வேதநாயக்

பகுதி – 1

தக்‌ஷிணஷேத்ரா முகப்பினுள் நுழைகையில் சித்திரை மாதத்தின் முன்காலத்தின் வெம்மையே தெரியவில்லை. அங்கு அவ்வளவு குளிர்ச்சி. கேலரியின் நுழைவாயிலில் நின்றிருந்த சிற்பம் ஒன்று இன்கா பழங்குடியினரின் சிலையென்றே தோற்றம் தந்தது எனக்கு முதலில். அறைகளில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருந்த ஓவியங்களும் சிற்பங்களும் குறைந்தபட்சம் முக்கால் மணிநேரத்தை எடுத்துக்கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு சிற்பமும் ஓவியமும் தனக்கான நேரத்தை  சுவீகரித்துக்கொண்டது. இரண்டு தலைகள் கொண்ட மீனிலிருந்து புத்தர் சிற்பங்கள், ஓவியங்கள் எல்லாம் பிரமிப்பைத் தந்தன.

ஓவியனது பார்வையிலிருந்து ஒரு ஓவியத்தைப் புரிந்து கொள்ளுவதற்கும் பார்வையாளனிலிருந்து ஓவியத்தைப் பார்ப்பதற்குமான இடைவெளி என்பது நின்று பார்ப்பதற்கான தூரமும் உள்ளுக்குள் அதுகுறித்த ஏற்கனவே நம் மனதில் கொண்டிருக்கும் பல்வேறு வகையான எண்ணங்கள் குறித்த பரிசீலனைகளும் முன்முடிவுகளையும் சார்ந்தும் அதை முற்றிலும் விடுத்தும் கொள்கின்ற பரஸ்பர உறவு நெருக்கத்தினைக் கைக்கொள்கிறது.

அதேபோல் தான் இவரது சிற்பங்களும் கூட எனக்குப் பார்க்கக் கிடைத்தது. ஓவியரும் சிற்பியுமான பி.எஸ்.நந்தன் (புல்லரம்பாக்கம் சுந்தரராஜன் நந்தன்) (பிறப்பு-1940) சோழமண்டலத்தைச் சேர்ந்த கலைஞர். மெட்ராஸ் ஆர்ட் இயக்கத்தின் பாரம்பரியத்தில் அவருடைய படைப்புகள் முக்கிய இடத்தைப் பிடித்துள்ளன. ஒரு ஓவியராகப் பயிற்சி பெற்ற அவர், 1970களில் இருந்து சிற்பக்கலையில் பணிபுரியத் தொடங்கினார். ஊடகத்தின் அதிகபட்ச மேன்மையான தொட்டுணரக்கூடிய சாத்தியக்கூறுகளாக வடிவம், தொகுதி, டோனல் முரண்பாடுகளுடன் கையாளும் திறன் ஆகியவை சிற்ப முஆரைமையில் பணியாற்ற அவரை மேலும் ஊக்கப்படுத்தியது. சிறுவயதிலிருந்தே அவருக்கு நன்கு தெரிந்த பொருளான களிமண் மற்றும் செழுமையான டோனல் மாறுபாடுகளைக் கொண்ட கிரானைட் ஆகியவை அவருக்கு விருப்பமான சிற்ப உருவாக்கலுக்கு துணை புரிந்தன.

இவற்றைப் பயன்படுத்தி புத்தர், விநாயகர், மனிதர்கள், உயிரினங்கள் மற்றும் தெய்வங்களின் உருவங்களை நந்தன் உருவாக்குகினார். மெட்ராஸ் ஆர்ட் இயக்கத்தின் பல கலைஞர்களைப் போலவே அவரது படைப்புகளும் பூர்வீகப் பாரம்பரியத்தை அறிந்தவை. அவரது சில படைப்புகளில் நாட்டுப்புற தெய்வங்கள், கோயில் சிற்பங்களின் தோற்றங்களுக்கு ஈடு செய்ய முனைவது போல் அமைந்தவை. குறிப்பாக ஒரு கோயில் கோபுரத்தில் இரண்டு சிற்பங்களுக்கு இடையில் தோன்றும் நிழல்கள். நந்தன் முதன்மையாக ஒரு சிற்பி என்று அறியப்பட்டாலும் ஓவியங்களும் சித்திரங்களும் அவரது வாழநாளில் சரிசமமானப் பங்களிப்பைக் கொண்டிருக்கின்றன.

சில ஆண்டுகள் தொடர்ந்து சிற்பங்களை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும்போதும் இடையிடையே ஓவியங்கள் வரைவதை அவர் ஒருபோதும் கைவிடவில்லை. பெரும்பாலும் கருங்கல்லில் சிற்பங்களைச் செய்கிறார். அதற்கான காரணம் கல்லில்தான் பலவிதமான வித்தியாசங்களும் பலவண்ண வேறுபாடுகளையும் உணர முடிகிறது என்றும் ஓவியத்திற்கான தன்மையை அது கொண்டிருப்பதாகவும் கருதிதினார். நந்தன் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த சமயத்தில்தான் சென்னை கலை இயக்கம் (Madras Art Movement) தொடங்கி இருந்தது. அந்தக் கலை இயக்கத்திற்கு பெயரளித்தது பணிக்கரின் மகன் நந்தகோபால். ஆனால் நந்தனது கல்லூரிக் காலங்களில் அதற்கு சென்னை கலை இயக்கம் என்ற பெயர் இருக்கவில்லை. பணிக்கரைப் பின்பற்றியவர்கள் பிறகு சென்னை கலை இயக்கத்தில் சேர்த்துக்கொண்டார்கள். அந்தக் கலை இயக்கத்தின் அடிப்படையே கோடுதான். கோயில் சிற்பத்தில் உள்ள கோடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு வேலை செய்தார்கள். கலைக்காக மட்டும் உயிர் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தால் நல்ல படைப்புகளைக் கண்டிப்பாகச் செய்யலாம் ஆனால் 10 வருடம் இருக்க வேண்டிய கலைஞன் 5 வருடங்களிலேயே இறந்து விடுவான். அதனால் பிழைப்பிற்காக கைவினைப் பொருளை செய், அதை வாங்குவதற்கு மக்கள் இருப்பார்கள் என்ற பணிக்கர் வாக்கினுக்கேற்ப கலைப் பயணத்தில் பிழைப்பிற்காக செய்த வேலையும் கலை ஆர்வத்தினால் செய்த வேலையுமாக கைவினைப்பொருட்களைச் செய்தததைக் குறிப்பிடுகிறார் நந்தன். மேலும் அவரைப் பொறுத்தவரை கைவினைப் பொருள் தற்காலத்திற்காக எனவும் கலை என்பது வருங்காலத்திற்காகவும் என அவர் அதனைப் பகுத்துக்கொள்கிறார்.

ஒரு கலைஞனின் படைப்பில் 20% கைவினைப்பொருள் பணத்திற்க்காக இருக்கலாம். அதற்குமேல் பணத்திற்காக செய்தால் அவனுடைய கலை அழிந்துவிடும். அப்படி உண்மையாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தால் பாணி என்பது தானாகவே உருவாகிவிடும். இப்பொழுது சோழமண்டலத்திற்கென ஒரு பாணி உள்ளது. அது மிகவும் அவசியம். இப்பொழுது நாம் சோழர் அல்லது பாண்டியர் காலச் சிற்ப பாணி என்றல்லவா சொல்கிறோம். அத்தகைய பாணி அல்லது சாயல் மிகவும் அவசியம். அது இருந்தால்தான் கலை என்கிறார். கலைப் பயணத்தின் ஆரம்பமாக நந்தன் குழந்தையாக இருந்தபொழுது அவரது பாட்டி விநாயக சதுர்த்தி அன்று விநாயகரின் உருவத்தை செய்வார் என்றும் பின்னர் வரலஷ்மி நோன்பின் பொழுது அம்மியைக் கொண்டும், தீபாவளியின் பொழுது குடத்தைக் கொண்டும் அம்மன் உருவத்தைச் செய்திருக்கிறார். பாட்டியின் காலத்திற்கு பிறகு நந்தனது அம்மா அவற்றைச் செய்திருக்கிறார். நந்தன் ஏழாம் ஆம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்த காலத்தில் அவரது அம்மா அந்த வேலையை ஒப்படைத்திருக்கிறார்.

அடுத்தபடியாக குயவர்கள் செய்வதைக் கண்டு, அந்தப் பழக்கத்தினால் சிற்பம் செய்வதை களிமண் உருவங்களுடன் துவங்கி இருக்கிறார். முதலில் தட்டைச் சிற்பங்களைச் செய்து, பின்னர் முப்பரிமாண உருவங்கள் செய்யத் துவங்கினார். நந்தன் 1978-ல் முகமூடிகள் தயாரிக்க ஆரம்பித்தார். 1975-ல் திருமணம் ஆன சமயத்தில் வீட்டில் திருட்டு நடந்து, பல பொருட்கள் திருடப்பட்டன. வேலைக்கு தேவையான பொருட்கள் வாங்க பணம் இல்லை. அதனால் கிராமத்தில் இருந்து ஒரு மூட்டை களிமண் கொண்டுவந்து, 2000க்கும் மேற்பட்ட முகங்களைச் செய்தபின் அவர் நிம்மதியடைந்திருக்கிறார்.

அவர் முகமூடிகளை உருவாக்கி விற்க ஆரம்பித்த போது அவர் வீட்டிற்குள் புகுந்த திருடன் யார் என்று கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்ற அவரது ஆவல் நீர்த்துப் போய்விட்டது. அவர் ஒரு நிம்மதியை அனுபவித்தார். இந்த முகங்கள் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றதால், குறைந்த விலைக்கு கொடுத்ததனால் மக்கள் உடனடியாக வாங்கிச் சென்றனர். இந்த முகங்கள், தகடுகள், கைவினைப்பொருட்கள் ஓவியங்களை விட மிகவும் பிரபலமாக இருந்தன. நந்தன் செய்துகொண்டிருந்த கலைப்படைப்புகளைப் பார்த்துவிட்டு அவரது ஓவியரான மாமா மெட்ரிக் முடித்தவுடன் கலைக்கல்லூரியில் சேர்க்கலாம் என்று சொல்லி இருக்கிறார்.

நந்தனது தந்தையும் மற்றவர்களுக்காக வேலை செய்வதைவிட சுயமாக வேலை செய்வதே உசிதம் என்று நினைத்திருக்கிறார். பின்னர் 1961 ல் சென்னைக் கலைக் கல்லூரியில் சேர்ந்து பெரும்பாலும் Realistic பாணியில் படைப்புகளைச் செய்துகொண்டிருந்திருக்கிறார். அதற்கான காரணமாக கலைக்கான அடிப்படையே அதுதான் என்றும் அவற்றில் ஒரு தனித்தன்மை இருக்கும் என்றும் கூறினார். இப்படியாக நுண்கலையின் மேல் ஆர்வம் வந்ததாக நந்தன் கருதுகிறார். நந்தனது தந்தை ஆரம்பத்தில் லாகூரில் பணி புரிந்ந்தவர். பிரிவினையின் போது லாகூரிலிருந்து வெளியேறி ஒரு முஸ்லீம் நண்பரின் உதவியுடன் உடைமைகளையெல்லாம் விட்டுவிட்டு ரயிலில் மெட்ராஸ் வந்து அவரது அப்பா வேலை பார்த்த அதே கம்பெனியில் வேலை செய்தார். பின்னர் பணி நிமித்தமாகச் டெல்லி சென்றார். அதன்பின் கான்பூர், கோவை, பம்பாய் போன்ற இடங்களில் பணி புரிந்தார். அவருடன் சேர்ந்து பயணித்து பல பள்ளிகளில் படித்து, இறுதியாக சென்ன்னைக்கு அருகிலுள்ள மதுராந்தகத்தில் உள்ள பாட்டி வீட்டிற்கு வந்து சேர்கிறார். அங்கே அவரது வீட்டுக்கு அருகில் சில குயவர்கள் குடியிருந்தார்கள். அவர்களின் பணி அவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. மேலும் அவரது மாமா ஒருவர் ஓவியராக இருந்தார். சென்னையில் உள்ள கலைக் கல்லூரியில் ஓராண்டு படித்துவிட்டு, 1958-ல் கால்நடை பராமரிப்புத் துறையில் கலைஞரானார். நந்தனது கலைப்படைப்புகளைப் பார்த்துவிட்டு, மெட்ரிகுலேஷன் முடித்துவிட்டு சென்னை கலைக் கல்லூரியில் சேரச்சொன்னார். மற்றவர்களுக்கு வேலை செய்வதை விட நான் எனக்காக உழைத்தால் நல்லது என்று அவரது தந்தையும் நினைத்தார். அப்படித்தான் 1961-ல் சென்னை கலைக் கல்லூரியில் நந்தன் சேர்ந்தார். உண்மையில், 1960ல் கல்லூரியில் சேர வேண்டும் என்பது நந்தனது எண்ணமாக இருந்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக அவருக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை, கே.சி.எஸ்.பணிக்கர் அவரைச் சிற்ப மாடலிங்கில் சேரச் சொன்னார். ஆனால், அவருக்கு ஓவியம் வரைவதில் மட்டுமே ஆர்வம் இருந்தது. அதனால், அடுத்த வருடமே ஓவியத்தில் சேர்ந்தார். வெங்கடபதி, பரமசிவம், வாசுதேவ் நந்தனுடன் படித்தவர்கள், ஜெயபால் பணிக்கர், சிவக்குமார், செல்வராஜ் ஆகியோர் சீனியர்களாக இருந்தனர்.

அவரது தந்தை 1964ல் இறந்தார். பணத் தட்டுப்பாடு காரணமாக வீடு திரும்பி, இரண்டு மூன்று மாதங்கள் அங்கேயே இருந்தபோது அவரது நண்பர் ஃபிரடெரிக் செல்லப்பா நெசவாளர் சேவை மையத்தில் பணிபுரிந்து வந்தவருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதுகையில் கலைஞர்கள் சமூகத்திற்காக பணிக்கர் ஏதோ திட்டமிட்டிருப்பதாக நந்தனுக்கு் தெரிவிக்கிறார். அதனால், திரும்பிவரச் செய்து அப்போது பணிக்கர் கைவினைப் பொருட்கள் செய்து வருமானம் ஈட்டும் திட்டத்தைப் பற்றி கூறுகிறார். வெங்கடபதியும் நந்தனும் இந்தத் திட்டத்தில் பங்கேற்க ஒவ்வொருவரும் ரூ.500 செலுத்த வேண்டும். நந்தன் விவசாயக் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவராதலால் அவரது குடும்பத்தினர் விதை வாங்குவதற்காக ஒதுக்கியிருந்த பணத்தை எடுத்து நந்தனிடம் கொடுக்கின்றனர். பணிக்கர் முதலில் கைவினைப்பொருட்கள் செய்ய மெட்ராஸில் இடம் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.

அங்கே பாடிக் கண்காட்சிக்கு ஏற்பாடு செய்து, அமோக வரவேற்பு கிடைத்து அனைத்தும் விற்றுத் தீர்ந்த அந்தப் பணத்தில் நிலம் வாங்க மகாபலிபுரம் நல்ல இடம் சுட்டிக்காட்டப்பட்டு அதனால், நிலம் வாங்கப்பட்டது. நிலம் முதலில் கலைஞர்களுக்கு குத்தகைக்கு வழங்கப்பட்டது. இருப்பினும், சுல்தான் அலி போன்ற சில கலைஞர்கள் தங்கள் வேலையை ராஜினாமா செய்து, தங்கள் வீடுகளை கட்டுவதற்காக தங்கள் சேமிப்பை முதலீடு செய்தனர். இறுதியாக, கலைஞர்கள் நிலத்தை சொந்தமாக்கிக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்தனர். நந்தன் பங்களித்ததால் ரூ.500 அதன்படி அவருக்கு நிலம் வழங்கப்பட்டது.

பின்னர், பணப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது மற்றும் கலைஞர்கள் தங்களுக்கு போதுமான வருமானம் இல்லை என்று கண்டறிந்தனர், எனவே சில கலைஞர்கள் ஆசிரியர்களாகவும் வடிவமைப்பாளர்களாகவும் வேலை தேடுவதற்காக சோழமண்டலத்தை விட்டு வெளியேறினர். அவர்கள் செலுத்திய பணம் அவர்களிடமே திரும்பக் கொடுக்கப்பட்டு, நிலம் சங்கத்திற்குத் திருப்பிக் கொடுக்கப்பட்டது. இந்த நிலத்தில் சிலவற்றை வாங்குமாறு பணிக்கர் பரிந்துரைக்கிறார். நந்தனிடம் பணம் இல்லாததால் அதற்கு வரவில்லை. அவர் வற்புறுத்துகிறார், அதை மெதுவாக செலுத்த முடியும் என்று கூறுகிறார். சோழமண்டலத்தில் சேர வேண்டும் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக மீண்டும் கல்லூரியைத் தொடங்கினார் நந்தன். ஓவியராக வேண்டும் என்பது அவரது தந்தையின் கனவு. இயல்பிலேயே மிகவும் கூச்ச சுபாவமுள்ளவராக நந்தன் இருந்தார். என் தந்தை என்னை தன்னம்பிக்கையுள்ளவனாக மாற்ற வேண்டும் என்று நினைத்து கலைக் கல்லூரியில் சேர்த்தார். 

பகுதி 2 – உரையாடல்

நந்தன்: 

இப்போதெல்லாம் கலைஞர்கள் தாராளமாகப் பாராட்டப்படுகிறார்கள் அல்லது அவர்கள் கவனிக்கப்படவே இல்லை. ஒரு காலத்தில், கலை விமர்சகர்கள் ஒரு கலைப் படைப்பில் உள்ள குறைகளை அச்சமின்றி எழுதுவார்கள். இப்போது நல்ல கலை விமர்சகர்கள் இல்லை என்பதே அதற்குக் காரணம். கலைஞரைத் திருப்திப்படுத்தவே எழுதியிருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்களின் எழுத்தில் இருந்து தெரிந்துகொள்ளலாம். நேர்மையான விமர்சனத்தின் மூலமே ஒரு கலைஞன் வளர முடியும். அந்தக் காலத்தில், கலைஞர்கள் கலை விமர்சகர்களைக் கண்டு பயப்படுவார்கள், சிலர் கலைஞர்கள் கூட உணராத அளவுக்கு நுட்பமான முறையில் விமர்சிப்பார்கள். ஆனால் இன்றைய விமர்சகர்கள் பயப்படுகிறார்கள். மேலும், அவர்களுக்கே அதிகம் தெரியாது. அவர்கள் நிறைய படிக்க வேண்டும் மற்றும் நிறைய கலைப்படைப்புகளைப் பார்க்க வேண்டும். பணிக்கர் அதிகமாக வாசிப்பார். எந்தக் கலைஞர் எந்தப் படைப்பை எப்போது செய்தார் என்பதை அவரால் துல்லியமாகச் சொல்ல முடிந்தது. அவர் எங்களுக்கு கலை விமர்சகர். அவர் “சுனந்தா” என்ற பெயரில் படைப்புகளை மதிப்பாய்வு செய்தார். அவரை எதிர்த்து யாரும் வாதிட்டு வெற்றிபெற முடியாது. அவர் தகுதியானதாகக் கருதும் ஒரு கலைப் படைப்பு விலக்கப்பட்டால், அது ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் வரை அவர் வாதிடுவார். அவர் படைப்பில் இல்லாத விஷயங்களைப் புனைய மாட்டார், அந்த படைப்பின் உள்ளடக்கத்தை மட்டுமே அவர் தனது கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருப்பார். . தன் மாணவர்களுக்கு நிறைய சுதந்திரம் கொடுத்தவர் பணிக்கர். டி.பி.ராய் சௌத்ரியின் காலத்தின்போது படிவங்களை யதார்த்தமாகப் படம்பிடிப்பதில் கவனம் செலுத்தப்பட்டது. படைப்பாற்றலை வளாகத்திற்கு கொண்டு வந்தவர் பணிக்கர்.

சந்தானராஜ், முனுசாமி போன்ற ஓவியர்கள் மிகுந்த சுதந்திரத்துடன் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர். சந்தானராஜ் நந்தனுக்கு ஆசிரியராகவும் இருந்தார். வேலை செய்யும்போது எதையும் முன்கூட்டியே திட்டமிட மாட்டார். சுற்றியிருப்பவர்களைக் கவனிப்பார். அவர் மணிக்கணக்கில் அழுக்குச் சுவரைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றுகொண்டிருப்பார். அதில் பல விஷயங்களைக் கண்டார். கடுமையாக உழைப்பார். அவருடைய ஓவியங்களை உன்னிப்பாகப் பார்த்தால், வண்ணங்கள் மட்டுமே தெரியும். நவீன ஓவியங்கள் பற்றி அவரிடம் இருந்து நந்தன் நன்கு கற்றுக்கொண்டார். நந்தனுக்கு தனபாலும் ஆசிரியர்தான். அவரது சிற்பங்கள் கோயில் சிற்பங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. உதாரணமாக, கோவில் சிற்பத்தில் உள்ள யாளி உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டால், யாளி முதலில் சிங்கமாக தோன்றும். ஒருமுறை சிங்கத்தின் வாயை செதுக்கும் போது, சிற்பி தவறு செய்து, உள்பகுதியை தனியாக செதுக்கியுள்ளார். அவன் பற்களை செதுக்கியதால், உள்ளே இருந்த கல் உருண்டையாக மாறியதைப் பார்த்த சிற்பி அதே மாதிரி மற்ற சிற்பங்களையும் செய்தார். நந்தனது கல்லூரி நாட்களில் “மெட்ராஸ் கலை இயக்கம்” என்று குறிப்பிடப்படவில்லை. அதற்கு அந்தப் பெயரை வைத்தவர் பணிக்கரின் மகன் எஸ்.நந்தகோபால். பணிக்கரின் கூட்டாளிகள் பின்னர் கலை இயக்கத்தில் சேர்க்கப்பட்டனர். அந்தக் கலை இயக்கத்தின் அடிப்படையே கோடு. கோவில் சிற்பத்தில் காணப்படும் கோடுகளின் அடிப்படையில் அவர்கள் அவர்களது வேலையைச் செய்தனர். 

உங்கள் படைப்பின் பொருள் என்ன?

என் படைப்புகளுக்கு இயற்கையே அடிப்படை. தென்னிந்தியச் சிற்பங்களில் உள்ள வரிகளை கூர்ந்து கவனிப்பேன். வடிவங்களை விட வரிகள் எனக்கு முக்கியம். கோவில் கோபுரத்தில் இரண்டு சிற்பங்களுக்கு இடையே காணப்படும் நிழலை நான் குறிப்பாக கவனிக்கிறேன். இதை அடிப்படையாக வைத்து எனது புத்தர் சிற்பத்தை செய்துள்ளேன். எனது படைப்புகள் இந்தியக் கலையில் இருந்து எடுக்கப்பட்டவை. வடிவம் நவீனமாக இருக்கலாம், ஆனால் வரிப் பாரம்பரியத்தில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.

உங்கள் சிற்பங்கள் மென்மையான மற்றும் கடினமான மேற்பரப்புகளை இணைக்கின்றன... 

ஆம், அதற்குக் காரணம் நான் ஒரு ஓவியராகத்தான் ஆரம்பித்தேன். ஓவியம் தீட்டும்போது இரண்டு அல்லது மூன்று வண்ணங்களைப் பயன்படுத்துகிறோம். ஓவியம் வரைவதில் வல்லவராக இருந்தால்தான் சிற்பம் செதுக்க முடியும். அவ்வாறு செய்யும்போது, ஓவியத்தின் தாக்கம் சிற்பத்திலும் கசியும். என் சிற்பங்கள் தோற்றத்தை முன்வைக்கின்றன ஓவியங்கள். எனது சிற்பத்தில் பல்வேறு வகையான மெருகூட்டல்களைப் பயன்படுத்துகிறேன். இது ஓவியத்தின் தன்மையைப் பிரதிபலிக்கிறது. சிற்பம் மட்டுமே செய்யும் நபர்களின் படைப்புகளுக்கு வடிவம் மட்டுமே இருக்கும். ஆனால் ஓவியம் வரையக்கூடிய சிற்பிகள் மட்டுமே கோடு மற்றும் வண்ணம் இரண்டையும் வைத்து விளையாடுவார்கள். நான் 1976ல் சிற்பம் செய்ய ஆரம்பித்தேன். நந்தகோபால் ஓவியராகவும் தொடங்கினார்.

உங்கள் ஓவியத்திற்கும் சிற்பத்திற்கும் என்ன வகையான தொடர்பு உள்ளது?

இரண்டும் ஒரே வரித்தரத்தைக் கொண்டிருந்தன, ஆனால் அதற்குமேல் எதுவும் இல்லை. நிறைய சிற்பிகள் முதலில் ஒரு ஓவியத்தை வரைந்து பின்னர் அதை சிற்பமாக மாற்றுகிறார்கள், ஆனால் நான் அப்போது கிடைக்கும் கூறுகளின் அடிப்படையில் செதுக்குகிறேன். ஒரு கலைஞனுக்கு செறிவு மிக முக்கியமான குணம். சிற்பம் செய்யும் செயல்முறையிலிருந்து வெளிப்படும் ஒலி ஒரு வகையான தியானத்தைத் தூண்டுகிறது. மனச்செறிவு இருந்தால்தான் நல்ல ஓவியம், சிற்பம் அல்லது நடனம் வெளிப்படும். குறுகிய பாதையில் செல்லும் போது மனதளவில் கவனம் செலுத்தினால் விரைவாக நடக்கலாம். எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் நமக்குள் பதில் இருக்கிறது. இதை நாம் உணர வேண்டிய கருவி செறிவு. கலைக்கு கடின உழைப்பு தேவை. குழந்தையை வயிற்றில் சுமக்கும் போது எவ்வளவு வேதனையாக இருந்தாலும், குழந்தை பிறந்தவுடன் அதெல்லாம் மறந்துவிடும். இயற்கையைப் போலவே, கலையிலும். வேலை செய்து படத்தை உருவாக்கும் போது எல்லாம் மறந்துவிடும். உங்கள் படைப்புகள் தன்னிச்சையாக வெளிப்படும் எண்ணங்களால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் உதவியாளர்களுடன் பணிபுரியும் போது இந்த செயல்முறை எவ்வாறு செயல்படுகிறது?

இது கடினம் அல்ல, ஏனென்றால் அவை என் சிந்தனையின்படி செயல்படுகின்றன, அவை தேவையற்ற பகுதிகளை வெட்டிவிடுகின்றன. நான் செதுக்கியதற்கு இன்னொரு காரணமும் இருக்கிறது. வயதாகும்போது கண்பார்வை மங்கினால் ஓவியம் வரைய முடியாது ஆனால் சிற்பம் செய்யலாம். ஒரு பார்வையற்றவர் பேருந்தில் இருந்து இறங்குவதைப் பார்த்தபோது தொடுதலின் சக்தியைப் பற்றி நான் அறிந்தேன். அவர் இறங்கியவுடன், அவர் தனது குச்சியை கீழே வைத்து, நடைபாதையைத் தேடத் தொடங்கினார். நடைபாதையைக் கண்டவுடன் ஏறி நடக்க ஆரம்பித்தார். இது நடந்தது 1976-77ல். அப்போதுதான் நான் முதலில் கண்ணாடி அணிய ஆரம்பித்தேன். இது என் பார்வைக்கு பயத்தை ஏற்படுத்தியது. 1980 வரை நான் ஓவியம் வரைந்தேன்.

மெட்ராஸ் ஆர்ட் இயக்கத்தில் உள்ள சிற்பிகளின் படைப்புகள் “முன்மாதிரிச் சிற்பம்” என்று அழைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் உங்களின் சிற்பங்கள் முப்பரிமாண…

ஆம், ஜானகிராம் மற்றும் வித்யா சங்கர் ஸ்தபதி போன்ற சிற்பிகள் கோயில் சிற்பங்களில் காணப்படும் புடைப்புச் சிற்பங்களை, குறிப்பாக கவசங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு தங்கள் படைப்புகளை உருவாக்கியுள்ளனர். நானும் இந்த முறையைப் பயன்படுத்தினேன். ஆனால் கவசங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிற்பங்கள் கூட பின்பகுதியைக் கொண்டுள்ளன. அவை முற்றிலும் தட்டையானவை அல்ல. அதை மனதில் வைத்து நானும் சிலை வடிக்க ஆரம்பித்தேன்.

உங்களின் பெரும்பாலான சிற்பங்களுக்கு முகங்கள் இல்லை…

ஆம். நாம் தொடர்ந்து பணியாற்ற வேண்டும். அதிலிருந்து என்ன வடிவம் வெளிப்படும் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் வேலை செய்யுங்கள். கடவுள் கூட உங்கள் கர்மாவைச் செய்யுங்கள் என்று கூறுகிறார்.

உங்கள் கைவினைப் பயிற்சி உங்கள் வேலையை எவ்வாறு பாதித்தது? 

கைவினை கலையின் அடிப்படை. ஒரு காரியத்தை சிறிய அளவில் செய்தால், அது கைவினைப் பொருளாகிவிடும். பெரிய அளவில் செய்தால் அது கலையாகிவிடும். மேலும் கைவினைத் துறையில், அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அதையே செய்கிறார்கள். ஆனால் கலையில் ஒரு சித்திரம் ஒரு முறை மட்டுமே செய்யப்படுகிறது. சோழமண்டலத்தில் உள்ள புத்தர் சிலைக்கு இணையான சிலையை உருவாக்க முடியுமா என்று ஒருவர் கேட்டதற்கு, நான் மறுத்துவிட்டேன்.

