தமிழில்: நரேன்

டினோ புஸ்ஸாட்டி (Dino Buzzati) – (1906-1972) : இத்தாலிய எழுத்தாளர். இவர் தன்னுடைய எழுத்துலக வாழ்க்கையில் ஒரு பத்திரிக்கையாளனாக நுழைந்து நாவல்கள், சிறுகதைகள், ஓவியம், நாடகங்கள், கவிதைகள் என பல்துறையில் மிகப் பிரபலமாக விளங்கியவர். இவருடைய நாவல்களும் சிறுகதைகளும் மீயதார்த்தவாதத்தையும் குறியீட்டியத்தையும் இத்தாலிய இலக்கியத்திற்கு அறிமுகப்படுத்தியது. முக்கியமாக அவரது எழுத்துகளில் மேற்படரும் அபத்தம் இவரைத் தனித்துவமான புனைவிலக்கியவாதியாக முன்னிறுத்தியது. தான் ஒரு ஓவியன் என்பதால் அவரே காமிக்ஸ் புத்தகங்களையும் உருவாக்கினார். இத்தாலிக்கு வெளியே பிரான்ஸில் மட்டுமே பிரபலமாக அறியப்பட்ட இவர் தற்போதுதான் ஆங்கில வாசக உலகம் இவரின் படைப்புகளை மெல்ல கவனிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது.

இவரின் சிறுகதைகள் நாம் அன்றாடம் காணும் உலகின் சிதைவை மிகவும் விசித்திரமானதொரு உணர்வுடன் நிறுவுகிறார். மெல்லிய அங்கதத்துடன் நம் வாழ்வின் நகை முரண்களை யதார்த்தமாகச் சொல்லிச் செல்பவை இவரின் கதைகள். எளிய மக்களின் வாழ்வை நோய்த்தொற்று போன்ற ஒரு பேரிடர் கைப்பற்றும்போது அரசியல் சித்தாந்தங்கள் அதன்மீது சூழ்ந்து அச்சூழலைத் தனதாக்கிக் கொள்ள முனையும் ஒரு அபத்தம் இச்சிறுகதையில் வெளிப்படுகிறது. மனிதர்களின் உயிரிலும் காக்கும் மருந்திலும் தன் வண்ணத்தைப் பூசிட ஒவ்வொரு அரசும் ஒரு நோய்க்கிருமியின் வேகத்தைவிட அதீதமாகச் செயல்படுகிறது. அப்படியான அரசாங்கங்களையும் அவற்றை அண்டிப் பிழைக்கும் அனேகர்களையும் விட எந்தக் கிருமியால் ஒரு பெருந்தொற்றைக் கொடுத்துவிட முடியும் என்ற கேள்வி

பெருந்தொற்று 

– டிநோ புஸ்ஸாட்டி

ஒருநாள் காலை நேரம் மிகச்சரியாக எட்டு மணியைக் கடந்து முப்பது நிமிடங்கள் ஆகியிருந்தபோது கர்னல் என்னியோ மொலினாஸ் சி.ப்.பில்^[1] உள்ள பெரிய அறையொன்றின் தலைமைப் பீடமான தனது மேஜையில் அமர்ந்திருந்தார். அவ்வமைச்சகத்தைச் சேர்ந்த மற்ற பணியாட்களைப் போல அவரும் சீருடையின்றி பொது உடையில் இருந்தார். அவர் அத்துறையின் தலைவர் என்பதால் அவரின் மேசை ஒரு உயர்ந்த பீடத்தின் மீது போடப்பட்டிருந்தது, அங்கிருந்தவாறே தன்னிடம் பணிபுரியும் குறிமுறை^[2] நீக்குபவர்களின் மேஜைகளை அவர் கண்காணிக்க முடியும். சுவர்களிலெல்லாம் வரிசையாக உயர்ந்த அலமாரிகள் பொருத்தப்பட்டு அவை முழுதும் புத்தகங்களாலும் ஒலிநாடாக்களாலும் நிறைக்கப்பட்டிருந்தன: அகராதிகள், களஞ்சியங்கள், நிலப்படங்கள், கோப்புகள், செய்தித்தாள்கள் மற்றும் பத்திரிக்கைகளின் தொகுப்புகள், ஆராய்ச்சிகளுக்கும் குறிப்புகளெடுக்கவும் அடிப்படையாகத் தேவையான அத்தனையுமிருந்தன. இந்த மிகப்பெரிய அலுவலகம் முழுவதும் போரை எதிர்கொள்வதற்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த ஒன்று, இப்பொழுதெல்லாம் மந்தகதியில்தான் இயங்குகிறது; ஆனால் அத்துறையின் ஊழியர்கள் தற்போதும் முழுவதுமாக பணியமர்த்தப்பட்டிருந்தனர். அங்கு பணிபுரிந்த ஆட்கள் அக்குறிப்பிட்ட வேலையைச் செய்வதில் நாட்டிலேயே மிகச்சிறந்தவர்கள். அமைச்சகத்தில் அவர்கள் “இருபத்தி நான்கு மேதைகள்” என்று விளையாட்டாக அறியப்படுபவர்கள்.

கர்னல் தனது மீசை மயிர் முனையை மென்மையாகத் தடவிக் கொடுத்தார். தினசரி வருகைப் பதிவேட்டைத் திறந்தார். அதில் தன் செயலாளர் சற்றுமுன் எழுதியிருந்த காலைக் குறிப்புகளைப் பார்த்தபின் பெயர்ப் பட்டியலை வாசிக்கத் தலை நிமிர்த்தினார். இருபத்தி நான்கில் எட்டு மேசைகள் காலியாக இருந்தன. “ஹ்ம்ம்ம்…” என்று தனக்கேயுரிய பாணியில் முணுமுணுத்தார். முன்வரிசையிலிருந்த ஒருவன் அவரின் வருத்தமுற்ற கண்களைக் கண்டு அவரை நோக்கிப் புன்னகைத்தான். நம்பிக்கையிழந்தவரைப் போல் தன் தலையை அசைத்தார். பொதுவாக இனிமையானவராயினும் மற்றவர்களிடமிருந்து தன்னைச் சற்று தொலைவில் இருத்திக்கொள்ளும் வழியறிந்தவர் இந்தக் கர்னல். அந்த இளைஞனின் புன்னகை மேலும் விரிவடைந்தது, “சார், இது இப்படியே போனால் நமது இலாகா இன்னும் இரண்டு நாட்களில் மொத்தமாக காலியாகிவிடும்.” மொலினாஸ் அதைத் தலையசைத்து ஆமோதித்தார்.

இந்த நேரத்தில்தான் ஸ்பிரின்ஸெல் கட்டுக்கட்டாக குறிமுறை அவிழ்க்கப்பட வேண்டிய தகவல்கள் கொண்ட கோப்புகளுடன் உள்ளே நுழைந்தான். து.இ.ம. இலாகாவின் (துருப்புகள் இயக்கம் மற்றும் இடைமறிப்பு இலாகா) செயலாளரான அவன் அநியாயத்திற்கு மெலிந்தும் பசிவெறிப் பார்வையும் கொண்டவனாகக் காணப்பட்டான். ஸ்பிரின்ஸெல் எளிய பதவியிலிருப்பவனாயினும் அதிக மரியாதை பெறுபவனாக இருந்தான். சிலர் அவன் உள்துறை அமைச்சகத்தைச் சேர்ந்தவன் என்று சொன்னார்கள், ஆனால் அது சுத்த முட்டாள்தனமான கூற்றாகவே இருக்க முடியும். மற்றவர்கள் ஒரேயடியாக அவன் ஒரு உளவாளி என்றே அறிவித்துவிட்டனர். சுருக்கமாக, அவனை அத்தனை பேரும் அஞ்சினர். அவன் உடனிருக்கையில், மக்கள் மிகக் கவனமாகவே பேசினார்கள்.

ஸ்பிரின்ஸெல் உள்ளே நுழைவதைக் கண்டதும், ஸ்பிரின்ஸெல் ஏதோ தன்னுடைய மேலதிகாரி என்பதைப் போலவும் அவனுக்கு முன் விரைப்பாக எழுந்து நிற்கும்படியும் தன்னுடைய உள்ளுணர்வு தன்னை உந்துவதைக் கவனித்து அதைக் கட்டுப்படுத்தினார் கர்னல். அதற்குப் பதிலாக வெறும் பெரிதாகப் புன்னகைத்தார்.

ஸ்பிரின்ஸெல் மேடையின் மீதேறிச் சென்று கோப்புகளைக் கீழே வைத்துவிட்டு, மூன்றில் ஒரு பங்கு காலியாக இருந்த மேசைகளைச் சுட்டிக்காட்டி கண்ணடித்தான். “என்னா சார், களையெடுப்பு போல ஏதேனுமா… ஆஹ்?” எதனாலேயோ அவனுடைய கேலிப்பேச்சுகள் குழப்பமானதாக… புரிந்துகொள்ள முடியாததாகவே இருந்தன.

“எனதருமை ஸ்பிரின்ஸெல், குளிர் காய்ச்சல்…. இந்த வருடம் அது உண்மையிலேயே ஒரு பெருந்தொற்று நோய்தான்.. அதிர்ஷ்டவசமாக இதுவரையிலும் கொடும் துன்பத்தைக் கொடுக்காத ஒரு வடிவத்தைத்தான் எடுத்திருக்கிறது. சிக்கல்களே இல்லை… படுக்கையில் நான்கே நாட்கள், பிறகு எல்லாம் சரியாகிவிடும்…”

“ஹ்ஹே.. நான்கு நாட்கள்! சிலசமயங்களில் நான்கு வருடங்கள், ஹா ஹா..!” என்று நீட்டிக் குழைந்தபடி சற்றும் அகமகிழ்வற்ற வறண்ட, கடுமையான வெறுப்புமிழும் தன்னுடைய சிரிப்புகளில் ஒன்றை உதிர்க்கத் தொடங்கினான் ஸ்பிரின்ன்ஸெல். 

மொலினாஸுக்குப் புரியவில்லை. “நான்கு வருடங்களா? அதெப்படி குளிர் காய்ச்சல் ஒருவருக்கு நான்கு வருடங்களுக்கு நீடிக்கும்?”

“ஹ்ஹே” – ஸ்பிரின்ஸெல் எப்போதும் தன்னுடைய பேச்சுகளைத் தொடங்குவதும் முடிப்பதும் இந்த அருவருப்பான நாசியொலியுடன் தான். “அது தற்போது எடுத்திருக்கும் வடிவம் மிதமானதுதான் என்பதை நானும் முழுமையாக ஒப்புக் கொள்கிறேன். ஆனால் தனிப்பட்ட முறையில் நான் “ஸ்பானிஷ்” வகையறாவைத்தான் விரும்புவேன், உடனிருப்பவர்களுக்கு அது ஏற்படுத்தக் கூடிய அத்தனை அபாயங்களையும் மனதில் கொண்டே தான் இதைச் சொல்கிறேன். இந்த நோய்த்தொற்று எவரையும் அடுத்த உலகத்திற்கு அனுப்பிவைக்கக் கூடியதாக இல்லை, ஆனால் அதேயளவிற்கு எவராலும் விரும்பத்தகாததாக இருக்கிறது”

“அதுசரி, அதுதானே இயல்பு. குளிர்காய்ச்சல் ஒருபோதும் யாருக்கும் இனிமையானதாக இருப்பதில்லையே!”

“ஹ்ஹே… சார், உங்களுக்கு இதைப் பற்றி ஒன்றும் புரியவில்லை என்பது மிக அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது… ஹ்ஹே!”

“எதைப் பற்றி? எனக்கு என்ன தெரிந்திருக்க வேண்டும்?”

ஸ்பிரின்ஸெல் ஏமாற்றத்தில் தலையசைத்தான். “நான் இப்படிச் சொல்வதற்கு என்னை மன்னிக்க வேண்டும் சார், சி.ப்.பின் தலைவரான ஒருவருக்கு இது கொஞ்சம் அதிகம்தான். என்னையே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், யாருடைய உதவியுமின்றி அதை நானே புரிந்து கொண்டேன்.”

“எதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்?” தற்போது சற்றே தளர்வடைந்து கலக்கமுற்ற குரலில் கர்னல் கேட்டார்.

“ஹ்ஹே, ஹ்ஹே-உங்கள் மீது நம்பிக்கை வைத்துச் சொல்லலாம் என்றுதான் நினைக்கிறேன். நீங்கள் ஒரு பொறுப்பான மனிதர், கூச்ச சுபாவமுடையவர்; அப்படிப்பட்டவராக இல்லாதிருந்தால் உங்களால் இந்தப் பதவியைப் பெற்றிருக்கவே முடியாது.” – கர்னலின் பதற்றத்தை ரசிப்பதற்காக ஒரு நீண்ட இடைவெளிவிட்டு பின்பு மர்மமான தொனியில், சன்னமான குரலில் சொன்னான் – “ஆனால் சார்.., நீங்கள் கவனிக்கவில்லையா… இந்த குளிர் காய்ச்சல் தன்னுடைய இரையை தற்போக்காகத் தேர்வு செய்வதில்லை என்பதைக் கவனிக்கவில்லையா.. ஹ்ஹே?”

“எனக்குச் சுத்தமாகப் புரியவில்லை, எனதருமை ஸ்பிரின்ஸெல். எனக்கு உண்மையிலேயே…..”

“ஹ்ஹே… அப்படியென்றால் நான் உங்களுக்கு ஒவ்வொரு வார்த்தையாக புட்டு புட்டு வைக்க வேண்டும். இந்த நுண்ணுயிரிகள் அல்லது நோய்க்கிருமிகள் அல்லது அது என்ன எழவோ… அவற்றுக்கு ஒரு சிறப்பான தனித்தன்மை இருக்கிறது. அவற்றால் ஒருவனின் இதயத்திற்குள் புகுந்து அவனைப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்பதைப் போல ஆட்களைப் பிரத்தியேகமாகத் தேர்வு செய்கிறது…. அவைகளை ஏமாற்றுவதற்கு வழியே கிடையாது, ஹே..!”

மொலினாஸ் கலவரத்துடன் அவனைப் பார்த்தார். “இங்கே பார், என் அன்பு ஸ்பிரின்ஸெல், உனக்குக் கிண்டல் செய்து விளையாட வேண்டும் என்பது போன்ற எண்ணம் இருக்கலாம்…. ஆனால் நீ இப்படியே புதிர் போட்டபடி பேசிக்கொண்டே போனால் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று நீ எப்படி எதிர்பார்க்கலாம்? ஒருவேளை இன்று என் சிந்தனையின் வேகம் சற்று குறைந்து போயிருக்கலாம். நான் தலைவலியோடுதான் இன்று காலை எழுந்தேன். எனக்கு எதுவும்…”

“ஹ்ஹே.. உங்களுக்கு ஒன்றுமில்லை இல்லை சார், உங்களுக்கில்லை! உங்களுக்குக் குளிர் காய்ச்சல் தொற்று ஏற்படாது! ஒழுக்கத்தின் முழு மனித உருவமே நீங்கள்தானே, ஹ்ஹே..!”

