மா.செல்லதுரை
நிழல் யுத்தம்
ஆளற்ற அறையின் சுவர்களில்
பழைய சித்திரங்கள் தானாகவே
வர்ணம் பூசிக்கொள்கின்றன.
கதவடைத்த இதயத்தின் இடுக்கில்
கசியும் வெளிச்சமாய்
துரத்தப்பட்ட முகங்கள் மீண்டு வருகின்றன.
வறண்ட நதியில் திடீரெனப் பாயும்
கானல் நீரைப் போல
புதைக்கப்பட்ட சொற்கள் உயிர்த்தெழுகின்றன.
யாராவது ஒரு வழிப்போக்கன்
தன் பாதச்சுவடுகளை இங்கே விட்டுச்செல்லட்டும்
இல்லையேல் இந்த நிசப்தம் என்னைக் கொன்றுவிடும்.
ஒரு வீணான அரட்டையோ
அர்த்தமற்ற சிரிப்போ இப்போது தேவை
இந்த மௌனம் ஒரு பெரும் வலை.
இருளின் ஆழத்தில் ஒரு பழைய
வாசனை வீசத் தொடங்குகிறது
அது நான் தொலைத்த வசந்தத்தின் எச்சம்.
தூசி படிந்த கண்ணாடிக்குள்
இப்போது தெரிவது என் பிம்பமல்ல
நான் எரிக்க நினைத்த கடந்த காலத்தின் சாம்பல்.
ஒவ்வொரு வினாடியும் ஒரு யுகமாய் விரிய
தனிமை என்னைத் தின்னத் தொடங்குகிறது.
யாராவது ஒரு சிறு கல்லை எறியுங்கள்
இந்த அசைவற்ற குளம் அலைபாயட்டும்.
நிசப்தம் என்பது வெறும் காலியிடம் அல்ல
அது நாம் ஒளித்து வைத்த ரகசியங்களின் ஊர்வலம்.
பாதுகாப்பான ஒரு மதிய இடைவேளை
அவர் தனது காபியைக் கலக்குகிறார்
சர்க்கரை கரைகிறது
அவர் தனது புகையிலையைப் பற்றவைக்கிறார்
சாம்பல் உதிர்கிறது.
பக்கத்தில் யாரோ அழுகிறார்கள்
ஒருவர் சத்தமாகச் சிரிக்கிறார்
இன்னொருவர் காதலைச் சொல்லத் துடிக்கிறார்
அவர் மட்டும் ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை பார்க்கிறார்
தனது சட்டைப் பொத்தான்களைச் சரி செய்தபடி.
அவருக்குத் தெரியும்
ஒரு புன்னகை என்பது உதட்டில் விழும் கீறல்
ஒரு அழுகை என்பது சட்டையில் விழும் கறை
அன்பு என்பது மாத இறுதியில் வரும்
கட்ட முடியாத தவணைப் போலத் தொந்தரவானது.
ஒவ்வொரு முறையும் யாரிடமாவது பேசும்போதும்
தன் இருப்பிலிருந்து ஒரு துண்டு காணாமல் போவதை
அவர் தன் கையில் இருக்கும் கடிகாரத்தில் பார்க்கிறார்
தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள
அவர் ஒரு செய்தித்தாள் கொண்டு முகம் மறைக்கிறார்.
யார் மீதும் அக்கறை இல்லை
யார் மீதும் வெறுப்பு இல்லை
அவர் ஒரு கல்பதுமை அல்ல
அவர் வெறும் ஒரு கோப்பு
அடுக்கி வைக்கப்பட்ட அலமாரியில்
தூசி படிந்தபடி…
மிகவும் பத்திரமாக இருக்கிறார்!
நிழல் மனிதர்களின் விருந்து
வெற்று ஆசனங்களின் மௌனத்தில்
இல்லாதவர்களின் இருப்பைத் துழாவுகிறேன்.
நிரப்பப்படாத ஒரு பீங்கான் கிண்ணம்
என் விரல்களுக்கு இடையே சூடேறுகிறது.
எஞ்சிய கறைகள் படிந்த சுவடுகள்
யாரோ விட்டுச் சென்ற ரகசியங்களின் சாட்சிகள்.
நிறம் மாறிய அந்த விளிம்புகளில்
இன்னும் ஒரு சிரிப்போ அல்லது பெருமூச்சோ
உறைந்து கிடக்கக் கூடும்.