நீங்கள் ஓவியன் வரையவோ, சிற்பம் செதுக்கவோ அதற்கென திட்டமிட்டுள்ளீர்களா?

இல்லை. அந்த நேரத்தில் என்ன செய்ய நினைக்கிறேனோ அதை செய்கிறேன். நான் மக்களைச் சந்திக்கும்போதோ அல்லது விஷயங்களைப் பார்க்கும்போதோ ஏதோ ஒன்று என்னைத் தாக்கக்கூடும். அது ஒரு வித்தியாசமான வடிவ மரக்கிளையாகவோ, வண்டிச் சக்கரத்தின் பதிவாகவோ அல்லது ஒரு சிறிய கல்லாகவோ இருக்கலாம். இவற்றை நான் நன்றாகக் கவனிப்பேன்.

இந்தச் சித்திரங்களை உங்கள் வேலையில் பதிவு செய்கிறீர்களா?

இல்லை. நான் அதை உணர்வுபூர்வமாக பதிவு செய்ய மாட்டேன். ஆனால் அது எப்படியோ என் மனதில் பதிவாகிவிடும். நான் வேலை செய்யும் போது, என் சொந்த விழிப்புணர்வு இல்லாமல் என் வேலையில் ஓவியங்கள் ஊடுருவுகின்றன. எனது மனநிலையைப் பொறுத்து, 5 அல்லது 10 நிமிடங்களுக்குள் நான் சில வடிவங்களை உணர முடியும்.பாரம்பரியச் சிற்பிகள் கல்லை மேலிருந்து கீழாக செதுக்குகிறார்கள். ஆனால் 1 முதலில் பீடத்தை செதுக்கும். அது முடிந்த பிறகு, நான் மேலே உள்ள உருவங்களை செதுக்குவேன். நான் இந்த முறையைப் பின்பற்றும்போது தவறில்லை. நான் இப்படி செதுக்க ஒரு காரணம் இருக்கிறது. மரத்தின் விதையை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அது முதலில் பூமிக்கு அடியில் வேரூன்றிவிடும். பின்னர் அது கீழே இருந்து மேலே வளரும். இயற்கையே அப்படியென்றால், சிற்பத்தின் செயல்முறை ஏன் வித்தியாசமாக இருக்க வேண்டும்? முதலில் மேலிருந்து கீழாக செதுக்கிக் கொண்டிருந்தேன். நான் பிழைகளைக் கவனிக்கத் தொடங்கியபோது எனது முறையை மாற்றினேன். ஆனால் படிவத்தை சமநிலைப்படுத்துவது கடினமாக இருக்கும்.

கீழிருந்து மேல் வரை சிற்பம் செய்யும் போது?

இல்லை. பீடத்தை உருவாக்கும் போது அதன் நடுப்பகுதியை நான் காண்கிறேன். அதிலிருந்து மேல்நோக்கி ஒரு கோடு வரைந்து அதன் இருபுறமும் என்ன வடிவங்கள் வைக்க வேண்டும் என்று பார்ப்பேன். சிற்பத்தின் இருபுறமும் நிற வேறுபாடுகள் உள்ளதா மற்றும் வெற்று இடங்கள் சமநிலையில் உள்ளதா என்பதை நான் சரிபார்க்கிறேன். அது ஓவியம் அல்லது சிற்பம், சமநிலை மிகவும் உள்ளது முக்கியமான. நாம் செதுக்கும்போது, எப்படி சமநிலைப்படுத்துவது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்வோம். ஆரம்பத்தில், நான் செதுக்கும்போது, முதலில் ஒரு கோடு வரைவேன். இப்போது அந்த வரி இயல்பாகிவிட்டது. கோடு போட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் எவ்வளவு எடை இருக்க வேண்டும் என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். சில சமயம் குழப்பம் வரும்போது ஒரு கோடு போடுவேன். எதுவாக இருந்தாலும், சமநிலையை அடைந்தவுடன், சிற்பம் நன்றாக இருக்கிறது. நான் மற்றவர்களின் படைப்புகளைப் பார்க்கும்போது, அதில் எந்த அளவு உள்வாங்குகிறேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் எனது படைப்புகளை நான் உன்னிப்பாக அவதானிப்பதால் எனது கலைப்படைப்பில் மீண்டும் மீண்டும் இடம்பெறுவதில்லை. ஒரு கலைஞரின் படைப்பில் 5 முதல் 10 சதவிகிதம் வரை திரும்பத் திரும்ப இருக்கலாம் ஆனால் 90 சதவிகிதப் பொருள் ஒரே மாதிரியாக இருந்தால் அது சரியில்லை. பல கலைஞர்கள் அதையே திரும்பத் திரும்பச் செய்கிறார்கள். இதற்குக் காரணம், ஒரு கலைப் படைப்பு நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றால், கலைஞர்கள் அதை மீண்டும் செய்யத் தொடங்குகிறார்கள். என்னுடைய ஒவ்வொரு படைப்பும் தனித்துவமாக இருக்கும். இரண்டு உடன்பிறப்புகளுக்கு இடையே சில ஒற்றுமைகள் இருக்கும் ஆனால் இரண்டு நபர்களும் சரியாக ஒரே மாதிரியாக இருக்க மாட்டார்கள். என்னையே திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல நான் பயப்படுவதால், என்னுடைய ஒவ்வொரு சிற்பமும் வித்தியாசமானது. 

நீங்கள் இப்போது கூட டெரகோட்டா வேலை செய்கிறீர்களா?

சில நேரங்களில் நான் சோர்வாக இருக்கும்போது, களிமண்ணில் உருவங்களை உருவாக்குவேன். 1972-ல் ஜப்பானியர் ஒருவர் என்னை அணுகி புத்தர் சிலை செய்யச் சொன்னார். குலதெய்வச் சிற்பம் செய்யும்போது ஏதாவது தவறு நேர்ந்துவிடுமோ என்ற கவலையில் அதைச் செய்யவில்லை. சில வருடங்களுக்குப் பிறகு, ஒருநாள் நான் ஒரு களிமண் சிற்பம் செய்ய உட்கார்ந்தேன். போதுமான களிமண் இல்லாததால், அமர்ந்த நிலையில் சிலை செய்ய ஆரம்பித்தேன். பாதி வேலையை முடித்துவிட்டு, டீ குடிக்க ஸ்டுடியோவை விட்டு வெளியேறினேன். அப்போது படத்திற்கான கைகள் முழுமையடையவில்லை. மேலும், முகம் முடிக்கப்படவில்லை. அதற்கு பதிலாக, ஒரு களிமண் பந்து மட்டுமே இருந்தது, அதனால் நான் ஸ்டுடியோவை விட்டு வெளியேறும்போது, சிற்பத்தின் உடற்பகுதியில் என் கையில் இருந்த களிமண்ணை தடவிவைத்தேன். தேநீர் அருந்திவிட்டு திரும்பி வந்து மாலை வெளிச்சத்தில் சிற்பத்தைப் பார்த்தபோது, அமர்ந்திருந்த புத்தர் போலத் தெரிந்தது. பிறகு ஞாபகம் வந்தது ஜப்பானியர் என்ன கேட்டார். இரவு முழுவதும் என்னால் தூங்க முடியவில்லை. விடிந்தவுடன் படத்தை முடித்தேன். மாலையில் முகத்தில் எண்ணெய் ஊற்றி தீபம் ஏற்றினேன். படத்தில் உள்ள அனைத்து வரிகளும் தெரிந்தன. அதன் பிறகுதான் கல்லில் புத்தர் உருவங்களைச் செய்ய ஆரம்பித்தேன். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, இந்த சிற்பத்திற்கான தலைப்பைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது மாலை சூரியன் சிற்பத்தின் மீது நிழல் படர்ந்தது. அதன்படி “நிழல்” என்று தலைப்பு வைத்தேன். நாம் யாரும் புத்தரைப் பார்த்ததில்லை அதனால் அவருடைய உருவத்தை நிழலாக மட்டுமே பார்க்க முடியும். அங்கிருந்துதான் “நிழல்” என்ற தலைப்பில் படங்களைத் தயாரிக்க ஆரம்பித்தேன். 2000ம் ஆண்டிலிருந்து இதை செய்து வருகிறேன். பறவை என்ற தலைப்பில் சிற்பங்களையும் செய்துள்ளேன். 

உங்கள் அய்யனார் சிற்பங்கள் பற்றி…

எனது கிராமத்திற்குச் சென்றபோது பல அய்யனார் சிற்பங்களைக் கண்டேன். பணிக்கர் காலத்தில், தாஜ் கோரமண்டல் ஹோட்டலில் “புக்வாஷ்” என்ற கண்காட்சி நடத்தப்பட்டது. அங்கே நான் ஒரு குதிரை சவாரி செய்தேன்.

“ஹார்பிங்கர்” போன்ற படைப்புகளில் நாட்டுப்புறச் சிற்பத்தின் தாக்கம் பற்றி…

கிராமத்தில் இருந்ததால் என் கலையில் கிராமிய உணர்வு வந்தது. “ஹார்பிங்கர்” என்ற என் சிற்பத்திற்கு உத்வேகம் அளித்த காவல் தெய்வம் அய்யனார். அய்யனார் கிராமத்தை தீங்கு விளைவிக்காமல் காப்பது போல, ஹார்பிங்கர் சிற்பம் (சோழமண்டலத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது) சோழமண்டலத்தைத் தாக்க வரும் தீமையை முன்னறிவிக்கிறது. இந்தக் காலத்தில் தீமை என்றால் என்ன? இது தூசி மற்றும் மாசு போன்ற கூறுகள். அதைத் தடுக்க இயற்கையை நாம் வளர்க்க வேண்டும். அதுதான் என் கருத்து.

நீங்கள் கிரானைட்டில் வேலை செய்வதற்கு என்ன காரணம்?

இந்தக் கல்லிலேயே பல மாறுபாடுகளைக் காணலாம். பளிங்குக் கல் முழுவதும் வெண்மையானது. ஆனால் கிரானைட்டில் பலநிற வேறுபாடுகள் உள்ளன. இது ஒரு ஓவியத்தின் அனைத்து பண்புகளையும் கொண்டுள்ளது. நாம் சிற்பிகள் வேலை செய்யும் கிரானைட், பழைய மற்றும் கடினமான கட்டிட நோக்கங்களுக்காக பயன்படுத்தப்படும் கிரானைட்டை விட சற்று மென்மையானது. ஆனால் அப்போதும், கிரானைட் சிற்பங்களை உருவாக்கப் பயன்படுத்தப்படும் உளி 20 நிமிடங்களில் மழுங்கிவிடும்.

பாரம்பரிய சிற்பிகள் கற்களை ஆண் அல்லது பெண் என வகைப்படுத்தி அதற்கேற்ப பயன்படுத்துவார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். 

அதைத்தான் செய்கிறார்கள் ஆனால் நான் கல்லின் சத்தத்தின் அடிப்படையில் செதுக்குகிறேன். பாரம்பரிய சிற்பிகள் அனைத்து உருவங்களுக்கும் அளவு மற்றும் வடிவத்தின் கொள்கைகளைக் கொண்டுள்ளனர். ஆனால் எங்களைப் போன்ற சமகாலக் கலைஞர்கள் அப்படிச் செய்வதில்லை. அழகை எப்படி ஒரு கட்டமைப்பிற்குள் கொண்டுவர முடியும்? அதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. கடவுளின் படைப்பில் பெரும் மாறுபாடுகள் உள்ளன, எனவே மனிதன் சிற்பம் செய்யும் போது ஒரு உருவத்தை ஒரு கட்டமைப்பிற்குள் கொண்டு வருவது எப்படி? படைப்பைப் பற்றி கடவுளை விட உங்களுக்கு அதிகம் தெரியுமா? அழகு பன்மடங்கு.

ஒரு சமூகத்தில் கலையின் முக்கியத்துவம் என்ன?

எல்லாவற்றையும் நாம் வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்த முடியாது. கலை அவற்றை மறைமுகமாக உணர்த்தும். ஆனால் கலைஞர் சொல்வதை மக்கள் உடனே புரிந்துகொள்ள முடியாது. இப்போது மேலோட்டமாக ஒருவர் அதைப் புரிந்துகொண்டாலும், மக்கள் உண்மையில் பாதிப்பை உணர ஓரிரு நூற்றாண்டுகள் ஆகும். இப்போதைக்கு எனது கலையை நான் உருவாக்கவில்லை. நான் அதை எதிர்காலத்திற்காக உருவாக்குகிறேன். லிங்கத்தை உதாரணத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். முதலில், இது ஒரு மானுடவியல் படமாக உருவாக்கப்பட்டது. பிறகு ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் ஒரு அர்த்தம் கொடுத்தார்கள். சிலவற்றை உள்ளுணர்வின் அடிப்படையில் செதுக்குகிறோம். ஒரு சிற்பத்தில் உண்மையில் என்ன இருக்கிறது என்பது முழுமையான பிறகுதான் நமக்குப் புரியும். சிற்பத்தில் சமநிலை இருக்கிறதா, எந்த மாதிரியான உருவம் உள்ளது என்பதை நீங்கள் பார்க்கலாம். சமநிலை இல்லாமல் எந்த ஓவியமும் சிற்பமும் செய்ய முடியாது. இந்த உலகம் சமநிலையின் கொள்கையில் உள்ளது.

சமகாலச் சிந்தனையின் அடிப்படையில் பல கலைஞர்கள் ஒரு கலைப்படைப்பில் சமநிலை அவசியமில்லை என்று கூறுகிறார்கள். அது பற்றி?

இத்தகைய அறிக்கைகள் இருந்தபோதிலும், சமநிலை அவசியம் என்பது ஒரு உண்மை. ஒரு மேற்பரப்பில் கோடு வரையப்பட்டவுடன், அது அதன் சொந்த சமநிலை உணர்வைப் பெறுகிறது. கலை உலகை மாற்ற முடியுமா? ஒரு யோசனை தன்னிச்சையாக கலைப்படைப்பில் வெளிப்பட்டால், அதுசரி. ஆனால் நாம் ஒரு கருத்தை கலையில் திணிக்கக்கூடாது. ஒரு எண்ணம் உண்மையில் நம் மனதில் இருந்தால், அது எப்படியாவது வேலையில் வெளிப்படும். காலப்போக்கில், கலை ஆர்வலர்கள் அதை புரிந்துகொள்வார்கள். இத்தகைய

கலை ஆர்வலர்கள் மற்றும் விமர்சகர்கள் தற்போதைய காலத்தில் இருப்பதாக நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?

இப்போது இல்லை காலப்போக்கில் இப்படிப்பட்டவர்கள் உருவாகுவார்கள். ஒரு கலைஞரின் படைப்புகள் அவர்களின் காலத்திற்குப் பிறகுதான் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். கலைஞனுக்கு அறிவு இருக்க வேண்டும். அவர்கள் இசை, நடனம் என அனைத்தையும் அறிந்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் அதன் அர்த்தம் தெரியாமல் இருக்கலாம், ஆனால் ஒருவர் பார்ப்பது அல்லது கேட்பது நல்லதா இல்லையா என்பதை அவர்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும்.

ஒரு கலைஞனின் படைப்பு காலத்திற்கேற்ப மாற வேண்டும் என்று பலர் கூறுகிறார்கள். உங்கள் கருத்து என்ன??

அது எப்படி அவ்வாறு இருக்க முடியும்? இயற்கையின் விஷயத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். ஒரு குழந்தை எப்படியோ அதன் பெற்றோரின் உருவத்தைப் பெறுகிறது. இது ஏன் என்று நாம் கேட்க முடியாது. கலை விஷயமும் அப்படித்தான். கலைஞரின் அடையாளம் எப்படியோ நிலைத்திருக்கிறது. அதை தவிர்க்க முடியாது. அந்த தனித்துவமான அம்சம் இருந்தால் மட்டுமே, அவர்கள் ஒரு ஓவியர் அல்லது சிற்பி.

ஆனால் சில கலைஞர்கள் தங்களை நகலெடுக்கிறனரே..

நாம் ஒருமித்து வேலை செய்யும்போது கலை வளரும். வேலை நகலெடுக்கப்படாது. ஒரு கலைப் படைப்பைப் பார்க்கும்போது அது யாருடைய படைப்பு என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். 100 வருடங்கள் கழித்து பார்க்கும் போது நந்தனின் வேலை என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். பிரதிபலிப்பு அம்சம் இல்லாத ஒரு கலைஞரின் படைப்பு ஒரு பாணி. சில கலைஞர்கள் தங்கள் பாணியை மாற்றக் காரணம், அவர்களின் படைப்புகள் சரியான வரவேற்பைப் பெறாததுதான். அனைத்து கலைஞர்களும் தங்கள் உயிர்வாழ்வைப் பற்றி கவலைப்படுகிறார்கள். அதை தவிர்க்க முடியாது. ஆனால் உங்களால் பணம் சம்பாதிக்க முடியாவிட்டால், பாத்திரங்கள் செய்து கூட வாழலாம். எனவே, கலையின் தரத்தை ஏன் குறைக்க வேண்டும்? பிழைப்பு பற்றிய கேள்வியை சமாளிக்க நீங்கள் கைவினைப்பொருள் போன்றவற்றைச் செய்யலாம். பணிக்கர் இதைப் புரிந்து கொண்டார். கலைக்காக கலை நல்ல படைப்புகளை உருவாக்கும். ஆனால் நடைமுறையில் பேசினால், ஒரு கலைஞனுக்கு உயிர்வாழ வழியே இருக்காது. எனவே, மக்கள் வாங்கும் பிழைப்புக்கான கைவினைப்பொருட்கள் செய்வோம் என்றார். கைவினை நிகழ்காலத்திற்கானது, ஆனால் கலை எதிர்காலத்திற்கானது. ஒரு கலைஞரின் படைப்புகளில் 20% கைவினைப்பொருளாக இருக்கலாம். அதற்கு மேல் பணத்துக்காகச் செய்தால் அவர்களின் கலை அழிந்துவிடும். கைவினை நாள் குறைக்கப்பட வேண்டும். நாளுக்கு நாள். ஒரு சிற்பம் செய்தாலும் அதில் ஆன்மீக திருப்தி இருக்க வேண்டும். பணிக்கர் தனது கலை ஆர்வத்தால் கிறிஸ்துவின் சிற்பத்தையும் செய்தார். அவர் வாழ்க்கைக்காக சிற்பம் செய்யவில்லை. நீங்கள் நேர்மையுடன் பணிபுரிந்தால், ஸ்டைல் தானாகவே வளரும். இப்போது சோழமண்டலம் தனக்கென ஒரு பாணியைக் கொண்டுள்ளது. அத்தகைய பாணி அவசியம். அப்படி இருந்தால்தான் கலை. 

கோவிட் தொற்றுநோய் உங்கள் வேலையை எவ்வாறு பாதித்தது?

நானும் என் மனைவியும் கோவிட் நோயால் பாதிக்கப்பட்டு நீண்ட நாட்களாக உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தேன். நான் குணமடைந்தபோது, என் உடல்நிலை குறித்து எனக்கு நிறைய பயம் தொடர்ந்தது. நீண்ட காலமாக, எனக்கு கலை பற்றிய எந்த சிந்தனையும் இல்லை, நான் எப்போதாவது கற்களில் வேலை செய்ய முடியுமா என்று யோசித்தேன். அங்கு வீட்டில் நான் சிறிய ஓவியங்கள் மற்றும் ஓவியங்களில் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தாலும், எப்படி தொடர்வது என்று தெரியாமல் இருந்தேன். எனவே, நான் காகிதத்தில் வண்ணப் பக்கங்களைப் பயன்படுத்த ஆரம்பித்தேன். மறுநாள் நான் அவைகளைப் பார்க்கும்போது, அவற்றில் உள்ள வடிவங்களையும் உருவங்களையும் என்னால் பார்க்க முடிந்தது. இவற்றை படிப்படியாக வளர்க்க ஆரம்பித்தேன். சிறிய ஓவியங்களைத் தவிர, மூன்று மாதங்கள், 100 அடி வரை ஓவியம் வரைந்தேன். கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில், நான் மொத்தம் 27 சிற்பங்களை உருவாக்கும் சிறிய சிற்பங்களில் பணியாற்றினேன். நான் 100 சிற்பங்களை உருவாக்க விரும்பினேன். ஆனால் என் உடல்நிலை அதற்கு அனுமதிக்கவில்லை. படிப்படியாக, சித்திரங்களில் வேலை செய்வதன் மூலம், நான் இயல்பான உணர்வைப் பெற முடிந்தது. இப்போது நான் சிறிய கல் சிற்பங்களில் வேலை செய்கிறேன். ஒரு கலைஞன் பெரிய வேலையைச் செய்தாலும், சிறிய வேலையைச் செய்தாலும், படைப்பாற்றல்தான் முக்கியம் என்று பணிக்கர் அடிக்கடி சொல்வார். ஒரு பெரிய சிற்பம் சிறப்பாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அதிக விலைக்கு விற்கலாம். சிறிய சிற்பம் செய்தாலும் சரி, பெரிய சிற்பம் செய்தாலும் சரி, அதே மாதிரியான ஆக்கப்பூர்வ திருப்தி எனக்கு கிடைக்கும். 

உங்களது சிற்பங்களில் ஆழமான ஏதோ ஒன்று இருப்பதாய் புலப்படுகிறது. உண்மைதானா?

அது சரி. மறைக்கப்பட்ட எண்ணங்களை முதலில் வெளிப்படுத்துபவர்கள் கலைஞர்கள். ஒருவர் ஓவியராக இருந்தால், அது ஓவியத்தின் வடிவம் எடுக்கும். நான் ஒரு கல்லைப் பார்க்கும்போது, அதில் உள்ள வடிவத்தைத் தேடுகிறேன். சுற்றியுள்ள சூழலில் இருந்து வரும் காட்சிகள் மற்றும் ஒலிகளை செதுக்கும்போது, வெளிவரும் பிம்பம் உருவாகிக்கொண்டே இருக்கிறது, மேலும் நான் தொடர்ந்து கவனம் செலுத்துவேன். சிற்பத்தை ஓரளவு முடித்தவுடன், நான் எந்த வடிவத்தில் செதுக்கிறேன் என்பது தெளிவாகத் தெரியும்.

எனது கேள்வி சிற்பம் மற்றும் ஓவியம் இரண்டையும் சார்ந்தது.

ஓவியம் என்பது படத்தை மட்டும் குறிக்கக் கூடாது. நாம் அதை முப்பரிமாணமாக அணுக வேண்டும். வரையப்பட்ட படத்தின் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்பதை அறிய விரும்பினேன். அந்த எண்ணம் வந்ததும் ஓவியம் வரைவதை நிறுத்திவிட்டு சிற்பம் செதுக்க ஆரம்பித்தேன். டெரகோட்டா சிற்பம் செய்வது எனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தது. மற்றவர்களைப் போல, எனக்கு ஓவியம் பிடிக்காத காரணத்தினாலோ அல்லது என் ஓவியம் விற்பனையாகாததாலோ நான் சிற்பம் செய்யத் தொடங்கவில்லை. வர்ணம் பூசப்பட்ட உருவத்தின் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்பதை அறிய நான் சிற்பம் செய்ய ஆரம்பித்தேன். இந்த புள்ளி புரிந்துகொள்ள மிகவும் முக்கியமானது. ஒரு சுருக்க வடிவத்தை வரையும்போது கூட, மறுபுறம் அது எப்படி இருக்கும் என்பதை அறிய விரும்பினேன். ஓவியம் வரைய மட்டுமே தெரிந்தவர்கள் இந்த அம்சங்களைப் பற்றி அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். அவர்கள் ஒரு படத்தின் முன்பக்கத்தை மட்டுமே பார்க்கிறார்கள். ஒரு கலைஞன் என்பது முழுக்க முழுக்க அறிவு உள்ளவனாக இருக்க வேண்டும். ஓவியம் வரைபவரை “ஓவியர்” என்றும், சிற்பம் மட்டும் செய்பவரை “சிற்பி” என்றும் அழைப்பர். நான் ஓவியம் மற்றும் சிற்பம் செய்ய முடியும். எனவே, நான் ஒரு கலைஞன். ஒரு கலைஞருக்கு, விற்பனையை விட பாராட்டு முக்கியம். கலைஞரிடம் அதிக எதிர்பார்ப்பு இருக்கக்கூடாது. என் சிற்பத்தில் உள்ள முக்கிய கருத்துக்கள் காலப்போக்கில் தங்களை வெளிப்படுத்தும் என்று நான் பதிலளிக்கிறேன். நான் இப்போது சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. நான் இறந்த பிறகு மக்கள் என்னைப் பற்றி பேச வேண்டும். ஏப்ரல் 1-லிருந்து 31 மே 2023 வரை தக்ஷிணஷேத்ரா கலைக்கல்லூரியில் Varija Art Gallery-ல் நடைபெற்றுவரும் நந்தனது படைப்புகளை விருப்பப்படுவோர் கண்டு களிக்கலாம். *** நன்றிகள்: ஓவியரும் சிற்பியுமான நந்தன் அவர்களை நேர்காணல் செய்த வைஷ்ணவி ராமநாதன் குறிப்புதவிகளுக்கு இன்முகம் தந்து அனுமதியளித்த நூலகர் இந்துமதி.

கடந்த பல தசாப்தங்களாக உருவாக்கப்பட்ட நந்தனின் சிற்பங்கள், ஓவியங்கள் மற்றும் சித்திரங்களைக் கொண்ட இந்தக் கண்காட்சி, கலை மீது ஆர்வம் கொண்ட யாரும் தவற விடக்கூடாத ஒன்றாக இருக்கும்.

வேதநாயக் –
கவிஞர், எழுத்தாளர். “தேவதா உன் கோப்பை வழிகிறது” கவிதைத்தொகுப்பின் ஆசிரியர்.
இவரது படைப்புகளை வாங்குவதற்கு இங்கே சொடுக்கவும்
யாவரும் இணைய இதழின் ஆசிரியர் குழுவில் அங்கம் வகிக்கும் இவர். ஓவியங்கள் மீது மிகவும் ஈடுபாடு கொண்டிருப்பவர். தற்போது திருவண்ணாமலையில் வசித்து வருகிறார்.
தொடர்புக்கு :editorialmagazines@gmail.com

நாச்சியாள் சுகந்தி

மருத மரத்தின் நிழலில் உட்கார்ந்திருந்தாள் பூங்குழலி. கையில் அப்போதுதான் குளத்திலிருந்து பறித்து வந்த தாமரைப்பூ இருந்தது. முற்றிலுமாக மலராத, மொக்காகவும் இல்லாத பூ. பூங்குழலி அதன் தலையை தடவிக்கொடுத்துக்கொண்டே மேயவிட்ட ஆடுகளை நோட்டமிட்டாள். அவை கண்ணுக்கெட்டும் தூரத்தில் கூட்டமாக மேய்ந்துகொண்டிருந்தன. புதுமழைக்கு முளைத்த பசும்புற்களை சாப்பிடுவதில் பூங்குழலியின் ஆடுகளுக்கு சொல்லொண்ணா மகிழ்ச்சிதான். அதில் பிரச்சனை என்னவென்றால் பொழுது சாய்ந்ததும் ஆடுகளைப் பட்டிக்கு அழைத்துச்செல்ல பூங்குழலி ஆடுகளிடம் மன்றாட வேண்டும். அவை அத்துனை சீக்கிரம் பச்சைப்புல்லின் வாசனை கிறக்கத்திலிருந்து வராது. அதற்காகவே பூங்குழலி சில பாடல்களைப் பாடுவாள். அந்த பாடல்கள் குதூகலமான தாளக்கட்டில் இருக்கும். அந்த தாளக்கட்டுக்கோ அல்லது பூங்குழலியின் குரலுக்கோ மயங்கி அவை நடையைக் கட்ட ஆரம்பிக்கும்.

அந்த வனாந்தரத்தில் இப்படி பூங்குழலி ஒரு பின்மதிய வேளையில் பாடிக்கொண்டிருந்தபோதுதான் அரும்பொறையன் தன்னையும் மறந்து அவள் பின்னால் நின்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். பாடலை பாடி முடித்து எதேச்சையாக பூங்குழலி திரும்புகையில் கண்களை மூடிய நிலையிலேயே அமர்ந்திருந்தான். திடுக்கிட்ட பூங்குழலி சட்டென அந்த இடத்திலிருந்து நகர்ந்து தள்ளிப் போனாள். அவளது காலடி சத்தம் கேட்டு விழித்த அரும்பொறையன் பூங்குழலியின் மருண்ட கண்களைப் பார்த்து உள்ளுக்குள் சிரித்தவாறே,’’உங்கள் பாட்டும் குரலும் தேனில் ஊறவைத்த கனியைப் போல இருந்தது’’ என்றான். முன்பின் தெரியாதவன் தன்னை பாராட்டுவது மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தாலும் அதை அவள் முகத்தில் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

‘’நீங்கள் யார், எங்கள் அகரம்புதூருக்கு புதியவராக இருக்கிறீர்கள்? ஊர்த்தலைவருக்கு உங்கள் வருகை தெரியுமா?’’ என முகத்தைக் கடினமாக வைத்துக்கொண்டு கேட்டாள். அவனும் அதே முகபாவத்துடன்,’’உங்கள் ஊரின் தெற்கில் அரசர் ஆணைப்படி புதிய கோவிலை கட்டுகிறார்கள் தெரியுமா… அந்த கோவில் பணிக்கு வந்திருக்கும் நாற்பது சிற்பிகளில் நானும் ஒருவன். அரும்பொறையன் என் பெயர்’’ என்று சொன்னவன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, முகத்தின் கடினத்தை அந்த நொடிகளில் மாற்றி பூங்குழலியின் கண்களை உற்றுநோக்கி ’’நீங்கள் இனிமையாகப் பாடுகிறீர்கள். உங்கள் குரலில் யாரையும் மயக்கும் ஒரு சக்தி இருக்கிறது’’ என்று ஒரு பாடலைப் போலவே சொல்லிவிட்டு அவள் பதிலுக்கும் எதிர்வினைக்கும் காத்திராமல் நடந்தான்.