“இதில் ஒழுக்கம் எங்கிருந்து வருகிறது?”

“ஹ்ஹே.. நான் ஒப்புக் கொள்ளத்தான் வேண்டும் சார். இன்று நீங்கள் சற்று மந்தமாகத்தான் இருக்கிறீர்கள்..”. அவன் தன் குரலை மேலும் தாழ்த்திச் சொன்னான், “சார்.., உண்மை என்னவென்றால், வெளிப்படையாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால்: உங்களுக்குத் தொற்றுக் காய்ச்சல் வந்தால், நீங்கள் அரசாங்கத்திற்கு எதிரானவர் என்று அர்த்தம்.”

“அரசாங்கத்திற்கு எதிராகவா?”

“ஹ்ஹே.. நம்புவதற்கு எனக்கும் கூட கடினமாகத்தான் இருந்தது… ஆனால் கடைசியாக நானும் ஏற்றுக்கொண்டேன். என்னை நம்புங்கள், நம்மை வழிநடத்தும் தலைவரின் பெருந்திறமையைப் பற்றி நமக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் ஒன்றுமேயில்லை… நாட்டின் நாடித்துடிப்பை உணர்ந்து கொள்வதற்கு என்னவொரு சிறப்பான யோசனை… அரசு காய்ச்சல்! இதுவொரு அற்புதமான விஷயம் என்று உங்களுக்குத் தோன்றவில்லையா? நாடு முழுவதும் ஊடுருவியிருக்கும் தேசத்துரோகிகள், அவநம்பிக்கையாளர்கள், அரசின் மீது சந்தேகம் கொள்பவர்கள், எதிரிகள் இவர்களை மட்டும் தேடிப்பிடித்துத் தாக்கும் காய்ச்சல்… அதே நேரத்தில் அர்ப்பணிப்புள்ள குடிமகன்கள், தேசபக்தர்கள், மனசாட்சிப்படி வேலை செய்யும் தொழிலாளர்கள் இவர்களையெல்லாம் தொடவே தொடாது!”

கர்னல் தனது ஆட்சேபக் குரலை இப்போது எழுப்பினார். “ஆனால் எனதன்பு ஸ்பிரின்ஸெல், இப்படி ஒரு விஷயம் எப்படிச் சாத்தியப்படும்? இன்றைக்கு இங்கே இல்லாதவர்களெல்லாம் அரசாங்கத்திற்கு எதிரானவர்கள் என்கிறாயா? “

“ஹ்ஹே.. உங்களுக்கு அதில் நம்பிக்கை இல்லையென்றால் மிகக் கவனமாகச் சிந்தியுங்கள், ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் தனித்தனியாகச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்… இதெல்லாம் எவ்வளவு சரியாகப் பொருந்திப் போகிறது என்பது உங்களுக்குப் புரியவரும்… உதாரணத்திற்கு, அதோ அந்த முதல் மேசை, யாருடையது அது?”

“லெஃப்டினெண்ட் ரெக்கார்டினியுடையது”

“ஹ்ஹே, ரெக்கார்டினி நம் தலைவரின் ஆட்சிக்கு எதிரானவர் அல்ல என்று சத்தியம் செய்ய நீங்கள் தயாரா? கொஞ்சம் பின்னோக்கி யோசியுங்கள்… ஏதாவதொரு சந்தர்ப்பத்தில் அவர் தன்னை மீறி உங்களிடம் உண்மையாக வெளிப்பட்டிருப்பார் என்று நான் உறுதியாகச் சொல்வேன். உங்கள் மீது நம்பிக்கை கொண்டிருந்தவர்தானே.. ஹ்ஹே?”

“அட ஆண்டவா, ரெக்கார்டினி ஆட்சியின் மீது பெரும் ஆர்வத்தைக் காட்டியவர் இல்லைதான், ஆனால் அதற்காக அவர் மீது குற்றம் சுமத்த முடியாது இல்லையா?”

“ஹ்ஹே.. ஒன்றைத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள், அரசுக் காய்ச்சல் ஒருபோதும் தவறு செய்யாது… அதோ அங்கிருக்கும் காலியான மேசை, அது யாருடையது?”

“அது பேராசிரியர் கியூரிகோவினுடையது, மூன்றடுக்கு சங்கேத மொழியில் வல்லவர் அவர்…. இந்த இலாகாவிலேயே மிகவும் திறமையான மூளை.”

“ஹ்ஹே, பார்த்தீர்களா மறுபடியும்! நான் சொல்வது சரியென்றால், அவர் ஏற்கனவே பல அதிகாரிகளிடம் உரசிக் கொண்டவர்… அவர் சென்ற வருடம் கிட்டத்தட்ட வெளியேற்றப்பட இருந்தார் இல்லையா?”

“நீ சொல்வது சரிதான்,” ஒப்புக்கொண்ட கர்னல் சற்றே கவலையுற்றவராகச் சொன்னார், “ஆனால்.. ஆனால் இதில் சிலருக்கு வேறு காரணங்களுக்காகவும் உடல் நலமில்லாமல் போயிருக்கலாம்தானே?… இது மிக அபாயகரமான முறையாக இருக்கிறதே… ஒருவரை மிகச் சுலபமாகத் தவறானவராகக் கருதிவிடக் கூடும்”.

“ஹ்ஹே, அதைப்பற்றி பயப்பட வேண்டாம் சார், உளவுத்துறை அதைக் கவனித்துக் கொள்ளும்… வருகைப் பதிவேட்டைப் பாருங்கள்… இன்று வராதவர்களின் பெயர்களுக்கு எதிராகச் சிவப்புக்குறி போடப்பட்டிருந்தால் அவர்களுக்கெல்லாம் இக்காய்ச்சல் என்று அர்த்தம்.. எவ்வளவு நேர்த்தி!!”

கர்னல் தன் நெற்றியின் மீது கை வைத்துப் பார்த்தார். தனக்கும் உடல் நலமில்லாமல் போனால் என்ன ஆகும் என்று யோசித்தார். துரதிர்ஷ்டவசமாக நானும் சில சமயங்களில் தலைவரைச் சபித்திருக்கிறேன். தன் எண்ணங்களை வலுக்கட்டாயமாக ஒருவர் எப்படி தடுத்து நிறுத்துவது?

“ஹ்ஹே.. நீங்கள் தலைவலி என்று சொன்னீர்கள் இல்லையா? நீங்கள் இன்று வெளிறிப்போய்தான் காணப்படுகிறீர்கள் சார், ஹ்ஹே..! ஸ்ப்ரின்ஸெல் வில்லத்தனமான சிரிப்பைச் சிறிதாக உதிர்த்தான்.

“இல்லை.. இல்லை, இப்போது நான் நன்றாகவே இருக்கிறேன்,” தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு சொன்னார் மொலினாஸ். “நல்லவேளை, நான் மிக நலமாகவே உணர்கிறேன்.”

“ஹ்ஹே… அப்படியென்றால் நல்லது…. பிறகு பார்ப்போம் சார், ஹ்ஹே?” தனக்குத்தானே கொக்கரித்துக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பிப் போனான்.

இது என்ன மாதிரியான விளையாட்டு? ஸ்பிரின்ஸெல் என்னைக் கேலி செய்கிறானா? அல்லது மக்களின் மனசாட்சியைப் பரிசோதித்துப் பார்ப்பதற்காக உண்மையிலேயே அரசாங்கம் இப்படியான ஒரு கொடூரச் செயலை நடைமுறைக்கு கொண்டு வந்திருக்கிறதா? இன்று வராத தன் கீழ்நிலை ஊழியர்கள் எட்டு பேரையும் கருத்தில் கொண்டார். அவர்களைப் பற்றி அவர் யோசிக்க யோசிக்க அரசு காய்ச்சல் – அப்படி ஒன்று இருக்குமானால் – தன்னுடைய இரையை மிகச்சரியாகத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக்கொள்பவராக அவர் மாறினார். ஒன்றில்லாவிட்டாலும் மற்றொரு காரணத்திற்காக இந்த எட்டு பேரும் உண்மையான தேசபக்தி உடையவர்கள்தானா என்று சந்தேகங்கொள்ளத்தக்கவர்கள்தான். எட்டு பேரும் மிகவும் புத்திசாலிகள், நிச்சயமாக பெரும் புத்திசாலிகள், ஆனால் அரசியல் நம்பிக்கையைப் பொறுத்தவரையில் அது எதிர்மறையான அம்சமாகக் கருதப்படுகிறது! ஆனால் இப்போது அவர் தன்னையே கேட்டுக்கொண்டார், “நிச்சயமாக இந்த இழிவான கிருமி தவறுகள் இழைக்கக்கூடும், ஒன்றுமறியாத அப்பாவிகளையும் தாக்கக்கூடும் தானே? என்னையும் தாக்குமா? நிச்சயமாக எல்லோருமே எப்போதோ ஒருமுறையாவது தலைவருடன் ஒத்துப் போகாமலோ அல்லது எதிர்ப்பாகவோ இருந்திருக்கக்கூடும் அல்லவா? நான் நோய்வாய்ப்பட்டால் என்னை என்ன செய்வார்கள் அவர்கள்? பதவி விலக்குவார்களா? நீதிமன்றக் கூண்டில் நிறுத்துவார்களா? என் உடல் நிலை சரியில்லாமல் போவதை உணரத் தொடங்கினாலும் நான் விட்டுக் கொடுக்கக்கூடாது“.

அவர் உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனது. அவரது தலைவலி மிகவும் மோசமடைந்தது. அவரது காதுகளில் இரைச்சலொலி பெருகியது. அரவணைப்பிற்காகவும் ஓய்விற்காகவுமான வேட்கை கட்டுக்கடங்காமல் வளர்ந்தது. ஸ்பிரின்ஸெல் கொண்டு வந்த கோப்புகளை பெரும் பிரயத்தனத்தோடுதான் அவரால் திறக்க முடிந்தது. அதிலிருந்த செய்திகளைப் படித்துப் பகுத்து வைத்தார். ஆனால் அவை அவர் கண்களுக்கு முன்னால் உருக்குலைந்து மிதக்கத் தொடங்கின. புரிந்து கொள்ளமுடியாத புள்ளி விவரங்கள் கூடிய ஒரு தாளைக் குனிந்து உற்று நோக்கி அதை ஆய்வதைப் போல பாவனை செய்து, நாடித்துடிப்பை அழுத்தி கைக்கடிகாரத்தின் துணை கொண்டு எண்ணத் தொடங்கினார்: தொண்ணூற்றி எட்டு. உடல் வெப்பம் இருக்குமோ? ஒருவேளை வெறும் பயம்தானா?

அவர் தன் வீட்டை அடைந்ததும் வேகமாக வெப்பமானியை எடுக்க ஓடினார். கால்மணி நேரத்திற்கும் மேலாக அதை தன் வாயில் வைத்திருந்தார். இறுதியாக வெளியில் எடுத்துப் பார்க்க போதுமான தைரியத்தைச் சேகரித்து பின் பார்த்ததும் மூச்சற்றுப் போனார்: நூற்றி இரண்டு.

மலேரியா மருந்தை நன்கு அளந்து தேவையான அளவு உட்கொண்டார். இரைச்சலொலியில் காதுகள் அதிர ஒவ்வொரு அசைவிலும் தலைவலி கூடிக்கொண்டே போக, அம்மதியம் அவர் தன் அலுவலகத்திற்குத் திரும்பச் சென்றார். ஆச்சரியம்: ஸ்பிர்ன்ஸெல் அவருக்காக அவரது மேசையருகில் காத்திருந்தான், தன்னுடைய பழிக்கும் பார்வையை அவர்மேல் நிலை குத்தியிருந்தான்: “ஹ்ஹே சார், நான் இப்படிச் சொல்வதற்கு என்னை மன்னிக்க வேண்டும், ஆனால் உங்கள் மதிய உணவின் போது நீங்கள் அளவிற்கு அதிகமாக மது அருந்திவிட்டீர்கள் போலிருக்கிறது… உங்கள் கண்கள் இவ்வளவு மோசமாக வெளுத்திருக்கிறதே, ஹ்ஹே!”

“இரண்டு குடுவைகள்தான், கண்டிப்பாக அதற்கு மேலே எடுத்துக் கொள்ளவில்லை,” தன்மீது வீசப்பட்ட பழியைப் புறந்தள்ளும் பாவனையில் சொன்னார் மொலினாஸ்.

“ஹ்ஹே.. அதுசரி, தலைவலி எப்படியிருக்கிறது?”

“சுத்தமாக போயே போச்சு,” சற்றும் தணியாத பதட்டத்துடன் சொன்னார் மொலினாஸ். காகிதக் குவியலிடையில் எதையோ பரபரப்புடன் துழாவி தனக்கு நிறைய வேலை இருப்பதைப் போல ஒரு காட்சியை அரங்கேற்றிக் கொண்டிருந்தார்.

ஸ்பிரின்ஸெல் அங்கிருந்து சென்றான், ஆனால் சற்று நேரத்திலேயே திரும்ப வந்தான். இப்படி இங்கே அடிக்கடி திரும்ப வருவதற்கான காரணங்களை யோசிப்பதையே அவன் வெகுவாக மகிழ்ந்து அனுபவித்தான். தன்னுடைய புதிர் கேள்விகளை வரிசையாகத் தொடர்ந்து அடுக்குவான்: கர்னல் தன் கழுத்தைச் சுற்றி எதற்காகக் கம்பளித் துண்டைச் சுற்றியிருக்கிறார்? அவருக்குச் சளி பிடித்திருக்கிறதா? அல்லது அவருக்கு இருமல் இருக்கிறதா? லேசாகக் குரல் கம்மியது போல் இருக்கிறதா?

மொலினாஸ் தன்மீது விழும் தாக்குதல்களைத் தொடர்ந்து தடுத்தபடியே இருந்தார் எனினும் அவர் சோர்வடைந்து போனார். ஸ்பிரின்ஸெலின் வார்த்தைகள் அவரது தலைக்குள் மணியோசையைப் போல எதிரொலித்தபடி இருந்தன. பெரும் எடை மிகுந்த ஈயக்குண்டு ஒன்று அவரின் பிடரியில் கட்டித் தொங்கவிடப்பட்டது போலிருந்தது அவருக்கு. நடுக்கம் ஒரு அலையென அவரைத் தாக்கியது.   நெஞ்சம் கூர்மையாகப் பற்றியெரிவது போன்றதொரு உணர்வு. நிச்சயமாக இது முழுமையான காய்ச்சல்தான். அதை யாரிடமும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவும் முடியவில்லை, நிலைமையை அது மேலும் மோசமாக்கிவிடும். அதுவும் அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்பதைத் தெளிவாகவே கண்டுபிடித்துவிட்ட அந்த உளவாளி ஈனன் ஸ்பிரின்ஸெல் அவர் இறுதியாக நிலைகுலைந்து சரிவது வரை கூட காத்திருக்கும் பொறுமையிழந்து கொண்டிருந்தான்.

