின் மீது அவை எப்போதும் நன்றியோடிருக்கும். சாதனைகளின் புத்தகங்களில் அதிக நேரம் எரிந்த சிகரெட்டைக் குறித்த செய்திகள் இல்லாததால் இலைத்துகள்களின் ஆயுட்காலம் அவரவர் கற்பனைக்கே விடப்பட்டிருக்கிறது. இறந்த சிகரெட்டுகளுக்காக துக்கப்படுகிறவர்கள் அடுத்த சிகரெட்டை புகைக்க மாட்டார்கள். துக்கமில்லாதவர்களால் சிகரெட்டுகளை அனுபவிக்கவும் முடியாது. அதனால் சிகரெட் புகைத்தல் விரல்கள் சிக்கிக் கொள்ளும் ஒரு பொறி. முடிவற்ற வெளியை விரல்களின் இடைவெளி நிதம்பத்தின் வழியே பார்க்கும் சிகரெட்டுகளின் கண்கள் சமிக்ஞை விளக்குகளின் சிவப்புப் புள்ளிகளால் ஆனவை. நினைவில் இன்னும் மரித்திராத முதல் சிகரெட்டின் சிவப்புப் புள்ளிகளால் கடைசி சிகரெட் சிலையாக நிற்கும். காலம், ஆளில்லாத லெவல் கிராஸிங்கில் தண்டவாளத்தைக் கடக்கும் நத்தையாக தூரத்தில் புகை தெரிவதைப் பார்த்து நகரும். சிகரெட் பிடிப்பவனின் வாழ்க்கை ஒரு சிகரெட்டின் வாழ்க்கையை விட எந்த விதத்திலும் வேறுபட்டதில்லை.

ஷூ லேஸ்களின் இசை

மழையாலும் காலத்தின் ஈரப்பதத்தாலும் நனைந்து நைந்து போன ஒரு ஜோடி தோல் ஷூக்கள் மாடுகள் மேயும் குப்பையில் கிடக்கும். பசியாறாத நாய்கள் கடித்து பல்லுடைந்து விலகிய பிறகு, கீறல்கள் விழுந்த உடல்களை ஒரு ஜோடி ஷூக்கள் மாற்றி மாற்றி நக்கி ஆறுதல் சொல்லிக்கொள்ளும். கைவிடப்பட்ட துயரத்தை லேஸ்களின் குறுக்காகப் பிணைந்திருக்கும் தந்திகளில் ஒலியின்றி இசைக்கும். ஷூக்களின் அழியாத இசைக் குறிப்புகளை வாசித்தறியும் பறவைகள் கூடடைந்ததும் பேடைகளிடம் கள்ளச் சிரிப்போடு சேதியாகச் சொல்லும். மழைக்காலம் முழுக்க கொசுக்களின் முட்டைகளை அடைகாக்கும் ஷூக்கள் எதற்கும் இருக்கட்டுமென்று சில வளர்ந்த கொசுக்களை வெளிச்சம் படாத அவற்றின் உள்ளறைகளில் நீர்க் கண்ணிகளில் சிக்க வைத்திருக்கும். செத்துப் போன கொசுக்கள் செத்துப் போன நாய்களுக்கு நேர் எதிரானவை, தீங்கற்றவை. கொசுக்களின் குடல், அடிபட்டு செத்து போன நாயின் குடல்களைப் போல அவற்றின் இருப்பை தம்பட்டம் அடிப்பதில்லை. ஆக…ஷூக்களில் நிகழ்ந்த ஒரு கொசுவின் மரணம் கிழவிகளின் மரணத்தைப் போல வெற்றிலை மெள்ளுவதற்கு ஒப்பானது. குளிரில் நடுங்கும் கருமையான நீர் தேங்கிய ஷுக்களை மாநகராட்சி பணியாளர்கள் மழைக்காலத்திற்குப் பிறகு நெருப்பு மூட்டி ஜூவாலைகளின் கம்பளியால் மூடுவார்கள். புகையின் புலப்படாத கரையில் கரையேறும் ஷூக்கள் அவற்றை அணிந்திருந்த கால்களின் பித்தவெடிப்பு துர்நாற்றத்தை மெள்ள மறக்கும். கால் விரல்களின் ஞாபகம் சுமாரானது. அவற்றால் ஷுக்களின் நினைவைத் தேக்கி வைக்க முடிவதில்லை.

மூடும் கதவுகள்

தாமரை விதைகளின் மூலத்தோற்றத்தை விளக்குவது தாமரைகளின் மூலத்தோற்றத்தை விளக்குவதை விடவும் கடினம். சதுப்பு நிலங்கள் எல்லா நீரையும் நன்னீராக மாற்றும் என்று புவியியலாளர்கள் அறிவதற்கு பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே வலசைப் பறவைகள் அறிந்திருக்கின்றன. அவைதான் பரிசுத்த வெளிச்சம் நிரம்பிய காலை வேளையில் எவ்வளவு உற்சாகமாக பறக்கின்றன. சதுப்பு நிலங்களில் வளர்ந்த புற்களுக்கு இடையே மீன்குஞ்சுகள் சூரியனைப் பார்க்க துள்ளி வரும் செய்தியை வலசைப் பறவைகள் இரண்டு வரிசைகளின் கடைசிப் பறவைகளுக்கும் கடத்தும். அவைதான் பரிசுத்த வெய்யில் நிரம்பிய மதிய வேளையில் சதுப்பு நிலங்களின் வளர்ந்த தாவரங்களின் அடியில் நீரில் மிதந்தபடி ஓய்வெடுக்கும். அவைதான் பரிசுத்த ஆரஞ்சு வண்ணம் நிரம்பிய மாலை வேளையில் எவ்வளவு நிறைவோடு எழும்பிப் பறக்கின்றன. வலசைப் பறவைகள் இரண்டு வரிசைகளின் கடைசிப் பறவைகளிடமும் அவை உண்டு முடித்த மீன்களுக்காக மெளனம் காக்கச் சொல்லும். பரிசுத்த இருள் நிரம்பிய இரவில் அவைதான் எவ்வளவு அமைதியாக நாளைதான் பிறப்பவை போல மரங்களின் இலைப்பெட்டிகளில் அடைந்து கொள்கின்றன. மனிதன் அத்தனை குப்பைகளையும் சதுப்பு நிலத்தில் கொட்டுவான். மனிதன் மனிதனை வெறுப்பவன். மனிதன் மனிதன் அல்லாதவற்றையும் வெறுப்பவன். ஆக மனிதன் எல்லாவற்றையும் வெறுக்கிறான் என்கிற தர்க்கத்தின் அடிப்படையில் மனிதன் சதுப்பு நிலத்தை குப்பை கொட்டும் இடமாக மாற்றி வைத்திருக்கிறான். நல்ல நிலங்களையும் குப்பைக் கிடங்காக மாற்றும் மனிதனைப் பற்றி அறிந்திராமல், பிறிதொரு நாளின் பரிசுத்தமான வெளிச்சம் நிரம்பிய காலை வேளையில் நினைவுகளில் மீன்கள் துள்ள சதுப்பு நிலம் வரும் வலசைப் பறவைகள் எவ்வளவு பயங்கரமாக கூட்டாகத் தற்கொலை செய்துகொள்கின்றன. சக உயிரிகளான பறவைகள் தற்கொலை செய்யும் அவலத்தை பார்க்க சகிக்காத நான் அத்தனை கதவுகளையும் மூடினேன், உலகின் மிகப் பெரிய கதவான எனது கண்கள் உட்பட.

மென்மையானவற்றை கிழிப்பதற்கு தேவைப்படும் உலோக நகங்கள்

மனிதனைக் கொன்றால் அவனுடைய இதயமும் மரிக்கும் என்பது எளிமையான ஒரு புரிதல். ஆனால் ஓர் இதயத்தைக் கொன்றால் மனிதனும் மரிப்பான் என்பது அவ்வளவு எளிமையாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடியதல்ல. இதயத்தை கொல்வதற்கு உங்களுக்கு ஒரு சமையலறைக் கத்தி போதும். ஆனால் அதன் துடிப்பைக் கொல்வதற்கு துரோகம் செய்யத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். நுழைந்து வெளியேறும் ஒவ்வொரு இரத்த அணுவிலும் குறையாத அன்போடு உங்கள் முகத்தை பச்சை குத்தும் இதயத்தின் தசைகளில் இரத்தக்காட்டேரிகளின் உலோகப் பற்களை சொருகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அல்லது ஜெ.சி.பியின் உலோக நகங்களால் கிழிக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அல்லது உலோகக் கலப்பைகளால் உழுது எள் விதைக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அல்லது உலோகக் குண்டுகளால் சிதைக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். மென் தசைகளால் இதயத்தைக் கொல்ல முடியாது. அறுக்கத் தெரிந்தவர்களுக்கு மட்டுமே பல் நிரம்பிய இரம்பங்கள் எளிதாகக் கிடைக்கும். மேசையில் கிடக்கும் பல் நிரம்பிய இரம்பத்தின் முன்னே, அறுத்த பிறகும் ஓர் இதயம் துடிப்பதின் அறிய முடியாத விதியை வியப்போடு டிராகுலாக்களின் காதல் கடிதங்களில் தேடுகிறான் சிம்னி விளக்கின் ஒளியில் அப்போதுதான் துரோகம் புரிந்த ஒரு காதலன்.

அனைத்தும் நடனமாடும் காலி அரங்கு

இரவின் மரணத்தை வாசிப்பதற்கு முன்பாக நாம் பகலை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அற்பவமானவைகளின் மீதும், அபூர்வமானவைகளின் மீதும் ஒன்றுபோலவே வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சும் பகல் நீதியுணர்வு மிக்கது. பகலின் அத்தனை வெளிச்சமும் ஒரு கண்ணிலிருந்து வருவதை நம்மால் பார்க்க முடியும். நகராத அந்த கண்ணின் மைய அச்சிலிருந்து ஒரு குரல் வெளிச்சத்தின் வழியாகக் கேட்கிறது அல்லது அது வெளிச்சத்தின் குரலேதான். ஹைட்ரஜன் கிதார்களின் மெல்லிய ஒலி பெருகிப் பெருகி ஹீலிய டிரம்ப்பெட்டாக ஒலிக்கும் அணுக்களின் குரலில் ஒரு ஜீகல்பந்தி. வெளிச்சத்தைப் பார்ப்பதற்கு பதிலாக அதன் ஒலியைக் கேட்க வேண்டும். வெளிச்சம் மழையின் நேரெதிரானது இல்லையென்றாலும் மழையை கேட்பது போல வெளிச்சத்தையும் கேட்க வேண்டும். ஒன்று நீராலானது மற்றொன்று துகள்களால் ஆனது. மழைக்கு நேரெதிர் என்று ஏதாவது இருக்கிறதா?…..

காதுயர்த்தி உறங்கும் எலிகள் பகல் வெளிச்சத்தின் குரலைக் கேட்காமல் வங்குகளில் பதுங்கியிருக்கும். அவை எப்போதுமே வெளிச்சத்தின் குரலை விடவும் இருளின் அமைதியில் சுகம் காண்பவை. மலர்களின் மீதும் படகுகளின் மீதும் படரும் பகல், காம்பின் மீதும், நீரின் மீதும் அசையும் இரண்டின் அசைவுகளும் வேறுவேறுவானவை என்று கண்டுகொள்ளும். காம்பு ஒற்றை விரலால் மலரை அசைக்கிறது. நீரோ எண்ணற்ற அலைகளால் படகை அசைக்கிறது. ஆனால் வனங்களை அசைப்பதற்கு எரிமலைகள் பெருமூச்சு விட வேண்டும். பகல் அசைவதற்கு?… அவர்கள் எப்போதுமே சொல்வார்கள் எதிரெதிரானவை மட்டுமே ஒன்றை முழுமையாக்கும் என்று. பகல் அல்லது இரவு இரண்டில் ஒன்று மட்டுமே இருப்பதை யாரும் விரும்புவதில்லை. யாருமே விரும்பாத ஒன்று என ஒன்றுமே இல்லை. மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரும் அவரவர் சொந்த மலத்தைக் கூட விரும்புகிறவர்கள். பகல் என்னவெல்லாம் செய்கிறதோ அதற்கு எதிரானவற்றை இரவு செய்வதில்லை. பகல் என்னவெல்லாம் செய்வதில்லையோ அவற்றையே இரவு செய்கிறது. எதிரானது இல்லை, அது ஒரு நீட்சி. பொறுப்புணர்வு மிகுந்த இரவுதான் அத்தனையும் செய்து முடிக்க வேண்டும்.

பகல் ஒற்றை விளக்கின் வெளிச்சத்தைத் தவிர வேறெந்த விளக்கும் ஒளிர்வதைப் பார்த்ததில்லை. இரவோ விளக்குகளின் வரலாற்றையே சொல்லும். சுள்ளிகளைத் தின்னும் நெருப்பிலிருந்து இப்போது வந்த எல்.இ.டி விளக்குகள் வரை. இரவு, விளக்குகளின் வரலாற்றை நிலவின் மறைந்திருக்கும் பின்பக்கத்தில் சுதந்திரமாக பாறைகளில் செதுக்கி வைத்திருக்கிறது. வேறெவற்றையும் விட விளக்குகள்தான் இப்போது வரை நிகழ்பவைகளின் சாட்சியமாக இருக்க முடியும். விளக்குகளின் இருப்பில் அல்லது இன்மையில் மட்டுமே இப்போது வரை அத்தனையுமே நிகழ்ந்திருக்கின்றன.

உறக்கத்திலிருந்து திடுக்கிட்டு விழிக்கும் போதும், இருட்பாதைகளில் நடக்கும் போதும், சுரங்களில் உலோகங்களைத் தோண்டும் போதும் நீரைப் போலவே மனிதனுக்கு விளக்குகளும் முக்கியமானவை. சில நேரங்களில் இருளை அஞ்சுவதைப் போலவே விளக்குகளையும் மனிதன் அஞ்சுகிறான். கள்ள முயக்கத்தின் சமயத்தில், வங்கிகளின் அலார அமைப்பை உடைக்கும் போது, யாருமற்ற கடற்கரையில் நிர்வாணமாகக் குளிக்கையில் முகங்களில் எதிர்பாராமல் படும் விளக்குகளின் ஒளியை நான் உட்பட எல்லோருமே வெறுக்கின்றனர். இரவு, மலைகளின் மீதும் அதைவிட மரங்களின் மீதும் விரைவாகப் படரும். ஆனால் இரவுகளின் அந்திமக் காலத் துடிப்பை பறவைகள் மட்டுமே சொல்ல முடியும். இலைகள்தான் பறவைகளுக்கு அந்த இரகசியங்களை சொல்பவை. மலைகளுக்கு இலைகள் இல்லை. பகல் ஒரு மியூசியம். இரவு ஒரு காலி அரங்கு.

மாட்சிமை பொருந்திய ராணியின் துக்கப்படும் பதக்கம்

அந்தப் பதக்கம் நீலக் கோட்டின் மார்புப் பகுதியில் ஒரு வாழ்க்கையின் சாகசம் மிகுந்த பகுதியை பார்க்கின்ற கண்களுக்கெல்லாம் சொல்லும். ஜெனரல்களின் ஆர்டரின் பேரில் தூர நிலங்களுக்கு கப்பல் ஏறிய இந்திய சிப்பாய்கள் மாட்சிமை பொருந்திய பிரிட்டிஷ் ராணிக்கு வெற்றியையும் அவளது அரண்மனைக் கொடிக்கு பெருமையையும் தேடித் தர மட்டக் குதிரைகளோடும் விக்கர்ஸ் கம்பெனிக்காரர்களின் .303 பிரிட்டிஷ் இயந்திரத் துப்பாக்கிகளோடும் எடை மிகுந்த பூட்ஸ் அணிந்த அச்சு நாடுகளின் மூன்று இராணுவங்களுக்கு எதிராக போரிட்டவர்களுக்காக வழங்கப்பட்ட பதக்கம். உச்சபட்ச கெளரவமிக்க ”விக்டோரியா கிராஸ்” பதக்கம் அல்ல. நீலக் கோட்டின் மார்புக் பகுதியை அலங்கரித்த அந்தப் பதக்கம் சாதாரண சிப்பாய்களுக்கானது.

பதக்கங்கள் கிடைக்கப் பெறாத சிப்பாய்கள் அவர்களது வாட்களோடு வீடு திரும்பினார்கள். போரின் நினைவாகவும் அவர்களது வாழ்க்கைக்கு ஒரு கெளரவத்தை அளிக்கும் விதமாகவும் வாளோடு வீடு திரும்பியவர்களை விடவும் பதக்கதோடு வீடு திரும்பியவர்களுக்கு சொல்வதற்கு துப்பாக்கிகளின் ஓசை மிகுந்த சாகசக் கதைகள் அதிகமிருந்தன.

டுனிசியாவில் இத்தாலிய இராணுவத்திற்கு எதிராக போரிட்டதற்காக வழங்கப்பட்ட அந்தப் பதக்கம் தினமும் துடைக்கப்பட்டதால் பளபளப்போடு, நீலக் கோட் அணிந்த கிழவன் பஸ் ஸ்டாண்டில் குவியும் வெளிநாட்டுப் பயணிகளிடம் சுட்டு விரலால் தொட்டுக் காட்டி உடைந்த ஆங்கிலத்தில் பெருமைப்பட்டுக் கொள்வதை வேடிக்கை பார்த்தது. அத்தனை சாகசக் கதைகளின் முடிவில் சில்லறைக்காக கையேந்தும் நீலக் கோட் அணிந்த கிழவினின் முகத்தில் அவன் உறங்கும் போது ஆணியில் தொங்கும் பதக்கம் காறி உமிழும். சாதாரண சிப்பாய்களுக்கு இராணுவப் பென்சனுக்கான அடையாள அட்டைகள் பதக்கங்களை விடவும் பயனுள்ளவை. நீலக் கோட் அணிந்த கிழவனின் கையில் விழும் சில்லறைகளின் மீது பதக்கம் சிறுநீர் கழிக்கும். ஒரு பிரிட்டிஷ் இராணுவ அதிகாரியின் ரோஸ்நிறக் கைகளிலிருந்து நழுவி நீலக் கோட் அணிந்த கிழவனின் மார்பில் கிடைப்பதை நினைத்து கேவலுடன் அழும் பதக்கத்திற்கு அறுந்த நூலோடு தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் கோட் பட்டன்கள் ஒவ்வொன்றாக ஆறுதல் சொல்லும்.

