ம.கண்ணம்மாள்

(செல்வக்குமார் பேச்சிமுத்து எழுதிய “கெளிமதம்” நாவலை முன்வைத்து…)

பெண் உடல், ஆண் உடலின் பாலின உறுப்புகள் உறுப்பின் பெயராக, இங்குப் பார்க்கப்படுவதில்லை. மாறாக, வசைச்சொல்லாகவும், கேலிக்குரியதாகவும் உள்ளதை இயல்பாகவே கதையிலிருக்கும்படி பொருத்திக் கொண்டு, அதன் போக்கிலேயே மனித உடல்களைக் களம் கண்டகதை. 

*

கடும் வெய்யிலில் அலையும் மனித உடல்கள் கொஞ்சம் இளைப்பாறிக்கொள்ளும் நிகழ்வு விழாக்கள். இங்கும், முதலில் கோவில் திருவிழாவும், ஊரும், சாதியும் சாமியும் முன்னிறுத்தப்படுகின்றது. அந்தந்த நிலப்பகுதியின் உடற்திரள்களின் கொண்டாட்டமும், இக்கதையினைத் தொடங்குவதற்குமானச் சூழலுமாக இக்கதை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

*

ஒரு அசைவினை உற்றுப்பார்த்தால், சில மரபான நடைமுறைகள் தென்படும். சமூகத்தின் வாழ்நிலங்கள் நீர், தீ, உணவு என்ற இம்மூன்றினாலும் அசைக்கப்படுபவை. மரபின் மிச்சங்களில் பண்பாடுகளில் மங்கலமென்பதை உணவிட்டுப்படைத்தலைக் கூறலாம். அதற்கான மூலப்பொருள் நீர், தீ, உணவு. இதில் தீயில் எரிந்த கொள்ளிக்கட்டை தான் கதையின் அடித்தளம்.

*

பொதுவாக, இயற்கையான உணர்வு காமம். காதலுணர்வும், அதனைச் சார்ந்ததனைத்தும் ஆண், பெண் இரு உடல்களுக்கும் தேவை. இதில் எவ்விதமானத் தடைகளும் கட்டுப்பாடுமன்றி இரு உடல்களும் தத்தம் விருப்பதத்திற்கேற்ப சமூகத்தில் இயங்கத்தொடங்கும் போது எச்சிக்கலுமில்லை. மாறாக, தவறு என்று சுட்டிக்காட்டி, தூற்றி மட்டுப்படுத்தி, கீழ்ப்படுத்தியச் சூழல் இக்கதைக்கானக் களமாக வெளியுலகில் அறியப்பட்டது.

*

ஒரு முதற்படைப்பில் செல்வக்குமார் பேச்சிமுத்து கதை உருவங்களின் பின் நின்று கூறவில்லை. கதைப்போக்கை, சிக்கலை, திரைக்கதை போன்று அடுத்தடுத்து என்ன நிகழப்போவதென்பதை நேரடியாக விவரணைக்குள் உட்படுத்துகின்றார். இங்கு கருத்தியலோ, ஆளுமையோ வாசிக்கும் போது தோன்றவில்லை. அடுத்தடுத்த நாட்களிலும் என்னைப் பிசைந்தெடுத்த ஒரு கதை உருவம், அக்குரல், பிரச்சினையின் தீவிரம், கதை உருவத்தின் வழி சமூகத்தில், தன் நிலத்தில் நடக்கும் சிக்கலை அன்றாடம் காண்பதை மொழியின் துணையோடு வெளிப்படுத்திய நேர்த்தி மனதில் வந்து வந்து போனது. குறிப்பாக, கதை என்பது கலை. அழகியல், வெறும் மொழிச்சேர்ப்பு என்பதெல்லாம் தாண்டி, இக்கட்டுரை எழுதும் நேரத்தில் கூட ஒரு பெண் உடலின் தொடக்கம் முதல் இறுதி வரையிலான மூச்சுப்பாடுகளை கொடுந்துயரமாக எண்ண வைக்கின்றது. சொல்லப்போனால், பாதுகாப்பாக நான்கு சுவருக்குள் அடைப்பட்டுக் கிடப்பவர்களுக்கு இப்படியும் ஒரு கொடுந்துயரம் நடக்கின்றது என்பது தெரியவேண்டும்.

“கெளிமதம்” நாவலின் வழி ஒரு பெண் உடல் ராக்கம்மா என்ற பெயரோடு நாவல் முழுவதும் அக்கதை உருவம் தன் மீது கதையைத் தூக்கிக் கொண்டு நடக்கின்றது.

ராக்கம்மா என்ற பெண் உடல் இயல்பாக ஒரு ஆணை விரும்பித் திருமணம் செய்ய ஆசைப்படுகின்றாள். 

இத்திருமணம் நடந்திருந்தால் ராக்கம்மா என்ற ஒரு பெண் உடல் கண்ட பாலியல் இச்சைகள், தவிப்பு, முழுமையாக ஒருவரும் ராக்கம்மாவை அண்டாத மனநிலை, அன்றன்றையக் காட்சிகளுக்காக வரையப்பட்ட ஓவியம் போன்ற தின நிகழ்வுகளைக் காண நேரிடாமல் போயிருக்கும். கதையின் நிறைவாக வரும், கதையின் முடிவுக்காக ராக்கம்மாவிடமிருந்து விலக்கப்படும் ரகுவின் வெள்ளைவேட்டியில் தான் இறந்த போன ராக்கம்மா கட்டப்படுகின்றாள்.

ஒரு பேரிளம் பெண்ணைக் குழந்தையாக பாவித்துக் கட்டுதலாகப் படைப்பாளர் காட்டியிருப்பதும் நடப்பியலில் வாழும் மனித உடல்களைப் பார்த்து ஏதோ ஒன்றைக் கேட்டு விட்டு நகர்கின்றார். பாடைக் கட்டவும்,தொட்டுத் தூக்கவும் அஞ்சிய மனித உடல்கள் சடலத்தைப் புணர்ந்து இச்சையைத் தீர்த்துக் கொள்கின்றனர். இல்லாத நோய்க்கு ராக்கம்மா, அலைக்களிக்கப்பட்ட மனநிலையைத் தந்த அத்தனை மனித உடல்களும் தன்னைத் தானே தீயிலிட்டுக் கொள்வது போன்ற உணர்வை அடைய வேண்டும்.

இங்கு, யாரும் யாரையும் சரி, தவறெனச் சொல்லி திருத்துவதற்குப் பிறக்கவில்லை. தேவையான மதிப்பும், சமமாகக் கருதுதலும் தீங்கிழைக்காமிலிருத்தலும் போன்ற செயற்பாடுகளே போதுமானது. இதைத் தாண்டி பெரிதாக எதுவுமேயில்லை.

ராக்கம்மா தன் தாய் தந்தையைளத் தவறாகப் பேசியதாலயே கொள்ளிக்கட்டையைக் கையிலெடுக்கின்றாள். அதனால் வரும் பிரச்சினையில் ஊர் விலக்கம் செய்யப்பட்டக் குடும்பமாக அவர்கள் வாழ்வு மாறுகின்றது. ராக்கம்மாவின் காதல் மறுக்கப்பட்டு, அதனைக் கேட்க முயல்கின்ற போது, விரும்பியவன் சொன்ன தேவுடியா என்ற வார்த்தை பின்னாட்களில் ராக்கம்மா பாலியல் களத்துக்குள் தம்மை உட்படுத்திக் கொண்டபோது, முருகனை நேருக்கு நேர் சந்திக்கின்ற போது தன்னை விட முருகனே துன்பப்பட்டிருக்கக்கூடிய தொன்றாகவே கருதினாள்.

திருமணத்திற்கு வயது ஒரு விஷயமல்ல. விருப்பமிருந்தால் வயது அதிகமுள்ளவரை மணக்கலாம். விருப்பமற்று, கட்டாயப்படுத்தி, பணத்துக்காக, பாலியல் தேவைக்காக நடக்கும் திருமணம் நிலைத்து நிற்க அவசியமில்லை. ராக்கம்மாவின் வாழ்வில் அது தான் நிகழ்ந்தது.

இது, ராக்கம்மாவின் மனதிற்கு அடுத்ததொரு ஆண் உடலைத் தேர்வுச் செய்ய இடமாகின்றது. காதலெனும் உணர்வு ஒரு உடல் இறப்பைத் தொடும் வரை வரும். உணரமுடியும். அதைத் தாண்டி வாழ்வதற்காக விருப்பமுடன் பாலியல் இச்சைகளுக்காக சாராயத்தின் துணையோடுத் தன்னை மாற்றிக் கொள்கின்றாள்.

இதற்குக் காரணம் இங்கு வாழும் எண்ணற்ற மனித உடல்களின் பழங்கருத்துகள், சந்தேகங்கள், பண்பாட்டுக் கூறுகளைத் தனக்கேற்றவாறு உட்படுத்துவது, வாய்மொழி மரபுகள், கடந்து போன வாழ்வு போன்றவற்றைக் கூறலாம். இதனை, மெல்ல மெல்ல பல உடல்களில் நாட்பொழுதுகளில் புகுத்தி அதன்படி நடக்க வைக்கின்றனர். அதில் நாட்டமும் கொள்கின்றனர். இதன் வழியாக அதனைக் குத்தி குத்தி தைப்பதில் குருதிக் கொட்டிக் கிடக்கும் உடல்கள் நிலத்திலுண்டு, அதிலொரு உடல் தான் ராக்கம்மா.

ராகம்மாவின் உடலைக் கைக்கொண்ட பலப்பல ஆண் உடல்களின் சாதிய வெளிப்பாடு, கிண்டல் தொனி, அந்தந்த நேரத்து மையல்கள், ராக்கம்மாவின் மேல் வைக்கப்படும் உரையாடல்கள், ராக்கம்மாவைச் சுற்றும் நெருக்கடிகள் போல்வனவெல்லாம் நமக்கு நாமே கேட்டுக் கொள்ள வேண்டிய இடங்கள். இங்கு, புதுமைப்பித்தனின் ‘பொன்னகரம்’ ஞாபகத்துக்கு வருகின்றது. விருப்பப்பட்டு பசியாற்றுவதற்கு, விருப்பப்பட்ட நபர்களுக்காக மாறிக்கொள்ளும் ராக்கம்மாவின் பாலியல் முடிவைப்பற்றிச் சொல்ல எதுவுமேயில்லை. குறிப்பாக, ராக்கம்மாவை கீழ்மைப்படுத்தி சதா அந்த உடலை நச்சரித்துப் பேசிய பேச்சுகள் மட்டுமே ‘கெளிமதமாக’ மாறியுள்ளது.

கதையில் வரும் வயதான நீலி உயிர் நீத்தவுடன் தனி ஆளாக ராக்கம்மா துக்க வீட்டின் பொறுப்பை ஏற்று செய்கின்ற போது, தான் இப்படித் தூக்க தொட அஞ்சித் தனியளாகக் கிடப்பேனென்று நினைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

மூப்பு வரும் போது சுருங்கி வதங்கும் ஒரு சதைக் கூட்டிற்கு எத்தனை எத்தனை அச்சுறுத்தல்கள்? ராக்கம்மா எனும் சதைக் கூட்டின் நேருக்கு நேரான தைரியம் கதையில் முக்கியமானது. யாரும் தன் மீது அனுதாபப்பட ராக்கம்மா விழையவில்லை. இங்குள்ள பற்பல மனித உடல்களின் விதவிதமான விருப்பங்கள், பாலியல் பிறழ்வுகள், அத்து மீறல்கள், சாதித் தீண்டல்கள், போன்றவை திணிக்கப்பட்ட ராக்கம்மாவை யாரும் மறுதலிக்க முடியவில்லை. தனக்குத் தானே வெகுண்டெழுந்து மூர்க்கத்தை நியாயமாகக் காட்டிய அப்பெண்ணிடம் உயிருடனிருக்கும் பொழுது அவள் விருப்பமின்றி யாரும் நெருங்க முடிந்ததில்லை.

அழியும் இந்த உடலுக்கு இம்மனிதர்கள் என்ன தான் இன்னும் செய்யப் போகின்றார்களெனத் தெரியவில்லை…

காப்பு கட்டின ஆட்கள் அடிக்கும் மேளத்தில், சுடுகாட்டில் உறங்கும் ராக்கம்மா எழுந்திருக்கப்போவதில்லை.

“ஏ நான் வளர்த்த கட்டி மவளே

ஏ நான் வளர்த்த தங்க மவளே”

உன்னை இப்படி பார்க்கிறதுக்காகவா தங்கமா வளர்த்தேன்” என்ற ராக்கம்மாவின் தந்தை ஒப்பாரியில், கோவிலில் அடிக்கின்ற நையாண்டி மேளம். கெளிமதமாக உருமாறுகின்றது.

***

ம.கண்ணம்மாள் – மருதநிலம் தஞ்சையைச் சொந்தமாகக் கொண்டவர். 25 ஆண்டுகள் கல்லூரியில் பேராசிரியராக பணி மேற்கொண்டு வருகின்றார். அதோடு, பொதுவெளியில் கவிதை, கட்டுரை, சிறுகதை என இயங்குதலோடு, சீர் வாசகர் வட்டத்தின் ஒருங்கிணைப்பாளராக உள்ளார். திருக்குறள் அக மெய்ப்பாடுகள், இலக்கண உரைகளில் சமுதாயம், முப்பெரும் கவிஞர் பாக்களில் மெய்ப்பாடுகள், பாவலரேறு ச.பாலசுந்தரம் போன்ற நூல்களையும், ‘தொல்காப்பிய மெய்ப்பாட்டியல் திருக்குறள் விளக்கம்’ என்ற நூலையும் பதிப்பித்துள்ளார். சீர் கலை இலக்கிய காலாண்டிதழின் ஆசிரியர் குழுவிலும் பங்குக் கொண்டுள்ளார். சன்னத்தூறல், அதகளத்தி, உடல்கள் – கால்கள் ஆகிய மூன்று கவிதைத் தொகுப்புகள் வெளியாகியுள்ளன. மின்னஞ்சல் முகவரி : kannamano07@gmail.com

ரெ விஜயலெட்சுமி

“பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி கிடைக்காமல் சமாதானம் கொள்வது
அடுத்த தலைமுறைக்கு அநீதியை கடத்துவது.”

• நாவலிலிருந்து

பட்டியல் இனம் (Scheduled Caste) என்பது இந்தியாவில் வரலாற்று ரீதியாக, சமூக ரீதியாக, பொருளாதார ரீதியாக குறிப்பாக சாதிய ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட மக்களைக் குறிக்கும் அதிகாரப்பூர்வமான பெயர். அதைச் சுருக்கி எஸ்சி என்ற வார்த்தையை உருவாக்கி அதை இழிவு சொல்லாக மாற்றி வைத்திருக்கிறது சமூகம். இந்த இழிசொல் பலரை தண்டித்துக் கொண்டிருக்கிறது. விலங்குகளை விட தம்மைப் பல படிகள் மேலானதாகக் கருதி அறிவும் தெளிவும் உள்ளதாக்க காட்டிக் கொள்ளும் மனித இனம், தங்களில் சிலரைப் பிரித்து இப்பெயரிட்டு மார்தட்டிக் கொள்வது என்பது சுத்த அபத்தம். அந்தப் பிரிவிற்குள் மனிதர்கள் தள்ளப்பட்டதன் வரலாற்று பக்கங்கள் இரத்தக்கரை படிந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், கரையான்களால் செல்லரிக்கப்பட்டுப் பல பக்கங்கள் காணாமலும் போனது. கவனமாக மிச்சம் விடப்பட்டப் பக்கங்கள், தனக்குப் பிடித்தவற்றை எழுதி அதில் வரலாறு என்று பெயரிட்டு வைத்திருக்கிறது. 

அவ்வாறாகப் பெயரிடப்பட்ட மக்களின் நிஜம் சில சமயங்களில் குறிஞ்சி பூத்தாற் போல் இலக்கியத்திலும் கதைகள் ஆவதுண்டு. எழுதத் தொடங்கிய போது இழிச்சொல் மறைந்து தலித்தியம் என்ற வார்த்தையை கையில் எடுத்துக் கொண்டார்கள். 1970களில் மராத்தியர்களும் இந்திய வரலாற்றில் சாதிமுறையில் ஒடுக்கப்பட்ட இனங்களைச் சேர்ந்த மக்களில் சிலரும் தங்களை தலித் என்று அழைத்து அவ்வார்த்தையைப் பிரபலப்படுத்தினர். தலித் என்ற சொல்லுக்கு உடைந்து போனது அல்லது நசுக்கப்பட்டது என்று பொருள். 

ஆரம்பக்கட்டங்களில் அதாவது நவீன இலக்கியம் என்கிற ஒன்று ஆரம்பித்தபோது தலித்திய நாவல்கள் வெளி வந்தாலும் அவை பார்த்தெழுதியக் கதைகளே. வாழ்ந்தெழுதியக் கதைகள் மிக அரிது. அப்படி வாழ்ந்தெழுதியக் கதைகள் செவ்வியல் புதினங்கள் அதாவது கிளாசிக் நாவல்கள் வரிசையில் இடம் பெற்றதா என்ற கேள்வியை எழுப்ப வேண்டியது அவசியம். 

சமீப காலங்களில் எண்ணிக்கை அளவில் உயர்ந்திருந்தாலும் பட்டியலின வாழ்க்கை கிளாசிக் நாவல்கள் வரிசையில் வருமா என்பதை காலம்தான் நிர்ணயிக்க வேண்டும். 

இவை நான் வாசித்த சமீபத்திய சில தலித்திய (என்னளவில் செவ்வியல் புதினங்கள்) நாவல்கள். 

யாம் சில அரிசி வேண்டினோம் – அழகிய பெரியவன் 
பேட்டை – தமிழ் பிரபா 
கருக்கு – பாமா 
பிச்சிப்பூ – பொன்னீலன் 
வெக்கை – பூமணி 
கோரை – கண்மணி குணசேகரன் 
கூகை – சோ. தர்மன்
செடல் – இமையம் 

செடல் தவிர்த்து மற்ற நாவல்களின் மதிப்புரைகளை எனது முதல் நூலான வாசிப்பின் வாசலில் எழுதி இருக்கிறேன்.

அந்த வரிசையில் அண்டனூர் சுரா எழுதிய வேங்குடி வயல் நாவலும் ஒரு மிக முக்கியமான நாவல் என்றே கருதுகிறேன்.

வேங்குடி வயல் என்னும் கிராமத்தில், நத்தம் பகுதியில் அணிலி என்றொருத்தி வசித்து வருகிறாள். அவள் தன் அணில் பிள்ளையான்களோடு பிள்ளைக்கிணற்றில் நீர் குடிக்க இறங்குகிறாள். சாரையான்கள் எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்து, அணிலி தாழ்ந்த குலத்தைச் சேர்ந்தவள் என்றும், அவள் இறங்கியதால் நீர் தீட்டாகிவிட்டது என்றும் சொல்கின்றனர். அணிலி அதை ஏற்க மறுக்கவே, சாரையான்கள் மூர்க்கமடைந்து, மின்னல் பிடித்து நீரில் நெருப்பை உண்டாக்கி அதை கொண்டு அணிலியையும் பிள்ளையான்களையும் பொசுக்குகின்றனர். அதனால் அவர்களின் முதுகுகளில் மூன்று கோட்டு புண்கள் உருவாகின்றன. அவை யாரோ ஆசையாக தடவி கொடுத்த கோடுகள் அல்ல, வன்மக் கோடுகள் என்ற கதையோடு ஆரம்பிக்கிறது புதினம்.

அணிலி வசிக்கும் நத்தப்பகுதியில் ஓர் தென்னை மரம் இருக்கிறது. அதிலிருக்கும் நீரை மரத்திலிருந்து எல்லோருக்கும் அணிலிதான் பங்கு போட்டு நன்னீர் கொடுப்பாள். அவர்கள் தங்களிடம் இருப்பதைக் கொண்டு கொண்டாட்டமாக வாழ்பவர்கள். அவர்கள் மகிழ்ந்திருப்பதை கண்டு சகிக்க முடியாத கட்டு விரியன் ஒருவன் எதிரே வாழ்ந்து வந்தான். ஒரு நாள், கடுமையான வக்கிரத்தில் அந்த மரத்தில் ஏறி தன் நஞ்சை கக்கி முக்கி தன் உடலில் இருந்து மொத்த பலத்தையும் மலப்புழுக்களையும் எல்லா இளநீரிலும் கலந்து விடுகிறான். 

விஷயம் தெரியாமல் அணிலி வழக்கம்போல் அனைவருக்கும் பகிர்ந்தளிக்கிறாள். அதைக் குடித்த அணிற்பிள்ளைகள் எல்லோருக்கும் பல வியாதிகள் வர ஆரம்பிக்க, மருத்துவர்கள் இரவும் பகலுமாக அவர்களைக் காப்பாற்றப் போராடுகின்றனர். பலகட்ட பரிசோதனைகளுக்குப் பிறகு நன்னீரில் நீந்திய மலப்புழுக்கள்தான் அணிற்பிள்ளைகள் பாதிக்கப்பட்டதற்கான காரணம் என்பது கண்டுபிடிக்கப்படுகின்றது. 

இந்த மாபெரும் அநீதியை இழைத்தவர்கள் யார் எனக் கண்டறிய பூனையார் தலைமையில் கமிஷன் அமைக்கப்படுகிறது. அந்த கமிஷன் மிக நிதானமாக பல வருடங்கள் கழித்து அணிலி மீதே அப்பழியைச் சுமத்தி வழக்கை முடித்து வைக்கிறது. 

அதன் பிறகு உண்மை கண்டறியப்பட்டதா, அறியப்பட்டாலும் தெரியப்படுத்தப்பட்டதா என்பதை எல்லாம் விலங்குகள் மேடையில் நடத்தும் நாடக வடிவில் நாவலில் சிறப்பாக உள்ளங்கை நெல்லி போல தெள்ளென விளக்குகிறார் அண்டனூர் சுரா.

மொத்தக் கதையும் மனித உயிரைத் தவிர்த்து விலங்குகளை வைத்தே சொல்லப்படும் எழுத்துக்களை ஆர்வேலியன் (Orwellian) எழுத்து என்று வகைப்படுத்துகின்றனர், அதற்கான ஆறு விதிமுறைகளோடு ஒத்து போகும் காரணத்தினால். ஆனால் என்னைப் பொருத்தமட்டிலும் நம் பாட்டி வடை சுட்ட கதையிலேயே நரியை பேச வைத்து விட்டோம் என்பதால், நம் இந்தியாவில் ஜார்ஜ் ஆர்வெல்லுக்கு (விலங்கு பண்ணை நூலை எழுதியவர்) முன்பே இவ்வகை எழுத்து இருந்து வந்திருக்கிறது. இதற்கு பெயர் அந்த்ரோபோமார்பிசம் (Anthropomorphism). அதாவது மனிதர் அல்லாத பொருள்கள், விலங்குகள், தெய்வங்கள், இயற்கை நிகழ்வுகள் ஆகியவற்றிற்கு மனிதனின் பண்புகள், உணர்வுகள், சிந்தனைகள், பேச்சு போன்றவற்றை வழங்கி வர்ணிப்பது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் மனிதப் பண்பை மற்றவற்றின் மீது ஏற்றல். ஆனாலும் ஆர்வேலியன் தன்மையோடு ஒத்துப்போகும் மிக முக்கிய இடம் அதிகாரத்தை எதிர்த்து கேள்வி கேட்குமிடம்தான். அதை வேங்குடி வயலில் சரியாக செய்திருக்கிறார் அண்டனூர் சுரா.

வேங்குடி வயல் நாவல் முழுவதையும் நாவலாசிரியர் இவ்வாறாக எழுதி இருப்பதால் அதிகாரத்தையும் ஆணவத்தையும் எதிர்த்து கேள்வி கேட்பது மட்டுமல்லாமல், அதைப் பகடியும் செய்து இருக்கிறார். கேள்வி கேட்பவர்களாக வேஷம் போடுபவர்களையும் கோர்த்து விட்டிருக்கிறார். அரசியலைப் பகடி செய்து அதிகாரத்தை நேரடியாக கூண்டில் ஏற்றுகிறார். 