இல்லை, அவர் தன்னை விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது. அதற்கடுத்த நாள், தன் உடலின் வெப்பம் நூற்றி மூன்றை நெருங்கியிருந்த போதிலும், தன் தலை உருக்கிய ஈய உருண்டை போலக் கனப்பதாகத் தோன்றினாலும், தன்னுடைய அலுவலக மேஜையில் வந்து அமர்ந்திருந்தார் கர்னல். “என்ன ஆச்சு சார், உங்கள் முகம் இப்படி செக்கச்சிவந்து இருக்கிறதே, ஹ்ஹே?”

“குளிரினால் இருக்கலாம்,” தளர்ந்துவிடக் கூடாது என்ற உறுதியுடன் பதிலளித்தார் கர்னல்.

“ஹ்ஹே, சார், நீங்கள் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். எதனால் உங்களுக்கு இப்படியொரு நடுக்கம் ஏற்படுகிறது?”

“நடுக்கமா? சுத்த பேத்தல்.”

“ஹ்ஹே சார், உங்களுக்கு உடம்புக்குச் சரியில்லையென்றால் எனக்கு உண்மையிலேயே வருத்தமாகத்தான் இருக்கும்.”

“அபத்தம்.. அபத்தம்..  தொண்டையில் வெறும் லேசான கரகரப்புதான்…” நூற்றிரெண்டு புள்ளி ஆறு, நூற்றிரெண்டு புள்ளி எட்டு. கர்னல் ஒரு ரோபோவின் ஒழுங்கைப் போல வழக்கமான நேரத்திற்குத் தொடர்ந்து அலுவலகத்திற்கு வந்தார், வேலைகளை அவருக்குக் கீழ் பணிபுரியும் ஆட்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்துவிட்டு தன்னுடைய மேஜையில் அசைவின்றி அமர்ந்து கொள்வார், வறட்டு இருமல்களால் வெடித்துத் துன்புறுவார்.

“ஹ்ஹே, சார், உங்களுக்குச் சுவாச நோய் வந்துவிட்டது போல் இருக்கிறதே, ஹ்ஹே?”

“இல்லையில்லை.., வெறும் தொண்டைப் பிரச்சினைதான். நான் முற்றிலும் நன்றாகவே இருக்கிறேன், உறுதியாகச் சொல்கிறேன்.”

நான்காவது நாள் அவர் கிட்டத்தட்ட வீழ்த்தப்பட்டார். “வாங்களேன் நாம் வெளியில் போய் ஒரு காஃபி சாப்பிட்டு வருவோம்,” தூண்டில் போட்டான் ஸ்ப்ரின்ஸெல். அவரை ஏதோ சோதனைக்குள்ளாக்கத்தான் இதைச் செய்கிறான் என்பது வெளிப்படை! வெளியே கடுமையான குளிர், கதகதப்பான அலுவலகத்திற்குள்ளேயே அவருடைய பற்கள் தந்தியடித்துக் கொண்டிருந்தன.

“அழைப்பிற்கு நன்றி. ஆனால் வேண்டாம். இன்று எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கிறது.”

“ஹே.. அதிக நேரம் ஆகாது: இரண்டே நிமிடங்கள்தான்.”

“இல்லை வேண்டாம், என் அன்புத் தோழனே…”.

“ஒருவேளை உங்களுக்கு உடம்பு முடியாமல் இருக்கிறதோ, ஹ்ஹே..?”

“இல்லை.. இல்லை. நான் நன்றாக இருக்கிறேன்.”

“ஹ்ஹே.. என்னை மன்னிக்கனும் சார். நீங்கள் ஏதோ வலியில் இருப்பதைப் போலக் காணப்பட்டீர்கள். அதனால்தான்….”

ஐந்தாவது நாள் அவரால் எழுந்து நிற்பதே சிரமமாகிப் போனது. காய்ச்சல் வந்த அவரது வேலையாட்களில் ஒருவர்கூட (இப்போது கணக்கு மொத்தம் பதினாறாகியிருந்தது) திரும்ப வரவேயில்லை. எங்கே இருக்கிறார்கள் அவர்கள்? என்ன ஆனது என்று தெரிந்து கொள்ள அவர்கள் வீடுகளுக்கு தொலைபேசியில் அழைத்தால், உறவினர்கள்தான் எடுக்கிறார்கள். எடுத்து, “அவர் இங்கு இல்லை” என்று மட்டும் பதிலளிக்கிறார்கள், மேலதிக விளக்கம் எதுவும் கொடுக்காமல். சிறையிலிருக்கிறார்களா? எங்காவது தலைமறைவாகியிருக்கிறார்களா? நாடு கடத்தப்பட்டார்களா? தனக்கு நிமோனியாதான் என்பதில் மொலினாஸ் உறுதியாக இருந்தார், ஆனால் மருத்துவரிடம் செல்வதற்கு அவருக்குத் தைரியம் இல்லை. நிச்சயமாக அவர் படுக்கையில் அனுமதிக்கும்படி அறிவுறுத்துவார் பின்னர் அமைச்சரவைக்கு அவரே தெரிவித்துவிடவும் வாய்ப்பிருக்கிறது.

ஆறாவது நாள். இருபத்தி நான்கு மேஜைகள் அத்தனையும் காலி: அவற்றை ஆக்கிரமித்திருந்தவர்கள் அத்தனை பேருக்கும் காய்ச்சல். ஸ்பிரின்ஸெல் முன்னெப்போதையும்விட அதிகம் பழித்துச் சுட்டுவதைப் போல வாய்பொத்திச் சிரித்தான்: “ஹ்ஹே, ஹே, அறிவுஜீவிகளின் மீது நம் தலைவர் அவநம்பிக்கை கொண்டிருப்பது அவ்வளவு தவறு என்று இனி சொல்லிவிட முடியாது அல்லவா! இந்த புகழ் பெற்ற சி.ப்.பில் இனி மீதமிருப்பது என்ன? வெறும் தகவல் பட்டுவாடா செய்யும் ஆண்கள், சுமை தூக்கிகள், கிளார்க்குகள்… எளிய ஆத்மாக்கள். அவர்கள்தான் முழு மனதுடன் விசுவாசமாக இருப்பவர்கள்… ஆனால் மேதைகள் அத்தனை பேரும் அடித்து வீழ்த்தப்பட்டுவிட்டார்கள். மேதைகள், அரசை வெறுப்பவர்கள்!… ஹ்ஹே ஹ்ஹே, சார், நீங்கள் மட்டும்தான் ஒரே விதிவிலக்கு. இன்னமும் அசராமல் தனித்து நிற்கிறீர்கள்!” ஸ்பிரின்ஸெல் கண் சிமிட்டினான், ‘நீங்கள் அதே கூட்டத்தைச் சேர்ந்த ஆள்தான், நீங்களும் விரைவில் போய் விடுவீர்கள்!’ என்பதை மறைமுகமாகச் சுட்டுவதைப் போல.

எட்டாவது நாள். எரியும் நிலக்கரிக் குவியலைப் போன்ற நெஞ்சோடும் நூற்றி நான்கை நெருங்கிவிட்ட உடற்சூட்டோடும், கர்னல் தன்னுடைய அலுவலகத்திற்குள் வழக்கமான நேரத்தில் நுழைந்தார். பேயைப் போன்று காட்சியளித்தார். இன்னும் சற்று நேரத்தில் ஸ்பிரின்ஸெல் வந்துவிடுவான் என்றும் அவன் கணைகளை தடுத்தாட வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றிய உடனே தனக்குள்ளே ஆழத்திலிருந்து சற்றே இனிக்கும் ஒரு அருவருப்பு மேலெழுந்தது… கை அலம்பும் வட்டிலில் நிறைந்து மேலெழும் நீரைப் போல மேலே மேலேவென அது எழுந்து வந்தது.

ஆனால் இந்தக் காலையில் ஸ்பிரின்ஸெல் நேரந்தவறி விட்டான். ஒருவேளை அவன் எனக்குக் காய்ச்சல் வந்துவிட்டது என்று தெரிந்து கொண்டிருக்கலாம். ஒருவேளை அவன் ஏற்கனவே இதைப் பற்றிய அறிக்கையைக் கொடுத்துவிட்டிருக்கலாம். எனக்கு பெரும் அவமானம் நேர்ந்துவிட்டது, எல்லாம் பாழாகிவிட்டது. அதனால்தான் அவன் இன்று வரவில்லை.

அதன்பிறகு சற்று நேரத்தில், அமைதியான வெற்று அறைகளைக் கடந்து காலடிச் சத்தம் தன்னை நோக்கி நெருங்கி வருவதைக் கேட்டார். ஸ்பிரின்ஸெல் அல்ல ஆனால் அவன் அடிமைகளில் ஒருவன், தகவல்கள் அடங்கிய கோப்புடன் வந்தான். “ஸ்பிரின்ஸெல் எங்கே?”, கேட்டார் கர்னல்.

அம்மனிதன் உடலசைவிலேயே தன் விரக்தியை வெளிப்படுத்தினான்: “அவர் இன்று வரவில்லை. அவர் வரப்போவதில்லை. அவர் படுக்கையில் இருக்கிறார்.”

“எதற்காக?”

“அவரின் உடல் வெப்பம் கட்டுக்கடங்காமல் எகிறிக் கொண்டிருக்கிறது.”

“யாருக்கு? ஸ்ப்ரின்ஸெலுக்கா?”

“அவருக்குக் காய்ச்சலும் கூட… மேல்மட்டத்தில் இஃதொரு முக்கியச் சம்பவமாகவும் பேசப்படுகிறது.”

“காய்ச்சலா? ஸ்பிரின்ஸெலுக்கா? என்னிடம் விளையாடாதே..”

“ஏன்? இதிலென்ன ஆச்சரியம்? அவர் நேற்றிலிருந்தே கொஞ்சம் நலமில்லாமல்தான் இருந்தார்.”

கர்னல் தன் நாற்காலியில் நிமிர்ந்து அமர்ந்தார். பெரும் நம்பிக்கையும் வாழ்க்கையின் பூரிப்பும் அவருள் தோன்றியது. அவர் பாதுகாப்பாகத்தான் இருந்திருக்கிறார், மிகப் பாதுகாப்பாக. அவர் வென்றுவிட்டார்! அந்த பரிதாபத்திற்குரிய உளவாளிதான் வீழ்ந்தான், அவர் அல்ல! மொலினாஸ் தற்போதே நலமாகிவிட்டதைப் போல உணர்ந்தார், நோய்க்கூறு எதுவுமில்லை, நெஞ்சில் பற்றி எரிந்த நெருப்பு தற்போதில்லை, உடல் சூடும் இல்லை. மோசமான கட்டத்தை கடந்தாகிவிட்டது.

ஆழமாக மூச்சை இழுத்து விட்டார். இத்தனை வருடங்களில் முதன்முறையாகக் கண்களை உயர்த்தி ஜன்னலை நோக்கினார். உறைந்த மேற்கூரைகளுக்கு அப்பால், தெள்ளத்தெளிவான நீலவானத்தின் அடியில், தூரத்துச் சிகரங்கள் பனிபோர்த்திய வெண்மையை மினுமினுத்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார். வெள்ளி முகில்கள் மெல்ல ஊர்ந்தபடி பூமியின் துயரங்களையெல்லாம் கடந்து மேலே மகிழ்வுடன் அசைந்தாடி மிதப்பதைப் போலத் தோன்றியது. அவர் அவற்றைப் பார்த்தார்: எவ்வளவு காலமாக அவற்றின் இருப்பை அவர் பொருட்படுத்தாமல் இருந்திருக்கிறார்? மனிதர்களாகிய நம்மிடமிருந்து அவை எவ்வளவு வித்தியாசமானவை, அவர் எண்ணினார். கடவுளே, எவ்வளவு பரிசுத்தம், எத்தனை அழகு!

---

^[1] Cipher – சிஃபர், மறையெழுத்து அலுவலகம்.

^[2] Decoder – குறிமுறை நீக்கி

***

நரேன்

லாவண்யா சுந்தரராஜன்

“நீங்கள் போட்டு அனுப்பிய திட்டம் நன்றாக இருக்கிறது. வெற்றிகரமாக அதைச் செயல்படுத்தி விடுவீர்கள் என்று நம்புகிறேன். ஏற்கனவே நொய்டா அலுவலகத்தில் நீங்கள் பொறுப்பெடுத்த பின்னர் காத்திருப்போர் பட்டியலிலிருந்து நான்கு நபர்களை வருமானம் ஈட்டும் நபர்களாக வெற்றிகரமான மாற்றியிருக்கிறீர்கள்.”

சுத்த ஆங்கிலத்தில் ஒரு பக்கத்துக்கும் மேல் எழுதப்பட்டிருந்த மின்மடலை மீண்டும் வாசித்தபடி காலந்தி குஞ்ச் தாண்டி கிரேட்டர் நொய்டா செல்லும் எஸ்பிரஸ் ஹைவேயில் தீபக் மற்றும் அவனுடன் வரும் இன்னும் மூன்று பேர் வரும் வண்டிக்காக, அபர்ணாவும் அவளுடன் இன்னும் இரண்டு பேரும் காத்திருந்தனர். அந்த மடலில் சாரம்சம் நிறுவனத்திற்கு எந்த புகாரும் தேவையில்லை, வேலையில் ஏமாற்றும் யாராக இருந்தாலும் மேலாளர் தன் ஆளுமையால் அவர்களை மனமாற்றி மலையைப் புரட்ட வேண்டும். வண்டியின் ஜன்னல் வழி வெளியே பார்த்தாள். அங்கே கையின் விரல்கள் போல மடல் விரிந்த கல்யாண முருங்கையின் அழகைப் பார்த்த வண்ணம் அதன் அழகில் நொடி நேரம் வியந்திருந்தாள். சாம்பல் தலை நாகணவாய் பறவை அந்த மலர்களை அப்படி இப்படி தலையைத் திருப்பி பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. இறக்கைகளை மடக்கி அமர்ந்திருந்த அந்த பறவையைப் பார்க்கும் போது எவ்வளவு சாது போல இருக்கிறது என்று நினைக்கும் போதே அது தனது இறக்கையை விரித்தது. அது அவ்வளவு பெரிய விசிறி போல விரியுமென்று அவளால் அதுவரை கற்பனை கூடச் செய்ய முடியவில்லை. இத்தனை விசிறியை அது எங்கிருந்து அடக்கி வைத்திருந்தது என்று எண்ணத் தோன்றியது. இறகை மடக்கி அமர்ந்திருக்கும் அந்த பறவை அமர்ந்த தோற்றத்தில் தீபக் போலவே இருந்தது. சோம்பலாக அமர்ந்த பறவையின் விரிசிறகு அபர்ணாவின் எண்ணத்தைக் கல்யாண முருங்கை மலர்களிலிருந்து வேறு எங்கோ விரட்டியது. பெங்களூரில் எப்படி நிம்மதியான வாழ்க்கை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தேன் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள். பத்தே நிமிடம் நடந்தால் அலுவலகத்தை அடைந்து விடுவாள். இங்கே ஒருநாளுக்கு நூற்று முப்பது கிலோமீட்டர் பயணிக்க வேண்டும். இடையே இப்படி வெட்டியான காத்திருப்பு வேறு. வெறுப்போடு மீண்டுமொரு முறை மின்மடல்களை பிரித்துப் பார்க்கலானாள்.