பத்து எட்டு நடந்தவன் திரும்பிப் பார்த்தான்; பூங்குழலி அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். உயரமாக, நீண்ட கூந்தலைப் பின்னி அதில் சிவப்பு நிற மலரொன்றை சூடியிருந்தான். இடுப்பில் கட்டியிருந்த அரையுடுப்புத் துணி அவனது வலுவான கால்களையும் தொடையையும் காண்பித்தது. அவை கரும்பாறையில் வரைந்து செதுக்கியது போல இருந்தன. தோள்களிரண்டும் பாறையின் சிறுபகுதியை வெட்டி ஒட்டி வைத்த சிறுகுன்றென இருந்தன. அவனது கண்களின் ஒளி யாரையும் சட்டென தடுமாற வைக்கக் கூடிய சக்தியுடையதாக இருந்தது. அவன் போன பின்பும் ,’’உங்கள் குரல் தேனில் ஊறவைத்த கனியென இருக்கிறது’’ என்ற குரல் அவளுக்கு கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.

எங்கிருந்தோ வந்த நீர் நாய்கள் ஆடுகளைத் துரத்த அவற்றின் அலறல் பூங்குழலியை உலகத்துக்குக் கொண்டு வந்தது. ஆடுகளின் அலறலில் அனிச்சையாக எழுந்து ஓடினாள். புயலென ஓடிவரும் மனித உருவைக் கண்டதும் நீர்நாய்கள் திசைக்கொன்றாக ஓடின.
“என்னைக் காண வருவது குறித்து உன் தோழிகள் எதுவும் கேட்பதில்லையா பூங்குழலி”

“அவர்கள் ஏன் கேட்கப்போகிறார்கள். அவர்களுக்கு இதைவிட முக்கியமான வேலை இருக்கிறதல்லவா”
“அப்படி என்ன இதைவிட முக்கியமான வேலை”

“ம்ம்ம்… உங்களுக்கு ஆணவம் தான். அவளவள் நாற்றுநட ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாள். இப்போது நட்டால் தானே ஆறு திங்கள் கழித்து அறுவடை நடக்கும். ஊரே பட்டினி இல்லாமல் பசியாறலாம்.”

“அப்படியென்றால் நீ ஏன் போகவில்லை”

“என்ன செய்வது, உங்கள் மீதிருக்கும் பித்து தெளிந்திருந்தால் நானும் கருக்கலிலேயே போயிருப்பேன். பல பௌர்ணமிகள் ஓடிவிட்டன. ஆனால் உங்கள் மீதான பித்து தெளிந்தபாடில்லை”

“சரி…இந்த பித்து தெளிய நான் என்ன உதவி செய்ய வேண்டும் சொல்; செய்கிறேன்”

“என் மண்டையின் கனம் ஏறி போதையில் குதிக்காமல் இருக்கும் வகையில் பேசாதிருங்கள். உங்கள் கண்களின் ஒளியை என் நெஞ்சுக் கூட்டுக்குள் பாய்ச்சாதிருங்கள். என் விலா எலும்புகள் நொறுங்கிப்போவது போல் என்னை அணைக்காமல் இருங்கள். மிகக் குறிப்பாக என் தலையைத் தடவி உங்கள் மடியில் வாகாக சாய்த்து முன் நெற்றியில் முத்தமிடாதிருங்கள். பூனையைப் போல் நடந்துவந்து என்னைப் பின்னால் இருந்து இறுக்காதீர்கள். எங்கிருந்தோ கொண்டு வரும் வாசனை திரவியத்தை என் மார்மீது பூசாதிருங்கள். நான் எதோ ஒரு துன்பத்தை சொல்லி அழும்போது என் கைகளை அழுந்தப்பற்றி நெருக்கமாக உட்கார்ந்து உங்கள் உடல் வெம்மையை ஆறுதலாகத் தராதீர்கள்”

“சரி…அப்படியே ஆகட்டும். இப்போது கால்களில் மட்டும் முத்தமிட்டுக்கொள்ளட்டுமா”

*

பூங்குழலிலுக்கு உடல் சூடு ஏறிக்கொண்டே இருந்தது. அந்த சூட்டைத் தாங்க முடியாமல் அரற்றினாள். அவளுடைய அரற்றல் பூங்குழலியின் தகப்பன் நெல்மணியான் வயிற்றில் நெருப்பைக் கூட்டியது. இப்படித்தான் போன மார்கழியில் மகனுக்கு உடல் சூடேறியது. ஏழு நாட்கள் ஆகியும் அந்த சூடு குறையவே இல்லை. ஊரின் நாவிதர் என்னென்னமோ மருந்து அரைத்துக்கொடுத்தார். ஆனால் எந்த மருந்துக்கும் அவன் உடல் சூடு அடங்காமல் பின்னிரவில் உயிரை விட்டான். அதேபோல் பூங்குழலிக்கும் ஆகிவிடுமோ என பயந்தான் நெல்மணியான். இருட்டில் கையில் மூங்கில் தீப்பந்தத்தை ஏந்திக்கொண்டு ஊர் நாவிதர் வீட்டுக்குப் போய் நிலமையை சொல்லியழுது சூரணத்தை வாங்கி வந்து தேனில் குழைத்து அவள் உள்நாக்கில் தடவிவிட்டார்.

மகளின் அருகிலேயே அவள் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார். சூரியன் வீட்டு முற்றத்துக்கே வந்த போது தான் விடிந்தது தெரிந்தது பூழங்குழலிக்கு. அவள் அப்பா, அவள் கைகளைப் பிடித்தவாறே மருதமர தூணில் சாய்ந்து இருந்ததைக் கண்டதும் பயந்து போனாள். கைகளை அப்பாவிடமிருந்து மெதுவாக விடுவித்து, இடதுகையை ஊன்றி எழுந்து உட்கார்ந்து அப்பாவையே உற்றுப்பார்த்தாள். அப்பனின் கன்னங்களிரண்டிலும் கண்ணீர் தாரையின் தடம் காயாமல் இருந்தது. அந்தக் கன்னங்களைத் தடவியவள் அவன் மடியிலேயே சாய்ந்துகொண்டாள். யாரோ வரும் அரவம் கேட்க கழுத்தை மெதுவாகத் திருப்பிப் பார்த்தாள். அறவல்லி சிறு மண் கலயத்தில் எதோ கொண்டு வந்துகொண்டிருந்தாள். அந்தக் கலயத்திலிருந்து ஆவி பறந்து வந்தது; அது மார்கழிப் பனியை மீறியும் தெரிந்தது.

*

“என்னைப் பார்த்து பத்து, பதினைந்து திங்கள் ஆகியிருக்குமல்லவா…இன்னும் நீ ஏன் என்னைப் பற்றி எதையும் கேட்கவில்லை பூ”

“உங்களுக்கே சொல்ல வேண்டும் என்கிற உந்துதல் வரும் நாள் வரும் என காத்திருந்தேன்”

ஒருவேளை நாளைக்கே கோவில் பணிகள் அனைத்தும் முடிந்து நான் என் ஊர் நோக்கி சென்றுவிட்டால் என்ன செய்வாய் பூ”

“திரும்பி வரும் வரை இதே ஊரில் இருப்பேன்”

“நான் திரும்பி வருவேன் என்று எந்த அடிப்படையில் நம்புகிறாய் பூ. நான் ஊர் ஊராக சுற்றும் ஒரு சாதாரண சிற்பி. என் பயணத்தில் எத்தனையோ பெண்கள். காலநீரோட்டத்தில் என்னுடன் சக பயணியாக உன்னைப் போல் வருவார்கள். பயணம் முடிந்துவிடும். பிறகு வேறொரு பயணம். வேறொரு பயணி”

அறவல்லி, பூங்குழலியின் அருகில் வந்தமர்ந்து அவள் உடலைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். நேற்று இரவு இருந்த அளவுக்கு உடல் சூடு இல்லை. கையில் வைத்திருந்த கலயத்தில் இருந்த மருந்து நீரை ஒரு கொட்டாங்குச்சியில் ஊற்றிக்கொடுத்தாள். பூங்குழலி மெதுவாக எழுந்துபோய் பானையில் இருந்த நீரெடுத்து வாய் கொப்பளித்தாள். முகம் கழுவினாள். சைகையில் ’இங்கு வா’ என்பது போல அழைத்தாள். மார்கழியின் அதிகாலை பனிக்கு, உடலுக்கு வெம்மை வேண்டும் போலிருந்ததால் செம்மண்ணால் குழைத்துப் பூசப்பட்டிருந்த மண் மேட்டின் மீது இருவரும் அமர்ந்தார்கள். அவர்களுக்கு சற்று தள்ளி முக்கல் அடுப்பு இருந்தது. மண் சட்டியில் நெல் சோறு இருந்தது.

அறவல்லிக்கு காய்ச்சலில் வாடிய பூங்குழலியின் முகத்தைப் பார்க்க அழுகை வந்தது. தன் உடன் பிறந்தவர்களில் உயிரோடு இருக்கும் ஒரேயொரு மரிக்கொழுந்து தான் பூங்குழலி. ஐம்பது பௌர்ணமிக்கு முன்பு வந்த காட்டு வெள்ளத்தில் சிக்கி அம்மாவும் இறந்து போனாள். ’இவளாவது உயிருடன் இருக்கிறாளே’ என்கிற நிம்மதியில் தான் அறவல்லி நாட்களைக் கடத்துகிறாள். அந்த பதைபதைப்பில், ’’பூ நீ இன்னும் அந்த சிற்பியை நம்பி உயிரைக் கெடுத்துக்கொண்டிருக்காதே. அவன் நம் ஊரை விட்டுப் போய் ஏழு பௌர்ணமிகள் போய்விட்டன. அவன் நினைவில் நீ இருக்கிறாயோ என்னவோ? எந்த ஊரில் எந்த அரண்மனையில் அல்லது கோவிலில் உட்கார்ந்து கொண்டு கிடைத்த நெல் சோற்றுக்கும் வெள்ளிக் காசுக்கும் யானையையோ, பெண்ணையோ சிலைவடித்துக் கொண்டிருக்கிறானோ…தெரியாது. உண்மையில் அவனுக்கு உன் மேல் ஆசையும் அன்பும் இருந்திருந்தால் அவன் நம் ஊரை விட்டுப் போகும்போது உன்னையும் கையோடு சேர்த்துக் கூட்டிக்கொண்டு போயிருப்பான். அல்லது உன்னோடு இங்கேயே தங்கியிருப்பான். கொஞ்சமாவது உண்மையை புரிந்துகொள் பூ. பிழைப்புக்காக அலைகிற நாடோடி, வெள்ளாண்மையை செய்பவனைப் போல குடும்பம் வைத்துக்கொள்ள மாட்டான். புரிந்துகொள். நம் நெல் வயலை பார்த்துக்கொள்ள, ஆடு மாடுகளைப் பார்த்துக்கொள்ள என்னோடு வந்துவிடு. அடுத்த பௌர்ணமியில் நீ மாமாவையே கட்டிக்கொள். நாம் எல்லாரும் ஒன்றாக இருக்கலாம். அப்பன் இன்னும் எத்தனை பௌர்ணமிக்கு இருப்பான்…புரிந்துகொள் பூ’’ அறவல்லி மூச்சு விடாமல் பேசினாள்.

கண்கள் மூடி அறவல்லி சொல்வதை எல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பூங்குழலி அறவல்லியின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தாள்.

*

“பூ… என்னிடம் உனக்கு அப்படி என்னதான் பிடித்திருக்கிறது”

“எல்லாம் தான்”

“இப்படி சொன்னால் எப்படி…. குறிப்பிட்டு சொல்லேன்”

“உன்னிடம் இருக்கும் உண்மை. ஆமாம்…. உண்மை. உன் முன்னாள் காதலிகளைப் பற்றி சொல்லும்போது கூட அவர்களை எத்துனை மரியாதையாகக் குறிப்பிடுகிறாய். அவர்கள் செய்த சின்ன சின்ன காரியங்களைக் கூட மறக்காமல் வைத்திருக்கிறாய்”

” ஐயோ…. நான் கள் அருந்தியிருந்தபோது உளறிவிட்டேனா”
” இல்லை… நல்நினைவுடன் இருக்கும்போதும் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். ஆற்றில் ஒருத்தி உங்கள் கூந்தலை வாசனைப்பொருட்கள் போட்டு அலசி விட்டு, கூந்தலை அழகுபடுத்திய நிகழ்வை எத்தனை முறை சிலாகித்து உங்களுக்கே தெரியாமல் சொல்லியிருக்கிறீர்கள் தெரியுமா…அப்போதெல்லாம் உங்கள் கண்களில் எதோவொரு புதுவொளி வீசும்; முகம் பூக்கும்; மனதிலிருக்கும் இன்பம் வார்த்தைகளில் வழிந்தொழுகும்’’

“உனக்கு பொறாமையாக இருக்காதா பூ”

“அட…நான் ஏன் பொறாமைப்பட வேண்டும். அந்த காலகட்டத்தில் நீ யார் என்று கூட தெரியாது. நான் அந்த பெண்ணை முன்பின் பார்த்தது கூட இல்லை. யார் என தெரியாதவள் மீது நான் ஏன் பொறாமைப்பட வேண்டும்?”

“வேறென்ன என்னிடம் பிடிக்கும் பூ”

“குறைவாகப் பேசுகிறாய். அந்தப் பேச்சில் எந்த அலங்காரங்களும் இல்லை. எப்போதும் இயல்பாக இருக்கிறாய். சில நேரம் ஒரு ஞானியைப் போல நடந்துகொள்கிறாய். கோவிலுக்கு யானை சிலையையும் யாளி சிலையையும் தனி ஒருவனாக நீ வடித்தாய் என உன் தலைமைச் சிற்பி பாராட்டியபோது உன் முகத்தில் மகிழ்ச்சியும் இல்லை; கர்வமும் இல்லை. அந்த ஞானித்தன்மை இந்த வயதில் சாத்தியமான விஷயம் இல்லை அல்லவா. அது எனக்கு எப்போதும் ஆச்சர்யமூட்டும் விஷயம். ம்ம்ம்…. எனக்கு காலில் அடிபட்டு நான் வலியில் துடித்த அந்த மூன்று நாட்களும் நீயும் என் அப்பனைப் போலவே என் அருகேயே இருந்தாய். என் அம்மாவைப் போலவே உணவூட்டி, நீர் அருந்த வைத்து, என் உடலை முழுதும் நீரால் கழுவி….. அந்த மூன்று நாட்களும் நீ எனக்கு ஒரு தாயாக மாறியிருந்தாய் அல்லவா. அந்த மனம் இந்த உலகில் அரிதான மனம்”

“ம்ம்ம்…. ஒரு முறை நீ கள் அருந்தியிருந்தாய். அன்று மூன்றாம் பிறை என்று நினைக்கிறேன். குளத்தருகில் வட்டப்பாறையில் தனியாக அமர்ந்திருந்தாய். நான் உனக்கு உணவெடுத்து வந்தேன். அருகில் வந்து பார்த்தபோது உன் கண்களில் நீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. எனைப் பார்த்ததும் நீ அழுகையை நிறுத்தவில்லை. ‘அவள் என்னைக் கள்ளன் என்பாள்….உன் கள்ளத்தனம் அத்தனையும் அறிந்தவள் நான் என்பாள்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே கண்களைத் துடைத்தாய். அந்த கண்ணீரில் உன் காதலின் உன்னதத்தைப் பார்த்தேன். உன்னால் யாருக்கும் தீங்கிழைக்க முடியாது. தீங்கிழைப்பவனால் இத்தனை உணர்வுப்பூர்வமாகவும் எந்த பாசாங்கில்லாமலும் அழ முடியாது”

*

“அறவல்லி ஒரு யோசனை சொன்னாளாம். நீ பதிலொன்றும் சொல்லவில்லையாமே குழலி. அப்பன் இன்னும் எத்தனை பௌர்ணமிக்கு இருப்பேன் என்று நினைக்கிறாய் குழலி’’ நெல்மணியான் கெஞ்சும் குரலில் கொஞ்சும் தொனியில் கேட்டான். பூங்குழலி சலனமில்லாமல் இருந்தாள்.
கொஞ்சநேரம் இருவருக்குமிடையில் அமைதி நிலவியது. மீண்டும் நெல்மணியானே ஆரம்பித்தான். ‘’குழலி, அப்பன் சொல்வதைக் கேள். நீ காத்திருக்கலாம் மகளே. காலம் எதற்காகவும் யாருக்காகவும் காத்திருக்காது. காலம் தப்பி எடுக்கிற முடிவால் யாருக்கும் ஒரு நன்மையும் இல்லை’’ என்பதை நிறுத்தி நிதானமாகச் சொல்லிவிட்டு மெதுவாக அங்கிருந்து நடந்தபோது பருவமழையில் நெகிழ்ந்திருந்த மண்ணில் நெல்மணியான் பாதங்கள் அச்சுப்போல் பதிந்தன. காஞ்சி மரத்தில் அதுவரை உட்கார்ந்திருந்த மஞ்சள் நிற பறவைகள் பறந்தோடின. பறந்தோடும் அந்தப் பறவைகளையே வெறித்துப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது அறவல்லி மேலாடை துணியில் எதையோ முடிந்துகொண்டு வந்தாள். பூங்குழலியின் கோலத்தைப் பார்த்து புரிந்துகொண்டவளாக, சூழ்நிலையை மாற்ற வேண்டும் என்று சத்தத்தைக் கூட்டினாள். அவள் சத்தத்தைக் கேட்டு காஞ்சி மரத்திலிருந்த ஒற்றை மஞ்சள் பறவையும் பறந்துபோனது. பின் மதியம் என்பதால் ஆடுகளை மேய்த்துக்கொண்டிருந்த ஆண்களும் பெண்களும் தங்கள் கிடைகளுடன் வீடு நோக்கித் திரும்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். நீலவானத்தில் நிறம் மங்கி அவ்விடத்தில் கருமையேறிக்கொண்டிருந்தது.

அந்தக் கருமையை அந்த நிமிடம் பூங்குழலி மனம் விரும்பியது. இந்தக் கருமையெல்லாம் நீங்கி என் வாழ்விலும் பௌர்ணமி வரும் என்று முதன்முறையாக தன் மனதிலிருந்த நம்பிக்கையை அதே மனத்துள் புகுத்தினாள். இதையெல்லாம் அறிந்தவள் போல,’’பூ உனக்கு பிடிக்குமென இந்த பழங்களை எடுத்து வந்தேன். பொழுதுக்குள் தின்றுவிடு. விடிந்தால் கனிந்துவிடும்’’ என்றாள். பூங்குழலியின் முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை. அறவல்லி பழங்களை அங்கேயே வைத்துவிட்டு கிளம்பினாள். கிளம்பும் முன்,’’பூ என்ன நம்பிக்கையில் நீ இத்துனை தூரம் உறுதியாக இருக்கிறாய் என்று தெரியவில்லை என்று சொன்னவள் பூங்குழலியின் தோள்களைப் பிடித்து உலுக்கினாள்.

அக்காவின் கைகளை உதறிவிட்டு, ’’அவன் பழைய ரணங்களை நான் ஆற்றியிருக்கிறேன். புது உலகத்தை நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து உருவாக்கியிருக்கிறோம். அதில் நாங்கள் வாழ்க்கையின் அத்துனை மகிழ்ச்சியையும் கண்டுகொண்டோம். அந்த உலகத்திலிருந்து அவனாலும் விலக முடியாது. என்னாலும் விலக முடியாது. அவன் வருவான். அவனால் நான் இல்லாத ஒரு இரவையோ, பகலையோ சகித்துக்கொள்ள முடியாது. சகித்துக்கொள்ளவே முடியாது. அவனுடைய ஒவ்வொரு நினைவிலும் செயலிலும் நான் இருப்பேன். அந்த நினைவின் கனம் தாங்காது அவன் வருவான். என் பெயரை எங்கேனும் கேட்க நேரிட்டால் அவன் முகம், மனம் பூக்கும். அவை பூக்கும் அந்த நொடியில் என் முகம் பார்க்க வருவான். ஆமாம்….அவன் பழைய ரணங்களை நான் ஆற்றியிருக்கிறேன். புதிய உலகத்தைக் காட்டியிருக்கிறேன்’’ என்று உரக்கச் சொல்லி ஊருக்கே கேட்கும்படி சொல்ல வேண்டும் என நினைத்தவள் சட்டென அமைதியானாள். அறவல்லியின் கைகளை தோளிலிருந்து மெதுவாகத் தட்டிவிட்டாள். அவள் கண்களை உற்றுப் பார்த்தாள். அறவல்லி சொல்லக் கூடாத வார்த்தைகளை சொல்லி விட்டு வேகமாக போனாள்.

*

“இன்று உன்னை மிகவும் சிரமப்படுத்திவிட்டேனோ பூ”

“இல்லையே….ஏன் அப்படி கேட்கிறாய்”

“இல்லை, வழக்கமாக நீ ஒருமுறைக்கே தளர்ந்துவிடுவாய். இன்று ஏதோ ஒரு மகிழ்ச்சியில் இரண்டு முறை கூடிவிட்டோம். உன்னை சிரமப்படுத்திவிட்டேன் என்று குற்றவுணர்ச்சியாக உள்ளது”

“ஆகா…. அது கூடும்போது தெரியவில்லையா. எல்லாம் முடிந்ததும் கேட்கிறாய். உண்மையைச் சொன்னால் இன்று தான் நான் பூரண மகிழ்ச்சியில் இருக்கிறேன். கர்வமாக இருக்கிறேன்”

“அப்படியா… பூ இப்போதெல்லாம் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும் துக்கமாக இருந்தாலும் உன்னிடம் சொல்லவே ஆசைப்படுகிறேன். அதற்காகவே உனக்காக காத்திருக்கிறேன். நான் நல்ல சிற்பியாக இருக்கலாம். ஆனால் என் வேலையில் கவனத்தை ஊன்றி செய்வதற்கு காரணம் நீதான். என்னை நீ மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்கிறாய். மிக முக்கியமாக என்னை மதிக்கிறாய். என் பயணம் எப்போதும் உன்னோடு இருக்கவே விரும்புகிறேன். இதை நான் கள் அருத்திவிட்டு சொல்லவில்லை. சுய நினைவுடன் தான் சொல்கிறேன் பூ”

“அரும்பொறையன் காலில் கருங்கல் விழுந்துவிட்டது. ரத்தம் கொப்பளிக்கிறதே” பதற்றத்துடன் கத்தினாள். சிற்பிகளுக்கு உணவு கொடுக்கும் பணிப்பெண்.

அவள் குரலைக் கேட்டு ஓடிவந்த தலைமைச் சிற்பி அரும்பொறையன் காலைப் பார்த்தான். காலில் கல் இல்லை; உளி இருந்தது. கூர்மையான அந்த உளி தான் அரும்பொறையன் கால்களை பதம் பார்த்திருந்தது. ரத்தம் வழியுமிடத்தில் சோறு கொடுக்கும் பணிப்பெண் எதோ தழையை கைகளாலேயே கசக்கி சாற்றை விட்டாள். ரத்தம் வெளியேறுவது கொஞ்சமாக நின்றது. அரும்பொறையன் கண்கள் நிறைந்து வழியக் காத்திருக்கும் குளம்போல இருந்தது.

தலைமைச் சிற்பி, ஒரு தந்தையின் தாய்மையையுடன் அரும்பொறையன் தலையைத் தடவி,’’இப்படி ஒருமுறை கூட நிகழ்ந்தது இல்லையே. மனம் உன்னிடம் இல்லை. மனம் உன்னிடம் இருந்தால் மட்டுமே கவனம் இருக்கும். கவனம் இருக்கும் இடத்தில் தானே கலை உயிரோடு இருக்கும் என்று தெரியாதா?’’ என கேட்டபோது, அரும்பொறையன் கண்களின் குளம் உடைந்து வழிந்தது.

தலைமைச் சிற்பியிடம் உள்ள பக்தியில் அதிகம் பேசவே பேசாத அரும்பொறையன்,’’நான் அகரம்புதூர் செல்ல வேண்டும். என் கவனத்தை , அங்கேயே விட்டுவிட்டேனோ என்று மனம் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது. முதன்முறையாக உளி என் கை நழுவியிருக்கிறது. சிந்தை முழுதும் வேறேதோ இருக்கிறது. அது இயல்பாக இயங்க விட மறுக்கிறது. மனமும் உடலும் புத்தியும் எதையோ தேடுகிறது. இது என் வாழ்நாளில் இதுவரை ஏற்படாத அனுபவமாக இருக்கிறது. ஒரு கலைஞனுக்கு மனம், உடல், புத்தி இது மூன்றும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் இருக்க வேண்டுமல்லவா. எனக்கு இப்போது அப்படி இல்லை. என்னை ஏதோ துயர் சூழ்ந்திருக்கிறது.

முதன்முறையாக தனிமையின் கனம் தாளமுடியவில்லை. வெடித்து அழ வேண்டும் போலிருக்கிறது. நான் அகரம்புதூர் செல்ல வேண்டும்” சொல்லிக்கொண்டே தலைமைச் சிற்பியின் தோள் சாய்ந்து குலுங்கி குலுங்கி அழுதான். தலைமைச் சிற்பிக்கும் அந்த அழுகையின் கனம் தாங்காமல் அழுகை வந்தது.

“திரும்பி வரும் வரை இதே ஊரில் இருப்பேன்” – மயங்கிய கண்களும் மிகத் தீர்க்கமான குரலிலும் பூங்குழலி சொன்ன வார்த்தைகள் உயிர்பெற்றுக்கொண்டிருந்தன.

“திரும்பி வரும் வரை இதே ஊரில் இருப்பேன்”

“நான் சிற்பி. என் கலையை தவிர எனக்கு எதுவும் தெரியாது. எனக்கு அழகான வார்த்தைகளில் சொல்லத் தெரியவில்லை பூ. எப்போதும் நீ வேண்டும் எனக்கு…நிரந்தரமாக.”

“புரிகிறது…உனக்கு நான் வேண்டும் என்பது புரிகிறது. கூடலின் மகிழ்ச்சி உச்சத்தில் இப்போதெல்லாம் என் பெயரை நீ உச்சரிக்கிறாய். உன் பழைய ரணங்களை நான் ஆற்றியிருக்கிறேன் என்பதில் எனக்கு கர்வமே. காதலென்பது பழைய காயங்களை ஆற்றுவதும் புதுக்காயங்களை உருவாக்காமல் இருப்பதும் தான்”

முதன்முறையாக பூங்குழலி மனதில் தோன்றியதை அப்படியே சொல்லாமல் வெறும் சிரிப்புடன் அவன் தலைகோதி முத்தமிட்டாள்.

***

நாச்சியாள் சுகந்தி -இதுவரை இரண்டு கவிதைத் தொகுப்புகள், ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பு வெளியாகியுள்ளன. அரசியல், சினிமா, இதழியல் என இவர் பல்வேறு துறைகளில் இயங்கி வருகிறார். இவரது படைப்புகளை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும்

சார்பினோ டாலி

தரையில் கிடந்த கால்சராயை எடுத்து அணிந்து கொண்டு சமையல் அறைக்குள் நுழைந்த அனந்தன் சுவரில் பொருத்தியிருந்த நீர் வடிகட்டிக் கலனின் திறப்பைத் திறந்து போத்தலை நிரப்பினான். தண்ணீர் போத்தலின் கழுத்து முட்ட நிரம்பவே, அண்ணாந்து குடித்து மீண்டும் நிரப்பிக் கொண்டான்.

குளியல் அறையில் நீர்விழும் சலசலப்பு கேட்டபடி இருந்தது. அனு உள்ளிருந்தாள். வீட்டில் ஒரு துர்சம்பவம் நடந்திருக்க வேண்டியது, அனுவின் நல்ல நேரத்திற்கு இன்று தப்பிவிட்டாள். அலுவலக பரபரப்பிற்கிடையில் அவள் அனுப்பிய வாட்ஸ்-அப் செய்தியைத் திறந்ததும் உண்மையிலேயே மிரண்டு போய்விட்டான். ஆறடி நீளத்தில் தலை நசுங்கிக் கிடக்கும் பாம்பினுடைய புகைப்படம். கருநீலம் கலந்த சாம்பல் நிறத்தில் உடலின் குறுக்காக வெண்ணிறக் கோடுகளுடன் இருந்தது. எட்டடி விரியன்.

அனுவை அழைத்தான். “எத்தன வாட்டி சொன்னாலும் ஒனக்குப் புரியாது” என்று கத்தினான். திருமணம் முடிந்து வந்த நாளில் இருந்து அனந்தன் இவ்வளவு கோபப்பட்டு அனு பார்த்ததில்லை.