கதாபாத்திரங்களாக அணிலியும் விரியனும் பூனையாரும் கொக்காரும் ஆமையாரும் மீன் குஞ்சுகளும் யானையாரும் முயலாரும் என வரும்போது எவ்வித முன் விளக்கமும் தேவையில்லாமல் நாம் ஏற்கனவே அவ்விலங்குகளின் பால் ஏற்றி வைத்திருக்கும் பண்புகளை மனிதப் பண்புகளாக கற்பனையில் சட்டென உருமாற்றிக் கொள்ள வைத்திருக்கும் மாயாஜாலம் நிகழ்ந்திருக்கின்றது.

மேலும் ஏகப்பட்ட சிறு விலங்குகள், பெருவிலங்குகள், ஊர்வன, பறப்பன, நடப்பன, ஓடுவன, நீந்துவன, ஊர் பெயர்கள், நீர்நிலைகள், பூக்கள், செடிகள், கொடிகள், மரங்கள், வேர்கள் என்று வளர்வது சுவாரசியத்தை அள்ளித் தெளிக்கிறது. 

சங்க இலக்கிய நூல்கள் பலவற்றில் இருந்து மேற்கோள்களும், பாடல்களும் அதன் விளக்கங்களுமாக நாவல் படர்கின்றது. 

நிலவியல் புரிதலுக்காக மன்னர்களின் பெயர்களும் இடம்பெறுகின்றன. மொழி வளம் கொழிக்கிறது.

இரண்டு உதாரணங்களை மட்டும் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். 

தமிழி என்பது ஆணா பெண்ணா? (ஆதியில் தமிழ் – தமிழி எனப்பட்டது)

இரண்டும் இல்லை.

தமிழி என்பது விலங்கு.

எப்படி?

‘ம’ மற்றும் ‘ழ’ இரண்டிலும் விலங்கு இருக்கிறது. அதனால் தமிழி ஒரு விலங்கு. (சுழிக்கு மற்றொரு பெயர் விலங்கு).

கபிலர் 99 பூக்களை எழுதியபோதும் தன்னை மட்டும் விட்டுவிட்டதாக சிணுங்கி அதாவது தொட்டாற்சிணுங்கி ஒரு கடிதம் எழுத, அதற்கு கபிலரும் பதில் உரை எழுதுகிறார். (சிணுங்கியிலும் பூப்பூக்கும்). 

மிக முக்கியமான விவகாரத்தை கையில் எடுத்தாலும் நகைச்சுவைக்கோ காதலுக்கோ சுவாரசியத்திற்கோ வேதனைக்கோ வலிக்கோ துன்பத்திற்கோ பஞ்சமில்லாத நாவல். 

மருத்துவம், அறிவியல், அரசியல், மதம், மொழி, இனம், தீண்டாமை, சாதியம், கல்வி மற்றும் சுயசார்பு என்ற பல விடயங்களைத் தீண்டி கேள்வி கேட்கும் நாவல் வேங்குடி வயல்.

இறுதியில், நன்னீரில் மலப்புழுக்களைக் கலந்து மாபெரும் அநீதியை இழைத்த குற்றவாளிகளைக் கண்டுபிடித்துவிட்டதாகத் தகவல் வருகிறது. அத்தகவல் மேகத்திற்கு போய்ச் சேர்ந்துவிடுகிறது. அதன் பிறகு மேகம் நீர்க்குமிழிகளாக அதைக் கீழே அனுப்புகிறது. ஒவ்வொரு துளியிலும் குற்றவாளியின் முகம் தெரியும் என்று சொல்லப்படுகிறது. எல்லோரும் ஆவலோடு குற்றவாளிகளின் உருவங்களைத் தேட, அங்கிருக்கும் அனைத்து விலங்குகளின் உருவங்களும் ஒன்று விடாமல் நீர்க்குமிழிகளில் தெரிகின்றன. 

அதைப் பார்த்ததும், இந்த மொத்தக் கதையையும் நம்மிடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் கதை சொல்லியான மாட்டிற்கு ஒரு பெரும் சந்தேகம் வருகிறது. அதை சடாமுடியாரிடம் தீர்த்துக்கொள்ள நினைக்கிறது. 

“மரபணுச் சோதனை அறிக்கையில், வேங்குடிவயல் நத்தத்தில் அணிற்பிள்ளை பருகும் இளநீரில் புழுக்களைக் கலந்தவர்களின் முகங்களில் என் மகனின் முகமும் இருக்கிறதே, எப்படி?” என்று கேட்டேன். 

சடாமுடியார் சிரித்தார். 

“பூமியில் யார் என்ன செய்கிறார்களென்று இயற்கைக்குத் தெரியும். அவள் அனுப்பும் நீர் அது. நீரில் புழுக்களைக் கழித்தது விரியனாக இருக்கலாம். விரியன் என்பவன் யாரோ அல்ல; நீங்கள்தான். உங்கள் மனம்தான் விரியன். உங்கள் வன்ம எண்ணம்தான் விரியன். உங்கள் எண்ணத்தின் நச்சுதான் விரியன். உங்கள் ஒவ்வொருவருக்குள் விரியன் இருக்கிறான்.”

“நீர் என்பது தூய்மையின் குறியீடு. நீர் என்பது உலகம். நீர் என்பது இதயம். நீர்தான் மூளை. நீர்தான் இரத்தம். உன்னிடமிருந்து நீரை நீக்கிவிட்டால் நீ எலும்பாகக்கூட மிஞ்சமாட்டாய். அப்படியான நீரைக் களங்கப்படுத்தியதில் உனக்கும் பங்குண்டு. ஆகையால்தான் உன் முகமும் ரேகையும் நீர்ப்பழத்தில் இருந்திருக்கிறது.”

நான் சடாமுடியார் சொல்வதை மறுக்கும் விதமாகச் சொன்னேன். “நான் நீரை ஒரு காலமும் களங்கப்படுத்தியவள் இல்லையே?”

“நீ களங்கப்படுத்தாமல் இருந்திருக்கலாம். களங்கத்திற்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்தாயா?”

சடைமுடியாரின் கேள்விக்கு என்னால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. அமைதியாக நின்றேன்.

“இல்லைதானே? அப்படியென்றால் உனக்குள்ளும் அப்படியான வன்மம் இருந்திருக்கிறதுதானே?” என் தலை என்னையும் அறியாமல் ஒடிந்தது.

“அநீதிக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பாத எவரும் அநீதி இழைப்பவர்களே.”

சடாமுடியார் சொன்னதை என்னால் மறுக்க முடியவில்லை. அவரது கருத்தை ஆமோதிப்பதைப்போல அமைதியாக நின்றேன்.

2022 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம், புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தில் உள்ள வேங்கை வயல் என்னும் கிராமத்தில் பட்டியலின மக்கள் குடிக்கும் தண்ணீரில் மனிதக் கழிவு கலக்கப்பட்டதும், அதைத்தொடர்ந்து விசாரணை இரண்டு வருடங்கள் நீடித்ததும் இறுதியில் வெளியில் இருந்து யாரும் கலக்கவில்லை உங்களில் ஒரு சிலரே இதை செய்து உங்களைக் குடிக்க வைத்திருக்கிறார்கள் என்ற அருமையான தீர்ப்பை வழங்கியதை கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். அதில் இருக்கும் அநீதியை நீதிக்கு முன்னால் உடைக்க முயல்கிறது வேங்குடி வயல். 

நடக்கும் அநீதிகளை அமர்ந்து வேடிக்கை பார்த்தபடியே, மிக எளிதாகவும் வேகமாகவும் ஸ்க்ரோல் செய்து நகரும் நம்மை சாட்டையால் சொடுக்கி,  “இதில் நீ எந்த விலங்கு?” என்று கேள்வி கேட்டு, பதில் தெரியாமல் நாம் நிற்கும்போது “எதுவாக இருந்தாலும் நீயும் நீர்க்குமிழியில் தெரிவாய்” என்று   சொல்லிவிட்டு அண்டனூர் சுரா விடை பெற்றுக்கொள்கிறார்.

***

ரெ.விஜயலெட்சுமி : மதுரையை சேர்ந்தவர். பணி நிமித்தமாக சென்னையில் வசித்து வருகிறார். ஊடகங்களில் நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளராக்வும் திரைத்துறையில் வசனகர்த்தாகாவும் பணிபுரிகிறார். தேன்கூடு எனும் youtube channel மூலம் நூல் அறிமுகங்களையும் கவிதை வாசிப்புகளையும் தொடர்ச்சியாக செய்து வருபவர். மின்னஞ்சல் : itsviji2006@gmail.com

அசாதாரணத்திலிருந்து
சாதாரணத்துக்கு

எறிகுண்டுகளிடமிருந்து
மூன்று முறை தப்பித்தவனை
கைவிட்டுத் தீர்கிறது
சொந்த வாகனத்தின் பெட்ரோல்.
கத்திகளோடு நெருங்குபவர்களை
உற்றுப்பார்க்கும் மேம்பால விளக்குகள்
மறுநாள் காலையில்
அணைந்துவிடும் சாட்சிகள்.
மிக அருகில்தான் இருக்கிறது
அவனது வீடு.
அவ்விடத்தில் மட்டும் கேட்காதவாறு
வளர்சுவரெழுப்பி
மூடிக் கொள்கிறது பாலம்.
அடியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது
நூற்றைம்பது பெட்டிகள் கொண்ட
கூட்ஸ் ரயில்.
அசாதாரணத்திலிருந்து
சாதாரணத்திற்குத் திரும்ப
பாலத்துக்குத் தெரிந்திருக்கிறது.
மகளும் நானும்
அதே பாலத்தின் நடுவேதான்
கூச்சலிட்டபடியே
ஸ்கூட்டியில் பறந்து கொண்டிருக்கிறோம்
மீன் வாங்கச் செல்லும்
ஞாயிறு காலையில்.
கூச்சல்கள் எதிரொலித்து
மீன்களைப் போல வளைந்தோடும்
மேம்பாலத்தில்
படபடத்துக் கொண்டிருக்கிறது
இருபது வயதில் இறந்துவிட்டவனின்
கண்ணீர் அஞ்சலி போஸ்டர்.

---

அவசரம் இல்லாத நாள்

கழற்றி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது கொண்டை
விசிலடித்துக் கொண்டு ஆடும் ஆட்டம் இல்லை.
தலைக்கு மேலே உடலைப் பரப்பி
இஷ்டத்துக்கு தூங்குகிறது குக்கர்.
வயிற்றுப் பகுதியின் கூர் பிளேடுகள்
அனுபவித்திராத சொகுசுடன்
மூடியற்று
வான் பார்த்திருக்கிறது மிக்ஸி ஜார்.
கேஸ் அடுப்புக்கு
சொல்லவியலா ஆனந்தம்
திருகியார்கள் இன்னும்
வரவில்லையென்று.
ஒல்லிக்குச்சி லைட்டரைப் பார்த்து
எகத்தாளம் வேறு.
சம்பிரதாயமாகி அனிச்சையாய்த்
தொட்டெடுக்கும்
தேயிலைத்தூள் டப்பாவுக்கு
அவ்வளவு குஷி
தன் மணத்தில்
தான் மட்டும்
குளித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
தட்டி அடிப்பவர்கள் இல்லை
கட்டிக் கொண்டு
களிக்கூத்தாடுகின்றன
லஞ்ச் பாக்ஸ்கள்.

எங்கெங்கு காணினும்
விடுதலையின் பரிசுகந்தம் .

காலை உணவு சமைக்க
அவசரமில்லாத நாள்
வாரி மடியிலமர்த்திக் கொள்ள
வெகுநேரமாக அமர்ந்திருந்தோம்.

---

புதிதினும் புதிது

பறக்க விரும்புகின்றன
உலர்ந்து கொண்டிருக்கும் ஆடைகள்
கை கால்களை விரித்து
பழைய உடல்களிடமிருந்து
விடுதலையாகி
புதிய சமவெளிகளுக்குப் பயணிக்கவும்
மழைச்சேற்றில் அழுக்காகி
நாய்கள் கடித்து விளையாடவும்
அடையாளம் மங்கி
பூர்வநாளில் அணிந்தவர்களால்
கைவிடப்படுவதற்காகவும்
பைத்தியங்களின் கூடாரத்துக்குள்
அந்த நாளின் வண்ணமாக
சூடிக்கொள்ளப் படுவதற்காகவும்.

---

ஒரு ஸ்க்ரோல்

ஒரு ரீல்
மரணத்தைக் கடந்து செல்கிறது
ஒரு ஸ்டேட்டஸ்
பிரிவை அழுகையில்லாமலாக்குகிறது
ஒரு ஸ்டோரி
துரோகங்களை மழுங்கடிக்கிறது
ஒரு ஷாட்ஸ்
பலவீனங்களை
ருசியான பண்டமாக்குகிறது
ஒரு ஸ்க்ரோல்
மொத்த பிரபஞ்சத்தையும்
காணாமல் போகச் சொல்கிறது

---

நாளாம் நாளாம்

குலவையொலி கேட்கிறது
எங்கேயோ ஒரு ஊரில்
கோவில் திருவிழா.
வைத்தியக் குறிப்பின் அடிவருடுகிறது
நம்பிக்கை வாசகம்.
பலன்களில் அபாயமேதுமில்லை
எங்களின் ராசிகளுக்கு.
இன்னாரின் பிறந்தநாளோ
இன்னாரின் இறந்தநாளோ
ஒவ்வொரு நாளிலும் தோன்றும்.
நல்ல நேரம் எமகண்டம் ராகுகாலம்
ஒன்றுகூடிக் கலந்திருக்கிறது
அகாலத்தில்.
எவ்வளவு சுலபமாகக்
கிழித்து விடுகிறேன்
ஒரு நாளை
அது கூட்டும் எடையைத்
தாங்க முடியாமல்
நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது
உள்ளங்கை.

---

வாசனை முகூர்த்தம்

தலைகள் மென்மையாக திருகப்பட
திறக்கப்பட்ட உடல்களிலிருந்து
கசிகிறது வாசனை.
துருப்பிடித்த தோல்செதில்கள்
ஆரவாரித்து உதிர்கின்றன
சாலைகளெங்கும்.
புதிதாகத் திருமணமாகியிருக்கும்
கன்னிகையொருத்தி
கூட்டத்தின் நடுவே
கசிய விட்டிருக்கிறாள் பரிமளத்தை
ஏற்கனவே திறக்கப்பட்ட உடலிலிருந்து.
கால்களின் மருதாணிச் சிவப்பும்
மஞ்சள் கயிற்றின் பொன்முறுக்கலும்
நடப்பவர்களை கூட்டிச் செல்கிறது
திருமணக் காலங்களுக்கு.
முதன்முதலாக
உடல்திறக்கப்பட்ட நாளில்
வெட்கிப் பார்த்த கண்ணாடி
பளிச்சென்று சிரிக்கிறது.
சிணுங்கியபடி
குலுக்கிக் கொள்கிறார்கள்
பெருகுகிறது
யௌவனத்தின் நுரை.
வீடுகள் வந்தபின்னும்
தெருவாசலிலேயே
நின்றுகொண்டிருக்கின்றன
மூடியைத் தொலைத்துவிட்ட
வாசனை திரவியக் குப்பிகள்.

***

இரா.கவியரசு – திருவள்ளூர் மாவட்டம் கடம்பத்தூரில் வசிக்கிறார். சென்னை தலைமைச் செயலகத்தில் பணிபுரிகிறார். ‘நாளை காணாமல் போகிறவர்’, ‘நறுமணப் புகையின் தனிமை’ என இரண்டு கவிதைத் தொகுதிகள் வெளிவந்துள்ளன. மாய சன்னதம் – 20 நவீன கவிஞர்களின் கவிதைகள் குறித்த கட்டுரைகள் மற்றும் 130 கவிஞர்களின் பறவைகள் குறித்த கவிதைகளைத் தொகுத்து ‘இறகிசைப் பிரவாகம் ‘ என்ற தொகுப்பு நூலும் வெளிவந்துள்ளது. கவிதைகளும் கவிதைகள் குறித்த கட்டுரைகளும் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார். மின்னஞ்சல் : rajkaviyarasu@gmail.com

1. x+y = x+y என ஆகும்.

x ஐந்தாகும் போது
y , அதுவாக இருக்கும் போது
5 + y ஆகிறது.

சிலபோது
yயும் இரண்டாகும்போது
x + y = 7 ஆகும்.

x என்பது ஜனநாயகம்
y என்பது மக்கள்
ஆகும் போது
விடை ஏழு
கிடைப்பதேதில்லை.

*

2.மேடைகளின் குரல்களில் மிகுந்திருக்கும் விஷம்

மேடைகளில்
மனதை அச்சுறுத்தும்
குரல்களில்
அரூபவிஷம் மிகுந்திருக்கிறது

அக்குரல்கள்
மிதக்கும் வார்த்தைகளில்
உழைப்பின் பரிசுகள்
ஏமாற்றத்தின் வாழ்வு
நீதி மறுக்கப்பட்ட தீர்வுகள்
மலர்வதாக…
மிகுந்த சாந்தத்தோடும்
மிகுந்த புன்சிரிப்போடும்
லயக்கதவை தட்டுகின்றன

மற்றும்
வாழ்வற்ற மனிதர்களுக்கு
எதிர்காலமற்ற பிள்ளைகளுக்கு
பொக்கிஷங்களற்ற வருங்காலத்திற்கு
மேடைகள்
அள்ளித்தர வைத்திருப்பதாய்
ஒலி பெருக்கிகள் அலறுகையில்
மெல்ல மெல்ல
மலைகளும் லயங்களும்
புகையின்றி
தீயில் எரிகின்றன.

குரல்களில் ஒளிரும் பொய்களின்
ஈர்ப்பில் விழுந்து
கொடி பிடித்து
கோசமிட்டு
ஈசல்களாய்
பொசுங்கிச் சாகிறோம்
நாம்

தலைவர் வாழ்க
தேசம் வாழ்க

வழமைபோல் அடிமையாய்
சாவோம்.

சுயமாய்
சிந்தித்து
என்னத்தை கிழிக்கப் போகிறோம்.

*

3. என் இனிய சொற்களால் உனக்கொரு ஆடை நெய்வேன்.
   
   அம்மா
   கிழிந்த உன் பூப்போட்ட ஆடையை மாற்ற
   என் இனிய
   சொற்களால் உனக்கொரு ஆடை
   நெய்வேன்

அவ்வாடை
உன் மகளின் பட்டங்களானது

அவ்வாடை
உன் மகனின் சாதனைகளானது

அவ்வாடை
தோற்கடிக்கப்பட்ட உன் போராட்டங்களை
மீளவும் வெற்றியை நோக்கி
அழைத்துச் செல்வது

அவ்வாடை ஜீவனுள்ளது
அவ்வாடை அதிகாரமுள்ளது
அவ்வாடை சுதந்திரமானது

எனவே
அம்மா உனக்காக
உனது
இழந்த வரலாற்றிலிருந்து
மஞ்சள் நூல்களை சேகரிக்கிறேன்

உனது
காவு கொள்ளப்பட்ட ஒப்பந்த வாழ்விலிருந்து
சிவப்பு நூல்களை ஒன்று சேர்க்கிறேன்

உனது
எதிர்கால சந்ததியின்
பச்சை ஒளிரும் கனவு நூல்களையும்
பிசைந்து
இனிய சொற்களால் உனக்கொரு ஆடை
நெய்வேன்

*

4.நானொரு காலத்தில் கனிகளை சுமக்கும் கிளையாவேன்

ஆம்
நண்பர்களே
வாழ்வதற்கு பூக்க
காத்திருக்கும்
கிளை நான்

வரலாற்றுக்கு முன்னும் பின்னும்
மறைத்து
வளர்க்கப்பட்ட
கிளை நான்

நீர் இன்றி
தவிக்கவிடப்பட்ட
கிளை நான்

அதிகாரத்தின்
கத்திகளால்
கவ்வாத்து செய்யப்பட்ட
கிளை நான்

எனக்கு
தேவை அற்புதமான பூத்தல்

எனக்கு
தேவை சுதந்திரமான வளர்தல்

எனக்கு
தேவை பாடல்கள் நிறைந்த பறவைகள்

ஆதலால்
நான்
பூக்கிறேன்
காய்க்கிறேன்
கனிகின்றேன்

புதிய காலங்களால் நிறைந்து
எதற்கும் அஞ்சாது
காற்றில் ஆடி
மகிழ்ந்து
கிடக்கும்
கிளையாக…

*

5. எக்காலத்தின் சொல் நாம்?
   

இழப்பின் வடுக்களை
சுமந்த
எக்காலத்தின் சொல் நாம்?

இருப்பின் அடையாளங்கள்
தொலைத்த
எக்காலத்தின் சொல் நாம்?

நிகழ் காலத்தின் இயக்கமா?
இறந்த காலத்தின் அமைதியா?
எதிர் காலத்தின் கனவா?
எக்காலத்தின் சொல் நாம்?

அல்லது
இறந்த காலத்தில் உழைப்பாய்
இருந்த சொல்லா?

அல்லது
நிகழ்காலத்தின் இருட்டுக்குள்
திரும்ப திரும்ப
தன்னையே துரத்தி துரத்தி
பிடிக்க முயலும்
வட்டச் சொல்லா?

எக்காலத்தின் சொல் நாம்?

*

6. மந்திரக்கவிதை

மலைகளிலிருந்து மந்திரக்கம்பளத்தில்
பறந்து போன கவிதை …
உலகமெங்கும் மலைகளின்
இன்பங்களை துன்பங்களை வலிகளை
ஒவ்வொரு இதயச்செவிகளுக்கும் கூறியது…

நொந்து மரணத்தை எதிர்பார்த்து
மலைகளுக்குள் கிடக்கும் எளிய
ஜீவனுக்காக
அக்கவிதை தன் இரத்தத்தை சிந்தி
உரக்க ஒலிக்கிறது…

முதலாளிகளின் காலம்
தின்ற தாய்களின் உயிரின் மீதங்களில்
பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்காக மீதமிருக்கும்
பேரொளியின் வலிமையை ஏந்தி
மலைகளிலிருந்து மந்திரக்கம்பளத்தில்
பறந்து போன கவிதை
உங்கள் வாசலின் முன் நிற்கின்றது…

உங்கள் இதயக் கதவை திறந்து
அதன் வலிகளை இன்பங்களை
பாடுகளை செவி கொடுத்துக்
கேளுங்கள்…

பின் மந்திரக் கம்பளத்தில் கவிதையின் அருகில்
ஒளிரும் வார்த்தையாக உருமாறிய
நீங்கள்
எழுதத்தொடங்குவீர்கள்
உங்கள் வாழ்வின் மந்திரக்கவிதையை…

*

7. கைவிடப்பட்டதும் தனித்திருப்பதுமான ஒற்றை முகம்

காலத்தாலும் கடவுள்களாலும்
அதிகாரத்தாலும்
கைவிடப்பட்ட முகம்
மலைகளில் தேயிலை கொழுந்தாய் வளர்ந்திருக்கிறது.

தேசத்தில் தனித்த முகம் கொண்டது.
அந்த முகம்உழைத்து உழைத்து தேய்ந்து கிடக்கிறது…

வரலாற்றின் இருண்டக்கூண்டுக்குள்
கிடந்தாலும் அம்முகம்
அகத்துள் பெரும் கனத்த சிவப்புடன்
சூரியனை உள்ளே வைத்திருக்கிறது.

அம்முகம் கைவிடப்பட்டதின் வலியை
நன்கு உணர்ந்திருக்கிறது.

தனித்திருக்கும் ஒற்றை முகமொன்று
என்னை அக்னி குஞ்சாக்கி
லயத்து வாசலில் ஓங்கி எரியவிட்டது.

