விஜயகுமார் குனிசேரி—நினைவின் நிழலில் ஊடாடும்

நண்பர், சிந்தனையாளர் மற்றும் கவிஞர்

ஆர். பாலகிருஷ்ணன்

விஜயகுமார் குனிசேரி — ஆகஸ்ட் மாதம் 30 ஆம் நாள், குனிசேரி விஜயகுமார் மறைந்த நாள்— அது, கிட்டத்தட்ட ஒரு பத்தாண்டுகள் கடந்துவிட்டதை நினைவுறுத்துகின்றது.

அவரது பெயரின் இரண்டாம் பகுதி அவரை, அவரது சொந்த கிராமத்துடன் அடையாளப்படுத்தினாலும், அவர் நம் ஊரான கோயம்புத்தூரைச் சேர்ந்தவர் என்றே நாம் அனைவரும் உணர்கிறோம். ஒரு சுறுசுறுப்பான பத்திரிகையாளராக அவர் பணியாற்றிய ஆரம்ப நாட்களில், அடர்ந்த தாடி மற்றும் நீண்ட சுருள் முடியுடன், சைக்கிளில் ஊர் முழுவதும் தீவிரமாகச் சென்று தகவல்களைச் சேகரிப்பதையும், கூர்மையான கேள்விகள் மூலம் அரசியல்வாதிகள் மற்றும் பல்வேறு ஆளுமைகளைத் துளைத்தெடுப்பதையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன். அக்காலத்தில் நான் ஒரு கல்லூரி மாணவனாக மட்டுமே இருந்தேன். நான் அவரை முதன்முதலில் சந்தித்தபோது, ‘சேர்ந்திசை’ (கூட்டுக்குரல் இசை) எனப்படும் இசை வடிவத்தை உருவாக்கிய புகழ்பெற்ற இசைக்கலைஞரான எம் பி சீனிவாசனுடன் ஒரு நேர்காணலை அவர் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்.

அது, சிங்காநல்லூர் பெர்க்ஸ் மேல்நிலைப் பள்ளியில் நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு அத்தருணத்தில், திரு. எம். பி. சீனிவாசனுடன் விஜயகுமார் உரையாடிக்கொண்டிருந்தார். சீனிவாசனின் அந்த நிகழ்ச்சி ‘சேர்ந்திசை’ என்று அழைக்கப்பட்டது; இது இசைக்கருவிகள் ஏதுமின்றி மனிதக் குரல்களை மட்டும் ஒன்றிணைத்துப் பாடும் முறையாகும். மனிதக் குரலானது எந்தவொரு இசைக்கருவியையும் விடச் சிறந்து விளங்கக்கூடியது என்பதை முன்னிறுத்துவதே அந்த இசைக்குழுவின் நோக்கமாகவும், அந்த இசைக்கலைஞரின் கொள்கையாகவும் இருந்தது. அன்று பாரதியின் பல கவிதைகளும், சில நவீனக் கவிதைகளும் பாடப்பட்டன. மக்கள் இசை மற்றும் இசை மூலம் அவர் முன்னெடுத்த முற்போக்குச் சிந்தனைகள் குறித்து விஜயகுமார் அவரிடம் பல்வேறு கேள்விகளை எழுப்பினார். அது எண்பதுகளின் இடைக்காலம்; அன்று அவர்கள் இருவரும் என் மனதில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினர்.

