சுஷில் குமார்

மூங்கில் – 1

பக்கவாதத்தால் இழுத்துக் கோணிய அப்பாவின் முகமும் அவரது கலையம்சம் நிறைந்த தூரிகைகளைப் போன்ற விரல்களும் என் கண்ணில் மீண்டும் மீண்டும் வந்துகொண்டிருக்க, மருத்துவமனையிலிருந்து வீட்டிற்கு ஓடினேன். நான் நினைப்பது மட்டும் நடந்திருந்தால் எப்படியிருக்கும்? எவ்வளவு பெரிய சாதனை இது! தன் வலியை மீறி, இப்படி ஒன்றை ஓர் உன்னத கலைஞனைத் தவிர வேறு யாரால் செய்துவிட முடியும்? படபடப்போடு கதவைத் திறந்து அப்பாவின் அறைக்குள் சென்றேன். வெயில் பழகிய கண்கள் இருட்டிக்கொண்டு வந்தன, கண்களைக் கசக்கி நிமிர்ந்து பார்க்க, நேர் எதிரே உயிரோட்டமான ஓர் ஓவியம்!

அந்த நொடி நான் நுழைந்தது திருவிதாங்கூர் அரண்மனைக்குள். ஐந்தடி உயர மூங்கில் தட்டியில் என் கண் முன்னால் தத்ரூபமாக நின்றார் ராஜா ரவி வர்மா. வாயடைத்துப் போய் நின்ற என்னைப் பார்த்து அவர் புன்னகைத்தார். அவர் அருகில் சென்று மெல்ல தொட்டுப் பார்த்தேன். என் அப்பாவின் உடல் சூடு என் கைகளின் வழி ஊடுருவி என் உடல் முழுதும் பரவியது. உடல் சிலிர்த்துக்கொள்ள, சட்டென்று பின்னால் சென்று அந்த ஓவியத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தேன். அது அப்பாவின் முகமேதான்.

அப்பா ராஜ உடையுடன் இடது கையில் ஒரு கைத்தடி வைத்திருந்தார். நான் நினைத்தபடியே இடது கையில் தான்! அவரது முழுக்கை மேற்சட்டையின் வலது மார்பில் ராஜாங்கப் பதக்கம் மின்னியது. ஆமாம், இடது கையில் கைத்தடி என்றால் பதக்கம் வலது மார்பில்தான் இருக்க வேண்டும். ஓவியத்தின் இடது கீழ்ப்புறத்தில் அப்பாவின் பெயர் எழுதப்பட்டிருந்தது. அதுவும் வலமிருந்து இடமாக. என் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் நிற்காமல் பொங்கிப் பெருகி என்னைக் கரைத்ததைப் போலிருந்தது. தனக்கு வரவிருப்பதை உறுதியாகத் தெரிந்துகொண்டு தன்னிடமிருந்த அதி அற்புதக் கலைக்கு ஈடாக இன்னொன்றை உருவாக்க நினைத்திருக்கும் அப்பா. என்ன ஒரு கலைஞன்! அத்தனை வருடம் வரைந்து பழகிய வலதுகை செயலிழக்க ஆரம்பித்த நொடி முதலே தன் இடது கையைத் தயார் செய்திருக்கிறார். தன் அறையைப் பூட்டிக்கொண்டு யாரிடமும் முகம் கொடுத்து கூட பேசாமல் ஒரு தவ வாழ்வு வாழ்ந்தது இதற்காகத்தானா?

அப்பா அடிக்கடிச் சொல்வது ஞாபகம் வந்தது. “கலைஞனுக்கு ஒடம்புன்னு ஒன்னு கெடயாது மக்ளே. ஒன்னு கெடக்க ஒன்னு ஆனா என்ன, அவன் சும்மா கெடந்தாலே போறும் பாத்துக்கோ, அவன் நெனைக்கதும், சொல்லுகதுமே போறும்.”

அந்த நொடி எனக்குள் மிகப்பெரிய பாரமொன்று வந்து இறங்கியது. இக்கலைஞனையும் அவனது உன்னத கலையையும் எப்படிக் காப்பாற்றி தக்க வைப்பது? சாப்பாட்டிற்கே வழியற்ற நிலை முன்னிருக்கும் போது இவனது கைதொட்டு இக்கலையினை நான் எப்படிப் பெற்றுக்கொள்வது? அம்மாவும் அக்காவும் முற்றிலும் நிலைகுலைந்து போயிருக்கிறார்கள். தம்புரான் கம்பெனிக்கு அவர்கள் பின்னிக்கொடுத்த ஆயிரமாயிரம் ஒயர் கூடைகளினால் என்ன பெரிதாக சம்பாதித்து விட்டார்கள். எல்லாமே அப்பாவின் இந்த சிலநாள் மருத்துவச் செலவுக்கே போதுமானதாக இல்லையே. அம்மா வங்கியில் ஏதும் சேர்த்து வைத்திருப்பாளோ?

சரி, வருவதைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம். அப்பாவிற்குப் பதிலாக நான் வரைவேன். அவர் அளவிற்கு முடியாவிட்டாலும் என்னாலும் விலைபோகும் ஓவியங்களை வரைந்துவிட முடியும். அடுத்த மாதம் சபரிமலை கூட்டம் வந்துவிடும். அதற்குள் எவ்வளவு மூங்கில் தட்டி ஓவியங்களை வரைகிறேனோ, வரைந்துவிட வேண்டும்.

வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு எதிர்காலத்தைப் பற்றி ஏதேதோ யோசித்தவாறு மருத்துவமனை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தேன். எல்லாவற்றையும் புறந்தள்ளி அப்பாவின் இடக்கை ஓவியம் மீண்டும் மீண்டும் என்முன் வந்து என்னைப் பரவசப்படுத்தியது. அடடா! என்ன ஒரு மனிதன்! அப்போது சட்டென ஒரு யோசனை. அப்பாவை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லும்போது அவருக்கு ஒரு பரிசு கொடுக்க வேண்டும். அந்த அதிசய ஓவியத்தைப் பெரியதாக சட்டமிட்டு வீட்டுச் சுவற்றில் மாட்ட வேண்டும். அப்பா வீட்டில் காலெடுத்து வைக்கும்போது தனது கம்பீர ரவிவர்மா முகத்தில் முழித்து என்ன செய்கிறார் பார்ப்போம்.

“ஏ புள்ளோ, நில்லும்மோ.” மருத்துவமனைக்கு எதிரே இருந்து யாரோ அழைத்தார்கள். திரும்பிப் பார்த்தேன். தம்புரான் முதலாளி. அப்பாவைப் பார்க்க வந்திருப்பார். அவரே என்னை நோக்கி வந்தார்.

“அப்பாவ இப்பத்தான் பாத்தேம்மோ. மனசே கேக்கல பாத்துக்க. டாக்டருவ ஒரு வாரத்துல கூட்டிட்டு போக சொன்னாவளோ?”

“ஆமா சார்.” என்னை எதற்காக நிறுத்தியிருப்பார்?

“சாரா? மாமான்னு சொல்லும்மோ. ஒங்கம்மையும் நானும் அண்ணன் தங்கச்சி மாறில்லா? செரி, புள்ள ஒன்னயும் நெனச்சி கவலபடப்புடாது பாத்துக்க, மாமா இருக்கேன். என்ன வேணும்னாலும் கம்பெனிக்கி வா, என்ன புள்ளோ?” என்று சொல்லியவாறு ஒரு நூறு ரூபாய் நோட்டை எடுத்து என் கையில் திணித்தார். வேண்டாமென தலையாட்டி அவரிடம் திருப்பிக் கொடுக்க கை நீட்டினேன். அவர் என் கையை விலக்கி விட்டவாறு, “அப்பாக்கு பழம் கிளம் வாங்கு புள்ளோ.” என்று சொல்லிவிட்டு திரும்பி நடந்தார். நான் அவரையே பார்த்துக்கொண்டு நிற்க, ஒரு நொடி நின்று திரும்பியவர், “ஒங்கப்பனுக்க ஆர்ட்ட மாறி ஒரு பய செய்ய முடியாது, பாத்துக்க.” என்றார்.

*

அங்குமிங்கும் கடன் வாங்கி பணம் கட்டிவிட்டு, பதினான்கு நாள் மருந்து வீச்சத்திலிருந்து விடைபெற்று, மருத்துவமனையிலிருந்து அப்பாவை அழைத்துக்கொண்டு ஆட்டோவில் கிளம்பினேன். அம்மாவின் மௌனமும் கண்ணீரும் அவளை விட்டுப் பிரிவதாயில்லை. அப்பா என் கையை இறுக்கிப் பிடித்தவாறு வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். நான் அவரது முகத்தைப் பார்ப்பதை வேண்டுமென்றே தவிர்த்தேன். அந்த ஓவியத்தில் இருக்கும் கம்பீரமான முகமே எனக்குப் போதும்.

“எப்பா, ஒங்களுக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் வச்சிருக்கனே!” அப்பா கவனித்த மாதிரி தெரியவில்லை.

“எப்பா, எப்பா. உங்கள்ட்ட தா சொன்னேன்..”

கஷ்டப்பட்டு முகத்தை என் பக்கமாகத் திருப்பி கண்களால் என்ன என்று கேட்டார். நான் அவரது கண்களைத் தவிர்த்தவாறு, “ஒங்களுக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் வச்சிருக்கேன்னு சொன்னேன்.” என்றேன்.

அப்பா தலையை ஆட்டிவிட்டு மீண்டும் திரும்பினார்.

ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கி அவர்களுக்கு முன்பாக நான் ஓடினேன். கதவைத் திறந்து உள்ளே ஓடி எதிர் சுவரில் மாட்டியிருந்த திரைச்சீலையைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றேன். அக்கா அப்பாவை கைத்தாங்கலாகப் பிடித்திருக்க, அம்மா வீட்டிற்குள் வந்தவாறு, “கிறிக்கி, அப்பாக்கு ஆரத்தி எடுக்காண்டாமா? ஓம்பாட்டுக்கு ஓடுக, அங்கன என்னத்தப் புடிச்சிட்டு நிக்கட்டி எரும?” என்று கத்தினாள்.