எரிந்து எரிந்து
செஞ்சிவப்பாக கைவிடப்பட்டதும்
தனித்திருப்பதுமான ஒற்றை முகம்…

இந்த கவிதையை வாசித்து
தனது முகத்தை அறிய முயல்கிறது.

***

சண்முகம் சிவகுமார் – இலங்கை மலையகத்தில் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் கொட்டகலை இராணியப்பு தோட்டத்தில் பிறந்து வளர்ந்து தற்போது பாடசாலை ஆசிரியராக பணிபுரிகிறார். கடந்த 22 வருடங்களாக எழுத்து துறையில் இயங்கி வருகிறார். கவிதை, சிறுகதை, கட்டுரை, விமர்சனம், பத்தி போன்ற துறைகளில் மலையக சமுதாயம் சார்ந்த படைப்புகளை உள்நாட்டு வெளிநாட்டு சஞ்சிகைகள் பத்திரிகைகளில் எழுதியுள்ளார். மலையகத்தில் இயங்கும் பெருவிரல் என்ற இலக்கிய அமைப்பின் தோற்றுவித்தவர்களில் ஒருவர். காற்புள்ளி கவிதை இதழின் நிர்வாக ஆசிரியர். மின்னஞ்சல் : sivakumarnilu@gmail.com

கா.சிவா

 எழுத்தாளர் எம். கோபாலகிருஷ்ணனின் முதல் நாவல் “அம்மன் நெசவு”. இந்நாவல் வெளிவந்து இருபத்தி மூன்று ஆண்டுகளாகின்றன. இவரது பிற நாவல்களான மணற்கடிகை, மனைமாட்சி, தீர்த்த யாத்திரை மற்றும் வேங்கை வனம் ஆகியவற்றை ஏற்கனவே வாசித்தபின் முதல் நாவலை வாசிப்பது புதுவித உணர்வை அளிக்கிறது. 

  எழுத்தாளர் எம். கோபாலகிருஷ்ணனின் பிற நாவல்கள் பக்க அளவில் பெருநாவல்கள் எனக் கூறத்தக்கவை. அம்மன் நெசவு நூல் பக்க அளவில் சிறியதாக இருப்பினும் அது பேசும் களம் பெருநாவல்களுக்கு சற்றும் குறைவானதில்லை. 

 அந்நியர்களின் படையெடுப்பால் உஜ்ஜயினியிலிருந்து துங்கபத்திரை நதிக்கரையில் சிலகாலம் வாழ்ந்து அங்கிருந்தும் கிளம்பி திருப்பூர் அருகே தங்கி வாழ்ந்த நெசவாளர்களின் வாழ்க்கையை விவரிக்கிறது இந்நாவல். அவர்கள் தங்களுடன் கொண்டுவரும் அம்மனின் பார்வை ஒரு குடும்பத்திலிருந்து விலகி இன்னொரு குடும்பத்தின்மேல் படுவதால் ஏற்படும் விளைவுகளைச் சொல்வதாகவும் கொள்ளலாம். 

    கிராமங்களில் சற்று மேல்கீழ் என்ற சமூக அடுக்கில் இருந்தாலும் ஒருவருக்கொருவர் அனுசரனையாக இருக்கும் இரண்டு சமூகத்தினரிடையே ஒரு சிலர் தங்கள் தனிப்பட்ட வஞ்சத்தினால் ஏற்படுத்தும் சிறு நெருப்பு, பெருந்தீயாக கொழுந்துவிட்டெரிகிறது. அதன் முடிவில் கீழ் நிலையில் இருப்பவர்கள் நிம்மதியான வாழ்வைத்தேடி வேறு இடத்தை நோக்கிச் செல்லவேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். நாவலின் நிகழ்வை மிக எளிமையாக இப்படிச் சொல்லலாம். ஆனால் ஆசிரியர் காட்டும் வாழ்வு மிக நுணுக்கமானதும் விரிவானதுமாகும். 

  எழுத்தாளர் எம். கோபாலகிருஷ்ணன் தன் பெரு நாவல்களில் எல்லா நிகழ்வுகளையும் முழுமையாக காட்டிவிடுகிறார். அதில் இருக்கும் முரணையோ அபத்தத்தையோ கண்டு வாசகன் திகைப்படைவான். ஆனால் முதல் நாவலான அம்மன் நெசவு நாவலில் கோட்டோவியம்போல சம்பவங்களை கோடிட்டு காட்டிவிட்டு நகர்கிறார். அதற்கேற்பவே அத்தியாயங்களும் சில பக்கங்களுக்குள் உள்ளன. இது, தேவையில்லாத ஒரு சொல்கூட இருக்கக்கூடாது என்று வரையறைக்கு உட்பட்ட நவீனத்துவ நாவல்களின் கச்சிதமான வடிவம். வாசகன் கோட்டோவியத்தை தன் கற்பனையால் விரிவாக்கிக் கொள்ளவேண்டும். இதில் கற்பனை வளம் அதிகமாக உள்ளவன் நிகழ்வினைக் கண்டுணர்வதனால் ஏற்படும் திகைப்பையும் சற்று குறைவாக உள்ளவன் துண்டு துண்டான நாவலின் கட்டமைப்பைக் கண்டே திகைப்படையவும் வாய்ப்புண்டு. ஆனால், ஒன்றோடொன்று கோர்த்துக் கொள்ளத் தெரிந்த இலக்கிய வாசகனுக்கு எந்த இடர்பாடும் இருக்காது. 

  நஞ்சப்பன் நெய்யும் ஒரு புடவை பிரகாசமும் அழகும் மிகுந்து தெய்வாம்சக் கலையைக் கொண்டிருக்கிறது. இதனை, மூன்று தலைமுறையாக பூசாரியப்பன் குடும்பத்தில் குடிகொண்டிருக்கும் சௌடேஸ்வரி அம்மன் நஞ்சப்பன் இல்லத்திற்கு குடிபெயர விரும்புகிறாள் என்பதாக ஊரார் முடிவு செய்கிறார்கள். அம்மனை உரிய சடங்குகளுடன் இல்லம் மாற்றுகிறார்கள். இம்முடிவு பூசாரியப்பன் குடும்பத்திற்கு வருத்தத்தை அளிக்கிறது. அதுவும் இளைய தலைமுறையை சேர்ந்த வெள்ளிங்கிரியின் மனதில் ஊர் மீதே வன்மத்தையும் காழ்ப்பையும் ஏற்படுத்துகிறது.

 சாமிக்கு சேவைகள் சரியாக செய்யவேண்டுமே தங்களால் முடியுமா என்ற சந்தேகத்தால் நஞ்சப்பனுக்கும் அவன் மனைவி உண்ணம்மாளுக்கும் முதலில் தயக்கமும் அச்சமுமே தோன்றுகிறது. ஆனால், ஊர் முடிவு செய்ததும் சாமி தங்கள் வீட்டில் குடியேறப் போகிறாள் என்கிற பெருமிதம் அவர்களுக்குத் தோன்றிவிடுகிறது. அவளின் முடிவு அதென்றால் எல்லாவற்றையும் அவளே பார்த்துக் கொள்வாள் என்ற சரணாகதி அதற்கு உதவுகிறது. 

  பூசாரியப்பனின் மகன் வெள்ளிங்கிரி, அடுத்த சமூகத்தைச் சேர்ந்த இவன் குணத்தை ஒத்த மயில்சாமியோடு இணைந்து நெசவாளர்களின் வாழ்விற்கு அடுத்தடுத்து இன்னல்களை அளிக்கிறான். எதிர்பாராத பலவித இடையூறுகளிலிருந்து தங்களைக் காத்துக் கொள்ள நஞ்சப்பனும் ஊர்க்காரர்களும் கடும் பிரயத்தனப்படுகிறார்கள். அதிலிருந்து மீண்டார்களா, அவர்கள் எடுத்த முடிவென்ன என்பதை நாவல் சொல்கிறது. 

  முக்கியமான பிரச்சனையாக நீர் உள்ளது. இதுவரை நீர் எடுத்துவந்த கிணறுகளில் நீர் எடுக்கக் கூடாதென தடுக்கிறார்கள். எதிர்த் தரப்பிலும் மனிதநேயத்தோடு இருக்கும் வெளாந்தோட்டக்காரர் தனது கிணற்று நீரை எடுத்துக் கொள்ள அனுமதிக்கிறார். இருந்தபோதும் நிரந்தரத் தீர்வு வேண்டுமென நெசவாளர்கள் தங்களுக்கென தனியாக கிணறு வெட்ட முயற்சிகள் எடுக்கிறார்கள். அதனை தடுப்பதற்கு எதிர் தரப்பு தங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்கிறார்கள். இந்தக் காட்சிகள் மிகச் சிறப்பாக எழுதப்பட்டுள்ளன. 

 மேல் தரப்பு ஒடுக்க நினைத்து காய்களை நகர்த்துவதும் கீழ்தரப்பு தற்காத்துக் கொள்வதற்கான நகர்வுகளை மேற்கொள்வதும் எப்போதும் நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இதில் குறிப்பிட வேண்டிய ஒன்று மேல் தரப்பில் யாராவது ஒருவர் கீழ்தரப்பின் நியாயங்களை புரிந்தவராகவும் அதற்கு உதவுபவராகவும் இருக்கிறார் என்பது. இராமாயணத்தில் வீடணனும் மகாபாரதத்தில் விதுரரும் இவ்வகையினரின் முன்னோடிகள். உலகை இதுவரை காத்துவரும் அறம் என்பது வெளாந்தோட்டக்காரர் போன்றவர்கள் வழியாகவே கடத்தப்பட்டு நீடித்து வருகிறது என நானும் நம்புகிறேன்.

 எம். கோபாலகிருஷ்ணன் சில வாக்கியங்களில் விரிவான செய்திகளைக் கூறிவிடுகிறார். உதாரணமாக ஒரு அத்தியாயத்தின் இறுதி, கோவில் பந்தலில் நெருப்பு பற்றிக்கொள்வதோடு முடிகிறது. அடுத்த அத்தியாயத்தில் வேறு விவரணைகளுப்பின் இடையே “பந்தல் நெருப்பு பரவுவதற்குள் நல்ல வேளையாய் அய்யாவுவின் கூச்சலில் ஓடிவந்தவர்கள் மணலை இறைத்து அணைத்துவிட்டார்கள்” எனக் கூறிவிட்டு வேறு விசயத்திற்கு செல்கிறது. 

 இது எம். கோபாலகிருஷ்ணனின் ஒரு உத்தியாகவே நாவல் முழுக்க உள்ளது. வாசிக்கும்போது மனம் முன்பின்னாக சென்று வருவது சுவாரசியமாகவே உள்ளது. ஆயினும் சம்பவத்தின் போது நிகழ்வதை வாசகன் ஆழ்ந்து உணருமாறு விவரிப்பதற்கான வாய்ப்பை பயன்படுத்திக் கொள்ளாமல் தவிர்த்துச் செல்வதாகவும் தோன்றுகிறது. இதனை ஆசிரியரும் உணர்ந்தே அடுத்தடுத்த நாவல்களில் விரிவாக எழுதிச் செல்வதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டார் எனவும் கொள்ளலாம். 

  அம்மன் நெசவு நாவலை வாசிக்கும்போது எனக்கு தோன்றிக் கொண்டேயிருந்த ஒன்று இந்த அம்மன் தன்னையே நம்பி நலிந்து வாழும் இவர்களுக்கு ஏதாவது செய்யக்கூடாதா என்று. அற்புதமாகக்கூட வேண்டாம் இயல்பாக இவர்களுக்கு சாதகமாக ஏதையாவது நிகழ்த்தக் கூடாதா என மனம் தவித்தது. ஆனால் அம்மனுக்கு கருணையில்லை. தம்மக்கள் படும் துயரங்களை வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறது. அவர்களும் அம்மனுக்கு விழா எடுக்கிறார்கள் தாங்கள் செல்லுமிடத்திற்கெல்லாம் தூக்கிச் சுமந்து செல்கிறார்கள்.

 இதில் எழும் கேள்வி தங்களுக்கு எதையுமே செய்யாத அம்மனை எதற்கு தூக்கிச் செல்லவேண்டும், பூஜை செய்ய வேண்டும், விழா எடுக்கவேண்டும். எத்தனை யோசித்தாலும் பொருத்தமான பதில் கிடைக்கவில்லை. கொடுத்தாலும் கொடுக்காவிட்டாலும் எங்கள் அம்மன், நாங்கள் வணங்குவோம் என்பது அவர்களுடைய உள்ளுணர்வின் வழிகாட்டல் என்பதாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். 

 ஒட்டு மொத்தமாக பார்க்கும்போது, இந்நாவல் முப்பது ஆண்டுகளுக்குமுன் தமிழக கிராமங்களில் நிகழ்ந்த வெவ்வேறு சமூகத்திற்கிடையே நிகழ்ந்த மோதல்களை காட்டுவதாகக் கொள்ளலாம். கீழிருப்பவர்கள் மேலே வர எத்தனிப்பதும், மேலிருப்பவர்கள் அவர்களைத் தடுத்து கீழேயே வைத்திருக்க துடிப்பதும் உலகம் தொடங்கிய காலம் தொட்டு உலகமெங்கும் நிகழ்வதுதான். இந்தப் பொதுத்தன்மையே நாவலை மிகச் சிறப்பானதாக சுவாரசியமானதாக மாற்றுகிறது. 

 பூத்துக் குலுங்கும் மரத்தின் மலர்களை முகர்ந்து ரசித்த பிறகு அடித்தண்டை ஆராயும் முயற்சி இது. அம்மன் நெசவு எனும் அடித்தண்டு மிகப் பலமானதாக உள்ளதால்தான் மனைமாட்சி, வேங்கை வனம் போன்ற அழகிய வாசமுள்ள பிரமாண்டமான மலர்கள் தோன்றுகின்றன என்பதை உணர்கிறேன். 

  வெளியாகவுள்ள எழுத்தாளர் எம். கோபாலகிருஷ்ணனின் “மனையறம்” நாவலை ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கிறேன்.  

***

கா. சிவா: சிவகங்கை மாவட்டத்திலுள்ள சிவலாங்குடியில் பிறந்தவர். தற்போது சென்னையருகே உள்ள ஆவடியில் வசிக்கிறார். விரிசல், மீச்சிறுதுளி, கரவுப்பழி, ஆழ்தலும் மிதத்தலும் ஆகிய நான்கு சிறுகதை தொகுப்புகளும் “கலைடாஸ்கோப்பினுள் ஓர் எறும்பு” எனும் கவிதைத் தொகுப்பும் “தண்தழல்” எனும் நாவலும் எழுதி வெளியிட்டுள்ளார். சரஸ்துதி எனும் நூல் தற்போது வெளிவந்துள்ளது. மின்னஞ்சல்: sivaangammal1983@gmail.com

மஞ்சுநாத்

      தினசரி வாழ்க்கை செயல்பாடுகளிலிருந்து விலகிச் சென்று தனிமையை நாடுவதற்கு வாழ்வின் அதீதத்தைச் சுவைத்திருக்க வேண்டும், இல்லாவிடில் அதிருப்தியின் சுழலுக்குள் சிக்கியிருக்க வேண்டும். குறிப்பாக நம் நாட்டில் குடும்ப வாழ்விலிருந்து வெளியேறுபவர்கள் அதுவும் மத்திம வயதில் வெளியேறுபவர்கள் துறவுப் பாதையைத் தங்களுக்கான நிவாரணமாக நினைத்து அதையே அதிகம் தேர்வு செய்கிறார்கள்.

துறவுப் பாதையின் ஊடாக இமயமலை, பெருங்கோயில்கள், ஆன்மீக மடங்களை இருப்பிடமாகக் கொண்டவர்கள், ஊர் ஊராகச் சுற்றித் திரிபவர்களோடு சிறிதளவு பழக்கம் உண்டு. அதில் பெரும்பான்மையானவர்கள் தங்களது சுய வாழ்வின் அதிருப்தியின் உந்துதலால் வெளியேறியவர்கள். நாவலின் மையக் கதாபாத்திரமான சுப்ரமணியன் தன்னுடைய குடும்ப வாழ்வின் கட்டுகளிலிருந்து விடுவித்துக்கொள்வதற்கு அதிருப்தியின் வண்டல் சுவையே காரணமாக இருக்கிறது.  

வாழ்வின் தாளமுடியாத நெருக்கடிக்கு உள்ளாகும் மனிதர்கள் அதிலிருந்து வெளியேறுவதற்கு பெரும்பாலும் இரண்டு விதமான வழிகளைத் தேர்வு செய்கிறார்கள் ஒன்று தற்கொலை இரண்டாவது சந்நியாசம். இதில் முதல் வகையைத் தேர்ந்தெடுப்பவர்கள் பெண்களாகவும் இரண்டாவது வகையைத் தேர்ந்தெடுப்பவர்கள் ஆண்களாகவும் இருக்கிறார்கள். எதார்த்தத்தில் இவர்களுக்குப் புரியாதது என்னவெனில் சந்நியாசமும் ஒரு மாபெரும் தற்கொலை. 

சுப்ரமணியன் மீதான அழுத்தமும் அதிலிருந்து அவன் விடுபடுவதற்கான வழிகளின் தெரிவும் கச்சிதமாகக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. நாவல் அவனுடைய உணர்வுகளை முன்வைத்து அவனுடனே நகர்கிறது. குடும்பத்திலிருந்து விடுவித்துக் கொள்வதற்கான எண்ணம் அவனுக்கு திடீரென வந்ததல்ல, அதற்கான விதை முன்பே விதைக்கப்பட்டது. 

சுப்ரமணியின் உலகத்தைத் திறந்து வைத்த அளவிற்கு அவனுடைய  மனைவி பத்மாவின் மீதான வெளிச்சம் போதிய பிரகாசத்தைத் தரவில்லை. இதன் காரணமாக யாக்கை ஆணின் உலகமாகவும் அவனுடைய தனித்த  வெளிப்பாடாகவும் மட்டுமே நிற்கிறது.

சுப்ரமணிக்கும் சாமியப்பாவிற்கும் இடையே நடக்கும் உரையாடல்கள் காத்திரமாக இல்லை. ஒருவேளை சாமியப்பா என்கிற கதாபாத்திரத்தின் கட்டமைப்பு நொய்மை அல்லது ‘மனித வாசனையற்ற இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் தனியாக, தனிமை என்பது உருவமற்ற வெளியில் நடைபயில்வது.’ என்கிற எண்ணத்தோடு பரதேசியான சுப்ரமணியின் நோக்கம் அதற்கான வெளியை உருவாக்காமல் இருந்திருக்கலாம். அவர் மீது சுப்ரமணிக்கு இருக்கும் ஆர்வம் விருப்பமாக மாறவில்லை. எனவே அவர்களுக்கு இடையேயான உரையாடல்கள் எவ்விதமான தரிசனக் கீற்றுகளையும் பாய்ச்சவில்லை. 

நாவலில் என்னைக் கவர்ந்த முக்கியமான அம்சம் திருநங்கையர் உலகம். இது குறித்து கே.ஜே.அசோக்குமார் அளிக்கும் தரவுகள் புதிராகவும் அதிர்ச்சியாகவும் இருக்கின்றன. கருணாகரன் ரேஷ்மியாகும் பரிணாமம் ஒரு சில அத்தியாயங்களில்  நிகழ்ந்துவிடுகிறது, என்றாலும் அதுவே நம்மை  பிரமிப்புக்குள் ஆழ்த்துகிறது. சுப்பிரமணி மீது ரேஷ்மிக்கு இருக்கும் மென்மையான உணர்வு பேருணர்ச்சியாகப் பரிணமிக்கும் போது பால் கடந்த மனித மனங்களின் சுய தாபத்தையும் அதன் அதிகார வெறியையும் உணர முடிகிறது.

பாலியல் விழைவுக்கான அடிப்படை உடலிலிருந்து கிளர்கிறது. உடலே ஆதாரமாக இருக்கிறது. உடலே செயல் புரிகிறது. உடலே அதன் சுவையைக் கிரகித்துக் கொள்கிறது. இவை மனம் பிரதிபலிக்கும் விதத்தில் அதன் வேகமும் விரிவும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. 

சுப்ரமணிக்கும் பத்மாவிற்கும் நிகழும் காதல் திருமணம் ஆரம்பத்தில் விருப்பப்பட்ட வடிவில் அமைந்தாலும் அது தொடர்ந்து அப்படியே இருக்க வேண்டுமென்கிற கட்டாயமில்லை.  தற்போதைய உலகம் வண்ண விளக்குகள் மத்தியில் பெரும் பாய்ச்சல் நிகழ்த்தும் உன்மத்தம் கொண்டது. பிறழ்வுக்கும் பிரிதலுக்குமான காரணம் அனர்த்தமாகி தொக்கி நிற்கும் காலமிது. சுப்ரமணியின் தத்துவ புத்தி தொழில் ரீதியாக அவனுக்கான லாபத்தின் நோக்கில் சிந்திக்கிறது. பத்மாவின் உடல் மீது ஆசையும் மனம் மீது வெறுப்பும் இருக்கிறது. உடல் மீதிருக்கும் ஆசையே அவளிடமிருந்து  விலகி செல்வதற்குத் தடை என்பதால் பத்மாவின் உருவத்தை நரம்பு, ரத்தம், சளி நிரம்பிய உருவகமாக நினைக்க முற்படுகிறான். 

வீட்டை விட்டு வெளியேறிச் சுற்றித் திரிந்து எண்ணம் ஈடுறாமல் பயணம் முடிக்காத யாத்திரிகன் போல் பாதியில் திரும்பி வரும்போது அவனுடைய மகள் அதேவிதமான அசூசையைப் பிரதிபலிக்கிறாள்.

மனதிற்கும் உடலுக்குமான சதிராட்டத்தில்  உடலின் ஆளுமை அதன் தேவை ஆட்டத்தின் முடிவில் அதன் நிலைப்பாடு  குறித்த புரிதல்களை யாக்கை விரிவாக அலசுகிறது. காமம் என்பதின் மீது கவிழும் சலிப்பு குறித்து நுட்பமான அவதானிப்பு நாவலின் பலத்தைக் கூட்டுகிறது. யாக்கையின் புரிதலுக்கும் விரிதலுக்கும் அதுவே திடமான உள்ளீடு. நல்ல முயற்சிக்கும் மாறுபட்ட சிந்தனைக்கும் ஆழமான அனுபவத்திற்கும் எழுத்தாளர் கே.ஜே. அசோக்குமாருக்கு பாராட்டுகள்.

***

மஞ்சுநாத் – புதுச்சேரியை சேர்ந்தவர். விமர்சகர், பயணி, வரலாற்று ஆய்வாளர். தற்போது புதுச்சேரி அரசின் ஆயுஷ் துறையில் மூத்த சித்த மருத்துவ மருந்தாளுநராக பணியாற்றுகிறார். குதிரைக்காரனின் புத்தகம், உடனுறை இடாகினி ஆகிய சிறுகதைத் தொகுப்புகளும், டால்ஸ்டாயின் மூன்று கண்கள் கட்டுரைத் தொகுப்பும் வெளிவந்துள்ளன. சமீபத்தில் வெளியான ‘அப்பன் திருவடி’ நாவல் தமிழ் இலக்கியத்தில் இமயமலையின் பேரழிவு குறித்து முதல் முதலாக பேசி புதியதொரு களத்தையும் அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. மின்னஞ்சல் : manjunath.author@gmail.com

1.

செத்த பறவை
மெத்தப் படித்த
சொச்ச அறிவை
வெச்ச இடமும்
வானம் என விரிஞ்சதே

2.

கேட்டிலையோ

காற்றுக்கு வாய் இருந்தால்
(இருந்தால் என்ன, இருக்கிறது)
வாய் திறந்து பேச முடிந்தால்
(முடிந்தால் என்ன, முடியும்)
கேட்க ஒரு செவி வாய்த்தால்
(வாய்த்தால் என்ன, வாய்த்திருக்கிறது)
அதுவும்
(அதுவும்)
மறுமொழி உரைத்தால்
(உரைத்தால் என்ன,
உரைக்கிறது உரைக்கிறது)

3.