காஜியாபாத்திலிருந்து வரும் வண்டி வந்து சேர்ந்தது. அந்த வண்டியில் பயணித்தவர்கள் இறங்கி அபர்ணாவும் மற்றவர்களுமிருந்த வண்டியில் ஏறினார்கள். அபர்ணா பார்வையாலேயே “என்ன தீபக்.. தினம் நாங்க வந்து இருபது நிமிஷமாவது காத்திருக்கோம்” என்று கேட்பது போல் கடுமையாக்கப் பார்த்தாள். தீபக் அலட்சியமான பார்வையொன்றை வீசிவிட்டு அபர்ணாவைக் கடந்து போய் அமர்ந்து கொண்டான். அவனைப் பார்க்க அப்படியே தூங்கி எழுந்து வந்தவன் போலிருந்தான். பல் மட்டுமே துலக்கி முகச்சவரம் செய்திருந்தான். குளிப்பது கூட அலுவலகத்தில் அவன் கணக்குப்படி அலுவலகத்துக்காக எட்டு மணி செலவழிக்க வேண்டும். அதில் போக்குவரத்து முதல் அலுவலகத்துக்காக தயாராவது வரை எல்லாம் அடக்கம். அந்த எட்டுமணி நேரத்தைத் தவிர பிறநேரம் எல்லாம் அவன் உற்சாகமாக இருப்பதாக அபர்ணா வந்த புதிதில் ஒருமுறை சொன்னான். பயனாளர் நேர்முகத்துக்கு படிப்பதும், அவர்களது அலுவலகத்தில் போய் வேலை செய்வதும் தனக்கு இடக்கையில் சொடக்கு போடும் வேலை போன்றது. எளிமையானது என்று சொல்ல இடர்கரடக்கலாக அவன் உபயோகித்த மொழியும் அதன் பிரயோகமும் அபர்ணாவை அவனிடமிருந்து விலக்கி வைத்தது. பொதுவாக தன்கீழ் பணியாற்றும் எல்லோரிடமும் நட்புடன் பழகுவது போல தீபக்குடன் பழக முடியவில்லை. தீபக் இதை பணித்தலைமைத் திமிர் என்று சொல்லி வருவதாகவும் சகபணியாளர்களின் பேச்சிடை அவளுக்கு தெரிந்தது

“இன்னிக்கும் செக்டர் பதினாறில் ஒரே கூட்டமோ?” என்று தீபக் ஏறுவதற்கு முன்பே வண்டியில் ஏறும் பாலகிருஷ்ணாவிடம் கேட்டாள். தீபக்கிற்கு தமிழ் புரியாது. ஆனாலும் அவனது செவி மடல்கள் ஓசைக்கு விடைக்கும் பூனையின் காதுகள் போல் விரைத்து அவர்கள் என்ன பேசுகின்றார் என்பதை அறியத் துடித்தது. தினேஷ் காலை வணக்கம் சொல்லி அமர்ந்தான்.

“அவன் பார்த்துட்டே இருக்கான் சீஃப், இன்னிக்கும் அங்கே தான் நேரமாச்சு. அதுக்கு அப்பறம் டிராபிக்”

“புரியுது. விரைவில் இதுக்கு தீர்வு பண்றேன்”

வண்டி எக்ஸ்பிரஸ் ஹைவேயில் 120 கி.மீ வேகமெடுத்தது. தீபக் மட்டுமில்லாது, வண்டியிலிருக்கும் மற்ற அனைவருமே சமீபத்தில் அவர்களது ஒப்பந்த வேலை முடிந்து நிறுவனத்து வருமானம் ஈட்டுபவர்கள் பட்டியிலிருந்து வெளியேறியவர்கள் அல்லது புதிதாக வேலை எடுக்கப்பட்டவர்கள். எல்லோருமே நிறுவனத்துக்கு வருமானம் ஈட்டித்தரக் காத்திருப்போர். வருமானம் ஈட்டும்போது அவர்களது சம்பளத்தைப் போல ஐந்து மடங்குக்கு மேலாக கட்டணம் வசூலித்துக் கொள்ளும். நிறுவனத்துக்கு வருமானம் ஈட்டித் தராத ஒவ்வொரு நாளும் செலவு சுமை காரணமாக நிறுவனம் அவர்களை உன்னிப்பாகக் கண்காணிக்கும். அவர்கள் அனைவருக்கும் அபர்ணா புதிய தொழில் நுட்பங்களை சொல்லிக் கொடுத்து புதிய ஒப்பந்தத்தில் நிறுவனத்தின் வரவு கணக்காக விரைவில் மாற்ற வேண்டும். அது எவ்வளவு சீக்கிரம் செய்ய முடிகிறதோ அதை வைத்துதான் அவளது செயல்திறன் கணக்கெடுக்கப்படும். பெங்களூரில் இருந்தவரை இதுபோன்ற ‘அச்சார்ட் கிரியேசன் புரஜெட்’ என்ற நிறுவனத்துக்கு வரவு ஈட்டும் மனிதவளங்களை உருவாக்கும் பயிற்சி திட்டங்கள் பலவற்றை மிகவும் வெற்றிகரமாகச் செய்திருக்கிறாள். அதற்காக விருதெல்லாம் வாங்கியிருக்கிறாள். நிறைய தொழிற்நுட்ப கட்டுரைகளை எழுதி பத்திரிக்கைகளில் நிறுவனத்தின் வழியே பிரசுரித்திருக்கிறாள். திருமணமாகி ஓரிரு ஆண்டுகள் கணவனுக்கு பெங்களூர் வேலை எதுவும் சரியாக அமையாத காரணத்தால் அவள் கணவன் பணிபுரியும் குர்கவுன்னில் வசிக்க முடிவு செய்து, கிரேட்டர் நொய்டாவுக்கு மாற்றல் வாங்கிக் கொண்டு வந்தாள். பெங்களூரில் ஒப்பந்தம் முடிந்து வெளியே வரும் நபர்கள் அனைவருமே ஆவலோடு கற்பார்கள். அங்கே நிறுவனங்களும் அதிகம். உடனடியாக வேறு ஒப்பந்தந்ததுக்கு போய் விடுவார்கள். இங்கே நிலைமை வேறு மாதிரி.

முதல் நாள் கிரேட்டர் நொய்டா அலுவலகத்தில் நுழைந்ததும் அது பெங்களூர் அலுவலகத்தில் அவளுடைய தனியறையை விடச் சற்றே பெரியதாக இருந்ததைப் பார்த்ததுமே அவளுக்கு அந்த அலுவலகத்தின் மீது எந்த மதிப்பும் வரவில்லை. மேலும் அங்கிருந்த ஓரிருவரைத் தவிர மற்ற அனைவருமே கற்பதில் அதிகம் கவனம் செலுத்தவில்லை. எவ்வளவு நாள் காத்திருப்பு பட்டியலில் இருந்தால் என்ன எனக்கு தான் சம்பளம் வருகிறதே என்பது போல அவர்களது நடவடிக்கைகள் அதிக அசட்டைத்தனமாக இருந்தது. அந்தக் கட்டிடத்தில் மனிதவள உருவாக்கத் திட்டப் பயிற்சிக்கு மொத்தமே எட்டுபேர் தான் இருந்தனர். வருமானம் ஈட்டுபவர் பட்டியலில் பன்னிரண்டு பேர் இருந்தனர். ஒப்பத்திலிருக்கும் நபர்கள் பயனாளர் அலுவலகத்திலேயே சென்று வேலை பார்ப்பார்கள். அபர்ணாவையும் சேர்த்து ஒன்பது பேருக்கு அப்படியொரு தனி அலுவலகம் அமைக்கப்பட்டிருந்ததே பெரிய விஷயம் தான். பெங்களூரில் அவர்களது நிறுவனத்துக்கு சொந்தமாக மிகப்பெரிய கட்டிடம் இருந்தது. அது மட்டுமல்லாமல் பெங்களூரின் பல இடங்களில் அவர்களுக்கான அலுவலங்கள் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் கிரேட்டர் நொய்டா கிளை மிகப் புதிதாகத் தொடங்கப்பட்டிருந்தது. ஒரே ஒரு நிறுவனத்துடன் மட்டுமே ஒப்பந்தப் பணி நடந்து கொண்டிருந்தது. கிளை விரிவடையும் வரை எல்லோருமே வெப்ப நாற்காலியிலே அமர்ந்திருக்க வேண்டும். அதைப் பற்றிய எந்த சிந்தையுமே இல்லாமல் சிலர் இருப்பது அவளுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. மென்பொருள்களைத் தயாரிக்கும் நிறுவனத்தில் நேரடியாகப் பணிபுரிபவர்கள் ஒருமுறை வேலைக்குள் நுழைந்து விட்டால் போதும். ஆனால் ஒப்பந்தப் பணியில் அமர்த்தப்படும் பணியாளர்கள் ஒவ்வொரு முறையும் புதிதாக நிறுவனத்துக்குப் போவது போல நேர்முகத்தில் தேர்வெடுக்க வேண்டும். எல்லா பரீட்சைக்கும் கடைசி நேரத்தில் படித்துத் தேர்வெழுதித் தேறிவிடலாம். ஆனால் பணம் தரும் முதலாளிகள், நிறுவனர்களை அவ்வளவு சுலபமாக ஏமாற்ற முடியாது.

அபர்ணா நோய்டா கிளைக்கு வரும் முன்னர் தீபக் ஒருமுறை பயனாளர் நிறுவனத்தில் நடந்த நேர்காணலில் நல்ல மதிப்பெண் எடுத்திருந்தான். ஆனால் அது மட்டும் போதுமா, இதென்ன இடக்கையில் சொடக்கு போடும் வேலையா? வேலையில் அவனது நேர்மையற்ற போக்கை எப்படியோ கண்டறிந்து நெக்கு சாக்கு சொல்லி சொந்த நிறுவனத்திற்கு திருப்பி அனுப்பி விட்டார்கள். அவனது வேலை செய்ய மறுக்கும் சோம்பேறித்தனத்துக்கு அது மிக வசதியாகப் போய்விட்டது. மேலும் அங்கே இருந்த மற்றவர்களை விட மூத்த பணியாளர் என்ற விதத்தில் அலுவலகத்தின் முழுப்பொறுப்பும் அவன் கையிலிருந்தது. பெங்களூரிலிருந்து கைப்பயிற்சி படிப்பித்தல் எல்லாம் அவெந்திகா மேற்பார்வையில் நடந்து கொண்டிருந்தது. அவெந்திகாவும் அவனும் ஒரே மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். ஆகவே எப்படியோ ஒத்துப்போய் விட்டதோ அல்லது அவன் மிகத் திறமையாக இங்கே நடக்கும் விஷயங்களை மாற்றிச் சொன்னானோ தெரியாது. அபர்ணா வந்ததும் முதலில் ஒவ்வொரையும் படிக்க வைக்க, வேலை செய்ய வைக்க பெரும் முயற்சி எடுக்க வேண்டியிருந்தது. அவன் தன்னுடைய சோம்பேறித்தனத்துக்கு உகந்தவாறு எல்லோரையும் உருவாக்கி வைத்திருந்தான். அவர்களது மனநிலையை மெல்ல மெல்ல மாற்றி, நேர்முகத்துக்கு தயார் செய்ய பெரும் முயற்சியெடுக்க வேண்டியிருந்தது. எல்லோரும் செய்தால் ஒருவாரத்தில் முடியும் வேலையெல்லாம் பல வாரங்களுக்கு நீண்டது. இதை சரிசெய்ய முதலில் தீபக்கை சரிசெய்ய வேண்டுமென்று அபர்ணாவுக்கு புரிந்து தான் மேலாளரின் உதவியை கேட்டபோது அவர் அவளது ஆளுமையை நிறுவச் சொல்கிறார். பேசி சரிசெய்யப் பார்ப்போம் என்று நினைத்தாள்.

மென்பொருட்களுக்கு விற்பனை செய்து வருமானம் ஈட்டாமல், மனிதவளங்கள் வருமானம் ஈட்டித் தருவதையே நம்பியிருக்கும் நிறுவனங்களில் எழுபது சதவீதம் பேருக்கு மீதமிருக்கும் முப்பது சதவிகிதம் ஆட்களே சம்பாதித்துக் கொடுப்பார்கள். அதனால் வேலைக்குக் காத்திருப்பவர்களுக்கு வருமானம் ஈட்டித் தருபவர்களுக்கு கிடைப்பது போல மரியாதையோ, பெரிய வசதிகளோ கிடையாது. அபர்ணாவும் பிறரும் இருந்த அலுவலகம் அவர்களின் பணியாளர் நிறுவனத்துக்கு மிக அருகிலிருந்தது. அந்த இடம் அதிகமும் பாதுகாப்பற்ற இடமாக இருந்தது. கிரேட்டர் நொய்டா குற்றங்கள் சர்வ சாதாரணமாக நடந்து கொண்டிருந்தது. வழிப்பறியும் துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொல்வதும் அடிக்கடி நடந்தது. இருந்தாலும் வாடகை குறைந்த இடமென்பதால் அங்கே அலுவலகத்தை தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்கள். வருமானம் ஈட்டுவோர்க்கு வந்துபோகத் தனியாக வண்டி வசதியெல்லாம் செய்து கொடுக்கப்படும். நொய்டா கிளையின் காத்திருப்போர் பட்டியலில் இருக்கும் எட்டு நபர்களும் குர்காவுன், ப்ரிதாபாத் மற்றும் காசியாபாத் பகுதிகளிலிருந்து வந்தனர். அவ்விடங்கள் எல்லாம் வகைக்கொரு திசையில் இருந்தது. காலந்திகுஞ்ச் அருகில் மூன்று ஊர்களிலிருந்து வரும் பாதைகள் ஒன்று சேரும். அதுவரை வெவ்வேறு வண்டியில் வந்து அந்த இடத்திலிருந்து ஒரே வண்டியில் பயணத்தால் செலவு மிச்சமென்று எல்லோருக்கும் பாதி வழிக்கு மேல் ஒன்றாக பயணிக்க ஒரு வண்டி மட்டுமே கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. இது கொடுத்ததே பெரிய விஷயம். பல கட்ட மடல்களை அபர்ணா எழுதிய பின்னரே கொடுக்கப்பட்டது. அங்கே சாலையில் அதிவேகத்தில் விரையும் வண்டிகளைப் பற்றியும், பொதுமக்கள் பயணம் செய்யும் வாகனங்களில் வந்தால் அலுவலகம் வந்துசேரும் வழியில் இருக்கும் பாதுகாப்பின்மை பற்றியும் எழுதி இந்த வாகன ஏற்பாடுகளைச் செய்திருந்தார்கள். அது சரியாக இயங்கவில்லை, சரியான நேரத்துக்கு அலுவலகம் அடையவில்லை என்று நிலைய தலைமையில் இருக்கும் அவளே எழுதி போட்டால் அவ்வளவு தான். வாகன வசதி ரத்து செய்யப்படும். வருமானம் ஈட்டும் வேலைக்கு போக வேண்டும் என்ற அக்கறையற்ற பொறுப்பற்ற சகபயணிகள் பற்றி யோசித்துக் கொண்டேயிருந்த போது அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தது.