சிந்தும் பருக்கைகளைத் தேடி எலி வரும், அதன் பின்னாலேயே பாம்பு வரும் என்று ஓராயிரம் முறை சொல்லியிருப்பான். செவுட்டுப் பாம்பாட்டம் தலையைத் தலையை ஆட்டிவிட்டு இருந்து விட்டாள்.

“பத்மா வீட்டுல இல்லையா?” அனந்தனின் கோப உஷ்ணத்தில் ஃபோன் சூடாயிற்று.

“அக்கா இருக்காங்க..”

“என்ன சொன்னா?”

“நல்ல அழுதுட்டாங்க. எனக்கு என்னவோப் போல ஆயிட்டு. சாயுங்காலம் அவுங்க கூட நாகராஜா கோவிலுக்குப் போயிட்டு வரலாம்னு இருக்கேன்.”

“சரி” என்று அழைப்பைத் துண்டித்தான். பத்மாக்கா என்று பேச்சில் காட்டும் மரியாதை இன்று கோபத்தில் விடுபட்டதை அனு குழப்பத்துடன் மனதில் குறித்துக் கொண்டாள்.

அவர்கள் வசிக்கும் வீட்டு உடைமையாளரின் தகப்பனார் காலத்தில் தென்னந்தோப்பாக இருந்த நிலத்தை திருத்தி, வீடு கட்டி வாடகைக்கு விட்டுள்ளார். தோப்பிருந்த ஞாபகத்திற்காக மூன்று மரங்களை விட்டு வைத்திருக்கிறார். மேலும் கீழுமாக இரண்டு வீடுகள். மேல் தளத்தில் பத்மா, மங்கள நாதன் தம்பதியினர் இரு சிறு மகள்களுடன் வசிக்க அனுவும், அனந்த பத்பநாபனும் கீழ் வீட்டில் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னர் புதுமணத் தம்பதிகளாகக் குடி வந்தனர்.

தினமும் முதல் கரண்டி சோற்றினை புற வாசலின் பின் கட்டு மதில் மீது வைத்த பிறகே சோறு விளம்பவோ, உண்ணவோ செய்வாள் அனு. அவள் கையால் சாப்பிட்டுப் பழகிய காகங்களும் அணிலும் வெயில் உச்சிக்கு ஏறியதும் குரல் கொடுக்கத் தொடங்கிவிடும். அனுவிற்கு வீட்டில் ஆட்கள் இருக்க வேண்டுமென்று இல்லை. அவள் பாட்டிற்கு விருந்திற்கு வரும் பட்சிகளுடன் பேசியபடி இருப்பாள்.

இன்றும் அப்படித் தான் நடந்திருக்கிறது. க்கிக்..க்கிக்..க்கிக்.. என்று அணில்கள் வாய்விடாமல் சத்தம் எழுப்பிய படியிருக்க சமையல் அறையின் கண்ணாடி சன்னலில் கருப்பாக சிறிய உருவம் வந்து முட்டி விலகிய படி இருந்திருக்கிறது.

“பொறு.. அதுக்குள்ள பசிச்சுடுச்சா.. என்ன தனியா வந்துருக்க? எங்க? காக்க பட்டாளத்த ஒன்னும் காணோம்?” என்று பேச்சு கொடுத்தபடி, கரண்டிச் சோறெடுத்துச் சென்றவள் சன்னலில் இருந்து வழுக்கி விழுந்த பாம்பைக் கண்டு திகைத்துப் போனாள். ‘பிள்ளைக இருக்க இடம், வீட்டுக்குள்ள வந்துட்டா என்ன ஆகும்’ என்ற எண்ணம் தோன்றிய மறு கணம் அருகில் தென்னை மர வரப்பில் பதித்திருந்த செங்கல்லை எடுத்து எறிந்ததில் பாம்பின் தலை பெயர்ந்துவிட்டது.

இன்று வெள்ளிக்கிழமை. பத்மாவிற்கு விடுமுறை என்ற ஞாபகம் வரவே, “பத்மாக்கா.. ஏ பத்மாக்கா சீக்கிரம் கீழ இறங்கி வாங்க” என்று குரல் கொடுத்தாள்.

அனுவின் முன் உயிர் போகும் வேதனையில் புழுவென புரண்டு கொண்டிருந்த பாம்பினைக் கண்டு “ஆ… எனக்க அனந்தா” என்று உடல் நடுங்க ஓடி வந்த பத்மா மண்டியிட்டமர்ந்தாள்.

“என்ன காரியம் பண்ணிட்ட அனு” என்று கண்ணீர் வழிய கேட்ட பத்மாவிற்கு என்ன பதில் கூறுவது என்று அறியாமல், பதறினாள் அனு.

“இல்லக்கா, விஷப் பாம்பு மாதிரி இருக்கு. யாரையும் கடிச்சுடுச்சின்னா”

“நாகரோயில்ல யார பாம்பு கடிச்சுருக்கு?” என்றாள் மூக்கு விடைக்க.

அசைவு நின்ற பாம்பை குழந்தையென கைகளில் தூக்கி கால் படாத இடமாகப் பார்த்து அமர்ந்தாள்.

“வெள்ளிக் கிழமையதுவுமா வீடேறி வந்த ஐஸ்வர்யம் இப்புடி ஆகிட்டே. பத்மநாபா, ஏன் என்னப் போட்டு வதைக்கிற?” என்று புலம்பிக் கொண்டே குழிதோண்டத் தொடங்கினாள்.

அனுவிடம் “வீட்டுல பால் இருந்தா எடுத்துட்டு வா” என்றாள். அதட்டலாக.

‘நல்ல பாம்புக்குத் தான பால் ஊத்திப் புதைப்பாங்க’ என்ற நினைப்பு வந்தாலும் அனுவிற்கு கேட்கத் தோன்றவில்லை. எப்போதும் கனிவாகப் பேசும் பத்மாவின் கோபம் புதியதாக இருந்தது.

புதைத்த இடத்தில் சிறிது நேரத்திற்கு தொழுது நின்றவள் அனுவிடம் எதுவும் பேசாமல் வீட்டிற்குப் படியேறினாள்.

பத்மநாபா என்று தானே அழைத்தாள் பத்மாக்கா?

2

குடிவந்த சில நாட்களிலேயே கூட்டு, குழம்பு பகிர்ந்து கொள்ளும் அளவிற்கு அனுவுடன் நெருக்கமானாள் பத்மா. வேலை விட்டு வந்ததும் அனுவிடம் அமர்ந்து மணிக்கூர் கணக்கில் ஊர்க்கதை பேசியபடி இருப்பாள். அனந்தன் வீட்டினுள் நுழைந்த பிறகுதான் குறுஞ்சிரிப்புடன் விடை பெறுவாள்.

வழி வழியாக நாகர் வழிபாட்டில் இருந்து வந்த குடும்பத்தினர் பஞ்சம் பிழைக்க வெவ்வேறு இடங்களில் சென்று குடியேறி பத்மாவின் தாத்தா காலத்தில் மீண்டும் நாகர்கோவிலுக்கு வந்திருக்கிறார்கள். பத்மாவிற்கு பத்து வயதிருக்கும் போது, ஊர்த் திருவிழாவன்று பத்மாவின் பாட்டியின் மீது நாகம்மாள் ஏறி ஆடியதில் மீண்டும் நாகர் வழிபாட்டிற்குத் திரும்பினார்களாம்.

ஒரு வெள்ளி விடாமல் நாகராஜா கோவிலுக்குச் சென்று விடுவாள். ஒன்றிரண்டு முறை அனுவையும் கூட்டிச் சென்றிருக்கிறாள். ஒரு நாள் கோவிலில் கிடைத்த ஓடவல்லிக் கொடி இலைகளைப் பார்த்து “உனக்கு ஆண் குழந்தை தான் பிறக்கும் பாரு” என்று ஆருடம் சொல்லி வெண்ணிற பிரசாத மண்ணை அனுவின் நெற்றியில் பூசிவிட்டாள்.

3

“அத்தே என்ன குழம்பு வைச்சீங்க?” என்று பத்மாவின் பிள்ளைகள் உரிமையுடன் கேட்டு சோற்றுத் தட்டுடன் வீட்டில் வந்து அமர்ந்து உண்ணும்.

“அத்தே சுருளப்பம் சுட்டுத் தருவீங்களா?”

“சுருளப்பம் எனக்கு சுடத் தெரியாதே. அம்மாட்ட கேட்க வேண்டியது தான?”

“போங்கத்த, எங்கம்மைக்கு எங்களப் பார்க்க எங்க நேரம். ஒன்னுல வேலைக்கு நேரமாச்சு இருக்கத சாப்பிடும்பா.. வேலைக்குப் போயிட்டு வந்தப்புறம் கேட்டா தலவலிக்குது தொல்ல பண்ணாதீங்கன்னு போய்ப் படுத்துருவா”

“அப்பாட்ட சொன்னா ‘குட்டிப் போட மட்டும் தான் தெரியும்.. ஒருமாதிரி நல்லப்பாம்பு சாதி ஒங்கம்ம’ன்னு ஏசிட்டு அவரும் பேசாம இருந்துருவாரு.”

“சரி, நான் யூ டூப்ல எப்படி பண்றாங்கன்னு பார்த்து செஞ்சுத்தாறேன்”

மணிமேடை துணிக் கடை ஒன்றில் கணக்கராக இருக்கிறாள் பத்மா.

“எப்படியோ உருட்டிப் பிரட்டி இருவது பவுனு சேத்துட்டேன். அப்டி இப்டின்னு இன்னும் ஒரு முப்பது பவுனு சேத்துட்டா எம்பிள்ளைகளுக்கு போதும்”

“குண்டுமணி தங்கத்துக்குப் போக்கில்லாம, கண்ட எறப்பாளிக கையில பிடிச்சுக் குடுக்க நிலைமைக்கு எம்பிள்ளேளத் தள்ள மாட்டேன்.”

சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் தனக்கிருக்கும் சாமார்த்தியத்தை பேச்சு மிடுக்கில் உணர்த்தும் பத்மாவை ஆமோதிப்பது போன்று நகைத்துக் கடந்து விடுவாள் அனு.

மகப்பேறு பரிசோதனைக்காக கோபாலப் பிள்ளை மருத்துவமனைக்கு சென்று வந்த அன்று மாலை வேலை விட்டு வந்த பத்மா, “ரெண்டு பேரும் ஜோடியா டவுனுக்குள்ள சுத்துன மாதிரி இருந்துச்சு” என்று கேட்டாள்.

“சும்மா படம் பாக்கப் போயிருந்தோங்க்கா”

“நான் எதுவும் விஷேசம் போலன்னு நினைச்சேன்”

வழக்கம் போல சிரித்து சாமளித்தாள் அனு.

“எனக்கெல்லாம் கல்யாணம் முடிஞ்ச அன்னிக்கே.. உடன தான், பச்சுன்னு ஒட்டிக்கிச்சு.. செப்டம்பர்ல கல்யாணம், ஜூன்ல மூத்தவா பொறந்தாச்சு” என்ற பத்மாவின் துள்ளலான பதில் அனுவிற்கு ரசிக்கவில்லை.

“எதுவா இருந்தாலும் நாகராஜாவுக்கு நேர்ந்துக்கோ. எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்,” என்று இருக்கையில் இருந்து எழுந்தாள்.

இரண்டு குழந்தைகளைப் பெற்ற பிறகும் பத்மாவின் உடலில் வாளிப்பும் கட்டும் குலையாமல் இருப்பது முதன் முறையாக அனுவின் கண்களை உறுத்தத் தொடங்கியது.

4

ஒரு நாள், சுகக் கேடால் பள்ளிக்குச் செல்லாமல் வீட்டில் இருக்கும் தன் இளைய மகளை கொஞ்சம் பார்த்துக் கொள்ளுமாறு வேலைக்கு சென்ற இடத்தில் இருந்து ஃபோன் செய்தாள் பத்மா.

நினைவிழந்த நிலையில் கட்டிலில் இருந்து கீழே விழுந்த மகளைத் தூக்கி கிடத்திக் கொண்டு அழுது கொண்டிருந்தார் மங்கள நாதன்.

“இந்த வீட்டுல வந்து பிறந்துட்டியே மக்ளே..” என்று தன் தலையில் அடித்தார். நெருப்பாய் கொதித்துக் கொண்டிருந்த பிள்ளையின் நெற்றியில் பிரசாத மண் குறி இருந்தது.

அவ்வீட்டை அன்று தான் கவனித்தாள். பிள்ளைகள் சொன்ன வீட்டு விஷயங்கள் நினைவு வந்தது.

“எங்கம்மா எப்பவும் தனி ரூம்ல தான் படுப்பா. எங்களக் கூட உள்ள விடமாட்டா. நானும் அக்காவும் ஒரு ரூமுல படுத்துருப்போம். எங்க அப்பா வெளில ஹால்ல தான் படுப்பாரு. அப்பாட்ட எதுவும் பேசணும்னா கூட எங்க கிட்டத் தான் சொல்லுவா”

பத்மா ஒரு புதிராகப் படவே அவளுடனான பேச்சைக் குறைத்துக் கொண்டாள் அனு. இன்று பாம்பு வந்ததினால் அழைக்க வேண்டியதாகிவிட்டது.

மதிய உணவை முடித்துவிட்டு பாம்பு செத்த இடத்தில் அனு மண்ணெண்ணெய் தெளித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

இறங்கி வந்த பத்மா, “எதுவும் நினைச்சுக்காத அனு… யேம் மனசுருகி வேண்டுன ஒன்னு நடக்கதா இருந்தா நான் நாகத்த பாத்துருப்பேன். அது எனக்குக் கண்ணுக்கு காட்ட வந்துரும். அத சாகப் பார்த்ததும், கோபப்பட்டுட்டேன். என்ன மன்னிச்சுடு” என்றாள்.

“ஸாரிக்கா… பதட்டத்துல தான் கல்லத் தூக்கிப் போட்டுட்டேன்… மனசே சரியில்ல.. இன்னைக்கு நீங்க கோவிலுக்குப் போறதா இருந்தா நானும் வாறேன்” என்றவள் கறவைப் பாலும், மஞ்சள் பொடியும் வாங்கி பூஜை அறையில் வைத்துக் கொண்டாள்.

5

வீட்டிற்கு வந்ததும் மறுபடியும் அனந்தனிடம் வாங்கிக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டுமோ என்று பயந்திருந்த அனுவிடம், அவன் எதுவுமே கேட்கவில்லை. வேலை விட்டு வந்தவன் நேராகப் போய்க் குளித்து தயார் ஆகி சாப்பாட்டு மேசையில் வந்தமர்ந்தான்.

“கோவிலுக்குப் போயிட்டு வந்தப் பிறகு தான் ஒரு நிம்மதி” என்று இருவரும் பஸ் பிடித்துப் போய் வந்தக் கதையினைக் கூறிக்கொண்டே தோசை வார்த்து தட்டில் வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

இரண்டு வில்லைப் பிட்டு வாயில் இட்ட அனந்தனுக்கு உடல் சில்லிட்டு உள்ளுள் மெலிதாக உதறுவது போலிருந்தது. பற்கள் மெதுவாக அடித்துக் கொள்வது போலிருக்க நாவறண்டு தொண்டையில் எச்சில் பிரண்டு இறங்க மறுத்தது. நெஞ்சுக் கூட்டில் மென் நடுக்கம் எடுக்க, வயிற்றில் பிரளயம் கண்டது போன்றதொரு உணர்வு.

எழுந்து அடுப்படியில் அனு அருகில் சென்று சிரத்தையாக கதை கேட்கும் பாவனையில் நின்றவனின் கண்கள் ஒரு விதமாய் செருகி அனல் அடிப்பதைக் கண்டு வாயைப் பொத்திக் கொண்டு சிரித்தாள்.

‘தோவாளைல இன்னிக்கு மல்லி விலை மலிவு போலிருக்கு’ என்று கொளத்து பஸ் ஸ்டாண்ட் பூக்கடையில் இருந்து, கூட ஒரு முழம் வாங்கி சூடிக் கொண்ட ஜாதி மல்லி வாசத்தின் விஷம் அனந்தனின் தலைக்கடித்து விட்டது.

6

தோசையிருந்த தட்டில் சட்டினி ஊற்றிக் கொண்டு அவளருகில் வந்தமர்ந்து ஊட்டிவிட்டு தானும் உண்ணத் தொடங்கினான்.

படுக்கை விரிப்பிற்குள் சுருண்டுக் கொண்டு வெட வெடத்தவளிடம் தண்ணீர் போத்தலை நீட்டினான்.

“நீங்க நாகராஜா கோவிலுக்குப் போயிருக்கீங்களா?”

“ஆமா, சின்ன வயசுல அம்மா கூட்டிப் போயிருக்கா. கை கால்கள்ள தோல் சுருங்கி வெடிச்சு பாளம் பாளமா இருந்த நோய் அங்கப் போய் தான் சரியாச்சு”

“இன்னைக்கு என்னா கூட்டம்னு நினைக்கறீங்க.. வரிசைல நின்னுதான் பால் ஊத்தினோம்”

“ம்”

“கருவறையை சுத்திட்டு இருக்கும் போது அதோட ஓலக் கூரைல இருந்து பொத்துனு ஒரு பாம்பு விழுந்து. அதுவும் என் கண்ணுல தான் பட்டிச்சு. அந்தக்காக்கு காணிச்சுக் குடுத்தேன். அனு நீ எவ்வுளோ குடுத்து வைச்சவன்னு தெரியுமான்னு கேட்டுட்டு அழுதுகிட்டே கொஞ்ச நேரம் கும்பிட்டு நின்னாங்க”

“ம்” அனந்தன் வேறெதோ யோசனையில் இருந்தான்.

“எல்லா வாரமும் கோவிலுக்கு வாறீங்களே, எதுவும் நேர்ச்சையாக்கானு கேட்டேன்”

“ம்” அவன் கண்கள் அனுவைக் கூர்ந்து கவனித்தன.

“பத்மாக்கா அவுங்க அம்மா வயித்துல இருக்கும் போது ஒரு பாம்பு ஏறிப் போச்சாம். அவுங்க வயசுக்கு வந்த மூணாவது வாரம் ஒரு வெள்ளிக் கிழமை ஒரு பெரிய பாம்பு அவுங்க உடம்பப் பின்னிக் கிடக்கிற மாதிரி கனவு கண்டு காச்சல்ல விழுந்துட்டாங்களாம். அப்புறம் நாகராஜா கோவிலுக்குப் போய் நாற்பது நாள் நெய் விளக்கு ஏத்தி தான் சரியாச்சாம்.”

“ம்” ஏற்கனவே தெரிந்த கதையைக் கேட்பவனைப் போல் சலிப்போடு பார்த்தான் அனந்தன். அவள் இன்னும் கூர்ந்து நோக்கியபடி தொடர்ந்தாள்.

“இப்போ திடீர்னு கொஞ்ச காலமா தொடர்ந்து அதே மாதிரி பாம்புக் கனவா வருதாம்”

இம்முறை சத்தம் வராமல் அனுவை நேரிட்டு பார்ப்பதைத் தவிர்த்து எழுவதற்கு அசைந்தான். அனு அமைதியாக அவனைப் பார்த்தபடி நின்றாள்.

இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியவனாக கடைசி தோசைத் துண்டினால் தட்டில் ஒட்டியிருந்த சட்டினியைத் துடைத்தெடுத்து அனுவிற்கு ஊட்டிவிட்டு அனந்தன் சமையல் கட்டிற்குச் செல்ல, கூகிள் தேடு தளத்தில் ‘ஏன் பாம்பு கனவு வருகிறது’ என்று தேடினாள் அனு.

மின் விசிறி தொங்கும் காண்கிரீட் கூரையின் மேல் தளத்தில், ஒருபுறம் ஒதுங்கி தனித்து உறங்கும் பத்மாவை நினைத்து ஒரு கணம் வருந்திய படி ஃபோனின் ஒளிர் திரையை மேல் தள்ளிக் கொண்டிருந்தாள். பத்மாவை நினைத்து தன் மனதில் தோன்றியது வருத்தமா, கோவமா இல்லை இரக்கமா என்று பல யோசனைகள்.

விளக்கணைத்து விட்டு அருகில் வந்து படுத்துக் கொண்ட அனந்தன் மூக்கினால் அவள் கன்னத்தில் கோலமிட்டபடி கால்களைப் பின்னிக் கொண்டான். அனுவிற்கு சட்டென அந்தப் பாம்பைத் தொட்டதைப் போலிருந்தது. ஒருவித சிலிர்ப்பும் அருவருப்பும். மறைத்துக் கொண்டாள்.

“இங்கப் பாருங்கத்தான், கனவுல பாம்பு வாரது அடக்கி வைச்சுருக்க தேக சுகத்துக்கான அறிகுறின்னு ஃபிராய்டுன்னு ஒரு ஃபிலாசபர் சொல்லிருக்கத.. இவளுக்கு அவ மாப்ள கூட இருந்தா என்னவாம்?”

அனந்தன் தன் முகத்தை விலக்கி நெற்றி, புருவம் நெறித்து அனுவைப் பார்த்தான். அவன் கண்கள் சீறுவதைப் போலிருந்தன.

“அமெரிக்கால கனவு ஆராய்ச்சி செய்ற ஒருத்தி சொல்றா கனவுல பாம்பு வந்துச்சுன்னா வேண்டாதவங்க யாரோ இடைஞ்சலா வாழ்க்கைல இருந்துட்டு இருக்காங்கனு அர்த்தமாம்.” அனு அவனது பதில் வந்தே தீர வேண்டும் என்பதைப் போல அவனைக் கூர்ந்து கவனித்தாள்.

அனந்தனின் கண்களில் செந்நரம்புகள் எழத் துவங்கி முகம் இறுகியது.

“தனியாப் படுக்குற அளவுக்கு மாப்ள பொண்டாட்டிக்க இடையில என்னவா இருக்கும்?” என்று கேட்கத் தொடங்கியவள் கைகளில் இருந்து போனைப் பிடுங்கி அணைத்து கட்டிலின் கீழ் தள்ளினான்.

அனு சட்டென எழுந்து உட்கார்ந்தாள். சற்று பயந்து கண் கலங்கியபடி இருந்தாள்.

“தூங்குற நேரம் பாம்பாராய்ச்சி இப்ப ரொம்ப முக்கியமா?” என்று பற்களைக் கடித்தான். விலகி, திரும்பி படுத்துக் கொண்டான். சற்று நேரத்தில் ஆழ்ந்து உறங்கி விட்டான். வழக்கம் போல நீண்ட குறட்டை.

நீண்ட நேரம் குழம்பியபடி யோசித்துக் கிடந்த அனு சோர்ந்து உறங்கிச் சரிந்தாள். பாம்புச் சுழல்களுக்குள் நுழைந்து முன் சென்று கொண்டிருக்கிறாள். எங்கும் இருளும் ஓலமும். இடையிடையே பாம்புச் சீறல்கள். தொலைவில் கலங்கிய பிம்பங்களாக நிர்வாண உடல்கள். தெளிந்து வந்த ஒரு வீட்டு முற்றம்.

ஈரத் துவாலையால் கொண்டை சுற்றிய பத்மா, முற்றத்தில் ஆயிரம் புள்ளி வைத்து காவல் இருக்க, காலருகே பூமித் துளைத்து வருகின்றன வெண் புழுக்கள் இரண்டு.

ஒன்றையொன்று பற்றிப் பின்னி வானெழும்பும் ஓருடல் புழுக்கள் திடீரென ஒரு ராஜ நாகமாயின.

அதன் அனல் மூச்சில் வான்மேகம் நஞ்சேறி கருக்க, அழுகலின் நிணம் சட சடவென பூமியில் விழுந்தது.

துளிகள் வெடித்து குட்டிகளாக விரிய, கொத்தாகப் பிடித்தள்ளி, புள்ளிகளின் மேல் உதறுகிறாள் பத்மா. நாககன்னியாக உருமாறி கைகளை நீட்டி வாவென அழைக்கிறாள்.

நெளியும் குட்டிகள் புள்ளிகளில் சேர்ந்து மலை போல் குவிந்து உயர்ந்து ஒற்றை சர்ப்பமாகி, பதறி விழுந்த அனுவின் உடலை நெறிக்கத் தொடங்கின. நாககன்னி தன் உடலைத் தன் கைகளால் தடவியபடி சீறிச் சிரிக்கிறாள். மூச்சு விடத் திணறி பயந்து அலறி விழித்தாள் அனு.

சற்றும் அசராமல் அனுவை இறுக அணைத்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தான் அனந்த பத்மநாபன். சரியாக அந்நேரம் அவனது ஃபோனில் இருந்து டிங் என்று மணி சத்தம் கேட்க, கைநீட்டி எடுத்துப் பார்த்தாள். போனின் முகப்புப் படமாக ஒளிர்ந்தது நாகராஜா கோவில்.

***

சார்பினோ டாலி – கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர். சிறுகதைகள் மீது பெருங்காதலுடன் எழுதிவருகிறார்.

 

பாரதிராஜா

“எனக்கு திடீரென நெஞ்சு வலிக்கிறது. எந்த மருத்துவமனைக்குச் சென்றால் நல்லது?” என்ற கேள்வியை உங்கள் கணினியிடமோ அலைபேசியிடமோ கேட்கிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

“இங்கிருந்து 10 கி.மீ. தொலைவில் இருக்கும் அந்த மருத்துவமனைக்குச் செல்லுங்கள். உங்கள் வீட்டுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அந்த மருத்துவமனைக்குப் போய்விடாதீர்கள். அங்கே போனவர்கள் வீடு திரும்பியதில்லை. அடுத்து இரண்டு கி.மீ. தொலைவில் இருக்கும் அந்த மருத்துவமனைக்கும் போய்விடாதீர்கள். அங்கே போனவர்கள் ஆண்டியாகாமல் வீடு திரும்பியதில்லை” என்ற விடை கிடைத்தால் எப்படியிருக்கும்?

அதுதான் அடுத்து நடக்கப் போகிறது. இன்றும் நீங்கள் இதைச் செய்யலாம். இதே கேள்வியை, நீங்கள் இப்போது கூகுளிடம் கேட்டால், அதற்குப் பதிலாக அருகில் இருக்கும் மருத்துவமனைகள் அனைத்தையும் பட்டியலிட்டு அவை ஒவ்வொன்றும் வாடிக்கையாளர்களிடம் – அங்கு சென்ற நோயாளிகளிடம் பெற்ற மதிப்பீட்டை எத்தனை நட்சத்திரங்கள் என்பதோடு காட்டும். ஆனால் ஒரு மனிதர் உங்களிடம் பேசுவது போலக் கருத்துக்களைச் சொல்லாது. இது போல மருத்துவத்துறை என்றில்லை. எது பற்றி வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும். நீங்கள் ஆயிரம் பேரிடம் கேட்டுப் பெறும் அறிவுரையை விட – அதுவும் சொந்த விருப்பு வெறுப்புகளின் அடிப்படையில் சொல்லப்படும் அறிவுரையை விட – தரவுகளின் அடிப்படையிலான குழப்பமற்ற – தெளிவான அறிவுரையை ஒரு இயந்திரத்திடமிருந்து பெறும் நிலைக்கு மிக அருகில் வந்துவிட்டோம். இப்போதைக்கு அது முற்றிலும் முதிர்ந்த நிலையை அடைந்துவிடவில்லை. ஆனால் அதற்கு நீண்ட காலமெல்லாம் ஆகப் போவதில்லை. இன்னும் சில ஆண்டுகள்தாம். சில மாதங்களிலேயே அதற்கான அறிகுறிகள் நன்றாகத் தென்படத் தொடங்கிவிடும்.