முரட்டுத்தனமாக
மேவு என்மேலே
என்பு நொறுங்க
இயங்கு

என் குறிக்குப் பேய் பிடித்தது போல்
உன் குறிக்கும் பிடித்ததா

ஒருவருக்கொருவர்
பேய் ஓட்டிக்கொள்ளும் ஏற்பாடுதானா இது

தணிந்த பிறகு

யட்சி இல்லையா
தேவி இல்லையா
வெறும் பெண்ணா

சாமியில்லையா
அனங்கனில்லையா
வெறுமனே ஆணா

தலையணையெங்கும்
சிதறியிருக்கிற
மலரிதழ்கள்

ஓங்கி அறைந்த அதிர்ச்சியில்
கிடக்கும்
உள்ளாடைகள்

அதோ
மெளனமாய்
வீசிக்கொண்டிருந்த அலைகளின் சத்தம்
மெல்லக் கூடுவதைக் கேள்

பகல் பன்னிரண்டு மணிக்குச்
சூர்யோதயம்

அதோ
குளித்துக் கூந்தல் உலர்த்தி வருகிறாள் பார்

(உடுக்கை ஒலிக்கிறது)

4.

கோழியின் கால்களில்
நட் சத் ரம்
பதித்துப் பதித்து நடக்குமது
எத்தனை நட்சத்ரங்களைத்தான் நடுகிறது
எண்ண எண்ணத் தீராத
சூட்சுமம் புரிந்தது இப்போது

5.

நான் கால்களை
பிடித்துக்கொண்டேன்

அவர்
கைகளிரண்டையும் சேர்த்து அழுத்திக்கொண்டார்

முகவாய்க்கட்டையையும்

தாதி
முகத்தில் பொருத்தினாள்
ஆவி பிடிக்கும் கருவியை

குழந்தை
வீல் வீல் என அழுதது

அழுகிற அளவு
வலி இல்லை?

குழந்தை
அழுதது
வேறு சில காரணங்களுக்காக

6.

+

பார்க்கும் எண்களையெல்லாம் கூட்டுகிறேன்
டூவீலர்கள் கார்களின் வண்டி எண்களை
கடைகளின் பதிவு எண்களை
வீடுகளின் கதவு எண்களை
கண்ணால் காண்கிற எண்கள் அனைத்தையும் கூட்டுகிறேன்
வெறிபிடித்தது போல
கூட்டுகிறேன்
கூட்டிக்கூட்டி ஒரே எண்ணாக்க முயல்கிறேன்
ஒன்றாய்
ஒத்துமையாய்
ஒண்ணுக்கொண்ணாக

***

மதார் – கவிஞர். வெயில் பறந்தது, மாயப்பாறை ஆகிய இரண்டு கவிதைத் தொகுப்புகள் வெளிவந்துள்ளன. விஷ்ணுபுரம் – குமரகுருபரன் விருது, கோவை விஜயா வாசகர் வட்டத்தின் மீரா விருது உள்ளிட்ட விருதுகளைப் பெற்றுள்ளார். kavithaigal.in இணைய இதழின் பொறுப்பாசிரியர்களில் ஒருவர். தொடர்ந்து கவிதைகள் எழுதி வருகிறார். மின்னஞ்சல் : matharmohideen24@gmail.com

ராம்

“வா அஷோக்கு… எப்டி இருக்க?”

“உயிரோட இருக்கேன்”

“உயிரோட… ஏண்டா? அவ்ளோ ப்ரச்சனையா?”

“ப்ரச்சனலாம் ஒண்ணுமில்ல… நாம இருக்கறதுக்கு ரெண்டே ரெண்டு பைனரி ஸ்டேட்ஸ் தான் இருக்கு. மத்ததெல்லாம் நாமளே உருவாக்கிக்கறதுதான, அதான்…”

“ . . . “

*

“ணா… காஃப் ஸிரப் ஒரு பாட்டில்”

“வா தம்பி… ரொம்ப நாளாச்சு பாத்து! எப்போ வந்த ஊருக்கு?”

“போன வாரம்”

“லீவா? அப்பா எப்டி இருக்காரு?”

“அவரு சாவுக்குதான் வந்திருக்கேண்ணா”

“ . . . “

*

“ஏம்ப்பா அசோக்கு… அப்பா போயி ஒரு வருசம் ஆச்சு… அம்மா இங்க தனியா இருக்கு… நீயும் இங்கயே ஒரு வேலயப் பாத்துக்கிட்டு கலியாணம் பண்ணி செட்டில் ஆவலாம்ல?”

“ம்… பண்ணலாம் அத்த…”

“எங்க… இதயேதான் சொல்லிட்டு இருக்க எப்ப கேட்டாலும்”

“பண்ணிறலாம் அத்த”

“அம்மாவ இங்க தனியா வுட்டுட்டு நீ உம்பாட்டுக்கு வெளியூர்ல இருக்கறது அவ்ளோ நல்லால்லப்பா… அவ்ளோதான் சொல்ல முடியும்”

“அம்மாக்கு தனியா இருக்க முடியலன்னா அவங்க எங்கூட வந்து இருக்கறது ஈஸியா? இல்ல, அம்மாக்கு தொணையா நான் இங்க வந்து, புதுசா ஒரு வேல பாத்து, இன்ட்ரஸ்ட்டே இல்லாம கல்யாணம் பண்ணிட்டு, எங்க ரெண்டு பேருக்குள்ள ஏதோ ப்ரச்சனன்னு அம்மா நெனச்சுக்கிட்டு அந்தப் பொண்ணுகூட எனக்கு ப்ரைவஸி வேணும்னு அவங்க இன்னும் கொஞ்சம் தள்ளிப் போயி தனியா இருக்கறது ஈஸியா?”

“ . . . “

*

“ஏண்டா வெண்ண… இருட்டுல ஒக்காந்து வேல பண்ணிட்டு இருக்க! லைட்டு போட்டுக்க வேண்டியதுதான”

“ம்… தோணல”

“ஏன் தோணப் போகுது? இப்டியே வொர்க் பண்ணிட்டு இரு… இன்னும் ரெண்டு வருஷத்துல கண்ணு தெரியாமப் போயிரும்… அப்ப தோணும்”

“ஆவுதான்னு பாப்போம்… இத்தன வருஷமா கண்ணு தெரிஞ்சு கிளிச்சத விட அது கொஞ்சமாவது இன்ட்ரஸ்ட்டிங்கா இருக்கும்ல? ஏன், கண்ணு தெரியற தொண்ணூறு பர்செண்ட்ல இருக்கறத விட கண்ணு தெரியாத பத்து பர்செண்ட்ல, அதுலயும் பார்வை இருந்து அப்றம் கண்ணு தெரியாமப் போன இன்னும் கம்மியான பாப்புலேஷன்ல ஒருத்தனா இருந்தா நல்லாதான இருக்கும்?”

“நீ இருட்டுலயே கெடந்து சாவு”

*

“ஹாய் அஷோக்”

“ஹேய் ரம்யா”

“செம பிஸியா வொர்க் பண்ணிட்டு இருக்க போல! ஒரு சின்ன பிரேக் எடுக்கலாம்ல?”

“யா… வில் டூ”

“அப்டி என்ன ஸ்க்ரீன்லேந்து கண்ண எடுக்க முடியாத அளவுக்கு இம்ப்பார்ட்டண்ட் வொர்க்?”

“நெஜமாவே இன்ட்ரஸ்ட்டோட கேக்கறேன்னா எக்ஸ்ப்ளெய்ன் பண்றேன். பட் சம்பந்தமே இல்லாத ப்ராஜெக்ட்ல இருக்கற வொர்க்க எப்டி புரிஞ்சுக்குவேனு எனக்கு தெரியல”

“ஷப்பா! ஒரு காஃபி சாப்பிடலாமானு கேக்கதான் வந்தேம்ப்பா?”

“ஸீ, ஐம் நாட் யுவர் பாஸ்… நீ காஃபி சாப்ட என்கிட்ட ஏன் பர்மிஷன் கேக்கற?”

“ ப்ச், **** ”

*

“இன்னிக்கு க்ளைமேட் நல்லா இருக்குல்ல? மழ வந்தா சூப்பரா இருக்கும்”

“வெதர்”

“என்னது?”

“க்ளைமேட் இல்ல… வெதர்”

“ஏதோ ஒண்ணு”

“இல்ல… க்ளைமேட் ஒரு எடத்துல பல வருஷத்துக்கு இருக்கற பேட்டர்ன் பேஸ் பண்ணிணது… சென்னைல இன்னிக்கு கூலா இருக்கறதனால…”

“அடப் போடா”

*

“ப்பா! ரொம்ப நாளாச்சுடா இப்டி ஒரு படத்தப் பாத்து! செமயா இருந்துச்சுல?”

“ம்…”

“அந்த ஸ்லோ மோஷன் ஃபைட் ஸீன் வெறித்தனம்ல?”

“ம்…”

“நல்லா எஃபர்ட் போட்டிருக்காங்கடா… இவ்ளோ பாத்து பாத்து இப்பலாம் யாரும் படமே எடுக்கறதில்லேல?”

“ஏண்டா, ஊருக்கு வெளில இருக்கற க்ரைம் ஸ்பாட் வரைக்கும் ஜீப்ல வர்ற ஹுரோ அவன் கூடவே வந்த கான்ஸ்டபிள் கிட்ட ஸ்பாட்டுக்கு வந்தப்புறம்தான் கேஸ் டீட்டெய்ல்ஸ் கேப்பானா? நமக்கு படம் க்ரைம் ஸ்பாட்லதான் ஆரம்பிக்குதுன்னா அதுக்காக அவங்க கான்வர்ஸேஷனும் அங்கதான் ஸ்டார்ட் ஆகணுமா? அந்த சீன்லயே எனக்கு படம் ப்ரிட்டென்ஷியசா தோண ஆரம்பிச்சுருச்சு…”

“டேய், யார்றா நீயி… ஒன்னயெல்லாம் எவன்டா படம் பாக்க வரச்சொன்னான்… ச்சை!”

*

“ஹலோ”

“ஹலோ… அசோக்கு… யாருன்னு தெரியுதா?”

“இல்ல… யாரு?”

“கண்டுபுடி பாப்போம்”

“தெரியலெங்க… உங்க நம்பர் நான் ஸேவ் பண்ணல”

“எப்பிடி தெரியும்… அப்பப்ப பாத்து, ஃபோன் பண்ணி பேசினாதான தெரியும்! வெங்குடு மாமா பேசறேண்டா”

“சொல்லுங்க மாமா”

“எப்பிடி இருக்க?”

“உயிரோட இருக்கேன் மாமா”

“ . . . “

“ . . . “

“சென்னையிலதான் இருக்கியா?”

“ஆமா மாமா”

“என் நம்பர் ஸேவ் பண்ணி வெச்சுக்கோப்பா! அடிக்கடி பேசுவோம்”

“எதுக்கு?”

“எதுக்கா? நல்லாக் கேட்ட போ! அம்மாவும் போயாச்சு… இனிமே ஒனக்கு ஆகவேண்டியதெல்லாம் நாங்கதான பாத்துக்கணும்”

“என்ன ஆகணும்?”

“கல்யாணம்?!”

“மாமா, உங்க நம்பர நான் ஸேவ் பண்ணட்டுமா வேணாமா?”

“என்ன?! ஏண்டா அப்பிடி கேக்கற? ஸேவ் பண்ணி வெய்யிடா”

“இல்ல, இந்த மாதிரி பேசத்தான் அடிக்கடி கூப்பிடுவீங்கன்னா உங்க நம்பர ஸேவ் பண்ணி வெச்சு இனிமே கால் பண்ணும்போது எடுக்காம இருப்பேன். இல்லேனா அட்லீஸ்ட் இன்னிக்கு மாதிரி யாருன்னு தெரியாமயாவது எடுத்து பேசுவேன்”

*பீப்*

***

ராம் – சென்னையில் ஆங்கிலத் துணைப் பேராசிரியராக பணிபுரிந்து கொண்டிருக்கிறார். தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கு இவர் மொழிபெயர்த்து இரண்டு சிறுகதைத் தொகுப்புகள் வெளிவந்துள்ளன. சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் முனைவர் பட்டப் படிப்பை அண்மையில் முடித்து, மொழிபெயர்ப்பு, புனைவாக்கம் ஆகிய தளங்களில் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறார். மின்னஞ்சல் முகவரி : ram.mech.sharma@gmail.com

கேத்தரீன் மான்ஸ்ஃபீல்ட்

தமிழில் : அரவிந்த் வடசேரி

“நீ ரொம்ப நல்லா இருக்கே” என்று உற்சாகமாக கூவினார் முதியவர் திரு வுட்ஃபீல்ட். தனது நண்பர் ‘முதலாளி’யின் மேஜைக்கு எதிரில் இருந்த பச்சை நிற தோல் நாற்காலியில் தள்ளுவண்டியிலிருந்து எட்டிப்பார்க்கும் குழந்தையைப் போன்று எட்டிப்பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தார். அவர் பேசி முடிந்து கிளம்பும் தறுவாயில் இருந்தார். ஆனால் அவருக்கு கிளம்ப மனமில்லை. ஓய்வுபெற்று பக்கவாதம் வந்தபிறகு, மனைவியும் பெண்பிள்ளைகளும் அவரை வாரம் முழுவதும் வீட்டிலேயே அடைத்து வைத்திருக்கின்றனர், செவ்வாய்க் கிழமைகள் தவிர. செவ்வாய்க் கிழமைகளில் சீவி சிங்காரித்து பகல் பொழுதில் கொஞ்சம் நேரம் நகரத்தில் கழிக்க அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். இருப்பினும் அவர் அங்கே என்ன செய்வார் என்பதை அவர்களால் கற்பனை செய்ய இயலவில்லை. அவருடைய நண்பர்களுக்கு தொல்லையாக இருப்பாராக இருக்கும் என எண்ணிக்கொண்டனர். எப்படியாகினும், மரம் தனது கடைசி இலைகளைப் பற்றிக்கொள்வதுபோன்று நாம் இறுதியாக அனுபவித்த இன்பங்களைப் பற்றிக்கொள்கிறோம். அப்படித்தான் பெரியவர் வுட்ஃபீல்ட் ஒரு சுருட்டைப் புகைத்தபடி ஏறக்குறைய பொறாமையுடன் அலுவலகத்தின் சக்கர நாற்காலியில் சுழன்று கொண்டிருக்கும், தடித்து சிவந்த, தன்னைவிட ஐந்து ஆண்டுகள் முதியவர் எனினும், இன்னமும் திடமாக, இன்னமும் அதிகாரமாக இருக்கும் முதலாளியை வெறித்துப் பார்த்தபடி அங்கே அமர்ந்திருந்தார். அவரைக் காண அனைவருக்கும் நன்றாகத்தான் இருக்கும். 

ஏக்கம் தொனிக்க, ஆராதனைப் பொங்க அந்த முதிர்ந்த குரல் சொன்னது,”நிஜமாவே இங்கே நல்லாத்தான் இருக்கு.”

“ஆமா, இங்கே போதிய வசதி இருக்கு,” முதலாளி ஒப்புக்கொண்டார், அவர் ஃபினான்ஷியல் டைம்ஸ் பத்திரிகையை தாள்கிழிக் கத்தி கொண்டு திருப்பிப் போட்டார். உண்மையில் அவர் அந்த அறை குறித்து பெருமிதம் கொண்டிருந்தார்; அதை பிறர் மெச்சுவதை பெரிதும் விரும்பினார், குறிப்பாக முதியவர் வுட்ஃபீல்ட். மஃப்ளர் அணிந்த அந்த நலிந்த கிழட்டு உருவத்தின் பார்வை முழுவதும் படும்படி அதன் மத்தியில் இருத்தப்பட்டிருப்பது அவருக்கு ஒரு ஆழ்ந்த திடமான மனநிறைவைத் தந்தது. 

“சமீபத்திலதான் கொஞ்சம் சரி பண்ணினேன்,” என்று அவர் விளக்கினார், கடந்த – எவ்வளவு?- வாரங்களைப் போலவே. “புது தரைவிரிப்பு,” பெரிய வெண்ணிற வட்டங்கள் கொண்ட அடர் சிவப்பு நிறத் தரை விரிப்பினைக் கைகாட்டினார் அவர். “புதுசு,” பெரிய புத்தக அலமாரியும் முறுகிய சர்க்கரைப் பாகு போன்ற கால்களைக் கொண்ட மேஜையும் இருந்த பக்கம் தலை அசைத்தார். “மின்சார வெப்பமூட்டி!” சாய்ந்தவாக்கிலிருந்த செப்புத் தட்டில் மிக மென்மையாக தகதகத்துக் கொண்டிருந்த ஐந்து ஒளி ஊடுருவும் முத்துப் போன்ற பஜ்ஜிகளின் பக்கம் ஏறக்குறைய ஆரவாரமாக கை வீசினார். 

ஆனால் பேய் உலவும் புகைப்படக்காரர்களின் பூங்காவில், புகைப்படக்காரர்களின் புயல் மேகங்களைக் பின்னணியில் கொண்ட, கடுமையான முகத்தோற்றம் கொண்ட சீருடை அணிந்த ஒரு பையனின் புகைப்படத்தின்பால் முதியவர் வுட்ஃபீல்டின் கவனத்தை அவர் திருப்பவில்லை. அது புதியது அல்ல. ஆறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அது அங்கே இருக்கிறது. 

“உன் கிட்டே ஒண்ணு சொல்லணும்னு நினைச்சேன்,” முதியவர் வுட்ஃபீல்ட் சொன்னார், அவரது கண்கள் நினைவுகூர்தலில் மங்கின. “என்ன அது..? காலையில் கிளம்பும்போது அது மனசில இருந்தது.” அவரது கைகள் நடுங்கத் தொடங்கின. அவரது தாடிக்கு மேல் சிவப்புத் திட்டுகள் தோன்றின. 

பாவம் கிழட்டுப் பயல், இறுதிக்காலத்தில் இருக்கிறான் என்று முதலாளி நினைத்தார். கருணை பொங்க, அவர் முதியவரைப் பார்த்துக் கண்ணடித்து, விளையாட்டாகச் சொன்னார், “என்னண்ணு நான் சொல்றேன். நீ திரும்பி வெளியே மீண்டும் குளிருக்கு போகும்போது இதமாக இருக்கச் செய்யும் ஒன்றின் சில துளிகள் என் கிட்ட இருக்கு. அருமையான சரக்கு. குழந்தைக்கு கூட ஒண்ணும் பண்ணாது.” அவரது கடிகாரச் சங்கிலியிலிருந்து ஒரு சாவியை எடுத்து மேஜையின் அடியில் இருந்த ஒரு அடுக்கைத் திறந்து இருண்ட நிறம் கொண்ட குட்டையான குப்பி ஒன்றை இழுத்தெடுத்தார். “இதுதான் மருந்து,” அவர் சொன்னார். “இதை எனக்குத் தந்தவர் சத்தம் காட்டக்கூடாதுன்னு சத்தியம் வாங்கி இது விண்டோர் அரண்மனையின் நிலவறையிலிருந்து வந்ததுன்னு சொன்னார்.”

அதைக்கண்டு முதியவர் வுட்ஃபீல்ட் வாய் பிளந்தார். முதலாளி ஒரு முயலை எடுத்து காட்டியிருந்தால்கூட அவர் இவ்வளவு வியந்திருக்க மாட்டார்.

“விஸ்கி தானே அது?” என்று அவர் மிகவும் சன்னமாகக் கேட்டார்.                  

முதலாளி குப்பியைத் திருப்பி அன்பாக அதன் மீதிருந்த பெயரைக் காட்டினார். விஸ்கிதான் அது. 

“உனக்குத் தெரியுமா,” அவர் சொன்னார், முதலாளியை மிகக் கூர்ந்து, அதிசயித்துப் பார்த்தபடி, “வீட்டில என்னை இதைத் தொடக்கூட விடமாட்டாங்க.”. அவர் அழ தொடங்கிவிடுவார் போலத் தெரிந்தது. 

“அப்படியா! இது தான் நாம் பெண்களை விட கொஞ்சம் அதிகம் தெரிஞ்சவுங்கன்னு சொல்லறது,” மேஜையின் மீதிருந்த இரண்டு கிளாஸ்களையும் பாட்டில் தண்ணீரையும் பாய்ந்தெடுத்து தாராளமாக ஒரு விரக்கடை இரண்டிலும் ஊற்றினார். “சாப்பிடு, நல்லா இருக்கும். இதுலயெல்லாம் எப்பவும் தண்ணி சேக்கக் கூடாது, இந்த மாதிரி சரக்கை எல்லாம் கலப்படம் செய்யறது தெய்வகுத்தமாயிடும். ஆஹ்.”. அவர் தன்னுடைய கிளாஸை வாயில் கவிழ்த்து, அவசரமாக கர்சீப் எடுத்து மீசையைத் துடைத்த பிறகு தனது கிளாஸை தொடை மீது வைத்து தேய்த்துக் கொண்டிருந்த முதியவர் வுட்ஃபீல்டை ஆவலுடன் பார்த்தார். 

அந்த முதியவர் அதை முழுங்கினார், ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்துவிட்டு சன்னமாகச் சொன்னார், ”வித்தியாசமா இருக்கு!”

ஆனால் அது அவரை சூடேற்றியது; அவருடைய உறைந்த முதிர்ந்த மூளைக்குள் ஊர்ந்து சென்றது – அவருக்கு நினைவிற்கு வந்தது. 

“ஆ, இதுதான், உன்கிட்ட சொல்லணும்னு நினைச்சேன்.” அவர் சொன்னார், இருக்கையிலிருந்து சற்றே மேலெழும்பியபடி. “எங்க வீட்டுப் பெண்கள் போன வாரம் பாவம் ரெக்கியோட கல்லறையைப் பாக்க பெல்ஜியம் போயிருந்தாங்க, எதேச்சையா உன் பையனோடதையும் பாத்தாங்களாம். ரெண்டும் ரொம்ப பக்கம் பக்கம் இருக்கும்போல.”

 முதியவர் வுட்ஃபீல்ட் கொஞ்சம் நிறுத்தினார், ஆனால் முதலாளி பதிலுக்கு எதுவும் சொல்லவில்லை. அவருடைய இமையிதழ்கள் லேசாகத் துடித்தது அவர் சொன்னதைக் கேட்டார் என்பதற்கு சான்றாக இருந்தது.

“அந்த இடத்தை வெச்சிருக்கறது பத்தி பெண்களுக்கு ரொம்பவுமே சந்தோஷம்”, அந்த முதிய குரல் உற்சாகமாகச் சொன்னது. “அழகா பாத்துக்கறாங்க. வீட்டில இருந்தாக் கூட இவ்வளவு நல்லா இருக்காதாம். நீ போனதில்லை இல்லையா, போயிருக்கியா?”.

“இல்லை, இல்லை!” பல காரணங்களால் முதலாளி அங்கே சென்றதில்லை.  

 “அது இருக்குமாம் பல மைல் தூரத்துக்கு,” முதியவர் வுட்ஃபீல்டின் குரல் நடுங்கியது, “ஒரு பூங்கா மாதிரி சுத்தமா இருக்காம். எல்லா கல்லறையிலும் பூச்செடி வளக்கிறாங்களாம். நல்ல அகலமான பாதைகள்.” நேர்த்தியான அகலமான பாதைகளை அவர் எவ்வளவு விரும்பினார் என்பது அவரது குரலில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அந்த இடைவெளி மீண்டும் வந்தது. பிறகு அந்த முதியவர் வியப்பூட்டும்படி மிகுந்த உற்சாகம் கொண்டார். 