நள்ளிரவில் தூக்கமின்றி விழித்த பதக்கம் அசைவின்றிக் கிடந்த நீலக் கோட் அணிந்திராத கிழவனைச் சுற்றிலும் ஆட்கள் இருப்பதைப் பார்த்தது. அந்தக் கோட்டோடு அவனைப் புதைத்தார்கள். பழைய பொருட்களை வாங்கும் சைக்கிள்காரனின் பாலிஎத்திலின் சாக்குப் பையில் நெருக்கியடிக்கும் பிளாஸ்டிக் குப்பைகளோடு சண்டையிட மனமில்லாமல் ஆறுதலுக்கு பட்டன்களும் இல்லாத வாழ்வை எண்ணி விதியை நொந்தது இரண்டாம் உலகப் போர் பதக்கம்.

கத்திரிக்கோல்கள் எனும் இரட்டைப் பிறவிகளும் வரலாறு தொங்கும் மீசையும்

கூர் மழுங்கிய கத்தரிக்கோல்கள் வீடுகளுக்குள் காணாமல் போய்விடும். அதுவும் மீசை வெட்டும் கத்தரிக்கோல்களை சாணை பிடிப்பதும் இல்லை, தூக்கி எறிவது இல்லை. துருவின் செம்பழுப்புப் புள்ளிகள் வண்டுகடி போலப் பரவி அதன் இரட்டை உடலை நிறைக்கும். தலையில்லாத கத்தரிக்கோல்களை தூக்கி எறிவதற்கு முன்பு காகிதத்தின் முனைகளில் அதன் கூர்மை பரிசோதித்துப் பார்க்கப்படும். வீட்டிற்கு வரும் குழந்தைகள் கத்தரிக்கோல்களை விளையாடுவதற்கு எடுக்கும் போது அவை கூர்மை இழந்திருந்தாலும் பழைய நினைவில் விரல்களை வெட்டுவதற்கு முனையும் என்பதால் கவனமாக கையாளச் சொல்வோம். பிரிக்கப்படாத கத்தரிக்கோல்களின் முனைகள் சேர்ந்து மீன் வாயாக மாறும். ஒரு கத்தரிக்கோலை கிடைமட்டத்தில் வைத்தால் மீன் போலத் தெரியும். வெட்டும் போது அந்த மீன் அசைந்து அசைந்து துணிகளிலோ, காகிதங்களிலோ அதற்கான பாதையை உருவாக்கும். மீசை வெட்டும் கத்தரிக்கோல்களால் பால் அல்லது தயிர் பாக்கெட்டுகளைக் கூட யாரும் வெட்டுவதில்லை. பெரும்பாலும் பெண்கள் தான் பால் பாக்கெட் முனைகளின் சுத்தம் குறித்து கவலைப்படுவார்கள். ஆனால் இந்த வாக்கியம் பேச்சலர் அறைகளுக்கு பொருந்தாது.

தையல்காரர்களின் கத்தரிக்கோல் எடை மிகுந்தது. காகிதங்களை கத்திரிக்கும் கோல்கள் ஆரங்சு வண்ண விரல்பிடி உடையவை. மீசை வெட்டும் கத்தரிக்கோல்கள் கருப்பு விரல்பிடி உள்ளவை.

பிளாஸ்டிக் உறைகளுக்குள்ளே இருக்கும் போதும் கூர்மையுள்ள கத்திரிக்கோல்களை எல்லோரும் அஞ்சுவார்கள். உறை பிரித்ததிலிருந்து ஒவ்வொரு முறை கையாளுகையிலும் கத்திரிக்கோல்களின் மீதான அச்சம் விலகுவதில்லை. அவைகளுக்கு துணையாகக் கிடைத்த பிளேடுகள், சமயலறைக் கத்திகள், பிளாஸ்டிக் குமிழியை மேல் நோக்கி நகர்த்த எட்டிப்பார்க்கும், பேனா ஸ்டேண்டில் இருக்கும் பார்சல் உறைகளைப் பிரிக்கும் கூரான சிறு கத்திகளை விடவும் சின்னஞ்சிறிய கத்திரிக்கோல்கள் அப்படியொன்றும் ஆபத்தானவை இல்லையென்றாலும் தையல்காரர்களின் எடை அதிகமான கத்திரிக்கோல்கள் எப்போதும் ஒரு பழம்பொருருளுக்கான ஜமீன்தார் காலத்து பெருமிதத்தோடு பழைய வாட்கள், பாடம் செய்த விலங்குகள், ஈஸ்ட் இந்தியா கம்பெனிக்காரர்களின் துப்பாக்கிகள், சுவரோவியங்களுக்கு இணையாகவே அவற்றை நடத்தக் கோரும்.

தொழிலுக்கும், கொலை செய்யவும் பயன்படுத்தக்கூடிய வாய்ப்பிருப்பதால் மட்டுமே தையல்காரர்களின் கத்திரிக்கோல்கள் பூஜைக்குரிய அங்கீகாரத்தை பெற்றுவிடுகின்றன. யாராவது மீசை வெட்டும் அல்லது சமையலறைக் கத்திரிக்கோல்களை ஆயுத பூஜை தினத்தன்று வழிபடுவார்களா?….சலூன்காரர்களின் கத்திரிக்கோல்கள் வேறு விதமானவை.

தையல்காரர்களுக்குத்தான் துணியை நேர்கோடாக வெட்டிவிட்டால் எவ்வளவு பெருமிதம். கச்சிதமாக வெட்டி முடித்ததும் கத்திரிக்கோல்களை முத்தமிடுகிறார்கள். துணிகளை முகர்ந்து பார்க்கிறார்கள். கண்பார்வை, ஊசி, கத்தரிக்கோல் மூன்றின் கூர்மையும் அவ்வப்போது பரிசோதிப்பதே தையற்காரர்களின் வேலைக்கு முன்பான தயாரித்தல்.

ஆனால் இந்த துருப்பிடித்த கத்திரிக்கோல்களை எவ்வளவு அச்சமின்றி ஏளனமாக வீசியெறிகிறார்கள். அப்படி ஒரு கத்தரிக்கோல் அதன் உடலின் புள்ளிகளைத் தடவி அழுவதைக் கேட்டேன். மறக்கப்பட்ட அதன் இருப்பை ஒப்பாரியாகப் பாடியது. நான் மட்டுமே அதைக் கேட்டேன். என்னால் மட்டுமே செம்பழுப்பு புள்ளிகள் நிறைந்த கத்திர்க்கோல்களின் புலம்பலைக் கேட்க முடியும் என்று நம்பினேன். ஏனெனில் அடிக்கடி என்னையே ஒரு கைவிடப்பட்ட கத்திரிக்கோலாக கற்பனை செய்து கொள்வேன். அதுவும் கூர்மை மழுங்கிய, வரலாறு தொங்கும் மீசையால் மறக்கப்பட்ட கத்திரிக்கோலாக.

ஆதியிலே இருந்த வார்த்தையும் இறந்த வார்த்தையும்

மெத்தப்படித்தவர்கள் சொல்கிறார்கள் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஒரு படிமம் என்று. ஒவ்வொரு வாக்கியமும் ஒரு மேற்கோள் என்று சொல்பவர்களும் உண்டு. மொழி என்பதே முழுக்க மேற்கோள்களால் ஆன ஓர் அமைப்பு என்று இன்னும் ஆழமாகப் படித்தவர்கள் சொல்கிறார்கள். ஒரு பெயர் படிமமா?..மேற்கோளா?…அது ஒரு தலைப்பு. புத்தகத்தை புரிந்துகொள்ள நமக்கு ஒரு தலைப்பு தேவைப்படுவதைப் போலத்தான் ஒவ்வொன்றிற்கும் அதனதன் பெயர்கள். சிலர் தலைப்பிற்கும் உள்ளடக்கத்திற்கும் சம்பந்தமே இல்லாத புத்தகத்தைப் போல அவர்களது வாழ்க்கை இருப்பதாக நம்புகிறார்கள். உதாரணத்திற்கு பனி மூடிய சிகரம் என்று தலைப்பிடப்பட்ட பாலைவன மணல் அமைப்புகளைக் குறித்த புத்தகத்தைப் போல. பாலைவனத்திற்கு மணல் எப்படியோ அப்படித்தான் அந்த சிகரங்களுக்கு பனியும் என்பதை அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போனதற்கு காரணம் அவர்களுக்கு ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஒரு படிமம் என்ற நம்பிக்கை இல்லாததால்தான். ஆதியிலே வார்த்தை இருந்தது என்கிற வாக்கியமே கூட ஒரு படிமம்தான். ஒரு வார்த்தை இறக்க முடியுமா?….மொழி என்பது இறந்த வார்த்தைகளை உயிர்ப்பிக்கும் ஒரு முயற்சியா?…நாமெல்லோரும் இறந்தவர்கள் ஓய்வெடுக்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறோம். அதனால்தான் தூங்குகிறவர்களை எழுப்புவதையும், கல்லறைகளை சிதைப்பதையும் அவ்வளவு எளிதாக நம்மால் செய்ய முடிவதில்லை. வார்த்தைகள் மொழியில் ஓய்வெடுக்கின்றன. மொழியைப் பயன்படுத்தும் போது ஓய்வெடுக்கும் வார்த்தைகளை உயிர்ப்பிக்க முயற்சிக்கிறீர்கள். அரைகுறை தூக்கத்தில் எழுந்தவர்களைப் போல வார்த்தைகள் சலிப்போடு கண் விழிக்கின்றன. அதனால்தான் எந்த ஒரு மொழியும் முழுமையான மொழியாக இல்லை.

மரணம் என்கிற வார்த்தையால் மட்டுமே மரணமென்பதை புரிந்துகொள்ள முடியும். வாழ்க்கை என்னும் வார்த்தையால் மட்டுமே வாழ்க்கையை புரிந்துகொள்ள முடியும். இரண்டையும் விளக்குவதற்க்கு தனித்தனி வார்த்தைகள். வாழ்க்கை என்னும் வார்த்தையால் மரணத்தை புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதை கற்பனை செய்து பாருங்கள். மரணம் என்று உங்களுடைய காருக்கு பெயர் வைத்தால் அது சாலைகளில் உருள்வதைக் கூட அனுமதிக்க மாட்டார்கள். வாழ்க்கை என்று ஃபீரிஸர் பாக்ஸிற்கு பெயர் வைப்பதையும். இந்தத் தொகுப்பேட்டின் இறுதிப் பகுதி அப்படி ஒரு படிமமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆகவே அது ஒரு வார்த்தையாகவும் இருக்கிறது.

மண்டை ஓட்டின் நெடுந்தூரத்தைக் கடக்கும் நான்காவது புல்லட்

மொத்த உலகமும் ஒரு துப்பாக்கிச் சூட்டிலிருந்துதான் தோன்றியது. ஒரு துப்பாக்கிச் சூடுதான் மொத்த உலகத்தையும் தோற்றுவித்தது. எது எப்படியிருந்தாலும் முதல் துப்பாக்கிச் சூட்டில் அனைத்துமே தோன்றிவிட்டன. துகள்கள், கோள்கள், நட்சத்திரங்கள், வெற்றிடம், தூரம்… இரண்டாவது துப்பாக்கிச் சூட்டில் மீதி அனைத்தும்…. பூக்களின் மகரந்தங்கள் வெடிப்பதிலிருந்து, துப்பாக்கிச் சூட்டின் சத்தத்தால் பிளவுறும் ஓட்டிலிருந்து கோழிக்குஞ்சுகள் வெளிவருவது வரை…. மூன்றாவது துப்பாக்கிச் சூட்டில் நாமெல்லோரும் பிறந்தோம். அத்தனை புல்லட்டுகளும் இன்னும் முடிவில்லாமல் பயணம் செய்கின்றன. வெற்று வெளியின் அர்த்தம் என்னவோ அதுவேதான் வாழ்க்கையின் அர்த்தமும். வெகுகாலம் என்னால் இதை அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அந்த வெற்று வெளியை நிரப்புவதற்கு பல்லாயிரம் வருடங்கள் காலாவதி ஆகாத அனுமதிச் சீட்டை நாம் கையில் வைத்திருக்கிறோம். நாம் என்றால் அனைவரும் மற்றும் எல்லாம். இறுதியாக ஒரு துப்பாக்கிச் சூடு நிகழும் வரை நாம் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். குறையாத இடைவெளியில் புல்லட்டுகள் ஒவ்வொன்றும் மற்றொன்றை முடிவில்லாமல் துரத்துகின்றன. நான்காவது புல்லட் என்னுடைய நெற்றியின் வலது ஓரத்திலிருந்து கிளம்பி, வெற்று வெளியில் மற்ற மூன்று புல்லட்டுகளைத் துரத்துகிறது. அது நெற்றியின் இடது வெளிப்புறத்திலிருந்து ஓட்டைப் பிளக்கும் கோழிக்குஞ்சாய் தலை நீட்டிய வரை ஒரு நெடுங்காலப் பயணத்தை மின்னல் வேகத்தில் முடித்தை மட்டுமே என்னால் நினைவு கூர முடிகிறது.

வெளி, வெற்றிடம், வெற்று வெளியின் அர்த்ததை என்னால் இப்போது முழுமையாக புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. எல்லாம் அந்த நான்காவது புல்லட்டால்தான். ஒருமையை விவரிப்பது எனக்குக் கடினம். நான் இப்போது அந்த ஒருமையைப் பார்க்கிறேன் என்பது ஒரு அரைகுறை விவரிப்பு. எந்த மொழிக்கும் ஒருமையை விவரிக்கும் திறனில்லை என்பதால் நமக்குக் கிடைப்பதெல்லாம் நம்பத்தகுதியற்ற அரைகுறை வியாக்கியானங்கள் மட்டுமே.

ஆனால் மற்ற எல்லா இறந்த மனிதர்களைப் போலவே நானும் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும். வாழ்க்கை என்பது தவறிழைத்தல், மரணமென்பது மன்னிப்புக் கேட்டல். நான் என்னுடைய தனிமையின் இருள் மண்டிய வீட்டில், ஆணியில் தொங்கும் நீலக்கோட்டில் சொருகப்பட்டிருக்கும் இரண்டாம் உலகப் போர் பதக்கத்திடம் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும். விடைபெறும் முன் அதனை சுட்டு விரலால் தொட முடியவில்லை. எத்தனை முறை அதன் கண் முன்னால் சில்லறைகளுக்காக கையேந்தியிருப்பேன். பாலிஎத்திலின் சாக்குப் பையில் பிளாஸ்டிக் குப்பைகளோடு ஆறுதலுக்கு பட்டன்களும் இல்லாத அதன் குலுங்கும் சைக்கிள் பயணத்திற்கு நான்தான் காரணம் என்பதால் அதனிடம் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும். தசைகளால் ஆன உடலுக்கு மறுசுழற்சி மதிப்பு கிடையாது, ஆனால் உலோக உடல்களுக்கு உண்டு என்பதால் இறுதியாக ஒரு துப்பாக்கிச் சூடு நிகழும் வரை நான் அதற்காக காத்திருக்க வேண்டும்

பாலசுப்ரமணியன் பொன்ராஜ்

tweet2bala@gmail.com

நன்றி கணையாழி மார்ச் 2015

யாளி பேசுகிறது – 07 – Nicholas Roerich – ஒளிர்கின்ற அடரிருள்

admin

June 2, 2014

ஒளிர்கின்ற அடரிருள் – THE VANTAGE POINT

1934 ருஷ்யாவில் அப்போதைய அதிபர் ஸ்டாலின் கலை, கலாச்சாரம் சார்ந்த ஒரு புதிய நிலைபாட்டை எடுத்திருந்தார். நாட்டிலுள்ள அத்தனை ஓவியர்கள், சிற்பக் கலைஞர்கள், இசை, நாடகக் கலைஞர்கள் எழுத்தாளர்கள் மற்றும் இதர படைப்பாளிகள், கலைஞர்கள் என எல்லோரும் அரசு வகுத்துக் கொடுக்கும் தளத்தில் தான் படைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும். அதையும் மீறிச் செயல்படுவோர் மற்றும் எதிர்ப்பவர்களுக்கு கடுமையான தண்டனைகள், அதிலும் மரண தண்டனை வரை தரக் கூடும் என்ற சட்டத்தை பிரகடனப்படுத்தியிருந்தார். அரசால் நடைமுறைப் படுத்தப் பட்ட அந்த கொள்கை SOCIALIST REALISM என்ற கலைமரபாக போதிக்கப்பட்டது.

1935 அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் பெரும்பான்மையான மாகாணங்களில் ஓர் ருஷ்யக் கலைஞரின் எண்ணப்படி உருவான சட்டம் ஒன்று பெரும்பான்மையோடு ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. இதன் படி ஒவ்வொரு நாட்டின் வரலாற்றுச் சிறப்பு கொண்ட, தொன்மையான, பழைய நாகரிங்களை பாதுகாப்பதற்கான வரை வரைவுகளைத் தீட்டிய தீர்மானம் அது. இதன்படி போர்க்காலங்களில் செஞ்சிலுவை சங்கத்தின் செயல்பாட்டைப் போலே, ஒவ்வொரு நாட்டின் வரலாற்று மற்றும் நாகரிகச் சின்னங்கள் இருக்கும் இடங்களை பாதுகாத்திட”போரில்லா பகுதிகளை உருவாக்குவது” மற்றும் பாதுகாப்பதற்கான உறுதியை சட்டத்தை ஏற்றுக் கையெழுத்திடும் எல்லா அரசுகளும் நடமுறைப் படுத்த வேண்டும் என்கிற வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க சட்டம் தான். அதன் பெயர் “ரோரிச் உடன்படிக்கை”(ROERICH PACT). ரோரிச் ருஷ்யாவின் தலைசிறந்த ஓவியர்களுள் முக்கியமானவர், மேலும் இவர் ஒரு அறிவியலாளராகவும், தொல்பொருள் நிபுணராகவும், அரசியல் செயற்பாட்டாளராகவும் பணியாற்றினார். மூன்றுமுறை அமைதிக்கான நோபல் பரிசுக்கு இவர் பெயர் பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளது.
வெறெந்த நாட்டினரையும் விட இந்தியர்களுக்கு ரோரிச் மிக நெருக்கமானவர். அவரது படைப்புகள் வழி இந்திய மற்றும் திபெத்திய தேசத்தின் மீப்பொருண்மை பொக்கிஷங்கள் உலகுக்கு தெரிவிக்கப் பட்டன.