அலுவலகம் இருந்த அந்த பெரிய வளாகத்தில் நுழைவாயிலின் முதற்கட்ட சோதனைக்காக வண்டி நின்று கொண்டிருந்தது. பார்க்கக் கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியூட்டும் வண்ணக் கண்ணாடியைச் சுவர் முழுவதும் ஒட்டி வைத்திருந்தார்கள். பார்க்க அழகான கண்ணாடி மாளிகை போலிருந்த அந்த பெரிய கட்டிடத்தில் ஏழாம் மாடியில் ஒரு கோடியில் அவர்கள் அலுவலகம் இருந்தது. வண்டி கட்டிடத்தை வலமாக ஒரு சுற்று சுற்றி கீழ்தளத்திலிருந்த வாகனம் நிறுத்தி வைக்கும் இடத்தை அடைந்தது. அங்கிருந்து அனைவரும் மின்தூக்கியை நோக்கி நடந்தனர். தீபக் வண்டியிலிருந்து கடைசியாக இறங்கி ஏதோ தேடுவது போலப் பாசாங்கு செய்து கொண்டிருந்தான். தினம் புகைத்துவிட்டு மேலே வரவே கணிசமான நேரத்தைக் கடத்துவான். மெதுவாக நடந்து வந்து சேர்ந்தான். அபர்ணா மின்தூக்கியின் கதவுகள் அவன் வருகைக்காகப் பிடித்து வைத்திருக்க சொன்னாள். மின்தூக்கியை விட்டு இறங்கியதும் அவன் நேராக ஒப்பனையறையை அடைந்தான். அபர்ணா கண்ணாடித் தடுப்புகள் கொண்டு அமைக்கப்பட்ட அவளுடைய அறைக்குச் சென்றாள். அங்கே கைப்பை மற்றும் சாப்பாடு பைகளை வைத்து விட்டு, ஒப்பனையறைக்குள் நுழைந்த போது, பக்கத்திலிருந்த ஆண்கள் ஒப்பனையறையிலிருந்து புகை மண்டலம் வெளியேறிக் கொண்டிருந்தது. ஜன்னல் வழியாக பெண்கள் ஒப்பனையறையிலும் அது அத்துமீறி நுழைந்திருந்தது. ஆண்கள் ஒப்பனையறைக் குளியலறையிலிருந்து தண்ணீர் கொட்டும் சப்தம் கேட்டது. தீபக்தான் குளித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அவன் குளித்து முடித்து அலுவல மேசையை அடைவதற்கு குறைந்தபட்சம் அரைமணி நேரத்துக்கு மேலாகும். எரிச்சலோடு தனது இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தாள் அபர்ணா.

“இனி தினமும் 9.30 நிமிடத்துக்குத் தினசரி முன்னேற்றங்களை பகிரும் சந்திப்பு இருக்கும். ஆகவே எல்லோரும் அலுவலகத்தில் 9.20-க்கு இருக்க வேண்டுமென்று” என்று அனைவருக்கும் ஒரு மடலை அனுப்பினாள். தீபக்கிற்கு தன்னை வந்து சந்திக்குமாறு தனிமடலொன்றை அனுப்பினாள். இன்று ஒவ்வொருவருக்கும் என்னென்ன படிக்கச் சொன்னோம் என்னென்ன படித்து முடித்தோம், அது இயக்கவிதி முறைகளைப் பரிசோதிக்கும் சிறு அளவிலான கணினிக் கூறுகளை, விளக்கங்களை எழுதி வைத்தார்களா என்பதை அவரவர் மேசைக்குச் சென்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தீபக் வருவது தெரிந்தது, அவன் நாற்காலிக்கு எதிர்புறமிருந்தவர்களிடம் பணி ஆலோசனையில் இருந்தாள் அவள், என்றாலும் தீபக்கின் கணினியை அவளால் பார்க்க முடியும். அவள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்று தீபக்கிற்கும் தெரியும். அவன் தனது கணினியைத் திறந்தான். அரை நிர்வாணமான புகைப்படம் ஒன்று திறந்ததை வேகமாக மூடினான். அவள் தற்சமயம் அனுப்பிய மடலைத்தான் படித்தான். நாற்காலியை வேகமாக பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு, தனது தோழியை அழைத்துக் கொண்டு காப்பி குடிக்கும் பகுதிக்குச் சென்றான். “இவ எல்லாம் எனக்கு புகை போல, ஃப்பு என்று ஊதித் தள்ளிவிடுவேன்” என்று பிஹாரியில் சத்தமாகச் சொன்னபடி நடந்தான். அர்ச்சனா தற்போது தான் தட்டுத்தடுமாறி ஹிந்தியில் பேசக் கற்றுக் கொண்டிருந்தாள். சில ஹிந்தி எழுத்துகளையும் கற்று எழுத்துக் கூட்டி போஸ்டர்களை வாசிப்பது தான் அவளுடைய நீண்ட பயணத்தின் பொழுதுபோக்கு. பிஹாரியில் தீபக் பேசியது ஓரளவு அவன் முகபாவனையிலும், வாயை ஊதிக்காட்டியதிலிருந்தும் அவளை துச்சமாக தூசி போல நினைத்து ஏதோ சொல்கிறான் என்பதாகப் புரிந்தது. அபர்ணாவின் முகம் கடுப்பாகியது. பாலகிருஷ்ணனும் “என்ன இப்படி கேவலமா இருக்கான்” என்றான். தினேஷ் கொஞ்சம் பயந்து போயிருந்தான். “நாம வேலைய பார்ப்போம். அவனுக்கு விரைவில் சிக்கல் புரியும்” என்றபடி காப்பி குடிக்கும் பகுதியைப் பார்த்தாள். அங்கிருந்து கண்ணாடிக் கதவுகள் வழியே அந்த இடத்தைப் பார்க்க முடியும். தீபக் அங்கே கைகளை ஆட்டி ஆட்டி வேகமாகக் கோபமாய் தனது நண்பனுடன் பேசிக் கொண்டிருப்பது போல தெரிந்தது. முக பாவனைகள் கொஞ்சம் தெரிந்தாலும் என்ன பேசிக்கொண்டார்கள் என்று கேட்கவில்லை.

அபர்ணா அடுத்தடுத்த நபர்களிடம் என்னென்ன பிரச்சனைகளென்று கேட்டு அருகிலேயே இருந்து சரிசெய்து கொண்டிருந்தாள். வேலை கவனத்தில் அவளுக்கு தீபக் மீண்டும் தனது இருக்கை வந்தானா என்ன என்று கவனிக்க நேரமில்லை. மணி பதினொன்றரை ஆயிற்று. அபர்ணா காப்பி குடிக்கப் போனபோதும் தீபக்கும் அவன் தோழியும் பேசிக் கொண்டிருந்தவர்கள் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு தனது இருக்கைக்குக் கிளம்பத் தயாரானார்கள். அபர்ணா காப்பி தயாரிக்கும் இயந்திரத்தில் கோப்பையை வைத்து கபே லேட்டோ என்று எழுதப்பட்ட பொத்தானை அழுத்தினாள். பாதிக் கோப்பையே நிறைந்திருந்தது.

“இதில் பால் நிறைக்கவில்லையா?”

பதில் சொல்லாமல் உதவியாளன் தீபக் இருந்த இடத்தை நோக்கினான். அவனும் இவன் கண்களை நோக்கிவிட்டு தனது கணினியில் ஏதோ செய்வது போல குனிந்து கொண்டான். குளிர்சாதனப் பெட்டியைப் பார்த்தாள். அது காலியாக இருந்தது. இதற்குக் கொடுக்கப்படும் வாடகைக்கேனும் இதில் ஏதேனும் வாங்கி வையுங்கள் தோழா என்று ஹிந்தியில் சொல்லிவிட்டு தனது இருக்கையை அடையும் முன்னர், தீபக் அருகே சென்று பார்க்கும் போது அவள் கையில் காப்பி கோப்பையில் இன்னும் கொஞ்சம் காப்பி மிச்சமிருந்தது.

“தீபக் என்னுடைய அலுவலகத்துக்கு வந்து பார்க்கச் சொன்னேன்.. நீங்கள் இன்னும் காலை காப்பியே முடிக்கவில்லையா”

“நான் வந்தேன். நீங்கள் பிறரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தீர்கள். உங்கள் அலுவலகத்தில் இல்லை.”

“சரி இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களில் வந்து பாருங்கள்”

அதற்குள் உதவியாளன் பால் நிறைத்து விட்டதாகச் சொன்னான். மீண்டும் காப்பி குடிக்குமிடத்துக்குச் சென்றாள் அபர்ணா. காப்பிக் கோப்பையைக் காப்பி தயாரிக்கும் இயந்திரத்தின் காப்பி வழங்கும் குழாய் அருகே வைத்துவிட்டு அந்த விலையுயர்ந்த நவீன காப்பி இயந்திரத்தையே பார்த்த வண்ணமிருந்தாள். அந்த காப்பி தயாரிக்கும் இயந்திரத்துக்கு மாத வாடகை அதன் விலையில் பாதியிருக்கும். அது மட்டுமில்லாமல், அங்கிருக்கும் நாற்காலி, மேசைகள், குளிர்சாதனப் பெட்டி எல்லாமே வாடகைக்கே எடுக்கப்பட்டிருந்தது. தீபக் நொய்டா கிளையின் முதல் ஊழியர் என்பதால் நிறுவன மேலிடம் சில விஷயங்களுக்கு அவன் உதவியை நாடியிருந்தது. அதை சாதகமாகக் கொண்டு சாமார்த்தியமாகப் பேசி ஒப்பந்தங்களைத் தனது சொந்தக்காரருக்கு வாங்கிக் கொடுத்திருந்தான் என்று அங்கிருந்தவர்கள் சொன்னார்கள். ஆனால் அவனைக் கேட்டால் இதற்கும் அவனுக்கும் எந்த சம்பந்தமுமே இல்லை என்பான்.

மீண்டும் தன்னுடைய அறைக்கு வந்த போது தீபக் அவனுடைய இடத்தில் இல்லை அவன் சரியாக 11.45-க்கு உடற்பயிற்சி நிலையத்துக்குச் செல்வான். எல்லா கணினி சேவை நிறுவனங்களில் தனது பணியாளர்களின் உடல்நலம், மனநலனில் மிகுந்த கவனம் கொண்டிருக்கும். அவர்களுடைய நிறுவனமே ஒரு உடற்பயிற்சி நிறுவனத்தோடு ஒப்பந்தம் போட்டு கணிசமான தொகையைக் கொடுத்து பணியாளர்களை அவர்கள் இடத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல வாகன வசதியோடு ஏற்பாடு செய்யும். அப்படிப்பட்ட உடற்பயிற்சி நிறுவனங்களும் தங்கள் வியாபாரத்தை விருத்தி செய்து கொண்டிருந்தனர். இருக்கும் வேலைகளைச் சரியாகச் செய்தால் அங்கே போக நேரம் ஒதுக்கக் கூட முடியாது. வருமானம் ஈட்டும் ஊழியர் யாருமே அங்கே எட்டிப் பார்ப்பதில்லை. சில சமயம் அபர்ணா அங்கே போய் வருவதுண்டு ஆனால் தினமும் போவது கடினம். தீபக் அங்கே கிளம்புவதில் நேரம் தவற மாட்டான்.

மைக்ரோ வோவனில் மதிய உணவைச் சூடுசெய்யக் கொடுத்தனுப்பி விட்டு அலுவலகத்தினுள் அபர்ணாவின் குழு கைப்பயிற்சிக்காக தயார் செய்த தகவல் பரிமாறும் செயலி மூலம் தீபக்கிற்கு மடல் அனுப்பினாள். “காலையிலேயே சொன்னபடி என்னை நீங்கள் இன்னும் வந்து சந்திக்கவில்லை. இன்று அனைவரிடம் வேலை சார்ந்த விஷயங்களைப் பேசி முடித்து விட்டேன். தற்சமயம் மதிய சாப்பாடு நேரமாகி விட்டது. ஆகவே மதிய உணவு முடிந்ததும் கட்டாயம் வந்து பார்க்கவும்” என்று அனுப்பினாள். அதை அவன் வாசித்து விட்டது தெரிந்தது. ஆனாலும் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. தீபக் தனது மதிய உணவு டப்பாவை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பியிருந்தான். அபர்ணாவின் உணவு அப்படியே சூடாக்கப்படாமல் திரும்பி வந்தது.

“மைக்ரோ வேவ் வேலை செய்யல மேடம்”

“நேத்தும் இதுதானே சொன்னீங்க ஏன் வேலை செய்யவில்லை, சரிசெய்யச் சொல்ல வேண்டியது தானே”

“…”

“என்ன பாக்கறீங்க? நீங்க தானே இதெல்லாம் சரியா இருக்கான்னு பார்த்து வைக்கனும்”

“…”

“ஏதேனும் சாதனம் வேலை செய்யலைன்னா சரிசெய்ய ஆள கூப்பிட வேண்டியது தானே”

“தீபக் சாரின் அண்ணனிடம் பேசி நாளைக்குள் சரி செய்கிறேன்”

“நாளைக்குள் சரியாகவில்லை என்றால் நான் மேலிடத்துக்குப் புகார் அனுப்பி விடுவேன்”

“நேற்று கேட்ட போது நீங்கள் மட்டும் தானே அதனை உபயோகிக்கிறீர்கள் என்று சாரின் அண்ணா சொன்னார்”

“சரி. இனி அதை யாரும் உபயோகிக்க வேண்டாம் என்று எழுதி ஒட்டி விடுங்கள். இனி அதற்கு மாத வாடகை தரவேண்டாமென்று மேலிடத்துக்கு எழுதி விடுகிறேன். சாருடைய அண்ணாவை வந்து அந்த கருவியை எடுத்துச் சென்றுவிடச் சொல்லுங்கள்”

அவள் நினைத்தபடி அந்த உதவியாளன் நேராகச் சென்று தீபக்கிடம் பேசினான். அதற்கு அவன் என்ன சொன்னான் என்று கவனிக்கும் ஆர்வம் அபர்ணாவுக்குக் கொஞ்சமும் இல்லை. அவளது மதிய உணவை அவள் தடுப்பறைக்குள்ளே முடித்துக் கொண்டு அடுத்த நாள் அவளுடைய குழுவிற்கும் கொடுக்கப்பட வேண்டிய திட்டங்களைத் தயாரிப்பதில் ஆர்வமானாள். மதிய சாப்பாட்டை ஆற அமர முடித்து விட்டு கிட்டதட்ட மூன்று மணிக்குத் தனது இருக்கைக்கு வந்தமர்ந்தான் தீபக். அதன் பின்னர் அங்கிருந்து மெல்ல ஊர்ந்து வந்து அபர்ணாவின் அறைக்கதவை மெல்லத் தட்டினான்.

“நான் உள்ளே வரலாமா?”