“தெரியுமா? ஹோட்டல்லே கொஞ்சம் ஜாம் கேட்டதுக்கு பில் போட்டுட்டாங்களாம். “ அவர் கூவினார். “பத்து பிராங்க்! கொள்ளைன்னு நான் சொல்லுவேன். ஒரு சின்னக் கிண்ணம், ஜெர்ட்ரூட் சொல்லுவா ஒரு அரை கிரவுன் துட்டு அளவுதான்னு. அதிலயும் ஒரே ஒரு ஸ்பூன் அளவு கூட எடுக்காததுக்கு பத்து பிராங்க். அவுங்களுக்கு ஒரு படிப்பினையா இருக்கட்டும்னு ஜெர்ட்ரூட் அந்தக் கிண்ணத்தை எடுத்துட்டு வந்துட்டா. அதுவும் ரொம்ப சரிதான்; அவுங்க நம்ம உணர்வுகளை இல்லை காசாக்குறாங்க. அங்கே சுத்திப்பாக்க போனதினால நாம எவ்வளவு வேணும்னாலும் பணம் கொடுப்போம்னு நினைக்கிறாங்க போல.”. அவர் கதவு பக்கம் பார்வையைத் திருப்பினார். 

“ஆமாமா!” என்று முதலாளி உரத்து சொன்னார். இருப்பினும் எது குறித்து அப்படிச் சொன்னார் எனும் எந்த எண்ணமும் அவருக்கு இருக்கவில்லை. அவர் மேஜையை சுற்றி வந்து தடுமாறும் காலடிகளைப் பின்தொடர்ந்து அந்த மனிதரை வழியனுப்பினார். வுட்ஃபீல்ட் கிளம்பிவிட்டார். 

நெடுநேரம் முதலாளி அப்படியே சூனியத்தை வெறித்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், தலை நரைத்த அலுவலகப் பணியாளர் அவரைப் பார்த்துக் கொண்டு, நடக்க கூட்டிச் செல்வதை எதிர்பார்க்கும் நாயைப்போல அவரது கவனத்தைக் கலைக்காமல் அந்தப் புறாக்கூண்டு அறையின் உள்ளே புகுவதும் வெளியேறுவதுமாக இருந்தார். பிறகு, “மாசே, அரைமணி நேரத்துக்கு நான் யாரையும் சந்திக்க மாட்டேன், யாரையுமே, புரிஞ்சுதா?” என்று முதலாளி கூறினார்.

“ரொம்ப நல்லதுங்க ஐயா.”

கதவு மூடப்பட்டு, உறுதியான எடைமிகுந்த காலடிகள் வைத்து அந்தப் பொலிவான தரைவிரிப்பினைத் திரும்பிக் கடந்து, அந்த தடித்த உடல் ஸ்பரிங்க் பொருத்திய இருக்கையில் சரிந்து முன்னால் நகர்ந்து கைகளால் முகத்தை மூடினார் முதலாளி. அவருக்கு அழவேண்டும் போல இருந்தது, அபபடித்தான் முடிவு செய்திருந்தார், அதற்காக தயாரானார். 

 முதியவர் வுட்ஃபீல்ட் எதிர்பாராமல் பையனின் கல்லறையைக் குறிப்பிட்டது அவருக்கு மிகுந்த அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நிலம் திறந்து அந்தப் பையன் படுத்திருப்பதையும் வுட்ஃபீல்டின் வீட்டுப் பெண்கள் குனிந்து அதை உற்றுப்பார்த்துக் கொண்டிருப்பதையும் அவர் நிஜமாகவே கண்டதைப்போல இருந்தது அவருக்கு. அது இயல்புக்கு மாறானதாக இருந்தது. ஆறு வருடங்களுக்கு மேல் கடந்திருந்தபோதும் இப்போதும் எந்த மாற்றமுமின்றி அவனுடைய சீருடையில் மாசுமருவற்று என்றென்றைக்குமாக உறங்கிக்கொண்டிருப்பதைத் தவிர வேறொன்றாக முதலாளி அவனைப் பற்றி எண்ணியதே இல்லை. “என் மகனே!” முதலாளி வேதனையில் முனகினார். இருப்பினும் கண்ணீர் எதுவும் வந்திருக்கவில்லை. கடந்த காலத்தில், பையனின் மரணத்தின் பிறகான ஆரம்பத்தில், சில மாதங்கள், ஏன், சில ஆண்டுகள் வரைக்கும் கூட இந்தச் சொற்களை உச்சரிப்பதே மூர்க்கமான, அடக்கமுடியாமல் தேம்பித்தேம்பி அழுவதைத் தவிர வேறு எதுவும் ஆற்றுப்படுத்த முடியாத, ஒரு துயரத்தால் அவர் ஆட்கொள்ளப்பட போதுமானதாக இருந்தது. காலம் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தாது என அப்போது அவர் அனைவரிடமும் தீர்மானமாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். பிற மனிதர்கள் வேண்டுமானால் மீண்டு வந்து அவர்களின் இழப்பை வாழ்ந்து மறக்கலாம், ஆனால் அவர் அப்படியில்லை. இது எப்படிச் சாத்தியம்? அவரது மகன் அவருக்கு ஒரே பிள்ளை. அவன் பிறந்ததில் இருந்தே அவனுக்காகத்தான் அவர் இந்தத் தொழிலைக் கட்டமைத்து வந்தார். அந்தப் பையனுக்காக இல்லையெனில் இதற்கு வேறு எந்தப் பயனும் இல்லை. மொத்த வாழ்க்கையுமே வேறு எந்த நோக்கமும் அற்றதாக மாறியிருந்தது. தான் விட்ட இடத்திலிருந்து தன்னுடைய காலடித்தடத்தை முன்னெடுத்து அந்தப் பையன் செல்வான் எனும் நம்பிக்கை எப்பொழுதும் கண்முன் தெரியாவிடில், எப்படி அவரால் தன்னைத்தானே அடிமைப்படுத்தி, சுயத்தை நிராகரித்து, இவ்வளவு ஆண்டுகள் இந்த பூமியில் தொடர்ந்திருக்க முடியும்? 

அந்த நம்பிக்கை நிறைவேற்றப்படுவது அவ்வளவு நெருங்கியிருந்தது! அந்தப் பையன் போருக்கு முன்னான ஒரு வருடம் அவரது அலுவலக்கத்தில்தான் வித்தைகளை கற்றுக்கொண்டு இருந்தான். ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாகத்தான் புறப்பட்டு வந்துக்கொண்டிருந்தனர். ஒரே இரயிலில்தான் இருவரும் திரும்பிச் சென்றனர். அந்தப் பையனின் தந்தை என்பதற்காக எவ்வளவு பாராட்டுகளை அவர் பெற்றார்! அதிசயிக்கும் வகையில் அவன் அவ்வளவு அழகாக அனைத்தையும் கையாண்டான். பணியாளர்களிடம் அவனுக்கிருந்த நன்மதிப்பு, கிழவன் மாசே உட்பட ஒவ்வொரு பெயர் தெரியாத பணியாளருக்கும்கூட அவனுடன் இருப்பது போதுமானதாக இருக்கவில்லை. அவனைக் கொஞ்சமும் செல்லம் கொஞ்சவில்லை. இல்லை, அவன் இயல்பாகவே திறமையானவனாக, ஒவ்வொருவருக்கும் தேர்ந்த ஒரு சொல் கொண்டவனாக, சிறுவனின் சாயல் கொண்டவனாக, அனைத்திற்கும் “ஆஹா, அற்புதம்” எனச் சொல்பவனாக இருந்தான்.

அப்படி ஒன்று நடக்கவேயில்லை என்பதுபோல முற்றாக முடிந்துவிட்டிருந்தது எல்லாம். மாசே அவரிடம் கையளித்த தந்தியினால் உலகமே இடிந்து அவரது தலையில் விழுந்தபோது அந்த நாள் வந்தது. “இந்தச் செய்தியை உங்களுக்கு தெரிவிப்பதில் ஆழ்ந்த வருத்தமடைகிறோம்..” வாழ்க்கையே நாசமான, சிதறுண்ட ஒரு மனிதனாக அவர் அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பினார். 

ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன், ஆறு ஆண்டுகள்.. எவ்வளவு வேகமாக காலம் கடந்து சென்றது! அது நேற்று நிகழ்ந்தது போல உள்ளது. முதலாளி முகத்திலிருந்து கையை எடுத்தார். அவருக்கு வியப்பாக இருந்தது. அவருக்கு தவறாக ஏதோ நிகழ்ந்துவிட்டது போலத் தெரிகிறது. அவர் எப்படி உணர வேண்டும் என நினைக்கிறாரோ அப்படி அவர் உணரவில்லை. அவர் எழுந்து பையனின் புகைப்படத்தை ஒரு முறை பார்க்க முடிவு செய்தார். ஆனால் அது அவருக்கு பிடித்தமான அவனுடைய புகைப்படம் அல்ல; அதன் முகத்தோற்றம் இயல்பாக இல்லை. அது உணர்ச்சிகளற்று, சொல்லப்போனால் கடுமையான தோற்றம் கொண்டிருந்தது. அந்தப் பையன் ஒருபோதும் அப்படி இருந்ததில்லை. 

அந்த நேரம் ஒரு ஈ அவரது அகன்ற மைச் சட்டியில் விழுந்ததைப் பார்த்தார்; அது பலவீனமாக எனினும் வெறிகொண்டு தட்டுத்தடுமாறி வெளியேற முயன்றுக்கொண்டிருந்தது. உதவி! உதவி! என போராடும் அந்தக் கால்கள் சொல்லின. மைச்சட்டியின் உட்புறம் ஈரமும் வழுக்கலும் கொண்டதாக இருந்தது; அது மீண்டும் மீண்டும் உள்ளே விழுந்து நீந்தத் தொடங்கியது. முதலாளி ஒரு பேனாவை எடுத்து அந்த ஈயை மசியிலிருந்து வெளியே எடுத்தார். அதை ஒரு உறிஞ்சு காகிதத்தின் மீது உதறினார். ஒரு கணம் அது அதைச் சுற்றிப் பரவிய இருண்ட திட்டின் மீது அசைவின்றிக் கிடந்தது. பிறகு முன்னங்கால்கள் அலைந்தன, பிடி கிடைத்து, அதன் நனைந்த உடலை மேலே இழுத்து எடுத்து, இறக்கைகளின் மீது படிந்திருந்த மசியினை சுத்தம் செய்யும் பெரும்பணியினைத் தொடங்கியது. இறக்கையின் மேலேயும் அடியிலும், மேலேயும் அடியிலும் என ஒரு கால் மாறிமாறிச் சென்றது. செதுக்கருவாளின் மேலும் கீழும் ஒரு கல் செல்வதைப் போன்று. பிறகு ஒரு சிறு அமைதி, அப்பொழுது அந்த ஈ கால்களின் நுனியில் ஊன்றி நிற்பது போலத் தெரிந்தது. அது ஒரு இறக்கையை விரிக்க முயன்றது, பிறகு மற்றதையும். இறுதியில் அது வெற்றிபெற்றதும் அமர்ந்து நுணுக்கமான ஒரு பூனையைப் போல அதன் முகத்தை சுத்தம் செய்யத் தொடங்கியது. இப்போது அது களிப்புடன் முன்னங்கால்களை தட்டித் துடைத்துக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. கொடுமையான ஆபத்து நீங்கியது. அது தப்பித்துக் கொண்டது. அது மீண்டும் வாழத் தயாரானது. 

ஆனால் அந்தக் கணம் முதலாளிக்கு ஒரு எண்ணம் எழுந்தது. அவர் சட்டென பேனாவை மசியில் தோய்த்து, அவரது தடித்த கையினை உறிஞ்சு காகிதத்தின்பால் சாய்க்க, தன்னுடைய இறக்கைகளை சோதித்துக் கொண்டிருந்த ஈயின் மீது ஒரு எடைமிகுந்த கறை விழுந்தது. அதைப் பற்றி என்ன நினைத்ததுவோ என்னமோ? என்ன நினைக்க! அடுத்து என்ன நிகழுமோ என முற்றிலும் மிரண்டு, திகைத்து, பயந்து அசையவும் திராணியற்று நின்றது அந்த அற்பப் பதர். ஆனால், பிறகு, வேதனையில் என்பதுபோல, உடலை முன்னோக்கிச் இழுத்துச் செல்ல முற்பட்டது. முன்னங்கால்கள் அலைபாய்ந்து பிடிமானம் பெற்று, இம்முறை மிகவும் மெதுவாக, முதலிலிருந்து பணியினைத் தொடங்கியது. 

 அது ஒரு மனம் தளராத குட்டிப் பிசாசு, முதலாளி நினைத்துக் கொண்டார், அந்த ஈயின் துணிவின்பால் அவருக்கு ஒரு உண்மையான நன்மதிப்பு ஏற்பட்டது. இப்படித்தான் அனைத்தையும் எதிர்கொள்ளவேண்டும்; அதுதான் சரியான மனப்பாங்கு. முடிந்தது என ஒருபோதும் இருந்துவிடக்கூடாது. எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு.. ஆனால் அந்த ஈ மீண்டும் தனது கடுமையான பணியினை முடித்திருந்தது. பேனாவை மேலும் ஒருமுறை நிரப்பி புதிதாக சுத்தப்படுத்திய அந்த உடலின் மீது சரியாக குறிபார்த்து மீண்டும் ஒரு இருண்ட துளியினை உதறுவதற்கு போதுமான நேரம்தான் முதலாளிக்கு இருந்தது. வலிமிகுந்த தவிப்பான ஒரு கணம். இருங்கள், அந்த முன்னங்கால்கள் மீண்டும் அலைகின்றன; முதலாளிக்கு அது பேராறுதலாக இருந்தது. அவர் குனிந்து ஈயிடம் கனிவாகச் சொன்னார், “நீ ஒரு தந்திரமிக்க –மகன்.” எளிதில் உலர அதன் மீது ஊதும் மகத்தான எண்ணமும் அவருக்குத் தோன்றியது. அதே நேரம் அதன் முயற்சிகளில் ஏதோ ஒரு அச்சமும் வலுவின்மையும் இருப்பதாகத் தெரிந்ததால் இதுவே கடைசி முறை என முதலாளி உறுதி பூண்டு பேனாவினை மசிப் பாத்திரத்தின் ஆழத்துக்குள் அமிழ்த்தினார்.

அப்படித்தான் ஆயிற்று. கடைசிக் கறை ஊறிய உறிஞ்சு காகிதத்தில் வீழ்ந்தபோது, நனைந்து அடித்துச் செல்லப்பட்டுக் கிடந்த ஈ அசையவேயில்லை. அதன் பின்னங்கால்கள் உடம்போடு ஒட்டியிருக்க முன்னங்கால்கள் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை.

“எழுந்திரு,” முதலாளி சொன்னார், “நல்லாப் பாரு!” அவர் அதை பேனாவைக் கொண்டு நகர்த்தினார் – பயனில்லை . எதுவும் நடக்கவோ நடக்கும் வாய்ப்பிருப்பதாகவோ இல்லை. அந்த ஈ செத்துவிட்டது. 

முதலாளி அந்தச் சடலத்தை தாள்கிழிக் கத்தியின் நுனிகொண்டு எடுத்து குப்பைக் கூடைக்குள் எறிந்தார். இருப்பினும் மனதைப் பிசையும் ஒரு பரிதாப உணர்வு அவரை ஆட்கொண்டு நிஜமாகவே அச்சம் கொள்ளச் செய்தது. அவர் இருக்கையில் முன்நகர்ந்து மாசேவுக்கான அழைப்புமணியை அழுத்தினார். 

“கொஞ்சம் புது உறிஞ்சு காகிதத்தைக் கொண்டு வாரும்,” அவர் அழுத்திச் சொன்னார், “நல்லா பாத்து எடுத்து வாங்க.” அந்த கிழட்டு நாய் அரவமின்றி நகர்ந்து சென்றபோது இதற்கு முன்னராக தான் எதைப்பற்றி எண்ணிக் கொண்டிருந்தோம் என வியந்துக் கொண்டிருந்தார். அது என்னவாக இருந்தது? அது.. அவர் கைக்குட்டையை எடுத்து சட்டைக் காலருக்கு உள்பக்கம் போட்டுக்கொண்டார். உயிரைக்கொடுத்து யோசித்தும் அது என்னவென நினைவிற்கு வரவில்லை. 

கேத்தரீன் மான்ஸ்ஃபீல்ட் – நியுஸிலாந்து நாட்டில் பிறந்து இங்கிலாந்திற்கு குடிபெயர்ந்தவர். சிறுகதை எழுத்தாளர். புகழ்பெற்ற டி.எச்.லாரன்ஸ், விர்ஜினியா வுல்ஃப் ஆகியோரின் சமகாலத்தவர். உளவியல் கூறுகள் நிரம்பிய நவீன சிறுகதைகளை எழுதியவர். 34 வயதில் காச நோயால் பாதிக்கப்பட்டு இயற்கை எய்தினார்.

அரவிந்த் வடசேரி – பணியிலிருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்ற பிறகு கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக கதைகள், கவிதைகள் மற்றும் கட்டுரைகளை மலையாளத்திலிருந்தும் ஆங்கிலத்திலிருந்தும் மொழிபெயர்க்கிறார். தமிழிலிருந்து மலையாளத்திற்கு மொழி பெயர்த்த சிறுகதை ஒன்று மாத்ருபூமி பத்திரிகையில் வெளியாகியிருக்கிறது. ஆவநாழி எனும் இருமாத இதழில் உதவி ஆசிரியராக பணியாற்றி வருகிறார். இரண்டு மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதைகளின் தொகுப்புகள் வெளியாகி உள்ளன. மின்னஞ்சல் முகவரி : v.aravi.cbe@gmail.com

தி கு இரவிச்சந்திரன்

காதல் என்றென்றும் காதல்தான். அது, பாலாகவோ தேனாகவோ அமுதமாகவோ அமைவது, ஒருவருக்கு வாய்க்கின்ற காதல் நபரைப் பொருத்தது. அது வெற்று நீரில்லை. ஆனால், இந்த நீரின்றி அந்த மூன்றுமில்லை.

I

காதல்: இது, கனவு போன்று காண வேண்டிய இருண்மை; இலக்கியம் போன்று வாசிக்க வேண்டிய பனுவல்; தொன்மம் போன்று அகழ்வாய்வு செய்ய வேண்டிய படிவம். இது, இயற்கை உணர்ச்சியா அல்லது செயற்கை உணர்ச்சியா? இது குறித்து உளவியலும் உளப்பகுப்பாய்வும் கூறுவதென்ன? இப்படியொரு விவாதம் இன்றைய சூழலில் தேவை. பொதுவாக, காதல் என்பது உள்ளம் சார்ந்த ஒன்று. இதற்கு உடல் ஒரு கருவி என்றாலும் உள்ளத்தில்தான் காதலின் இருப்பு உள்ளது. அதனால், உளவியல் பார்வையைச் சிறப்புக் கண்கொண்டு காண வேண்டியுள்ளது.  அதேவேளை, உள்ளம் அளவுக்கு உடலின் இயக்கங்கள் காதலில் பங்கு கொள்கின்றன. இவ்விரண்டையும் கடந்த நிலையில் ஆன்மாவின் பங்கும் காதலில் கவனிக்க வேண்டியதாகும். இந்தியவியல்படி, காதலில் ஆன்மாவின் பங்கும் கணிசமாக உள்ளது. எனவே, உடல், மனம், ஆன்மா ஆகிய மூன்றின் வழியிலும் காதலைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய தேவை உள்ளது. உடற்காதலை உடலியல் நோக்கிலும் உளக் காதலை உளவியல் ரீதியிலும் ஆன்மக் காதலை இந்தியவியல் பார்வையிலும் அணுகுவது சிறப்பு. அதைத்தான் இந்தக் கட்டுரையில் காண இருக்கிறோம்.  

காதலுக்கு மூலக்காரணம் உடல் என்கிறது உடற்கூற்றியல். இந்த அறிவியல்படி, உடலானது வேதிப்பொருள்களால் இயங்குவது. இந்த இயக்கம் ஒழுங்கமைவிலானது. இதைத்தான் சிஸ்டம் (system) என்பர். ஓர் உடல் என்பது நரம்பியல், எலும்பியல், செரிமானவியல், சிறுநீரகவியல், செந்நீரோட்டவியல் எனப்பல ஒழுங்கமைவுகள் அடங்கிய பேரொழுங்கமைவு. இதில் உள்ள நீர்மங்கள் (குருதி, சிறுநீர், நிணநீர், ஹார்மோன்..) யாவும் வேதிப் பொருள்கள் ஆகும். இவற்றில் ஹார்மோன் சுரப்பி காதலுடன் தொடர்புடையது. இதன் தாக்கம் இளமையில் அதிகம். பருவமடைவுக்குப் பிறகான உடலியல் மாற்றங்கள் இந்த ஹார்மோனால் விளைந்தது. இதுவே ஒருவரை இனக் கவர்ச்சியில் ஈடுபட வைக்கிறது. இந்த இனக்கவர்ச்சி இயற்கை வழிப்பட்ட உணர்வெழுச்சியாகும். அதுவும், உடலியல் சார்ந்த உணர்வாகும். இந்த இனக்கவர்ச்சியைக் காதலெனறும் கருதப்படுவதுண்டு. எழுத்தாளர் சுஜாதா கூறுவதுபோல், ‘காதல் என்பது ஹார்மோன்களின் அட்டகாசம்’ ஆகும். 

உண்மையில், ஹார்மோன் என்பது காதலுக்கு உரியதல்ல; இனக் கவர்ச்சிக்கானது. காரணம், இந்த ஹார்மோன் உடலியல் சார்ந்த வேதிப்பொருள். இதன் தூண்டுதலால் உடற்சார் இனக் கவர்ச்சியே மிஞ்சும். காதலுக்கும் ஹார்மோனுக்கும் 1:1 தொடர்பில்லை. பதின்பருவத்தில் ஏற்படுகின்ற உடற்சார் ஹார்மோன் மாறாட்டமே இனக் கவர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது என்பது உண்மை. இதுவே காதலாகாது. உளவியல்படி, இந்த இனக் கவர்ச்சி இயற்கை வழிப்பட்டது. இதன் அடிநாதம் பாலின்பம். இதை இயற்கை வழங்கியிருப்பது இன்பத் துய்ப்புக்காக அல்ல; இனப் பெருக்கத்துக்காக. அதாவது, இனப்பெருக்கத்துக்காகத்தான் பாலியல் துய்ப்பை வழங்கியுள்ளது. இங்கே துய்ப்பு என்பது இரண்டாம் நிலை. 

இந்த இனக் கவர்ச்சியைக் காதலென்று பதின்பருவத்து இளமனம் நம்பிவிடுகின்றது. இந்த உடலியல் ஈர்ப்புக் காதலாகாது. அப்படியே இந்த ஈர்ப்பைக்  காதலென்று நம்பினால், அது நிலைக்காது; ஆழப்படாது. காரணம், இனக்கவர்ச்சிக்கான உடல் தன்மை நாளடைவில் மாறிவிடும். இதற்கேற்பக் காதல் தன்மையும் மாறிவிடும். மேலும், இந்த இனக்கவர்ச்சியில் பாலியல் நோக்கம் முதன்மையாக இருக்கும். ஒருவேளை அந்தக் காதல் நபர் கொஞ்சம் உளச் சார்புடன் இருப்பின், அதற்கேற்பக் காதலின் வீரியம் கொஞ்சம் கூடியிருக்கும் என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இதற்குச் சான்று பாரதியார் காதல். அவரின் ‘கனவு’ கவிதையில் இதை உணரலாம். (பார்க்க: எனது நூல் ‘கனவிலுங் கனவு: பாரதியார் சுயசரிதை உளப்பகுப்பாய்வு’, பரிசில் வெளியீடு). 