***************
எனது நண்பரும் ஓவியருமான ஒருவருடன் பேசிக் கொண்டிருந்த ஓர் இரவில் தான் ரோரிச் எனும் கலைஞனைப் பற்றி அறிந்து கொண்டேன். ஒரு இரவில் அந்த நண்பரின் பயணங்கள் குறித்த எனது கேள்விகளுக்கு அவர் பதிலளித்துக் கொண்டிருந்த நேரம் அது. பல தேசங்கள் பற்றியும், முக்கியமான இடங்களைப் பற்றியும் சொல்லிக் கொண்டு வந்த வேளையில், நான் அவரிடம் இமயம் பற்றி கேட்டேன். இமயம் பற்றிப் பேச ஆரம்பிக்கும் போதே விரிந்த அவர் கண்களில், அப்படிப்பட்ட பிரம்மாண்டத்தை ரோரிச் எனும் ஓவியன் தரிசித்திருக்கும் விதம் பற்றியும் கூறினார். ஒரு கடுமையான மலைப் பயணத்தில் வானம் தொடும் சிகரங்களாய் தோற்றமளிக்கும் இமயமலைப் பகுதியில் பார்த்த பல இடங்கள் ரோரிச் சுற்றித் திரிந்து வரைந்த ஓவியங்களின் நினைவோடு பகிர்ந்து கொண்டார்.

ஆல்டை எனும் சைபிரிய, கஜகஸ்தான் மற்றும் சீன எல்லைப் பகுதியில் அமைந்திருக்கும் மலைத்தொடரை வரைந்திருக்கும் ரோரிச்சின் ஓவியம் மகத்தானது. காலை வேளையில் சூரியவொளி சிகரங்களில் படர்ந்திருக்கும் பொழுது அவை தங்கம் போல மின்னுவதால் இம்மலைத்தொடரை அங்கிருக்கும் பழங்குடியினர் தங்க மலைத்தொடர் என்று கூறி வந்துள்ளனர். ரோரிச்சின் இந்த லேண்ட்ஸ்கேப் மூலம் தான் மற்றவர்களால் இதன் பெயர் காரணத்தை உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது. இன்று ரோரிச்சின் நினைவாக இந்த மலைத்தொடரின் வழியே செல்லும் ஓர் பாதைக்கு ரோரிச்சின் பெயரே வைக்கப் பட்டுள்ளது என்பது குறிப்பிடப் பட வேண்டிய விசயம்.

அந்த பிரமிப்புடன் நிக்கோலஸ் ரோரிச்சின் ஓவியங்களை அனுகிடும் போது :
“ஒரு கலைஞனின் வாழ்வு தான் அவன் உலகிற்கு விட்டுச் செல்லும் செய்தி”

ரோரிச் 1874ல் ரஷ்யாவில் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரில் பிறந்தார், 1893ல் ஓவியக்கலை பயின்ற பின் அவர் நாடக அரங்கிற்கு வடிவமைப்பாளராக பல வருடங்கள் தொழில் செய்து வந்திருக்கிறார். தனது ஓவியக்கலையில் கட்டிட வரைகலை பாணி மீது மிகுந்த ஆர்வத்துடன் செயல்பட்டு வந்திருக்கிறார். ரஷ்யாவின் புகழ்பெற்ற கோட்டைகள், மடாலயங்கள், சர்ச்சுகள் ஆகியனவற்றை மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் வரைந்து வந்தார். ஆரம்பத்தில் இவர் வரைந்த ருஷ்யாவின் உயர்ந்த கட்டடங்கள், ஆலயங்கள்(Mega Structures) ஆகியவற்றின் மீதிருந்த ஆர்வம் தான் மலைகள் மீது ஆர்வம் ஏற்பட்டு தொடர்ந்து இயங்கும் ஆர்வத்தை அளித்தது.

ஏற்கனவே தனது தந்தை வழியாக இந்தியப் பாரம்பரியத்தில் இருந்து வரும் ஆன்மீகத்தில் ஈர்ப்பு கொண்டிருந்த அவருக்கு, அவரது மனைவி ஹெலன் வழியாக கிழக்கு தேசங்களான பாரதம், சீனா, திபெத்திய நாடுகளின் மத நம்பிக்கைகள் மீது ஈடுபாடு ஏற்பட்டது. பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரில் உள்ள திபெத்திய பௌத்தக் கோயில் காலச்சக்கரம் எனும் தேவதைக்காக அற்பனிக்கப்பட்ட கோயில் ஒன்றிற்கு கண்ணாடி அலங்காரத்திற்கான வடிவமைப்பில்(stained glass work) ஈடுபடுடத் துவங்கும் பொழுது தான் அவரது உலக பயணம் உண்மையில் துவங்க ஆரம்பிக்கிறது. அதற்கு இந்த பௌத்தக் கோயில் மட்டுமல்லாமல் அவரது அரசியல் நிலைப்பாடும் முக்கியக் காரணமாகியது.

பின்லாந்து மற்றும் ருஷ்யக் கலைஞர்கள் ஒன்று கூடி ஆரம்பிக்கப்பட்ட WORLD OF ART இதழை நிறுவிய அமைப்பான “செர்கி டயாஜில்வ்”(sergei Diaghilev)-இல் உறுப்பினராகி, பின்னர் அதன் தலைவராக 1910-1916 வரை அதன் தலைவராக இருக்கிறார். 1917ல் போல்ஸ்விக் கட்சி நாட்டின் அத்தனை ஓவிய அமைப்புகளையும் ஒருங்கிணைத்து, அவற்றை தன் விளம்பர, பிரச்சார நோக்கத்திற்க்காம மட்டுமே செயலாற்றப் பணித்தது. ஆரம்பத்தில் மாக்ஸிம் கார்கி போன்றோர்களுடன் இருந்த நட்பில் இருந்து விலக ஆரம்பித்தார். கம்யுனிஸப் புரட்சி கலைகளின் மீது காட்டும் அதிகாரத்தில் கடும் அதிருப்தி கொண்டார். கம்யுனிஸ ஆட்சியில் – தொன்மை, மாற்று அரசியல், பாலியல் கூறுகள்(EROTIC), அரூபம்(abstract)ஆகியவற்றை பிரதிபலிக்கும் படைப்புகள் மறுக்கப்பட்டதால், அவர் அரசியல் சார்ந்த நிலைப்பாடுகளில் மாற்றம் நிகழ வேண்டும் என்று விரும்பினார். அதுவே அவரை பௌத்தம் நோக்கி ஈர்ப்பதற்கு முக்கியக் காரணாமாய் அமைந்தது.

ரோரிச்சின் வாசகங்களின் ஒன்றான
“Where there is Peace, there is Culture;
Where there is Culture, there is Peace.”

இவ்வாசகம் அவர் அமைதியான கலாச்சாரத்தைக் குறித்த தேடல் அவருக்குள் ஆழமாக பொதிந்திருந்ததை நமக்குக் காட்டுகிறது.

ரஷ்யாவிலிருந்து தன் மனைவியுடன் கிளம்பிய அவர் முதலில் பின்லாந்திற்கும் பின்னர் அனைத்து ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கும் பயணம் செய்தார், இறுதியாக லண்டனில் வந்து தங்கினார். இந்தக் காலத்தில் தான் ரபிந்திரநாத் தகூர் மற்றும் ஹச்.ஜீ.வெல்ஸ் ஆகியோரிடன் நட்பைப் பெற்றார், தன் வாழ்நாளில் அதற்குப் பிந்தைய காலத்தை இந்தியாவிலும், அமெரிக்காவிலும் , ஆல்டாய் மற்றும் இமயமலைப் பகுதியிலும் கழித்தார். குலு பள்ளத்தாக்கிலுள்ள மணலியில் தன் இறுதி நாட்களில் குடும்பத்தோடு வாழ்ந்தார். அவர் பயணங்களும், அவர் செயல்பாடுகளுமே அவர் தந்த மிகப் பெரிய பங்களிப்பு என்றாலும் அதை விட ஓவியனாய் மிக பிரம்மாண்ட படைப்புகளை உருவாக்கிய கலைஞன் தான் நிக்கோலஸ் ரோரிச்.

ரோரிச் தன் படைப்புகளைத் தாண்டியும் இவ்வுலகின் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான சில பணிகளைச் செய்தவர்.

1. கலாச்சார மற்றும் வரலாற்றுப் படைப்புகளை பாதுகாக்கும் சின்னமாக ரோரிச்சின் சிந்தனை உலகின் பல தேசங்கள் ஏற்றுக் கொண்டது.

2. அவர் செய்த அகழ்ந்தாய்வுகள் மற்றும் அவ்வாராய்ச்சி தொடர்பாக எழுதிய சில புத்தகங்கள். எகிப்திய நாகரிகத்தினைக் காட்டிலும் மிகத் தொன்மையான ஷாம்பலா நகரத்தைத் தேடி ஆரம்பித்த அவரது ஆராய்ச்சிகள் முடிவுறாது போனாலும், அந்தப் புராணங்களின் தொன்மை உலகின் பழநாகரிகங்களுக்கு இணையானது என்று உலகம் ஏற்றுக் கொண்டது

3. ரஷ்யா , சீனா மற்றும் இதர ஆசிய நாடுகள் முழுமையாக திபெத்திய பௌத்தத்தை ஏற்றுக் கொள்ளும் பட்சத்தில் ஐரோப்பிய மற்றும் அமெரிக்க நாடுகளை விட முன்னேறிய தேசங்களாக மாறும் என்று நம்பினார். அவரது செயல்பாடுகள் குறைந்தாலும், அவரது எழுத்துகள் அந்தப் பணியைச் செய்தன.

ஆனால் இந்தப் பணிகள் எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படையாக இருந்த்து அவரது கலையுணர்வு என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. அவரது ஓவியங்கள் வாயிலாக நமக்குக் கிடைக்கும் உணர்வுகள் அவரது செயல்பாடுகள் மற்றும் கனவுகளுக்கு நெருக்கமாக நம்மைக் கூட்டிச் செல்கின்றன.

அவரது படைப்புகளை வைத்துப் பார்க்கும் பொழுது, இவரது ஆரம்ப காலத்தில் ருஷ்யாவின் கத்தீட்ரல்களுடைய கட்டுமானத்தையும் அதல் ஸ்டையின் கிளாஸ் வேலைகளை செய்து வந்த ரோரிச்சின் பங்களிப்பில் இவரது தனிச்சிறப்பு வாய்ந்த மலைகள் குறித்த ஓவியங்கள் வரை இருக்கும் இவரது பயணத்தின் செய்து பிரம்மாண்டமனது. இவர் வரைந்த மலைகளை ஆழ்ந்து ரசிக்கும் போது, மலைகளுக்கு உயிர் இருப்பதாகவே நம்பத் தோன்றும்.

உயிர்த் தன்மை என்பது என்ன? ஒரு உயிர் மற்றும் அதன் தன்மையை எவ்வாறு உணர்ந்து கொள்ள முடியும்? உயிரானது துடிப்பில் இருக்கும் போது தான் அது சாத்தியமாகிறது. துடிப்பு என்றால் அதன் இயக்கம் என்று இங்கே பொருள். மலைகள் எப்படி இயங்க முடியும் என்ற கேள்வி இங்கே எழுந்தால் என்ன பதில் சொல்வது? இவரது ஓவியங்களை நுகர்வு செய்யச் சொல்வது தான் இதற்குப் பொருத்தமான பதில். இணையத்தில் கிடைக்கும் எண்ணற்ற லேண்ட்ஸ்கேப் ஓவியங்களிலிருந்தும், டிஜிட்டல் நிழற்படங்களிலிருந்தும் கிடைக்காத உணர்வு இவரது படைப்புகளில் கிடைப்பதால் எத்தனை தனித்தன்மை வாய்ந்ததாக இவரது ஓவியங்கள் இருக்கின்றன? இப்படியான சில கேள்விகளை தனக்குத் தானாக எழுப்பிக் கொண்டு தான் இவரது ஓவியத்தில் இருந்து எழுந்துவரும் உணர்வுகளை நம் மொழி வழி சேர்த்து வைக்க முடியும்.

உயிர்த்தன்மை பற்றி நிக்கோலஸ் ரோரிச் எவ்வாறு சொல்கிறார் என்றால்:
//The great traditions of past and future, the high teaching which emanated from the eternal heights make it possible to approach the sacred spaces in cooperative understanding.//
பல படைப்புகளில் மலைகளுடன் இவர் உறையாடுவது போலவே தோன்றும். மேலும் மலைகளை மற்றொரு உலகத்திற்கு தொடர்பு கொள்ளும் சாத்தியமுள்ள பிரதேசமாக உணரத் தோன்றுகிறது. இதைத் தான் ரோரிச் ”eternal heights” என்று கூறுவதற்கான காரணமாக உணர்கிறேன். இவரது படைப்புகளையும் அப்படிப்பட்ட cooperative understandingஉடன் பார்க்க ஆரம்பித்தால் மயக்க நிலையினை விஞ்சிய(transcendence) கதவுகள் திறக்கப்படுகின்றன.

இந்த நேரத்தில் அந்த ஓவிய நண்பருடன் நடந்த ரோரிச் பற்றிய உரையாடலைப் பற்றியும் சொல்ல வேண்டும். சிறுவயது முதலே ஓவியத்தில் பரிச்சயமும், நாட்டமும் கொண்ட நபராக தன்னை வளர்த்துக் கொண்ட அந்நண்பர், ஓவியனாக் தன் ஆரம்ப கால வாழ்க்கையில் அவரது ஓவியங்களைப் பார்க்கும் பொழுது, “இவனென்ன சுத்தப் பைத்தியக்காரனாக இருப்பான் போல இருக்கே” என்று வெறும் மலைகளைப் பற்றிய ஓவியங்களாய் பார்த்து சலித்ததாக அவர் சொல்லியிருந்தார். அப்போது நவீன் ஓவியங்கள் மீதும், நவீன் பாணிகளில் நிறைய முயற்சிகள் செய்து கொண்டிருந்த வேளையில். இவ்வோவியங்களைப் பார்க்கும் பொழுது அவருக்கு அவை சாதாரணமான Landscape வேலையாக மட்டுமே தெரிந்தது, மேலும் fluorescent, aqua blue, பச்சை என பல வண்ணங்களில் ஒரே மலையினை வேறு வேறு கோணத்தில், வேறு வேறு வண்ணத்தில் ஒரு ஓவியன் வரைந்து வைத்திருக்கிறான் என்பதில் அதன் மேல் ஈர்ப்பில்லாமல் அவற்றை வரைந்தவன் “பைத்தியக்காரன்” என்று சொல்கிறார். இவை யாவுமே அவர் இமயத்திற்கு செல்லும் முன்னர் நடந்த கதை என்று நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

ஆம், அதற்கு பின்னர் ஒருநாள் தான் நான் இமயமலை அனுபவம் பற்றி அவரிடம் கேட்கும் பொழுது அவர் கண்கள் விரிந்தது என்று சொன்னேனில்லையா? அவரே தான். தனது கைலாஷ் யாத்திரையில் தனது கண்கள் நம்ப முடியாத பல காட்சிகளைத் தந்திருக்கிறது, எந்த ஓவியனை “பைத்தியக்காரன்” என்று சொன்னாரோ, அந்தப் பைத்தியக்காரன் வரைந்த ஓவியத்தின் நிதர்சனத்தைக் கண்ட அவர், அடுத்தக் கட்டமாக ஆல்டய் மலைப்பாதை வரை சென்று வடக்கிலிருந்து தெற்காக ரோரிச் வரைந்த இமயத்தின் பகுதிகளை எல்லாம் பார்த்து வந்துவிட்டார்.

CALL OF THE SKY – 1930 போன்ற ஓவியத்தினை பார்க்கும் பொழுது ஏற்படும் பிரமிப்பு அம்மலை போன்ற பிரம்மாண்டமானது. மலையானது இந்த இருளில் எப்படித் தோற்றமளிக்க வேண்டும் என்கிற நேர்த்தி கித்தானின் வலது பக்கம் கீழாக வரையப்பட்டிருக்கும் மலைப்பகுதிகள் கரு நிறத்துடன் இருக்கின்றது, மின்னலின் கீற்றுகள் வந்திறங்கும் சிகரமோ அவ்வொளியில் fluorescent நிறத்தில் மாறுகிறது. இந்த தோற்றம் நம் கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்டது, மலைச்சிகரத்தின் வடிவத்தினைப் போலவே மின்னல் கீற்றுகளின் தோற்றமும் இருப்பதையும் இங்கு கவனிக்கலாம். இங்கே கித்தானின் வலது ஒரத்தை ஒரு பார்வையாளன் நின்று கொண்டு பார்க்கும் முகட்டுப் புள்ளியாக கொள்ள வேண்டும். அவரது ஓவியத்தில் அவர் எங்கு நின்று வரைந்திருந்தாலும், பார்வையாளனுக்கு அனுமதித்திருக்கும் வாசலை சரியாக கவனித்து வர வேண்டும்.

மற்றொரு ஓவியத்தில் ஒரு நட்சத்திரம் வானில் இருந்து மலைப்பகுதியில் எங்கோ ஓர் பகுதியில் விழுந்து கொண்டிருப்பதைப் போலவும் அதை மற்றொரு முகட்டில் இருந்து அவர் பார்த்து கொண்டிருப்பது போலவும் வரைந்திருப்பார். இவரது நிறைய ஓவியங்களில் வரும் இமயமலைப் பகுதியின் இரவுகள் ஒன்றோடொன்று வேறுபட்டிருப்பதை இவரது ரசிகர்கள் உணர முடியும்.

மற்றொரு ஓவியத்தில் இரவு நேரத்தில் மலையானது கரிய நிறத்துடன் ஒரு பகுதியும், நட்சத்திரங்களின் ஒளிமிகுந்த பகுதியாக பெரும்பகுதி மலைகளும் பிரகாசத்துடன் அமைந்திருக்கும். அவ்வோவியத்தில் நட்சத்திரம் விழும் காட்சியை ஒரு மலை முகட்டிலிர்ந்து தான் பார்ப்பது போல ரோரிச் வரைந்திருப்பார். அந்த ஓவியத்தில் அவர் அமர்ந்து பார்க்கும் மலைப்பகுதி மட்டும் கரிய நிறத்தில் இருளை உணர்த்தும். அந்த ஓவியத்தைப் பொருத்த மட்டும் அவர் அமர்ந்திருக்கும் பகுதி தான் முகட்டுப் புள்ளியாகிறது(VANTAGE POINT) அவ்வோவியத்தை பார்ப்பவர்களுக்கு அருகில் இருப்பதாய் தோற்றமளிக்கும் மலைப் பகுதியானது, இருளைக் காட்டுகிறது. தொலைவிலுள்ள மலைகள் எல்லாம் நட்சத்திரங்களின் ஒளியை பிரதிபலிக்கின்றன, மிகத் தொலைவில் தெரியும் மலையோ மிகப் பிரகாசமாய் மிளிர்கிறது. இவ்விரண்டு ஓவியங்களே நான் சொன்ன உயிர்த்தன்மையைப் பற்றி உணர்ந்து கொள்ளப் போதுமானது.