விஜயகுமார் தமிழ், ஆங்கிலம் மற்றும் தனது தாய்மொழியான மலையாளம் ஆகிய மூன்று மொழிகளிலும் புலமைப் பெற்றிருந்தார். ஆயினும் அவர் நம்மைச் சார்ந்தவர்: தமிழ் இலக்கியம் மற்றும் கலாச்சாரத்தின் மீது மிகுந்த பற்றுக் கொண்டவராகவும், தமிழ்ப் படைப்புகளை மலையாளத்தில் மொழிபெயர்ப்பதில் மும்முரமாக ஈடுபட்டவராகவும் அவர் ஒரு தமிழராகவே திகழ்ந்தார். வாழ்க்கை முறை மற்றும் அரசியல் ரீதியாக அவர் ஒரு கேரளத்தவராக இருந்தாலும், சகோதரத்துவம், அன்பு மற்றும் சமத்துவக் கொள்கைகளைக் கொண்ட ஒரு உலகளாவிய மனிதராகவும் அவர் விளங்கினார். சோசலிசம் மற்றும் நடுநிலைமை ஆகியவற்றைத் தனது கொள்கையாகக் கொண்டிருந்த அவர், திராவிடச் சிந்தனை குறித்தும், தமிழ் மற்றும் மலையாளக் கலாச்சாரம் அல்லது நிலப்பரப்பை இணைக்கும் கூறுகள் மற்றும் அவற்றின் பொதுவான அம்சங்கள் குறித்தும் அடிக்கடி உரையாடுவார். அக்காலத்திலேயே அவர் சங்க இலக்கியத்தின் முழுத் தொகுப்பையும் வாங்கி, தனது அலுவலகத்தில் இருந்த புத்தக அலமாரியில் மிகவும் நேர்த்தியாகவும் கவனத்துடனும் வைத்திருந்தார். பிற்காலத்தில் அவர் கேந்திர சாகித்ய அகாடமியின் உறுப்பினராகவும், கோயம்புத்தூரில் ‘மாத்ருபூமி’ நாளிதழின் பிரிவுத் தலைவராகவும் (Bureau Chief) பணியாற்றினார். மலையாள இலக்கியம் மற்றும் இதழியல் துறைக்கு ஆற்றிய பங்களிப்பிற்காக, ‘சி.எச். முகமது கோயா இதழியல் விருது’ உட்படப் பல விருதுகளையும் பாராட்டுகளையும் விஜயகுமார் பெற்றுள்ளார்.

அமைப்போடு அடிக்கடி சமரசம் செய்துகொள்ளும் அரசியல்வாதிகள் மற்றும் எழுத்தாளர்களை அவர் வெளிப்படையாகவே சாடினார். ‘ நாஞ்சில் நக்கீரன்’ குறித்து அவர் எழுதிய நீண்ட கவிதை, தங்கள் படைப்புகளைத் துணிச்சலாகச் சந்தைப்படுத்துபவர்களையும், சந்தை நிலவரங்களுக்கு ஏற்பத் தங்கள் சொற்களை மாற்றியமைப்பவர்களையும் கிண்டல் செய்யும் ஒரு பகடிப் படைப்பாகும். ‘நாஞ்சில் நக்கீரன்’ என்பது விஜயகுமாரின் கவிதைகளில் வரும் ஒரு கற்பனைக் கதாபாத்திரம்; இவர் தனித்துவமான இலக்கியப் படைப்புகளை உருவாக்குவதை விட, விற்பனைக்காகவே எழுதுபவர். இவர் பரபரப்பைத் தேடுபவர், ஆனால் உள்ளடக்கத்தின் உண்மைத் தன்மைக்கு உண்மையாக இருப்பவர் அல்ல. ஆனால், சங்க காலத்து நக்கீரரோ, இறைவனே இயற்றிய கவிதையின் பொருளைக் குறித்து இறைவனையே கேள்வி கேட்டவர்; நாஞ்சில் நக்கீரர் என்பவர் நக்கீரனின் தலைகீழ்க் குறியீடு. அன்றைய நக்கீரனான பாண்டிய மன்னன் அவையின் தமிழ்ப் பெரும் அறிஞன், இறைவனையே, தம் நெற்றிக் கண் திறப்பினும் குற்றம் குற்றமே என்ற கண்டிப்பான, தமிழின் முன் ஒப்பும்போது இறைவனையே கடிந்து கொண்ட விமர்சகன். ‘நாஞ்சில்’ என்ற சொல் ‘நஞ்சில்’ என்ற நஞ்சினைக் குறிக்கும் சொல்லின் குறுகலான நீள அளவீடு. அப்படித்தான் இந்தக் குறியீட்டை அவர் விளக்குவார். இன்றைய நக்கீரன் சந்தர்ப்பவியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற ஒரு போலி.