ஆரத்தி எடுத்து அப்பாவிற்குப் பொட்டு வைத்து இருவரும் பிடித்துக்கொள்ள அப்பா மெல்ல காலடி எடுத்து வைத்தார்.

“எப்பா, நில்லுங்க. கண்ண மூடிட்டு உள்ள வாங்க. ப்ளீஸ்ப்பா, ப்ளீஸ்ப்பா.” என்று அப்பாவைப் பார்த்து கத்தினேன் நான். அவரது முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் தெரியவில்லை. வாசல்படி தாண்டி அப்பா உள்ளே காலடி எடுத்து வைத்தபோது திரைச்சீலையை இழுத்தேன். அதி கம்பீரமாக அப்பாவாகிய ராஜா ரவிவர்மனின் உருவம் எழுந்து நிற்க, அக்கா ஆச்சரியமாகப் பார்க்க, அம்மா விசித்திரமாக என்னையும் அந்த ஓவியத்தையும் பார்த்து முழிக்க, ஒருநொடி தன் ஓவியத்தைப் பார்த்த அப்பா முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு முனகியவாறு அடுத்த அடியை எடுத்து வைத்தார்.

“ஒனக்கு வேற சோலி இல்லயாட்டி? வந்து அப்பாக்கு ஒரு தலவாணி எடுத்து வையி.” என்று முறைத்தாள் அம்மா. அப்பா ஒரு நாற்காலியில் முனகிக்கொண்டே உட்கார்ந்தார். என்னவென்று புரியாத ஒரு மொழி, இனி இதுதான் அவரது மொழியாகிப் போகுமோ? அவரது தலை தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அக்காவும் அம்மாவும் கேட்கும் எதற்கும் பதில் சொல்லாமல் தரையை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அம்மா சத்துமாவுக் கஞ்சி வைத்து எடுத்து வந்து அப்பாவிற்கு ஒரு கரண்டியில் ஊட்டினாள். பாதி உள்செல்ல பாதி வெளியே வழிய, அப்பா அங்கே இல்லாததைப் போல வேறு எங்கோ இருந்தார். கை, கால், உடல், தரையெங்கும் கஞ்சி சிந்தி வழிய எனக்குள் இருந்த சிறு நம்பிக்கையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வழிந்து சென்றது. நான் அவரது அருகே சென்று என்னவெல்லாமோ பேசிப்பார்த்தேன். சிறு அசைவு கூட இல்லை.

• அப்பாவின் ஓவிய அறையில் இருந்த எல்லா பொருட்களையும் ஓர் ஓரமாக ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு அவருக்காக கட்டிலைப் போட்டு சன்னலைத் திறந்து திரைச்சீலையை இழுத்து விட்டேன். அப்பாவை கைத்தாங்கலாக அழைத்து வந்து கட்டிலில் உட்கார வைத்தேன். அப்பா என் கையைத் தட்டிவிட்டுக் கொண்டேயிருந்ததைப் போல தோன்றியது.

“சமுக்காளம் வேணுமாப்பா? குளுருகா?”

“கொஞ்சம் கடுங்காப்பி போடவாப்பா?”

“கைகால் வலிக்காப்பா? அமுக்கி விடட்டா?”

கேட்ட எதற்கும் பதில் சொல்லாமல் எடுத்துவிட்ட என் கைகளை இன்னும் தட்டிவிட்டுக் கொண்டிருந்தார் அப்பா.

பழைய விசயம் எதையாவது ஞாபகப்படுத்தலாமென, “எப்பா? எப்பிடிப்பா எடது கைலயே வரஞ்சியோ? என்னால நம்பவே முடில.” என்றேன்.

அப்பாவின் கை நடுக்கம் ஒரு நொடி நின்றது. மெல்லத் திரும்பி என்னைப் பார்த்தவர் அறையைச் சுற்றிலும் எதையோ தேடுவதைப் போல பார்த்தார். அப்பாவின் நடுங்கும் முகத்திலிருந்து ஒரு சொல்லாவது வந்து விடாதா என காத்து நின்றேன். மீண்டும் சிலமுறை சுற்றிலும் பார்த்தவர் மூலையில் ஒதுக்கி வைத்திருந்த அவரது ஓவியப் பொருட்களை கூர்ந்து பார்த்தார். சில கணங்கள் அதை வெறித்துப் பார்த்தவர் முகம் சிறுத்துப் போக, நடுங்கியவாறு எழுந்து கொள்ள முயற்சித்தார். நான் ஓடிப்போய் அவரது கையைப் பிடித்து தூக்க, வெடுக்கென என்னைத் தள்ளிவிட்டு, கட்டிலில் விழுந்தார்.
பதறிப்போய், “எப்பா, எப்பா, ஏம்ப்பா எம்மேல கோவப்படுகியோ? நா என்னப்பா செஞ்சேன்?” என்று கேட்டேன்.

அப்பா தெளிவில்லாமல் ஏதோ சொன்னார்.

“எப்பா, என்னப்பா? மனசிலாகலப்பா.” என்று அவரது முகத்தின் அருகே சென்றேன். அப்படியொரு வெறுப்பு! கண் சிவக்கும் அளவு கோபம். ஒரு நொடி பயந்தே விட்டேன்.
உறுமும் குரலில் தெளிவற்று துண்டுத்துண்டாய், “கைகாலு தான வெளங்காமப் போச்சு. சொரண கெட்டுப் போச்சுன்னு நெனச்சியோ? ஒங்கப்பன் இன்னும் பொணமா ஆகல்ல கேட்டியா?” என்றார் அப்பா.
“எப்பா, ஏம்ப்பா இப்பிடிப் பேசுகியோ?” என்றவாறு அழுது நின்றேன் நான்.

“வெளிய போட்டி, பிச்சக்காரக்கூ……”

அப்பா அதுவரை என்னை ஒரு வார்த்தை கூட திட்டியதில்லை. வெப்ராளம் தாங்காமல் நான் திரும்பி வெளியே செல்ல, அப்பா எழுந்து கெட்ட வார்த்தைகளாகக் கத்திக்கொண்டு சுவரைப் பிடித்து நடந்து விழுந்து எழுந்து மெல்ல வெளியே வந்தார். ஏதோ முனகியவாறு ரவிவர்மன் ஓவியத்தின் அருகே வந்து சில நொடிகள் நின்றார். அந்த முகத்தைப் பார்க்க விரும்பாதது போல தலையைத் தொங்கப் போட்டு நின்றவர், அதன் கீழே மேசையின் மீதிருந்த நடராஜர் சிலையை எடுத்து தன் உடலோடு ஒட்டிப் பிடித்துக்கொண்டு தன் அறைக்குள் சென்றார். திருவிதாங்கூர் இராஜா என் தாத்தாவின் கலைக்குப் பரிசாகக் கொடுத்த அரச மரியாதைச் சின்னம் அது.
அம்மாவும் அக்காவும் சிலையாக நின்றனர். என்னைப் பார்த்து என்னவென்று சைகையில் கேட்டனர். நான் ஒன்றும் பேசாமல் அப்பாவின் அறைக்கதவருகே சென்று நின்றேன். உள்ளே, பொருட்கள் ஒவ்வொன்றாக கீழே விழும் சத்தம் கேட்டது. அப்பா கத்துவதும் மூச்சிரைப்பதும் என் காதுகளுக்குள் விழுந்து என்னை பயமுறுத்தியது.
*
அப்பா அந்த அறையை விட்டு வெளியே வருவதேயில்லை. அடிக்கடி உள்ளிருந்து கெட்ட கெட்ட வார்த்தைகள் கேட்கும். பொருட்கள் விழும் சத்தமும், அப்பா வலியில் முனகும் சத்தமும் சேர்ந்து எங்களை எப்போதும் ஒரு பதைபதைப்பிலேயே இருக்கச் செய்தது. சாப்பாடு கொண்டு போகும்போது அம்மாவும் அக்காவும் பயந்து பயந்துதான் சென்றார்கள். சாப்பாட்டின் அளவும் குறைந்து கொண்டே போனது. தனது அறையை சுத்தம் செய்யவோ, பொருட்களை தொடவோ கூட அவர் அனுமதிக்கவில்லை. உறுமிக் கத்தி வெளியே தள்ளிவிடுவார். நான் சென்று மருந்து கொடுக்கும்போது மட்டும் அமைதியாக உட்கார்ந்திருப்பார்.
அப்பா உறங்கும் சமயத்தில் நான் உள்ளே சென்று அவரது ஓவியப் பலகையைப் பொருத்தி மூங்கில் தட்டி ஓவியங்களை வரைய ஆரம்பித்தேன். எவ்வளவு முயன்றாலும் என்னால் அந்த அறையில் இருந்து கவனம் குவித்து வரைய முடியவேயில்லை. நான் ஒரு திசையில் கோடிழுத்தால் அது இன்னொரு புறம் இழுத்துக்கொண்டு சென்றது. வண்ணங்கள் நான் நினைப்பதைப் போலன்றி எப்படியெப்படியோ வந்து தாமாகவே நிறைந்தன. கடைசியில், நான் நினைத்ததன்றி வேறேதோ ஒன்று அந்த தட்டியில் உருவாகி நின்று என்னைப் பார்த்து வேடிக்கையாய்ச் சிரிப்பதைப் போலத் தோன்றும். முதலில் நான் இதை கண்டுகொள்ளாமல் தொடர்ந்து முயற்சி செய்தேன். போகப்போக, எனக்குள் ஒருவித பயம் தொற்றிக்கொண்டது.
ஒருநாள், நான் மும்முரமாக வரைந்து கொண்டிருந்த போது திடீரென யாரோ என்னைப் பிடித்துத் தள்ளிவிட அலறிக்கொண்டு கீழே விழுந்துவிட்டேன். அந்த மூங்கில் தட்டியும் ஓவியப் பலகையும் என்னைத் தொடர்ந்து முன்சரிந்து என்மீது விழ பயத்தில் நான் மயங்கி விட்டேன்.
கண்விழித்த போது, அம்மா என் கை காலில் எண்ணெய் போட்டு நீவிவிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

“இனி நீ அங்க போவாத மக்ளே. என்னத்தச் சொல்ல? இந்த மனுசனுக்கு இப்பிடி ஆகும்னு யாரு நெனச்சா? யாராம் செய்வின வச்சிட்டாளோ என்னமோ? ஒம் மூஞ்சியயாது பாக்கா, அக்கா மூஞ்சியயும் எம் மூஞ்சியயும் திரும்பிக்கூட பாக்கதில்ல. எங்க மேல அப்பிடி என்ன கோவமோ? இன்னும் எத்தன நாளைக்கி இந்த ஒயர்கூட பின்னி சாப்பிட முடியும் மக்ளே? தம்புராண்ணன் ஒன்ன வந்து பாக்கச் சொன்னாரு, நீ ஒன்னு போயி அவர பாரு மக்ளே. எதாம் நல்ல காலம் பொறக்கான்னு பாப்பம்.” என்று முடித்தாள் அம்மா.