சுஷில்குமார் பாரதி

மிச்சமிருக்கும் அத்தனை காலமும் என்னால் இப்படி மிதந்து கொண்டேயிருக்க முடியும். நீரில் நீராக, மீனாக, பற்றற்று மிதந்தலையும் பூஞ்சையாக, எங்கோ உடைத்தெறியப்பட்ட கட்டுமரத்தின் செல்லரித்த துண்டுப்பலகையாக. கடந்த பல மணி நேரங்களாக, பல நாட்களாகக் கூட இருக்கும், அடியில் இருந்து மேலெழுந்து என்னை மெல்லத் தீண்டிச் சென்ற பல்லுயிர்களும், மொத்த நிலப்பரப்பிலிருந்து விலகித் தனியுலகமாகக் கிடக்கும் இந்த மொத்த நீர்ப்பரப்பும், மேலிருந்து சாரலாகவும், ஊசி முனைக் காற்றெனவும் என்னைப் பரிசோதித்துப் பார்க்கும் இந்தப் பெரிய வான்வெளியும் என்னை முழுதாக ஏற்றுக்கொண்டு விட்டன. அதிலும் என் பாதங்களில் மணிக்கொரு முறை வந்து விளையாட்டாகக் கடித்து விளையாடும் அந்தச் சின்னஞ்சிறு மீன்கள், என்னை தங்கள் இரையென ஆக்கிக்கொள்ள விருப்பமின்றி பிழைத்துப் போக அனுமதித்திருக்கும் பெரும் சுறாக்கள், இந்த எளிமைக்கும் வலிமைக்கும் இடையே முதல் சில மணி நேரங்கள் போராடி, தத்தளித்து தான் கிடந்தேன். முடிந்த மட்டும் வேகமாக நீந்தி இவற்றிலிருந்து தப்பி விட முயன்றேன். கைகால்கள் வலியில் பிய்த்துக்கொண்டு போய்விடும் கணத்தில் மொத்த உடலும் நீண்ட பெருமூச்சு விட்டு ஓய்ந்து நின்றது. உள்ளிருந்து வெளிவந்த இதயத்துடிப்பின் கனத்த சத்தம் எனைச் சுற்றிய தண்ணீரில் வெளிநோக்கிய அலைகளை உருவாக்கியது. விரிந்து சென்ற அலைகளின் தூரத்து முடிவில் தெரிந்த ஒற்றைச் சிறு புள்ளி வெளிச்சம். அதைக் கண்ட நொடியில், எனக்கான முடிவு தெளிவாகத் தெரிந்தது. செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. செய்வதற்கு ஒன்றுமேயில்லை. சற்று நேரம் அந்த முடிவை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் சிணுங்கினேன், கண்ணீர் விட்டுக் கதறி அழுதேன், என்னை நானே அடித்துக் கொண்டேன், தலை முடியைப் பற்றி இழுத்தேன், மேலாடையைக் கிழித்து எறிந்தேன், முடிந்த மட்டும் ஓங்கிக் குரலெழுப்பி ‘கடவுளே’ எனக் கத்தினேன். அப்போது கழுத்தில் ஒட்டிக் கிடந்த சிலுவையை எதேச்சையாகப் பற்றினேன். சமீர் கொடுத்தது. சட்டென அவனது கைகளின் வெம்மை என் உடல் முழுதும் பரவியது. முதல் பறத்தலின் பயத்தினூடே என்னைப் பற்றிய அவன் கைகள் கொடுத்த வெம்மை. என்னையறியாமல் ஒரு மெல்லிய புன்னகை என் உடலெங்கும் பரவியது. நீர்ப்பரப்பு முழுவதும் நீல நிற ஒளிபெற்று மிளிர்ந்தது. உள்ளிருந்த ஜெல்லி மீன்களெல்லாம் என்னோடு சேர்ந்து மின்னின. மேலிருந்து கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் கிறிஸ்துவுக்கு அதுவொரு கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருக்கும். அதன் உச்ச கணத்தில் என் இடப்புறமிருந்து பாய்ந்து மேலெழுந்த ஒரு பெரிய டால்பின் என்னைப் பார்த்துக் கண் சிமிட்டிப் பாடியபடி மறுபுறம் விழுந்தது. அடுத்த நொடி அத்தனை சொலிப்பும் அடங்கி நீர்ப்பரப்பு சலனமற்று உறைந்த பனித்தரையென ஆனது. என்னால் செய்யக்கூடியதெல்லாம் இதோடு ஒன்றிக் கிடப்பது மட்டும்தான். நீரோடு நீராக, மீனோடு மீனாக, என்னால் எதை மிகச் சிறப்பாகச் செய்ய முடியுமோ, அதைச் செய்வது தான். அந்த கணத்திலிருந்து இதோ இப்போது வரை துளியும் வலியின்றி சிறு முயற்சியுமின்றி மிதந்து கொண்டிருக்கிறேன். மிச்சமிருக்கும் அத்தனை காலமும் என்னால் இப்படி மிதந்து கொண்டேயிருக்க முடியும்.
சமீரை சந்தித்ததைப் பற்றி சொல்ல வேண்டும்தான். ஆனால், அதைப் பிறகு சொன்னால்தான் சரியாக இருக்கும். இப்போது நம் உரையாடலில் ஒரு புரிதல் உருவாகுவது அவசியம். என்னால் எதெல்லாம் சாத்தியம் என்பதைப் போகிறபோக்கில் மிகைப்படுத்தி விடவும் கூடாது. இன்னும் எவ்வளவு நேரம் என்னால் தாக்குப் பிடிக்க முடியும் என்பதும் முக்கியம். Bygones are bygone. சரியான சொற்கள்தானா என்றும் யோசிக்கிறேன்.

எங்கள் பயணம் மிக மகிழ்ச்சியாக ஆரம்பித்தது. ஒரு வாரம் முன்பு. சமீரைச் சந்தித்து இரண்டு மாதங்களில் மேற்குக் கடற்கரையோர கப்பல் பயண நிலையத்தை வந்தடைந்தோம். உடன் வந்தவர் யார் யார் என்பதெல்லாம் தேவையில்லை என்று முடிவு செய்கிறேன். அதி நவீன மீன்பிடிக் கப்பல். ஏறிய சில மணி நேரங்களில் மொத்தக் கப்பலின் செயல்பாடுகளை விளக்கி, துடிக்கத் துடிக்க ஒரு செந்நிற மீனைப் பிடித்து என் கைகளில் கொடுத்தார் ஒருவர். பிடித்தால் விலைக்குக் கூட கொடுக்காமல் தங்கள் வீடுகளில் மட்டுமே சமைக்கும் உலகின் உச்சகட்ட சுவையுடைய மீன் என்றார். எனக்காக அங்கேயே அப்போதே அதை சமைக்கவும் ஆரம்பித்தார். இரண்டு இரவுகள் அந்தக் கப்பலில் பயணம் செய்வது திட்டம். இலக்கற்ற பயணமாகவும் இருக்க வேண்டும். அதே நேரம் இந்தக் கடல் பகுதியில் எழுந்து மூழ்கிக் கிடப்பதாக நம்பப்படும் நல்லதிருஷ்டம் கொடுக்கும் பவளத்தீவுகளில் ஒன்றையாயினும் பார்த்துவிட வேண்டும் என்றும் சிறு ஆசை. அதற்கான சாத்தியங்கள் மிகக் குறைவு என்றே எல்லாரும் சொன்னார்கள். ஆனால், நான் அத்தீவுகளில் ஒன்றில் இறங்கி நிற்பதை தேஜாவு போலக் கண்டிருந்தேன். சரி, பார்க்கலாம் என்கிற முடிவு. சமீர் சொன்னதைப் போல நடப்பது நடந்தே தீரும் என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன். அரை நாள் பயணத்தில் கடலும் கடல் காற்றும் பழகிப் போன மாதிரியிருந்தது. உடன் வந்தவர்களில் சிலர் குமட்டிக்கொண்டு தங்கள் அறைகளுக்குள் ஓய்ந்துவிட, நான் மட்டும் அக்கப்பலின் முனையில் நின்று என் முன் விரிந்து விரிந்து சென்ற நீலப் பெருவெளியில் கைவிரித்து முடிந்த மட்டும் அதைப் பருகிக் கொண்டிருந்தேன்.

“இந்தப் பகுதியில் உங்களுக்கு ஒன்றை காட்டித் தருகிறேன் மேடம். நீங்கள் அதை வேறெங்கும் பார்க்கவே முடியாது.”

“அப்படியா? அப்படியென்ன அதிசயம் வைத்திருக்கிறீர்கள்? கடல் கன்னியா? நீரில் நடக்கும் முனிவரா? இல்லை, மிதக்கும் நிலாத் துண்டா?”

“கொஞ்சம் பொறுங்கள். அதையெல்லாம் விட உங்களுக்குப் பிடித்ததாகப் போகும் ஒன்று. அது வருவதற்கான அறிகுறி தெரிகிறது. நீங்கள் அதிருஷ்டசாலிதான்.”

ஆர்வம் மேலிட கைகாட்டிய திசையில் வானை வெறித்திருந்தேன். கப்பலின் இயந்திரத்தை நிறுத்துமாறு சைகை காட்டிவிட்டு அமைதியாக நின்றார். சற்று நேரத்தில் சிறு சத்தமுமின்றி அசைவின்றி மொத்தக் கப்பலும் உறைந்து நின்றது. மிக மெதுவாகத் தன் கைகளை நீட்டினார் அவர். பச்சைப் பசேலென்ற சிறு பூஞ்சையை கைவிரல்களில் பிடித்தபடியிருந்தார். குழப்பமாகப் பார்த்ததும் கண்ணிமை அசைத்துப் பொறுமையாக இருக்கச் சொன்னார். விரிந்த கடலையும் பொதிந்த வானையும் நோக்கிப் பெருமூச்சுகளின் இடையே ஏதேதோ யோசித்தபடி நின்றேன். சமீர், அவன் கைகளின் வெம்மை. அந்தப் பறத்தலின் அழுத்தம். என் அப்போதைய இதயத் துடிப்பு, முடித்துவிட நினைத்திருந்த என்னென்னவோ, சமீரின் அன்றைய வார்த்தைகள்.

அருகே அசைந்து நின்ற அவரின் கை மெல்ல நளினமாக கொடி போல அசைந்தது. அவர் முகம் சட்டெனப் பிரகாசம் கொண்டது. ஒரு நொடியில் அத்தனை அழகான ஓர் ஆணாக மாறி நின்றார். என் எண்ணத்தைத் திசை திருப்பி அவர் கையைக் கூர்ந்து கவனித்தேன். பிடித்திருந்த பூஞ்சை மேலும் கீழும் அசைந்து கொண்டிருக்க, கண்களால் கை முனையைச் சுட்டிக் காட்டினார். அப்பூஞ்சையின் இடையிலிருந்து மெல்லிய கீச்சுச் சத்தம் வந்ததை அப்போதுதான் கவனித்தேன். கூர்ந்து பார்த்தபோது உடல் புல்லரித்துப் போனது. என்னையறியாமல் கண்கள் கண்ணீர் விட்டன. பச்சைப் பூஞ்சையின் நடுவே ஒற்றை அலகொன்று அதைக் கொத்திக் கொத்தி தின்று கொண்டிருந்தது. அலகு மட்டுமேயான அந்தச் சின்னஞ்சிறு பறவை. நம்ப முடியாமல் கை நீட்டி அதைத் தொட்டு விட நினைத்தேன். தலையாட்டி வேண்டாமென்றார். அப்போது அது தன் மெல்லிய இறகுகளை அசைத்தது. அந்தச் சத்தம் எனக்கு நிச்சயம் கேட்டது. வெறும் அலகாலான அந்தப் பறவையின் சிறகெங்கே எனக் கூர்ந்த போது, அதுவரை கவனிக்காமல் விட்ட அதன் நிறமற்ற ஒளி ஊடுருவும் சிறகுகள் எனக்குப் புலப்பட்டன. அந்த ஒரு நொடியில் அப்பறவையைப் போலவே நானும் ஆகிவிட்டேன். சுற்றியிருந்த வெளியும், காற்றும், நிறமும் எல்லாமும் அப்பறவையின் உடலில் நுழைந்து வெளியேறியது. அந்த அலகுகள் பூஞ்சையோடு விளையாடிக் கொத்தித் தின்பதை மட்டுமே மொத்த வாழ்வின் செயலெனச் செய்தன. எவ்வளவு நேரம் அப்படி நின்றேன் என நினைவில்லை. மீண்டபோது செந்நிற மீன் குழம்பும் சுடு சோறும் எனக்காகக் காத்திருந்தன.

நான் மிதந்து கொண்டிருக்கும் பகுதி அதிருஷ்ட பவளத் தீவுகளின் அருகே இருக்கலாம், அதற்குச் சாத்தியமே இல்லாமலும் இருக்கலாம். ஆனால், என் உடல் நினைவிற்கு வரும்போதெல்லாம் அந்த நிறமற்ற பறவையும் கண்முன்னால் வந்துவிடுகிறது. மிச்சமிருக்கும் அத்தனை காலமும் என்னால் இப்படி மிதந்து கொண்டிருக்க முடியும். என்னால் இப்படிப் பறந்து கொண்டிருக்க முடியும். அந்த நிறமற்ற பறவை ஒருவேளை சமீர்தானோ?
அப்படியொரு புயலும் மழையும் வருவதற்கான சாத்தியமே இல்லாத காலம் தான். ஆனாலும் அப்படியொரு புயலும் மழையும் வந்தது. கப்பலிலிருந்த ஒருவர் முகத்திலும் திரும்பிச் செல்வதற்கான நம்பிக்கை தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு அலையிலும் வானில் பாய்ந்து மீண்டும் நீரைத் தொடுவதற்குள் அந்த நம்பிக்கை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வலுவிழந்தது. பலர் தங்கள் கடைசி ஜெபத்திற்குள் மூழ்கிவிட்டிருந்தனர். அதுதான் சரியான காரியமாக இருந்தது. அது மட்டுந்தான் செய்யக்கூடிய காரியமாகவும் இருந்தது. ஆனால், என் மனம் முழுக்க சமீரும் அந்த நிறமற்ற பறவையும் தான். ஆச்சரியம், பவளத்தீவுகளைப் பற்றி நான் சிறிதும் நினைக்கவில்லை. நீண்ட நெடும் அலைகளின் ஒரு கணத்தில் எங்கள் கப்பல் ஒரு பெரிய பாறையில் மோதியது. அது பாறை மாத்திரமா என்ன? ஒரு பெரும் மலையின் கண்ணுக்குத் தெரியும் வெறும் முனைதானே ஒட்டு மொத்த வேறுலகின் துவக்கமாக இருக்கும். அந்த முனை எங்கள் கப்பலைச் சிதைத்தெறிந்தது. ஜெபங்களை மறந்து தெறித்த ஓலங்களைக் கேட்பதற்கு எவருக்கும் நேரமில்லை. அடுத்த சில மணி நேரங்கள் மூழ்குவதும் மிதப்பதுமாக என்னால் முடிந்ததையெல்லாம் செய்தேன். சமீரின் சொற்கள் காதுகளுக்குள் கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தன. நிறமற்ற பறவை கீச்சுக் குரலில், ‘சமீர் சொல்வதைக் கேள், அதுதான் சரி’ என்றது. அதன் நிறமற்ற சிறகுகள் சிறிது சிறிதாக விரிந்து பெரியதாகி என்னைத் தாங்குவதை உணர்ந்தேன். சற்று நேரத்தில் என்னை மொத்தமாகச் சூழ்ந்து ஒற்றைப் பந்தென ஆகி மிதக்கச் செய்தது. கைகளும் கால்களும் கரைந்து இல்லாமலாகி அப்பறவையின் சிறகென மாறின. நானே அப்பறவையென ஆனேன். உடல் முழுதும் உப்புநீர் நிறைந்து, உள்ளே கொள்ளமுடியா கணத்தில் வெடித்துச் சிதறினேன். நீண்ட உறக்கத்திற்குப் பிறகு சூரியனின் சுட்டெரித்த ஒளியில் கண்விழித்த போது இதோ இப்போது மிதப்பதைப் போல மிதந்து கொண்டிருந்தேன்.

அதென்ன? மீண்டும் ஒரு பாறையின் உச்சியா? பச்சையாகத் தெரிகிறதே! சற்று நீந்தினால் அடைந்து விடலாம். இல்லை, வெறும் கானல் நீரா? நீரின் மேல் கானல் நீர் தோன்றுமா என்ன? ஒருவேளை தொலை தூர நாடொன்றின் கரையாக இருக்குமோ? நீந்தித்தான் பார்ப்போமே என்று கைகளை நீட்டி அசைத்த நொடியில் பின்னிருந்து ஒரு விசித்திர சத்தம். உறுமல் போன்ற சத்தம். மீன்கள் உறுமுமா என்ன? ஒருவேளை ஏதும் ஆட்கொல்லி மீனாக இருக்குமோ? எத்தனையோ சுறாக்கள் என்னை ஏற்றுக்கொண்டு விட்ட பிறகு இதென்ன புதிதாக? பயப்படுகிறேனா? சமீரும் நிறமற்ற பறவையும் இந்த உறுமலில் காணாமல் போய்விட்டார்களா என்ன? உறுமல் இன்னும் இன்னுமென நெருங்கி வந்தது. இந்த உடலின் மாமிச வாடையென்ன அதை அப்படி இழுக்கிறதா? என்னைத் தின்று அதன் பசி எவ்வளவுதான் அடங்கி விட முடியும்? ஏன் இப்படி நடுங்குகிறேன்? கைகளையும் கால்களையும் அதிகபட்ச உழைப்பில் அடுத்த சில நிமிடங்கள் வைத்திருந்தால் ஒருவேளை பிழைத்து மிதப்பேன். அல்லது விட்டுவிடவா? சமீர் அதை ஒத்துக் கொள்ளவே மாட்டானே!
…
எல்லாவற்றிலும் நம்பிக்கை இழந்திருந்த அந்த நாள் என்னை முடித்துக் கொள்ளலாம் என முடிவு செய்தேன். என்னை நானே அழித்துக் கொள்ள என்னவெல்லாம் வழிகள் என்று ஆராய்ந்து அறிந்தேன். அம்முடிவின் விளிம்பில் சட்டெனக் கிளம்பி எங்கென்றில்லாமல் எங்கேயோ சென்றேன். ஏதோ ஒரு இரயில். பின், ஏதோ ஒரு பேருந்து. எங்கோ உண்டு எங்கோ படுத்துறங்கி மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு கண் விழித்த போது அந்தச் சிறிய குன்றின் உச்சியிலிருந்த ஒரு நாடோடியின் குடிலில் கிடந்தேன். அவ்விடம் வயநாடு என்றார்கள். அவர்கள் உச்சரித்த மலையாளம் கேட்க மிகவும் இனிமையாக இருந்தது. பலர் கன்னடா பேசினார்கள், பலர் தமிழர்கள். அந்த நாடோடி அவசர அவசரமாக ஓடி வந்து வெளியே அழைத்தான். முடித்துக் கொள்ளலாம் என்பதே எண்ணமாகக் கொண்டு கடைசி இரவைக் கழித்திருந்த நான் அவன் அழைத்ததில் ஆர்வமாகி துள்ளிக் குதித்து வெளியே சென்றேன். காற்றைக் கிழித்தபடி எங்கள் தலைக்கு மேல் விர்ரென்று பறந்தது ஒரு சிறிய விமானம். இவ்வளவு சிறிய விமானமா என்று வியந்து பார்த்தபோது, அது ஒரு மனித விமானம் என்றான் அந்த நாடோடி. பின், கூர்ந்து கவனித்தபோது தான் அது ஒரு கிளைடர் வகை விமானம் என்று கண்டேன். இரண்டாம் கிளைடர் வந்தபோது ஊ, ஊ-வென அலறியபடி பறந்தாள் ஒரு பெண்மணி. அவளோடு சேர்த்துக் கட்டப்பட்டு கிளைடரைச் செலுத்தினான் ஓர் இளைஞன்.

“என்ன, உனக்கும் இப்படிப் பறக்க வேண்டுமா?”
வெகு சீக்கிரம் மொத்தமாகப் பறக்கத்தானே போகிறேன் என்று தோன்ற சிரித்தபடி, “ஆமாம், நீயும் வருகிறாயா?” என்று கேட்டேன்.
“நான் தினமும் பறக்கிறேனே. சரி, உனக்காக வருகிறேன், வா, அதோ அந்த குன்றின் உச்சிக்கு நடக்க வேண்டும், முடியுமா? மேலே தூக்கிச் செல்ல கிளைடரெல்லாம் வராது..” என்று என்னைப் பார்த்துக் கண்ணடித்தான்.
உச்சியை அடைந்ததும், ‘நான் எப்படிப் பறக்கிறேன் பார்’ என்று விறுவிறுவென்று அங்கிருந்த கிளைடரில் தன்னைப் பொருத்திக்கொண்டு நின்றான்.
“அய்யோ, நான் என்ன செய்வது?”
“உனக்கு ஒரு நிபுணன் இருக்கிறான். அதோ, அவனிடம் சொல்லி விட்டேன். அவன் உனக்கு வேறொரு உலகத்தைக் காட்டுவான்,” என்றபடி பறந்து போனான்.
…
உறுமிய மிருகம் என் கால் பாதங்களை பற்களாலோ நகங்களாலோ இறுகப் பிடித்தது. அது ஒரு கூரிய ஊசியைப் போல துளைத்து உள்ளே செல்ல மிதந்தபடி சில நொடிகள் ஒன்றும் செய்யாமல் கிடந்தேன். சமீர் என் இடுப்பைச் சுற்றிலும் பாதுகாப்பிற்கான பட்டைகளைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தான். கால் பாதங்களை அசைக்க முடியவில்லையே. கால்களுக்கும் பட்டைகள் வேண்டுமா? பறக்கும் போது கால்களும் இறக்கைகளாகி விடுமா? மிதந்து மிதந்து மூச்சையடக்கினால் இம்மிருகம் என்னை விட்டுவிடுமா? அந்த மூச்சற்ற நொடிகளைக் கடந்த போது தரையிலிருந்து பல அடி உயரத்தில் பறந்து கொண்டிருந்தேன். அதுவரை கண்களை இறுக்கமாக மூடியிருந்த என்னைப் பார்த்து சிரித்தபடி, “பறவைகளின் உலகிற்கு உங்களை வரவேற்கிறேன்,” என்றான் சமீர். தனது எல்லைக்குள் வந்து மாட்டிக் கொண்ட இந்தச் சிறு இரையோடு சில கணங்கள் விளையாடிப் பார்ப்பதாய் என் கால்களை விடுத்து என்னைச் சுற்றிலும் வட்டமிட்டது அம்மிருகம். திடீரென என் நிர்வாண மேலுடல் நினைவில் வர கைகளைக் கொண்டு மூடிக் கொண்டேன். எதற்காக அப்படிச் செய்தேன் என்று யோசித்து மீண்டும் கைகளை விரித்து மிதக்க ஆரம்பித்தேன். முகத்திலிருந்த வெட்கம் மெல்லக் கீழிறங்கி உடலில் ஒவ்வொரு பாகமாய் சென்று கரைந்தது. மாற்றி மாற்றிக் கூறினால் உங்களுக்குக் குழப்பமாகக் கூட இருக்கலாம். சரி.

சமீர் கேட்டான்,“என்ன நீங்களும் ஒரு நாடோடிதானா?”

“ம்‌ம்.. அப்படியும் சொல்லலாம். ஆனால் இன்னும் மிகக் குறுகிய காலத்திற்குத்தான்..”

“ஓ, அவ்வளவு தெளிவாகத் தெரியுமா என்ன?”

சட்டெனத் திரும்பி அவன் கண்களைப் பார்க்க முயன்றேன். வேண்டுமென்றே தலையைத் திருப்பி கிளைடரை வெடுக்கென திருப்பினான்.

“நீங்கள் இந்த ஊரைச் சார்ந்தவர் போல் இல்லையே? இங்கே எப்படி?”

சமீர் இப்போது சத்தமாகச் சிரித்தான். என் முகம் ஏனோ சற்று கருத்தது.

“ஏன் அப்படிச் சிரிக்கிறீர்கள்?”

“காற்றிருக்கும் இடமெல்லாம் என் ஊர் தான். அப்பா எனக்குச் சொன்ன இரகசியம் அது. அதனால் தான் எனக்குத் தென்றல் என்று பெயர் வைத்திருக்கிறார். சொல்லமுடியாது, அவரும் இங்கு எங்கோ பறந்து கொண்டிருப்பாரோ என்னவோ!”

“என்ன? உங்கள் பெயர் தென்றலா? அப்படியெல்லாமா பெயர் வைப்பார்கள்?”
“அதைப் பிறகு சொல்கிறேன். நான் நீண்ட காலம் நேபாளத்தில் இருந்தேன். அங்கே எனக்கு பறக்கக் கற்றுக் கொடுத்தார்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பறந்து ஊர் விட்டு ஊர் பறந்து இதோ இன்று உங்களுக்காகப் பறந்து கொண்டிருக்கிறேன்.”
“குடும்பம்?”

“அதெல்லாம் இல்லாமலா? நான் என்ன துறவியா? பறப்பதைக் கூட துறக்க முடியாமல் அலைகிறேன். அப்படி வேண்டுமானால் சொல்லலாம்.”

“நன்றாகக் குழப்புகிறீர்கள்? ஆமாம், எத்தனை வருடமாக இப்படிப் பறக்கிறீர்கள்?”
“பத்தாம் வகுப்பிலிருந்து ஓடி வந்ததிலிருந்து…”

“ஹாஹாஹா, அது சரி. அதனால்தான் தத்துவமெல்லாம் வருகிறதா? ஆமாம், தொடர்ந்து இதையே செய்வதற்கு சோர்வாக இல்லையா?”

“ஏன் சோர்வாகப் போகிறேன்!”

“என்ன தான் பறப்பதென்றாலும் இதுவும் ஒரு வேலைதானே?”

அவன் அமைதியாக இருந்தான். பறப்பதில் கூர்ந்து கவனம் செலுத்துகிறானோ என நினைத்தேன். மீண்டும் கேட்கலாமா? கேட்டதில் ஏதும் தவறாக நினைத்து விட்டானோ? சற்று நேரத்தில் கிளைடரை வேகம் குறைத்து நிலையாக ஓரிடத்தில் மிதக்கச் செய்தான்.

தயங்கியபடி, “நான் கேட்டது…” என்று ஆரம்பிக்கவும், “அங்கே, அதோ அங்கே.. அங்கே பாருங்கள்…” என்று என் காதுகளுக்குள் சொல்லியபடி ஒரு திசையில் சுட்டிக் காட்டினான்.
அவன் சுட்டிக் காட்டிய திசையில் பெரியதொரு வெண்மேகத்தின் மத்தியில் கரும்புள்ளியொன்று தெரிந்தது.
“அது ஏதோ பறவை தானே?”

“அதை கவனித்துப் பாருங்கள்.”

“அதில் என்ன கவனிக்க இருக்கிறது, இன்னும் கொஞ்சம் அருகே போகலாமா?”

“ஒவ்வொரு நொடியும் அதை நெருங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம். அந்தப் பறவை என்ன செய்கிறது பாருங்கள்.”

சொல்லிவிட்டு தனக்குள் மெல்லச் சிரிக்க ஆரம்பித்தான். ஏதோ ஒரு பாடலை முணுமுணுத்தான். ஒரு கழுகு பறந்து கொண்டிருப்பது தெளிந்து வந்தது. இவன் ஏதோ சொல்ல வருகிறான் என்ற எச்சரிக்கை உணர்வு. அதை இன்னும் கூர்ந்து கவனித்தேன்.

“என்ன? என்ன பார்க்கிறீர்கள்?”

“ஒரு கழுகு பறக்கிறது. ஏதும் இரை தேடிப் பறக்கிறது போல.”

திடீரென தன் கைகளைத் தாறுமாறாக ஆட்டினான். கிளைடர் காற்றில் நிலையற்று பறந்தது. எந்த நொடி வேண்டுமானாலும் என்னை விட்டுப் பறந்து விடுவான் போல. நான் அலறியே விட்டேன். மீண்டும் வேகமாக மேலெழுந்தான். கீழே சென்றான். சட்டென மொத்தமாகச் சுழற்றியடித்து ஒரு கரணம் போட்டான். நான் அலறி ஓய்ந்து அவனைத் திட்டிக் கொண்டிருந்தேன். கிளைடர் அமைதியடைந்தது.

“அந்தக் கழுகு நம்மைப் போல இல்லை, இல்லையா?” என்று சிரித்தான்.

…

சற்றும் எதிர்பாராத கணத்தில், என்னைச் சுற்றிக்கொண்டிருந்த அம்மிருகம் நீருக்குள் ஆழ்ந்து சென்று மறைந்தது. நான் கைகளை மெல்ல அசைத்து அப்பவளத் தீவை நோக்கி நகர ஆரம்பித்தேன். இன்னும் சில அடிகள் தான். ஒதுங்கி விடுவேன். என்ன, இந்த மிருகத்தின் இரையாகி விடாமல் இன்னும் நீட்டித்துக் கிடக்கப் போகிறேன். ஆனாலும், இந்த ஒவ்வொரு நொடியும் அற்புதம் தான் என்ன? மேலிருந்து இப்போது என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கழுகிற்கு அல்லது கிறிஸ்துவுக்கு நான் என்னவாகத் தெரிவேன்? அந்த நிறமற்ற பறவை தாவரங்களை மட்டுமே உண்ணுமா, இல்லை நானும் அதற்கு உணவாகக் கூடுமா? கீழே சென்ற மிருகம் விருந்திற்காக தன் குடும்பத்தை அழைத்து வரச் சென்றிருக்குமோ? சமீர் என்னிடத்தில் இருந்தால் என்ன செய்திருப்பான்?

அப்போது என்னைச் சுற்றிலுமிருந்த நீரில் மெல்லத் தொடங்கிய சலசலப்பு எனக்குள் பயத்தின் அதிர்வைக் கடத்தியது. கால்கள் விரைந்து அடித்தன, கைகள் பதறி சீரற்று ஏதேதோ செய்தன. இன்னும் சில அடிகளில் கரை சேர்ந்து விடுவேன். கப்பலில் இருந்தவர்கள் இப்போது என்ன ஆகியிருப்பார்கள்! செந்நிற மீனை எனக்காக சமைத்துக் கொடுத்தவர்…என்ன ஒரு ருசி.. அற்புதம்…

பலத்த உறுமலோடு கீழிருந்து என்னைத் தூக்கியடித்து அகன்ற வாயைத் திறந்தது அம்மிருகம். நான் ஒரு நொடி பறந்து கீழிறங்கிக் கொண்டிருந்தேன். இதயம் நின்றே விட்டது. சமீர். சமீர்….
…
“அந்தக் கழுகு பெரும்பாலும் அசைவதேயில்லை… வெறும் வேலை இல்லை, இல்லையா?” என்று மீண்டும் சிரித்தான் சமீர்.