//Haze was flaring, and behind it, at a great distance, the most powerful element was raging. Haze, glow, and heat lightning are the messengers of remote events. Northern lights or the Himalayan glow remind one of the accumulations which ears and eyes cannot perceive. It is the heart that can sense them, and it will beat with agitation and solemnity.//

ரோரிச் ஒரு முக்கியமான எழுத்தாளரும் கூட அவரது படைப்பான ALTAI-HIMALAYAS, SHAMBALA ,REALM OF LIGHT, FLAME IN CHALICE, HEART OF ASIA என்கிற கட்டுரைத் தொகுப்புகளும், ஒரு கவிதைத் தொகுப்பும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு ஆங்கிலத்தில் வெளியாகின. இன்றைய அறிவியலாளர்கள் அவரை ஏற்றுக் கொள்ளாமல், அவரது நம்பிக்கைகளை மீப்பொருண்மை என்றோ, கற்பனை என்றோ கூறினாலும், அவரும் ஓர் அறிவியலாளர் என்பதை மறந்து விடக் கூடாது. அமெரிக்காவில் பேரழிவு ஏற்படுத்திய மணல் புயலைத் தடுப்பதற்காக ஏற்பட்ட ஆராய்ச்சியைல் மங்கோலியா மற்றும் மஞ்சூரியப் பகுதியில் கிட்டதட்ட 300க்கும் மேற்பட்ட மண்ணரிப்பைத் தடுக்கக் கூடிய மரங்களின் விதைகளை பகுத்துப் பார்த்து சேகரித்துக் கொடுத்தவர் என்பதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டிய விஷயம்.

மலைகளை வைத்து அவர் வரைந்திருக்கும் படங்கள் மட்டும் 2000த்திற்கும் மேலே என்று சொல்லப் படுகிறது. பல மலைகளை அவர் ஒரே முகட்டில், ஒரே கோணத்தில் இருந்தாலும் அவை ஒரே தோற்றத்தை உங்களுக்குத் தராது என்று சொல்லலாம். ஏனென்றால் இந்த ஓவியங்களை நுகரும் பொழுது நீங்கள் transcendental stateக்குள் நுழைந்து விடுகிறீர்கள். அப்பொழுது வாழ்வில் ஒரு முறையாவது இமயத்திற்கு சென்று விட வேண்டும் என்று உங்கள் இதயம் துடித்து கொள்ளும்.

ரோரிச்சின் ஓவியங்களை பற்றி வெறும் அழகியல் பேச்சாக, அத்தனை எளிதாகப் பேசி முடித்து விட முடியாது. அவர் கலைஞராக இருந்தாலும் உலக அரசியலில் முக்கியமான பணிகள் செய்தவர்களில் ஒருவர். இல்லாவிட்டால் மூன்று முறை அமைதிக்கான நோபல் பரிசிற்காக இவர் பெயர் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்காது

நிக்கோலஸ் ரோரிச், இன்று உலகிற்கே பொதுவான பணமாக பல நாடுகள் ஏற்றுக் கொண்ட அமெரிக்க டாலரில் இருக்கும் ALL SEEING EYE எனப்படும் ரகசிய உலகின் சின்னமான பிரமிடு மற்றும் ஒற்றைக் கண்ணின் வடிவத்தைக் கொடுத்தவர்.(wiki: Eye of providence). இச்சின்னத்தில் வரும் கண் உலகின் ரகசிய அமைப்புகளின் ஒன்றான Illuminatiகளுடைய சின்னம், அப்போதைய(1935)அமெரிக்க அமைச்சர்களில் ஒருவரான WALLACE(ரோரிச்சின் சீடர்) இந்த சின்னத்தை ரூஸ்வெல்ட்டின் ஒப்புதல் பெற்று தேசத்தின் ஒரு டாலர் நோட்டில் இடம் பெறச் செய்தார். இந்த சர்ச்சைக்குரிய சின்னத்தின் கீழ்ப்பகுதிகளில் இருக்கும் எழுத்துகள் சிந்துச் சமவெளி எழுத்துகளாக இருக்கக் கூடும் என்று மொழியியல் வல்லுனர்கள் கூறுகிறார்கள்.

பழங்கதைகளிலும், புராணங்களிலும் வரும் அதிசயப் பொருளான(கல்லான) சிந்தாமணி பற்றிய கதைகள் இந்திய மற்றும் திபெத்திய வரலாற்றில் உண்டு. அது வைரம் போன்ற விலைமதிப்பில்லா கல்லென்றும், எரிநட்சத்திரமாய் வானிலிருந்து பூமியில் விழும் கற்கள் தான் சிந்தாமணிக் கற்கள் என்றும் பல்வேறு கதைகள் இன்றளவும் வழங்கி வருகின்றன.இவருக்கும் அந்த கல்லின் மீது நாட்டம் இருந்திருக்கிறது என்று சொல்ல வேண்டும், அவரது ஓவியம் ஒன்றில் விழும் எரி நட்சத்திரம் கூட அப்படிப்பட்ட ஒரு கல்லாகவே இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் – ரூஸ்வெல்டின் அமைச்சரவையில் துணை அதிபராக இருந்த வேலஸ், ரோரிச்சிற்கு எழுதியிருந்த கடிதத்தில் “GURU AWAIT THE STONE” என்று வருகிறது. அப்படியென்றால் தனது அகழ்வாராய்ச்சியில் அவர் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார் என்றே தோன்றுகிறது.

சிந்தாமணியை வைத்து அவர் வரைந்திருக்கும் ஓவியம் ஒன்று :

20ம் நூற்றாண்டின் துவக்க காலத்தில் அவர் அவர் வரைந்த ஓவியங்களில் இருந்து 1935க்குப் பிறகான ஓவியங்களில் இருக்கும் மாற்றத்தை நம்மால் உணர்ந்து விட முடியும். அவர் ஓவியங்களில் வரும் மலைகளை SYMBOLISMஆக எடுத்துக் கொள்ளவும் முடிகிறது, மலைகள் காட்டும் பேரமைதி தான் அவர் உணர்த்தும் மையப்பொருளாக நான் எடுத்துக் கொள்கிறேன். அந்தப் பேரமைதி தான் ரோரிச்சின் அரசியல் பார்வையாக இருந்தது. லாமாக்களோடு வசித்து வந்தாலும் அவர் இயேசுவையும், மோஸசையும் சிகரங்களில் உலவ விட்டார், கிருஷ்ண்னை ஒரு மரத்தடியில் இசைக்க வைத்தார்.

பல ஓவியங்களில் மலைப்பாதைகளில் தன்னையே பல்வேறு கோலங்களில் உலவ விட்டுள்ளார். தன்னுடைய தேடலான ஷம்பல்லா எனும் பழைய நகரத்தை அவர் கண்டு கொண்டாரா என்று உறுதியாகத் தெரியவில்லை. சிக்கிம், திபெத், சீனா, காஷ்மீர், சைபீரியா, மங்கோலியா என்று பரந்து விரிந்த மலைப்பாதையில் சேமித்து வைத்த அல்லது கண்டறிந்தவற்றை தனது படைப்புகளில் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். இத்தகைய பயணம் மூலம் அவர் கண்டறிந்ததாக அவர் கருதுவது உலகத்திற்கே பொதுவான ஒரு கலாச்சார நூலிழையைத் தான், அவ்விழையில் தான் மனித இனத்தின் அறிவு மற்றும் அழகுக்கான மிதமிஞ்சிய பசி கட்டப்பட்டிருக்கிறது, அவற்றின் குறியீடாகத் தான் இமயமலையினை அவர் உணர்த்துகிறார்.

ஒரே மலையினை காலை வெயில், பனி சூழந்திருக்கும் பொழுது, அந்தி வேளையில், இரவில், மின்னலொளியில், நிலவொளியில் என பல்வேறு சூழலில் பார்க்கும் பொழுது எழும் உணர்வுகளைச் சொல்லும் பணி எளிதானது இல்லை தான். மலைகளின் விழும் சூரிய ஒளி , நிழல் என்கிற தத்ரூபங்களை ஓவியத்திற்கு வெளியே நிற்கும் பொழுது பார்க்கும் பார்வையாளனாக சொல்ல முடியும், ஆனால் ஒத்துழைக்கும் சூழலில் நாம் இருக்கிறோமா?. நம்மையும் மறந்து அவ்வோவியங்களில் ஆழ்ந்திருக்கும் வேளையில் நாம் கித்தானுக்கு வெளியே இருப்பதில்லை. நமது VANTAGE POINT இம்மமலைச் சிகரங்களுக்குப் பின்னேயும் இருக்கலாம், இரு மலைகளுக்கு மத்தியிலிருக்கும் பள்ளத்தாக்குகளிலும் இருக்கலாம், இல்லை பகலிலும் தெரியும் நட்சத்திரங்களுக்கு அருகிலிருக்கலாம். அப்படிப் பட்ட உணர்வு உங்களுக்கும் வந்திருந்தால் நீங்கள் ஒரு மாபெரும் கலைஞனின் பரிபூரணமான படைப்புகளில் யாத்திரை மேற்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று பெருமை கொள்ளலாம்.

(நன்றி – கணையாழி – பிப்ரவரி 2014)

யாளி பேசும்

– ஜீவ.கரிகாலன்

நேர்காணல் – கவிஞர். தி.திருக்குமரன்

admin

May 14, 2014

சந்திப்பு : கவிஞர்.அகரமுதல்வன்

தி. திருக்குமரன் தமிழீழ மண்ணின் எழுத்தாளர், கவிஞர், ஊடகவியலாளர் , சூழலியலாளர் என பல்வேறு களங்களில் 1999 இல் இருந்து செயற்படத் தொடங்கியவர். இவரது அரசியல்/எழுத்துச் செயற்பாடுகள் காரணமாக 2008 இல் இலங்கை இராணுவத்தால் கடத்தப்பட்டு இரகசிய வதை முகாமொன்றில் மிகுந்த சித்திரவதைகளுக்கு உள்ளாக்கப் பட்டவர். தமிழீழ மக்களின் விடுதலைக் குரலாக, வலிகளை , துயரங்களை, இலட்சிய நெறியோடு கவிதைகளாக எழுதிவருபவர். இவரின் விழுங்கப்பட்ட விதைகள் எனும் கவித் தொகுப்பு அரசியல் பிரக்ஞை கொண்ட மிக முக்கியமான பதிவு.

– அகரமுதல்வன்

அரசியலில் செல்வாக்குச் செலுத்தும் அளவுக்கு ஈழத்துப் படைப்புகள் வெளியில் பேசப்படவில்லை

-கவிஞர் தி.திருக்குமரன்.

அகரமுதல்வன் : ஒரு ஊடகவியலாளராக இலங்கையின் ஊடக சுதந்திரம் எவ்வாறு இருக்கிறதென உணர்கிறீர்கள்?

திருக்குமரன் : சுதந்திரம் என்ற சொல்லுக்கே அர்த்தமற்ற நாடு இலங்கை. இல்லாத ஒன்றில் எப்படி அளவு இருக்க முடியும்அதுவும் மக்கள் பிரச்சனையை வெளிப்படுத்தும் ஊடகத்தில்சாத்தியமே அற்றது தானே?

சாதாரண பொதுமக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்ட தமது உறவுகளை நினைத்து அழுவதற்குக் கூட சுதந்திரம் மறுக்கப்பட்ட தேசத்தில் ஊடகத்துக்கான சுதந்திரத்தை எதிர்பார்ப்பது மடமைத்தனமானது; மேலும் உலகில் ஊடகர்களுக்கு அச்சுறுத்தல் மிகுந்த தேசமாக இலங்கையை எல்லைகடந்த கடந்த ஊடகவியலாளர்கள் அமைப்பு இந்த வருடமும் பட்டியல் இட்டிருக்கிறது.

சிங்கள அரச இயந்திரம் தனியே தமிழ் ஊடகவியலாளர்களுக்கு மட்டும் எதிரானதல்ல, தமிழீழத்துக்கும், விடுதலைப் புலிகளுக்கும் , கொள்கையளவில் எதிரான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்த ‘லசந்த விக்கிரமதுங்க’ கூட மகிந்த அரசின் ஊழல்களை, மோசடிகளை வெளிப்படுத்தினார் என்பதற்காகவே கொழும்பின் பிரதான நகரமொன்றில் அனைவரும் பார்த்திருக்க சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதோடு நிமலராஜன், சிவராம் என இந்த ஊடகர் படுகொலைப் பட்டியல் இன்னும் நீண்டு தான் செல்கிறது.

இலங்கை அரசால் காணாமற்போகச் செய்யப்பட்ட ‘லங்கா ஈ நியூஸ்’ ஊடகவியலாளரான பிரகீத் எக்னெலிகொட இதற்கு ஓர் அண்மைய உதாரணம். சிங்கள ஊடகர்களுக்கே இந்த நிலமை என்றால் தமிழன் என்பதால் மிக இலகுவாக புலி என்று சொல்லிவிடக்கூடிய ஈழத்தமிழ் ஊடகர்களின் நிலமையைச் சொல்லவேண்டியதில்லை.

அகரமுதல்வன் : 2006இல் இலங்கை இராணுவத்தால் கடத்தப்பட்ட நீங்கள் எந்த மாதிரியான சித்திரவதைகளை எதிர்கொண்டீர்கள்?

திருக்குமரன் : 2006 ல் அல்ல 2008 யூனில் வெள்ளை வானில் வீட்டுக்கு வந்த ஆயுததாரிகளால் பலவந்தமாக துப்பாக்கி முனையில் கண்களும் கைகளும் கட்டப்பட்ட நிலையில், இரகசிய வதைக்கூடமொன்றுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு குரூர வதைகளின் பின்னரும் எவருக்கும் பயனற்று உயிருடன் இருக்கும் ஒரே தமிழ் ஊடகர் நானென்று தான் நினைக்கிறேன்.

எப்படி வதைத்தார்கள் என்ன செய்தார்கள் என்று திரும்பவும் வதைகளைப் பட்டியலிட்டு மீண்டும் பயங்கர இரவுக்கனவுகளில் அலற நான் விரும்பவில்லை வதைகளின் பின்னர் ஏறத்தாழ 8 மாதகாலம் தமிழ்நாட்டிலுள்ள ஒரு வைத்திய சாலையில் படுத்த படுக்கையாகி என்னுடைய நாளாந்த கடமைகளைக் கூட செய்ய முடியாமல் இன்னொருவரின் துணையில் மட்டுமே இயங்கக் கூடிய நிலையில் இருந்தேன்.

எதிர்வரும் யூனுடன்(June ) கடத்தப்பட்டு 6 வருடங்கள் ஆகிற போதிலும் கூட பழைய மாதிரி என்னால் இயங்கநடக்க முடியாத நிலமையில் தான் இருக்கிறேன் என்பதளவு மட்டுமே என்னால் சொல்ல முடியுமெனில் வதை எப்படியானதென்பதை நீங்களே புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

.

அகரமுதல்வன் : புலி எதிர்ப்பு வாதத்தினால் முள்ளிவாய்க்காலில் இடம்பெற்ற இனப்படுகொலையை ஆதரிப்பவர்களுக்கு என்ன சொல்ல விரும்புகிறீர்கள்.

திருக்குமரன் : மகாவலியின் பெயரால் சிங்கள அரச இயந்திரத்தால் உத்தியோக பூர்வமாக ஆக்கிரமிக்கப்படத் தொடங்கிய எமது நிலமும் அடையாளமும் கடந்த 30 ஆண்டுகளாக விடுதலைப் புலிகளால் தான் தடுத்து தக்க வைக்கப்பட்டிருந்தது.

புலிகள் இல்லாத இந்தக் காலத்தில் எந்தக் கேள்வியுமே இல்லாமல் சட்டவிரோதத்தைச் சட்டமாக்கி தமிழர் நிலங்களை வேகமாக சிங்கள அரசு பறித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கும் போதாவது புலி எதிர்ப்புவாதிகளுக்கு விளங்கியிருக்க வேண்டும் ஆனால் வயிற்றை நிரப்ப விளங்காதது போலவே இருப்பார்கள்.

கடலில் சென்று கொண்டிருந்த போது படகின் முன் பகுதியில் ஓட்டை விழுந்துவிட நீர் வேகமாக உட்புகத் தொடங்கியதாம், அப்போது முன் பகுதியில் நின்றவர்கள் தம்மால் முடிந்தளவு வேகமாக உள்வரும் நீரை அள்ளி வெளியில் ஊற்றியபடி பின்பகுதியில் உள்ளவர்களை நோக்கி உள்ளே நீர் புகுந்து விட்டது உதவி செய்யுங்கள் என்று கேட்க, பின்பகுதியில் நின்ற குழுவினர் கால்களை படகின் மேல் தூக்கி வைத்தபடி எம் பகுதிக்கு இன்னும் நீர் வரவில்லையே ஏன் நாம் வீணாக உங்களுக்குதவ வேண்டும் என்று கேட்டு முன்னால் நின்று நீர் இறைத்துக் கொண்டிருந்தவர்களை தேவையற்ற வேலையென விமர்சித்துக் கொண்டிருந்தார்களாம்.

இந்தப் பின்னால் நிற்கும் குழு போன்றவர்கள் தான் இவர்களும். மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும் இவர்களையும் காப்பாற்றத்தான் அவர்கள் முன்னால் நின்று போராடுகிறார்கள் என்பது இவர்களுக்கு புரியவில்லை , மூக்கை மேவி நீரேறும் போது புரியும்.

.

அகரமுதல்வன் : தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் நிலைப்பாடும் அப்படித் தான் இருக்கிறதா?

திருக்குமரன் : காலங்காலமாக இலங்கையில் தமிழரசியல்வாதிகள் எப்படி செயலாற்றினார்கள் என்பது நாமறிந்தது தான், தமிழீழத்தின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் என்ற நூலைப்படித்தால் இலங்கைத் தமிழ் அரசியல் வாதிகளின் தகிடுதித்தங்கள் புரியும்.

இப்போது கூட்டமைப்பில் இருக்கின்ற எல்லோரும் அப்படிப்பட்டவர்களல்ல, ஆனால் அவர்களின் தலைமை தன்னுடைய அரசியல் வாழ்நாட்காலம் முழுவதிலும் ஒன்றிணைந்த இலங்கைக்கு ஆதரவாகவும் ஆயுதப் போராட்டத்துக்கு எதிராகவுமே இருந்திருக்கிறது.

சந்திரிக்காவின் ஆட்சிக் காலத்தில் சம்மந்தனுக்கு குண்டு துளைக்காத காரும் கொமாண்டோ பாதுகாப்பும் கொடுக்குமளவில் சிங்கள அரசியல்வாதிகளுடனான உறவு நீடிக்கிறது, மேலும் இவர்கள் ஒரு எழுச்சியை உருவாக்கவோ மக்கள் போராட்டத்தை ஒருங்கிணைக்கவோ சக்தி அற்றவர்கள்.