*

“இது யாரு வந்துருக்கா? ஆர்டிஸ்ட்டுல்லா? வா புள்ளோ, வா, வந்து இரி.” கம்பெனிக்குள் நுழைந்தபோது எழுந்து வந்து வரவேற்றார் தம்புரான் மொதலாளி.

சுற்றிலும் பல பெண்களும் சிறுமிகளும் பலவிதமான கைவினைப் பொருட்களை செய்து கொண்டிருந்தனர். பனை நாரில் பொம்மைகள், பர்சுகள், பைகள், தேங்காய் சிரட்டையில் ஓவியங்கள், சிறுசிறு பொம்மைகள், கடவுள் வடிவங்கள் இன்னும் பல. தூரத்தில் மூங்கில் தட்டி தைக்கும் பணியும் நடந்தது. ஒருவர் அந்த தட்டியை குறிப்பிட்ட அளவுகளில் வெட்டிப்போட, இன்னொருவர் அதை எடுத்து ஒரு இயந்திரத்தின் உள்ளே ஒவ்வொன்றாக அனுப்பினார். இயந்திரத்தின் மறுபக்கம் நின்றவர் தட்டியை எடுத்து பரிசோதித்து சுற்றி வரும் ஒரு ரப்பர் பட்டையில் தொங்கும் கொக்கிகளில் மாட்டினார். அது சுற்றி இன்னொரு அறைக்குள் சென்றது. எல்லா தட்டிகளிலும் மகாலட்சுமி கையிலிருந்து தங்க நாணயங்களாக கொட்டிக் கொண்டிருந்தன.
“என்ன புள்ளோ பாக்கா? ஓ, அப்பாக்க தொழில்லா? இப்ப எல்லாம் அச்சுல தாம் புள்ளோ, என்னல்லாமோ வந்துட்டு பாத்துக்க, கொஞ்சம் மகாலட்சுமி போடுவோம், பொறவு கைல வெளக்க புடிச்ச ஒரு பொண்ணு உண்டும்லா, கண்டிருக்கியா? அத போடுவோம், பின்ன, கொஞ்சம் யான படமும் போவும் பாத்துக்க. ஆனா, எல்லாம் இப்போ எக்ஸ்போர்ட்டுதான் பாத்துக்க, நம்மூர்ல எவன் வந்து வாங்குகான்? முன்னாடி மாதி வரையதுக்கும் ஆளுவ கெடயாது, என்னத்தச் சொல்ல? மூங்கில்ல பிரியாணில்லா செய்யானுவ இப்ப? ஒங்கப்பன் மாக்கு மாக்குன்னு வரஞ்சும் என்னத்துக்கு? நூறு ருவாய்க்கு தரியான்னு கேப்பானுவ. பாப்பம், எத்தன நாளக்கின்னு. பின்ன, நமக்கும் வேற வழி இல்லல்லா? வயித்துப் பொழப்ப பாக்கணும்லா புள்ளோ?”
எல்லாம் கேட்டு நான் அமைதியாக நின்றேன்.

“நா ஒருத்தன், என்னல்லாமோ சொல்லிட்டுக் கெடக்கேன். நீ இரி, ஒரு மேட்டரு பேசணும் ஒனட்ட.” என்றார்.

“பரவால்ல சார், சொல்லுங்க.”

“எப்பிடி வளத்து வச்சிருக்கான் பாத்தீரா ஓய்? மரியாதயான புள்ளயோ ரெண்டும், என்னா?” என்று பக்கத்தில் நின்ற இன்னொருவரிடம் சொன்னார் முதலாளி.

“அப்பா நெலம ரொம்ப மோசமாருக்குன்னு சொன்னாவ, இப்ப எப்பிடிம்மா இருக்காவ?”

“அப்பா அவ்வோ ரூம வுட்டு வரவே மாட்டுக்கா சார். சாப்பாடு, மருந்து கொண்டு கொடுப்போம். யார்ட்டயும் பேச்சும் கெடயாது.”

“அவனுக்குள்ள என்ன ஓடுகோ என்னமோ? கடவுளுக்குத் தான் வெளிச்சம். சரி, விடு.. சித்தப்பா, பெரியப்பா எவனாம் வந்து எதாம் செஞ்சானுவளா?”

நான் தலையாட்ட, “எல்லாவனையும் கொண்டு வெறும் வாய்ச்சவடாலுக்கு தான் கொள்ளும். மாமா ஒரு யோசன சொல்லுகேன், ஒனக்கு புடிச்சா செய்யி, என்ன புள்ளோ?” என்றவாறு தன் மேசை இழுப்பறையைத் திறந்து எதையோ வெளியே எடுத்தார்.
ஒரு நீலநிறத் துணிப்பை, நகைகள் வைக்கும் பை போன்றிருந்தது. அதன் சுருக்கை இழுத்து உள்ளிருந்ததை தன் மேசையின் மீது கொட்டினார். சிறுசிறு கண்ணாடி உருளைகள். அதில் ஒன்றை எடுத்து என்முன் நீட்டினார்.

“இத எடுத்துப் பாரு புள்ளோ. அந்தா, அங்கன போயி வெளிச்சத்துல பாரு.”

நான் அதை வாங்கி வெளிச்சத்தில் வைத்துப் பார்த்தேன். அந்த சின்னஞ்சிறு கண்ணாடி உருளைக்குள் ஒரு சிறு நகத்துண்டு அளவிற்கு ஓர் உருவம். கூர்ந்து பார்த்த போது பிரமித்துப் போனேன். அவ்வளவு அழகான ஒரு விநாயகர் சிலை. முகம் மலர அதைச் சுற்றிச்சுற்றி பார்த்தேன். எப்படி இதை செய்திருப்பார்கள்?
“கொள்ளாம்லா? இதாக்கும் இப்ப லேட்டஸ்ட்டு. ஒரு பீஸ் நூத்தம்பது ரூவா, சபரிமல சாமிமாரு, ஆந்த்ராகாரனுவன்னா ஒரு முன்னூறு ரூவா தருவானுவ.”

“இது என்ன மெட்டீரியல் சார்? இத.. இத எப்பிடி செய்வாங்க?”

“நீயே சொல்லு பாப்பம்..”

நான் மீண்டும் அதை சுற்றிச் சுற்றி பார்த்தேன். என்னவென்று புரியவில்லை.

“இதுக்க பேரு ரைஸ் ஆர்ட்டும்மோ. வெறும் அரிசி தான் பாத்துக்க. என்னெல்லாம் கண்டுபுடிக்கானுவோ!”

எனக்கு பயங்கர ஆச்சரியமாக இருந்தது. மறுபடியும் அதை ஒருமுறை பார்க்கும்போது தான் அந்த விநாயகர் ஒரு அரிசியாகத் தெரிந்தார்.

“செரி, மேட்டர சொல்லுகேன். நமக்குத் தெரிஞ்ச ஒரு ஆளு இந்தத் தொழில படிச்சிருக்காரு. நீ வந்தேன்னா, ஒனக்கு சொல்லிக் குடுக்க ஏற்பாடு செய்யேன். நீ படிச்சுட்டு இங்கன உள்ளவமாருக்கு சொல்லிக் குடு. நமக்கு வியாவாரமும் நடக்கும், ஒனக்கும் ஒங்குடும்பத்துக்கு ஏதாஞ் செஞ்ச மாறியும் இருக்கும். மாச சம்பளமா போட்டுத் தருவேன், என்ன புள்ளோ?”
அந்த விநாயகர் உருவம் என் கண்ணை விட்டு அகலாமல் நின்றது. சட்டென, அப்பா மூங்கில் தட்டியில் வரையும் பகவதியம்மனும் அவளது மூக்குத்தியும் அந்த கணம் நினைவிற்கு வந்தது. முதலாளியின் யோசனையும் சரியாகப்பட்டது.
“நா அம்மைட்ட பேசிட்டு வந்து சொல்லுகேன் சார். பாக்க ரொம்ப அழகாருக்கு.”

“செரிம்மோ, போய்ட்டு வா.” என்றவரிடம் அந்த கண்ணாடி உருளையை நீட்டினேன்.

“அது ஒனக்கு. வச்சிக்க புள்ளோ.”

*

வீட்டில் நுழைந்தபோது அம்மாவும் அக்காவும் ஏதோ இரகசியமாக பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். என்னைப் பார்த்ததும் பேச்சை மாற்றியதைப் போலிருந்தது.

“என்னாச்சி மக்ளே, தம்புராண்ணன் என்ன சொன்னாரு?”