உடற்சார் அறிவியல்படி, காதல் என்பது டோபமைன், ஆக்சிடோசின் மற்றும் செரோடோனின் ஆகிய நரம்புசார் வேதிப்பொருட்களால் இயக்கப்படுகின்ற ஒரு சிக்கலான மூளைச் செயல்முறையின் விளைவாகும். இது, ஒருவர் மீதான பற்றையும் அது தொடர்பான இன்பத்தையும் உருவாக்க வல்லது. அந்தப் பற்றுடைய நபருடன் ஏற்படும் தொடக்க நிலை உறுவுகளால் இதயத்துடிப்பு அதிகரிப்பது மற்றும் கன்னங்கள் சிவப்பது போன்ற உடற்சார் எதிர்வினைகளுக்கு வழிவகுக்கிறது. அதே சமயம், நீண்டகால உறவுகளில் மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கிறது. இது ஹார்மோன்கள் மற்றும் மூளைச் சுற்றுகளால் கட்டுப்படுத்தப்படும் தனித்துவமான அதேவேளை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய நிலைகளான காமம், ஈர்ப்பு, பற்று ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. மேலும், இது நடத்தை மற்றும் உள வாழ்வைப் பாதிக்கவும் செய்கிறது. இவற்றைப் பதின்பருவத்து முதற்காதலில் அனுபவ ரீதியாக உணர்ந்திருக்கலாம். இந்தப் பருவத்தில் உடல் ஈர்ப்பே முதன்மையாக அமையப் பெரும்.     

உடல் முதன்மையாகவும் உள்ளம் இரண்டாம் நிலையாகவும் இருப்பின், அது முழுமையான காதல் என்றாகாது. மனித இனத்துக்கு அப்பாலான உயிரினங்களுக்கு இது பொருந்தலாம். மாறாக, மனிதனிடத்தில் உள்ளமே முதன்மை. ஏனென்றால், மனத்தால் வாழ்பவனே மனிதன். மனிதன் என்ற சொல் அப்படித்தான் வந்தது. இது பௌத்த வரையறை. ‘மானஸ்- மனஸ்- மனுஷன்- மனிதன்’. இந்த வரையறைப்படி, மனிதனுக்கு உடல் வாழ்வைவிட உள வாழ்வே முதன்மை. மனிதனின் உள வாழ்வை ஆராய்கின்ற துறை உளவியல். இந்தத் துறை தற்போது அறிவியலாக இருந்தாலும், தொடக்கத்தில் இது தத்துவமாகவே கருதப்பட்டு வந்தது. இதன்படி, உளவியலைத் தத்துவமுறை உளவியல் என்றும் அறிவியல்முறை உளவியல் என்றும் வரலாற்றுப் பார்வையில் பகுப்பர். அதனால், எந்தவொரு உளப் பாங்கையும் தத்துவப் பார்வையில் கூறியதை அறிந்த பிறகு அறிவியல் பார்வையில் காண்பது சிறப்பு. காரணம், தத்துவ உளவியலில் அனுபவமிருக்கும். மாறாக, அறிவியலில் நிருபணம் இருக்கும். முன்னதில் பட்டறிவு அனுபவமும் பின்னதில் சோதனை அனுபவமும் அடிப்படை. அந்த வகையில் ‘காதல்’ மனநிலைக் குறித்துத் தத்துவ வாதிகள் கூறுவதை முதலில் காணலாம்.  

தத்துவமென்றால் கிரேக்கம். இது தத்துவ மொழி. கிரேக்கத்தில் காதல் குறித்துக் கூறிய முன்னவர் ப்ளேட்டோ. இவர் பார்வையில் காதல் என்பது ஏற்கக்கூடியதோ விலக்கக்கூடியதோ அல்ல;  அழியக்கூடிய எல்லாவற்றாலும் அது பாதிக்கப்படாமல் இருக்கிறது. மேலும், இது புலன்களிலிருந்து நித்தியத்தை நோக்கியதாக இருந்தது. அது ஒருபக்கம் தாழ்ந்த ஆசைகளுக்கு வழிவகுக்கக்கூடியதாகவும் மறுபக்கம் ஆழமான தத்துவ ஞானத்திற்கும் இட்டுச் செல்லக்கூடிய ஒரு சக்தியாகவும் இருக்கிறது என்கிறார் ப்ளேட்டோ. ஒருகட்டத்தில் காதலை மனநோய் நிலை எனவும் கூறினார் இவர். ப்ளேட்டோவுக்குக் கவிதை மீது ஆர்வமில்லை. கவிஞர்களை அவர் அங்கீகரித்ததில்லை. இதனால், அவர்களை நாடுகடத்த வேண்டும் என்றும் விரும்பினார். காதல் என்பது கவிதை அளவுக்கு விழுமியம் கொண்டது. எனவே, கவிதையோடு காதலையும் ப்ளேட்டோ வெறுத்ததைக் காணமுடிகின்றது. ‘காதல் என்பது ஈர்ப்பு மற்றும் இன்ப உணர்வுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும். ஆனால், அவை உங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. இந்த உணர்வுகள், அன்பான உறவுகளை விடக் குறைவான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை’ என்பது ப்ளேட்டோவின் அவதானிப்பு. 

ப்ளேட்டோவின் மாணவர் அரிஸ்டாட்டிலும் காதல் குறித்துச் சிந்தித்துள்ளார்.  இன்ப உணர்வுகளின் அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்பட்ட உறவுகள் பொதுவானவை என்றாலும், அவை நல்லெண்ணம் மற்றும் நற்பண்புகளின் அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்பட்ட உறவுகளை விட மனிதகுலத்திற்கு குறைவான நன்மை பயக்கும் என்று கூறினார். ஏனென்றால், உணர்வுகளின் அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்பட்ட உறவுகள் யாவும் உணர்வுகள் நீடிக்கும் வரை மட்டுமே நீடிக்கும் என்று அரிஸ்டாட்டில் நினைத்தார். இந்த வகையில் காதல் உணர்வும் அடங்கும் என்பது இவரின் முடிபு.

இடைக்காலத் தத்துவவாதிகளான டெக்கார்ட், ஹும், காண்ட் முதலியோர் காதல் குறித்துச் சிந்தித்துள்ளனர். முதலில் டெக்கார்ட். இவர் சிற்றின்பக் காதல் குறித்துப் பேசுகிறார். ஒரு பொருளின் மதிப்புக் குறித்த ஆன்மாவின் தீர்ப்பை உடல் உணர்வுகளுடன் இணைக்கும் ஒரு பேரார்வமாக வரையறுக்கிறார். குறிப்பாகக் காதலை, ‘இதயத்தைச் சுற்றியுள்ள ஒரு மர்மமான வெப்பமாக’ காண்கிறார். மேலும், கூறும்போது, பெரும்பாலான வேளையில் ஏமாற்றக்கூடிய, உடலியல் சார்ந்த அல்லது  புலன்சார்ந்த பேரார்வமாகக் கருதுகிறார். இது கட்டுப்படுத்தப்படாவிட்டால், காதலிக்கப்படுபவர் மீது அதீத பக்திக்கு வழிவகுக்கும் என்கிறார். மேலும், இதைப் பகுத்தறிவு சார்ந்த காதலிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறார், மேலும், பகுத்தறிவின் மூலம் இந்த பேரார்வக் காதலைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார்.

அடுத்து, காதல் குறித்து டேவிட் ஹும் கூறும்போது,  இன்பம், உடல்,  வேட்கை மற்றும் நல்லெண்ணம் ஆகியவற்றை ஒன்றிணைக்கும் ஒரு சிக்கலான  உணர்ச்சி என்கிறார். இதை வெறும் அடிப்படை வேட்கையாகப் பார்க்காமல், ஆரோக்கியமான சக்தியாகக் காண்கிறார்.  இந்தக் காதலை முறையாகக் கையாளும்போது பண்பாட்டுச் செம்மைக்கு பங்களிக்கிறது என்கிறார். மேலும், பாலுணர்வு சார்ந்த காதலை ஒரு நேர்மறையான ‘ஈர்க்கும்’ சக்தியாகப் பார்க்கிறார். இது, தூய உடல் ஆசைக்கும், செம்மையான மற்றும் உணர்ச்சிபூர்வமான பிணைப்புக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறைக்கிறது என்கிறார். 

அடுத்து, இம்மானுவேல் காண்ட் பேசுகிறார். இவர் பார்வையில் காதல் ஒரு சக்திவாய்ந்த பசி.  இதில், தனிநபர்களை ‘இன்பத் துய்ப்புடைய ஆள்’ என்கிற நிலைக்குத் தாழ்த்தி விடுகின்ற ஆபத்துள்ளது. அதனால், மனித கண்ணியத்தைக் கேள்வியாக்குகின்றது என்பார். விபச்சாரம் அல்லது சாதாரண இனப்பெருக்கம் செய்யாத (பரஸ்பரம் இல்லாத பாலியல் செயல்பாடு) சுய-இழிவின் ஒரு வடிவமாகவும், மற்றவர்களைத் தங்களுக்குள் நோக்கமாகக் கருதும் தார்மீகக் கடமையை மீறுவதாகவும் கருதப்படுகிறது என்பார். 

கருத்துமுதல்வாதியான ஹெகல், சிற்றின்பக் காதலை ஓர் ஆழமான, தற்காலிகமான இயங்கியல் இணைப்பாகக் காண்கிறார். இதில் தனிநபர்கள் தங்கள் பிரிவினையைக் கடந்து, சுயத்தையும் மற்றவரையும் ஒன்றிணைத்து, ஒரு ‘உயிருள்ள முழுமைநிலையாக’ மாறுகிறார்கள். இது தனிநபர் சுதந்திரத்திற்கும் ஒற்றுமை ஆசைக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டைச் சமரசம் செய்கின்ற அல்லது மேம்படுத்துகின்ற செயல்முறையாகும் என்கிறார். மேலும், இது பெரும்பாலும் காதலர்கள் ஒருவரையொருவர் தங்களுள் காண்பது போன்ற ஓர் அங்கீகார வடிவமாகக் கருதப்படுகிறது; இது வெறும் ஆசையைத் தாண்டிப் பகிர்வாழ்வுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இருப்பினும், ‘உயிரற்ற’ புறப் பொருட்கள் அல்லது சொத்துக்களுடன் மோதும்போது இது சிதைவடையும் அபாயத்தையும் கொண்டுள்ளது.

இவரைத் தொடர்ந்து காதல் குறித்துப் பொருள் முதல்வாதியான கார்ல் மார்க்ஸ் கருதுவதைப் பார்க்கலாம். காதலை மார்க்ஸ் ஒரு தனியரின் உணர்ச்சியாக மட்டும் பார்க்காமல், ஆழமான மனிதருள் நடக்கின்ற சமூக மற்றும் அரசியல் செயல்முறைக்கு இணையாகக் கருதுகிறார். ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையிலான உண்மையான அன்புறவை, ஒரு சமூகத்தின் வளர்ச்சியின் அளவுகோலாகச் செயல்படுகின்ற ஒரு பிணைப்பாகப் பார்க்கிறார். உண்மையான காதலுக்குப் பரஸ்பர அங்கீகாரம் தேவைப்படுகிறது. இந்த அங்கீகாரம் மற்றவர் வழியில் தன்னை மனிதமயமாக்குகிறது. எனவே, உண்மைக் காதலை மார்க்ஸ் ஏற்கிறார். இவர் ஜென்னியைக் காதலித்து மணம் செய்துகொண்டவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 

சென்ற நூற்றாண்டின் சிறந்த தத்துவவாதியான ஷோபன்ஹவர் கூறும்போது, காதலை ஓர் ஆபத்தான மாயை எனக் கருதினார். இது, ஒரு தனிப்பட்ட பிணைப்போ ஆன்மீக அல்லது காதல் ரீதியான பிணைப்போ அல்ல, மாறாக இனப்பெருக்கத்தை உறுதி செய்வதற்கான ‘தந்திரம்’ என்று அவர் வாதிட்டார். பாலியல் ஆசையால் உந்தப்படும் இந்த வகையான காதல், இனப்பெருக்கத்தின் நோக்கத்திற்கானது. இது பெரும்பாலும் தனிப்பட்ட துயரம், ஏமாற்றம் மற்றும் பகுத்தறிவு வாழ்வின் சீர்குலைவுக்கு வழிவகுக்கிறது. இந்தக் காதலால் இயற்கையின் உந்துதலுக்கு ஒருவர் அடிமையாகி விடுகின்றார். 

இவ்வாறு அன்று முதல் இன்று வரை காதல் குறித்துத் தத்துவவாதிகள் சிந்தித்து வந்ததைக் காண முடிகிறது. இதே அளவில் தமிழிலும் காதல் சிந்தனைகள் உள்ளன. திருவள்ளுவர் முதல் பாரதி வரை ஆழமான கருத்துகள் காதல் பற்றிப் பேசப்பட்டுள்ளது. சங்க காலத்தில் ‘காமம்’ சொல் காதலைக் குறிக்கும். காமத்துப் பால் என்பது காதல் ஒழுக்கத்தைப் பேசுகின்ற பகுதி. இதன் உள்ளும் வெளியும் காதல் குறித்து வள்ளுவர் பல உரைக்கிறார். ‘மலரினும் மெலியது காமம்’ என்று அதன் மென்மையை/ மேன்மையைப் போற்றுகின்றார். இன்னொரு இடத்தில் காதலை நட்பு உறவாகக் காட்டுகின்றார்:

உடம்பொடு உயிரிடை என்னமற் றன்ன
மடந்தையொடு எம்மிடை நட்பு (குறள்: 1122) 

இந்த நட்பை ‘இடுக்கண் களைவது’ என்கிறார். இதுபோன்றுதான் காதல் என்பது வள்ளுவர் கருத்து. அடுத்து, இலக்கணவியலர் தொல்காப்பியர் இலக்கியங்களுக்கு வழங்கிய கோட்பாடுகளுக்குள் காதல் கருத்தாக்கங்களையும் முன் வைக்கிறார். இவை இலக்கியங்கள் வழியில் பெறப்பட்ட கருத்துகள் மூலம் சொல்லப்பட்டவை. ‘நாடக வழக்கினும் உலகியல் வழக்கினும் பாடல் சான்ற புலனெறி வழக்கம்’  (தொல்.பொருள்.56) என்பது அகப்பொருள் பாடல்கள் அமைய வேண்டிய இலக்கணத்தைக் குறிக்கிறது. கற்பனை, மெய்ம்மை, புலமை ஆகிய மூன்றும் கலந்த கருத்தாக்கங்களை அகப் பொருள் மரபாகத் தொல்காப்பியர் முன் வைக்கிறார்.

ஒன்றே வேறே என்று இரு பால்வயின் 
ஒன்றி உயர்ந்த பாலது ஆணையின்,
ஒத்த கிழவனும் கிழத்தியும் காண்ப,
மிக்கோன் ஆயினும், கடி வரை இன்றே. (தொல். பொருள்:90)

இந்த நூற்பாவில் இருவகைப்பட்ட ஊழ்வினைப் பயன்களில் நல்வினைப் பயனால், ஒருவருக்கொருவர் எல்லா வகையிலும் பொருந்திய காதலனும் காதலியும் ஒருவரையொருவர் கண்டுகொள்வார்கள் என்கிறார். (தீவினைப்படி, நல்ல காதல் அமையாது என்பது இதன் மறைபொருள்). காதலுக்குப் பின்புலமாக ஊழ் இருக்கின்றது என்பது தொல்காப்பியர் கருத்து. மேலும் இவர் காதலில் பத்துப் படிகள் இருப்பதைப் பட்டியலிடுகிறார் அவர்.   

வேட்கை, ஒருதலை உள்ளுதல், மெலிதல்,
ஆக்கம் செப்பல், நாணு வரை இறத்தல்,
நோக்குவ எல்லாம் அவையே போறல்,
மறத்தல், மயக்கம், சாக்காடு, என்று இச்
சிறப்புடை மரபினவை களவு என மொழிப (தொல். பொருள்:97)

காதல் வேட்கை, ஒருதலையாகக் காதலித்தல், அதனால் உடல் மெலிதல், காதல் ஈடேறத் தமக்குத்தாமே நல்ல வார்த்தைகளைக் கூறிக் கொள்ளுதல், இயல்பாக நாண வேண்டியச் செயல்களைச் செய்தல், எதைப் பார்த்தாலும் காதல் நபரையேக் காணல், தன்னை மறத்தல், சிந்தை மயக்கம், காதல் போயின் சாதல் எனக் கூறுதல் ஆகியவை காதலின் படிநிலைகள் என்பார் தொல்காப்பியர். இவை இலக்கியங்கள் வழி தொல்காப்பியர் கண்டவை. இந்தக் குறிப்புகள் இயல்பான வாழ்க்கை வழியில் புலவர்கள் செய்யுளில் பொருத்தியவை. தொல்காப்பியர் காலத்துக் காதலைத் தனி ஆய்வுக்கு உட்படுத்தி, அகத்திணையையும் அது சார்ந்த சங்க இலக்கியங்களையும் கொண்டு ‘தமிழ்க் காதல்’ எனும் நூலில் பல செய்திகளை வ. சுப. மாணிக்கனார் பதிவிடுகிறார். சங்க இலக்கியத்தின் செம்புலப் பெயனீரார் வரிகள் உண்மைக் காதலின் சிறப்பு. 

II

இனி, உளவியலுக்கு வருவோம். காதல் குறித்து அறிவியல்முறை உளவியல் என்ன கூறுகிறது? உண்மையில், காதல் என்பது உடலியல் கடந்த உளவியலுக்கு உட்பட்ட ஒன்று. இதற்கு லைலா கதை சான்று. ‘அசிங்கமான லைலாவைப் பித்துப்பிடித்தவன் போல் ஏன் காதலிக்கின்றாய்’ என்று நண்பர்கள் கேட்டபோது, ‘லைலாவைக் கயஸ் கண்ணில் பார்’ என்றான் கயஸ். இதில் இரண்டு உளக் குறிப்புகள் உள்ளன. ஒன்று, காதல் என்பது தனியர் நிலைக்கு உட்பட்ட ஒன்று. இதைப் பொதுமைபடுத்தக் கூடாது. இரண்டு, காதல் என்பது உளம் சார்ந்தது. புறத் தோற்றத்துக்கும் காதல் உணர்வுக்கும் தொடர்பில்லை. புறத் தோற்றம் தாண்டி ஏதோவோர் ஈர்ப்பு இருப்பதால் உண்மைக் காதல் உந்தும். அந்த ஈர்ப்பை ஒருவர் அறிந்தோ அறியாமலோ இருக்கலாம். இதனால்தான், காதலில் உளவியல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இது, இனக் கவர்ச்சிக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்று.    

உளவியல்படி, காதலில் பல பிரிகைகள் உள்ளன. இதில் நெருக்கம் (intimacy) உணர்வெழுநிலை (passion) கடப்பாடு (commitment) ஆகிய மூன்று அடிப்படை அலகுகள் உள்ளன. காதலின் முதல்நிலை ‘விருப்பம்’ (liking) ஆகும். இதில் நெருக்கம் மட்டும் இருக்கும். கிட்டத்தட்ட ஆழமான நட்புப் போன்றது. ஆனால், இதில் காமம் போன்ற உணர்வெழுநிலையோ அர்ப்பணிப்புப் போன்ற கடப்பாடோ இருக்காது. 

அடுத்து, இனக்கவர்ச்சி (infatuation) உள்ளது. இது, காம இச்சை மட்டும் கொண்டது. தீவிரமான உடல் ஈர்ப்பு மற்றும் அதனாலான உணர்வுக் கிளர்ச்சியால் ஏற்படக்கூடியது. இவ்வகைக் காதல் பெரும்பாலும் பதின்பருவத்தில் தோன்றும். ‘கண்டதும் காதல்’ இதன் சிறப்பம்சம். ஆனால், உள நெருக்கமோ அர்ப்பணிப்போ இருக்காது. மூன்றாவதாக, வருவது வெற்றுக் காதல் (empty love) ஆகும். இதில் கடப்பாடு அல்லது அர்ப்பணிப்பு மட்டும் செயல்படும். அதாவது, ஒருவரையொருவர் சார்ந்து, சேர்ந்து வாழ வேண்டும் என்கிற எண்ணம் கொள்ள வைக்கும். இதனால், நெருக்கமும் காமமும் மங்கிக் கிடக்கும். அல்லது இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளப்படும். ஏற்பாட்டுத் திருமணங்கள் இதில் அடங்கும். நான்காவது நிலையில் இருப்பது, நடைமுறையில் சொல்லப்படுகின்ற காதல் ஆகும். இதைத்தான் ரொமாண்டிக் என்பர். இதில், உள மற்றும் உடல் நெருக்கமும் மோகமும் இணைந்திருக்கும். திருமணம் போன்ற கடப்பாடு இருக்காது. இணைந்து வாழ்தல் (living together) இதன் வடிவம். கல்வி நிலையங்களில் சேர்ந்து படிக்கின்ற வரை இருந்து, பிறகு காணாமல் போவதுண்டு. அடுத்த வடிவம் தோழமைக் காதல் (Companionate Love) உள்ளது. இதில்  நெருக்கமும் கடப்பாடும் சேர்ந்திருக்கும். காமம் இருப்பதில்லை. நெருங்கிய நண்பர்கள் அல்லது குடும்ப உறுப்பினர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கின்ற ஆழ்நிலைப் பாசம் இதில் அடங்கும். 

அடுத்து, மடமைக் காதல் (Fatuous Love) வருகிறது. இதைக் காமமும் அர்ப்பணிப்பும் இணைந்து வழி நடத்தும். ஆழத்து உணர்வெழுச்சி இதில் இருக்காது. திருமணத்துக்கு அப்பாலான காதல் இதன் அம்சமாகும். இங்கே, காதலும் திருமண பந்தமும் சுழன்று இயங்குவதைக் காணலாம். அதேவேளை, ஆழத்து உணர்வெழுச்சி இதில் இருக்காது.  முழுமையான காதலில் மட்டும் ஆழம் இருக்கும். அந்தக் காதல் முழுநிலைக் காதல் (Consummate Love) ஆகும். இதில் உள/ உடல் நெருக்கம், காமம், அர்ப்பணிப்பு ஆகிய மூன்றும் கலந்திருக்கும். இதுவே காதலின் சிறந்த வடிவமாகக் கருதப்படுகிறது. காரணம், இதில் ஈகோ இருக்காது, சமூக நிர்பந்தம் கலக்காது. இதுவே தொல்காப்பியர் கூறும் இயற்கைப் புணர்ச்சி.

காதல் குறித்த இந்த உளவியல் பார்வைகளுக்கு அப்பால் இன்னொரு பார்வை உள்ளது. அதுதான், உணர்வெழுச்சிப் பார்வை. இதைக் கண்டவர் பால் எக்மன். இந்தப் பார்வையானது உளவியலின் ஒரு பகுதி. உணர்வெழுச்சி உளவியல் (emotion psychology) பிரிவுக்கு உட்பட்டது.  அடிப்படையில் எக்மன் ஓர் அமெரிக்க மானிடவியலர். உளவியலில் இவரின் பங்கு சிறப்பிற்குரியது. மானிடவியலையும் உளவியலையும் இணைத்து 1960களில் ஒரு புதிய கருத்தாக்கத்தை முன் வைத்தார். இவரின் ஆய்வுக்களம் மானிடவியல் சார்ந்த உணர்வெழுச்சி. உணர்வு வெளிப்பாடுகளில் பழங்குடி மனிதருக்கும்  நவீன மனிதருக்கும் இடையிலான ஒற்றுமை வேற்றுமைகளைக் கண்டறிய 1966 இல் நியு குனியா என்கிற தீவுக்குச்  சென்று களஆய்வு மேற்கொண்டார். சில நிழற் படங்களைக் காட்டி, அந்தப் பழங்குடி மனிதர்களின் முக பாவங்களைப் பதிவு செய்து கொண்டார். அதே படங்களை நவீன மனிதரிடையே காட்டி இவர்களின் முக பாவங்களைப் பதிவு செய்து கொண்டார்.  வியத்தகு வகையில் இரண்டிலும் சில  பாவனைகள் ஒரே மாதிரியாக இருந்தன. சில வேறுபட்டு இருந்தன. 