காற்று மட்டும் அமர்ந்திருக்கும் நாற்காலிகளில்
பழைய உரையாடல்களின் வாசனை வீசுகிறது.
துடைக்க மறுக்கும் கரங்கள்
மறதியின் தூசியை விலக்கி வைக்கின்றன.
பரிமாறப்பட்ட திரவத்தின் ஆவி
காற்றில் ஒரு ஓவியத்தைத் தீட்டுகிறது.
என் பார்வையின் எல்லையில்
இன்னும் இரண்டு ஜோடிக் கண்கள்
மின்னுவதாய் ஒரு பிரமை.
கூட்ட நெரிசலில் தொலைத்ததை
இந்த வெற்றிடங்கள் மீட்டுக் கொடுக்கின்றன.
ஒற்றை உயிருக்கான பானம் என்றாலும்
இங்கே பங்கிட்டுக் கொள்ள
மௌனங்கள் காத்திருக்கின்றன.
ஒளி ஊடுருவும் இந்தச் செறிவில்
தனிமை என்பது வெறுமையல்ல;
அது பல மனிதர்களின் நினைவுகளால்
நெய்யப்பட்ட ஒரு மெல்லிய போர்வை.
சுவரோரத்து நிழல்கள் அசையும்போது
நானும் அவர்களும் பேசிக்கொள்கிறோம்;
குடிக்கப்படாத கோப்பைகளின் வழியே
வாழ்க்கையின் ருசி இன்னும் கூடுகிறது.
ஒரு துளி கசப்பும் ஒரு துளி இனிப்பும்
காலத்தின் தட்டில் சரிசமமாய் விழுகின்றன.
நிரம்பியிருப்பதைக் காட்டிலும்
காலியாய்க் கிடக்கும் அந்த இடங்களே
என் இருப்பை முழுமையாக்குகின்றன.
இப்போது, இந்தத் தருணம்
வெறும் பானம் அருந்தும் பொழுதல்ல;
மறைந்திருக்கும் ஆன்மாக்களோடு
நடத்தப்படும் ஒரு ரகசிய ஊர்வலம்
இருப்பின் கசடறியும் கணக்கு
பழைய விசிறியின் சத்தம்
காற்றைக் கிழித்துச் சுழல்கிறது.
அறையெங்கும் பரவியிருக்கும் புழுக்கம்
உடலின் உப்பு நீரில் தன் பெயரை எழுதுகிறது.
வெளியே தார்ச் சாலைகள்
உருகும் ஒரு கருப்பு நதியைப் போல
மக்களின் காலணிகளை விழுங்குகின்றன.
எல்லோரும் ஏதோ ஒரு வரிசையில்
தங்கள் முறைக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்.
காலாவதியான நாட்காட்டியின் தாள்களில்
காலம் தன் நகங்களால் கீறிச் செல்கிறது.
அங்கே பதிவாகும் ஒவ்வொரு குறியீடும்
நிறைவேறாத ஆசைகளின் சாட்சியம்.
சீலையின் ஓரத்தில் வழியும் வேர்வை
தொண்டைக்குள் இறங்கும் மலிவான சாராயத்தை விட
அதிகக் காரமாக இருக்கிறது.
வாழ்க்கை ஒரு மருத்துவர் போல
புதிய நோய்களைப் புன்னகையோடு அறிமுகப்படுத்துகிறது.
கூட்ட நெரிசலில் உரசும் தோள்கள்
அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்வதில்லை;
அவை தங்களின் தனிமையைப் பாதுகாக்கும்
தற்காப்புச் சுவர்களாய் இருக்கின்றன.
குடிநீர் குழாயில் சொட்டும் ஒவ்வொரு துளியும்
வற்றிப்போன ஏரியின் நினைவை
வெறுமையால் நிரப்புகிறது.
நேற்றைய சண்டையின் காயங்கள்
இன்றைய வெயிலில் செந்நிறமாக மின்னுகின்றன.
சாலையோரச் சுவர்களில்
ஒட்டப்பட்டிருக்கும் பழைய விளம்பரங்கள்
கிழிந்து தொங்கும் தோல் போல
இந்த நகரத்தின் முதுமையைச் சொல்கின்றன.
யாரோ எறிந்துவிட்டுப் போன
சிகரெட் துண்டின் கடைசிப் புகையில்
ஒரு சாம்ராஜ்யமே எரிந்து சாம்பலாகிறது.