தமிழ்நாட்டில் எப்படி தமிழ் அரசியல்வாதிகள் தமக்கு வழங்கப்பட்ட பதவிக்காலத்தை கொண்டோட மட்டுமே நினைத்து செயலாற்றுகின்றார்களோ அதே தான் அங்கும் ஏனெனில் இவர்கள் அந்த வழி வந்தவர்கள் தான்.

தமிழ்நாட்டில் ஹிந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் நடந்த பின்னர் அரசியல்வாதிகள் இளைஞர்களை நோக்கி சரி இனி நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம், நீங்கள் உங்கள் வாழ்வை, கல்வியை தொடருங்கள் என அனுப்பி விட இளைஞர்களும் சம்மதித்து சென்று விட்டார்கள்.

இந்த முறையைத்தான் தமிழீழப்பிரகடனத்தின் மூலம் இங்கும் அரசியல்வாதிகள் செய்தார்கள், தனிநாடு என்ற கோரிக்கை மூலம் இளைஞர்களின் உணர்ச்சியைத் தூண்டி தேர்தலில் ஜெயித்து விட்டு சரி நாங்கள் இனிப்பார்த்துக் கொள்கிறோம் நீங்கள் செல்லுங்களென ஆயுதமேந்திய இளைஞர்களை அனுப்ப நினைத்தார்கள், ஆனால் ஈழத்தில் அதுவாய்க்கவில்லை.

இப்போது ஆயுதங்கள் மெளனிக்கப்பட்ட நிலையில் இவர்கள் தமக்கு முடிந்த சமாளிப்பு, விட்டுக்கொடுப்பு அரசியலைத்தான் செய்கிறார்களே தவிர உண்மையாக தமிழ் மக்கள் படும் அவலங்களை உரிய இடங்களுக்கு எடுத்துச் செல்கிறார்களில்லையென்ற விமர்சனம் இவர்கள் மீது நிறையவே வைக்கப்படுகிறது.

.

அகரமுதல்வன் : முள்ளிவாய்க்காலுக்கு பின்னர் புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களின் அரசியல் செயற்பாடுகள் ஆரோக்கியமானதாக இருக்கிறதா ?

திருக்குமரன் : கடந்த 30 ஆண்டுகளாக வன்னியில் இருந்து வந்த உத்தரவுகளுக்கு அமைவாகவே ஓர் குரலின் கீழ் தனித்தனியான நிர்வாக முறைமைகளில் இயங்கிக் கொண்டிருந்த அமைப்புகள், அந்தக் குரல் மெளனித்துப் போனவுடன் அவையவை தமக்கான தனித்த நிர்வாக நிலையின் படி மற்ற அமைப்புகளுக்கு பதில் சொல்லத் தேவையற்று இயங்கத் தொடங்கின.

இதில் ஒருவரின் செயற்பாடுகளில் மற்றவருக்கு கருத்துவேறுபாடு வருவது தவிர்க்க முடியாயது தான், இந்த தனித்துப் பிரிந்திருக்கும் நிலையை எதிரியும் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி பலரை தமக்குள் உள்வாங்கி குழப்பத்தை ஏற்படுத்தாமல் இல்லை.

அயர்லாந்தில் வட அயர்லாந்தில் விடுதலைக்காக இன்னும் குரல் கொடுக்கும் IRA அமைப்பில் நான்கு பிரிவுகள் இருக்கின்றன, அவரவர்களுக்கிடையில் நிறைய கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்கிறது, மிகச் சிலவேளைகளில் தமக்குள் அவர்கள் மோதிக்கொள்வதும் உண்டு, பாலஸ்தீனத்தை எடுத்துக் கொண்டாலும் இதே தான்.

ஆனால், அவர்களுக்கும் எமக்கும் ஒரு சின்ன வித்தியாசம் என்னவெனில் அவர்களுக்கு கால்பதித்து நின்று போராட சொந்த நிலம் இருக்கிறது, வெளிநாடுகளில் உள்ள அவர்களின் குழு உறுப்பினர்கள் அங்கிருந்து வரும் உத்தரவுகளைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.

ஆனால் எம் நிலைவேறு நாம் முற்று முழுதாகப் புலத்தில் இருக்கிறோம், நிலத்தில் இருந்தும் குரல் கொடுப்பவர்கள் இன்னும் இருக்கத்தான் செய்தாலும் நாட்டில் உள்ள எதேச்சதிகார நிலைமையில் அது ஒரு அளவுக்கு மேல் முடியாது.

பிரிந்து தமக்குள் அடிபட்டு ஆளாளுக்கு கறுப்புவெள்ளை அடித்துக் கொண்டிருந்த அமைப்புகளை இலங்கை அரசு தடை செய்தது, ஒருவகையில் எல்லோரையும் ஒன்றிணைந்து செயலாற்ற வேண்டிய தேவையை உருவாக்கி இருக்கிறது.

சூரியனின் ஈர்ப்பில் ஒழுங்குமாறாமல் வலம் வந்த கோள்கள், திடீரென ஒருநாள் அந்தச் சூரியனை ஒரு கருந்துளை விழுங்கினால் நெறிப்படுத்த ஓர் ஈர்ப்பின்றி தம்முள் முட்டி மோதும், செல்லும் வழி ஒழுங்கு திடீரென உடைந்ததால் தடுமாறும், அது தான் எமக்கும் இப்போது நிகழ்கிறது என்பது தான் உண்மை.

.

அகரமுதல்வன் : தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் இராணுவத் தோல்வியை தமிழீழ மக்களின் அரசியல் தோல்வியென நோக்கும் நிலை குறித்து ?

திருக்குமரன் : பொதுவாகவே உலக நாடுகளின்விடுதலைப் போராட்ட அமைப்புகளின் நிர்வாகமுறை அரசியலில் இருந்து இராணுவத்துக்கு வந்தது, அதாவது அரசியல் மட்டத்தில் எடுக்கும் தீர்மானங்களைத்தான் இராணுவம் முன்னெடுத்தது.

ஈழத்தில் அப்படி அல்ல, எல்லா முடிவுகளும் இராணுவத்திலிருந்தே எடுக்கப்பட்டது இராணுவத்தின் தீர்மானங்களைத் தான் அரசியல் பிரிவு தம்மூடாக உலகுக்கு முன்வைத்ததுஅதனால் தான் ஆயுதப் போராட்டம் மெளனிக்கப்பட்டவுடன் அதன் உத்தரவுகளில் தங்கி இருந்த அரசியல் நிலையில் ஒரு பாரிய தேக்கநிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

உலகம் மாறிக்கொண்டு வருகிறது, அதன் நலன் என்கின்ற வட்டத்தில் எம்முடைய தேவைகளும் சரியான இடத்தில் சரியான நேரத்தில் எப்போதும் மாறாத சரியானவர்களால் வைக்கப்படுமானால் நாம் மீண்டும் மேவி எழலாம்

.

அகரமுதல்வன் : தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் இராணுவத் தோல்விக்கு பின்னர் மாறியுள்ள உலக அரசியல் சூழல் தமிழர்களுக்கு சாதகமானதாக உள்ளதா?

திருக்குமரன் : இல்லை நிச்சயமாக இல்லை, விடுதலைப் புலிகளைத் தோற்கடித்ததென்பது தனியே இலங்கை அரசு செய்ததில்லை, 21 நாடுகள் தம்முடைய பிராந்திய நலனுக்காக இலங்கையுடன் இணைந்து செய்த கூட்டுப் படுகொலை தான் இந்த தமிழினப் படுகொலை. இலங்கை அரசு செய்தது வெறுமனே துப்பாக்கி விசைய அழுத்தியது தான்.

துப்பாக்கி செய்தது ஒரு நாடு, குண்டு கொடுத்தது ஒரு நாடு, சுடப் பயிற்சிகொடுத்தது இன்னொன்று , சரியான தகவல் கொடுத்தது இன்னொன்று, கையில் பிடித்து குறிபார்த்துக் கொடுத்தது மற்றொன்று ஆக அழுத்தியது மட்டும் தான் சிங்கள இராணுவம்.

புலிகளை இராணுவ ரீதியாக வெற்றி கொண்டதன் பின்னர் கழுதைப்புலியாக, நரியாக எச்ச சொச்சங்களை துன்புறுத்தி, பலாத்காரம் செய்து இலங்கை அரசு மகிழ்ந்ததை, மகிழ்வதை எல்லோரும் அறிந்தது தான். இப்படி இருக்க எப்படி கொலையாளிகளிடமிருந்தே எமக்கான தீர்வை நாம் எதிர்பார்க்க முடியுமென்று தெரியவில்லை.

‘விடுதலைப் போராட்டம் நெடிது’ உலகெங்கணும் சாத்தியமில்லை என்று நினைத்த விடுதலைப் போராட்டங்கள் உறுதி குலையாத தொடர்ச்சியான போராட்டங்கள் மூலமே சாத்தியப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.

‘நடந்துவிடாதென்பதையும் நடத்துவித்துக் காட்டுவதே

திடம்மிகுந்த விடுதலைப் போராட்டத் திருக்கீதை’

இனி ஈழம், தமிழ் என்ற சொற்பதங்களே வராதபடிக்கு எல்லாவற்றையும் ஊதி அணைக்கும் திட்டத்தை அமெரிக்க இந்திய மேற்குலக நாடுகள் கையிலெடுத்திருந்தாலும் ஓர்மங்குன்றாத தொடர்ச்சியான போராட்டங்கள் மூலம் ஒருநாள் எங்கள் கனவு மெய்ப்படும் என்பதே என் நம்பிக்கை.

.

அகரமுதல்வன் : புலம் பெயர்ந்த ஈழத்து படைப்பாளிகளின் படைப்புக்கள் எவ்வாறு மக்கள் அரசியலில் எதிர்வினை ஆற்றுகிறது ?

திருக்குமரன் : ஈழ அரசியலில் செல்வாக்குச் செலுத்தும் அளவுக்கு, எதிர்வினையாற்றும் அளவுக்கு, மக்கள் கருத்துநிலைகளில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு பெரிய அளவில் ஈழத்துப் படைப்புகள் வெளியில் பேசப்படவில்லை என்றே சொல்லுவேன்.

அதற்கான வெளி எமக்கின்னும் உருவாகவில்லை, சரி தமிழ்நாட்டிலாவது உருவாகும் என்று பார்த்தால் அங்கும் வாய்ப்பில்லை, அவர்களுக்கு எம்முடைய பாடுபொருள் புதிது, விளங்கவும் மாட்டார்கள் அதற்கு விரும்பவும் மாட்டார்கள்.

நீங்கள் சிங்களத் தமிழா அல்லது தமிழ் தமிழா என்று தமிழ்நாட்டில் எழுத்தாளர் பதாதையை காவிக்கொண்டு திரிவோர் சிலர் என்னிடம் கேட்டிருக்கிறார்கள், அது தவறானதும் இல்லை, ஈழத்தமிழர்கள் தமிழ்நாட்டின் எந்த வட்டார வழக்கு எழுத்தையும் வாசித்து புரிகிறார்கள், ஆனால் தமிழ்நாட்டவர்கள் எம்முடைய கொலோக்கியலை புரிய முயல்வதில்லைஏனெனின்றால் அது அவர்களுக்கு சோறுபோடாது, தேவையும் இல்லை.

ஈழத்தமிழர்கள் சிங்களம் பேச விளங்க முயல்வார்கள், ஆனால் சிங்களவர்களுக்கு தமிழ் படிக்க வேண்டும் விளங்க வேண்டுமென நினைப்பதே இல்லை, ஏனென்றால் அவர்களுக்கு தேவையில்லை,.

அதே போலத்தான் தமிழ்நாட்டிலும் எம்முடைய வலிகளைப் பேசும் எழுத்துகள் எல்லாம் அவர்களுக்கு புலம்பலாகவே தெரியும், எழுத்துக்களை தம்முடைய அறிவுத்தராசில் நிறுத்து அளவு கூறும் தமிழ்நாட்டு இலக்கிய விமர்சகர்கள் எழுத்தாளர்கள், முகமனுக்காக எம்முன்னால் தற்செயலாக உதட்டளவில் ஏதும் சொல்லிக் கொண்டாலும் அவர்கள் எப்போதும் ஈழத்து எழுதுக்களைப் புறக்கணிக்கும்,ஒதுக்கும் போக்கையே கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இதனால் தமிழ்நாட்டில் சுற்றித்திரியும் எம்முடைய சில எழுத்தாளர்களும் தம்மை அங்கு தக்கவைக்க வேறு வழியில்லாமல் தமிழ்நாட்டுக்குரிய பாடுபொருட்களையே தம்முடைய எழுத்துகளில் பேசிவருகிறார்கள், சாதி, பெண்ணியம், பெரியார், மோடி, இந்துத்துவா, இப்படி நிறைய, அதற்காக அதனைப் பேசக்கூடதென நான் சொல்லவில்லைஅங்கு தாம் பேசப்பட வேண்டுமெனில் இதனைப் பேச வேண்டும் என்பதற்காகப் பேசுகிறார்கள் என்று தான் சொல்கிறேன்.

எமக்கான ஒரு அரசியற் சுதந்திரம் கிடைக்கும் வரை இந்த நிலைமைதான் நீடிக்கும், ஆனால் தற்பொழுது புலம்பெயர் தேசங்களில் அந்தந்த தேசத்துக்கான மொழிகளில் திரைப்பட வடிவிலோ எழுத்து வடிவிலோ எம் பிள்ளைகள் பேசத்தொடங்கி இருக்கிறார்கள்.

காலப்போக்கில் இது வளர்ர்சியுறும் என்றே நம்புகிறேன், அரசியற்பணி செய்யும் புலம்பெயர் அமைப்புகள் எம்பிள்ளைகளின் கலைப்படைப்புகளை வெளிக்கொணரும் வேலைத்திட்டங்களையும் முன்னெடுக்க வேண்டும்.

.

அகரமுதல்வன் : புலம்பெயர் தமிழரின் அரசியல் மந்தத்தனத்தை சூடு போடும் கவிதையாக உங்கள் எதுவுமற்ற காலையை எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

திருக்குமரன் : அது பார்ப்பவர்களின் புரிதலைப் பொறுத்தது; போரில் தோற்று வாழ்க்கையையே இழந்து நிர்க்கதியாக நிற்கும் போது எங்கள் தமிழ்ச்சமூகம் போராளிகளை எப்படிக் கேவலமாக கையாள்கிறது அவர்கள் மனதை எப்படி நோகடிக்கிறது.

இதற்காகத்தானா, இவர்களுக்காகத்தானா போராடினோம் என்கின்ற மன விரக்தியின் ஆதங்கவெளிப்பாடுதான் அந்தக் கவிதை.

.

அகரமுதல்வன் : தமிழ்நாட்டின் அரசியல் பண்டமாக ஈழத் தமிழர்களின் துயரம் உபயோகப்படுதப்படுகிறதென்கிற கருத்தில் உடன்படுகிறீர்களா ?

திருக்குமரன் : எல்லோரையும் அப்படிச் சொல்வதற்கில்லை; அப்துல்ரவூப் முதல் முத்துக்குமாரில் இருந்து 16 பேர் எமக்கு ஒரு தீர்வு கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தானே தம்மையே எரித்துக் கொண்டார்கள், தமிழ்நாட்டில் இப்படி ஒன்று நடந்திருந்தால் ஈழத்தமிழர்கள் யாராவது இப்படி எரிவார்களென்று நினைக்கிறீர்களா? நான் இதனை இப்படித்தான் பார்க்கிறேன்.

எந்த வழியிலேயோ ஈழம் பற்றிய கதை ஈழவிடுதலைப் போராட்டம் பற்றிய செய்திகள் யாராலோ மக்களிடத்தில் கொண்டு செல்லப்படுகிறது; ஈழத்தில் நடப்பவை அதே மொழிபேசும் மக்களின் நினைவில் தக்க வைக்கப்படுகிறது.

பலர் ஈழத்தை தம்முடைய அரசியலுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்துகிறார்களென்பது உண்மைதான். ஆனால் விடுதலைப் போராட்டத்தின் போது எமக்கான களமருத்துவப்பொருட்களை, குருதியை, இன்னும் களத்துக்கு தேவையானவற்றை தமிழ்நாட்டு அரசியற்கட்சியின், அமைப்புகளின் தோழர்களே மிகுந்த சிரமத்தின் மத்தியில் அனுப்பி வைத்தார்கள் இதனால் அவர்களில் பலர் இன்னும் வழக்குகளைக் கூட எதிர்கொள்கிறார்கள்.

புலிகளின் தலைவர் சொன்னதைப் போல ஈழம் குறித்த செய்தியை, அந்த நெருப்பை அணையவிடாமல் இன்னமும் அதனைப் பேசுபொருளாக்கி தமிழ்நாட்டில் எம்மீது அபிமானம் கொண்ட அரசியல்வாதிகள் பேணிவருகிறார்கள்’ அதுதான் உண்மையும் அவர்களால் முடிந்ததும் கூட.

.

அகரமுதல்வன் : உங்கள் விழுங்கப்பட்ட விதைகள் எனும் கவிதைத்தொகுப்பு குறித்து ?

திருக்குமரன் : விழுங்கப்பட்ட விதைகள் என்னுடைய இரெண்டாவது கவிதைத் தொகுப்பு, நான் எதிர்கொண்ட வதை முகாம்களை, சிறைகளை, பிரிவை, நீண்ட தனிமையை, தோற்றுப்போன ஆற்றாமையை , வாழ்ந்த, வாழும் வாழ்வை முடிந்தளவு எந்தப் பாசாங்குமில்லாமல் அப்படியே எனக்கான மொழியில் எழுதி இருக்கிறேன்.

*

திருக்குமரனின் வலைப்பூ : http://www.thirupoems.blogspot.in/

யாளி பேசுகிறது – 05 – ஓவியக்காட்சி – நடைபயிற்சி 2

admin

March 25, 2014

நண்பர் ஒருவருடன் இரவு நேரங்களில் சென்னையின் தெருக்களில் நடமாடும் பொழுது நமக்கு கிடைக்கும் சில காட்சிகள், வழக்கமாக நாம் பார்க்கும் பகல்காட்சி போல்; மனித நடமாட்டத்தில்; வேலைக்கு செல்லும் அவசரங்களில் இருப்பது போலவே இரவுகளில் இருப்பது இல்லை என்று பேசிக் கொள்வோம். அவ்விரவு நேரங்களில் ஒழுங்கான வரிசையில் எரிந்து கொண்டிருக்கும் சோடியம் விளக்குகளில் இருந்து, மின்சார ரயில், தாழ்வாகப் பறக்கும் விமானம் என நாம் பார்க்கும் வழக்கமான காட்சிகளில் கிடைக்கும் அந்த வழக்கமான கடந்து செல்லும் உணர்வுகள் கிடைப்பதில்லை. அந்த காட்சிகளில் யதார்த்தத்தினை விஞ்சிய ஒரு அதி/உயர் யதார்த்தம் இருந்தது (HYPER REALITY).