“வாங்க தீபக்.. சில முக்கிய முடிவுகளை சீஃப் எடுக்கச் சொல்லியிருக்கார்.”

“..”

“நாளை முதல் தினத்தொடக்கத்தில் சந்திப்பு இருக்கும். முதல் நாள் செய்த வேலை, அன்று திட்டமிட்டிருக்கும் வேலை இதற்கான முழு தெளிவு உங்களுக்கு இருக்க வேண்டும். இதோ இந்த எல்லா வேலைகளும் பாக்கியிருக்கின்றன. இதில் எதை வேண்டுமானாலும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். எடுத்துக் கொண்டு நீங்களே எவ்வளவு நாள் ஆகுமென்று சொல்லலாம். அதே திட்டப்படி நாம் தினம் அந்த வேலை முடிந்ததா என்று பார்க்க வேண்டும்”

“…”

“முக்கியமாக காலை 9.30-க்கு அந்த சந்திப்பு நடக்க வேண்டும்”

“அபர்ணா நாம் அலுவலகம் அடைவதே 10.30 தானே”

“ஆம். இனி அதை ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னர் தொடங்கச் சொல்லி சிஃப் உத்தரவு”

“10.30-க்கு வந்தாலே என்னால் நீங்கள் கொடுக்கும் எல்லா வேலைகளையும் செய்துவிட முடியும். அதுவும் எல்லாம் படிப்பது. எப்போதாவது தான் கோட் எழுத வேண்டியிருக்கும்”

“இல்லை. இப்போது நான் நிர்மாணித்திருக்கும் திட்டத்தில் தினம் கோட் எழுதும்படி இருக்கும். கம்பிளிட் ஸ்டாக் எழுதப் போகிறோம். ரொம்ப ஸ்வாரஸியமாக இருக்கும்”

“என்ன செய்தாலும் கிளையெண்ட் இன்டெர்வியு அப்போது என்ன கேட்பார்கள் என்று கேட்டுப் படித்தால் போதுமானது தானே”

“இல்லை.. இனி அப்படியில்லை. இங்கே இருக்கும் மட்டும் புதிது புதிதாகப் படிக்கவும், செயலிகள் செய்யவும், அவற்றை பொது நடைமுறையில் பயன்படுத்தும் விதத்தில் கஸ்டமர் புரஜெட் போலவே செய்ய இருக்கிறோம். உதாரணத்துக்கு நாமே உருவாக்கிய ஷாட் பாக்ஸ் போல”

“உங்களுக்கு 7.15-க்கு கிளம்ப வேண்டியிருக்குமே.”

“அது பற்றி நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாமென்று நினைக்கிறேன். நமது சந்திப்பு 9.30-க்கு தொடங்க வேண்டும். அதற்கு நமது வண்டி இங்கே 9.20-க்கு வந்து சேர வேண்டும். அதாவது உங்கள் வண்டி எக்பிரஸ் ஹை-வேயில் 8.45 இருக்க வேண்டும்”

“அதை என்னிடம் ஏன் சொல்கின்றீர்கள்”

“எல்லோரிடமும் சொல்லியாச்சு. தனித்தனி மடலில் சொல்லி அனுப்பி விட்டேன். உங்க வண்டியில் நீங்க தான் சீனியர். ஆகவே இதனை நீங்கள் தான் வழிநடத்த வேண்டும்.”

“என்னால் முடியாது”

“ஏன்”

“எல்லோரும் நேரம் கடத்துவார்கள். அவர்களை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியாது”

“தீபக் நீங்கள் கிட்டத்தட்ட ஆறு வருட அனுபவம் கொண்டவர். ஓரிரு ஆண்டுகளில் அடுத்த படிக்கு உயர வேண்டும். உங்கள் ஆளுமைத்திறன் இதிலிருந்து தானே கண்காணிக்கப்படும். உங்களால் முடியும்”

“இல்லை அபர்ணா. எங்கள் பாதை போக்குவரத்து மிகவும் அதிகம் எங்களால் 8.45-க்கு அங்கே வரமுடியாது. என்னுடைய நிலையத்திலிருந்து 7.45-க்கு நான் கிளம்ப வேண்டியிருக்கும்.”

“உங்களை விட அரைமணி முன்னர் நான் கிளம்ப வேண்டியிருக்கும்”

“இல்லை என்னால் முடியாது.”

“சரி இதனை எனக்கு மடலில் எழுதி அனுப்புங்கள்”

“ஏன் அனுப்ப வேண்டும்”

“நான் சிஃபுக்கு சொல்ல வேண்டும். என்னால் 9.30-க்கு தினம் தொடக்கச் சந்திப்பை நடத்த முடியாதற்குக் காரணமாகக் காட்ட வேண்டும்”

“…”

“சரி நேற்று என்னென்ன வேலை செய்தீர்கள். இன்று என்ன செய்தீர்கள் என்றும் ஒரு மடலை அனுப்பி விடுங்கள்”

“நான் படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.”

“சரி என்னென்ன படித்தீர்கள் என்று பட்டியலிட்டு 8 மணி நேரத்துக்கு எவ்வளவு படித்திருக்கிறீர்கள் என்று நியாயப்படுத்தி மடலை எழுதிவிடுங்கள். கடந்த வாரம் கொடுத்த கோடிங் ஏன் முடிக்கவில்லை என்று எழுதிவிடுங்கள்”

“நீங்கள் கொடுத்த வேலை எனக்குப் புரியவில்லை”

“அதை நீங்கள் உடனே கேட்டிருக்க வேண்டும். அதே போலொரு வேலையை தினேஷுக்கு கொடுத்தேன். அடுத்த நாளே அவன் முடித்து விட்டான்”

“தினேஷுடன் நீங்களே அமர்ந்து வேலை செய்கின்றீர்கள்”

“அவனுக்கு இருக்கும் சந்தேகங்களை மட்டுமே தீர்கிறேன். நீங்கள் கேள்வியைப் பட்டியலிடுங்கள். நான் பதிலளிக்கவில்லை என்றால் புகார் செய்யலாம்”

“நிமிடக்கணக்கில் என்ன செய்து கொண்டிருந்தேன் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது”

“அதையும் சேர்த்தே மடலில் எழுதி விடுங்கள். கடந்த நான்கு மாதத்தில் இரண்டுமுறை நேர்முகத்துக்கு சென்று தேர்வாகவில்லை. இதை எல்லாம் நான் மேலிடத்துக்கு தகுந்த ஆதாரத்தோடு தெரிவிக்க முடியும். ஆனால் நான் அப்படி செய்யவில்லை. உங்களுக்கு உதவி செய்யவே நினைக்கிறேன்”

“நீங்கள் என்னை வேண்டுமென்றே டார்கெட் செய்கின்றீர்கள்.”

“என்னுடைய வேலையைச் செய்கிறேன். உங்களை நீண்ட காலமாக பில்லிங்கில் மாற்ற முடியவில்லை. நான் இதற்குப் பதில் சொல்லும் நிலையில் இருக்கிறேன்”

“நீங்கள் கொடுத்த வேலையை முடிக்க என்னால் என்னுடைய ரத்தத்தைக் கொடுக்க முடியாது”

“குரலை உயர்த்த தேவையில்லை. நீங்கள் மடலை அனுப்பி வையுங்கள். இப்போது நீங்கள் போகலாம்”

பதில் எதுவும் சொல்லாமல் அவன் வேகமாக எழுந்து சென்றான். அடுத்த இரண்டு நாட்கள் உடல்நலக் குறைவென்று விடுப்பு எடுத்தான். அதற்கும் அடுத்த நாள் வீட்டிலிருந்து பணி என்று மடல் அனுப்பியிருந்தான். மூன்றாம் நாள் திடீரென மனிதவள மேலதிகாரியிடமிருந்து இப்படியொரு மடல் வந்தது.

“உங்களது பணியாளர்களிடம் உங்களைப் பற்றி கருத்துகளைக் கேட்டறிய உள்ளோம். நீங்கள் அவர்களைத் தவறான வழியில் நடத்துவதாக எங்களுக்குத் தகவல் வந்திருக்கிறது. தீபாவளிக்கு மறுநாள் வீட்டிலிருந்து வேலை செய்யலாம் சொல்லிவிட்டு, மறுநாள் வந்து எல்லோரையும் கையெழுத்து இடச்சொல்லி வற்புறுத்தியிருக்கின்றீர்கள். அப்படி கையெழுத்திடாதவர் மேல் காழ்ப்புணர்வுடன் நடந்து கொள்கின்றீர்கள். நாங்கள் அலுவலக கையேட்டைப் பார்த்து விட்டோம். தீபாவளிக்கு மறுநாள் ஒருசிலர் கையெழுத்து இட்டிருக்கின்றீர்கள். அன்று சிசிடிவியில் பார்த்தோம். யாருமே அலுவலகத்துக்கு வரவில்லை. மேலிடத்தின் அனுமதியின்றி அலுவலகத்துக்கு வரவேண்டுமென்று சொல்ல உங்களுக்கு அனுமதியில்லை. அதே போல அலுவலகத்துக்கு வராமல் வந்தது போலக் கையெழுத்து இடுவது மிகவும் கண்டிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம். இது உங்களுக்கு நாங்கள் கொடுக்கும் முதல் எச்சரிக்கை. இதைவிட முக்கியமான மற்றொரு பிரச்சனையை ஆதாரங்கள் இணைக்காமல் சொல்லியிருக்கிறார்கள். குழுவின் பெண்கள் மீது வெறுப்பை காட்டுகின்றீர்கள் என்றும், சில ஆண்களிடம் சகஜமாகப் பழகி நன்றாக சொல்லிக் கொடுக்கின்றீர்கள் என்றும் புகார் வந்திருக்கிறது. உங்கள் மொழி பேசும் நண்பர்களிடம் மென்மையாகவும், பிறமொழி பேசுபவர்களிடம் கடுமையாகவும் நடக்கின்றீர்கள் என்றும் அதே புகார் தெரிவிக்கிறது. ஆகவே நீங்கள் வரும் மாதம் முழுவதும் கண்காணிப்பில் இருப்பீர்கள் என்று தெரிவிக்கிறோம். இந்த விஷயங்களில் எல்லாம் நீங்கள் இனி எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டுமென்று உங்களுக்கு நாங்கள் வலியுறுத்துகிறோம்.”

***

லாவண்யா சுந்தரராஜன்

ஆசிரியர் தொடர்புக்கு lavanya.sundararajan@gmail.com

சுஷில் குமார்

பத்மநாப சுவாமி கோவில் கோபுரம் அதிகாலை சூரியனின் கதிர் பட்டு நாற்புறமும் பிரதிபலித்து விஸ்வரூபம் எடுத்து உலகம் முழுமைக்குமான ஒற்றைக் கலங்கரை விளக்கம் போல நிமிர்ந்து நின்றது. உச்சியிலிருந்து நொடிக்கொரு முறை கிழக்கு நோக்கிப் பறக்கும் புறாக்கூட்டம் சுற்றி வரவர முடிவடையாத பெரும் சங்கிலியாக நீண்டு சென்றது. ஒரு சுற்று சுற்றிவிட்டு மீண்டு வரும் புறாக்கள் தங்கள் முறைமை தவறாது கோபுரத்தின் பின்புறமாக உட்சென்றன. கோவிலைச் சுற்றியுள்ள நான்கு பெரும் வீதிகள், அவற்றிலிருந்து கிளைத்துப் பரவிச் செல்லும் உப தெருக்கள், இந்த மைய நகரைச் சுற்றி பக்கத்து கிராமங்களுக்கு விரிந்து செல்லும் வண்டிப் பாதைகள், ஒற்றையடிப் பாதைகள், பாதையற்ற பாதைகள் என கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை மக்கள் திரள். எங்கும் ‘நாராயணா, பத்மநாபா, அனந்தா’ முழக்கம். பெரிய வீதிகள் நான்கிலும் ஓரமாக நெடிய பந்தியில் இலை போட்டு அன்னதானம். முந்தைய மதியம் ஆரம்பித்தது இன்னும் முடிந்த பாடில்லை, இன்னும் இரண்டு நாட்களுக்குத் தொடருமென செய்தி. ஒரு பந்தியின் எச்சில் இலைகளைக் கொண்டு போய் கொட்டிவிட்டு வருவதற்குள் ஊருக்குள் நான்கு பந்தி மக்கள் பெருகினர்.

மகாராஜா ஸ்ரீ மூலம் திருநாள் ராம வர்மாவின் புகழை அன்னதானம் உண்டு நிறைந்த ஒவ்வொரு நாவும் பாடியது. முந்தைய மாலை பூசை முடிவில் பல்வேறு புதிய நலத்திட்ட அறிவிப்புகளை வாசித்தார் திவான் கிருஷ்ணன் நாயர். மக்கள் திரள் பெருமகிழ்ச்சியில், ‘ஓம், ஓம்’ எனக் கூச்சலிட்டு, மகாராஜா குடும்பத்தையும், திருவிதாங்கூர் நாட்டையும், காக்கும் தெய்வங்களையும் என எல்லோரையும் வாழ்த்தினர். ஒருவருக்கொருவர் மாறி மாறி கட்டிப்பிடித்து ஆடினர்.

“ஏலேய், அதென்ன மக்ளே, திவான் ஏதோ புதுசாச் சொன்னாரே, என்னமோ பெரிய வண்டியாம்லா?”

“அட முட்டாப்பயலே, இது கூட தெரியாதா ஒனக்கு? நான் போன மாசமே அத பாத்துட்டேன், தெரியுமா? செங்கோட்டைன்னு ஒரு பெரிய ஜில்லா உண்டும், தெரியுமா?”

“நமக்கெங்கண்ணே அதெல்லாம் தெரியும். நா திருவந்தரம் தாண்டி எங்க போனேன்?”

“அட கேளுடே, அந்த ஊருலந்து நம்ம கொல்லம் வரக்கி இந்த வண்டி மொதல்லயே வந்தாச்சு பாத்துக்கோ, நா எங்க மாமனார பாக்கப் போனம்லா, அப்பவாக்கும் பாத்தது. தாளி, என்னா பெருசுங்க? அப்பிடியே போய்க்கிட்டே இருக்கு பாத்துக்கோ, என்னா கூட்டம்? என்னா கூப்பாடு? ஆனா, எப்பிடித்தான் பயப்படாம வாரானுகளோ? என்ன ஏறச் சொன்னா, ஊர விட்டே ஓடிருவேன், என்ன சொல்லுக?”

“ஹிஹிஹி. அதான, நம்ம யாரு! வெள்ளக்காரன் கொச்சி கிட்ட வந்தா நீ கன்னியாரில போயி மறுவீட்டுச் சாப்பாட்ட முழுங்கிட்டுக் கெடப்ப.”

“ஆமா, இவரு நம்ம ராசாக்க தளபதில்லா, கேனப் பயலுக்குப் பொறந்த பயல, நாளக்கி வண்டி வரும்போ குறுக்கப் போயி விழுந்துறாத, பொறவு ஓம் பொண்டாட்டிக்கி ஓங் கோவணத்தத் தான் கொண்டோய் குடுக்கணும்.”