 அவர் மரபுகளைப் பின்பற்றாதவர். தலைப்புகள் இல்லாத கவிதைகளைக் கொண்ட ஒரு முழுத் தொகுப்பை உருவாக்கும் முயற்சியையும் அவர் மேற்கொண்டார்; அவைதான் ‘தலமுறிக் கவிதைகள்—தலை முறிந்து கிடக்கும் கவிதைகள்’ (Thalamurikkavithakal) – அதாவது தலைப்புகள் இல்லாத கவிதைகள். கண்வெட்டத்திருட்டு, ஒத்தக்கண் நோக்கு, குனிசேரி கவிதைகள், டாக்டர் டி. பாஸ்கரன் எழுதிய ‘பிரம்மஸ்ரீ ஸ்ரீ நாராயணகுரு’ நூலின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு ஆகியன இவரது குறிப்பிடத்தக்க படைப்புகளில் சிலவாகும். மேலும், பல முக்கிய தமிழ் இலக்கியங்களையும் அவர் மொழிபெயர்த்துள்ளார். நல்லி திசை எட்டும் மொழிபெயர்ப்பு விருது மற்றும் கேரள கலாச்சார மையத்தின் இலக்கிய விருது ஆகியன இவர் பெற்ற குறிப்பிடத்தக்க விருதுகள்.

பாசாங்கு செய்யும் அரசியல்வாதிகள், ஊழல்வாதிகள் மற்றும் தங்கள் மதம் ஆபத்தில் இருப்பதாகக் கூறி வன்முறையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் மதவெறியர்கள் ஆகியோரை அவரது கவிதைகள் பெரும்பாலும் விமர்சிக்கின்றன. மனித நிலை மற்றும் இயற்கையோடு இயைந்த மனித வாழ்க்கை குறித்த மதச்சார்பற்ற, பரந்த கண்ணோட்டத்தின் அடிப்படையிலேயே அவரது இலக்கிய மற்றும் கொள்கை ரீதியான தேடல் அமைந்திருந்தது. அவர் ஆடம்பரச் செலவு செய்பவர் அல்ல என்றாலும், தேவையான செலவுகளைச் செய்யத் தயங்காதவர். இனம், கலாச்சாரம் மற்றும் மதம் சார்ந்த அரசியலை அவர் எதிர்த்தார்; அதே சமயம் கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் உண்மையான கூறுகளை மதித்தார். ராமாயணம் அவருக்குப் பிடித்தமான நூல்களில் ஒன்றாக இருந்தாலும், அந்த வீர காவியத்தில் வெளிப்படும் அடையாளங்கள் குறித்துக் கேள்வி எழுப்புவதை அவர் நிறுத்தவில்லை. “ராமர் வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கிப் பயணித்தபோது, அவருடன் வந்த வானரப் படை யார்? வால்மீகி யாரை ‘ராட்சசர்கள்’ என்று விவரித்தார்?” என்று அவர் கேள்வி எழுப்புவார். தமிழ்நாடு அல்லது இலங்கையில் ‘ராட்சசர்கள்’ என்ற இனம் எதுவும் இருந்ததில்லை என்றும் அவர் குறிப்பிடுவார். எவ்வளவு சிறந்த நூல்களாக இருந்தாலும், அவை எழுதப்பட்ட காலத்தில் சில சார்பு நிலைகள் இருந்தன என்பதே அவரது கருத்தாக இருந்தது. மலையாள இலக்கியத்தில் புதிய போக்குகளை உருவாக்கியவர் என்பதால், ஓ.வி. விஜயன் மற்றும் ஓ.என்.வி. குருப் ஆகிய மலையாள எழுத்தாளர்களை அவர் மிகுந்த மரியாதையுடன் விளிப்பார். ஓ என் வி குருப்புடன் மலையாளத் தொலைக்காட்சி ஒன்றுக்காக அவர் மேற்கொண்ட நேர்காணல் குறிப்பிடத் தக்கது.

விஜயகுமார் கவனப் படுத்தத்தக்க மொழிபெயர்ப்புகளைச் செய்துள்ளார் மற்றும் சிறந்த கவிதைத் தொகுப்புகளைப் படைத்துள்ளார். அவரது கவிதைகள், இயல்பான நகைச்சுவை உணர்வுடன் கசப்பான யதார்த்தத்தைப் பேசுகின்றன. அவரது ‘கண்வெட்டத் திருட்டு’ என்ற கவிதைத் தொகுப்பு, சகித்துக்கொள்ளக்கூடிய அங்கதத்துடன் இயற்றப்பட்ட விதம் போன்ற அம்சங்களில் மிகச் சிறந்தது. அவரது கவிதைத் தொகுப்புகளில் ‘கண்வெட்டத் திருட்டு’, ‘ஒட்டக்கண்ணோக்கு’, ‘குனிச்சேரி கவிதைகள்’ மற்றும் ‘பூதவிஷதருடே சாயப்படங்கள்’ ஆகியவை அடங்கும். இத்தொகுப்புகள், ஆளும் வர்க்கத்தினருக்கும் சாமானிய மனிதனுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகளைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. அவை அங்கதத்துடனும், முரண்பாடுகளை மையமாகக் கொண்ட ஒரு சமூகத்தில் வாழ்வதன் வலிகளுடனும் பின்னப்பட்டுள்ளன. அவை அதிகப் படிமங்களையும் உருவகங்களையும் பயன்படுத்தாமல், மலையாள மொழியின் இயல்பான கவிதை நயத்துடனும் இயைபுடனும் செழித்து வளர்கின்றன. ஆயினும், அவை கம்பீரமான ஓசையுடன் ஒலிக்கும்.