“அட, ஆமாம்,” என்று வியந்து அவனைப் பார்த்தேன். அவன் கண்களை மூடியபடி பறந்தான். என்னோடென்றில்லாமல் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொள்வதைப் போல பேசினான்.

“பறத்தல் அதன் இயல்பு. பறத்தலே அதன் மொத்த வாழ்வு. பறத்தலே அதற்கான தியானம். பறப்பதற்காகவே இப்பூமியில் வந்ததுதான் அது.”
எனக்கு சிரிப்பு பொத்துக்கொண்டு வந்தது. பெரிய தத்துவவாதி. கீழே விழுந்து நொறுங்கினால் தெரியும்.
“பறத்தல் நீங்கிய கணம் அது விழும். விழவேண்டும் இல்லையா? இறகுகள் நிலைத்த இந்தப் பறத்தல் நீங்கிய கணங்களில் அது விழாமல் மிதக்கிறதே! எப்படி?”

‘அறிவியல் முட்டாள், அறிவியல், பத்தாம் வகுப்பிலிருந்து ஓடி வந்தவன் தானே.’ என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

“அதன் பறத்தல் அதன் செயல் மட்டுமேவா என்ன?” என்று மெல்லக் கண்களைத் திறந்து என்னைப் பார்த்தான். அப்போது அவன் கண்களில் நீர் வழிந்தது. அவன் காணாத எதையோ கண்டவனாக மிளிர்ந்தான். முகமெங்கும் புன்னகை. நீங்கா புன்னகை.

“இந்தக் காற்றிற்கும் கழுகிற்கும் என்ன உறவு! அது தானே இப்போது நமக்கும்?” என்று சொல்லிவிட்டு சத்தமாகச் சிரித்தவன் சட்டென கிளைடரைத் திருப்பி கீழிறக்கினான். கிளைடர் வேகம் கொள்ள எனக்கு அடிவயிறு சில்லிட்டது. கால்களை அசைக்க முடியவில்லை. கைகள் அவன் கட்டுப்பாட்டில். அவன் கேட்டது எனக்குள் திரும்பத்திரும்ப வந்து கொண்டேயிருந்தது. ‘காற்றிற்கும் கழுகிற்கும் என்ன! நமக்கும்…’

கீழிறங்கியதும் யாரோ ஒருவன் போல என்னிடம் கைகுலுக்கி அடுத்த வாடிக்கையாளரிடம் சென்றான்.
“ஒரு நிமிடம்..”

“என்ன? நேபாளத்திற்கு வரப் போகிறீர்களா? முகவரி வேண்டுமா? நான் தான் திருமணம் செய்துகொள்ள முடியாதே!” என்று சிரித்தான்.

“எனக்கு இதை மட்டும் சொல்லுங்கள். நீங்கள் ஒவ்வொரு முறை பறக்கும்போதும் உங்களை ஒரு கழுகென நினைத்துக் கொள்வீர்களா?”

“ஓ, சரியான கேள்விக்கு வந்து விட்டீர்களா?”

“பதில் சொல்லுங்கள்..”

“கழுகு நானல்ல, என் கிளைடர் தான்,” என்று கைகளை விரித்தான்.

“அப்படியென்றால், நீங்கள்?”

“நானா? நான்… ஓர் இயந்திரம்… சரிதானே? இயந்திரமற்ற அந்த கிளைடரின் இயந்திரம்…” என்றான்.
ஒரு சில அடிகள் சென்றவன் நின்று திரும்பிப் பார்த்து,“நான் என் கிளைடரின் இதயம்…அந்தக் கழுகின் இதயம்…வெறும் வேலைதான், என்ன?” என்று கத்திக்கொண்டே ஓடினான்.

..
அன்றிலிருந்து சில நாட்கள் அக்காட்டில் சுற்றியலைந்தேன். ஒவ்வொரு மரமும் செடியும் குரலும் அறிந்துகொள்ளும் வரை சுற்றினேன். பின், ஊர் ஊராகத் திரிந்தேன். என் முடிவு அதுவாகவே நீங்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தது. என்னைப் பற்றியிருந்த ஒவ்வொன்றாய் விலக்கினேன். ஒவ்வொரு கணமும் சமீரின் பறத்தல் எனக்குள் நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தேன். இந்த மொத்த வாழ்வும் ஒற்றைப் பறத்தல்தான், என்ன?
…

அம்மிருகத்தின் வாய்க்குள் தான் நான் சென்று விழுந்தேன். அப்போது என்னைச் சுற்றியிருந்த மொத்த வானும் அலையடித்ததைப் போல சுழன்றது. ஒன்று, இரண்டு, மூன்று.. பல பல சுற்றுக்கள். நான் அந்தரத்தில் கரணமடித்துக் கொண்டிருந்தேன். நீரும் வானும் காற்றும் மாறி மாறி என் உட்சென்று வெளிவந்தன. சமீர். நிறமற்ற பறவை. கழுகு….

நான் எங்கிருக்கிறேன், என்ன வெம்மை இது? ஒருவேளை சுனாமிக்குள் மாட்டிக் கொண்டேனோ? இல்லை, சுனாமியால் தப்பித்து விட்டேனா? இதென்ன பச்சை வாசம். மெல்லிய குளிர் தென்றல்.. நன்றாகப் பசிக்கிறது. கைகால்களை மெல்ல அசைத்துப் பார்த்தேன். இன்னும் இருக்கிறேன். கண்களைத் திறக்க முடியவில்லையே. கூச்சம். மெல்லக் கைகளைத் தேய்த்து கண்கள் சூடாக, இமைகளைத் திறந்தேன். சுட்டெரிக்கும் வானம். கைகளை ஊன்றி எழுந்து நின்றேன். அப்பவளத் தீவின் பாறையொன்றில் பச்சைப் பூஞ்சைகளின் நடுவே நின்று கொண்டிருந்தேன். அப்பூஞ்சைகளில் சலசலக்கும் கீச்சுச் சத்தத்துடன் பல அலகுகள் வந்து இறங்கின. நிறமற்ற இறகுகளின் படபடப்பு. என் தலைக்கு மேல் வெகு உயரத்தில் ஓர் ஒற்றைக் கரும்புள்ளி மிதந்து கொண்டிருந்தது. சமீர்…

நான் ஓடிச் சென்று கடலில் குதித்தேன். மீண்டும் மிதக்க ஆரம்பித்தேன்.

***

சுஷில்குமார் பாரதி – எழுத்தாளர், மொழிபெயர்ப்பாளர். நாஞ்சில் நாட்டை கதைகளமாகக் கொண்டு அதன் மக்கள், வாழ்க்கை, நம்பிக்கைகள், தொன்மங்கள் பற்றிய சிறுகதைகளை எழுதி வருகிறார். வரலாற்றுச் சம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டும், கல்வித்துறை சார்ந்து நிகழும் நுட்பமான கூறுகளைச் சார்ந்தும் கதைகளை எழுதுகிறார்.

சுஷில்குமாரின் முதல் சிறுகதைத்தொகுப்பு “மூங்கில்” ,இரண்டாவது சிறுகதைத் தொகுப்பான “சப்தாவர்ணம்” 2021 டிசம்பரில் வெளிவந்துள்ளன. இவருடைய சிறுகதைகள், மொழிபெயர்ப்புக் கட்டுரைகள், மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதைகள் தமிழினி, யாவரும், கனலி, வனம், பதாகை போன்ற தமிழ் மின்னிதழ்களில் வெளிவந்துள்ளது. ராகுல் ஆல்வரிஸின் “Free From school” புத்தகத்தை தமிழில் “தெருக்களே பள்ளிக்கூடம்” என்ற பெயரில் தன்னறம் பதிப்பகத்தின் மூலமாக வெளியிட்டுள்ளார்

ஜீவ கரிகாலன்

*
விஜய் பிச்சுமணியின் ஒவ்வொரு வருட கண்காட்சியையும் தவறாமல் பார்த்து வருகிறேன், முடிந்த மட்டும் பதிவு செய்திருக்கிறேன். இப்போது அவர் எனது நண்பராகவும் இருக்கின்றார். எப்போதும் ஒளி மிகுந்த கண்களைக் கொண்டவர், கலை குறித்த அவரது பார்வை, தேடல், பயணம் என நிறையவே பகிர்ந்து இருக்கிறார்.

அவரது அண்மைக் கண்காட்சி தற்பொழுது ஆர்ட் ஹவுஸ் கண்காட்சிக் கூடத்தில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.
செயற்கை நுண்ணறிவு பாட்கள் வரைந்து கொண்டிருக்கும் காலத்தில், கலை சந்தைக்கு அந்நிய நிலத்தில் நின்று கொண்டு ஒருவன் ஒவ்வொரு ஆண்டும் தன்னை புதுப்பிப்பது என்பது சாதாரணம் இல்லை. விஜய் பிச்சுமணி தன்னை முழுவதுமாக அவ்வப்போது புதுப்பிக்கும் தன்மை உடையவர். ஒரு கண்காட்சி முடித்ததும் லார்வாவாக மறுவுரு கொள்ளும் நிதானம் கொண்டவர். அதைப் பயணங்களாலே பருவம் கூட்டி மீண்டும் படைப்பூக்கமிக்க வண்ணத்துப்பூச்சியாக மாறுபவர். ஆழமான தத்துவங்களை எளிய காட்சிகளுக்கும், எளிய தத்துவங்களைக் கொண்டு அசாத்தியமான உயரங்களை படைப்பில் தொடும் விஜய் பிச்சுமணி, இதையும் தன் பயணத்தில் ஒரு அங்கமாக பாவிப்பவர்.

ஒரு வணிக வளாகத்தில் பிரம்மாண்டமாக நிறுவியிருக்கும் தகர எண்ணெய் புட்டிகளால் உருவாக்கப்பட்ட மனிதனை, வளாகத்தின் குளுமையில் ஒரு அசுர வடிவத்தில் பார்ப்பதிலேயோ, புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்வதிலேயோ தவறில்லை தான். ஆனால் அதை வடிவமைத்திருக்கும் கலைஞன் யாரோ ஒரு சிறிய குழுவிற்கு எண்ணெய்க்காக, நீருக்காக சண்டைபோட்டு அழியும் ஒரு dystopian உலகையும் சேர்த்து உணர்த்தினாலே அது வெற்றி தான். படைப்பு ஒரு பெரு நகரத்தின் வணிக வளாகத்தில் காட்சிப்படுத்தப்பட்ட வெற்றியைக் காட்டிலும், அந்த படைப்பாளன் யாரோ சிலரை இந்த படைப்பை உக்ரைன் போரோடு கூட சம்பந்தப்படுத்திப் பார்க்கும் வேலையைச் செய்கிறது. படைப்பாளனின் வெற்றி முழுமை அடையும் இடம் இது.

இந்த வகையில் ஒவ்வொரு கண்காட்சியிலும், ஏதோ ஒரு விதத்தில் தன்னை, தனது ஆக்கங்களை பலருக்கும் நெருக்கமான உணர்வுகளாகத் தரும் உழைப்பைத் தருபவர் விஜய் பிச்சுமணி. ஒரு அசல் யானைக்கு நிகரான யானையைப் படைக்கும் போதும், வனத்தின் ஓசையை, அவலச் சுவை கொண்ட மழைப்பாடலாக பிரம்மாண்ட மழைத்துளிகள் என முற்றிலுமாக வெவ்வேறு களங்களை தனது வலிமையான கலை மொழியில் படைத்து வருகிறார்.

தான் என்ன செய்கிறோம் என்று தெரிந்து செய்வது ஒரு நிலை, தான் அறியாமலே ஒன்றைப் படைத்துவிடுவது ஒரு நிலை. மேற்சொன்னவற்றைப் படிநிலை என்று எடுத்துக்கொண்டால், அது தட்டையானப் புரிதல். ஞானம் * அறிவு ஒரு தந்திக்கம்பியைப் போன்ற நேரடியான இருமுனைகள் அல்ல. விஜய் பிச்சுமணியின் ஆக்கங்களை அவரது விளக்கங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட பல் அடுக்குகளில் உள்வாங்க முடியும். மிகக் கடுமையான கலை வேலைப்பாடுகளைக் கொண்டு பொருள்களுக்கு அப்பாற்பட்ட வெளிச்சங்களை உருவாக்கும் படைப்புகள் படைப்பாளனின் அர்த்தங்களோடு இயல்பாகத் தெரியவும் தவறுவதில்லை. “யார் நீ?” என்று கேட்கப்படுவதற்கு சொல்லப்படும் உடனடி பதிலின் திசையும் “நான் யார்?” என்று நமக்குள்ளே கேட்டுக்கொள்ளும் கேள்வியின் திசையும் எதிரெதிர்.

*
யார் நீ – என்று முதன்முதலில் கேட்கப்படுவதால் நான்/நாம் யார் என்று உணர்ந்துவிடுவோமா?

பாப்பா.. பாப்பா சொல்லு என்று மற்றொருவரின் சுட்டுதலில் இருந்து தானே நாம் நம்மை அறிகிறோம். ஆனால் இந்த வாழ்க்கையில் எல்லோருக்குமே நமக்கே நமக்காக நம்மிடம் இருந்து “நான் யார் ”என்று கேள்வி பிறப்பதில்லை. அப்படி எழும் கேள்வி என்பது பல திறப்புகளுக்கான முதல் படியாக இருக்கும்.

செயற்கை நுண்ணறிவு யுகத்தில் ‘படைப்பின் கர்த்தா- எனும் தலைப்பில் நண்பர் கணபதி சுப்ரமணியத்தோடு ஒரு கலைஞன் முழுமையாகத் தன்னை எப்போது உணர்கிறான் என்று பேசிய உரையாடலும், பாஸ் என்கிற பாலசுப்ரமணியத்துடன் நடத்திய படைப்பு மனநிலை உரையாடலும் என்னை வெவ்வேறு தளத்தில் அலைவுறுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றன. ரமணரின் கேள்வியும் நிஷர்ஹதத்தவின் பதிலிலும் ஆறுதல் அடைந்திருக்கிறேன்.

ஆனால் ஒவ்வொருவரின் தேடலும், கண்டடைதலும் அவரவர்களுக்கேயானது, தனித்துவமானது.

***

நான் யார் என்று இப்போது தன்னைத் தானே கேட்டுக்கொண்ட விஜய், தனது படைப்புகளை தனக்குள்ளிருந்தும் வெளியிலிருந்தும் நினைவிலிருந்தும் கற்றதிலிருந்துமென வெவ்வேறாக நான்கு திசைகளில் இருந்து வரும் தனது கேள்விக்கு தனது படைப்புகளையே பதில்களாக தந்துள்ளார்.

தனது நினைவுகளில் உள்ள தந்தையிடமிருந்து பெற்ற தன் படைப்புலகின் மாந்தர்களும், நிலமும், தான் கற்றதிலிருந்து பெறப்பட்ட பாண்டித்தியமும், பாண்டித்தியத்திலிருந்து தன்னைப் போலவே பிறரும் யாரென்று பார்த்ததும், தனது பயணத்தில் கண்டவர்களைக் கடக்க முடியாமல் போக, தனது பயணத்தில் தான் கண்ட மாந்தர்களின் உணர்வுகளை உள்ளிருந்து வடித்துமென நான்கே நான்கு படைப்புகள். பிரம்மாண்டத்தை ஒவ்வொரு ஆண்டும் தருவதில் இவர் தேர்ச்சி பெற்றவர் என்பதால் அதைக் குறிப்பிட்டுப் பேச வேண்டிய அவசியமில்லை. அன்பில் திளைத்த மனத்தோடு தன் அப்பாவின் இயல்பான வாழ்க்கைமுறை என்னை இங்கு கொண்டு வந்து நிறுத்தியது, எனக்கு எல்லாம் தந்தது என்று ஒப்புக்கொண்ட கலைஞன் தன்னை அறிந்த கொண்ட விதம், அற்புதமான நல்லூழ்.

ஆம் அவருக்கு வாய்த்திருக்கிறது.

….

ஜீவ கரிகாலன்
பதிப்பாளர் & எழுத்தாளர்.
இவரது படைப்புகளை வாங்குவதற்கு இங்கே சொடுக்கவும்

ராஜேஷ் வைரபாண்டியன்

1

தங்கதுரையின் வாழ்வில் எதிர்பாராத சம்பவமொன்று நிகழ்ந்தது. அவனது அண்ணன் பைக் விபத்தில் இறந்துபோனான். சிறு வயதிலேயே தகப்பனை இழந்த தங்கதுரைக்கு எல்லாமுமாக இருந்த அண்ணனின் மறைவு அவனை சிதைத்துப் போட்டது. இளஞ்சாவு தருகின்ற வலிகள் தன் வானில் சுதந்திரமாக பறந்து திரிந்த பட்டாம்பூச்சியின் சிறகுகளை வெட்டி புழுதியில் தள்ளுவதற்கு ஒப்பானவை. விளையாட்டுத்தனமாய் திரிந்த தங்கதுரைக்கு குடும்பத்தின் சுமைகள் பெரும் பாரமாய் அவனது தோள்களில் ஏறிக்கொண்டன. பத்தாம் வகுப்புடன் படிப்பை விட்டவன் பலசரக்கு கடையில் கடைப்பையனாக வேலைக்கு சேர்ந்தான்.

வருடங்கள் ஓடியதில் தங்கதுரை சென்னையில் பலசரக்கு கடைக்கு முதலாளியாகியிருந்தான். தன் கடும் உழைப்பால் முன்னேறியவனுக்கு பணவரவு அதிகமாக இருந்தது. மேடவாக்கத்திலிருந்து சோளிங்கநல்லூர் செல்லும் வழியில் மனை வாங்கியவன் தனிவீடு கட்டி குடியேறினான். அவனது சொந்தத்திலேயே பெண் பார்த்து கட்டி வைத்தனர். வீடும் கடையுமே அவனது வாழ்வாகிப்போனது. ஊரிலிருக்கும் வீட்டிலேயே இருந்து கொண்டாள் அம்மா. அப்பா வாழ்ந்த வீட்டை விட்டு சென்னைக்கு வருவதற்கு அவள் பிரியப்படவில்லை. பலமுறை கூப்பிட்டுப்பார்த்த தங்கதுரை ஒரு கட்டத்தில் கூப்பிடுவதை நிறுத்திவிட்டு மாதமிருமுறை ஊருக்குப் போய் அம்மாவைப் பார்த்து வருவான். கல்லாவிலேயே அதிக நேரம் உட்கார்ந்து இருந்ததன் காரணமாக இளவயதிலேயே தொப்பையும் வந்து சேர்ந்தது. தன் பருத்த உடலுடன் அந்தக் கல்லாவிலேயே அவனது காலம் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

அவனது வீட்டின் அருகேயிருந்த இடத்தில் முட்புதர்கள் மண்டிக்கிடந்தன. யாரோ ஒரு என் ஆர் ஐயின் இடம் எனப் பேசிக்கொண்டார்கள். தெருவில் சுற்றும் நாய்களுக்கான இடமாகவும், பின்னிரவில் குடித்துவிட்டு பாட்டில்களை விட்டுச்செல்லும் குடிமகன்களுக்குமான இடமாகவும் அது இருந்தது. கவனிப்பாரற்று கிடந்த அந்த இடத்திற்கு முன் வந்து நின்ற காரிலிருந்து இறங்கிய முன்வழுக்கைக்காரர் இடத்திற்கு முன் நின்று பார்த்துவிட்டு முகத்தை சுழித்துவிட்டு கிளம்பிச்சென்ற மறுநாளில் அந்த இடத்தை சுத்தம் செய்ய வேலையாட்கள் வந்து இறங்கினர். இரண்டே நாட்களில் இடம் சுத்தமானது. ஒரு லாரியில் ஜல்லியும் மணலையும் கொண்டு வந்து ஒரு ஓரத்தில் கொட்டிச் சென்றனர். தன் வீட்டு மொட்டைமாடியிலிருந்து இடத்தைப் பார்த்த தங்கதுரை “அடேயப்பா இவ்வளவு பெரிய இடமா இருக்கே கவனிக்காம கெடந்தப்ப இடம் சிறுசா இருந்தமாதிரில்லா இருந்துச்சு” என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

விரைவில் அந்த இடத்தில் ஏதோ கட்டிடம் வரப்போகிறது என்றே அக்கம்பக்கத்தினர் நினைத்திருந்தனர். இரண்டு மூன்று மாதங்கள் ஆகியும் எவ்வித கட்டிட வேலையும் அங்கே ஆரம்பிக்கப்படவில்லை. அப்போதுதான் அந்த இடத்திற்கு நான்கு சிறுவர்கள் கிரிக்கெட் பேட்டும் பந்துடனும் களம் இறங்கினர். அவர்கள் விளையாட ஆரம்பித்த ஒரே வாரத்தில் சிறு சிறு அணிகளாக நிறைய சிறுவர்கள் விளையாட ஆரம்பித்தனர். வார இறுதி நாட்களில் துவங்கிய கிரிக்கெட் போட்டிகள், வார நாட்களின் மாலைவேளையையும் ஆக்கிரமித்தன.

முதலில் அவர்கள் விளையாடுவதை ரசித்தபோதும் நாளடைவில் ஒரு நாளில் இரண்டு முறையாவது தன் வீட்டிற்குள் வந்துவிழும் பந்துகளால் எரிச்சலடைய ஆரம்பித்திருந்தான் தங்கதுரை . அவனை விடவும் அவனது மனைவிக்கு கோபம் உச்சத்தில் ஏறியது.

“நெதமும் பந்து உழுந்துருச்சுக்கா எடுத்துக்கிடுதம்னுட்டு வாரானுவ, போவும் போதும் சும்மா போறானுவளா, நேத்து இரண்டு பட்டர்ரோஸை காங்கல எவன் பறிச்சுட்டுப்போனான்னுட்டு தெரியல. இன்னிக்கி குரோட்டன்ஸ் செடி வச்சிருக்கற தொட்டி ஒடஞ்சு கெடக்கு. பொடிசுகளா இல்ல வானரக்கூட்டமான்னு தெரியமாட்டிக்கி…வூட்டுல ஆம்பளயாளு இருந்து என்ன புண்ணியம்” என்று அடிக்கடி புலம்ப ஆரம்பித்ததும் தங்கதுரைக்கு தலைவலியாகிப் போனது.

அந்த இடத்தின் ஓனர் நம்பரை கண்டுபிடித்து தொடர்பு கொண்டு கேட்டபோது முதலில் வீடு கட்டப்போவதாக நினைத்திருந்ததாகவும் பின் வேறு சில காரணங்களால் கட்ட முடியாமல் போனதாகவும் தெரிவித்தார். விரைவில் காம்பவுண்ட் சுவரைக் கட்டி ஒரு கேட்டைப் போட்டு பூட்டிவிடுவதாகவும் சொன்னார். அவரிடம் பேசி நான்கு வாரங்கள் ஆகியும் காம்பவுண்ட் சுவர் எழுவதற்கான எவ்வித அறிகுறியும் இல்லை.

தங்கதுரைக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. இனி ஓனரை நம்பி புண்ணியமில்லை என்று நினைத்தவன் தன் கடையில் வேலை செய்யும் இளவட்டங்கள் நால்வரை அழைத்துக்கொண்டு ஞாயிற்றுக் கிழமை காலையில் அந்த இடத்திற்கு வந்தான். அவனது மனைவி துணி காயப்போடுவதற்காக மொட்டைமாடிக்குச் சென்றவள் தங்கதுரையின் கார் பக்கத்து இடத்தில் நுழைவதைப் பார்த்ததும் துணிகளை வைத்துவிட்டு மொட்டைமாடிச் சுவர் அருகே நின்று பக்கத்து நிலத்தைப் பார்த்தாள். வழக்கம் போலவே சிறு அணிகளாக பல சிறுவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.

தங்கதுரை கண்ணைக் காண்பித்ததும் அவனுடன் வந்திருந்தவர்கள் ஓடிச்சென்று கிரிக்கெட் ஸ்ட்ம்புகளை பிடுங்கி எறிந்தனர். சிறுவர்கள் எவ்வளவு மன்றாடியும் கேளாதவர்கள் போல அனைத்து ஸ்டெம்ப்புகளையும் அகற்றிவிட்டதுடன் இரண்டு சிறுவர்களிடமிருந்து பேட்டையும் பந்தையும் எடுத்துக்கொண்டு தங்கதுரை அருகே வந்து நின்றனர்.

தங்கதுரை தன் மீசையை முறுக்கிக் கொண்டு விடைப்பாக நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது உருவமும் வேஷ்டியும் வலது கையிலிருக்கும் கனத்த தங்க ப்ரேஸ்லட்டையும் கண்ட சிறுவர்களுக்கு பயத்தில் வார்த்தை எழவில்லை. ஒன்றிரண்டு சிறுவர்கள் “அண்ணே பேட்டை மட்டுமாவது குடுத்துருண்ணே” என்று அழுதபடி நின்றிருந்தனர்.

“இனி ஒரு பயலும் இங்க வெளயாட வரக்கூடாது, வந்தியன்னா பொறவு எல்லா பேட்டையும் புடுங்கிட்டு ஓடுங்கலேன்னு வெரட்டிப்புடுவேன், புரியுதால?” கர்ஜித்த தங்கதுரையின் முன் சரியென்று தலையசைத்து மெளனித்து நின்றனர் சிறுவர்கள்.

பேட்டையும் பந்தையும் திருப்பிக்கொடுத்துவிட்டு அனைவரையும் அந்த இடத்திலிருந்து கிளம்பச் சொன்னான் தங்கதுரை. ஒவ்வொருவராக வெளியேறும் போது அந்தக் கூட்டத்திலிருந்து ஓர் குரல் சற்று உயர்ந்து வந்து விழுந்தது.

“கிரிக்கெட்னா என்னன்னு தெரியாத மடக்கூ… எல்லாம் வெள்ளையுஞ் சொள்ளையுமா வந்துடறானுங்க”

தங்கதுரைக்கு சுருக்கென்றது.

2

இரண்டு தவளைகள் எதிரெதிரே குதிக்கின்றன. குதிக்கும் போது எழுகின்ற ஒலிகள் ஒரே மாதிரி இல்லை. இரண்டும் குதித்த குட்டை ஒன்றுதான் ஆனால் இடம் வேறு. முதலாவது தவளை குதித்தவுடன் எழுபத்தி ஆறு துளிகள் தெறித்தன. இரண்டாவது தவளையால் ஐம்பத்தி ஏழு துளிகளை மட்டுமே சிதறடிக்கத் தெரிந்திருக்கிறது. தவளைகள் மீண்டும் குதிக்கின்றன. மீண்டும் தெறிக்கின்றன எண்ணிலடங்கா துளிகள். குட்டைக்குள் தான் எறிந்த தவளைக்கல்லொன்று தாவித் தாவிச் செல்வதை இமைக்காமல் பார்த்தபடி நின்றிருந்தான் தங்கதுரை. குட்டைக்குள் அந்தக் கல் மூழ்கியதும் மீண்டும் குதிக்கின்றன தவளைகள். அப்போது அவனது மனதெங்கும் படர்ந்திருந்த தன் பால்யத்தின் நினைவுகள் ஒவ்வொன்றும் தவளையின் உருவம் பெற்று அந்தக் குட்டைக்குள் குதித்து அதை நிரப்புகின்றன. சிறிதும் பெரிதுமாய் ஆயிரமாயிரம் தவளைகளை தன்னில் பெற்ற குட்டை ஒரே கணத்தில் வறண்டு மடிவது போலிருந்தது.

தன் பத்தாவது வயதில்தான் முதல் முதலாக அந்த விளையாட்டைப் பற்றிய பேச்சுக்களைக் கேட்டான் தங்கதுரை. ஐந்தாம் வகுப்பு வரை தான் படித்த ஊரில் அவன் கண்டிருந்தது சில்லாங்குச்சியும், பம்பரமும் மட்டும்தான். ஆறாம் வகுப்புக்கு அருகிலிருக்கும் டவுன் பள்ளியில் சேர்ந்தபோதுதான் கிரிக்கெட்டின் மீது அவனுக்கு கவனம் அதிகமாகியது. அவனது பள்ளியின் விளையாட்டு மைதானத்தில் பள்ளி முடிந்தபின் குவிந்துவிடும் மாணவர்கள் சிறு சிறு அணிகளாக கிரிக்கெட் விளையாடிக்கொண்டிருப்பார்கள். அவனுக்கும் விளையாடும் ஆசை தோன்ற, ஏதாவது ஓர் அணியில் தன்னை சேர்த்துக்கொள்ள மாட்டார்களா என்கிற ஏக்கத்துடன் மைதானத்திற்குள் வெளியே இருக்கும் புங்கை மரத்தடியில் காத்திருப்பான். அந்த மரத்தடியில்தான் அடுத்து களமிறங்கும் மாணவர்கள் காத்திருப்பார்கள். பிட்ச்சிலிருந்து அவுட் ஆனவுடன் புங்கை மரத்தடிக்கு வரும் மாணவர்களிடமிருக்கும் பேட்டை வாங்கிக்கொண்டு பிட்ச் நோக்கி ஓடுவார்கள் காத்திருந்தவர்கள். எப்படியாவது அந்த பேட்டை வாங்கிக்கொண்டு தானும் களமிறங்கவேண்டும் என்று நினைப்பான். ஆனால் ஆட்டத்தில் சேர்த்துக்கொள்ள யாரும் முன்வரவில்லை. தன் உடல் பருமனால் தன்னை ஒதுக்கும் அணியினரின் கிண்டல் முள்ளாய் அவனுக்குள் இறங்கி உயிர் கிழிக்கும்.