நான் பதில் பேசாமல் நேராக அப்பாவின் அறைக்குள் சென்றேன். சற்று நேரத்திற்குப் பின் வெளியே வந்து அப்பாவின் ராஜா ரவிவர்மா ஓவியத்தை பார்த்தபடி அம்மாவிடம் சென்றேன்.

“ஓ, ஒங்கப்பாட்ட தான் மொதல்ல சொல்லுவியோ? பெரிய இவ? என்ன வெசயம்னு சொல்லுட்டி ஊமக்குசும்பி.” என்று கேட்டாள் அம்மா.

“மொதல்ல நீங்க ரெண்டுவேரும் என்ன ரகசியம் பேசிட்ருந்தீங்கோன்னு சொல்லுங்கோ, பொறவு நாஞ் சொல்லுகேன்.” என்றேன்.

இருவரும் மாறிமாறிப் பார்த்தவாறு கண்ணைக் காட்டி என்னை அடுக்களைக்குள் அழைத்துச் சென்றார்கள்.

“எம்மா, என்ன, சொல்லு?”

“எட்டி, இப்பிடியே எத்தன நாளக்கி ஓடும்னு தெரில பாத்துக்கோ, எதாம் கொஞ்சம் பைசா கெடச்சா பேங்க்குலயாது போட்டு வைக்கலாம். சாப்பாட்டுக்கு நானும் ஒங்கக்காவும் எதாம் பாத்துருவம். பின்ன, இன்னும் காரியங்கோ உண்டுல்லா, மக்ளே.”

“என்ன காரியம்? சுத்தி வளைக்காம சொல்லும்மா.”

“அது, ஒங்கக்காவுக்கு எதாம் எடம் பாக்காண்டாமா மக்ளே? அப்பா இப்பிடி ஆயிட்டாளேன்னு எத்தன நாளக்கி அழுத்துட்டே இருக்கச் சொல்லுக? பின்ன, அவ்வொளுக்கு நம்ம மூஞ்சியப் பாக்கக் கூட புடிக்கல்ல..” என்றவாறு அழ ஆரம்பித்தாள் அம்மா.

“எம்மா, எம்மா, அழாத.. அப்பாக்குக் கேட்டுறாம. அழாதம்மா.”

“மக்ளே, நம்ம தம்புரான் கம்பெனில லோடு ஆட்டோ ஒட்டுகாம்லா சொயம்பு? செல சமயம் நம்ம வீட்ல வந்து கூடையெல்லாம் எடுத்துட்டுப் போவாம்லா?”

“ஆமா, அவனுக்கு என்ன இப்போ?”

“அவனுக்கு ஒங்கக்கா மேல இஷ்டமாம். கெட்டி வைங்கன்னு தம்புராண்ணன்ட்ட சொன்னானாம். அவரும் நல்லது தானன்னு எனட்ட சொன்னாரு.”

நான் அக்காவைப் பார்க்க, அவள் முகத்தைக் கீழே கொண்டு போனாள். வெட்கமாக இருக்கும்.

“எம்மா, என்ன பேசுக நீ? அவன் நல்ல ஆளுதான், செரி. ஆனா, அப்பாட்ட ஏதும் கேக்காம என்ட்ட சொல்லுக, நா என்ன செய்ய?”

“எட்டி, சொல்லதக் கேளு மொதல்ல, இப்ப கொஞ்சம் பைசாக்கு வழி பண்ணணும் பாத்துக்கோ. அக்காக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைப்போம், கடவுள் புண்ணியத்துல அவ நல்லாருக்கட்டும் மக்ளே. பொறவு நமக்கு தான, எதாஞ் செய்யலாம்.”

“செரி, அப்பாட்ட நாம் பேசுகேன். ஆமா, பைசாக்கு என்ன செய்யப்போற?”

“நக நட்டுன்னு இப்ப ஒன்னும் போடாண்டாம் மக்ளே. ஒரு பத்தாயிரம் ரூவாயாது அவங் கைல கொடுக்காண்டாமா சொல்லு..”

நான் தலையாட்டி நின்றேன். அம்மா என் அருகே நெருக்கமாக வந்து, “மக்ளே, அப்பா நெறைய படம் வரஞ்சி விக்காம வச்சிருக்கால்லா? அதெல்லாம் வித்தா கொஞ்சம் பைசாவாது கெடைக்கும்லாட்டி?” என்று கேட்டாள்.
எனக்கு எல்லாம் புரிந்தது. அப்பாவின் ஓவியங்கள் எல்லாம் விற்பனைக்கு அல்ல, குருவாயூர் கேசவனையும் மூக்குத்தியுடன் சிங்கத்தின் மேலிருக்கும் பகவதியம்மையையும் வரைந்தால் அப்படியே தனது அலமாரியில் அடுக்கி வைத்து விடுவார். அந்த நாட்களில் அப்பா சந்தோசத்தில் மிதப்பார். எங்களை கடற்கரைக்கு அழைத்துச் சென்று கேட்டதெல்லாம் வாங்கிக் கொடுப்பார். அந்த ஓவியங்களை என்னை மட்டுமே தொட அனுமதிப்பார்.

“மக்ளே, செல வெசயங்க நம்ம கைல இல்ல பாத்துக்கோ, அது தானா நடக்கும். அத அப்படியே விட்டுறணும். அது அப்படி இருந்தாதான் அழகு, அப்படிதான் நெலைக்கும் பாத்துக்கோ. இந்த கேசவன பாரு, அவன் கண்ணுல தெரிய கருணைய நா வரஞ்சிற முடியுமா? இல்ல, எவனாம் வரஞ்சிற முடியுமா சொல்லு. அவன் போய்ட்டாலும் நம்ம மேட்டுல ஒவ்வொரு தடவயும் உயிரோட எந்திச்சி வாராம்லா? அது நம்ம கைல இல்ல பாத்துக்கோ. பின்ன, நம்ம பௌதியம்மய வரையதெல்லாம் ஒரு கனவாக்கும். எப்படி தொடங்கும், எங்க போயி முடியும்ன்னு சொல்லிற முடியாதுல்லா? அது, கோயில்ல பிரதிஷ்டை செய்ய மாதிதான் பாத்துக்கோ.” இதைச் சொல்வது அவரே இல்லையோ எனக்கூட சிலசமயம் எனக்குத் தோன்றும்.
அம்மா என் கையைப் பிடித்து, “மக்ளே, நீதான் அப்பாட்ட போயி கேக்கணும். என்னால முடியாது, கொன்னே போடுவா பாத்துக்கோ.” என்றாள். என்னால் ஒருபோதும் அதைச் செய்ய முடியாது. முடிந்தாலும் நிச்சயமாக நான் செய்ய மாட்டேன்.

*

அன்றிரவு குருவாயூர் கேசவனும் பகவதி அம்மனும் என்னை உறங்க விடாமல் அலைகழிக்க, பித்து பிடித்ததைப் போல எழுந்து மெல்ல அப்பாவின் அறைக்கதவின் பக்கம் சென்று சத்தமின்றி நின்றேன். எதற்கு சென்றேன், என்ன நினைத்தேன் என எதுவும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. சற்று நேரம் நின்றுவிட்டு திரும்பிய போது உள்ளே ஏதோ சத்தம் கேட்டது. மீண்டும் அருகே சென்று கூர்ந்து கேட்டேன். அப்பா ஏதேதோ முனகிக் கொண்டிருந்தார். தொடர்ந்து ஏதேதோ சத்தங்கள்.
நான் பயத்தில், “எப்பா, எப்பா? எதாம் வேணுமாப்பா?” என்று கத்தினேன்.

எந்த பதிலும் எனக்கானதாக இல்லை. தொடர்ந்த சத்தங்கள், முனகலோடு ஏதோ கரியும் வாடையும் சேர்ந்து வந்தது.

“எம்மா, எம்மா, எந்திரிம்மா, அப்பா ரூம்ல ஏதோ கரிஞ்ச வாட அடிக்கிம்மா.” அம்மா பதறியவாறு எழுந்து வந்தாள். அக்கா உறக்கக் கலக்கத்தில் சலித்துக் கொண்டு நின்றாள்.

வாடையைத் தொடர்ந்து கதவிடுக்கின் வழியாக புகை கசிவதைப் பார்த்ததும் நான் அலறிவிட்டேன். ஓடிச்சென்று புழக்களையில் கிடந்த மூங்கில் வெட்டும் அரத்தை எடுத்து வந்தேன். புகை மேலும் அதிகமாகியிருந்தது.

“எம்மா, இதப்புடி.” அரத்தை கதவிடுக்கில் வைத்து கொண்டியின் மீது முன்னும் பின்னுமாக இழுத்தேன். அம்மா தொடர்ந்து கத்திக்கொண்டே கதவைத் தட்டினாள். கதவின் நான்கு பக்க இடுக்குகளிலுமிருந்து புகை பெருகி வந்தது. மண்ணெண்ணெய் வீச்சம். திடீரென ஏதோ ஒன்று படாரென கீழே விழுந்த சத்தம் கேட்டது.
“எப்பா, எப்பா, கதவத் தொறங்கப்பா.” என்று கத்தியவாறு மேலும் வேகமாக அறுத்தேன். சத்தம் கேட்டு பக்கத்து வீட்டிலிருந்து சிலர் ஓடி வந்தனர்.

“தள்ளும்மோ, பிள்ள தள்ளு.” என்று சொல்லிய ஓர் அண்ணன் கதவை ஓங்கி உதைத்தார். இரண்டு மூன்று முறை உதைத்ததும் கதவு பிளந்துகொண்டு ஒரு புறமாகத் திறந்தது.

அறை முழுதும் கரிய புகை. அப்பாவின் அலமாரி கீழே சரிந்து கிடந்து எரிந்து கொண்டிருந்தது.