இந்த ஆய்வில் எக்மன் கண்ட முடிவு உளவியல் துறையில் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியது. இவரின் ஆய்வுப்படி, மனிதரிடையே இருவகை உணர்வெழுச்சிகள் உள்ளன. ஒன்று, அடிப்படை உணர்வெழுச்சிகள் (basic emotions) மற்றொன்று, உயர்நிலை அறிமுறை உணர்வெழுச்சிகள் (higer cognitive emotions) என்கிறார் எக்மன். அடிப்படை உணர்வெழுச்சிகள் என்பவை பிறப்பிலேயே இயற்கை வழியில் அகிலத்துக்கும் பொதுவாக அமைந்திருப்பவை. உயர்நிலை அறிமுறை உணர்வெழுச்சிகள் என்பவை பிறந்த பிறகு, சமூகத்தின் வழியில் பெறப்படுபவை. இவை அகிலப் பொதுவானவையல்ல. பண்பாட்டு நிலைக்கேற்ப மாறி அமைபவை. எக்மன் வகைப்பாட்டுப்படி, ஆனந்தம், வருத்தம்,கோபம், அச்சம், வியப்பு, அருவருப்பு ஆகியவை அடிப்படை உணர்வெழுச்சிகள். காதல், குற்றவுணர்வு, அவமானம், சங்கடம், கெளரவம், ஏக்கம், பொறாமை ஆகியவை உயர்நிலை அறிமுறை உணர்வெழுச்சிகள். இவற்றில் காதல் என்பது சமூகம் தயாரித்த உணர்வெழுச்சி என்கிற முடிவுக்கு வருகிறார் எக்மன். காதலை ஏற்காத சமூகப் பண்பாட்டுத் தளங்கள் உலகில் உள்ளன. உளவியல் பார்வையில் காதல் என்பது மனித வரலாற்றின் இடையில் உருவானது. இயற்கை உணர்வல்ல. முன்பே கூறியபடி, இனக்கவர்ச்சிதான் இயற்கை. இதன் நோக்கம் இனப் பெருக்கம். இதைக் காதல் என்று தவறாகக் புரிந்துகொள்ளப்பட்டு வருவதைப் பார்க்கிறோம். 

உணர்வெழுச்சி உளவியல் கூறுவதுபோல், காதல் உணர்வு இயற்கையல்ல என்றால் பறவைகளுக்குள் நடக்கின்ற காதல் பொய்யா? லவ் பேர்ட்ஸ் என்ற பெயரில் பறவையினமே உள்ளது என்பதை நாம் அறிவோம். இந்தப் பெயரை மனிதன்தான் வைத்தான். தங்களுக்குள் இருப்பது காதல் என்று அந்தப் பறவைகள் அறியாது. காரணம், பறவைகளின் நெருக்கம் பொதுப்புத்தியில் கருதுவதுபோல் ‘காதல்’ என்று சொல்வதற்கில்லை. இந்த நெருக்கம் தற்காப்பு உணர்ச்சியின்  வெளிப்பாடாக இருக்கலாம். அல்லது வேறு சார்பொழுக்கமாக இருக்கலாம். அப்படியே இதைக் காதல் எனக் கொண்டாலும் இந்தப் பறவைக்  காதலிலிருந்து மனிதக் காதல் வேறுபட்டது. காரணம், மனிதனில் நனவிலி மனம் உள்ளது. அதுதான் காதலைத் தீர்மானிக்கின்ற சக்தியாக உள்ளது. அதனால், மனிதக் காதல் நனவுக் காதலல்ல; நனவிலிக் காதல். இந்தக் காதலைப் புரிந்துகொள்ள உளப்பகுப்பாய்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டியுள்ளது. 

நனவிலி மனம் என்பது மனிதனுக்கே உரிய சிறப்பு உளத் தளம். இதை ஃப்ராய்ட், யூங், லக்கான் ஆகிய மூவர் ஆழமாக ஆராய்ந்துள்ளனர். இந்த நனவிலியானது, ஃப்ராய்ட்  பார்வையில் உள்ளத்தின் பிளவால் தோன்றுகின்ற பகுதி. யூங் கோணத்தில், ஆதி மனிதரிடம் இருந்து பதிவாகி, வம்ச வழியில் கடத்தப்பட்டு வருகின்ற மறைமனம். லக்கான் நோக்கில்,  மொழிக்குள் மனிதன் நுழையும்போது தோன்றுகின்ற உளப்பகுதி. இவர்கள் கோணங்களில் காதல் எப்படிப்பட்டது என்பதைத்தான் இனி நாம் காண இருக்கிறோம். 

III

 முதலில், ஃப்ராய்ட். மறதி முதல் நிர்வாண நிலை வரை உளப்பகுப்பு விளக்கங்கள் கொடுத்தவர் இவர். ‘அமுக்கப்பட்ட வேட்கைகளின் புனைவேட வெளிப்பாடே காதல்’. இது ஃப்ராய்ட் கண்ட தெளிவு. காதல் குறித்துத் தொடக்க காலத்திலிருந்தே (1895) பேசி வந்தவர் ஃப்ராய்ட். ஃப்ராய்டியத்தின் அடி நாதமான ‘லிபிடோ’ (பாலூக்க சக்தி) எனும் கருத்தாக்கம், குழந்தைப் பாலியலை மையம் கொண்டிருப்பதாகும். காதல் உணர்ச்சிக்கு ஆதாரமாக இருப்பது இந்த லிபிடோ. எனவே, லிபிடோவின் ஒருவித வெளிப்பாடே காதல். குறிப்பாக, அமுக்கப்பட்ட லிபிடோ வேட்கைகளின் மாற்றுருவாக்கம் காதல் என்றாகிறது. 

இந்தக் காதல் குறித்துப் பல கருத்துகளை ஆங்காங்கே ஃப்ராய்ட் கூறியிருப்பது அந்தக் காதலை இன்னும் புரிந்து கொள்ள வகை செய்கிறது. காதலில் ‘காதலிப்பது’, ‘காதலிக்கப்படுவது’ ஆகிய இரண்டு நிலைகள் உள்ளன. இவற்றில், ‘பிறரால் காதலிக்கப்படுதல்’ எனும் நிலையே மூத்தது. காரணம், இது குழந்தைப் பருவத்தில் இயல்பாக நடக்கின்ற ஒன்று. படுவினையில் (passive) குழந்தை கிடக்க, அதை பிறர் தூக்கிக் கொஞ்சுவதன் வழியில் ‘தாம் காதலிக்கப் படுகிறோம்’ என்பதைக் குழந்தை உணர்கிறது. இதன்மூலம், தாம் காதலிப்பதாகக் கற்பிதம் செய்துகொள்கிறது.  குறிப்பாகத் தாய் வழியில் இது நடக்கிறது. குழந்தைக்குத் தாய்தான் உலகம். பிறர் தூக்கிக் கொஞ்சுவதைவிடத் தாயின் அரவணைப்பையே குழந்தை நாடும். இந்த ஒரு வயதிலேயே காதல் உணர்வைக் குழந்தை அனுபவிக்க வந்துவிடுகின்றது. பிற்காலத்தில் காதல் என்கிற சொல்லைக் கேட்டவுடன் அந்தச் சொல்லானது குழந்தைப் பருவத்து அனுபவங்களை மீண்டும் செயல்படத் தூண்டிவிடுகின்றது. இதனால், அந்தச் சொல் புதிய காதல் நோக்கி ஈகோவை நாடச் செய்கிறது. இதன் வழியே புதிய அனுபவத்தை மனம் பெறுகிறது. ஆள் வேறு; உணர்வு ஒன்றே. ஃப்ராய்ட் ஆய்வுப்படி, தாயின் மார்பகமே குழந்தையின் முதல் காதற்பொருள். இந்த மார்பகத்துடனான உறவுமுறைகள் காதலின் அம்சங்களாகின்றன. ‘மனிதக் காதலின் வித்து மார்பகக் காதல்’ என்பது ஃப்ராய்டின் முடிபு. 

இந்த முடிபோடு ஃப்ராய்டின் ஆய்வு முடிந்துவிடவில்லை. காதலை இவர் இரண்டாகப் பகுக்கிறார். ஒன்று, தன்மோகக் காதல் (nacissistic love) மற்றொன்று, ஒட்டுறவுக் காதல் (anaclitic love) ஆகியவை ஆகும். இவ்விரண்டும் காதல் நபரைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் வேறுபடுகின்றன. தன்மோகக் காதலில் தன்னைப் போன்ற அல்லது தனது பண்பு ஒத்த நபரை விரும்பி ஏற்பதைக் குறிக்கும். குறிப்பாக, தனது நிறம் அல்லது உயரம் போன்ற எதிர்ப்பாலினர் மீது வரும் ஈர்ப்பு இதற்குச் சான்றாகும். ஒரே துறையில் பயணிக்கும் நபர், இணையான சாதியினர், மதத்தினர் ஆகியோர் மீதான காதல் இதனுள் அடங்கும். ஆண், பெண் கவிஞர்களுள் அல்லது கலைஞர்களுள் ஏற்படும் காதல் எல்லாம் தன்மோகக் காதலாகும். ஆண், பெண் இருவருக்கும் ஒரே குறிக்கோள் இருந்து, அதனால் ஈர்ப்புக் கொண்டால், அதுவும் இந்த வகையில் அடங்கும். 

இந்தக் காதலில் நடக்கும் உறவானது, தன்னைத்தானே காதலிக்கின்ற தற்காதல் உணர்வின் வெளிபாடாகிறது. இதன்படி, தன்னிலைக் காதல், புறநிலைக் காதல் என இரண்டு போக்குகள் உளப்பூர்வக் காதல் உறவுகளில் உள்ளன எனத் தெளியலாம். தன்னைத்தானே காதலிப்பது ஒரு வடிவம். புறநபரைக் காதலிப்பது இன்னொரு வடிவம். ஒரு மனிதரிடையே இரண்டும் இருக்கும். இவற்றில் ஒன்று கூடுதலாக இருக்கும். அதுவே அன்னாரின் காதல் அம்சம். அவர் தன்னிலைக் காதலராக இருப்பின் அவரே தன்மோகக் காதலரும் ஆவார். 

அடுத்து, ஒட்டுறவுக் காதல். இது, புறநிலைக் காதல் வழிப்பட்டது. பார்க்கின்ற புறநபர் மீதெல்லாம் காதல் ஏற்படாது. நனவிலிக்கு நெருக்கமான யாரேனும் ஓர் ஆள் இருந்து, இனம்புரியாத ஈர்ப்பை ஏற்படுத்த, நனவறியாமல் காதல் தோன்றும். இதில், நனவிலியின் பங்கு அதிகமாக இருக்கும். ‘கண்டதும் காதல்’ இவ்வகைப்பட்டதே ஆகும். அந்தக் காதல் நபர் நனவிலியில் பதிந்துள்ள பழைய ஆளின் தோற்றம் அல்லது பண்பு ஒத்தமைந்தவராக இருப்பார். இதைத்தான் ஃப்ராய்ட் இடிபஸ் காதல் என்கிறார். அதாவது, ஆண் குழைந்தைக்குத் தாயும், பெண் குழந்தைக்குத் தந்தையும் புறநிலைக் காதலின் முன் மாதிரியாக இருப்பர். இதை அந்தக் காதலர் அறிந்திலர். தாயும் தந்தையும் குழந்தைப் பருவத்தில் தரும் அன்பு, அரவணைப்பினால் அவர்கள் குழந்தை நனவிலியில் வார்ப்புருவாக (imago) அமைந்து விடுகின்றனர். அந்த வார்ப்புருவின் புறத் தோற்றமே ஒட்டுறவுக் காதல் நபர். இது முழுமைக்கும்   நனவிலிக்குள்ளேயே நடக்கின்ற நாடகமாகும். காரணம், அந்த வார்ப்புருக்களின் புனைவேடமாக இந்தக் காதல் நபர்கள் வருகின்றனர். சுருங்கச் சொல்லின், பெற்றோர் போன்ற தோற்றம், அவர்களின் அன்பு, அக்கறை, அரவணைப்பு எல்லாம் கலந்த ஆள் ஒட்டுறவுக் காதல் நபராகின்றனர். பெற்றோரிடமிருந்து போதுமான அன்பும் அரவணைப்பும் தொடராமல் இடைவெளி ஏற்படுமானால், அந்த ஏமாற்றம்கூட இத்தகுக் காதல் நபரை நாடச் செய்வதுண்டு. எனவே, பெற்றோர் காதலே ஒட்டுறவுக் காதலாக மலர்கிறது. அம்மாவைப் போன்ற பெண் வேண்டுகின்ற விநாயகர் நிலை இவ்வகைப்பட்டதே ஆகும். தனது தந்தையான பிரம்மாவை மணந்த சரஸ்வதி கதையை நாம் அறிவோம். 

சிலரிடம் குடும்ப அங்கத்தினர் போன்ற நபரால் ஈர்க்கப்பட்டோரும் உண்டு. இது இடிபஸ் காதலின் நீட்சி ஆகும். பெரும்பாலும் இது தகாப்புணர்ச்சித் தடையால் ஏற்படுகின்ற மாற்றுருவாக்கம் ஆகும். ஃப்ராய்டின் முடிபுபடி, பெண்களிடம் தன்மோகமும் ஆண்களிடம் புறநிலை மோகமும் அதிகளவில் உள்ளது. காதல் ஒரு கனவு. இதனுள் கனவுத் தொழில்கள் நடக்கின்றன. காரணம், அந்தக் காதல் நபர் யாரோ ஒருவரின் குறியீடாக இருக்கலாம். பல உருக்களின் கலவையாக இருக்கலாம். பழைய ஆளின் மாற்றாக இருக்கலாம். இந்தக் குறியீடும் கலவையும் மாற்றும் கனவின் வினைப் பண்புகளாகும். இதையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். இன்னோர் இடத்தில் ஃப்ராய்ட் கூறும்போது, இந்தக் காதல் நிலை நோயாகவும் அந்த நோய்க்கான மருத்துவமாகவும் இருப்பதாகக் கூறுகிறார். இது தொடர்பான சிந்தனைகளை அவரின் பிற்கால எழுத்துகளில் காணலாம்.  

காதல் தொடர்பாக இன்னொரு கருத்தையும் ஃப்ராய்ட் முன்னெடுக்கிறார். அதுதான் ‘காதல்- வெறுப்பு’ என்கிற பொருமுக உணர்வு நிலை (ambivalent feelings) ஆகும். இது, எதிரும் புதிருமான உணர்வுகள் இணைந்தே செயல்படுவதைக் குறிக்கின்ற உள இயக்கமாகும். இதன்படி, ஒருவர் மீதுள்ள காதல் அளவுக்கு வெறுப்பும் தன்னகத்தே கொண்டிருக்கும். இதன் பொருள், காதல் நபர் மீது வெறுப்பும் இருக்கும். அது காதலுக்கு அடியில் மறைந்து கிடக்கும். சமயம் வரும்போது இந்த வெறுப்பு வெளிப்படும். அவ்வேளை, காதல் மட்டுப்படும். இந்த மாறாட்டத்தைக் (disorder) கண்கூடாக நடப்பில் காணலாம். இவ்வாறு பல நிலைகளைக் காதல் குறித்து ஃப்ராய்டியம் வழியாக விளங்கிக் கொள்ளலாம்.  

IV

அடுத்து, யூங்கியப் பார்வையில் காதலைக் காண்போம். ஃப்ராய்டின் சீடரான யூங், கருத்து வேறுபாடுகள் காரணமாகப் புதிய உளவியலை உருவாக்கியவர். இதனால், உளப்பகுப்பாய்வில் அரசியல் ஏற்பட்டது. இருப்பினும், ஃப்ராய்ட் அளவுக்கு யூங் பரவலாகவில்லை. என்றாலும், இவரின் எழுத்துகளில் ஆழம் இருப்பதைக் காண முடிகிறது. ஃப்ராய்டின் சிந்தனைக்குப் பின்புலமாகக் கிரேக்க, ஐரோப்பியத் தத்துவங்கள்மிகுதியாக இருந்தன. இந்தியத் தத்துவத்தில் புத்தரின் நிர்வாணக் கொள்கையும் இருந்தது. யூங்கின் சிந்தனைச் செயல்பாட்டில் மேலைத் தத்துவத்துக்கு நிகராக இந்தியத் தத்துவங்கள் இருந்தன. இந்தியத் தத்துவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டிருப்பதால் யூங்கியத்தை மேலைச் சிந்தனையாளர்கள் கவனஞ்செலுத்தவில்லை. ‘ஃப்ராய்டைப் படித்தப் பிறகு விமர்ச்சித்தனர். என்னைப் படிக்காமலேயே விமர்ச்சிக்கின்றனர்’ என்று ஓரிடத்தில் ஆதங்கப் பட்டார் யூங். 

இவர் கண்ட ‘பகுப்பாய்வு உளவியல்’ வழியில் பிறப்பு முதல் மறுபிறவி வரை நடக்கின்ற உள நிகழ்வுகளை விவரித்துள்ளார். அவற்றுள் காதலும் ஒன்று. காதலை யூங் உள்ளுணர்ச்சியாக (instinct) மட்டும் பார்க்கவில்லை. மாறாக, நனவிலி மற்றும் ஆன்மச் சக்தியாகவும் பார்க்கிறார். இவரின் காதல் பார்வைக்குச் சீனத் தத்துவமும் இந்தியத் தத்துவமும் இருகண்கள். காதலுக்கு அடிப்படை உள ஆற்றல் (psychical energy) எனப்படுகின்ற லிபிடோ. இது இரண்டாகப் பகுந்துள்ளது. இதுதான் ‘ஆண்மை- பெண்மை’ ஆற்றல்களாக பிரிந்தமைகிறது. இவை உளச் செயற்பாடுகளில் பங்குகொள்கின்றன. சீனத் தத்துவ வழக்கில்  ‘யின்- யாங்’ என்று கூறுவார். இதை ‘அனிமா- அனிமஸ்’ என்று தகவமைத்துக் கொள்கிறார் யூங். Anima- Animus ஆகியவை இலத்தினச் சொற்கள். இந்தச் சொற்களுக்கு அங்கே ‘ஆன்மா- மனம்’ என்று பொருள். இவற்றை ‘ஆண்மை- பெண்மை’ என்று தனது உளவியலில் தகவமைத்துக் கொள்கிறார்.  இவ்விரண்டின் கலவையே மனித மனம் என்பது யூங்கின் முடிபு. இதன்படி, மனிதர் யாவரும் இரட்டைப் பால்நிலையைக் (bisexual) கொண்டவர்கள் என்கிறார் யூங். இது ஃப்ராய்டியக் கருத்தாக்கம். இதற்கு மறுவடிவம் தருகிறார் யூங். இங்கிருந்து காதல் குறித்த யூங்கியப் பார்வையைக் காண்போம். 

ஒருவரின் காதல் நபர் எப்படிப்பட்டவராக இருப்பார்? ஓர் ஆணுக்கு அனைத்துப் பெண்களும் காதலியாக ஈர்க்க மாட்டார்கள். அதேபோல், ஒரு பெண்ணுக்கு அனைத்து ஆண்களும் காதலனாகக் கவர வாய்ப்பில்லை. ஒருவருக்கு ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தும் நபர் இன்னொருவருக்கு அந்நியமாகத் தெரிவதைப் பார்க்கலாம். மற்றவர் கண்களுக்கு லைலா அசிங்கம். கயஸ் கண்களுக்கு அவள் தேவதை. இதற்குக் காரணம் மூலப்படிவம் (archetype) ஆகும். மூலப்படிவங்கள் என்பவை அகிலப் பொதுமையாக, மனித இனத்துக்கே உரிய உளப்படிவங்களைக் குறிக்கும். இவை, தனியர் நனவிலிக்கு அடியில் இருக்கின்ற உளத்தளத்தின் அடங்கல்களாகும். அந்தத் தளத்தைக் ‘கூட்டு நனவிலி’ என்கிறார் யூங். ஃப்ராய்டை ‘நனவிலிக் கண்டறிஞர்’ என்றும் யூங்கைக் ‘கூட்டு நனவிலிக் கண்டறிஞர்’ என்றும் சுட்டுவர்.  

யூங் கூறும் கூட்டு நனவிலி மனித இனத்தின் கூட்டுப் படைப்பாகும். ஆதிக் காலத்திலிருந்து இதன் கட்டுமானம் நடந்து வருகிறது. ஃப்ராய்டின் நனவிலிக்குத் தனியரின் குழந்தைப் பருவம் ஆதாரமென்றால், யூங்கின் கூட்டு நனவிலிக்கு மனித இனத்தின் குழந்தைப் பருவமான ஆதிக் காலத்து அனுபவங்கள் ஆதாரமாகும். இன்றைய நவீன மனிதரின் செயல்பாடுகள் ஆதி மனிதர் அனுபவத்தின் எதிரொலிகளாகும். சான்றாக, ஆதிக் காலத்துக் குகையின் மாற்று வடிவம்தான் அறை அல்லது இல்லம். இலை தழைகள்தான் இன்றைய உடைக் கலாச்சாரம். ஆதி மனிதனின் வேட்டையே இன்றைய பண வேட்டை. எதுவும் புதிதில்லை. யூங் கூற்றுப்படி, நவீன மனிதனைக் காட்டிலும் ஆதி மனிதனிடம் அறிவுச் செயல் திறன் அதிகம். அவன் செய்தவை எல்லாம் புதியவை. அவற்றின் நீட்சியாகத்தான் நவீன மனிதனின் செயல் திறன்கள் உள்ளன. அவற்றுள் ஒன்று காதல் என்கிறார் யூங். 

காதலுக்கு ‘அனிமா- அனிமஸ்’ மூலப்படிவங்கள் ஆதாரம். இவற்றில் அனிமா என்பது ஆணுரு. அனிமஸ் என்பது பெண்ணுரு. இவற்றில் ஒன்று நனவு என்றால் இன்னொன்று நனவிலி. வேறொரு கோணத்தில், ஒன்று புறத் தோற்றம் (persona) என்றால் இன்னொன்று அகத்தோற்றம் (shadow) ஆகும். இதன்படி, ஆண்மை, பெண்மை இரண்டும் கலந்த பால்நிலையில் (bisexual) மனிதரின் இருப்பு உள்ளது. ஆணிடம் அவனே அனிமஸ்; காதலியே அனிமா. பெண்ணிடம் அவளே அனிமா; காதலனே அனிமஸ். காதல் உறவு என்பது அனிமாவுக்கும் அனிமஸுக்கும் இடையில் அகத்துள் நடக்கின்ற அகமன உறவு (intrapsychic) ஆகும். இதன் புறத்தெறிவே வெளியே நடக்கின்ற காதல் உறவாகும். இது, இடைமன உறவு (interpsychic) ஆகும். 

இந்த அனிமாவும் அனிமஸும் எப்படி உருவாகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். யூங் கூற்றுப்படி, ஆணினுள் இருக்கின்ற கற்பனையுரு அனிமா, பெண்ணுள் இருக்கின்ற கற்பனையுரு அனிமஸ். இந்தக் கற்பனையுரு என்பது அனுபவ ரீதியாகக் குழந்தைப் பருவத்தில் உருவாகின்ற உளப்படிமம். இதைப் புரிந்துகொள்ள குழந்தைப் பருவத்து உளவியலைப் பார்க்க வேண்டும். குழந்தைப் பருவத்தில் தன்னைச் சுற்றி இருக்கின்ற உறவினர்கள் ஏற்படுத்துகின்ற தாக்கங்களால் இந்த உருக்கள் தோன்றுகின்றன. ஆண்கள் அனைவரும் ஆணுரு உருவாக்கத்தில் அமைய, பெண்கள் அனைவரும் பெண்ணுரு உருவாக்கத்தில் அமையப் பெறுகின்றனர். பெரும்பாலும், பெற்றோரே அமைகின்றனர். இதில், ஓர் உளத் தர்க்கம் என்னவென்றால், ஆணுக்குத் தானே அனிமஸ். பெண்ணுக்குத் தானே அனிமா. எனில், ஆணின் அனிமாவும் பெண்ணின் அனிமஸும் புறத்தில் உள்ளன. இதன்படி, ஆண் மகனின் ஈகோ தமது பெண்ணுருக்கு ஏற்றப் பெண்ணையும்  பெண் மகளின் ஈகோ தமது ஆணுருக்கு ஏற்ற ஆணையும்  புறத்தில் தேடுகின்றனர். 