உண்மைகள் மீதான கட்டுமானங்கள் சிதைத்துவிட்ட அதீதப் புனைவின் நிலக்காட்சி

சென்னையில் தற்பொழுது நடைபெற்று வரும் (மார்ச் மாதம் முழுதும்) ஒரு ஓவியக் கண்காட்சிக்கு சென்று வந்தேன். சென்னையைச் சேர்ந்த கலைஞரான பார்வதி நாயரின் கண்காட்சி பற்றிய கட்டுரை இது.

AMBIGUITY OF LANDSCAPE என்ற தலைப்பில்(theme) கண்காட்சி நடைபெறுகிறது, பார்வதி நாயர் ஒரு ஓவியர் மட்டுமல்ல, அவர் ஒரு நல்ல கவிஞரும், நன்கு அறியப்பட்ட எழுத்தாளரும் கூட. 25வருடங்களுக்கும் மேலாக இயங்கி வரும் படைப்பாளி. அகண்ட நிலக்காட்சி (landscape)ஓவியங்களாக நாம் இது வரை பார்த்து வந்த, நாம் நம்பிக்கொண்டிருக்கும் landscape காட்சிகளில் மீது இவரது படைப்புகள் சின்ன சலனமாவது ஏற்படுத்தும் என்பது என் நம்பிக்கை.

பெரும்பாலும் அவரது படைப்புகள் HAND-DRAWN GRAPHITE ON WOOD மற்றும் Archival/Giclee Printகளாக இருக்கின்றன. பார்வதி தன் படைப்புகளில் ஏற்படுத்தும் சலனம் என்னவென்றால் மைக்ரோஸ்கோபிக் கூறுகளை landscapeகளில் கொண்டு வந்த படைப்பிகளிலும் அவற்றைத் தொகுத்திருக்கும் விதத்திலும் என்று சொல்லலாம். இது வெறும் யுக்தி தானே என்று சொன்னால், ஆம் அது வெறும் யுக்தி மட்டுமே. மைக்ரோஸ்கோப் வழியே நாம் பார்த்த செல்களின் தோற்றத்தைப் பார்ப்பது போன்ற யுக்தி தான், அந்த யுக்தி பார்வையாளனின் புரிதலுக்கான யுக்தி. ஆனால், இந்த அறிவியல் உண்மைகளை ஒரு கலை படைப்பாக மாற்றுவதற்கு பின்புலமாக இருக்கும் சமூகம் பற்றிய புரிதலாக பார்வதி அவர்களுக்கு வாய்த்திருக்கிறது. இவரது படைப்புகள் வழியே தெரியும் முப்பட்டகக் காட்சிகளில் சமூகம், அரசியல், கலாச்சார மற்றும் வரலாற்றின் நிறப்பிரிகைகளைப் பார்க்க முடிகிறது.

ஒரு seriesஇல்இவரது மூன்று வேலைப்பாடுகள் தொடர்ச்சியாக வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதன் தலைப்பு UNDER THE SKIN என்று நினைக்கிறேன். மூன்று செல்களின் வடிவங்கள் வரையப்பட்டிருக்கிறது. வேறு வேறு மூன்று ethnicityகளுடையது, ஒன்று கருப்பின மக்களுடையது, இன்னொன்று ஆசிய மக்களின் நிறம், மூன்றாவது ஐரோப்பிய மக்களின் பொது நிறம். இந்த மூன்று படைப்புகளையும் ஒரே panelஆக நீங்கள் பார்த்தால் மட்டுமே ஓவியரின் எண்ணம் வெளிப்படும். நிறவெறியின் தாக்கங்களே இந்த கலைபடைப்பின் வெளிப்படுத்தும் நோக்கமாக இருக்கிறது, அமெரிக்கக் கலைஞரான Bob Dalynஇன் வரிகளும் அங்கே எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

அறிவியல் நுண்விஷயங்களை இப்படி அகண்ட landscapeகளில் விரித்து வைத்திருக்கும் பார்வதி, அதே நேரத்தில் மிக அகண்ட பரப்புகளையும் landscapeகளில் சுருட்டியும் வைத்திருக்கிறார். பறவைகளின் கண் பார்வையில் உயரமான இடத்திலிருந்தோ அல்லது விமானம் அல்லது செய்ற்கைக் கோள் படங்களாகவோ நாம் பார்க்கக் கூடிய காட்சிகளையும் வைத்திருக்கிறார். ஒரு தொகுதியில்(series)இல் தில்லி,மும்பை,கொல்கத்தா, சென்னை என்கிற மாநகரங்களின் அமைப்புகளை தந்து Graphite வேலைகளில் வரைந்திருக்கும் விதம் நமக்குள் இருக்கும் இறுக்க நிலையைக் காட்டுகிறது, இம்மாநகரங்களில் தன்னை விஸ்தரிக்கும் திறன் பெற்ற சென்னையில் கொஞ்சம் இறுக்கம் குறைந்து தான் இருக்கிறது. நிச்சயமாக இந்தப் பார்வை என்னுடையதாகத் தான் இருக்கும், இருக்கலாம் தப்பில்லை.

இக்கண்காட்சியில், Graphite workகளைத் தவிர்த்து சில அச்சுகளும்(Print) இருக்கின்றன. பார்வதி நாயர் ஒரு முக்கியமான visual artist என்றாலும் இந்தக் கண்காட்சியின் highlightஆக நான் கருதுவது இவரது graphite வேலைப்பாடுகளைத் தான். தண்டுவடம், கண்கள், எலும்பு என்று எடுத்துக் கொள்ளும் subjectகளின் வழியே, அவர் உடல் மீதான சமூக, அரசியல் பார்வைகளை நேர்கோடுகளில் Graphait கொண்டு interpret செய்கிறார். உடல் பற்றிய நுண்ணறிவின் வழியே ஒரு சமூகத்தின் பிரச்சினைகளில், சமூக அமைப்பில் உள்ள சிக்கல்களைப் பார்க்கும் இவரது படைப்புகளை பின்னமைப்பியலின் (post structuralism) கூறுகளோடு கவனிக்க முடியும், இவரை ஒரு மினிமலிஸ்டாக சிலர் கூறுவது போல என்னால் அவதானிக்க முடியவில்லை. பெரும்பாலும் இது போன்ற இசங்களில் வகுப்பது படைப்பாளி மீது தீர்மாணங்களையும், அபிப்பிராயங்களையும் புகுத்துவதாகத் தோன்றுவதால் அவர்களது தனித்தன்மைகள் பற்றிய அக்கறை குறைந்து விடுகிறது.

அறிவியலுக்கும் வரலாற்றிற்கும் மிக நெருக்கமாகவும், Anti-philosophical தன்மையோடு அனுகும் படைப்புகளாக நான் அவதானிக்கும் சில படைப்புகள் நமக்கு முற்றிலும் புதிய உணர்வுகள் தருகின்றன. பெண்ணியம் சார்ந்த உளவியல் பார்வைகளாகவும் இவரது சில படைப்புகளை கவனித்தாலும், ஒரு உலகளாவிய பார்வைக்கான அவசியத்தை உணர்ந்திருப்பதால், அறிவியலோடு மிக நெருங்கி, மனிதனை செல்களாகப் பிரித்துப் பார்க்கிறார்.

இவர் ஒரு கவிஞர் என்று சொன்னேன் அல்லவா? அவரது கவிதை ஒன்று ஒரு தொகுப்பாக craft செய்யப்பட்டுள்ளது : MAPPINGS :IN A FRAGMENTED CITY

outside the electric pin points
that clothe the nightscape
shimmer off and on
whispering their secret images

மிக அற்புதமாக இரவைப் பற்றிய இவரது வரிகளில் இருக்கும் காட்சிப்படிமம் இவரது உளவியல் மற்றும் அழகியல் சார்ந்த வெளிப்பாடுகளை, aesthetic கூறுகளை கவனிக்க வைக்கிறது. ஆனால் பின்னவீனத்துவ வாதியாக இவரது ஓவியங்களில் அவற்றைக்(அழகியல்) காண முடிவதில்லை. அதே நேரம், பார்வையாளனுக்கு அந்த சுதந்திரம் இருப்பதால் அவன் எதையும் தேடி எடுக்க முடியும்.

அவ்வழகியலை ஒரு இருபது நிமிடம் செலவழித்து அவரது AN OCEAN IN EVERY KITCHEN எனும் படைப்பில்(video loops) கவனித்து கொள்ளலாம்.

என்னை மிகவும் ஈர்த்த ”மார்கபோலொ” எனும் படைப்பு பற்றியும் சொல்லவேண்டும், மார்கபோலோவின் கடல் பயணத்தைப் பற்றியது, படைப்பின் கீழ் பகுதியில் உலக வரைபடம் இருக்கின்றது, சில nautical calculationகள் இருக்கின்றன. கடல்வழிப்பாதை, வான்வழிப்பாதை என இன்றைய நவீன உலகின் வரையறுத்து வைத்திருக்கும் வரலாற்றில் எத்தனை சுவாரஸ்யம் இருக்கின்றன?? எத்தனை கதைகள் இருக்கின்றன?.

நவீனம், பின்னவீனத்துவம், தகர்த்தெறிதல்,இருத்தலியல் என எல்லா இயங்களுக்குமே பெரும்பாலும் ஓவியர்கள் முன்னோடிகளாக இருக்கிறார்கள், பார்வதி நாயரும் தனக்கென ஒரு பாணியைக் கையாள்கிறார் அவரது படைப்புகளோடு விளக்கங்களும் தனித்தன்மையுடன் அழுத்தமாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. எழுத்து சார்ந்தும், தீவர வாசிப்பிலும் இயங்கும் நண்பர்கள் கண்டிப்பாக சென்று பார்த்து வர வேண்டும் என்பது என் விருப்பம். ஓவியங்கள் மட்டுமின்றி அதன் தொழில்நுட்பங்கள், நவீன வளர்ச்சி என content மற்றும் appearance என உங்களுக்கு புதிய உணர்வுகளை அளிக்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

அறிவியல், வரலாறு சார்ந்த உண்மைகள் கொண்டு எழுப்பப்பட்ட இவரது கலை படைப்புகள், அழகியல் மற்றும் புனைவுகளைத் தகர்த்தெரிந்த Landscape காட்சிகளாக புத்துணர்வு அளிக்கின்றன.

–ஜீவ.கரிகாலன்

தொடர்பு : kaalidossan@gmail.com, www.thoyyil.blogspot.com

பார்வதி நாயர் படைப்புகள்
The Ambiguity of Landscapes (MARCH-2014 -SOLO SHOW)
Vedha Gallery:
Thousand Lights, Nungambakkam High Road
Chennai

யாளி பேசுகிறது – 04 கே.மாதவனை நினைவு கூர்தல்

admin

January 21, 2014

நினைவுகூறல் என்பது மனிதனின் மிக முக்கியமான குணாதிசயங்களில் ஒன்று. இன்றைய வரலாறு என்பது மறந்து போனவைகளின் எச்சமாகத் தான் இருக்கிறது. ஆம் நம் நினைவில் விட்டு நீங்காது என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்த எத்தனையோ விசயங்களை முழுவதுமாக மறந்து போகும் அளவிற்கு சாத்தியமுள்ள உலகில் தான் நாம் வாழ்கிறோம். இப்போது நம் நினைவுகூறல் ஒரு மாபெரும் கலைஞனைப் பற்றி, அக்கலைஞனை நினைவு கூர்வது வெறும் மரியாதை தரும் செயலாக மட்டும் நின்று விடாமல், மீட்டெடுத்தல் அல்லது ஒப்பிட்டுப் பார்த்தல் என்ற இரண்டு விதங்களில் இன்றைய சமகலை மீதான நிலையை நிறுத்துப் பார்க்க வைக்கும். அப்படி நம் நினைவில் இருந்து அநேகமாக மறந்து போன அந்த முக்கியமான கலைஞன் தான் கே.மாதவன் .

படம் எண்:11

1960-70களில் புத்தகம், இதழ் வாசித்தவர்களுக்கு கே.மாதவன் என்று சொன்னால் கண்கள் பளிச்சென்று மாறும். அநேகமாக அவர்கள் வாசித்த அத்தனை இதழ்களிலும் முகப்பு ஓவியம் கே.மாதவனுடையதாகத் தான் இருக்கும். கே.மாதவன், மணியம், ராஜம், சில்பி, கோபுலு என்று தமிழக மக்கள் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடிய இதழ்களுக்கான விவரனப்பட ஓவியர்கள் (Illustrators) வரிசையில் முதன்மையானவர் கே.மாதவன். விகடன், கல்கி, சாவி, முத்தாரம்(பக்கம் எண்:11), உமா, நளாயினி, காவேரி போன்ற பல்வேறு இதழ்களில் முகப்பு ஓவியங்களாகவும், படைப்புகளுக்கான விவரனப் படங்களாகவும் வந்தன, காலண்டர்கள், பேனர்கள், சினிமா விளம்பரங்கள் என்றும் தொடர்ந்து வந்தன. நிற்க.

ஒரு பக்கம் நவீன ஓவியங்களுக்கான தொடக்கம் கே.சி.எஸ்.பணிக்கரிடமிருந்து ஒரு இயக்கமாக உருவெடுத்த காலக்கட்டம், அதே காலத்தில் வெகுஜனங்களைச் சென்றடைந்த ஒரு கலைஞரும் மிக முக்கியமானவர். ஏனெனில் ஒரு நல்ல கலை மரபினில் இது போன்ற ஒரு சமமான பயணத்தின் மூலம் தான் ஒரு சமூகம் தன்னை உயர்ந்த இடத்தில் நிறுத்திக் கொள்ளும். எப்படியிருந்தாலும் POPULAR ART என்பது ஓவியனை முன்னிறுத்தும் கலையாக இல்லாமல், தன் அழகியலை, செய்நேர்த்தியை, தொழில்நுட்பத்தை படைப்பின் உபப்பொருளாகவோ அல்லது விளம்பரமாகவோ தன்னை காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. இருந்தபோதும் popular artistகளை மக்கள் கொண்டாடிய காலம் தான் கே.மாதவனையும் மற்ற Illustratorகளையும் கொண்டாடி வந்த மரபாகத் தொடர்ந்தது.

விபரணப் படங்கள் (Illustrations):

படம் எண்: 12

படம் எண் : 14

கனடா நாட்டு கலைவரலாற்று அறிஞரான ஸ்டீஃபன் இங்க்லீஸ் தனது கட்டுரைகளில் மாதவனை ‘தென்னிந்தியாவின் நார்மன் ராக்வெல்’ என்று குறிப்பிடுகிறார். கே.மாதவனின் ஓவியங்களை உலக மேடையில் சரியான தளத்தில் கொண்டு போயிருந்தால், நார்மனை “அமெரிக்காவின் மாதவன்” என்றும் குறிப்பிட்டிருப்பார் என்று எழுதுகிறார் (ஆதாரம்:http://www.tasveerghar.net/) , இவரது கட்டுரை நமக்கு கிட்டிய ஒரு முக்கிய ஆவனமாகும். ஒரு illustratorஐ ஒரு நவீனச் சமூகம் எப்படி மதிக்க வேண்டும் என்று உணர்த்தியது, நார்மென் ராக்வெல்லைப் போல ஏன் நம் கலைஞர்களை மதிக்கும் பண்பு வரவில்லை என்று தோன்றுகிறது. “யார் வரைந்தது?” என்று கூட நாம் அறிந்திராமல் வருடம் முடிந்த பின்னும் நாட்காட்டி அட்டைக்கும்(காலண்டரில் வரும் பக்தி ஓவியங்கள்) பூஜை செய்யும் பழக்கம் நம்மிடையே இருந்து வருகிறது. கோயில் சிற்பங்களாகட்டும், இது போன்ற காலண்டர் ஓவியங்கள், பொம்மைச் சிலைகள் ஆகட்டும் யாருக்கும் அதன் படைப்பாளியைத் தேடி அறிய வேண்டிய நிர்பந்தம் இந்த மண்ணில் இல்லை. இந்த சூழ்நிலையிலும் மாதவன் வெகுஜனங்களைக் கவர்ந்தவராகவே இருந்தார், அது மற்ற ஓவியர்களையும் கொண்டாடுவதற்கு வெகுஜனத்தை பழக்கியிருந்தது. (படம் எண்:11,12,13).

படம் எண் : 13

வாழ்த்து அட்டைகள்:

கே.மாதவன் யாரென்று தெரியாமலேயே அவரது ஓவியங்களைக் கொண்டாடியிருக்கிறோம். காலண்டர் ஓவியங்களாக, சினிமா போஸ்டர்களாக, பொங்கல் வாழ்த்து அட்டை வடிவிலாக என்று, 70களுக்குப் பின்னும் 90களின் ஆரம்பம் வரை கே.மாதவனின் வாழ்த்துஅட்டை ஓவியங்கள் நமக்கு நினைவில் இருக்கலாம். ஒரு கிராமத்தின் குடும்பம் கொண்டாடும் பொங்கல் பண்டிகையை மையமாக வைத்து இவர் வரைந்த ஓவியங்கள் உள்ள வாழ்த்து அட்டைகள்(படம் எண்:01) மறக்க இயலாதது. இன்னும் சில ஆண்டுகளில், தமிழகத்தில் சூரியனுக்குப் படைக்கும் பொங்கல் சடங்கு மட்டுமல்ல, விளைநிலங்களும் அருகித் தான் போய் விடும், அது போன்ற சூழலில் இந்த ஓவியங்கள் நாம் பொங்கலை இப்படியெல்லாம் கொண்டாடியிருக்கின்றோமா என்று வியக்க வைக்கும்.