“எப்பா, எப்பா..” என்று அப்பாவைத் தேடினேன். புகை மூட்டத்திற்கிடையே கட்டிலின் அருகே தன் நாற்காலியில் உட்கார்ந்து சன்னலை நோக்கி மெல்ல ஆடிக்கொண்டு இடது கையிலிருந்த தனது ஓவிய தூரிகையால் காற்றில் வரைந்து கொண்டிருந்தார். அவரது காலடியில் நான் வைத்துவிட்டு வந்திருந்த அந்த கண்ணாடி உருளை அப்போதும் அவரது காலடியிலேயே கிடந்தது.

***

சுஷில் குமார்

30க்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள் வெளியாகியுள்ள நிலையில், இவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு மூங்கில் யாவரும் பப்ளிஷர்ஸ் வெளியீடாக வெளி வந்திருக்கிறது. sushilkumarbharathi2020@gmail.com

ஓவியம் – Katsushika Hokusai

ரமேஷ் பிரேதன்

விதை என்ற சொல்லிலிருந்து கவிதை என்ற சொல் உருவானது. தொல்காப்பியம் தோன்றுவதற்கு முன் வாழ்ந்த பாணன் – பாடினி மரபினரிடையே அச்சொல்லுக்கான பொருள் புழக்கத்திற்கு வந்தது. ஐந்திணைகளிலும் திரிந்த இவர்கள் பசிக்குப் பாக்களைத் தின்று யாழினைப் பருகி உயிர் வளர்த்தனர். சங்கம் என்பதை கனவிலும் அறியாத நாடோடிகளான இவர்கள் வரலாற்றில் பாணர், பறையர், பரதவர், பள்ளர், பாண்டியர் எனப் பல்வேறான பகரச் சொற்களால் குறிப்பிடப்படுகின்றனர். பா என்ற ஓரசைச் சொல்லால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட இவர்கள் இன்று எழுத்து வழக்கில் தமிழர் என்றும் பேச்சு வழக்கில் தமிலர் என்றும் குறிப்பிடப்படுகின்றனர். இந்தத் தமிழர்களின் நவீன காலம் என்பது ஈராயிரமாண்டுகளிலிருந்து வரையறை செய்யப்படுகிறது. பின்நவீனக் காலம் என்பது பிரெஞ்சுப் புரட்சியிலிருந்து – மன்னிக்கவும்; பிரெஞ்சு மாணவர் புரட்சியிலிருந்து உலக அளவில் கணிக்கப்படுகிறது. அப்புரட்சி நடந்தது 1968. ழாக் தெரிதா என்பாரின் முதல் நூல் பாரிஸ் கம்யூனில் வெளிவந்த காலமும் அதுவே. நான் பிரெஞ்சிந்தியா என்றழைக்கப்பட்ட பாண்டிச்சேரி என்னும் இடைக்காரி நாட்டு வேளிர்க்குடியில் தோன்றிய காலப்பகுதியும் அதுவே. பிறக்கும்போதே நான் போஸ்ட்மார்டனிஸ்டாகப் பிறந்தேன். பிறக்கும்போதே செத்துப் பிறந்ததால் நான் பிரேதன் என அழைக்கப்பட்டேன். கவிதை எழுதிய காலப்பகுதியில் ரமேஷ் என்ற புனைப்பெயரையும் சேர்த்து ரமேஷ் பிரேதன் என ஆளானேன். தமிழ்ப் பின்நவீன / பின்நவீனத்துவக் காலம் என்பதை எனது பிறப்பிலிருந்து நான் கணக்கிடுகிறேன். மிஷேல் ஃபூக்கோ என்பார் அன்றுவரை பெயரிடப்படாத; பிற்காலத்தில் எய்ட்ஸ் எனப் பெயரிடப்பட்ட பால்வினை நோயால் செத்த அன்று நான் கன்னிகழிந்தேன். என் தோழிகளில் ஒருத்தி செய்த பொருளுதவியால் என் முதல் நாவல் வெளிவந்ததைக் கொண்டாடும் முகமாகத்தான் அத்தோழியால் நான் கன்னிகழிந்தேன். அதுநாள்வரை கையே கதியென்றிருந்த நான் அதற்குப் பிறகு கவிஞன் என்ற மனிதக்குரங்கு நிலையிலிருந்து கதைஞன் என்ற நிலைக்குத் தண்டுவடம் நிமிர்த்தப்பட்டு தன்னிலை உயர்ந்தேன்.

வரலாற்றால் ஆன எல்லாமே புனைவுதான். பிரதி என்பது புனைவு. TEXT IS FICTION. பிரதிகள் எல்லாமே புனைவுதான். ஒவ்வொரு சொல்லும் பொருளுடையது. பொருள், அதாவது அர்த்தம் என்பதும் புனைவே. சொற்களாலான எல்லாமே புனைவு என்றான பிறகு கவிதை, கதை என்ற பிரிவுகள் இல்லை. எல்லாவற்றையும் பின்நவீனத்துவம் பிரதியென அறுதியிடுகிறது. பிரதியே பிரம்மம். பிரம்மம் என்பது புனைவு. சூன்யம் என்பது பிரதி. மனிதக்குரங்கு என்பது பிரதி; மனிதன் என்பது புனைவு. கவிதையும் புதினமும் வேறுவேறு இல்லை; இரண்டும் புனைவு. அதாவது, இருபொருள் ஒருமொழி.

நான் கன்னிகழிந்த நாள்வரை எனது உடம்பை ஒரு உயிரியல் பொருள் (biological meterial) என்றுதான் கருதிவந்தேன்; கன்னிகழிந்த பிறகுதான் அதை ஓர் உயிரியல் பிரதி (biological text) என்று உய்த்துணர்ந்தேன். எனது உடம்பை ஒரு பிரதியாகக் கண்டறிந்த அக்கணம் ‘மரணமற்ற பெருவாழ்வு’ என்பதன் பொருள் யாது என்பதை அறிந்தேன். உடம்பை ஒரு பிரதியாக உணரும்போது மரணம் இல்லை, பொருளற்ற போர் இல்லை. பிரதி தரும் இன்பம் (plessure of the text) என்பது ஓர் இலக்கியச் சொல்லாடல் மட்டும் அன்று; அது உயிரியல் செயல்பாடுமாகும்.

பின்நவீனத்துவப் பிள்ளையார் என்ற பெயரில் ஏதேனும் ஒரு கோயில் உருவாகலாம்; ஆனால் பின்நவீனத்துவப் பிரதியை திட்டமிட்டு யாரும் உருவாக்குவதில்லை. பின்நவீனத்துவம் என்பது ஒரு கருத்துரு. அதற்குச் சட்டகம் இல்லை. அது அமீபா போன்ற வடிவிலி. கெட்டிதட்டிய எந்தவொரு தத்துவச் சட்டகமும் அதிகார மையமாகச் செயல்படுவது வரலாற்றில் காலந்தோறும் நிரூபிக்கப்பட்ட ஒன்று. பின்நவீனப் பிரதி என்றவொன்று கட்டமைக்கப்படுமானால் அது முரண் இயங்கியல் நிலைகொண்டு பின்நவீனத்துவக் கருத்தியலுக்கு எதிரான திசையில் இயங்கும். ஆக, பின்நவீனத்துவப் பிரதி என்ற ஒன்று இல்லை. பின்நவீனத்துவ வாசிப்புத்தான் சாத்தியம். அதிகபட்ச சனநாயகவாதியால் மட்டுமே ஒரு பிரதியை பின்நவீனத்துவ வாசிப்பிற்கு உட்படுத்த முடியும்.

ஒரு பிரதிக்கு நவீன/பின்நவீன என்ற அடைமொழிகள் தேவையில்லை. அது அடைமொழி இல்லாத ரெளடி. பிரெஞ்சுப் பின்காலனிய நிலமான பாண்டிச்சேரியில் அடைகாக்கத் தெரியாத பின்நவீனத்துவப் பன்றி ஒன்று உயிர்வாழ்கிறது; அதைப் பற்றி பிறகு எழுதுகிறேன். திருக்குறள், பகவத்கீதை, பைபிள், திருக்குரான் எனும் நான்கு பெருங்கதையாடல் பேரிலக்கியங்களையும் பின்நவீனத்துவ வசிப்புக்கு உட்படுத்தப்போகிறேன். இது என் வாழ்நாள் பணியாக இருக்கும். இதற்கான உடற்பலம், மனபலம், பணபலம் இவை மூன்றையும் அருட்பெருஞ் சோதி தனிப்பெரும் கருணை தரும்.

தமிழில் பின்நவீன அறிவாளிகள் இருக்கிறார்கள், ஆனால் பின்நவீனத்துவச் சிந்தனையாளர்கள் இல்லை. நான் முப்பது ஆண்டுகளாக இங்கு இயங்கி வருகிறேன்; இதுவரை ஃபாஸிசம் படியாத அறிவை நான் நுகர்ந்ததில்லை.
சாதியமும் பெண்ணியமும் கவிதையியல் சார்ந்த சொல்லாடல்களில்லை; இவை சமூகவியல் சார்ந்தவை. இந்த அரசியல் சொல்லாடல்களால் பின்நவீனத்துவ வசிப்பிற்கு இணக்கமான குறுங்கதையாடல்களை உருவாக்க முடியாது. திருக்குறள் போன்ற நீதியிலக்கியம் என்னும் பெருங்கதையாடல்களைத்தான் உருவாக்க முடியும். நாம் நீதிபோதகர்களை தத்துவவாதிகள், இலக்கியவாதிகள் என நம்பி ஏமாந்துவிடுகிறோம். சிலப்பதிகாரத்தில் கண்ணகி தனது முலையைப் பிய்த்தெறிந்து மதுரையை எரிக்கிறாள். இந்த இடத்தில் முலை என்பது ஓர் உடலுறுப்பு என்ற நிலையிலிருந்து ஒரு குறியீடாக/ பிரதியாக பரிணமிக்கிறது. ஒரு பெருங்கதையாடலாக முடிந்துபோகவிருந்த சிலப்பதிகாரம் ஒரு மாயயெதார்த்தத் தாவலில் குறுங்கதையாடலை முன்னெடுக்கும் ஒடுக்கப்பட்ட, நொறுக்கப்பட்ட மனிதரின் வாதையைப் பேசும் உலக இலக்கியமாகிவிடுகிறது. பின்நவீனத்துவ வாசிப்பில் கம்பராமாயணத்திற்கு நேரும் அதோகதி சிலப்பதிகாரத்திற்கு நேர்வதில்லை. வாசிப்பின் அரசியலை கோரிநிற்கும் பின்நவீனத்துவம் பிரதியாக்கத்தின் போது அரசியலைத் திணிப்பதில்லை. கம்பராமாயணம் மேலாதிக்க ஃபாசிச அரசியல் பிரதி. கண்ணகியின் வாதையை ஏற்கும் கவிதையியல் சீதையின் வாதையை நம்புவதில்லை. இங்கு குறுங்கதையாடலுக்கும் பெருங்கதையாடலுக்குமான வாசிப்புக்கான உதாரணங்களாகத்தான் சிலப்பதிகாரம், ராமாயணம் என்ற பிரதிகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. அவற்றின் இலக்கிய மேன்மையை மதிப்பிடுவதற்காக இல்லை.