ஆணிடம் தனது அனிமாவுக்கு ஏற்புடைய பெண்ணைக் ‘கண்டதும் காதல்’ வந்துவிடுகின்றது. அதேபோல், பெண்ணிடம் தனது அனிமஸுக்கு ஒப்பான ஆணைக் ‘கண்டதும் காதல்’ வந்துவிடுகின்றது. இதுதான் காதல் தோற்றம் குறித்த யூங்கியப் பார்வை. இதிலிருந்து இன்னும் ஆழமாகக் காதலைக் காணலாம். இந்த உருக்களுடன் அவர்களின் ஈகோ வைத்துள்ள உறவு அல்லது நெருக்கமே காதலாகிறது. இந்தக் காதல் நிறைவான ஒன்று என்று சொல்வதற்கில்லை. சான்றாக, ஆணின் அனிமாவுக்கு ஒத்தமைந்த பெண் ஒருத்தி இருந்தாலும் அவள் முழுமையாக அமையப் பெற வாய்ப்பில்லை. ஒரு முப்பது விழுக்காடு அமையப் பெற்ற பெண் மீது காதல் கொள்ளலாம். இன்னொரு கட்டத்தில் நாற்பது விழுக்காடு ஒத்தமைந்த பெண்ணைக் கண்டுவிட்டால், காதல் உணர்வு இடம் மாறிவிடும். இவளுக்கும் கூடுதலான ஒப்புமையுடன் வேறொரு பெண் வந்துவிடின், அந்த ஆணின் ஈகோ மீண்டும் தாவிவிடும். இந்தத் தாவல் அனிமாவுக்கு ஏற்ற நூறு விழுக்காடுப் பெண் அமையும் வரைத் தொடரும். இதே தாவல் பெண்ணுள்ளும் நடந்துகொண்டிருக்கும். அதனால்தான், காதல் உணர்வு ஒரு கட்டத்தில் சலிப்படைந்து விடுகின்றது. முழுமையான காதல் என்பது அனிமாவுக்கு அனிமஸும் அனிமஸுக்கு அனிமாவும் நூறு விழுக்காடு அமையப் பெற வேண்டும். அதுதான், ஆண் பாதி பெண் பாதி அர்த்தநாரீஸ்வரம். இப்படியான காதல் அமைவது அரிதினும் அரிது. ஆன்மக் காதலில் மட்டுமே சாத்தியம். 

அது என்ன ஆன்மக் காதல்? உடல் சார்ந்த காதல் இனக்கவர்ச்சி. உள்ளம் சார்ந்த காதல் உள்ளப் புணர்ச்சி. இதுவரைதான் மேலை  உளவியல் கண்டது. இவற்றைத் தாண்டி ஆன்ம நிலையில் காதல் உள்ளது என்பதை இந்தியத் தத்துவமே கண்டது. அதற்குப் பெயர் தாந்ரீகம். இதன்படி, ஆன்ம நிலையில் ஒருவரையொருவர் ஈர்த்துக் கலப்பது ஆன்மக் காதல் ஆகும். இதில்தான் ‘வைப்ரேஷன்’ வினைப் புரிகிறது. இந்தக் காதல் எப்போதாவது யாருக்கோ நிகழும். அதற்கு இருவரும் ஆன்ம நிலைக்கு சென்றிருக்க வேண்டும். உடல் கடந்து உள்ளம் கடந்து ஆன்ம நிலைக்குச் செல்வது அவ்வளவு எளிதல்ல. அதுவும் இருவரும் அந்த நிலை அடைவது முயற்கொம்பே. இது, இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர்- சாரதா இடையே நடந்தது. ஒரு நாள் இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சருக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கச் சீடர்கள் விரும்பினர். அதைப் பரமஹம்சர் மறுத்து வந்தார். ஒரு கட்டத்தில் சீடர்களின் தொடர் வலியுறுத்தலால் சம்மதித்தார். பெண்ணையும் சுட்டிக் காட்டிவிட்டார். சாரதா பெயரைச் சொல்லி, ‘அந்த ஊரில் என்னையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அவளை அழைத்து வாருங்கள்’ என்று வரவழைத்து மணம் புரிந்துகொண்டார். இது, உடற் காதலல்ல. எனவே, பாலுறவு இல்லை. உள்ளக் காதலுமல்ல. களிப்பு நிகழ்வுகளில்லை. வெறும் ஆன்ம நெருக்கமே இருந்தது. அதற்கான ஆதாரமே அந்த டெலிபதி. அரவிந்தர்- மதர் இடையே ஆன்ம நெருக்கம் இருந்திருக்கக் கூடும்.   

இந்த ஆன்மக் காதல்தான் காதலில் உச்சம். என்றாலும், இதிலும் இருவரின் ஆன்ம நிலைகளும் முழுமையாக இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், இதிலும் பிரிவு ஏற்படக் கூடும். இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர்- சாரதா இடையே முழுமையில்லை அதனால்தான், சாரதாவை விட்டுப் பரமஹம்சர் மறைந்தார்முழுமையான ஆன்மக்காதல் என்பது மூலாதாரத்திலிருந்து இருவரும் பிணைந்து  முக்தி வரை அகப்பயணம் செய்வதைக் குறிக்கும். இது அரிதினும் அரிது. இந்த அகப்பயணத்தை யூங் கூறும் தனியராக்கம் (individuation) என்கிற உளச் செயலோடு ஒப்பிடலாம். தனியராக்கம் என்பது கூட்டு நனவிலியில் உள்ள சுயம் (self) நோக்கி ஈகோ பயணிப்பதைக் குறிக்கும். இது அகப் பயணம்; ஆன்ம பயணம். 

இந்தச் சுயம் இருக்கின்ற தளத்தில்தான் முக்தி நிலை உள்ளது என்பது யூங்கின் முடிபு. இதுதான் உள வளர்ச்சியின் எல்லை. இந்த சுயத்தை ஈகோ அடைந்து விட்டால், உள்ளம் முழுநிலை அடையும் என்கிறார் அவர். தவம் அதற்கான வழி. ஆன்மக் காதலும் அதற்கு வழியாக அமையும். ஒருவிதத்தில், ஆன்மக் காதல் என்பதும் தவமே ஆகும். இதில் ஆன்மப் புணர்ச்சியே நடக்கும். இவ்வாறு, இரண்டு ஆன்மாக்கள் இணையாக அகப்பயணம் செய்து முழுநிலை (முக்தி) அடைவதன் பெயர்தான் ‘தந்ரா’ என்கிற ஆன்மீகப் பாலுணர்வு.  எனவே, ஆன்மக் காதல் என்பது தாந்ரீகம் ஆகும். இதை அனுபவப் பூர்வமாகக் கண்டவர்கள் பதிவு செய்ய விரும்ப மாட்டார்கள். அதனால்தான், இதற்குச் சான்றுகள் இல்லை. ஆனால், ‘தந்ரா’ தத்துவார்த்தமாக உள்ளது. இதை யூங் கவனித்துள்ளார். குண்டலினி யோகத்தில் காண்கிறார். இந்த யோகத்தை, தனிமனித ‘முழுமை அடைதல்’ செயல்முறையாகக் காண்கிறார். அதாவது, தனியராக்கப் படிமுறையாகக் காண்கிறார். தனியராக்கத்தில் முரண்பாடுகளின் இணைவு இருக்கும். ஆண், பெண் எனும் அனிமா- அனிமஸ் முரண்பாடே பெரியது. இதன் இணைவு முழுமை நிலை என்றாகிறது. தந்ரா அந்தப் பணியைச் செய்கிறது. குண்டலினி யோகத்தில் வரும் இரண்டு பாம்புகள் அனிமாx அனிமஸ் குறியீடுகளாகும். இதில் உள்ள சக்கரங்கள் அனிமா- அனிமஸ் பிணைப்புகளாகும். இந்தத் தந்ராவை யூங் ஆன்மக் காதலாகப் பாராமல் ஆழ் மனத்தின் காதலாகப் பார்த்தார். காரணம், ஆன்ம நிலையை அவரால் உணர முடியவில்லை. சுயத்தை நோக்கிய ஈகோவின் பயணத்தைக்கூட ஆன்மப் பயணமாகக் கொள்ளாமல் உளப் பயணமாகவே பார்த்தார். இருப்பினும், இறுதிக் கட்டத்தில் ஆன்மா, கர்மா, மறுபிறவி ஆகிய இந்தியவியல் கூறுகளைக் கருத்தியல் ரீதியில் ஏற்றுக் கொண்டார். இதன் காரணமாகத்தான் மேலை நாடுகளில்  யூங் புறக்கணிக்கப்பட்டார். 

V

இறுதியாக, லக்கான் பார்வைக்கு வருவோம். ‘உன்னிடம் எது இல்லையோ அதைப் பிடித்தமானவருக்குக் கொடுப்பதுதான் காதல்’ என்று தனது இருண்மை பாணியில் சொன்னவர் லக்கான். பிரெஞ்சு உளப்பகுப்பாய்வாளரான லக்கான், ஃப்ராய்டின் வழி வந்தவர். என்றாலும், ஃப்ராய்டியத்தை மீள் வாசிப்புக்கு உட்படுத்தியவர். அதாவது, ஃப்ராய்ட் சொன்ன கருத்தாக்கங்களுக்குப் புதிய விளக்கங்களை வழங்கியவர். இதன் விளைவாக, இடிபஸ் சிக்கல், காயடிப்புச் சிக்கல், வேட்கை, நோய்க்குறி, கனவு முதலியவற்றுக்கு மொழியியல் ரீதியில் மறுவிளக்கம் கொடுத்தார். அந்த வரிசையில் காதலும் அடங்கும். 

லக்கான் பார்வையில், காதல் என்பது ‘உங்களிடம் இல்லாததைக் கொடுப்பது’. அதாவது, நமது குறையை (லேக்) நாம் விரும்பியவருக்குக் கொடுப்பது. இதன்படி, இருவரின் குறைகளுள் ஏற்படுகின்ற உறவே காதலுக்கு அடிப்படை. இங்கே, காதலரை நேசிக்கவில்லை; அவரின் குறையை நேசிக்கின்றீர்கள். அதுவும் நீங்கள் நேசிக்கவில்லை. உங்கள் குறைதான் நேசிக்கின்றது. நனவிலியில் உள்ள ஏதோவொரு குறை உங்களைக் காதலிக்க வைக்கின்றது. இந்தக் காதல் மூலம் ஒருவரின் குறையை இன்னொருவரின் குறை அங்கீகரிக்கின்றது. இந்த அங்கீகாரம்தான் காதலுக்கான அடையாளம். அதனால், குறையைக் கொண்டு நிறைவு காண மனம் முயல்கிறது. இது என்றென்றும் எவ்விதத்திலும் நிறைவடையாது எனத் தெரிந்தும் காதல் நாட்டம் கொள்வது மொழி மனிதரின் இயல்பு என்பார். இதன்படி, ஒருவருக்கொருவர் நோயாளியாக இருக்கின்றனர். அதுவும் இசிப்புநோயாளியாக இருக்கின்றனர். ஹிஸ்டீரியா எனும் இசிப்பு நோய்க் குறித்து லக்கான் பேசும்போது, மற்றவரின் குறையுடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்வதன் மூலம், வேட்கையை நிறைவு செய்யாமல் வைத்துக் கொள்வதை நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கும் நோய் நிலை என்கிறார். இது காதலில் புலப்படுகின்றது. 

லக்கான் பார்வையில் காதல் என்பது சிக்கலான உள நிகழ்வு. இதன் அடிப்படையாக நார்சிசம் எனப்படுகின்ற தன்மோகம்/ தற்காதல் உள்ளது. அவனின் குறையும் அவளின் குறையும் கண்ணாடிப் பிம்பம் போன்று உறவாடுவதால், இது நார்சிச அமைப்பிலான உறவை உறுதி செய்கிறது. உங்களை நீங்களே நேசிப்பது காதலாகும். அதாவது, மற்றவர் வழியில் உங்களை நீங்களே நேசிக்கின்றீர்கள். இந்த இடத்தில் காதல் நபர் ஒரு கண்ணாடிப் போன்றவர். அந்தக் கண்ணாடி மங்கும் வரை காதல் நடக்கும். கண்ணாடி மங்கத் தொடங்கினால் காதலும் மங்கத் தொடங்கிவிடும். அப்போதுதான் காதல் சிக்கலாகி விடுகின்றது. 

இந்தக் காதலை ஒரு சொல்லாடலாகப் பார்க்கிறார் லக்கான். இவர் கண்ட நான்கு அடிப்படைச் சொல்லாடல்களில் இசிப்புச் சொல்லாடல் வகைக்குட்பட்டது காதல். லக்கானியத்தில் சொல்லாடல்கள் சிறப்பிற்குரியது. லக்கானைப் பொறுத்தவரை, சொல்லாடல் என்பது இரண்டு அகநிலைகளைப் பிணைக்கின்ற இணைப்பானாகும். அனைத்துச் சொல்லாடல்களுக்கும் மொழியே ஆதாரம். காரணம், மொழிதான் சமூக மனிதரைப் பிணைத்துச் செயல்பட வைக்கின்றது. லக்கான் பார்வையில் மொழிக்கு முன்பு காதல் கிடையாது. ஏனென்றால், மொழிக்குப் பிறகுதான் சமூகம் தோன்றியது. இந்தச் சமூகமே காதலைக் கற்பித்தது. அதனால், சமூகத்தையும் காதலையும் மொழியமைப்பில் புரிந்துகொள்ள வேண்டியதாகிறது. எனவே, இந்தக் காதலை லக்கானியச் சொல்லாடல் அமைப்பைக் கொண்டு விளங்கிக் கொள்ளலாம்: 

இதுதான் மொழிக்கான அடிப்படை அமைப்பு. இதுவே சொல்லாடலின் ஆதி அமைப்பு. இதிலுள்ள குறிகள் சொல்லாடலின் நிலைகள் ஆகும். இவை மனிதனின் மனத்தையும் சமூக உறவுகளையும் தீர்மானிக்கின்ற நிலைகள். இந்த அமைப்பில் S₁   என்பது ‘தன்மை’ எனப்படுகின்ற பேசுவோரைக் குறிக்கும். S₂  என்பது ‘முன்னிலை’ எனப்படுகின்ற கேட்போரைக் குறிக்கும். $ என்பது தன்மை மனத்தில் உள்ள ‘குறை’. a என்பது தன்மையின் பேச்சால் விளைகின்ற ‘விளைவு’. சுருங்கச் சொல்லின், இடப்பக்கம் தன்மையையும் வலப்பக்கம் முன்னிலையையும் குறிக்கும். இந்த அமைப்பின்படியே மனித உறவுகள் மொழியால் நடந்து வருகின்றன. அவற்றில் காதல் உறவும் ஒன்று. இதே பாணியிலான அமைப்பு இந்தக் காதலுக்கும் உள்ளது. அது இசிப்புச் சொல்லாடலாகும்: 

இது, காதல் உறவுக்கான அமைப்பு.  இதற்கான விளக்கம் கீழ்க் கண்டவாறு அமையும்: 

இதில் இடதுபக்கம் காதலரும் வலது பக்கம் காதலிக்கப் படுபவரும் இருக்கின்றனர். இதன்படி, ‘தன்மை’ இடத்தில் காதலிப்பவர் இருக்கின்றார். இவரிடம் குறை உள்ளது. அதன் குறியீடுதான் $. இதன் பொருள், குறையுடைய அகநிலை அல்லது மனம். முன்னிலை இடத்தில் காதலிக்கப் படுகின்றவர் இருக்கின்றார். தன்மையின் குறையை அல்லது விருப்பத்தைக் கேட்கின்றவர் இவர். S₂ என்பது அன்னவரைக் குறிக்கும். இது மொழி சார்ந்த குறியீடு. (S₁ மற்றும் S₂ மொழியாலானது). காதலுறவில் $ மற்றும் S₂ ஆகிய இரண்டு அகநிலைகள். இவர்களின் மறைபொருளாக முறையே S₁ மற்றும் a உள்ளன. 

S₁ என்பது குறிப்பான் அல்லது வேட்கை. அதுவும் மொழி வடிவிலான வேட்கை. இதனால், அந்த நபரின் மனம் பிளவுண்டதாகிறது. இந்த வேட்கை உள்ளத்தில் குறையை உண்டாக்கிவிடுகின்றது. அதனால்தான், S எனும் அகநிலை திரிந்து $ ஆகிறது. இதில் உள்ள பிரிகோடு அகநிலையில் (மனத்தின்) பிளவைக் குறிக்கும். இந்த $ என்கிற காதலரை S₁ பேச வைக்கிறது. இங்கே, S₁ என்பது மொழியைக் குறிக்கும். மொழியின்றிக் காதலில்லை. சொன்னால்தான் காதல். அது, குறியீட்டு மொழியாகவும் இருக்கலாம். இங்கே ‘உன்னைக் காதலிக்கிறேன்’ என்று ‘நான்’ எனும் காதலர் சொல்ல வேண்டும். இந்தச் சொல்லாடல் காதலிக்கப் படுகின்ற நபரை நோக்கியது. (படுகோட்டு அம்பு குறியைப் பார்க்கவும்). இவர் கூறும் வார்த்தைகளைக் காதலிக்கப் படுகின்ற நபரான S₂ கேட்கிறார். அங்கீகாரம் செய்துவிட்டால் அவருள் விளைவை ஏற்படுத்திவிடும். அதாவது, அவருள் மறைந்து கிடக்கின்ற a எனும் ‘காதல்’ செயல்பட வந்துவிடும். இந்தக் காதல் என்றும் ‘நான்’ நோக்கியதாக இருக்கும். (a 🡪$ அம்புக் குறியைப் பார்க்கவும்). இந்த ‘நான்’ ($) காதலுறவின் தன்மையே அன்றி முன்னிலையைக் குறிக்காது. இந்த ‘நான்’ வார்த்தைகள் முன்னிலை நோக்கியது (S₁🡪S₂ அம்புக்குறி இதைக் காட்டும்).    ‘நான்’ இடத்தில் தொடங்கி ‘நான்’ இடத்தில் முடிவுக்கு வந்தால், காதல் நிறைவேறிவிட்டதாகப் பொருள்படும். இந்த ‘நான்’ ஆணாகவும் இருக்கலாம். பெண்ணாகவும் இருக்கலாம். என்றாலும், உறவின் அமைப்பு மாறாது. $ என்பது குறையுடைய அகநிலை என்பதால் இதை நிறைவு செய்யும் பொருட்டு முன்னிலையின் பங்கு தேவைப்படுகின்றது. இதில் நிறைவு கிடைக்காது என்பதால் சுழற்சியாக நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும். மொழிதலும் இப்படிப்பட்டதே ஆகும். காரணம், மொழியும் காதலும் முன்னிலை நோக்கியவையாகும். இந்த முன்னிலையின்  அங்கீகாரம் கட்டாயம். அதனால்தான், காதல் என்பது மொழி அமைப்பிலானது என்கிறார் லக்கான். குறைதான் மொழியை ஏற்படுத்தியது. அழுத குழந்தைக்குத்தான் பால். அழுகை என்பது மொழி.  

VI

உளப்பகுப்பாய்வு என்றால் ஃப்ராய்ட், யூங், லக்கான் ஆகிய மூவரும் தனித்த சிந்தனைப் புலத்தை உருவாக்கியவர்கள். இவர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் பிற உளப்பகுப்பாய்வாளர்கள் செயல்பட்டு வருகின்றனர். அதனால், இம்மூவரின் பார்வையில் இங்கே காதல் குறித்து விவாதித்தோம். இந்தக் கட்டுரை அறிமுக நிலையிலானது. காதல் குறித்துத் தனித்த நூல் எழுதும் அளவுக்கு உளப்பகுப்பாய்வில் பல செய்திகள் உள்ளன. அதேபோல், காதலில் பல நிலைகள் உள்ளன. தற்காதல், புறக் காதல், ஒருதலைக் காதல், ஓரினக் காதல், கள்ளக் காதல், விலங்கு மீதானக் காதல், முதியோர் மீதானக் காதல் என எண்ணிலடங்கா. மேலும், பார்வைக் காதல், புன்னகைக் காதல், பேச்சுக் காதல், தீண்டல் காதல் என ஆன்ம காதல் வரை காதலில் பல நிலைகள் உள்ளன. அறிந்தோர் அல்லது அறியாதோர் இடையே வெறும் பார்வையால் காதலிப்பது பார்வைக் காதல், புன்னைகையால் மட்டும் காதலிப்பது புன்னகைக் காதல், ஒருவருக்கொருவர் அக்கறை வழியில் காதலிப்பது அக்கறைக் காதல். இப்படிப்பட்ட கோணங்களிலும் காதலைக் காண வேண்டியுள்ளது. இவை ஒவ்வொன்றும் தனித்த உளவியல் பின்னணி கொண்டது. 

இந்தக் கட்டுரையில் வெற்றிக் காதலை மட்டும் பார்த்திருக்கிறோம். இந்தக் காதல் உறவானது ஃப்ராய்டிய நோக்கில் நனவிலி நோயாகவும் யூங்கிய நோக்கில் ‘அனிமா- அனிமஸ்’ உறவாகவும் லக்கான் நோக்கில் இசிப்புச் சொல்லாடலாகவும் இருக்கின்றன என்பதை இந்த ஆய்வின் வழியில் அறியலாம். இறுதியாக, திருமணம் என்பதும் ஒருவிதப் போலிக் காதல். இது குறித்தும் பேச நிறைய உள்ளன. திருமணத்தின் பின்னணியாகப் பண்பாடு மட்டுமின்றி உளவியலும் உள்ளது. இது கட்டாயக் காதல்;  சமூக நிர்பந்தக் காதல். ஆணினத்தைவிடப் பெண்ணினத்துக்குப் பாதிப்பு மிகுதி. இதற்குத் தனித்த ஆய்வு தேவை. 

***

தி கு இரவிச்சந்திரன்: ஃப்ராய்ட், யூங், லக்கான் சிந்தனைப் புலங்களில் கடந்த முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளாக இயங்கி வருபவர். ‘சிக்மண்ட் ஃப்ராய்ட்- உளப்பகுப்பாய்வு அறிவியல்’ நூல் மூலம் ஃப்ராய்டையும் ‘ழாக் லக்கான்- குறியியல் உளப்பகுப்பாய்வுக்கு ஓர் அறிமுகம்’ நூல் மூலம் லக்கானையும் தமிழில் விரிவாக  அறிமுகப் படுத்தியவர். இதுவரை உளப்பகுப்பாய்வு தொடர்பாகப் பதினாறு நூல்களை எழுதியுள்ளார். இவற்றில் தொல்காப்பியமும் ஃ ப்ராய்டியமும், தீண்டாமை நனவிலி, எளிய மொழியில் உளவியல் ஆலோசனை, அம்மா வந்தாள்- உளப்பகுப்பாய்வு, ஃப்ராய்ட் யூங் லக்கான்- அறிமுகமும் அதற்கு அப்பாலும்  ஆகிய நூல்கள் குறிப்பிடத்தக்கவை. சிக்மண்ட் ஃப்ராய்ட் நூலுக்காகச் சிறந்த நூலாசிரியர் விருதை நெய்வேலிப் புத்தகக் கண்காட்சியிலும் (2007), காப்பிய உளப்பகுப்பாய்வு நூலூக்காகச் சிறந்த திறனாய்வாளர் விருதான பஞ்சு பரிசிலைப் புதுவையிலும் (2019) பெற்றுள்ளார்.  திருப்பத்தூரைச் சார்ந்த இவர், தற்போது புதுவைப் பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழ்ப் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்து வருகிறார். மின்னஞ்சல்:  tkravichandranphd@gmail.com