“யோல ஒன்னால ஒரு ரன்னு ஓடி எடுக்க முடியுமால…போயி கோலிக்காய் வெளயாடுல” எனக் கிண்டலடித்து ஒன்றுகூடி சிரிப்பார்கள். அது அவனுக்குள் ஏற்படுத்திய தாழ்வு மனப்பான்மையால் மைதானத்திற்கு போவதை நிறுத்திவிட்டு பள்ளி முடிந்ததும் தன் வீட்டிற்கு அருகிலிருக்கும் தேரிக்காட்டிற்குள் போய்விடுவான். தேரி செம்மண் பூமி. அங்கே மணல் குவியல் அதிகம் என்றாலும் சிறியதொரு மைதானமும் இருந்தது. அதில் ரவுண்ட் ரேஸ் விளையாடுவார்கள் சிறுவர்கள். அவர்களுடன் சிறிது நேரம் விளையாடிவிட்டு வீடு திரும்பிவிடுவான். அப்போது தூர்தர்ஷனில் இந்திய அணி ஆடும் போட்டிகளை ஒளிபரப்புவார்கள். முதல் ஆளாய் அந்தப் போட்டிகள் ஒன்றுவிடாமல் பார்க்க ஆரம்பித்தான். கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த அவனது அண்ணனுக்கே வியப்பாக இருக்கும். இந்த வயதிலேயே கிரிக்கெட் பார்க்கிறானே என்று. கிரிக்கெட்டின் புள்ளிவிவரங்களை அவன் பேச ஆரம்பித்தபோதுதான் கிரிக்கெட் மீதான அவனது ஆர்வத்தைப் புரிந்துகொண்ட அண்ணன் உள்ளூர் தச்சு ஆசாரியிடம் சொல்லி ஒரு கிரிக்கெட் பேட்டை செய்து தன் தம்பிக்கு பரிசளித்தான்.

அன்று தங்கதுரை அடைந்த சந்தோஷத்திற்கு அளவே இல்லை. நேராக தேரிக்காட்டிற்கு ஓடியவன் அங்கிருந்த சிறுவர்களுடன் தன் புதிய மட்டையால் கிரிக்கெட் விளையாட ஆரம்பித்தான். தினமும் தவறாமல் பள்ளி முடிந்தவுடன் கிரிக்கெட் விளையாட போய்விடுவான். மற்றவர்களைப் போல பந்தைத் தட்டிவிட்டு ஒரு ரன் எடுப்பது அவனுக்கு மனத்தடையாக இருந்தது. ஒரு ரன்னுக்காக ஓடும் போது தன் பருத்த உடலைக் கண்டு ஏளனம் செய்வார்களே என்கிற எண்ணம் அவனுக்குள் எப்போதும் இருந்தது. அதன் காரணமாக எதிர்கொள்ளும் பந்தை எல்லாம் பவுண்டரியாக மாற்றிவிடும் நுணுக்கங்களை விரைவாக கற்றுக்கொண்டான். அவனது தேரிக்காட்டு ஆட்டம் பற்றி பள்ளிக்கூடத்தில் பேச ஆரம்பித்தார்கள். ஆறாம் வகுப்பு சி பிரிவு அணியில் உடனே இடம் கிடைத்தது. அன்றைய முதல் போட்டியில் அந்த மைதானத்தின் அனைத்து திசைகளிலும் தங்கதுரை அடித்த சிக்ஸர்களும், பவுண்டரிகளும் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு மாணவர்கள் வரை பரவி அவனது ஆட்டத்திற்கென தனியொரு ரசிகர் கூட்டமே உருவாகியது.

அதற்கடுத்த நான்கு ஆண்டுகள் அந்த டவுனில் தங்கதுரை விளையாடாத மைதானமே இல்லை என்றானது. எதிர் அணியினர் தங்கதுரையை அவுட் ஆக்கிவிட்டால் கோல்டு அவுட் இனி வென்று விடலாம் என நினைக்கும் அளவிற்கு எதிரணியினருக்கு சிம்ம சொப்பனமாகிப்போனான் கோல்ட். பள்ளிகளில் விளையாடுவதோடு நின்றுவிடாமல் பக்கத்து ஊர்களில் நடக்கும் போட்டிகள் எல்லாம் கெஸ்ட் ப்ளேயராக களம் இறங்கி சூறாவளி ஆட்டம் ஆடினான். அந்த மாவட்டம் முழுவதுமே அவனது பெயரை விட கோல்ட் எனும் பெயரே எல்லோர் மனதிலும் நிலைத்து நின்றது. கோல்ட் ஆட்டத்தைக் காண வெளியூரிலிருந்தெல்லாம் ஆட்கள் வர ஆரம்பித்தார்கள்.

பத்தாம் வகுப்பு ஆண்டுத் தேர்வு முடிந்து விடுமுறை ஆரம்பித்த முதல் நாளில் தங்கதுரையின் அண்ணன் சென்னையிலிருந்து எஸ்.எஸ் பேட் ஒன்றை வாங்கி வந்திருந்தான். எஸ்.எஸ் பேட்டைக் கண்டதும் தங்கதுரையை கையில் பிடிக்க முடியவில்லை. சைக்கிள் கேரியரில் பேட்டைச் சொருகிக் கொண்டு ஊர் முழுவதும் திரிந்தான். எதிர்படும் நண்பர்களிடமெல்லாம் பேட்டைக் காண்பித்து சந்தோசப்பட்டான்.

3

தொடர் மழையால் தங்கதுரையின் வீட்டின் அருகேயிருந்த இடத்தில் குட்டை போல தேங்கி நின்றது மழைத்தண்ணீர். குட்டையில் கிடந்த தவளைகள் போடும் சப்தம் இரவெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு வரை தினம் தினம் சிறுவர்கள் கிரிக்கெட் விளையாடுமிடமாக இருந்த இடம் இப்போது எவ்வளவு மாறிவிட்டது என்று நினைத்தபடியே கல்லொன்றை குட்டைக்குள் எறிந்தான் தங்கதுரை. அது ஏற்படுத்திய சிற்றலையை பார்த்துக்கொண்டே கடைசியாக அந்த இடத்தில் கிரிக்கெட் விளையாடப்பட்ட நாளை நினைத்துப் பார்த்தான்.

“ஏ எவம்ல கூட்டத்துல இருந்து குரலு கொடுக்குறது, வக்காலி ஆறு பந்துல ஆறு சிக்ஸர் அடிக்கேன், தைரியம் இருந்தா பவுலிங் போடுல…இந்த கோல்டு யாருன்னு காட்டுதேன்” என்று குரலை உயர்த்தி சத்தமிட்டான் தங்கதுரை.

அவனது குரல் கேட்டதைவிடவும் அவன் சிக்ஸர்கள் பற்றி சொன்னதை கேட்டவுடன் வெளியேறிக்கொண்டிருந்த சிறுவர் கூட்டம் திரும்பி வந்தது. “அண்ணே அவந்தான் சொன்னான்ணே” என்று ஆளாளுக்கு மாற்றி மாற்றி சுட்டிக்கொண்டிருந்தனர்.

“சொன்னவன் எவனாவும் இருக்கட்டும்ல, எவன் எனக்கு பவுலிங் போடப்போறான்னுட்டு முடிவு செஞ்சுட்டு உள்ள இறங்கு. ஒரு சிக்ஸர் கொறஞ்சாலும் வந்த வழில நா போயிடுதேன். ஆறு சிக்ஸர் அடிச்சேன்னு வெய்யி ஒரு பய இந்தப் பக்கம் தல வச்சிப் படுக்கக்கூடாது சொல்லிப்புட்டன்” என்றவாறு வேகமாக தன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தவன் டிசர்ட்டும், ட்ராக் பேண்டும், ஷூவுமாய் திரும்பி வந்தான். அவன் கையிலிருந்த எஸ்.எஸ் பேட்டைப் பார்த்ததும் சிறுவர்களுக்குள் சலசலப்பு ஏற்பட்டது.

மீசை முளைக்கத் துவங்கியிருந்த பதின்ம வயது சிறுவனொருவன் பவுலிங் போடுவதற்கென முன் வந்தான்.

ஆட்டம் ஆரம்பமானது. தங்கதுரையின் மனைவி ஆர்வமுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ஓடிவந்து முதல் பந்தை அந்தச் சிறுவன் வீசியதும் தங்கதுரை வேகமாக பேட்டை சுழற்றியதும் கண நேரத்தில் நிகழ்ந்தன.

4

மறுநாள் பத்திரிக்கை செய்தியானது அன்று சிறுவர்களுக்கும் தங்கதுரைக்கும் இடையேயான போட்டி.

“கிரிக்கெட் போட்டியின் போது ஹாண்டிலை விட்டு உருவிய பேட் பறந்து சென்று விழுந்ததில் மண்டை உடைந்த சிறுவன் உயிருக்குப் போராட்டம்”

தவளைகள் குட்டையிலிருந்து வெளிக்குதித்து தன்னை நோக்கி வருவது போலிருந்தது தங்கதுரைக்கு. “வரட்டும் வரட்டும் வீட்டு வாசலுக்குள்ள நுழைஞ்சு பாக்கட்டும்… இந்த கோல்டு யாருன்னு காட்டுதேன்” என்றபடி லுங்கியை மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு நின்றான் தங்கதுரை.

“எது ஆறு பந்துல ஆறு சிக்ஸரு அடிக்கிற கோல்டா” என்றவாறு வீட்டின் கேட்டை இறுக மூடிவிட்டு வீட்டிற்குள் போனாள் தங்கதுரையின் மனைவி.

***
ராஜேஷ் வைரபாண்டியன் – தூத்துக்குடி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த ராஜேஷ் வைரபாண்டியன். நிலாரசிகன் என்கிற பெயரில் கவிதைகள் எழுதி வந்தார். பணி நிமித்தம் இருந்த இடைவெளிக்குப் பின்னர், அண்மையில் இவரது முதல் நாவல் “தேறி” வெளியாகி இருக்கிறது. இவரது முயற்சியில் “உதிரிகள்” எனும் சிற்றிதழும் வெளியாகியுள்ளது.

ஸ்ரீதர் நாராயணன்

ஹரிஹர சங்கரன். இந்தப் பெயரை ஹரியின் தந்தைவழி பாட்டனார்தான் முதலில் தேர்வு செய்து வைத்திருந்தார்.

“பையன் பிறந்தா ரெண்டு சைட் தாத்தா பேரையும் சேர்த்து ஹரிஹர சங்கரன்னு வச்சிடலாம்”. குட் ஷெட் தெருவின் பின்புறம் சிறிய சந்தின் கோடியில் கனகவல்லி டாக்டர் மகப்பேறு மருத்துவமனை இருந்தது. சிறிய க்ளினிக். நடுவாந்திர அகலத்துடன் அறைகள். பின்புறத்தில் முற்றம் போன்றொரு சிறிய திறப்பு இருந்தது. அதற்குப் பின்னால் ஒரு சிமிண்ட் நடைபாதை. அதன் முனையில் லேபர் வார்ட் வரும். தாத்தா இங்கேயே கையில் பேப்பரும் பேனாவுமாக நின்று கொண்டிருந்தார். பிள்ளை பிறக்கப் போகும் நேரத்தை துல்லியமாக குறித்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென.

“பையன். டைம் 10:41. நல்ல பெரிய தலை. அதான் அம்மாவுக்கு அவ்வளவு வலி படவா” என்று டாக்டரம்மாள் சொல்ல, தாத்தா வேக வேகமாக பேப்பரில் குறித்துக் கொண்டார். செல்ஃபோன் இல்லாத, பொது தொலைபேசிகளும் அதிகம் புழக்கத்தில் வராத காலம் என்பதால், சேதுபதி ஸ்கூல் பக்கம் ஜெனரல் போஸ்ட் ஆபிஸிற்குப் போய் ஃபோன் போட்டு பிள்ளையிடம் சொல்லலாம் எனக் கிளம்பினார். எதற்கும் நர்ஸ் கோகிலத்தம்மாள் வெளியில் வந்தால் ஒரு முறை மருமகளைப் பற்றியும் கேட்டுவிட்டுச் செல்லலாம் என்று சில நிமிடங்கள் தாமதிக்க, உள்ளேயிருந்து டாக்டரின் குரல் மீண்டும் ஒலித்தது.

“பையன். டைம் 10:46. அப்படியே அழகு சுந்தரம்தான். அண்ணனுக்கு பின்னாடியே வழுக்கிட்டு சுருக்க பொறந்திட்டான்” என்றாள்.

ஈரோடு கதிர்

படியிறங்கும்போது ஆறுமுகம் சார் என் கையைப் பற்றிக்கொண்டார். நான் தடுமாறுவேன் எனத் தாங்கிப்பிடிக்கிறாரோ? அப்படியெல்லாம் பிடிக்காதவர். என் கால் குறித்து ஒருபோதும் பொருட்படுத்தியதில்லை. அதுவே எனக்குப் பிடிக்கும். இப்போது மட்டும் ஏன் பிடிக்கிறார். இனி இப்படி பிடிக்க ஆரம்பித்துவிடுவாரோ. இதை வளரவிடக்கூடாதே.

“சார் பரவாயில்ல விடுங்க, அதெல்லாம் நான் ஜம்னு எறங்கிடுவேன்”

”உங்களப் புடிக்கல? நா வுழுந்துடாம இருக்கப் புடிச்சுக்கிட்டேன்”

“ரிலாக்ஸ் சார்?”

“இன்னமும் அந்தப் பதட்டம் அடங்கல சார்”

“நான்தான் சமாளிச்சிட்டனே. இதெல்லாம் இன்னிக்கு நேத்தா பார்க்கிறோம். நிதானமா இறங்குங்க” அவர் கையை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டேன்.

”நம்ம வேலைய மட்டும் செய்றத விட்டுட்டு, யாரோ செய்ய வேண்டிய வேலைக்கு வந்தா இப்படித்தான் ஆவும்” ஆற்றாமையால் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டேயிருந்தார்.

எந்த சமாதானமும் இப்போது அவருக்கு அமைதி தராது, ஒன்று அவராகத் தெளிய வேண்டும் அல்லது பேசி ஓய்ந்து போகவேண்டும். டீ சாப்பிடலாம் என்றேன்.

நான் இந்த ஐடிஐ-க்கு மாற்றலாகி வந்து மூன்றாண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இட மாறுதல் வந்தபோதே தண்ணியில்லாக் காடு என மிரட்டினார்கள். தண்ணியில்லாக் காடு என்றால் எளிதில் எட்ட முடியாத, அடிப்படை வசதிகள் அற்ற ஊர். எனக்குப் புதிய இடங்களைத் தேடுவதில் ஆர்வம் இருப்பது போலவே, வழங்கப்படுவது எதுவாயினும் புகார் சொல்லாமல் ஏற்கும் மனநிலையும் எப்போதோ வாய்த்துவிட்டது. எப்போதோ என்பது என் இடது கால் மற்றவர்களுடையதுபோல் இல்லை என்பது புரிந்த காலம். அப்பொழுதே மனதில் பதிய வைத்துக் கொண்டது, எல்லோரும் செய்வதை நான் செய்ய ஆசைப்படக்கூடாது, ஆனால் எனக்கு எதெல்லாம் வருமோ அதைச் செய்யாமல் விடக்கூடாது. மூன்று மணி நேரப் பயணம் என்பதால், இங்கேயே தங்கிக் கொள்வது என முடிவெடுத்தேன்.

அரசு கல்வி நிறுவன அமைப்பின் கடைசிப் படிநிலை அமைப்புதான் நாங்கள். கடைசிப்படி என்பது எது? முதல் படியா, உச்சியில் இருக்கும் படியா? உச்சிதான் உன்னதமென, எங்களை முதற்படியாக்கினால், எங்கள் மீது கால் வைக்காமல் உச்சிக்குச் செல்வது எப்படி? எங்கள் மாணவர்களுக்கு உடனடி வேலை வாய்ப்பு என்பதில் இறுமாப்புண்டு. அந்த இறுமாப்பு எங்களுக்கு மட்டும்தான். வேறு யாரும் மதிப்பதில்லை. உச்சிப்படி நிலையில் படித்து ராக்கெட்கூட விடலாம். ஆனால் ராக்கெட் கூடத்தில் ஒரு ஸ்விட்ச், பல்பு பொருத்த வேண்டுமென்றால் ஏதோவொரு ஐடிஐயில்தான் படித்தவர்தான் செய்ய முடியும்.

நான் மாற்றலாகி வந்தபோது, இந்தப் பொறுப்பு முதல்வர் தொலைவில் இருந்து வருவதால், வரும்போதே களைத்துப் போனவராக வருவார். மதியத்திலிருந்து எப்போது கிளம்புவோமென இருக்கை நுனியிலேயே அமர்ந்திருப்பார். அடுத்த கல்வியாண்டில் புது முதல்வர் வருவார் என்று எதிர்பார்த்தோம். மாவட்டத் தலைநகரில் இருக்கும் ஐடிஐயிலிருந்து இதையும் இணைந்து பார்க்கும் முதல்வராகவே அகிலா மேடம் வந்தார்.

பொதுவாக வாரத்தில் ஒரு நாள், அரிதாக இரண்டு நாட்கள் வருவார். அப்படி வருவதும் சில மணி நேரங்கள்தான். அவரும் அறுபது கிமீ வர வேண்டும் என்பதால் அந்தச் சிரமம் புரிந்தது. இங்கு ஆசிரியர்களுக்கெல்லாம் பெரிய மரியாதை கிடையாது. முதல்வர் என்றால் மட்டுமே கொஞ்ச பயம் இருக்கும். தொடர்ந்து இரண்டாவது வருடமாக முதல்வர் பொறுப்பில் நிலையானவர், திடமானவர் இல்லாததால், மாணவர்கள் கட்டுப்பாட்டில்தான் நாங்கள் இருந்தோம். எல்லோரும் சோர்ந்து போயிருந்தோம். இந்த நிலையில்தான் விரிந்து கிடக்கும் வளாகத்தின் சீமைக் கருவேலம் முளைத்த பகுதிகளுக்கு மாணவர்கள் செல்ல ஆரம்பித்தனர். அவர்கள் செல்லும் போதெல்லாம் சிகரெட் வாசம் வீசத் தொடங்கியது. திரும்பி வரும்போது காலரை தூக்கி நெஞ்சை நிமிர்த்தியபடி வரத்துவங்கினார்கள். ஒருநாள் எல்லோரையும் திரட்டி இனி போகக்கூடாது என்று அகிலா மேடம் சொன்னார்.

கும்பலில் இருந்து ”இங்க கக்கூஸ் இருக்கிற லட்சணத்துக்கு, வேறெங்க போறதாம்” எனும் குரல் வந்தது. அகிலா மேடம் எங்களைப் பார்த்தார். நாங்கள் எதுவும் பேசாமல் நின்றோம். எங்களுக்கான கழிவறைப்பகுதி ஓரளவு பரவாயில்லை. மாணவர்களுக்கானதை கட்டிடமாகவே கருதத் தோன்றாது. எப்போது கட்டப்பட்டது எனத் தெரியவில்லை, அத்தனை சிதிலமடைந்திருந்தது.

அகிலா மேடத்தை அங்கே அழைச்சிட்டுப் போறது சரியாப் படல, நாங்க நாலு பேரு போய் பார்த்தோம். என்னால் சகித்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை. ஏன் இத்தனை நாட்கள் உள்ளே வந்து பார்க்கவில்லை எனும் உறுத்தல் வந்தது.

உடன் வந்த சுகுமார் சார் ”இவனுங்களுக்கு இது போதாதா? வூட்ல எல்லாம் லெட்டின் வச்சுக்கிட்டா கழுவுறாங்க. இதுக்கு நாம என்னங்க பண்ண முடியும்?” என்றார்.

முதல்வர் அறைக்கு வந்ததும், ”அது எப்பவும் இருக்கிற மாதிரிதான் இருக்குங்க. எல்லாத்துக்கும் இவனுங்கதான் காரணம். முன்னப்பின்ன யூஸ் பண்ணியிருந்தாதானே பத்திரமா வச்சுக்கத் தெரியும். ரெடி பண்ணிக் கொடுத்தாலும் இதே மாதிரி ஒடைச்சுத்தான் வைப்பானுங்க” என்றனர் சுகுமாரும், மாரியப்பனும். ஆறுமுகம் மட்டும் அமைதி காத்தார்.

அகிலா மேடம் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தார், “மேடம்… நம்மாளலெல்லாம் அதுக்குள்ளவே போகமுடியாது. பயன்படுத்துற கன்டிஷன்ல இல்ல. காலே வைக்க முடியல. மேல பார்த்தா எப்ப இடிஞ்சு விழுந்துடுமோனு இருக்கு. எதுக்கும் கதவு இல்ல. யூரினல் திண்டும் இடிஞ்சு கெடக்கு” என்றேன்.

”என்ன சார் நீங்க பேசாம இருக்கீங்க?” என ஆறுமுகத்தைப் பார்த்தார்.

“சம்பத் சார் சொல்றது சரிதான். அந்தப் பக்கமே போக முடியல மேடம்!”

“பாருங்க நான் வெறும் இன்சார்ஜ்தான். என்னோட இன்ஸ்டிட்யூட்டயே பாக்க முடியல. அத்தன வேல அங்கே கெடக்குது. நா எப்ப வேணா போய்டுவேன், எப்பவும் இருக்கப் போறவங்க நீங்கதான். ஒண்ணு பசங்க தப்பு பண்ணாம பாத்துக்குங்க. இல்லனா எதாச்சும் பண்ணி அவனுங்களுக்கு டாய்லெட் சரி பண்ணிக் கொடுக்கப் பாருங்க!”

“நாங்க எப்படி மேடம்!?”

“நானும் உங்கள மாதிரிதான சார். மேல இருந்து எதுவும் பண்ணுவாங்களானு தெரியாது. எங்களுதுக்கே ரெண்டு வருசம் முன்ன எம்எல்ஏ ஃபண்ட் கிடைச்சுது. இங்க எம்எல்ஏ, எம்பி ஃபண்ட் எதும் கிடைக்குமானு பாருங்க அல்லது நானும் மேல கேட்டுச் சொல்றேன். முக்கியமா சொல்றது நீங்க முயற்சி எடுத்துதான் ஆகனும்”

ஆறுமுகம் சார் முகம் மலர்ந்தது “எம்எல்ஏகிட்ட ட்ரை பண்ணிப் பார்க்கலாம் மேடம். நல்ல மனுசன். ஈஸியா அப்பாயின்மெண்ட் வாங்கிக்கலாம். நீங்க சரினு சொன்னா நானும் சம்பத் சாரும் ஒரு விசிட் பார்த்துடுறோம். தேவைப்பட்டா நீங்க ஒருமுறை வந்து பாருங்க”

“சார்… என்னால முடியுமானு தெரியல. ஆனா நீங்க பார்த்துப் பேசுங்க. நல்லது நடந்தா சரி”

அன்று எளிதான காரியம் என்று சொல்லிவிட்டார், ஆனால், ஒரு வாரம் கழித்துத்தான் தேதியே வாங்க முடிந்தது. குறிப்பிட்ட தேதியில் குறித்த நேரத்திற்குச் சென்றபோதும் எம்எல்ஏவை சந்திக்க முடியவில்லை. ”நீங்க வருவீங்கனு அய்யா சொன்னாங்க. ரொம்ப முக்கியமான வேலைல இருக்காங்க.. வர்ற புதன்கிழமை காலைல 11 மணிக்கு வரச் சொல்லியிருக்காங்க வந்து பார்த்துடுங்க” என்று உதவியாளர் சொன்னார்.

அவசரம் என்றாலும் இத்தனை விளக்கமாகச் சொல்லியிருக்கிறார் என்பது நிம்மதியளித்தது. குறித்த புதன்கிழமை காலை சென்றோம். முன்பு இருந்த உதவியாளர் இல்லை. இன்னொருவர் இருந்தார். முகம் கொடுத்தே பேசவில்லை. உள்ளே கேட்டுட்டு சொல்றேன் என்றவர் நீண்ட காத்திருப்பிற்குப் பிறகு, ”அப்படி அப்பாயின்மெண்ட் எதுமே இல்லீங்ளே. அய்யாவும் வெளியில ஒரு வேலையாப் போயிருக்கார். ரெண்டு நாள் கழிச்சு ஃபோன் பண்ணுங்க” என எங்களை அனுப்புவதிலேயே குறியாக இருந்தார். பலரும் வருவதும் போவதுமாக இருந்தனர். எனக்கென்னவோ எம்எல்ஏ வீட்டில் இருக்கிறார் எனத்தோன்றியது. தமக்கும் அந்த சந்தேகம் இருந்ததுபோலவே காட்டிக் கொள்ளாமல், எங்களை திருப்பி அனுப்பிய உதவியாளரை ஆறுமுகம் சார் திட்டிக் கொண்டேயிருந்தார். இப்படியெல்லாம் ஆள் வச்சிருந்தா எம்எல்ஏ பேருதான் கெட்டுப்போகும் என்பதை ஏழாவது முறையாக என்னிடம் சொன்னார். நாங்கள் ஒருமாதிரியாக விரட்டப்பட்டது குறித்து அவர் எதுவுமே பேசவில்லை என்பது ஆச்சரியமாகவே இருந்தது. இடையில் இரண்டுமுறை வந்த அகிலா மேடம் எதுவுமே கேட்கவில்லை. ஆறுமுகம் சார்தான் ”எம்எல்ஏவை ட்ரை பண்ணிட்டிருக்கோம்னு சொல்லிடலாமா?” எனக் கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தார். நான் பிடி கொடுக்கவில்லை. பசங்க நிலை தொடர்ந்து கொண்டேயிருந்தது

அங்கும் இங்கும் பேசி இன்றைய தினத்திற்கு அப்பாயின்மெண்ட் வாங்கி வைத்திருந்தார். காலை பதினொரு மணிக்கு வரச் சொன்னாதாகக் கூறினார். பத்தே முக்கால் மணிக்கெல்லாம் வந்துவிட்டோம். சிலர் காத்திருந்தனர். முதன்முறை பார்த்த உதவியாளர் இருந்தார். இணக்கமாகவெல்லாம் பேசவில்லை. முன்பு வந்ததையே நினைவில் இல்லாததுபோல் நடந்துகொண்டார். பலர் வந்து போனார்கள். நாங்கள் உள்ளே அழைக்கப்படவேயில்லை. இரண்டு மணியாகியும் சந்திக்க முடியவில்லை. சட்டென பரபரப்பானது, எம்எல்ஏ வெளியில் வந்தார், ஆறுமுகம் சடாரென நெருங்கி எங்கிருந்து வருகிறோம் என்று சொன்னார்.

“அய்யா வாங்க… முன்னமே வந்தீங்கனு சொன்னாங்க. விரதம் இன்னிக்கு. காலைல இருந்து பச்சத் தண்ணி பல்லுல படல. ஒரு பத்து நிமிசம் இருங்க… இந்தா சாப்பிட்டு வந்துடுறேன். நீங்களும் சாப்பிட்டு வந்துருங்க!” என்றபடி காரை நோக்கிச் சென்றார். ஆறுமுகம் சார் உற்சாகமாகப் பேசுவதுபோல் பாவனை செய்தாலும் உள்ளுக்குள் கடும் ஏமாற்றம். அருகில் சென்று கிடைத்ததை சாப்பிட்டுவிட்டு வந்து தொடர்ந்து காத்திருக்க ஆரம்பித்தோம். அவருடைய விரதம் குறித்து மனம் அசை போட்டது. அங்கிருந்தவரிடம் அவர் விரம் குறித்து பேச்சு வாக்கில் தெரிந்து கொண்டேன்.

பத்து நிமிடத்தில் வருகிறேன் என்பதை நான் நம்பவில்லை என்றாலும் பத்து மடங்கு நேரம் கழித்தும் வராதது அயர்ச்சியாக இருந்தது. அந்த உதவியாளர் ”இருங்க, இன்னிக்கு உங்களைப் பார்த்துடுவார். இன்னிக்கு பார்க்காம போயிட்டா திரும்ப எப்பனு நான் எதும் சொல்ல முடியாது” என்றார்.

பொறுமை இழந்து இறுக்கம் கூடியிருக்க, நாலரை மணிக்கு பவுடர் பூசிய முகத்துடன் வந்தார். ஆறுமுகம் சார் பவ்யமாகக் குனிந்து வணக்கம் வைத்தார். அன்றைக்கு ஏன் அகிலா மேடத்திடம் எம்எல்ஏவை பார்க்கும் பொறுப்பை எடுத்துக் கொண்டோம் எனும் அயர்ச்சியே அவரை அப்படிப் பவ்யம் காட்டவைத்திருக்கும். நானும் எழுந்து வணக்கம் வைத்தேன்.

எங்களைப் பொருட்படுத்தாதவர்போல் வந்தவர், எங்களைக் கடக்கும்போது உதவியாளரிடம் “சார்களுக்கெல்லாம் இப்பத்தான் வழி தெரிஞ்சதுபோல!” எனச் சொல்ல உதவியாளர் எங்களை மேலும் கீழும் பார்த்தார். மேலும் பத்து நிமிட காத்திருப்புக்கு பின் உள்ளே அழைக்கப்பட்டோம். ஆறுமுகம் சார் முற்றிலும் களைத்துப் போயிருந்தார்.