கவிதை, கதை, கட்டுரை என்ற மூன்றும் மூன்று பிரிவுகளாக இயங்காமல், மூன்றும் ஒன்றுடனொன்று கலந்த நிலையில் புதிய பிரதி என்றவொன்று உருவாகும். ஓவியன், மருத்துவன், பொறியாளன் என பல தளங்களில் இயங்கிய ஒற்றை மூளை லியார்னாடோ டாவின்சி காலத்தில் இருந்தது. அது தொழிற் புரட்சிக்குப் பிறகு தனித்தனி மூளைச் செயல்களாகப் பிரிந்து இயங்கின. இலக்கியத்தில் கவிதை, கதை, கட்டுரை, நாடகம் என்ற நான்கு பெரும் பிரிவுகள் தனித்தனியாக இயங்க மறுத்து ஒருவகையான கூட்டுப் படைப்பாக உருத்திரியும். மூளை என்பதும் மனிதர் என்பதும் ஒரு பிரதி. கோயில் பூசாரி ஒரு பாடலை காதில் சொல்லி உச்சந்தலையில் வேப்பிலையால் அடித்து நெற்றியில் மஞ்சள், குங்குமம், திருநீறு கலவையைப் பூசி சாவிலிருந்து ஒரு நோயாளியை மீட்டெடுப்பதைப் போல அப்பிரதி இருக்கும். இனப்பெருக்கத்தை மறுத்த பாலியல் செயல்பாடு ஊக்குவிக்கப்படும்போது பெண்ணியம் என்பது பொருளற்றுப் போவதுபோல; மேலாதிக்கம் என்பது அடிப்படையான உயிரியல் விதி என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது பொதுவுடமை என்ற கருத்தாக்கம் பொருளற்றதாகிவிடும்.

பொதுவுடைமை, பெண்ணியம் என்ற இரண்டு கற்பிதங்களே மானுட அறம்சார் சொல்லாடல்களை அனைத்து அறிவுத்தளங்களிலும் தொடர்ந்து எழுப்புகின்றன. தன்னிலை ஒவ்வொன்றையும் குற்றவுணர்வில் நிறுத்தி வைப்பதன் மூலம் பொதுவுடமை, பெண்ணியச் சித்தாந்தங்கள் மேலாதிக்க அதிகார மையங்களாக தம்மை ஏகபோகமாக நிறுவிக்கொண்டன. இது இருபதாம் நூற்றாண்டில் நடந்தது. இந்த நூற்றாண்டு அமெரிக்க மைய குடியரசுச் சொல்லாடல்களாலும் இவற்றைத் தவிர்த்த பிற, மத அடிப்படைவாதச் சொல்லாடல்களாலும் நிறுவப்படும். இந்த நூற்றாண்டின் பேரழிவுச் சொல்லாடல்கள் கடவுளின் பெயரால் நிகழ்த்தப்படும். அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம், மத அடிப்படைவாதம் என்ற இரட்டை எதிரிடைகளால் நமது பேச்சும் எழுத்தும் வடிவமைக்கப்படும். வரலாற்றில் முன்னெப்பொழுதுமில்லாத படுகொலைகள் அரங்கேறும். போன நூற்றாண்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு அதன் நடுப்பகுதியில் நிகழ்த்திப்பார்க்கப்பட்ட அணு ஆயுத நடனம் இந்த நூற்றாண்டில் பரவலாக அரங்கேறும். போன நூற்றாண்டில் ஈரோஷிமா, நாகசாகிச் சொல்லாடல்களிலிருந்தே பின்நவீனத்துவ அறம் முன்னெடுக்கப்படுகிறது. பின்நவீனத்துவ அறத்தைப் பேசும் பிரதிகளை எழுதுபவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகள் இனி BINARY OPOSITION என்ற இரட்டை எதிரிடைகளுக்குள் மட்டுமே அடங்கிவிடாது.

கணினி தொழில் நுட்பவளர்ச்சி மனித கற்பனைக்குச் சாத்தியமான அனைத்தையும் காட்சிப்படுத்திவிடுகிறது. மிகையதார்த்த ஓவியங்கள் செல்வாக்கிழந்துவிட்டன. ஸல்வதோர் தலி பித்தநிலையில் படைத்தவை இன்று கணினி வரைகலை மூலம் அதன் பிரம்மாண்ட கலைச் சாதனையின் திகைப்பை ஒன்றுமில்லை என்றாக்கிவிட்டது. ஆனால், ஒன்றுமட்டும் தொழில்நுட்ப அறிவால் தீண்டமுடியாத நிலையில் காலத்தை விஞ்சி நிற்கிறது. ஆம், தத்துவம், கருத்தியல் என்பவை கலைப்படைப்பில் மூலாதாரமாக நின்று செயல்படும்போது வெற்று தொழில்நுட்பக் கலைநேர்த்தி என்பது காலாவதியாகிவிடும். தத்துவச் சொல்லாடல்களின் செறிவே இசை, ஓவியம், எழுத்து மற்றும் நிகழ்த்துக் கலைகளை மனிதார்த்த பொருண்மை மதிப்பீட்டில் முன்நிறுத்தும்.

இலக்கியம் என்பது ஒற்றைத் தன்மையது இல்லை; அது பல்வேறு பண்பாட்டின் சந்திப்பு மையமாக விளங்குகிறது. இரண்டாயிரம் வயது கொண்ட திருக்குறளும் இதற்கு விதிவிலக்கு இல்லை. அப்பிரதியும் சமண பெளத்த ஆசீவகச் சொல்லாடல்களின் தொகுப்பறிவுதானே தவிர சுயம்புவான தமிழ் அறிவிலிருந்து (epistamalogy of tamil) உருவானது இல்லை. எந்தவொரு பிரதியும் ஓர் இனத்தின் மூல அறிவிலிருந்து மாத்திரமே தோன்றியது இல்லை. ‘கலைச்செல்வங்கள் யாவையும் கொணர்ந்திங்குச் சேர்ப்பீர்’ என்ற வேண்டுதல் இருக்கு வேதத்திலேயே பதிவாகி இருக்கிறது. தூய தமிழறிவோ சமஸ்கிருத அறிவோ இல்லை. Epistamalogy of knowledge என்பது ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு அறிவு என்பதையே குறிக்கிறது. ஓர் இனத்தின் அறிவு என்பது பொதுவானதாகவும் வழக்காறு என்பது தனித்துவமானதாகவும் இருக்கிறது. அறிவு என்பது சனநாயகத் தன்மை கொண்டது. ஓர் இனத்திற்கு மட்டுமேயான அறிவு ஃபாசிசத் தன்மையது. ஈயத்தை இனி யார் காதிலும் ஊற்றமுடியாது. சர்வதேச கலை இலக்கிய அறிவை முன்னெடுக்கும் அதேவேளையில் இனக்குழு மரபு சார்ந்த அறிவையும் அடையாளப்படுத்துகிறது பின்நவீனத்துவம். மேற்கிலிருந்து knowledge is power என்னும்போது நம்மிடமிருந்து ‘அறிவு அற்றம் காக்கும் கருவி’ ஆகிறது.

ஒவ்வொரு சொல்லும் பொருள் உடையது மட்டுமில்லை; ஒவ்வொரு சொல்லும் தன்னுள் புனைவைக் கொண்டுள்ளது. சொற்களின் கூட்டியக்கம் இலக்கியம் என்னும் மாபெரும் புனைவைக் கட்டமைக்கிறது. என்னுள் மரணத்தை ஏற்படுத்தாத எந்தவொன்றும் புனைவே. கடவுள் புனைவு, அணு ஆயுதம் அல்புனைவு. புனைவு என்பது போருக்கு எதிரான மனநிலையை தக்கவைக்க உதவும். புனைவு மரணமற்ற பெருவாழ்வை சாத்தியமாக்கும். மாணிக்கவாசகப் பெருமானால் கவிதைக்குள் கடவுளை சிக்கெனப் பிடிக்க முடியும். பின்நவீனத்துவம் மேலதிகப் புனைவுகளை வேண்டிநிற்கிறது. அரசியலைவிட துரிதமாக இலக்கியம் நம்மை விடுதலை செய்யும். பின்நவீனத்துவ அரசியலும் இலக்கியமும் நம்மை எதற்குள்ளும் தேங்கி நிற்கவோ அடைபடவோ விடுவதில்லை. அதிகாரத்திற்கு எதிராக செயல்படும் எந்தவொரு கலைஞரும் மூன்றாம் நாள் மரணத்திலிருந்து உயிர்த்தெழுவார். எழுதப்படும் இலக்கியம் என்பது எதிர் வரலாறு. அதற்குள்ளிருந்து கிளைக்கும் சொல்லாடல்கள் புதிய விடுதலையைப் பேசும். இனிவரும் காலங்களில் எழுதப்படும் கவிதைகளும் கதைகளும் எதிர் வரலாறாய் அமையும். யாரும் எதிர் வரலாற்றிலிருந்துத் தப்பிக்க முடியாது.

