சசி இனியன்
கசப்பு
புணர்ச்சிக்குப் பின்
அவள் உடல் நடுங்கியது,
மிகச் சிறிய உடல்.
உள்ளிருப்பது எல்லாம்
அசூயை
காமத்தின் உடலியக்கம்,
காமத்தின் உன்மத்தம்,
பிசுபிசுப்பு.
காதல்—
மரணம் வரை நீளும் கசப்பு.
சுடுகாட்டில்
சதைத்துண்டம் இல்லை;
ஆனாலும்
சாம்பலை
குத்திக் குத்திக் கிளறுகிறீர்கள்.
அங்கே எலும்பும்கூட
இல்லை.
எங்கும் நிறைந்திருக்கும்
கசப்பு,
கசப்பு,
என்று என்னென்னவோ
பிதற்றினாள்.
பின்பு நிதானித்து,
“காலமில்லா
மனித வாழ்வின்
நுகரவே முடியாத கசப்பை
என்ன செய்வது?”
என்று யாரிடமோ கேட்டாள்.
பதிலுக்கு ஒரு குரல்:
“அது மானுடத்தின்
மிக நீண்டகால கசப்பு பெண்ணே!
இனிப்பைப் போலவே
ருசிமிக்க கசப்பு,
அதை மென்று விழுங்க வேண்டும்.”
”அதற்குப் பழகும் வரை?”
”ஒன்பதிலிருந்து
பூஜ்யம்
வரை எண்ணிக் கழிக்கலாம்;
முடிந்தால்
எண்ணமற்று
இருக்க முயற்சிக்கலாம்.”
*
சுடர்
கோபுரத்தின் மீது
முச்சுடர் விளக்கு ஒளிர்கிறது;
அதை எத்தனை நேரம் பார்த்திருப்பேன்
எனத் தெரியாது.
தீ
கைபிடித்து அழைத்தது;
சுடரின்
ஒளியில்
கரைந்து எரிகிறேன்.
அது
உருகி அலறலாய் மாறுகிறது.
பின்பு பரிவின் குரல்,
தனக்குத்தானே ஆறுதல்
சொல்லிக்கொள்கிறது.
நான்
மீண்டும் எரிகிறேன்.
நான்
சுடரைத்தானே
பார்க்க வந்தேன்!
*
நவீன ஓவியன்.
பழகத் தொடங்கிய
ஓவியனின்
கித்தானில்—
சிறிய வீடு,
அதற்கொரு சன்னல்,
மரம்,
சில பறவைகள்,
ஆண் பெண் முயக்கம்,
நாய்க்குட்டி,
நட்சத்திரம்,
சூரியன்.
அதன் நிறங்களில்
எழுந்து வந்தது
புதியதொரு ஆன்மா.
பின்பு
அது
படைத்தது,
இன்னொரு
பிரபஞ்ச மனம்,
பிரபஞ்ச இயக்கம்!
*
கடவுள் அல்லாத ஒன்று.
ஒரு உலோகம்
அதிர்வது போல
என்
மனம் அதிர்கிறது.
யாரோ அதை அதிர்வுறச்
செய்கிறார்கள்.
சில போது நானே
அப்படி ஆகிக்கொள்கிறேன்.
சில சமயம்
மிக மெல்லிய அதிர்வு;
அது உயிரின் அதிர்வாகவும்கூட இருக்கலாம்.
அது என்னை நடுக்கமுறச் செய்கிறது.
ஆனால்,
இவற்றையெல்லாம்
நான் உற்று கவனிக்கிறேன்.
உள்ளிருந்து அதிர்வது போல
ஒளிர்கிறது
தூய ஆன்மா.
ஆனால்,
அது கடவுள் அல்ல.
*
வேடதாரி
சொர்க்கம்,
சுகம்,
வெகுமதி
எல்லாமும் கிடைக்குமென்ற
எந்த உத்தரவாதமும்
வாக்குறுதியும்
கடவுளிடமிருந்து
அளிக்கப்படவில்லை.
ஆனாலும்,
கறுப்புப் பிசுக்கு ஏறிய
சிலையின்
முன் கண்ணீர் வடியக்
கை கூப்பி நிற்பவளை
என்ன சொல்லித் தேற்றுவது?
உயிர் வாழ்ந்திருப்பதால்
உண்டாகும் துன்பத்திற்கு
நம்பிக்கை அளிப்பது போலவும்,
நம்பிக்கை அல்லாதது போலவும்
இருவேறு பாவனைகள்
கடவுளுக்கு எதற்கு?
கடவுள்
ஒரு கபட வேடதாரி
என்று சொன்னால்,
கோபம் வருகிறது அவளுக்கு.
பின்பு
அவளே
அவளைத் தேற்றி,
அழுத கண்ணைத் துடைத்துக்கொண்டு,
கறுப்புச் சிலையின்
முன்
தெத்துப்பல் தெரியச் சிரிக்கிறாள்.
இப்பொழுது கறுப்பினூடே
மினுங்கும் மெல்லிய கோடு
பளிச்சென்று தெரிகிறது.
***
சசி இனியன் – இயற்பெயர் இரா.சசிகலாதேவி. சிதம்பரத்தை சேர்ந்தவர். அரசு ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தில் ஆய்வுகூட நுட்புனர் ஆக பணி புரிகிறார். தொடர்ச்சியாக கவிதைகள் எழுதி வருகிறார். நீலி வனம் அவருடைய கவிதைத் தொகுப்பு. மின்னஞ்சல்: sasiiniyan1978@gmail.com