இங்கே எஞ்சியிருப்பது
தசைக்குள் ஊடுருவும் இந்தத் தகிப்பும்
காலியான பாக்கெட்டுகளின் அமைதியும் தான்.
குப்பைத் தொட்டியின் ஓரம் அமர்ந்து
உலகை ஏளனமாகப் பார்க்கும் ஒருவன்
எந்தப் பதிவேட்டிலும் தன் பெயரைக் கோருவதில்லை.
ஏனெனில், அவன் இப்போது
முழுமையான அநாமதேயத்தின் சுவையைத்
தன் நாவின் நுனியில் உணர்கிறான்.
இருப்பிற்கும் இறப்பிற்கும் இடையே
நீளும் இந்தப் பெரும் வெப்பத்தில்
யாரும் யாரையும் மன்னிப்பதில்லை.
வெறும் எச்சிலால் நனைக்கப்பட்ட
ஒரு காகிதத்தைப் போல
இந்த வாழ்க்கை மெல்லக் கிழிந்து கொண்டிருக்கிறது.
பார்வையில் துளிர்க்கும் இந்தக் கசப்பு
உண்மையைச் சொல்வதற்கு
மிகவும் வசதியாக இருக்கிறது.
இங்கே வருகைப் பதிவேடுகள் இல்லை;
வெறும் மிச்சங்கள் மட்டுமே உள்ளன.
திறக்கப்படாத பேழை
காலத்தின் புழுதி படிந்த சாளரத்தின் வழியே
வெறுமையின் நிழல்கள் மட்டும்
உறவாடிக் கொண்டிருந்தன;
நானோ ஒரு சிறு துவாரத்தின் வழியே
பரிச்சயமான வானத்தைப் பார்த்தபடி
ஒரே திசையில் அமர்ந்திருந்தேன்.
நிகழ்வுகளின் சத்தம் கேட்காத செவிகளில்
மௌனம் ஒரு பழைய ராகத்தைப் பாடிக்கொண்டிருக்க,
என் கவனத்தின் எல்லைக்கு அப்பால்
எத்தனையோ மாற்றங்கள்
தடயமின்றி நிகழ்ந்து முடிந்தன.
இன்று தற்செயலாகத் திரும்பிய கணத்தில்
திறக்கப்படாத ஒரு பழைய பேழையிலிருந்து
பீறிட்டெழும் பேரொளி ஒன்று
இருளின் தடித்த திரையைக் கிழித்தது;
அந்தத் ஒளிப்பிழம்பு என் இதயத்தின்
ஆழமான அறைகளை அதிரச் செய்தது.
இத்தனை காலமும் என்னருகிலேயே
மறைந்திருந்த அந்த ரகசியம்
இப்போதுதான் என்னைத் தொடுகிறது;
பயன்படுத்தப்படாத திறவுகோல்களும்
வாசிக்கப்படாத காவியங்களும்
இன்னும் எத்தனையோ மூலைகளில்
துயில்கொண்டிருக்கின்றன.
விழித்திருக்கும் கண்களுக்கு மத்தியிலும்
நாம் குருடாகவே வாழ்ந்துவிடுகிறோம்;
கையெட்டும் தூரத்தில் காத்திருக்கும்
முழுமையை அடையாளம் காணாமல்
வெறும் நிழலோடு மல்லுக்கட்டித் தீர்கிறது
தனிமையின் நீளமான நாட்கள்.
***
மா.செல்லதுரை – புதுக்கோட்டையைச் சேர்ந்தவர். கடந்த 25 ஆண்டுகளாகத் தனியார் மருத்துவமனை ஒன்றில் மக்கள் நலன் சார்ந்த பணியில் அர்ப்பணிப்புடன் ஈடுபட்டு வருகிறார். வாழ்வியலின் எதார்த்தங்களையும், மனித உறவுகளின் நுட்பங்களையும் மிக நெருக்கத்திலிருந்து கவனிக்கும் வாய்ப்பை எனது பணி எனக்கு வழங்கியுள்ளது. புதுக்கோட்டை தமிழ்ச் சங்கத்தின் உறுப்பினராகச் செயல்பட்டு இலக்கிய நிகழ்வுகளில் தொடர்ச்சியாகப் பங்காற்றி வருகிறார். மின்னஞ்சல்: chellathuraimariappan@gmail.com