***

ரமேஷ் பிரேதன்

சொல் என்றொரு சொல், மனநோயர் காப்பகத்தில் பின்காலனிய நாட்டின் கவிஞன், காந்தியைக் கொன்றது தவறு தான், கட்டுரையும் கட்டுக்கதையும், ஆண் எழுத்து + பெண் எழுத்து = ஆபெண் எழுத்து, ஐந்தவித்தான், நல்ல பாம்பு(நீல அணங்கின் கதை), அவன் பெயர் சொல் நூல்களின் ஆசிரியர்.
rameshpredan@gmail.com

ஓவியம் – Katsushika Hokusai

நுழையா பாவனையோடு..

மிக நீண்ட கனவின் வராண்டாவில் விழித்தெழுந்தேன்
முடிவற்ற பிரகாச ஒளியை மனம் கண்ணுற்றது

காலடி ஓசைகள் உருவங்களை சுமந்தலைந்தன
திசைகள் கிடையாது

விவரணக் குறிப்புகள் எங்கும் ஒட்டப்பட்டிருக்கவில்லை
குறைந்தபட்சம் ஒரு சொல்லையாவது தந்துதவ புலனாகா
பிம்பங்கள் வியாபிக்கும் கணமது

சரியும் விதிகள் மோதி நசுங்கும் உறவுகளை
சமநிலைக் குழைவோடு பிரதியெடுக்கும் வாதமொன்று
விரித்துக் கிடந்த மேஜையில்

மினியேச்சர் குடும்ப அமைப்புகள் கட்டியெழுப்பப்பட்டிருந்தன

காலி செய்யப்பட்ட நகரங்களின் அகாலத் தருணத்தில்
நின்றபடி மொழியை நினைவுகூர யத்தனித்தால்
குறுக்கிடுகிற குகை ஓவியங்களில்
தட்டச்சு செய்யப்பட்ட முகவரிகளின் லிபியில் எண்கள்
உடைந்து கிடந்தன

மனித எலும்புகளில் வார்க்கப்பட்ட சாவிகளின் பற்களில்
காலத்தின் கணக்கு சூட்சுமம்
பழைய கட்டிட அடுக்குகளை உருவகிக்கின்றன

திறந்து பார்ப்பதற்குரிய பரிதாபக் கபாலத்துக்குள்
நீண்டு கிடக்கிறது திறக்கப்படாத வராண்டா

***

நீங்கள் அப்பால் திரும்பிக் கொள்ளுங்கள்

முதலில் கதவு அடைந்துகொண்டது

பிசிர்ந்த காற்றின் திடுக்கிடலோடு உதிர்ந்துவிடும் தூக்கத்தை
மெல்ல இழுத்து போகின்ற எறும்பை
விட்டுவிடாமல்
பின்தொடரும் மனத்தை

நாளைய
மீளா கனவில் அசைந்துகொண்டிருக்கும் கிளையொன்றில்
சுருட்டி வைத்தாகிவிட்டது

இன்னும் அதனை
அது அறிந்திருக்கவில்லை

அவ்வப்போதே முடிவுக்கு வந்துவிட்டதாக அறிவித்த
நொடியில்

அடைந்துகொண்டுள்ள கதவு தாழிடப்படுகின்ற ஓசை
தொலைதூர பாலை மணலில்
புதைவதை
கண்டுகளித்தும் கொண்டிருக்கிறேன்

அவ்வாறாகி

எக்களிப்பின்
ரகசிய துள்ளலை வீதிதோறும் வடம் பிடித்து இழுத்தோடிட
இவ்வார்ப்பில்
தீ குழைய நொதும்பி கொண்டிருக்கும் மனிதச் சக்கரங்கள்

உருண்டோடி உடன் வர

ஓங்கிய
சம்மட்டியால்
அடிபடுகிறது அறையின் அச்சாணி

***

இடைக்காலங்களின் கோடை

என் புழக்கடையெங்கும் பூத்திருந்தன மலர்கள்
கரும்பாசி தளுக்கும் கிணற்றடி
காலம் அறுந்தும் கயிறைத் தொங்கிட அனுமதித்த
ராட்டை

ஆழத்தில்
கருநிழல் நீரின் சலசலப்பு

பாரேன்
வெயில் ஊறும் மேகங்களுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை

யவ்வன கவுச்சி தீரா
இவ்வனப்பின் தகிப்பில்
பின்னிரவாகி
கசியும்

நிலவின்
பாங்கு

***

அழியாத் தடம்

பவிசின் நறுமணத் தள்ளாட்டத்தில்
எத்தனையாகச் சுழன்று மீண்டு
சுழன்று
கிறக்குகிறாய்

வாகாக கவ்விக்கொள்ள
துடித்தழைத்த
இதழ்களை ஊற வைத்திருந்த இரவின்
தயவை
கொஞ்சமாகத் திறந்து வை

இருள் மூளும் பசிய பாதையை நடுக்கிடும்
கடுங்குளிர்
நினைவில் கொளுத்தும்

உடற்சூடு பற்றிப் படர்ந்திருந்த
பழங்
கதகதப்பை

***

கவிதைக்காரன் இளங்கோ
elangomib@gmail.com

ஓவியம் – Katsushika Hokusai

நாராயணி சுப்ரமணியன்

கடலுக்கடியில் சென்று விலங்குகளைப் பார்க்கும் அனுபவம் அலாதியானது. அழகான விலங்குகள், நீருடன் ஓடிப்பிடித்து விளையாடும் சூரிய ஒளியின் கீற்று, அலைகளின் பந்தாட்டம் என்று விரியும் அந்த அனுபவத்தின் முக்கியமான ஒரு அம்சம் கடலுக்கடியில் கேட்கும் ஒலி. எந்த வாழிடத்துக்கு சென்றிருக்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்து ஒலிகளின் தன்மை மாறுபடும். அலைகளின் ஓசையையும், கடலுக்கடியில் அணிந்து கொள்ளும் முகமூடிக்குள் பேரிரைச்சலாகக் கேட்கும் நமது சுவாசத்தின் ஒலியையும் மீறி சில விஷயங்கள் நம் காதை எட்டிவிடும்.
ஒலிகளைத் துல்லியமாகக் கேட்பதற்காக, ஒரு சில வினாடிகள் மூச்சை இழுத்துப் பிடித்துவிட்டு கவனித்த அனுபவம் கூட எனக்கு உண்டு. பவளப்பாறைகளின் மேல் உள்ள பாசித்துணுக்குகளைச் சுரண்டும் கிளிமீன்களின் க்ரக் க்ரக், கொடுக்குகளை வைத்துச் சண்டையிடும் நண்டுகளின் க்ளிக் ஒலி, பாறையின் மேல் உள்ள பாசியை மேயும் மட்டிக்கிளிஞ்சல்களின் கிறீச்சிடல் என்று கலவையான ஒலிகளைக் கேட்டிருக்கிறேன்.

ஒலியின் வால்பிடித்து வீடு திரும்புதல்

காற்றில் பயணிப்பதை விட ஐந்து மடங்கு அதிக வேகத்துடன் கடல்நீரில் பயணிக்கின்றன ஒலி அலைகள். இரை பிடிக்க, வீட்டை வந்து அடைய, வழி கண்டுபிடிக்க, தனக்கான இடத்தை வரையறுக்க, இணை தேட, எச்சரிக்க, எதிரிகளைத் தாக்க என்று பல்வேறு காரணங்களுக்காக ஒலிகளைப் பயன்படுத்துகின்றன கடல்வாழ் உயிரினங்கள். கிட்டத்தட்ட 20,000 மீன் இனங்களால் நன்றாகக் கேட்க முடியும், 800 மீன் இனங்கள் ஓசையை உருவாக்கும் ஆற்றல் படைத்தவை.
ஃபைண்டிங் நீமோ திரைப்படத்தில் வரும் நீமோ ஒரு கோமாளி மீன் (Clown fish). இது பவளப்பாறையில் வசிக்கும் இனம் என்றாலும் முட்டையிலிருந்து வெளியில் வரும் லார்வா, முதலில் ஆழ்கடல் பரப்பில் தான் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும். லார்வாவிலிருந்து மீனாக உருமாறும் பருவம் வரும்போது, தன் தாய்வீடான பவளத்திட்டு எங்கே இருக்கிறது என்பதை சத்தங்களால் தான் தேடிக் கண்டுபிடிக்கும். ஒரு பவளத்திட்டு என்பது சந்தடியும் இரைச்சலும் நிறைந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை சந்தை போன்றது. அந்த அதீத ஒலியைப் பின்தொடர்ந்து வரும் லார்வா, ஒரு வழியாக பவளத்திட்டை அடைந்தவுடன் தன் வாழ்க்கைப் பயணத்தை ஆரம்பிக்கும்!

செயற்கை ஒலிகளின் குறுக்கீடுகளற்ற ஒரு சூழலில், கடற்புல் படுகைகளின் தொடர்ந்த ஒளிச்சேர்க்கையால் உருவாகும் ஆக்சிஜன் குமிழ்கள் தொடர்ந்து மேலெழும்பி, கடற்பரப்பை நோக்கிப் பயணிக்கின்றன. மேலே போகப்போக அளவில் பெரிதாகி, இவை உடைகின்றன. ஆயிரக்கணக்கில் இவை உடையும் ஓசை, நூற்றுக்கணக்கான சிறு மணிகளின் ஓசையைப் போல சேர்ந்திசைத்து, லார்வா மீன்களை வீடு திரும்புமாறு அழைக்கின்றன.