சற்று நேரத்தில் குதிரையில் வந்த முண்டாசணிந்த வீரர்கள் கோவில் முன்புற திடலில் இருந்த மக்களை ஓரமாக நிற்கச் செய்து இடையில் பாதையை ஏற்படுத்தினர். மக்கள் ஆரவாரம் வானை எட்டியது. கோவில் கோபுரப் புறாக்கள் கோவிலைச் சுற்றிச் சுற்றி வேகம் கூட்டி பறக்க ஆரம்பித்தன. முரசம் கொட்டியவாறு அங்கிருந்த திடலின் மையத்திலிருந்த பெரிய திண்டின் மேலேறி நின்ற வீரன் ஒருவன் மக்கள் குரலின் ஊடாக தன் குரலை தனித்துப் பெருக்கிக் கத்தினான், “எம்பிரான் திருமேனி, காக்கும் கடவுள், கருணைப் பெருங்கடல், மா சமுத்திர விண்ணவன், பெரும்புகழ் கோன், ஸ்ரீ ஸ்ரீ மூலம் திருநாள் ராம வர்மா மகாராஜா வருகிறார், வருகிறார். ஓம், ஓம்.”

மக்கள் கூவி ஆர்ப்பரித்து விண்ணோக்கி மலர் தூவினர்.

சற்று நேரத்தில் பன்னிரு இணை குதிரைகள் மெல்லக் காலடி எடுத்து வர, மூன்று பல்லக்குகள் பின் தொடர, திவான் கிருஷ்ணன் நாயரின் கம்பீரமான குதிரை முன்வர, கருத்த பேருருவுடைய, சர்வ ஐஸ்வர்யங்களும் பொருந்திய, தங்க முகப்படாமணிந்த திருவிதாங்கூர் அரண்மனையின் செல்லப்பிள்ளை நங்கையின் மீதமர்ந்து மக்களைப் பார்த்து ஆசி வழங்கியவாறு புன்னகைத்து நிறைந்து வந்தார் மகாராஜா ஸ்ரீ மூலம் திருநாள். கோவில் முகப்புத் திடலின் அருகே வந்து மண்டியிட்டு அமர்ந்தாள் நங்கை, துதிக்கையை மேலெழுப்பி தன் தகப்பனைக் கீழ் இறங்கி வருமாறு அழைத்தாள். வயதாகி விட்டிருந்தாலும் மகாராஜாவின் கம்பீரமும் முக லட்சணமும் இன்னும் அப்படியேதான் இருந்தது.

பஞ்ச வாத்தியங்கள் முழங்க, நடன மங்கையர் வரவேற்று ஆடி முன்செல்ல, மகாராஜா கோவிலின் உள்நுழைந்தார். திவான் பின் தொடர, சேடிப்பெண்கள் சுற்றிவர உடன் சென்றாள் அரண்மனையின் மகாலட்சுமி இளவரசி சேது லட்சுமி பாய். அவளது விரல் பிடித்து வெட்கத்தில் தலை குனிந்து நடந்தான் சிறுவன் சித்திரை திருநாள் பாலராம வர்மா.

புதிதாகத் தொடங்கவிருக்கும் புகைவண்டிப் போக்குவரத்து மற்றும் பிற திட்டங்களுக்கான வரைவுகளை அனந்த பத்மன் சந்நிதியில் வைத்து பூசை செய்து பெற்றுக்கொண்டார் மகாராஜா. பின், அவற்றைத் திவானிடம் கைமாற்றி விட முரசம் பலமாக நீண்டு ஒலித்து திட்டங்களை உறுதி செய்தது.

கோவில் பிரகாரம் சுற்றி வரும்போது சித்திரைத் திருநாள் பாலராம வர்மா சேது லட்சுமியின் கையைப் பிடித்து இழுத்து நிறுத்தினான்.

“என்ன வேணும் உனக்கு? மகாராஜா பார்க்கப் போறா, ஓத்திரம் பண்ணாம வாடா.”

அவன் அழுவது போலச் சிணுங்கி அவளை மீண்டும் பிடித்து இழுத்தான்.

“என்ன டா வேணும்? சொல்.” என்று முறைத்தாள் சேது லட்சுமி.

அவன் அவளைத் தன் முகத்தருகே இழுத்து அவள் காதில் கிசுகிசுத்தான்.

“அய்யோடா, என்னால் முடியாது. வேணுமானால் நீயே கேட்டுக்கோ.” என்றாள்.

அவன் மீண்டும் சிணுங்குவதைப் போல நடித்து அடம் பிடித்தான்.

“சரி, சரி. அரண்மனைக்குப் போனதும் மகாராஜா கிட்ட சொல்றேன், இப்ப அழாம வா கண்ணா.”

“எனக்கு பத்மநாப சாமி கோவில் கோபுரமும் வேணுமே!” என்று அவளது ஆடையைப் பிடித்து இழுத்து நிறுத்தினான்.

“அதெப்படி முடியும்? நங்கை இப்பவே அரண்மனைக்குப் போயிருவாளே. மகாராஜா என்ன சொல்லப் போறாரோன்னு நானே பயந்துட்ருக்கேன்.”

“நீ இப்பவே போயி மகாராஜாட்ட கேளு, இல்லைன்னா நான் அரண்மனைக்கே வரல்ல.” என்று பக்கத்திலிருந்த தூணைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு நின்றான்.

“அடேய், முரண்டு பிடிக்காம வரியா, இல்லையா?”

அவன் அசைவதாக இல்லை.

“சரி, வா கோவிலை விட்டு வெளியே போவோம் மொதல்ல, நானே போயி மகாராஜாட்ட கேக்குறேன்.”

கோவில் முகப்பில் மக்கள் மலர் தூவி வாழ்த்த, மகாராஜா திண்டின் மீது நின்று எல்லோரையும் பார்த்து வணங்கினார். பின், கோவில் கோபுரத்தை நோக்கி கை தூக்கி வணங்கி பின் மீண்டும் மக்களைப் பார்த்து வணங்கினார். திவான் வந்து அவரது காதில் ஏதோ சொல்ல, மெல்ல திண்டை விட்டுக் கீழிறங்கினார். சேது லட்சுமியைப் பார்த்து கையசைத்துக் கூப்பிட அவள் வந்து குனிந்து வணங்கி அவரிடம் எதோ சொன்னாள்.

மகாராஜா ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்து ஆச்சரியமடைந்து சிரித்தார். பின் திரும்பி பின்னால் நின்றிருந்த சித்திரைத் திருநாளைப் பார்த்தார். அவன் வெட்கத்தில் தலைகுனிந்து ஓடிச்சென்று சேது லட்சுமியின் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டான்.

மகாராஜா திவானை அழைத்துப் பேசினார். திவான் மெல்ல புன்னகைத்துக் கேட்டுக்கொண்டார்.
*
ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு அரண்மனை தோட்டத்தில் உலவிக் கொண்டிருந்த மகாராஜாவைப் பார்க்க வந்திருந்தார் திவான் கிருஷ்ணன் நாயர். மகாராஜாவை வணங்கி அருகே வந்து நின்றார்.

“வாங்கோ திவான். ஏதும் அவசரமோ?” என்று குழப்பமாகப் பார்த்தார் மகாராஜா.

திவான் மீண்டும் வணங்கி புன்னகையுடன், “இல்லை திருவே. எல்லாம் நமது இளவரசின் ஆசை சம்பந்தமாகத்தான். அரசவையில் வைத்து பேச வேண்டாமென நினைத்தேன்.” என்றார்.

“ஓ, அதனாலென்ன, சொல்லுங்கள். முடிந்ததா?”

“மன்னிக்க வேண்டும் திருவே. ஒன்றும் சரியாக வரவில்லை, நம் அரண்மனை ஓவியர்களாலேயே முடியவில்லை.”

“என்ன? ஏன்? ஏன்?”

“திருவே, பாலராமரின் ஆசைப்படி நங்கை வலது முன்னங்காலை கோவில் திண்டின் மீது வைத்து துதிக்கை தூக்கி நிற்க வேண்டுமாம். அப்போதுதான் அவர் அதன் மீது ஏறி நிற்பாராம். இது போதாதென்று பத்மநாபர் கோபுரமும் பின்னணியில் வர வேண்டுமாம்.”

“சரி, அதனாலென்ன?”

“முதலில் நங்கை யார் சொல்லியும் அப்படி நிற்க மாட்டேன் என்று அடம் பிடிக்கிறாள். காலைத் தூக்காமல் முரண்டு அங்குமிங்கும் ஆடுகிறாள். இதில் எங்கே ஓவியர்கள் வந்து அவளை அசையாமல் நிற்கச் செய்து வரைய?”

“என்ன திவான் சொல்றீர், நங்கை நல்லப்பெண் அல்லவா?”

“திருவே, அவள் இதுவரை நிலையாக எங்குமே நின்றதில்லையே! கொட்டிலில் கூட ஒரே ஆட்டம் தானே. என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. பாலராமர் வேறு உணவு உண்ணாது அடம் பிடிக்கிறார். யாரிடமும் பேசவும் மறுக்கிறார்.”

“சேது லட்சுமியிடம் சொல்லிப் பார்த்தீரா?”

“அவர்களும் கையை விரித்து விட்டார்கள்.”

மகாராஜா அங்குமிங்கும் நடந்தவாறு யோசித்தார்.

“சரி, ஒன்று செய்யும், நங்கையை நிலையாக நிற்கச் செய்ய பாகர்கள் வேண்டுமென்று செய்தி அனுப்பும். ஊரெங்கும் முரசம் செல்லட்டும். பார்க்கலாம்.”

திவான் குழப்பமாக தலையசைத்து விட்டு விடைபெற்றுச் சென்றார்.

பதினோரு பாகர்கள் நாட்டின் பல்திசைகளிலுமிருந்து வந்து முயற்சித்துப் பார்த்தார்கள். நங்கையின் ஆட்டத்தை நிறுத்த முடியவேயில்லை. முதல் இருவர் சொல்வதை சற்று பயந்தவளாகக் கேட்டு சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றாள், பிறகு ஒரே ஆட்டம்தான். அரண்மனை யானையாதலால் பாகர்கள் குத்தூசியைக் கையால் தொடவே பயந்தனர். அப்படியே குத்தூசியில் எவ்வளவு நேரம்தான் அவளை கட்டுப்படுத்திவிட முடியும்? சித்திரைத் திருநாள் பாலராம வர்மாவிற்கு அந்த ஆசை ஒரு நோயாகவே மாறிவிட்டதைப் போலிருந்தது. பகல் இரவு எந்நேரமும் நங்கையின் மீது தான் எப்படி ஏறி நிற்பேன் என்பதையும், பின்னாளில் திருவிதாங்கூர் மகாராஜா ஆனவுடன் அந்த ஓவியத்தை தன் அரசவையில் வைக்கப் போவதைப் பற்றியும் போவோர் வருவோரிடமெல்லாம் திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல ஆரம்பித்தார். துணைக்கு ஆட்களில்லா பொழுதுகளிலும் அவ்வாறே தனக்குத்தானே பேசவும் செய்தார். மகாராஜா மூலம் திருநாளிற்கு இது ஒரு தலைவலியாகவே மாறிவிட்டது.

திவானிடம் பலமுறை கலந்துரையாடி செய்தியை நெல்லைச் சீமைக்கும் மதுரைக்கும் அனுப்பினார். வேண்டியதைச் சாதிக்கும் பாகருக்கு மிகப்பெரிய பரிசுத் தொகையும் அறிவிக்கப்பட்டது. ஊரெங்கும் அதைப் பற்றிய பேச்சாகிப் போனது.

“நம்ம மகாராசாவுக்கு பித்து புடிச்சிருச்சோ? எவ்ளோ நல்லது பண்ணவரு இப்போ மகனுக்காக இப்பிடி செய்றாரே!”

“ஏல, சத்தமாப் பேசாத, எவனாம் ஒளவாளிப் பயக்க கேட்டுறப் போறான். பொறவு கழுவுல ஏத்திப் போடுவாரு ராசா, தெரியும்லா?”

“அதும் செரிதான், நமக்கென்ன டே, சோமா தின்னமா, மத்தியானம் ஒரு ஒறக்கத்தப் போட்டமான்னு இருக்கலாம், அரச குடும்பத்துல ஆயிரம் நடக்கும். பின்ன, அவ்வோளுக்கு இருக்கு, செய்யா, நம்ம படத்த நம்மளே வரையத்தான் முடியும்.”

“அதச் சொல்லு, இப்ப பாகன்மாரெல்லாம் மாமியா வீட்டுல போயி ஒளிஞ்சி கெடக்கதாட்டும் சேதி உண்டும், கேட்டியா?”

“பின்ன, ஒத்த ஆனைய அசையாம நிக்க வைக்க முடியாம இவனுகோல்லாம் என்ன மயிரு வேல படிச்சானுகோ? ஒருவேள அந்த ஆனக்கி மதம் கிதம் புடிச்சிருக்குமோ?”

“என்ன எழவோப்பா. செரி, பாப்பம், இது எங்க போயிதான் முடியும்னு. எளையவருக்கு எதாம் ஆயிராம இருந்தாச் செரிதான்.”
*
ஒரு வாரம் கடந்தது. சித்திரை பௌர்ணமியின் முன்தினம் மாலை சித்திரைத் திருநாள் மிகவும் முடியாமல் படுக்கையில் கிடக்க, மகாராஜாவும் மொத்த குடும்பமும் வாடிப் போய் சுற்றியிருக்க, அரசாங்க வைத்தியர் ஒன்றும் புரியாமல் உட்கார்ந்திருந்தார்.

“திருவே, எத்தனை நாட்களுக்கு இப்படி காத்திருப்பது? அபின் ஓரளவுக்குத்தான் கொடுக்க முடியும். சித்தத்திற்கு ஆறுதல் இன்றி உடல் எப்படித் தேறும்? இதுபோல் என் வாழ்வில் நான் பார்த்ததேயில்லையே!” என்று வருந்தினார் வைத்தியர்.

மகாராஜா அசைவின்றி சிந்தனையில் ஆழ்ந்து உட்கார்ந்திருக்க, அங்கு வந்த திவான் அவரது அருகே வந்து நின்று வணங்கி ரகசியமாக எதோ கூறினார். மகாராஜாவின் முகம் பிரகாசமடைய சட்டென எழுந்து நின்று, “வாரும், போய் பார்க்கலாம்.” என்றார்.

அரண்மனை யானைக் கொட்டிலில் அரண்மனை பாகர்கள் அனைவரும் பரபரத்து நிற்க, ஓர் ஓரமாக அசையாது உட்கார்ந்து கண் மூடியிருந்தான் ஒரு வாலிபன். கட்டுடல், நீண்ட கேசம், இடுப்பில் வெறும் காவியுடை, மேலுடலில் ருத்திராட்ச மாலை, மார்பிலும் கரங்களிலும் திருநீற்றுப் பட்டை, பார்ப்பதற்கு அந்த பகுதியைச் சார்ந்தவன் போலத் தெரியவில்லை. யாரிடமும் எதுவும் பேசாமல் தனித்து உட்கார்ந்திருந்தான். சிலர் அவனருகே சென்று பேச்சு கொடுத்த போதும் ஒரு பதிலுமில்லை. எல்லோரும் ஒருவித பயத்தோடு அவனை விட்டு விலகி நின்றதைப் போலத் தோன்றியது. கொட்டிலின் உள்ளே நங்கை எப்போதும் போல ஆடிக் கொண்டிருந்தாள்.