படம் எண் :16

படம் எண்:15

அவரது நீர்வண்ணங்களில் வரையப்பட்ட கதாப்பாத்திரங்கள் மிகவும் எளிமையான, அதே சமயம் குறைவில்லா அழகோடு ஜொலித்தன, வரலாற்றுக் கதைகளிலும், சமூகக் கதைகளிலும் உச்சபட்ச அழகியலை சாத்தியப்படுத்தினார் என்று சொல்வது மிகையில்லை. கிராமங்களை இத்தனை அழகாக வேறு எங்கும் பார்க்க இயலாது என்று சொல்லும் அளவிற்கு வாழ்த்து அட்டைகளில் இவரது படைப்புகள் பெரிதும் கொண்டாடப்பட்டன. அவரது ஓவியங்கள் இன்னமும் பலரது வீட்டில் பிரதியெடுக்கப்பட்டு பூஜை அறைகளில் ஒளிர்கின்றது, கடவுளின் தோற்றமாக (படம் எண்:15) பல தலைமுறைகளுக்கு இவர் வரைந்த வடிவங்கள் தான் இருக்கும் என்பதும் மறுக்கமுடியாத உண்மை. இது போக அரசியல் படங்கள், நாடகத்திற்கான திரைச்சீலை ஓவியங்கள், திரைப்பட போஸ்டர்கள் மற்றும் விளம்பர பேனர்கள் (படம் எண்: 16) என தன் வாழ்நாள் முழுக்க இயங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

கே.மாதவன்

இந்த நேரத்தில் அவரை நினைவு கொள்வதற்கான காரணம் இருக்கிறது, வெறும் பொங்கல் வாழ்த்து சொல்வதற்கான கட்டுரையல்ல இது. தமிழ்ச் சுழலில் இயங்கி வந்த இதழ்களில் விபரணப் படமாக வரையப்பட்டவர்களைக் கொண்டாடிய காலத்தை தான் நாம் நினைவு கொள்கிறோம். சிற்றிதழ்கள் பெருகி, நவீன ஓவியங்களையும் நாம் விபரணப் படமாகப் பார்க்கும் மரபு உருவாகி பல வருடங்களாகி விட்டது. ஆனால் அன்று இருந்த மனநிலையில் கூட இன்றைய வாசகர்கள் இல்லை, வெகு தூரம் விலகி வந்து விட்டோம். இணையத்தின் அண்மையில் நாம் எழுதி வைக்கும் ஐந்து வரி அபத்த கவிகளுக்கெல்லாம் பிகாஸோ, வான் கோவின் ஓவியங்களைப் படுத்துகிறோம். சமூகவலைதளங்களில் நமது நிலைச் செய்திகளை வேறொருவர் தன் பெயரில் பதிந்தால் கூட PLAGIARISM என்று கூச்சல் போடும் சூழலில், எத்தனையோ இதழ்கள், புத்தகங்கள் வண்ணமயமான அச்சில் இணையத்திலிருந்து தரவிறக்கம் செய்து அட்டைகள் போடுகின்றனர். ஆனால் ஓவியக் கலைக்கென தங்களை அற்பணித்துக் கொண்டவர்கள் தங்களுக்கான இடம் வேண்டும் என்று கெஞ்சப் போவதில்லை, ஆனால் உண்மையான கலைகள் நம் நிலத்தை விட்டு அகன்று விடும். நம் சமூகம் வெறுமனே டிஜிட்டல் போஸ்டர் ஒட்டும் சமூகமாகத் தான் எஞ்சியிருக்கும்.

சரம வேண்டல்

admin

January 21, 2014

.

இப்பிறவியின்
எம்இறுதிக்கவிதை இது

பிணத்தின் வாடையை
நுகர்ந்திருக்கிறீர்களா?
மனம் செத்து
உடலை மட்டும் தூக்கிக்கொண்டு திரிவது
பிணத்தின் வாடையை மடியில் கட்டிக்கொண்டு
திரிவது போல
என் தலைக்குள்ளே
கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கின்றன
ஆயிரம் ஆயிரம் வார்த்தைகள்
இலட்சோப இலட்சம் குரல்களில்
மரண ஓலம் மட்டுமே
நிரம்பியிருக்கின்றது…

கடல் நடுவே இருக்கிற
த்வஜஸ்தம்பப் பாறையின் மீது
உலவிக்கொண்டிருக்கிறேன்
தன்னந்தனியாய்
தவறவிட்ட உன்னதங்களை
ஒரு உடைந்த குழலைக் கொண்டு
வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்…

நீங்கள் மனிதர்கள்!

அதைக் களியாட்டத்திற்கு ஒப்பிட்டு
பொருந்தாமலேயே ஆடுகிறீர்கள்
வளைகிறேன்
நெளிகிறேன்
சோகத்தின் விளிம்வில் நின்று
என்னை நானே கொன்றுவிடத் துணிகிறேன்
நானும் நடமாடுவதாய்
நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்.

நிகழ்வுகளின் மாயத்தீயில்
பொசுங்கிப் போன யாழ் மட்டுமே
மீதம் இருக்கிறது
இந்த தேவதச்சனிடம்..

குழலை வீசிவிட்டு யாழை எடுக்கிறேன்
நொறுங்கி விடுகிற யாழைக் கொண்டு
என் துயரம் சொல்கிற எச்சக்கவிகளை
ககனவெளியில் உலவ விடுகிறேன்..

இன்றோ நாளையோ
நான் மரித்துப் போகலாம்
ஆற்றாமையில்
என் மனமும் என் கூடவே
மரிப்பதாயும் ஆகலாம்
என் உயிர்ச்சூட்டை உணர மறுக்கும்
என் ஆப்த மித்திரர்களே!
என் எழுத்துக்களை மட்டும் எரித்து விடாதேயும்
நான் இருந்ததிற்கும்
முன்னர் இறந்துபட்டதிற்கும்
இன்று
மற்றுமொருமுறை
மரித்துப் போனதிற்கும்
அவை மட்டுமே சாட்சிக்கூறுகள்.

– மணிவண்ணன் வெங்கடசுப்பு

சொல்

admin

January 21, 2014

ரமேஷ் ரக்சன் கதைகள் – 08

பையன பாத்தா கெட்டியா நிக்றவன் மாதிரிதான் இருக்கு… என்ன புடிச்சி போடுவுமா?”

“வேல செய்றவனா தான் தெரிது” சேத்து போடுங்க…

ஓட்டல் முதலாளிக்கு தங்குவேலை, சாப்பாடு கூடப் பிரச்சினையாய் தெரியவில்லை. அவன் முன்னமே சொன்ன காரணங்களும் நிராகரிக்க முடியாத அளவிற்கு இருந்தது. இல்லையெனில் கைச் செலவுக்கு என அப்போ அப்போ பணத்தைக் கொடுத்து “பையனை பிடிச்சி போடலாம்” என்ற எண்ணம் அவருக்கு மேலோங்கி தான் இருந்தது.

எந்த சூழ்நிலையில் பிழைப்பு தேடி வந்தான் என்பதும், அவன் அம்மாவை முன்னிறுத்தி வேலை கேட்பதாலும், அவனுக்கு வேலை போட்டுக் கொடுக்க வேண்டுமென்று மாஸ்டரை அழைத்தார் ஓட்டல் முதலாளி.

மணியைக் ‘கல்’லில் நிற்க வைக்கலாமென்றால், அவனுக்குக் கேஸ் அடுப்புகூட பற்ற வைக்கத் தெரியாது. சரி பாத்திரங்களைக் கழுவ விடலாமென்றால், ஏற்கனவே ஆள் இருப்பதால் அதுவும் முடியாது. அவனது முகபாவனைப் பாத்திரம் கழுவ அனுப்பும் அளவிற்கு இல்லை. இருந்தும் வேலை வேண்டுமென்று, காலையிலிருந்து கவனித்து மாலை வந்து கேட்பவனை எப்படித் துரத்திவிட முடியும்…?

ஓட்டலோடு மேன்சன் சேர்ந்தே இருப்பதால், அங்கேயே வேலை செய்யும் பசங்களுக்கென மொத்தமாய் ஒரு ரூம் ஒதுக்கப் பட்டிருந்தது. அங்கேயே தங்குவதற்கு ஏற்பாடு. படிப்பை பாதியில் விட்டுவிட்டு வந்தவன் என்பதால் விதிமுறைகள் எல்லாம் வரிசையாக அடுக்கப்பட்டது. எல்லாவற்றிற்கும் தலையை ஆட்டுவதும் “ம்” கொட்டுவதையும் தான் பதிலாய்க் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான் மணி..

“கடைக்கு மேல நம்ம பயலுவ கூடத் தங்கிக்கனும், ஊருகார பயலா வேற இருக்க…”

“காத்தோட்டமா தூங்கனும்னா மேன்சன் பயலுவ மேல மாடில தூங்குவானுவ
அங்கன படுத்துக்க”

“போட்டுக்கத் துணிமணிலாம் இருக்காடே?”

“கொண்டு வந்துருக்கேன் அண்ணாச்சி”

“சரி, ஒரு பழைய சட்ட டவுசர மாட்டிக்க.”

“ம்…”

“ஊரு மாதிரி எல (இலை) எல்லாம் இல்ல. எல்லாம் கவர் தான்”

அப்டியே தூக்கி போட்டுடலாம். மூஞ்ச சுழிக்காம வேலய பாக்கனும் புரிதாடே?”

“சரிணே…”

சொல்ல வேண்டியதில் முச்சமிருப்பதாய் தோன்றியதும், மீண்டும் அழைத்து “தண்ணி சிகரெட் பழக்கமிருக்கா?” என்று சம்பிரதாயக் கேள்வியை முன் வைத்தார். மணி தனக்கு அந்தப் பழக்கம் ஏதுமில்லை என்றான். ஒருபடி மேலே போய் “பாக்கு கூடப் போட மாட்டேன்” என்று சொல்லி முடித்தான்.

“வரும்போது எல்லாம் யோக்கியனா தான் வரான்”

தனக்குள் பேசியவர் மீண்டும் தொடர்ந்தார். மாடியில் குடிப்பவர்கள் பாக்கு போடுபவர்களென எல்லோரும் இருக்கிறார்கள் பார்த்து பழகிக்கொள் என்று சின்னப் பையனுக்கென்ற கரிசனத்தோடு அனுப்பி வைத்தார். கடையிலிருந்து ஒருவனின் மூலம் தங்கும் அறைக்கு வந்து சேர்ந்தான்.

ரெயில்வே ஸ்டேசனை விட்டு வெளியே வரும்வழியில் ஒரு ரூபாய் காயின் மூலம் ஊருக்கு வந்ததைச் சொல்லியதோடு சரி, இந்த மூன்று நாட்களில் இன்னும் பேசவேயில்லை. அப்படியே அம்மாவிற்கு பேசவேண்டுமென்றாலும் பக்கத்து வீட்டு அக்காவுக்கு போன் செய்து அம்மாவிடம் கொடுக்கச் சொல்லி தான் பேச வேண்டும்.

இதற்கு முன் முதன்முறையாய் அப்படித்தான் பேசியிருந்தான். தெருவிலேயே எதிர் எதிர் வீடு என்பதால் சன்னல் வழியாகவே போன் கொடுத்து விடுவாள் அந்த அக்கா. ஆகையால் போன் பேசுவதிலும் எந்தப் பிரச்சனையுமில்லை.

ஆனால் போன் வேண்டுமே?

மணி தங்கியிருக்கும் அந்த நீண்டத் தெருவில் ஒரு ரூபாய் காயின் பூத்துமில்லை, எஸ்.டி.டி கடையுமில்லை. ஒரு வழியாய் வேலைக்கு சேர்ந்த மறுநாளே, மாஸ்டர் கல்லில் ஏறும் முன் விசயத்தைச் சொல்லியதும் பேசச்சொல்லி தனது போனை கொடுத்தார். வேலைக்குச் சேர்ந்துவிட்டதையும் இடம் தோதுவாக இருப்பதாகவும் போன் பேசி துண்டித்தான்.

முதலாளிக்கு ஒரு நல்ல பழக்கமிருந்தது. சமையல் வேலை முடிந்ததுமே, பசி இருந்தால் சாப்பிட்டபின் வேலை பார்த்தால் போதும் என சொல்லிவிடுவார். ஏனெனில் பசியோடு யாரும் வேலை செய்யக்கூடாது என்பது அவர் கொள்கை. கடையடைக்கும் வேலையில் பசித்தால் சாப்பிடலாம் என்றதில் மணிக்கு கூடுதல் மகிழ்ச்சி.

நாட்கள் மிக வேகமாய் நகரத்துவங்கியிருந்தன. மேன்சனிலிருந்து சாப்பிட வருபவர்களை நன்கு அறிந்து வைத்திருந்தான். வெள்ளி என்றால் அவனுக்குக் கொண்டாட்டம் தான். அன்று ஓட்டலுக்கு விடுமுறை என்பதோடு மட்டுமல்லாது, வியாழன் இரவில் மொட்டை மாடியில் யார் கதை பேசிக்கொண்டிருந்தாலும் கூட இருந்து கதை கேட்பது வாடிக்கையாய் வைத்திருந்தான் மணி.

ஒருநாள்விட்டு ஒருநாள் தான் அம்மாவிடம் பேசுவதாய் முன்னமே அம்மாவிடம் தெரிவித்திருந்தான். ஆனாலும் அடிக்கடி மொபைல் கேட்பதுபோல் இருப்பதால் மொபைல் வாங்கலாமா என்ற யோசனையைத் தன்னுடன் வேலை செய்பவர்களிடம் தெரிவித்தான்.

“1000 ரூவாய்க்கே சைனா செட் இருக்கு. கேமரா, பாட்டு எல்லாம் ஏத்தி கேக்கலாம்” என்று சொல்லவும் தனக்கென முதல் ஆசை முளைவிட்டிருந்தது. பணம் அனுப்புவதை நிறுத்தவும் முடியாது அதேபோல் குறைக்கவும் முடியாது என்று மணிக்கு நன்று தெரியும்.

எப்போதும் போல் இல்லாமல் வியாழன் இரவு கசந்தது. அவர்களோடு சகஜமாய் சிரித்துப் பேச முடியவில்லை. எண்ணமெல்லாம் மொபைல் போனிலேயே இருந்தது. எப்போது தூங்கினான் என்று கூடத்தெரியாது. வழக்கத்திற்கு மாறாக வெகு சீக்கிரமாகவே விடிந்திருந்தது வெள்ளி.

கொஞ்சம் கூடுதலாய் உரிமையெடுத்துப் பழகியிருந்த 202 ஆம் நம்பெர் ரூம் அண்ணனை சந்திக்கச்சென்றான் மணி.

“என்னடா காலைலயே?”

“நீங்க நேத்து ராத்திரி இந்தத் துணி தோச்சி போட ஆள் கெடச்சா நல்லாருக்கும். ஒரு செட்டுக்கு 10 ருவா தரேனு சொல்லிட்டு இருந்திங்கள்ல?”

ஆமா அதுக்கென்னடா?

தான் மொபைல் வாங்க வேண்டிய சூழ்நிலையையும், ஒரு நாள்விட்டு ஒரு நாள் அம்மாவிடம் எப்படிப் பேசுகிறான் என்பதையும் சொல்லி முடித்தான். சின்னப் பையனென்ற தயக்கமிருந்தாலும் மணி வென்றிருந்தான் ஒரு வேண்டுகோளோடு.

“சட்ட பேண்ட நான் தோச்சிடுறேன். ஜட்டி பனியன மட்டும் நீங்க தோச்சிடுங்க”

சிரித்துக்கொண்டே சோப்பு வாங்க பணமும் துணியை ஊற வைக்க சர்ப் பொடிக்கான காசு, துவைப்பதற்கான காசும் முன்னமே கொடுத்தார். கூடவே அறை நண்பர்களும் சேர்ந்துகொண்டு துணி துவைக்கக் கேட்கவும் மணிக்கு 150 ரூபாய் வருமானம் உறுதியானது.

கடைக்குச் செல்லும் வழியிலேயே தான் வாங்கும் மொபைல் எப்படி இருக்க வேண்டும், என்னென்ன பாட்டெல்லாம் பதிய வேண்டும் 1000 ரூபாய் சேர எவ்வளவு துணி துவைக்க வேண்டும் என்று யோசனையோடு தெருவை மெதுவாய் அளந்து கொண்டிருந்தான். ஒரு மாதத்திற்குள் சேமித்துவிடலாமென்று ஒரு மணக்கணக்கினை போட்டுவிட்டு அறை வந்தான் மணி.

ஒரு மாதத்திற்குள் என்ற நம்பிக்கையெல்லாம், இவர்கள் போல இன்னும் சிலரை சேர்த்துக்கொண்டால் போதும். சாயங்கலாம் ரூமிற்கு வந்ததும் மேலும் சிலரை கேட்டு தனது மொபைல் வாங்கும் கனவில் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று திட்டமிட்டு அன்றைய பொழுதும் வெற்றிகரமாக முடிந்திருந்தது.

முதல் வாரமாய் வெள்ளி அன்று மட்டும் துணி துவைத்துக்கொடுத்து வந்த மணி மறு வாரத்திலிருந்து வியாழன் இரவு வெள்ளி இரவு என நான்காய் பிரித்து, ஒரு பொழுதிற்கு 10 செட் வீதம் 400 ரூபாய் சம்பாதித்திருந்தான் மணி. கனவுகள் தன் தேவை வீட்டுத் தேவையென எதையெல்லாம் வாங்க வேண்டுமென்றே துணி துவைக்க உக்காரும் போதெல்லாம் நுரையெல்லாம் கனவுகளின் பிம்பமாகிக்கொண்டிருந்தது.

“அப்றம் கைல பணம் சேர ஆரம்பிச்சாச்சி… அடுத்து என்ன? தண்ணி அடிச்சி பழக வேண்டிதான?”

முதன்முறையாக அந்த மொட்டை மாடியிலிருந்து மணியை நோக்கி இந்தக்கேள்வி எழுந்தது. பல்வேறு காரணங்கள் சொல்லி மறுத்தும் விடாதுபிடியாக வார்த்தை வலுக்கத்துவங்கியிருந்தது அந்த இரவு. எத்தனை சொல்லியும் நிற்காமல் பேச்சு வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.

“ஓட்டல்ல எச்சித்தட்டு கழுவுற… எங்க பனியன் ஜட்டி தொவைக்க மாட்டியாடா”

“வேண்டாம்ணே அப்டிலாம் சொல்லாதிங்க”

“என்னடா பெரிய மயிரு கோவம்வேற வருமா உனக்கு”

“அசிங்கமா பேசாதிங்கணே”

“அடிங்க… ஓத்தா மொறைக்ற நீ”

“தேவ்டியாவுள்ள… எங்க அம்மய பேசினா கேட்டுட்டே இருக்கனுமா…”

சில்லுகளாகியிருந்தன ஒரு பீர் பாட்டில்…

– ரமேஷ் ரக்சன்

(rameshrackson@yahoo.com)

சு.அகரமுதல்வன் கவிதைகள் – 3

admin

January 18, 2014

.

திட்டமிட்ட சொற்களால் கீறிச்சுவைக்கும்
அநாதரவற்ற கவிதையின் குருதிகள்
உன் கால் தடங்களில் வழிந்தோடக்கூடும்
அநாதரவற்ற ஆன்மாக்கள் அன்பை பகிர்ந்து கொள்ளும்
துளிக் காலம் யுகக்கணக்கானது.
நீ அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை
என் விரல்கள் தீண்டிய முதல் ஸ்பரிசம்
உன் நெற்றிப்பிறை
அந்தரங்கத்தின் ஆன்மா முதற் காதலை
உன்னிடம் பாட நினைக்க
செவிப்புலனற்ற
இருட்டுப் பூனையொன்றாய் என்னை உருட்டிச் செல்லுகிறாய்.
காதலுக்கான காமத்தின் அதிகாலையும்
காமத்துக்கான காதலின் அதிகாலையும்
கிழக்கில் விடிய
அநாதரவற்ற அன்பின் பாதைகளில்
விசா் பிடித்த நாயாய் புறக்கணிப்பை கக்கிப் போகிறாய்
எப்போது உணரக்கூடும் காமத்தை தாண்டிய
குப்பி விளக்கில்
ஒளிருமெனது காதல் பெரும் சோதியை

.