அவரது மொழிபெயர்ப்புகள்: மாத்ருபூமி புக்ஸ் வெளியிட்ட பாமாவின் ‘சங்கதி’’92008), ஆலிவ் பப்ளிகேஷன் வெளியிட்ட ஜீவகாருண்யனின் ‘களரி’(2012).இவை மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கன. அசோகமித்திரனின் ‘மானசரோவர்’ நாவல் மொழிபெயர்ப்பைத் துவங்கி, பாதி வரை முடித்த பின் இவரது மரணம் நேர்ந்தது என்பதால் அதனை இவர் முடிக்க முடியவில்லை. சிற்பி 75 ஆம் ஆண்டு நிகழ்வில் இவர் எழுதி வாசித்த வாழ்த்துக் கவிதையைத் தமிழில் மொழிபெயர்க்க நான் உதவினேன். அன்றே உலகப் புகழ் பெற்ற கவிஞர்களான, கவிஞர் கி சச்சிதானந்தம், வ ஐ ச ஜெயபாலன் ஆகியோர் அந்நிகழ்வில் பங்கு பெற்றனர்.

அண்மையில், அவர் கேரள சாகித்ய அகாடமியில் நடுவர் குழு உறுப்பினராகப் பணியாற்றி வந்தார். தமிழ் மற்றும் மலையாள மொழிகளின் வாக்கிய அமைப்பும் சொற்களஞ்சியமும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதால், அவரது மொழிபெயர்ப்புகள் இவ்விரு மொழிகளுக்கும் இடையிலான பொதுவான கூறுகளைத் துல்லியமாகப் பிரதிபலித்தன. இவை திராவிட மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை என்பதில் ஐயமில்லை. திராவிட மொழிகள் குறித்த கோட்பாட்டை ராபர்ட் கால்டுவெல் முன்வைத்தார். (1856-இல், ராபர்ட் கால்டுவெல் தனது ‘திராவிட அல்லது தென்னிந்திய மொழிக்குடும்பத்தின் ஒப்பீட்டு இலக்கணம்’ (Comparative Grammar of the Dravidian or South-Indian Family of Languages) என்ற நூலை வெளியிட்டார்; இது திராவிட மொழிகளின் எல்லையை விரிவுபடுத்தியதுடன், உலக அளவில் முக்கிய மொழிக்குடும்பங்களில் ஒன்றாக அவற்றை நிலைநிறுத்தியது). தமிழ், மலையாளம், தெலுங்கு மற்றும் கன்னடம் ஆகிய தென்னிந்திய மொழிகள் ஒன்றுக்கொன்று நெருங்கிய தொடர்புடையவை மற்றும் ஒரே தன்மையைக் கொண்டவை என்று விஜயகுமார் உறுதியாக நம்பினார்.

அதனால் அவரால் தமிழ் நாவல்களை மலையாளத்தில் மொழிபெயர்க்க முடிந்தது; வெறும் மொழிசார்ந்த எளிமையுடன் மட்டுமல்லாமல், இவ்விரு மொழிகளையும் பேசும் மக்களின் உணர்வுகள் மற்றும் கலாச்சாரப் பின்னணியையும் உள்வாங்கி அவரால் மொழிபெயர்க்க முடிந்தது. அதற்கும் மேலாக, எங்களுடன் வசித்து வந்ததால், அவர் மனதளவில் ஒரு தமிழராகவே இருந்தார்.