“யாரு சார் நீங்க!?” என்றார் எங்களைப் பார்த்ததும். ஆறுமுகம் சார் எதோ தடுமாற்றத்தோடு சொல்ல முற்பட, நான் உரத்த குரலில் எங்கிருந்து வருகிறோம் எனச் சொன்னேன்.

“அது தெரியுது. ஒரு மக்கள் பிரதிநிதியை வந்து பார்க்க உங்களுக்கு இத்தனை நாள் ஆச்சா!?” என்றார் சப்தமாக.

”அய்யா… ஏற்கனவே ரெண்டு தடவை நாங்க வந்துட்டுப் போனோம்ங்க”

”நான் எம்எல்ஏ ஆகி எவ்ளோ நாளாச்சுனு தெரியுமா!?” இப்பவும் அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பது புரியவில்லை

“அய்யா… ஒரு வருசத்துக்கும் மேல….”

“அதான் கேக்குறேன். உங்களுக்காக உழைக்கும் மக்கள் பிரதிநிதியை வந்து பார்க்க ஏன் இத்தன மாசம் ஆச்சு?”

லேசாக நடுங்கும் குரலில் ஆறுமுகம் சார் “அய்யா… இப்பத்தான் இந்தப் பசங்க இப்படிப் பண்றாங்கனு ப்ரின்சிபல்கிட்ட சொன்னோம். மேடம்தான் உங்களைப் பார்த்து எம்எல்ஏ நிதியில்…”

“காரியம் ஆகனும்னாதான் எங்களைத் தெரியுமா? மக்களுக்காக பாடுபட வந்த எங்களுக்கு மரியாதை குடுக்கனும்னு தெரியாது உங்களுக்கு. அதும் நீங்க ரெண்டு பேரும்தான் நடையா நடக்குறீங்க. எல்லாம் பார்த்துட்டுத்தானே இருந்தேன். இப்பவும்கூட அந்தப் பொம்பள வரலைல்ல!”

ஆறுமுகம் சார் பவ்யமாய் தணிந்த குரல் “அய்யா யாரைச் சொல்றீங்கனு…” என இழுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

நாங்கள் அமர வைக்கப்படாமல் நிற்க வைக்கப்பட்டபடியே இருந்தோம்.

”இந்தப் பொம்பளைங்க மட்டும் பதவிக்கு வந்துட்டா ஒருத்தரையும் மதிக்கத் மாட்டாளுவ. ஊருக்கு மத்தியில எவ்ளோ பெரிய எடம் இது. அதில் ஏனோதானோனு நீங்க நடத்திட்டு இருக்கீங்க. நான் வந்தப்பவே கரட்டுக்கு அந்தப்பக்கம் உங்க எல்லாத்தையும் ஓட்டியுட்டுட்டு, பஸ் ஸ்டேண்டை இங்க மாத்திக்க ஒரு ப்ளான் இருந்துச்சு. நான்தான் நிறுத்தி வச்சிருக்கேன். என்னடான்ன அந்தப் பொம்பள என்னவோ சினிமா நடிகை மாதிரி வர்றதும் போறதுமா இருக்கா, ஒரு மரியாதைக்கு இந்தப் பக்கம் எட்டிக்கூட பார்க்கல. மத்த ஆபீஸரு எப்ப எங்க எதுக்குனு கூப்பிட்டாலும் மினுக்கிட்டுப் போய் நிக்கத் தெரியுது. மக்களுக்காக உழைக்க வந்த மக்கள் பிரதிநிதிகிட்ட மினுக்கிட்டா நிக்கச் சொல்றோம். ஒரு மரியாதைக்கு வந்து பார்க்காம, என்னத்த நிர்வாகம் பண்ணி பாடம் சொல்லிக் கொடுத்து பாழாப்போறதுனு கேக்குறேன்”

எனக்குள் மின்னல் வெட்டியது. இத்தனை நாள் காத்திருப்பு மற்றும் அலைச்சலுக்கான காரணம் புரிந்தது. உண்மையில் நிலைகுலைய வைக்கும் இந்த உளவியல் தாக்குதலை எதிர்பார்க்கவில்லை. எங்கோ ஏதோ பிசகியிருக்கின்றது. அவர் அகிலா மேடத்தைத்தான் எதற்கோ குறி வைக்கிறார் என்று புரிந்தது.

“அய்யா… நீங்க எலெக்ட் ஆனதிலிருந்து மேடம் அய்யாவ பார்த்து மரியாதை செய்துடனும்னு சொல்லிட்டே இருந்தாங்க!”

”சொல்லிட்டே இருந்தாப் போதுமா!?”

“அய்யா… மேடம்தான் இந்த முறை அய்யாவைப் பார்க்க வர்றதா இருந்துச்சு. வரவேண்டியது இன்னிக்கு மேடமும் அய்யா மாதிரியே நாள் முழுக்க சாப்பிடாம விரதம் இருக்கிறதால அவங்க இன்ஸ்டியூட்லயே இருந்துட்டாங்க.”

“ஓ… அந்தப்…… அந்தம்மாவுக்கு விரதமெல்லாம் உண்டா!?”. ’அந்தப் பொம்பள’ என்று சொல்லியிருக்க வேண்டியது, அந்தம்மா என மாறி வந்தது. எனக்குப் பிடி கிடைத்துவிட்டதாகச் சற்று நம்பிக்கை வந்தது

”ஆமாங்யா… அவங்களும் இருப்பாங்கதான். ஆனா அய்யா அளவுக்கு தீவிரமா யாரும் இருக்க முடியாதுனு கேள்விப்பட்டிருக்கேன். பொதுவா இப்படி விரதம் இருக்கிறவங்க முகத்துல ஒரு தேஜஸ் வந்துடும்னு சொல்வாங்க. உங்களைப் பார்த்ததும்தான் அது எவ்ளோ பெரிய உண்மைனு புரியுதுங்ய்யா. நானும்கூட இனிமே விரதம் இருக்கனும்னு நினைக்கிறேன்” இது அவரைச் சரிக்கும் எனத் தெரியும்.

”முன்ன மாதிரியெல்லாம் இப்ப விரதம் இருக்க முடியறதில்ல!” எனக்கூறிக்கொண்டே எங்களை அமரச் சொன்னார். ஆறுமுகம் சார் தடுமாறியபடி அமர்ந்தார். உள்ளிருந்து யாரோ தண்ணீர் கொண்டு வந்து வைத்தார்கள். ஆறுமுகம் சார் பதட்டமாக எடுத்து பருக ஆரம்பித்தார். தம் விரதம் பற்றி தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டேயிருந்தார். நான் அத்தனைக்கும் தலையசைத்து ஈடு கொடுத்தேன். இடையிடையே அவரை குதூகலப்படுத்த தவறவில்லை. அவருக்கே அவர் பேசியது சலித்திருக்க வேண்டும்.

“நானே பேசிட்டிருக்கேன். வந்த விசயத்த சொல்லுங்க சார்” இந்த ’சார்’ ஆறுமுகம் சாரை சற்று ஆசுவாசப்படுத்தியிருக்கும்.

“அய்யா நம்ம ஐடிஐ-ல ஒரு முப்பெரும் விழா நடத்துற திட்டம் இருக்குங்க. அய்யா கலந்துக்கணும்னு மேடம் விரும்பினாங்க. உங்க தேதி வசதி எல்லாம் கேட்டுட்டு அதுக்கேற்ப மேடம் உங்களை சந்திக்கிறதா இருந்தாங்க. அதுக்காகத்தான் நாங்க திரும்பத் திரும்ப வந்தும் இன்னிக்குத்தான் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு. அதும் விரத நாள்ல சந்திச்சதே கடவுள் கிருபைதான். அய்யா வரணும். என்ன தேதி அய்யாக்கு இருக்குனு தெரிஞ்சா, மேடமே நேர்ல வந்து அழைக்கிறதா இருக்காங்க” சில நிமிடங்கள் பேசிவிட்டு, விடைபெற்று வெளியே வந்தோம்.

படியிறங்கும்போது ஆறுமுகம் சார் என் கையைப் பற்றிக்கொண்டார். நான் தடுமாறுவேன் எனத் தாங்கிப்பிடிக்கிறாரோ என நினைத்தேன். வெளியில் வந்து டீ சாப்பிடும்போது “ஒரு நிமிசம் ஆடிப்போய்ட்டேன். வந்த கோபத்துக்கு அளவே இல்ல. என்ன இருந்தாலும் பொம்பளைனா இப்படியா பேசுறது? அந்தம்மாவும் சும்மா இந்த இடத்துக்கு வரல, கொஞ்சநஞ்சப் படிப்பா கொஞ்சநஞ்ச அறிவா? எப்படி சார் இத்தனை நிதானமாவும் பொறுமையாவும் சமாளிச்சீங்க?” என்றாலும் ஆறுமுகம் சாருக்கு பதட்டம் குறையவில்லை.

”எல்லார் மாதிரியும் கண்டபடி மனசாலயும் ஓடக்கூடாதுனுதான் சார், கடவுள் என்னோட காலை இப்படி மாத்திட்டான் போல!” என்றபடி இடது காலைத் தட்டினேன்.

*

சோமு சார் இடத்தில் வேறு யார் இருந்திருந்தாலும் எங்களுக்கு அன்றே டிசி கொடுத்திருப்பார்கள். எனக்கு இடது கால் சூம்பிப் இருந்தது என்றால், அத்தை பையன் கணேசனுக்கு வலது கால். என்னைவிட ஒரு வயது சின்னவன். என்னோட அக்கா, தம்பி, அவனோட ரெண்டு அண்ணன் எல்லாம் ஒரு குடும்பமாக வாழ்ந்தோம். நான் ஒரு வருடம் ஃபெயில் அவனோடு இணைந்து மூணு வருசம் ஆகியிருந்தது.

அன்று மழை பெய்திருந்தது. பள்ளிக்கூடம் போகும் குண்டும் குழியுமான மண் தடத்தில் பெரும்பாலும் தண்ணீர் தேங்கியிருந்தது. நானும் கணேசனும் பள்ளிக்கூடத்தை அடையும்போது, ப்ரேயர் முடியும் தருணத்தில் இருந்தது. சீக்கிரம் கிளம்பியிருக்க வேண்டும். நல்ல நாளிலேயே தூக்கம் தெளியாது. மழை பெய்த விடியல் நேரத்தைச் சொல்ல வேண்டுமா என்ன. வழக்கமாகவே மற்றவர்களைவிட எங்க வேகம் குறைவுதான். குண்டும் குழியுமான தடத்தில் மழைத் தண்ணியில் நனையாமல் வளைந்து வளைந்து வந்து சேர இவ்வளவு நேரம் ஆகிவிட்டது. எது தவறுகிறதோ இல்லையோ, ப்ரேயர் தொடங்கியதும் கேட் மூடுவது மட்டும் தவறுவதே இல்லை. காம்பவுண்ட் பிளவில் நுழைந்து ஓவிய அறை சந்து வழியே நகர்ந்து, க்ளாஸ்க்கு ஓடலாமா இல்லை ப்ரேயர் கூட்டத்தோடு சேரலாமா என இருவரும் குழம்பியிருந்த நேரம் தங்கவேல் ஆசிரியர் பார்த்துவிட்டார்.

”வாங்கடா…. லெஃப்ட் ரைட்டு… மாப்ளைக உங்களுக்கு மட்டும் பொழுதே விடியாதா. வர்றப்ப லெஃப்ட் ரைட்னு ஜோடி போடத் தெரியுது, ப்ரேயருக்கு வர்றதுக்கு நோகுதோ!?” என்றபடி பிரம்பை உருட்டியபடி நெருங்க, சட்டெனக் குனிந்த கணேசன் கீழே கிடந்த கல்லை எடுத்து தங்கவேல் சாரைப் பார்த்து ஓங்கி அடிக்க, அவரின் வகிடு துவங்கும் இடத்தில் இரத்தம் கொப்பளிக்கத் தொடங்கியது, அவர் பிரம்பைப் போட்டுவிட்டு கைகளால் தலையைப் பிடித்தபடி மண்டியிட்டு அமர்ந்தார்.

”டேய் கணேசா…!” என நான் திரும்பியபோது, வெறி நாயொன்று மூச்சிரைப்பதுபோல் சீற்றத்தோடு கணேசன் அவரையே கோபத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்

தங்கவேல் சார் முகம், கைகளில் வழிந்த ரத்தத்தில் சட்டை நனைந்து கொண்டிருந்தது. அதிர்ச்சியும் குழப்பமுமாக “சார்” என்றபடியே பயத்தோடு அவரை நெருங்க… “மொண்டி நாய்களா லேட்டானு கேட்டதுக்கு கல்லெடுத்தா அடிக்கிறீங்க, உங்கள என்ன பண்றன் பாருங்கடா!” என்றபடி ”சார் யாராச்சும் இங்க வாங்க” என்று ப்ரேயரை நோக்கி சப்தமிட்டார். யார்யாரோ ஓடி வந்தார்கள். கூடவே ட்ரில் மாஸ்டரும் ஓடிவந்தார். என்னாச்சு என யாரோ கேட்க “ஏன் டா லேட்டா வர்றீங்கனு கேட்டதுக்கு கல்லெடுத்து அடிச்சிட்டானுங்க” என தங்கவேல் சார் சொல்ல, எதுவுமே கேட்காமல் ட்ரில் மாஸ்டர் கழுத்தில் இருந்த விசில் கயிற்றைக் கழற்றி விளாசத் தொடங்கினார். கணேசன் அசையாமல் நின்றான், நான் மட்டும்தான் கதறினேன். அந்தக் கதறலுக்குப் பின்னே “நான் எதுவுமே செய்யலையே!” எனும் ஆதங்கம் நிரம்பியிருந்தது.

அடித்து துவைக்கப்பட்டு எச்எம் ரூமில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தோம். அடுத்தடுத்த ப்ரீயட்கள் முடிந்து கொண்டிருந்தன. கேட் திறக்கப்படுவது தெரிந்தது. தங்கவேல் சாரும் ப்யூன் அண்ணனும் வந்தார்கள். தலையைச் சுற்றி கட்டுப் போட்டிருந்தார் தங்கவேல் சார். பூபதி சாருடன் படியேறிக் கொண்டிருந்த எச்எம் சோமு சார், “ஏப்பா மாது. தங்கவேல் சார டீச்சர்ஸ் ரூம்ல படுக்க வை, நான் இப்ப வர்றேன்” என்றபடி உள்ளே நுழைந்தார்.

பூபதி சாரை அமரச் சொல்லிவிட்டு எங்களிடம் வந்தவர், எங்கள் கண்களை மாற்றி மாற்றிப் பார்த்தார். கணேசன் அதே சீற்றத்தோடுதான் உறுதியாக நின்றிருந்தான். நான் நம்பிக்கையற்று நின்று கொண்டிருந்தேன். இருவரையும் பெயர் கேட்டார், நான் சம்பத், இவன் கணேசன் என நான் பதிலளித்தேன்.

“சொல்லு கணேசா… என்ன நடந்துச்சு!?”

அவன் பதிலளிக்காமல் இறுக்கமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“டேய்… எட்மாஸ்டர் சார் கேக்குறார்ல…. சொல்றா” என எழுந்தார் பூபதி சார்.

“சார்… நீங்க இருங்க… நா பார்த்துக்குறேன்” என்றபடியே என்னைப் பார்த்து சொல் என்பதுபோல், தலையை ஆட்டினார்.

“சார்… நாங்கதான் சார் அடிச்சோம்… தப்புதான் சார்!”

“நாங்க இல்ல… நான்தான் அடிச்சேன்” என்றான் கணேசன் உறுதியான குரலில்

“அவன் நாங்கனு சொல்றான்… நீ நான்னு சொல்றே!?”

“நான் மட்டும் மாட்டிக்கக்கூடாதுனு, அவனையும் சேர்த்து சொல்றான் சார். ஆனா நான்தான் அடிச்சேன்”

“எதுக்கு அடிச்சே!?”

“லேட்டா வந்தா திட்டட்டும், அடிக்கட்டும், ஸ்கூல விட்டுக்கூட தொறத்தட்டும் சார். எதுக்கு சார்… எங்க ரெண்டு பேரையும் லெஃப்ட் ரைட்னு எங்க காலை வச்சு அவமானப்படுத்துறது. நாங்களா வேண்டிக்கிட்டோம் எங்களுக்கு காலு இப்படி வேணும்னு…” முடிக்காமல் அழத் தொடங்கினான் கணேசன்.

“ஏன்டா லெஃப்ட் ரைட்னு சொன்னதுக்கு மண்டைய ஒடைப்பியா நீ” என எழுந்தார் பூபதி சார்.

“சார்… நீங்க அமைதியா இருங்க…!” என்ற எச்எம் என்னைப் பார்த்து, “அவன் சொல்றது உண்மைதானா!?” என்றார்.

கணேசனின் அழுகை எனக்கும் தொற்றியது. ஆமாம் என தலையசைத்தேன்.

உள்ளே நுழைந்த மாதுவிடம் “மாது, தங்கவேல் சார் எப்படி இருக்கார். பேசுற நிலையில இருக்காரா!?”

“அதெல்லாம் நல்லாப் பேசுவார் சார். சும்மா படுத்திருக்காரு!?”

எங்களை நோக்கி “உங்க ரெண்டு பேருக்கும் இன்னிக்கு லீவு தர்றேன். நாளைக்கு வரும்போது உங்க அப்பா இல்லனா அம்மாவ கூட்டிட்டு வரனும். வந்ததும் போய்டலாம்னு சொல்லி கூட்டிட்டு வா. நாளைக்கு நீங்க க்ளாஸ்க்கு போலாம். இப்ப என்கூட வாங்க… தங்கவேல் சார்கிட்ட… அடிச்சதுக்கு ஒரு மன்னிப்பு கேட்டுட்டு வீட்டுக்குப் போய்ட்டு நாளைக்கு பெல் அடிக்கிறதுக்கு முன்ன வந்துடனும். இன்னொன்னு இனிமே இப்படி எப்பவும் கோவப்படக்கூடாது. இனிமே உங்களை யாரும் இந்த ஸ்கூல்ல இப்படிக் கூப்பிட மாட்டாங்க.!”

டீச்சர்ஸ் ரூமுக்கு சென்றோம். தங்கவேல் சார் எழுந்து உட்கார்ந்தார் “சார்… இவனுங்க…”

“சார்கிட்ட ரெண்டு பேரும் மன்னிப்பு கேளுங்க!”

“சாரி சார்” என்றான் கணேசன். நான்தான் ”இனிமே லேட்டா வரமாட்டோம். எங்களை மன்னிச்சிடுங்க சார்” என்றேன். எச்எம் எங்களைப் பார்த்து “போயிட்டு நாளைக்கு வாங்க!” என்றார்.

அதிர்ச்சியில் தங்கவேல் சார் “சார்… என்ன இப்படியே அனுப்புறீங்க. இவனுங்களையெல்லாம்….” என்றபோது, நாங்கள் வெளியேறிக் கொண்டிருந்தோம். கதவைத் தாண்டும்போது கணேசன் என் கையைப் பிடித்து இழுத்து சுவரோரமாக நிறுத்தினான்.

“தங்கவேல் சார்… நாம டீச்சர் சார்… மாதா பிதா குரு…னு நமக்கு தெய்வத்துக்கு முன்னால இடம் கொடுத்திருக்காங்க. அப்பா அம்மாக்கு அடுத்த இடத்தில் இருக்கிற நாம, நம்ம பசங்களோட ஊனத்த லெஃப்ட் ரைட்னு சொல்லலாமா? அந்த கால் அப்படி ஆனதுக்கு அவனுங்க என்ன தப்பு செஞ்சாங்க.. லேட்டா வந்ததுக்கு என்ன வேணா திட்டுங்க, அடிங்க. ஆனா ஊனத்தைச் சொல்லக்கூடாதுல்ல. இனி நம்ம ஸ்கூல்ல யாரும் எங்கும் எப்பவும் எதுக்கும் உடல் குறையைச் சொல்லி காயப்படுத்தக்கூடாது. இத இத்தோட விட்டுடுவோம், இல்ல அந்தப் பையன் செஞ்சதுக்கு தண்டனை கொடுத்தே ஆகனும்னு நீங்க உறுதியா இருந்தா, நீங்க சொன்னதுக்கான நடவடிக்கையும் ஒரு ஹெட்மாஸ்டரா நா எடுக்கிறதுதான் நியாயம். ஈவினிங் டீச்சர்ஸ் மீட்டிங் இருக்குனு சர்க்குலர் போட்டு நா எல்லா டீச்சர்ஸ்கிட்டயும் பேசிடுறேன். நியாயப்படி பார்த்தா அந்தப் பசங்க மன்னிப்பு கேட்ட மாதிரியே, நீங்களும் மன்னிப்பு கேட்டிருக்கனும். அது உங்களுக்கு சங்கடம் தரும்னுதான் விட்டுட்டேன். உங்கள எந்தவிதத்திலும் தாழ்த்துறதாவோ விட்டுக்கொடுக்கிறதாவோ நினைச்சுக்காதீங்க. நம்ம குழந்தை எதையோ எடுத்து அடிச்சிட்ட மாதிரி அந்தப் பசங்கள மன்னிச்சு மறந்துடுங்க”

எனக்கு கண்களில் நீர் முட்டியது. வாடா என கணேசனை இழுத்துக் கொண்டு வீட்டை நோக்கி புறப்பட்டேன். ஆயா மட்டும்தான் வீட்டில். பதறியடித்துக்கொண்டு ”ஏம்பசங்களா வந்துட்டீங்க?” என்றது. “இனிமே பள்ளிக்கூடம் போகல” என்றான் கணேசன். நடந்ததைச் சொன்னேன். ”ஆத்தா கொண்டத்து பத்ரகாளி… இந்தப் பசங்கள இன்னும் எத்தனதான் சோதிப்பே!” என அழத்தொடங்கியது. எங்கள் இருவர் மீதும் தனித்த இரக்கம் உண்டு ஆயாவுக்கு. எங்கள் கால்களுக்காகவே நாங்கள்தான் செல்லம். ”வூட்ல யாருகிட்டேயும் சொல்லவேண்டாம், நானே ரெண்டு பேருக்கும் நாளைக்கு பள்ளிக்கோடத்துக்கு வந்து பேசிக்கிறேன்!” என்றது. ராத்திரி ஆயா தூங்காது. காலையில் எங்களைப் பார்த்ததும் “சாமிகளா ராத்திரி முச்சூடும் தூக்கமே வரல… சீக்கிரம் கெளம்புங்க. ஓரெட்டு வந்துட்டு வந்துறேன்” என்றது.

ப்ரேயர் முடிந்ததும் எங்களை அழைத்த எச்எம் ”அப்பா அம்மா வரலையா? என்றார்.

”அய்யா… சாமி… எம்பட மவனோட புள்ள இவன், மவளோட புள்ள இவன். அவிங்க எல்லாம் கூட்டு வேலைக்கு போயிட்டாங்க. நான்தான் இவியளுக்கு எல்லாமே. அந்த ஆண்டவனே கொறை வச்சுட்டான். நீங்க என்ன சொல்றீங்களோ கேட்டுக்கிறேன். இவனுக நல்லாப்படிச்சு மேல வந்துட்டாப் போதும்”

“பசங்கள பார்த்துக்குங்க. நல்லாப் படிக்கச் சொல்லுங்க. என்ன பிரச்சனைனாலும் என்கிட்ட சொல்லச் சொல்லுங்க. அவன் கோவப்பட்டதில் தப்பு இல்ல. ஆனா எல்லா இடத்திலும் கோவப்பட்டுடக்கூடாதுன்னு மட்டும் நல்ல புத்தி சொல்லுங்க போதும். போய்ட்டு வாங்க. நான் பாத்துக்குறேன் இவனுங்கள”

ஆயா பயந்திருந்த எதுவும் நடக்கவில்லை. தலைக்கு மேல் கை எடுத்துக் கும்பிட்டது. நாங்கள் வகுப்புக்கு சென்றோம். அன்றே மூன்று கி.மீ தொலைவில் இருக்கும் தங்கவேல் சார் வீட்டுக்கும் ஆயா சென்று அழுது மன்னிப்பு கேட்டிருக்கிறது. ஆயா அழுததைப் பார்த்து தங்கவேல் சார் மனைவியும் அழுததாக ஆயா சொன்னது.

இரண்டு வாரங்கள் கழித்து ஒருநாள் தங்கவேல் சாரை எதிரில் பார்த்தோம். ”அடேய் வாங்கடா!” என அழைத்தார். பயத்தோடு சென்றவர்களிடம் “அதெல்லாம் ஒண்ணும் பயப்படாதீங்க. நான் சொன்னதும் தப்புத்தான் இவன் அடிச்சதும் தப்புத்தான். எல்லா இடத்திலும் இப்படி இருக்காதீங்க. கோவத்தக் குறைச்சுக்க, பொறுமையா இரு. நல்லாப் படிங்க… செரியா!” என்றார்.

அதை எல்லோருமே சீக்கிரம் மறந்திருந்தார்கள். இனிமே யாரும் கால் குறைபாட்டைக் கிண்டல் செய்யமாட்டார்கள் என்பதே பெரிய ஆறுதலாக இருந்தது. அங்கு மட்டும்தான் அந்த ஆறுதல் கிட்டியது. காரணம் சோமு சார். இப்போது நினைத்தாலும் அவருடைய பக்குவம் சிலிர்க்க வைக்கும்.

கணேசனுக்கு எப்படியோ சோமு சார் புகட்டியது தவறுதலாகப் பதிந்தது. கோபம் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது. ஆனால் எல்லா இடங்களிலும் சோமு சார் எப்படி இருக்க முடியும். சோமு சாரால் தொடர்ந்து இருக்க முடியாததுபோலவே, கணேசனால் தொடர்ந்து எதிலும் பயணிக்க முடியவில்லை. நாங்கள் இருவரும் இரு துருவங்களுக்கு நகர்ந்தோம். அவ்விதமே வாழ்வு அமைந்தது. அதன்பிறகு பல இடங்களில் பல்வேறு விதமான சீண்டல்கள். கல்லூரி காலத்தில் காலிபர் ஷூ கிடைத்தது. அதே கால்தான் இந்த வேலை கிடைக்கவும் ஒரு காரணமாக இருந்தது. அப்படிக் கிடைத்ததாலோ என்னவோ ஆரம்ப காலங்களில் நேரடியாகவும் மறைமுகமாவும் சீண்டல்கள் இருந்துகொண்டேதான் இருந்தன. ஒருகட்டத்திற்கு மேல் என் கால் எங்கும் தெரியக்கூடாது, என் செயல்கள் மட்டுமே தெரிய வேண்டும் என்பதில் உறுதி பூண்டேன். அவ்வண்ணமே செயல், நிதானம், தெளிவு, திடம் என்பதே என் அடையாளம் என்றானது.

*

அடுத்த நாள் அகிலா மேடம் வந்தார். எம்எல்ஏ சந்திப்பு என்னவானது எனக் கேட்டார். நான் சுருக்கமாக அவரோட நிதி கிடைக்க வாய்ப்பு குறைவு, வேற எதாச்சும் யோசிக்கலாம் என்றேன். ஆறுமுகம் சார் அவரைச் சந்திக்க அலைந்து திரிந்த நிகழ்வுகளை எல்லாம் கொட்டித் தீர்த்தார்.

படபடவென அவர் கொட்டித் தீர்த்ததைப் பொருட்படுத்தாதவராக அகிலா மேடம் “எங்க ஆளுக அப்படித்தான் இருப்பாங்க!?” என்றார்

எனக்குப் புரிந்தது. ஆறுமுகம் சார் ”புரியல மேடம்!” என்றார்

”எம்எல்ஏ எங்க கேஸ்ட் சார். எங்காளுங்கனா அப்புறம் இப்படித்தானே இருப்பாங்க!” அகிலா மேடத்தின் இல்லை அந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் பெருமை ஏறிக்கொண்டிருந்தது. மேற்கொண்டு முகத்தைப் பார்க்க முடியவில்லை. அறை முழுக்க புழு நெளிவதுபோல் அசூசையாக இருந்தது.

“நான் போறேன், எனக்கு வேலை இருக்கு” என்றபடி இருவர் முகத்தையும் பார்க்காமல் வெளியேறினேன். கதவைத் தாண்டும்போது அந்தப் பெண் சிரிக்கும் ஓசை கேட்டது. மண்டைக்குள் யாரோ ‘லெஃப்ட் ரைட்டு’ எனக் கூச்சலிடுவதுபோல் இருந்தது.

படியில் கால் வைக்கும்போது, யாராவது என் கை பிடித்துக்கொள்ள மாட்டார்களா என முதன்முறையாக மனம் ஏங்கியது.

***

ஈரோடு கதிர் – எழுத்தாளர், பேச்சாளர், மனிதவளப் பயிற்சியாளர். ஈரோட்டைச் சேர்ந்தவர். ஈரோடு மாவட்டத்தில் எழுத்தாளர்களை உருவாக்குவதற்கான அமைப்பையும் பதிப்பகத்தையும் நடத்திவருகிறார். சூழலியல், உடல்நலம் பேணுதல் குறித்த விழிப்புணர்வு, திரைப்படங்கள் குறித்த கட்டுரைகள், நடப்பியல் பேசும் சமூகக் கட்டுரைகள் எனத் தொடர்ச்சியாக இயங்கி வருபவர். இவரது படைப்புகளை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.