சாளரத்தின் திரைச்சீலைகளை
மௌனங்களின் தென்றல் தீண்டிச்செல்ல
உடை பட்டு ஓடும் காதலின் இசையை
அணைகட்டி வைக்கிறது உன் காற்சலங்கை
விண் மீன்கள் குத்திய வானம்
மேகத்தின் மேலே நகர
மூக்குத்தி அணிந்த படி அலைகிறது
உன் நிலா முகம்
ஜீவித பெரு வெளியில் செட்டைகள் கழற்றும் பாம்பென
ஊர்ந்து செல்லும் உன் விழிகளின் நளினங்கள்
இதயத்தின் சிசுவை
பல முறை தீண்டிச்செல்கிறது
காதலின் ரேகைகள் உதடுகளில் புலம் பெயர
முத்த நிவாரணங்கள் கேட்கிறது யாருமற்ற
அகதியின் கவிதை.
காதலின் இசை மீட்டுமென் தனிமைகளின் மர்மம்
பச்சிளம் குழந்தையென
உன் மவுனங்களில் கதறுகிறது
ஏணைகளற்று
சிருஷ்டியின் பூரண அழகால்
புறக்கணித்த ஆயிரம் கவிதைகளின் புதுச் சொற்கள்
வெந்தணளில் துடிதுடித்து மாய்கிறது .

.

துயர இடுக்குகளிடையே ஊறிக்கசியும்
நிராதரவற்ற மழலையின் குறியீடாய்
கதிரைக்குள் புதைந்து மாலையை பார்க்கிறாள் சானு.
விடுதலையின் கிழக்குகளில்
உதயமாகியிருந்த தந்தையின் முகத்தினை
மேற்குகளுக்கு கையசைத்து தந்து விடச் சொல்லும்
அவள் கண்களில் பனிக்கும்
கண்ணீரின் வாதை
துயர வெளியின் ஒழுங்கைகளில்
பூவரசம் மரமென வேரூன்றி நிற்கிறது.
துவக்குகள் வாழ்வெழுதிய தலைவிதிகளோடு
பரிதவிப்பின் சிரிப்பு வரிசையில்
அனுதாபத்தின் லாபங்களை வேர் பிடுங்கி எறிய
முட்கம்பிகள் வரியப்படுகின்றது
இவள் விடியல்களில்
நிகழ்கால வாசல் எங்கும்
தந்தையற்றவள் எனச் சொல்லி
அநாதை எனும் தலைப்போடு
உலவித்திரியும் அவள் மனத்தில்
கோழைகளென தலைப்பு வைத்திருக்கக்கூடுமெனக்கு .
மண்ணுக்காய் மடிந்த புனிதனின் பிள்ளை.

.

துயிலுரியும் கனவுகளின் மேனிகளில்
தாபங்கள் செதில்களென படரும்
ராத்திரி மேல்
நிர்வாணமாக வீழ்கிறது
நிராயுதபாணியான சொற்கள்
தலையணைகளை ஆக்கிரமிக்கும்
முத்த இராணுவங்களின்
கரங்களில் பேரன்பு சுடர
சரணடைதல் தவிர்க்கமுடியாததாய்
கைகளில் விலங்குகள் மாட்டி
பிரபஞ்சம் தாண்டி காதலின் சோதியெரியும்
சிறைகளில்
என்னைச் சேர்க்கிறது
உன் கூந்தலின் ஒற்றை இறகு
இதயக் கங்கைகளில் உன் கால் சலங்கை ஒலிக்க
ஈரத்தோடு வேர்விடுமென்
காதலின் ஓசைகளை
வானத்தின் விண்மீன்கள்
அணிந்து கொண்டு நீந்துகின்றது
விரல்கள் தொட உருகும் வினோத உயிராகி
வெட்கங்களை கொடையளித்து
உதடுகளால் என்னை உலரச் செய்யும்
உன் புன்னகையை போர்த்து
கானலை தேன் என பருகுமெனக்கு.

– சு. அகரமுதல்வன்

யுவபாரதி கவிதைகள் -01

admin

January 18, 2014

.

புத்தகச் சந்தை

சொற்களின் எல்லைக்குள்
தன்னிலை தேடுவோர்
ஒப்பனை பூண்டனர்

துரித உணவோடும் பழரசத்தோடும்
விளம்பரங்கள் வாய்மாற
புகைப்பட வெளிச்சத்தில்
நூல்களுக்கு வணிகப் பித்தேறியது

அழுகை புன்னகையோடு
வெறுமை பகட்டோடு
விடுதலை அதிகாரத்தோடு
விலையாகிறது.

.

தோரணவாயில்

இரைச்சலும் இயல்பான நடிப்பும்
மிக்கதுன் உலகம்
மண்புரண்டு முனகும்
என் சொல்லுக்குக் குரல்வளமில்லை
மழுங்கிய அதன் விரல்களால்
அபிநயம் காட்டவும் முடியாது

அரங்கிற்கு ஏகும் மொழிரதம்
ஏதும் நசுக்கிவிரையும் முன்
மரத்தோரம் எத்திவிட்டுச் செல்
என் சொல்லை
காகம் அதன் கண் கொத்தட்டும்
எறும்பு அதன் உடல் ஊரட்டும்.

.

சாதல் இனிது

கயிற்றை விடவும் கழுத்தை நெரிக்கிறது
கத்தியை விடவும் ஆழத்தில் அறுக்கிறது
நஞ்சை விடவும் மெல்ல அடைக்கிறது
கடலை விடவும் கணத்தில் இழுக்கிறது
இரயிலை விடவும் எங்கோ எறிகிறது
வாழ்க்கை
.
ஆகவே நான் சாகவில்லை.

– யுவபாரதி மணிகண்டன்

பாலம்மை

admin

January 8, 2014

ரமேஷ் ரக்‌ஷன் கதைகள் – 07

“தீப்ட்டி இருக்கா?”

“அந்த ஒட மூட்டு கவுலில தான் நேத்து சொருவி வச்சேன்”

“எதுக்கும் கடலமுட்டாய் வாங்கும்போது ரெண்டு குச்ச எடுத்து போடு”

காலை ஒன்பது மணி அடித்ததுமே பள்ளிக்கூடத்தின் பெரிய கேட் பூட்டப்பட்டுவிடும் உள்ளே வரவேண்டுமெனில் விளையாட்டு ஆசிரியர் மனது வைத்தால் உண்டு. பனைமட்டை அடியோடு, அரை மணிநேரம் சேர்த்து 9:30 வரை கருணை காட்டுவார். அதன் பின் உள்ளே வருவதும் வெளியே செல்வதும் கஷ்டம். அதற்கடுத்து மதியசாப்பாடு, அதோடு பள்ளிவிடும் பொழுதுதான் அந்தக்கதவு திறக்கப்படும்.

வடக்கும் தெற்குமாக பைபிள் வசனங்கள் நிறைந்த அந்த நீளச்சுவற்றில் தெற்கிலிருந்து வருபவர்களுக்கு ஒரு சைக்கிள் செல்லும் அளவில் சின்ன கதவு இருக்கும். அது தள்ளுக்கதவு. இரு பக்கமும் திறக்கலாம். திறந்து வெளியேறியதும் மீண்டும் அதே நிலைக்கு வந்துவிடும். மாலை விளையாட்டு வகுப்பில் பந்து வெளியே சென்றால் எடுக்கச்செல்ல அனுமதியுண்டு.

ஒரே நேரத்தில் இரண்டு வகுப்புகளுக்கு மேல் விளையாட்டு வகுப்பு, வாரம் இருமுறை அமைந்துவிடும். நீட்டமாக கிடக்கும் மூன்று வாலிபால் நெட்டிலும் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் நேரத்தில், கதவுவரை வராமல் கண்தப்பி சுவர் ஏறிக்குதித்தால் பந்தை எடுத்துவிடலாம்.

சாமும், சுந்தரும் விரும்புவது இதைத்தான்.

பந்து மதிலுக்கு அந்தப்பக்கம் எல்லாம் விழ வேண்டுமென்று அவசியமில்லை. எகிறிக்குதிக்கும் அளவிற்கு ஆசிரியர் யாரும் பார்க்காமல் தோதுவாய் இருந்தால் போதுமானது அவர்களுக்கு. இது வியாழனும் வெள்ளியும் கிடைத்துவிடும்.

“எவனோ போட்டு குடுத்துட்டானு நெனைக்கேன். கோயில் பொந்துல சீட்டுகெட்டு இருக்கு எடுத்துட்டு பாலத்துக்கு அடில வந்துடுங்க… பாயிண்ட் போட்ட பேப்பரு பத்ரம்டே”

சாமும் சுந்தரும் பாலத்தை நெருங்கியதும் கேட்ட குரல் அது!

இதுபோக குடிப்பவர்களும் அங்கு ஐக்கியமாவதும் உண்டு. இப்படி நிகழ்வது இருவருக்கும் புதிதில்லை. அடிக்கடி சீட்டு விளையாடுபவர்களை போலிஸ் தேடும் போதெல்லாம் இந்த இடமாற்றம் நிகழும். நேற்றும்(வியாழக்கிழமை) பாலத்தை சீட்டு விளையாடுபவர்கள் ஆக்கிரமித்திருந்தனர் இப்படி நடக்கும்போதெல்லாம் பீடி குடிக்காமல் சேர்த்து வைத்து மறுநாளோ, மறு வாரமோ மொத்தமாய் புகைப்பது இருவரின் பழக்கம்.

“சரி நேத்து எங்க காய வச்ச?”

“நீ வேற… கைல எடுக்கவும் அந்த அக்கா வந்துட்டாவ”

“பொறவு?”

“பொறவா? அங்க கொஞ்சம் மடக்ன பீடி இருந்துச்சி அதான் அடுக்கிட்டு இருக்கேனு சொன்னேன்”

“நம்புச்சாக்கும்?”

“தாயம் வெளாட எங்க புளியமர “முத்து” பெருசா இருக்கும்லா ஒரசி எடுத்துட்டு வானு சொல்லுச்சி”… “அதான் வந்து உக்காந்துருக்கேனு நெனச்சிருக்கும்.”

சுந்தரின் அம்மா செங்கல்சூளையில் சம்பளம் வரவில்லையென வாங்கச்செல்லும் வேளையில் தான் பீடியை காய வைக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது சுந்தருக்கு. வீட்டிலிருந்து கிளம்பி வழியில் யாரிடமும் பேசாமல் சென்று வந்தாலே 15 நிமிடங்கள் குறையாமல் ஆகுமென்பது அவனுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

“ஒலைல தண்ணி கொறையும்போது கொஞ்சம் ஊத்திட்டு அங்கனயே இரு. வெறவ எதும் வச்சிடாதனு போனாவ”

“ஒங்கையா உன்ன ஒருநாள் சட்டையோட தூக்க போறாரு”

சுவர் ஏறிக்குதித்து கொஞ்ச தூரம் முன்னோக்கி நடந்தால் வலது பக்கம் ஒரு திருப்பம் வரும். அந்த திருப்பத்தை கடந்துவிட்டால் போதும். இனி பள்ளிக்கூடம் சார்பாக யார் கண்ணிலும் படப்போவதில்லை. இன்னும் சாமும் சுந்தரும் கடக்க வேண்டியது மூன்று இடங்கள் இருக்கிறது அது கடந்துவிட்டால் பெரிய பாலம் தான்.

.ரைஸ் மில்.

.தெப்பக்குளம் பிள்ளையார் கோவில்

.ஆட்டோ ஸ்டாண்டு

ரைஸ் மில்லிற்கு முன் ஒரு பெரிய பூவரசன் மரம் நிற்கும் அந்த நிழலில் தான், நெல் குத்தவந்த பெரியவர்கள் பீடியோ சுருட்டோ புகைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அதில் யாரேனும் ஊர்க் காரர்கள் என்றால் அவர்கள் கண்ணிலிருந்து தப்ப வேண்டும். அடுத்ததாய், பீடி கடைக்கு சென்று திரும்பும் அவர்களின் ஊர் பெண்கள் பிள்ளையாரை தரிசித்துவிட்டுச் செல்வது வழக்கம். அதுவும் வெள்ளிக்கிழமையென்பதால் பதற்றத்துடனே பிள்ளையாரையும் கடந்திருந்தார்கள்.

வாத்தியாரின் அடிக்கு பயந்து ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் பொழுது படிக்காமல் சென்றுவிட்ட சாம் தெரு நண்பன் ஒருவன், இந்த இரண்டு வருடத்தில் ஆட்டோ ஓட்டுநராகி இருந்தான். ஊர்க் காரர்களின் பிழைப்பும் ஒருசிலருக்கு ஆட்டோ ஓட்டுவதில் தான் என்பதால் இந்த பயம்.

“கேக்காமவுட்டுட்டேன். நம்ம என்ன பீடி குடிக்கயா போறோம்? எதுக்கு குச்சி?”

“நேத்தே அந்த டீக்கடைல இருக்றவனுவ ஒருமாதிரி பாத்தானுவ. அவனுவ இல்லனாலும் இந்த டீக்கடக்காரன் பாத்துடுவான். அதுக்கு தான்.”

“அவன் பாத்தா நமெக்கென்ன”

“கேனக்கூ_யான் மாதிரி பேசாத. புடிச்சி வச்சி கேட்டாம்னா பீடிகுடிக்கதான் போனோம்னு சொன்னா இதோட போகும். அது மேட்டர் பெருசு!”

மழை பெய்யும் காலங்களில் மட்டுமே தண்ணீர் வரக்கூடிய ஆற்றுப்பாலம். எவ்வளவு தான் மழை பெய்தாலும் ஒருவாரம் கூட அதில் நீர் வரத்து தாக்கு பிடிக்காது. பாலத்தினையொட்டி உடை மரங்களும் குப்பைகளும் காட்டுச்செடிகளும் சூழ்ந்திருக்கும் . பாலத்தில் ஆட்டோ வரை செல்லலாம். அதற்கு மேல் பெரிய வாகனங்கள் செல்ல வேண்டுமெனில் ஊரை சுற்றித்தான் வர வேண்டும்.

“பயலுவ என்னப்பா நேத்தும் வந்தானுவ… இன்னைக்கும் போறானுவ! கூப்ட்டு பேச்சு குடுத்து பாருங்க.”

“பாலம்ம சோலி பாக்ற நேரத்ல இங்கன என்ன வேல? எதும் ஏடாகூடமா ஆயிடாம”.

“நீரு டீய போடும்யா எல்லாம் எங்க போவானுவ பீடி சிகெரட்டு குடிக்கி தான்! கைய பாரும் பீடி இருக்கு”

வெயில் உச்சி ஏறியதிலிருந்து அடையும்வவை பாலம்மைக்கு அது தான் வீடு. பாலத்தின் அடியிலிருப்பதால் அந்த பெயர் என்று எல்லோரும் நினைத்ததுண்டு. இரவானால் குடித்துவிட்டு யாரேனும் தகராறு செய்யக்கூடுமென இரவில் அங்கு இருக்க மாட்டாள். மூன்று வேளை சாப்பாடும் ஹோட்டலில் சாப்பிடுவாள்.

தன் உடலைப்பற்றியோ, முக அழகு சிகை அலங்காரம் எதைப்பற்றியும் கவலை கொண்டவள் இல்லை. பூசிய உடல்வாகு கொண்டவள். தன்னிடமிருக்கும் மூன்று சேலைகளை மட்டும் தெப்பக்குளத்தில் தண்ணீர் இருக்கும் காலங்களில் துவைப்பாள். மற்றபடி ஆற்றையொட்டி இருக்கும் “U” வை தலைகீழ் போட்டது போலிருக்கும், அந்த குழாயில் தண்ணீர் வரும். அங்கு தான் குளிப்பாள். அதும் இரவு நேரத்தில் தான்.

“நேத்து அந்த கெழவன்…”

“அவ செவத்த புடிச்சிட்டு எப்டி நின்னா பாத்தியா?”

“சரி நீ மெதுவா ஏறங்கு.”

“என்னமோ பீடிகுடிக்க போறானுவனு சொன்ன? பாலம்ம விரட்டி விட்ருக்கா! கம்போட நிக்கா பாரு அங்க…”

“இவனுவலுக்கெல்லாம் ஸ்கூல்ல போய் சொன்னா தான் திருந்துவானுவ”

“ஒமக்கு யாரு மொவன்னு எதும் அடையாளம் தெரிதாவே?”

“இல்லையேப்பா…”

சுந்தருக்கு பயம் தொற்றிக்கொண்டது. ஒருவேளை நாளையே டீக்கடைக்காரர் பள்ளிக்கு வந்து நம்மை அடையாளம் காட்டினால்? நடையில் மூச்சு வேகமும் வியர்வையும் முதுகு மொத்தமாய் நனைந்திருந்தது. “பிள்ளையாரப்பா” என்று கோயிலை கடக்கும் போது ஒருமுறை சொல்லிக்கொண்டான். அமைதியாய் நடக்க முடியவில்லை.

“நாளைக்கு இந்த டீக்கடக்காரரு ஸ்கூலுக்கு வந்து சொன்னா என்ன பண்ண?”

“நம்மதானு எப்டி தெரியும்?”

“பேண்ட் போட்டுட்டு வந்தானுவனு சொன்னா?”

“ஒம்பதாம் க்ளாஸ்ல இருந்து இங்க பேண்ட். அந்த ஆளு எப்டி கண்டு பிடிப்பான்?”

“க்ளாஸ் க்ளாஸா சார் கூட்டிட்டு வந்தார்னா?”

“அதெல்லாம் வரமாட்டாரு பொலம்பாம வா”

“அப்டியே வந்துட்டார்னா…?”

“எங்க வீட்டுக்குலாம் தெரிஞ்சா நான் செத்துருவேன்… நீ?”

“பாலம்மய கொன்றுவேன்……”

– ரமேஷ் ரக்சன்

(rameshrackson@yahoo.com)

1...979899...103 Page 98 of 103

நன்றி கணையாழி மார்ச் 2015

ஒளிர்கின்ற அடரிருள் – THE VANTAGE POINT

.

.

.

.

.

.

.

.

.

*

உண்மைகள் மீதான கட்டுமானங்கள் சிதைத்துவிட்ட அதீதப் புனைவின் நிலக்காட்சி

.

.

.

.

.

.

.

.

FOLLOW US