அவர் தனது மனைவி மற்றும் பிள்ளைகளான பிரஜானந்த், பிரபஞ்சஸ்ரீ ஆகியோரை விட்டுச் சென்றுள்ளார்; இருவரும் மிகச் சிறந்த இளைஞர்கள். பிரஜானந்த் ஒரு நல்ல எழுத்தாளரும் கூட; அவர் சில நாவல்களை எழுதியுள்ளார் மற்றும் முன்பு ஒரு திரைப்படத் தயாரிப்பு நிறுவனத்திலும் பணியாற்றியுள்ளார்.

நாங்கள் கேரளாவிலோ அல்லது வேறு இடங்களிலோ பயணம் செய்யும்போது, அவர் நல்ல காபியையும் சிற்றுண்டிகளையும் விரும்பி அருந்துவார். மலையாளிகளுக்கு மிகவும் பரிச்சயமான இனிப்பு வகையான ‘உண்ணி அப்பம்’ அவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும்; கேரளப் பயணங்களின்போது அதை வாங்க அவர் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டார். அதுவே எங்கள் பயணத்தின் துணையாகவும் அமையும். அவரைச் சந்திக்கச் சென்றால், அவர் தேநீருடன் உண்ணி அப்பத்தையும் கொடுத்து உபசரிப்பார். இனிப்புகள் நம் வாழ்வின் ஒரு பகுதி; ஏதேனும் ஒரு கொண்டாட்டத்தின்போது அவற்றைச் சுவைப்பதை நாம் தவிர்க்கக்கூடாது. அவரைச் சந்திப்பதையும் அவருடன் நேரத்தைச் செலவிடுவதையும் விடச் சிறந்த கொண்டாட்டம் வேறென்ன இருக்க முடியும்! பல்வேறு வகையான பாயாசங்களையும் அவர் மிகவும் விரும்புவார். நகைச்சுவை உணர்வும் இனிப்புப் பிரியமும் கொண்ட மனிதராக அவர் திகழ்ந்தாலும், இயற்கை அவர் மீது கருணை காட்டவில்லை; நடுத்தர வயது எனும் இளம் பருவத்திலேயே அவர் நம்மிடமிருந்து பிரிந்து சென்றார்.

நிர்மால்யா ஒரு புகழ்பெற்ற தமிழ்—மலையாள மொழிபெயர்ப்பாளர் மற்றும் தனது மொழிபெயர்ப்புகளுக்காக சாகித்ய அகாடமி விருதைப் பெற்றவர். கோயம்புத்தூருக்கு வரும்போதெல்லாம் அவர் ‘மாத்ருபூமி’ அலுவலகத்திற்குச் செல்வது வழக்கம். ‘மாத்ருபூமி’ அலுவலகத்திற்குத் தொடர்ந்து செல்லும் மற்றொரு தமிழ் எழுத்தாளர் பாதசாரி விஸ்வநாதன் ஆவார். ஒரு பத்திரிகையாளராக, அவர் அடிக்கடி விஜயகுமாரிடமிருந்து ஆலோசனைகளையும் வழிகாட்டுதல்களையும் பெறுவார். நிர்மால்யா மற்றும் பாதசாரி விஸ்வநாதன் போன்றோரும் விஜயகுமாரைச் சந்திக்கும்போது அத்தகைய கருத்துப் பரிமாற்றங்களில் ஈடுபடுவார்கள். அவர்களைப் போன்ற பல எழுத்தாளர்கள், திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்கள், விமர்சகர்கள் மற்றும் அரசியல்வாதிகள் கூட அவரது நெருங்கிய நண்பர்களாகத் திகழ்ந்தனர்; கோயம்புத்தூருக்கு வரும்போதெல்லாம் அவரது அலுவலகத்திற்குச் செல்வதை அவர்கள் ஒருபோதும் மறப்பதில்லை. போலவே சி ஆர் ரவீந்திரன், சுப்ரபாரதிமணியன், சிற்பி பாலசுப்ரமணியம், புவியரசு ஆகிய கொங்குப் பகுதிப்படைப்பாளிகளும் இவர் அறியாதவர்கள் அல்லர். மாத்ருபூமி அலுவலகம் ஒரு இலக்கிய வேடந்தாங்கல் என்றால் அது மிகையல்ல .கோயம்புத்தூரில் வசிக்கும் மலையாளச் சமூகத்தினருக்கும் அவர் ஒரு சிறந்த ஆதரவாளராகத் திகழ்ந்தார். பொறுமையுடன் செவிமடுத்து, தேவைப்பட்டால் சிறந்த உதவிகளை வழங்கக்கூடிய ஒரு மனிதரிடம், தங்கள் உணர்வுகளையும் கருத்துகளையும் பகிர்ந்துகொள்ள அவர்களுக்கு அது ஒரு அறிவுசார் புகலிடமாக அமைந்திருந்தது. ஒருமுறை, உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு குழந்தைக்கு அன்பான உதவியையும் நிதி ஆதரவையும் கோரி ஃபேஸ்புக்கில் ஒரு பதிவை இடுமாறு அவர் என்னிடம் கேட்டார். அக்காலத்தில் சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்துவதில் எனக்குப் பெரிய அனுபவம் இருக்கவில்லை. எனக்குத் தெரிந்த அளவில் அவரது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் ஒரு பதிவை இட்டேன்; அது மிகச் சிறப்பாக இருந்திருக்காது—ஏனெனில் மற்றவர்களை ‘டேக்’ (tag) செய்வது எப்படி என்று எனக்குத் தெரியாது, அதற்கான உரிய ஆவணங்களை இணைக்கவில்லை, ‘ஹேஷ்டேக்’ (hashtag) கூடப் பயன்படுத்தவில்லை! ஆனாலும், உடனடியாக உதவிகள் குவிந்தன; இது அவரது மக்கள் செல்வாக்கையும் மனிதாபிமானத்தையும் வெளிப்படுத்தியது.