மகாராஜா வருவது திவானிற்கும் அங்கிருந்த பாகர்களுக்கும் மட்டுமே தெரிந்திருந்தது. சற்று நேரத்தில் குதிரைகளின் குளம்படிச் சத்தம் கேட்டு அங்கிருந்த அனைவரும் எழுந்து வணங்கி நிற்க, அந்த வாலிபன் இன்னும் அசையாது கண்மூடியே இருந்தான். முதலில் வந்த குதிரையிலிருந்து திவான் கிருஷ்ணன் நாயர் துள்ளியிறங்கினார். அவர் மகாராஜாவின் குதிரையைப் பிடித்து சில அடிகள் உடன் செல்ல, குதிரை நின்றது. மகாராஜா மெல்ல இறங்கும்போதே கொட்டில் வாசலருகே உட்கார்ந்திருந்த அந்த வாலிபனைப் பார்த்தார். திவானிடம் கண்ணைக் காட்ட, திவான் கையசைக்க, அங்கிருந்த அத்தனை பாகர்களும் அங்கிருந்து வணங்கியவாறு வெளியேறினர்.

மகாராஜாவும் திவானும் கொட்டிலின் அருகே நெருங்க, உட்கார்ந்திருந்த அவ்வாலிபன் மெல்ல எழுந்து கைகூப்பி நின்றான். கண்கள் இன்னும் மூடியே இருந்தன.

கைதொடும் தூரத்தில் அவர்கள் நெருங்கியபோது அவன் கண்திறந்து, “திருவிற்கு வணக்கம். சேதியறிந்து பணி செய்ய வந்திருக்கிறேன். அடியேன் மேற்குதிசை ஓவியன். பெயர் நாராயண பிள்ளை.”

மகாராஜா திவானைப் பார்த்து குழம்பியவாறு, “ம்ம், ஆனால் ஓவியம் வரைவது இங்கு குழப்பமில்லையே கொச்சே.” என்றார்.

மெல்லிய புன்னகையோடு, “திருவே, குழப்பம் அடியேனுக்கு விளங்கியது. அதற்கான வழியும் உண்டு. நாளை மாலை முழு நிலவில் எல்லாம் சரியாக்கித் தருவேன்.” என்றான்.

மகாராஜாவிற்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஆனால், அவனது முகத்தையும் அவன் பேசிய விதத்தையும் பார்த்து அவருக்குள் ஒரு சிறு நம்பிக்கை உருவாகி விட்டது.

“திவான், இவருக்கு வேண்டியதை செய்து கொடுங்கள். அனந்தன் சித்தப்படி எல்லாம் நடக்கட்டும்” என்றார் மகாராஜா.

*

பௌர்ணமி நிலவு அன்று இன்னும் பிரகாசமாக இருந்தது. மக்கள் கூட்டம் எப்படியோ சேதியறிந்து வந்து கூடிவிட்டது. காவலர் வந்து கூட்டத்தை அமைதிப்படுத்தி அமர வைப்பதற்குள் பெரும்பாடாகி விட்டது. திவான் பரபரப்பாக அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டிருக்க, பத்மநாப சுவாமி கோவில் திடலின் முன் போடப்பட்டிருந்த ஒரு மர இருக்கையில் அமர்ந்து கண்மூடியிருந்தான் நாராயண பிள்ளை. அவன் முன் பெரிய அரிசி மாவுக் கோலமிட்டு அதன் மத்தியில் ஒரு மண்விளக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதைச் சுற்றிலும் பல வண்ணங்களில் பூக்கள் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. அதே காவியுடை, கூடுதலாக தோளில் ஒரு கருப்புத் துண்டு.

மொத்த கூட்டமும் ஏதோ விசித்திரத்தை எதிர்நோக்கி பேச்சற்று இருக்க, மகாராஜா வருவது அறிவிக்கப்பட்டது. நாராயண பிள்ளை மெல்லிய புன்னகையோடு எழுந்து நின்று பத்மநாபர் கோபுரத்தை நோக்கி வணங்கினான். மகாராஜா நெருங்கி வர, மக்கள் கூட்டம் வாழ்த்தி ஆர்ப்பரிக்க, அவன் வான் நோக்கி வணங்கி நின்றான். மகாராஜா கையசைக்க மக்கள் கூட்டம் அமைதியடைந்தது. நாராயண பிள்ளை மகாராஜாவின் அருகே சென்று வணங்கினான். அவர் அவனது கைகளைப் பிடித்து தலையைத் தொட்டு வாழ்த்தினார். இதை எதிர்பார்க்காத மக்கள் கூட்டம் சலசலத்தது. திவானும் கூட என்ன நடக்கிறது என வியந்து பார்த்தார். மகாராஜா அவ்வளவு எளிதில் யாரையும் தொட்டுப் பேசுவதேயில்லை.

நாராயண பிள்ளை மகாராஜாவை மீண்டும் வணங்கி தன் இடத்திற்குச் சென்று அமர்ந்தான். அவன் தலையசைக்க, திவான் கையசைக்க கோவிலின் பக்கவாட்டிலிருந்து சலங்கையும் சங்கிலியும் குலுங்க முழுதணி கோலத்தில் முகப்படாம் ஜொலிக்க ஆடியாடி நடந்து வந்தாள் நங்கை. மக்கள் கூட்டம் அவளை வாழ்த்தி ஆர்ப்பரித்தது.

பாகர்கள் புடை சூழ கோவில் திடலின் அருகே வந்து மகாராஜாவைப் பார்த்து துதிக்கையை ஆட்டி நின்றாள். மகாராஜா அவளது துதிக்கையைத் தொட்டு முத்தமிட்டு விலகி நின்றார்.

நாராயண பிள்ளை மெல்ல மந்திர உச்சாடனங்களைச் சொல்ல ஆரம்பித்தான். அவனது குரல் தென்றலென எழுந்து காற்றென மாறி பின் அந்தப் பகுதி முழுதும் எதிரொலித்தது. சில நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை நிறுத்தி பூக்களை எடுத்து கண்மூடி தன் முகத்தருகே கொண்டு வந்து பின் அந்த மண்விளக்கை மூன்று முறை சுற்றி கோவிலை நோக்கி வீசி எறிந்தான். நங்கை அவனைப் பார்த்து மெல்ல நளினமாக ஆடிக் கொண்டிருந்தாள். பதினெட்டு முறை அவ்வாறு பூக்களை எறிந்த பின், தன் தோளில் கிடந்த கருப்புத் துண்டையெடுத்து தன் வாயைச் சுற்றி இறுக்கிக் கட்டினான். மக்கள் அவனையும் நங்கையையும் மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். சிலரது முகத்தில் என்னதான் செய்துவிடப் போகிறான் என்கிற கேலியும் தெரிந்தது.

மெல்ல தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தவன் தன் வலக்கையை நீட்டி பாகர்களை விலகிச் செல்லுமாறு சைகை செய்தான். மக்கள் கூட்டம் பயத்திலும் ஆர்வத்திலும் ஊளையிட்டது. பாகர்களில் ஒருவன் நங்கையின் கால் சங்கிலியை கோவில் திண்டின் அருகேயிருந்த கம்பத்தில் கட்டப் போனான். அவனைப் பார்த்து வேண்டாமென சைகை செய்தவாறே நங்கையை நெருங்கினான் நாராயண பிள்ளை. நங்கையின் துதிக்கை முன்னோக்கி எழ, கால்களை ஆட்டி பிளிறினாள். அச்சத்தம் கோவில் கோபுர புறாக்களை எல்லாம் சிதறிப் பறக்கச் செய்தது. கூட்டத்தில் பலர், “அனந்தா, பத்மநாபா, நாராயணா.” என தங்களையறியாமல் கத்த ஆரம்பித்தனர். நங்கையின் முன் ஐந்தடி தூரத்தில் வந்து நின்றான் நாராயண பிள்ளை. நங்கை மூர்க்கமாக அவனைப் பார்த்து ஓரடி எடுத்து வைத்து துதிக்கை தூக்கிப் பிளிறியது.

மெல்ல புன்னகைத்தவாறே தன் இடுப்பில் சொருகி வைத்திருந்த ஒரு குச்சி போன்ற ஏதோவொன்றை எடுத்தான். அவன் கண்களை மூடி ஏதோ உரக்கச் சொன்னவாறு அக்குச்சியை நங்கையை நோக்கி நீட்ட அது ஓர் ஓவியத் தூரிகையாக மாறியது. நங்கையின் துதிக்கை தானாக கீழிறங்க ஒரு கணம் அசையாது நின்றாள். மக்கள் கூட்டம், “ஓம், ஓம்” என்றது. அவன் தன் தூரிகையை ஒருமுறை இடம் வலமாக ஆட்ட, அதற்கேற்றார்போல நங்கையும் இடம் வலமாக ஆடினாள். மீண்டும் ஒரு முறை அவன் அவ்வாறே செய்ய நங்கையும் அவ்வாறே செய்தாள். மகுடிக்கு ஆடும் கருநாகமென நங்கை ஆடியதைக் கண்டு மொத்த மக்கள் கூட்டமும் உறைந்து நின்றது.

மகாராஜாவின் முகம் புன்னகையில் மலர்ந்தது. அவரது கைபிடித்து நின்ற சித்திரைத் திருநாள் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தபடி சிரித்தான். சேது லட்சுமி நாராயண பிள்ளையை மட்டுமே உற்று நோக்கியிருந்தாள். அடுத்த சில மணித்துளிகள் நாராயண பிள்ளை கண்மூடி சில மந்திர உச்சாடனங்களைச் செய்ய, அதைக் கூர்ந்து கேட்டு அசைவின்றி நின்றாள் நங்கை.

மீண்டும் கண்திறந்த நாராயண பிள்ளை தன் வாயை மூடியிருந்த கருப்புத் துணியை அகற்றி நங்கையை நோக்கித் தூரிகையை நீட்டி, “இவிட வா மோளே.” என்று சொல்லி புன்னகைத்தான். நங்கை தன் காதுகளை ஆட்டியவாறு தாயை நோக்கி ஓடும் கன்றென ஓடி வந்து அவனருகே நின்றது. மக்கள் கூட்டமெங்கும் கேவிக்கேவி அழும் சத்தம். கைதட்டி உற்சாகத்தில் சன்னதம் வந்ததை போல எல்லோரும் ஆட ஆரம்பித்தனர். நாராயண பிள்ளை நங்கையின் துதிக்கையை தடவிக் கொடுத்தான். அதன் முகப்படாமைத் தொட்டு முத்தமிட்டான். நங்கை தன் துதிக்கை நீட்டி அவனை ஆரத்தழுவினாள். அவனை வளைத்திழுத்து தன்னோடு நெருக்கிக் கொண்டுவந்தாள். திடீரென துதிக்கையின் பிடி இறுக நாராயணனை சுருட்டி மேல் தூக்கிப் பிளிறினாள். மக்கள் பயத்தில் அலற, எதுவும் நடக்காததைப் போல புன்னகையோடு அவளோடு இணைந்து உடனிருந்தான் நாராயண பிள்ளை. பின், மெதுவாக அவனைக் கீழேவிட்டு அவன் தலை மீது துதிக்கையால் ஒருமுறை தொட்டுவிட்டு பழையபடி ஆடி நின்றாள்.

சற்று நேரத்திற்கு அங்கு நடந்த எல்லாமே ஒரு கனவு போல எல்லார் மனதிலும் மீண்டும் மீண்டும் வந்து போனது. நாராயணன் நங்கையுடன் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டேயிருந்தான். அவளும் அவனுக்கு பதில் கூறி ஆடி நின்றாள்.

நாராயண பிள்ளை திவானைப் பார்த்து கையசைக்க, கோவில் திண்டின் முன் இருபதடி தூரத்தில் ஒரு பெரிய மர மேசை போடப்பட்டது. பின், நான்கு பேர் சேர்ந்து ஒரு பெரிய ஓவியப் பலகை தாங்கியைத் தூக்கி வந்தனர். அதை அந்த மர மேசையின் பக்கத்தில் வைத்து, பல குவளைகளைக் கொண்டு வந்து மேசையின் மீது வைத்தனர்.

பின் நால்வர் சேர்ந்து ஒரு கருப்புத் துணி சுற்றிய உருளை போன்ற ஒன்றைத் தூக்கி வந்தனர். ஓவியப் பலகையின் அருகே அதை வைத்து தரையோடு உருட்டி விரித்தனர். பெரிய சதுர வடிவிலான ஒரு தட்டி போல இருந்தது. அதை மெல்ல தூக்கி அந்த தாங்கியின் மீது மாட்டினர். அதுவரை யாரும் பார்த்திராத புதியதொரு உத்தியாகத் தெரிந்தது. மெல்லிய பட்டைகளாக சீவப்பட்ட மூங்கில் குச்சிகளைச் சேர்த்து நெய்த மூங்கில் தட்டி!

மகாராஜாவும் திவானும் ஆர்வம் மேலிட வியந்து பார்த்து நிற்க, நாராயண பிள்ளை தன் தூரிகையை எடுத்து கைவீசியவாறு அந்த மர மேசையின் அருகே வந்து நின்றான்.

“வா மோளே, வா, அனந்தனைக் காணாம், வா.” என்றான்.

நங்கை ஆடியாடி கோவிலின் முன் வந்து திண்டின் மீது தன் வலக்காலை தூக்கி வைத்து நின்றாள். கல்லென, சிலையென, கர்ப்பத் திருமேனியென, மகாராஜனென. மக்கள் கூட்டம் ஒருசேர, “அனந்தா, பத்மநாபா, நாராயணா” என்று முழக்கமிட்டது. மீண்டும் மீண்டும் உச்சரிக்க சற்று நேரத்தில் அது, “நாராயணா, நாராயணா, நாராயணா.” என்று மட்டுமேயாகி ஒலித்தது. மகாராஜா மகிழ்ச்சியில் தனை மறந்து இருகை கூப்பி நிற்க, கோவில் புறாக்கள் அத்தனையும் கோபுரத்தோடு ஒட்டியிருந்து, “நாராயணா, நாராயணா.” என்றன.

நங்கை துதிக்கையை மேல்நோக்கித் தூக்கிப் பிளிற, “நாராயணா” எனக் கேட்டது. நோயாளியாக நின்றிருந்த சித்திரைத் திருநாள் பாலராம வர்மா அதுவரை பிடித்திருந்த சேது லட்சுமி பாயின் கைகளை விட்டு, வெட்கம் நீங்கி, நிமிர்ந்து துள்ளியோடிச் சென்று நங்கையின் மீது ஏறி நின்றான்.

***

சுஷில் குமார்

sushilkumarbharathi2020@gmail.com