ஜான் சில்க்கின் (Jon Silkin) எழுதிய கவிதை ஒன்று இத்தருணத்தில் என் நினைவுக்கு வருகிறது:

“ஏதோ ஒன்று என்னுடன் வருவதை நிறுத்திவிட்டது,
ஏதோ ஒன்று… ஒருவரைப் போன்ற ஒன்று,
ஒருவரைப் போலவே மிகவும் நெருக்கமான ஒன்று.”

பல தனித்துவமான பண்புகளைக் கொண்டிருந்தும், இயற்கையின் கொடூரமான கரங்கள் நம்மிடமிருந்து அவரைப் பறித்துக்கொண்டதால், நம்முடன் என்றென்றும் நிலைத்திருக்க முடியாமல் போன அந்த மனிதரைப் பற்றிய குறிப்பை இத்துடன் நிறைவு செய்கிறேன்.

***

ஆர்.பாலகிருஷ்ணன் – தமிழில் முப்பது ஆண்டுகளாக எழுதி வரும் ஆர் .பாலகிருஷ்ணன் ஒரு ஆங்கிலப் பேராசிரியர். கோவையிலுள்ள தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் பணியாற்றியவர். தற்போது வருகை தரு பேராசிரியராக, மொழிபெயர்ப்பாளர் ,விமர்சனக் கட்டுரை என ஆங்கிலம், தமிழ் மொழிகளில் எழுதி வருகிறார். இதுவரை 20 க்கும் மேற்பட்ட மொழி பெயர்ப்பு நூல்கள் தமிழ் ஆங்கில மொழிகளில் வெளியாகி உள்ளன. ஆவணப் படங்கள், மலையாளத் திரைப்படங்களுக்கான திரைக்கதைகள் எழுதுவதையும் இப்போது கூடுதலாக மேற்கொண்டு வருகிறார். பன்னாட்டு ஏடுகளில் இவரது இரண்டு ஆய்வுக் கட்டுரைகள் வெளியாகி உள்ளன. அவற்றுள் ‘சேலஞ்சிங் ஆர்கனைசேஷன்ஸ்’ என்ற வியன்னாப் பல்கலைக்கழக ஏட்டில் இவர் எழுதி வெளிவந்த கட்டுரை முக்கியமானது. பாலஸ்தீனம் பற்றிய அக்கறை இவருக்கு 80 களின்  பிற்பகுதியில்–மாணவப் பருவத்தில்,  இங்கு பாலஸ்தீன விடுதலை இயக்கத்தைச் சார்ந்த வீரர்கள் சிலரைச் சந்தித்து உரையாடிய போது நேர்ந்தது. தொடர்ந்து பாலஸ்தீன் பற்றிய வாசிப்பு ஆய்வுகளில் ஈடுபாடு கொண்டு வரும் இவர் யமுனா ராஜேந்திரனுடன் இணைந்து மஹ்முத் தார்விஷ் கவிதைகளை மொழி பெயர்த்து வெளியிட்டு வருகிறார். மின்னஞ்சல்: rdada2001@gmail.com