ஒலிச்சித்திரங்கள்

கௌபாய் வெஸ்டர்ன் திரைப்பட நாயகர்களுக்கெல்லாம் சவால்விடக் கூடியது பிஸ்டல் இறால் என்கிற கடல்வாழ் விலங்கு (க்ளிண்ட் ஈஸ்ட்வுட் ரசிகர்கள் மன்னிப்பார்களாக). இந்த இறால்களை “Gunslingers” என்று செல்லமாக அழைக்கிறார்கள் கடல்சார் ஆராய்ச்சியாளர்கள். இரை பிடிப்பதற்காக இது நீர்க்குமிழியாலான, அதிவேகத் தோட்டா ஒன்றைத் தயாரித்து, தனது பெரும் கொடுக்கால் வெளியிடும். இந்த நீர்க்குமிழி தோட்டா வெளியேறும்போது சராசரியாக வரும் சத்தமே 210 டெசிபலுக்கும் மேல்! துப்பாக்கியிலிருந்து வெளிவரும் தோட்டாவின் ஒலியே 150 டெசிபல்தான் என்பதோடு நாம் இதை ஒப்பிட்டுக் கொள்ளலாம். இந்த நீர்க்குமிழித் தோட்டாவின் வேகமும் சத்தமும் இரையைத் திகைக்க வைத்து மயக்கத்திலாழ்த்தி விடுவதால் இறால் எளிதாக வேட்டையாடுகிறது.

மிட்ஷிப்மன் என்ற ஒருவகை மீன், பாடல்களைப் பாடித்தான் பெண்மீன்களைக் கவர்கிறது. கூடுகட்டி முட்டையிட்ட பின்பு, குரைப்பது போன்ற ஒரு எச்சரிக்கை ஒலியை எழுப்பி முட்டைகளைக் காவல் காக்கிறது. கூன்முதுகுத் திமிங்கிலங்களின் பாடல்களை வயலின் இசைக்கு ஒப்பிடுகிறார்கள் சில வல்லுநர்கள். குடும்பத்தினருடன் தொடர்ந்து உரையாடுவது, வழி கண்டுபிடிப்பது என்று எல்லாவற்றுக்குமே ஒலியை மட்டும் நம்பியிருக்கின்றன திமிங்கிலங்களும் ஓங்கில்களும்.

இவை சில உதாரணங்கள் மட்டுமே. பல்லாயிரக்கணக்கான மைல்களைத் தாண்டியும் ஒலி பயணிக்கக்கூடியது என்பதால், கடலின் முக்கியமான தகவல் தொடர்பு ஊடகம் ஒலிக்கற்றைதான். ஒரு ஆரோக்கியமான கடல் சூழல் என்பது சந்தடியும் இரைச்சலும் நிறைந்தது. கடலுக்குள் இந்த தொடர் சத்தம் கேட்கவில்லை என்றால் ஏதோ கோளாறு என்றுதான் பொருள்.

இரைச்சல்களால் அழிக்கப்படும் கடல் ஓசை

கப்பல் போக்குவரத்து, எண்ணெய் / எரிவாயு இருக்கும் இடங்களைக் கண்டறிவதற்காக நடத்தப்படும் ஆய்வுகள், காற்றுத் துப்பாக்கிகள், எண்ணெய் எடுப்பதற்காகக் குழாய்கள் போடும் இரைச்சல், ராணுவ சோனார், வெடிவைத்து மீன்பிடித்தல், எண்ணெய்க் கிணறுகளின் இயக்கம், பழைய போர்களின்போது மிச்சம் வைக்கப்பட்ட கண்ணி வெடிகளை வெடித்துத் தீர்ப்பது, கட்டுமானங்களின் இரைச்சல் என்று கடலுக்குள் ஏராளமான வழிகளில் ஒலி மாசுபாட்டை உண்டாக்குகிறோம். கடந்த ஐம்பது வருடங்களில், முக்கியக் கப்பல் வழித்தடங்களின் இரைச்சல் 32 மடங்கு அதிகரித்துவிட்டது என்கிறது ஒரு ஆய்வு! இந்த ஒலி மாசுபாட்டால் பல பாதிப்புகள் ஏற்படுகின்றன.

ஒலியாலான முகமூடி (Acoustic Masking)

இதை நம்மால் எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடியும். இரைச்சலான ஒரு சாலையில் நாம் பேசும் ஒலி கேட்காது, இல்லையா? அதைப் போலவே, கடல்வாழ் உயிரினங்களின் ஒலி, செயற்கை ஒலியால் மூடி மறைக்கப்படுகிறது. அதனால் விலங்குகளால் எளிதில் இரைதேட முடிவதில்லை, ஒன்றிணைந்து பயணிக்க முடியவில்லை, வழி கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. சில திமிங்கில இனங்களில், 80%-க்கும் மேற்பட்ட ஒலிகளும் பாடல்களும் இரைச்சல்களால் மூடி மறைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

உடல்ரீதியான பாதிப்பு

தொடர்ந்து இரைச்சல் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும்போது, செவித்திறன் பாதிக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு முறையும் கடலுக்கடியில் கண்ணிவெடி இயக்கப்படும்போதும், சுற்றியுள்ள 60 பாலூட்டிகள் நிரந்தரமாகக் கேட்கும் தன்மையை இழக்கின்றன என்கிறது ஒரு அதிர்ச்சிகரமான தரவு! ஒரு வருடத்துக்கு இங்கிலாந்துக் கடற்பகுதியில் மட்டும் ஐம்பது கண்ணிவெடிகள் வெடிக்கப்படுகின்றன என்பதை நாம் இதனோடு பொருத்திப் பார்த்துக்கொள்ளலாம். இரண்டாம் உலகப்போரின் போது புதைக்கப்பட்ட வெடிகள் என்பதால், உலக அரசுகள் இவற்றைத் தொடர்ந்து தேடி வெடிக்கச் செய்கின்றன.

காற்றுத் துப்பாக்கி (Air gun) என்பது கடலுக்கடியில் இருக்கும் எண்ணெய் வளங்களைக் கண்டறியும் ஒரு கருவி. ஒரே நேரத்தில் குறைந்தது 30 காற்றுத்துப்பாக்கிகளை இயக்கினால் மட்டுமே எண்ணெய் வளங்களைக் கண்டறிய முடியும். இதனால் உண்டாகும் சத்தம் 200 டெசிபல்களைத் தாண்டும். 2017-ல் நடத்தப்பட்ட ஒரு ஆய்வில், ஒரு காற்றுத் துப்பாக்கியை வெடித்தாலே, அதிலிருந்து 1.2 கிலோமீட்டர் சுற்றளவில் இருக்கும் மொத்த நுண்விலங்குகளில் 75% அதிர்ச்சி தாங்காமல் உடனே இறந்துவிடுகின்றன என்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது.

பல முதுகெலும்பற்ற கடல்விலங்குகளின் உடலில் Statocyst என்கிற உறுப்பு உண்டு. நம் உள் காதில் உள்ள திரவத்தைப் போல, வழி கண்டுபிடிக்கவும் சமநிலையில் இருக்கவும் இதுதான் உதவுகிறது. ஒலி மாசுபாட்டினால் இந்த உறுப்பு பாதிக்கப்படுகிறது. ஆகவே விலங்குகளால் வழி கண்டுபிடிக்க முடிவதில்லை. சமநிலையை இழந்து நீந்தும்போது, அவை பாறைகளில் மோதி இறக்கின்றன.

திமிங்கிலங்கள் அடிக்கடிக் கரை ஒதுங்குவதற்கும் இது ஒரு காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது. செவித்திறன் இல்லாத திமிங்கிலங்களால் ஒலியை வைத்து வழி கண்டுபிடிக்க முடிவதில்லை, அவை தாறுமாறாகப் பயணித்துக் கரையொதுங்கி இறக்கின்றன.

செயல்பாடுகளில் மாற்றம்

திடீர் ஒலி பல விலங்குகளுக்கு அதிர்ச்சியளிக்கிறது. அவை திகைத்து நின்றுவிடுகின்றன. சில நேரங்களில் வேட்டை விலங்குகளிலிருந்து தப்பிப்பது போன்ற இயல்பான செயல்பாடுகளையும் அவை நிறுத்திக் கொள்கின்றன. இரைச்சல் நிறைந்த கடலில் வாழும் திமிங்கிலங்கள், இணை தேடுவதற்காகப் பாடும் பாடலை சரியாகப் பாடுவதில்லை, அதனால் இனப்பெருக்க விகிதம் குறைகிறது.

எண்ணிக்கையில் மாற்றம்

வலசை போதல், வழி கண்டுபிடித்தல், வீடு அடைதல் என்று எல்லாவற்றுக்குமே ஒலியை நம்பியிருக்கும் விலங்குகள், ஒலி மாசுபாட்டால் பாதிக்கப்படும்போது, அவற்றின் எண்ணிக்கை குறைகிறது. தொடர் இரைச்சல் இருந்தால் அவை வலசையைத் தவிர்த்துவிடுகின்றன. வழக்கமான பாதைகளில் பயணிக்காததால், அவற்றுக்குக் கிடைக்கும் உணவும் கிடைப்பதில்லை, உடல் மெலிந்து அவை இறக்கின்றன.

அதிகமாகக் காற்றுத் துப்பாக்கிகள் பயன்படுத்தும் இடங்களில், வழக்கமாகக் கிடைக்கும் மீன்களை விட, 40 முதல் 80% குறைவான மீன்களே கிடைப்பதாக சொல்கிறார்கள் நார்வே நாட்டின் மீனவர்கள், இதே நிலை இரைச்சல் அதிகமான எல்லா இடங்களிலும் இருக்க வாய்ப்பு உண்டு.

மன அழுத்தம்

ஒலி மாசுபாட்டின் முக்கியமான பாதிப்பு இது. தொடர்ந்து ஒலிபெருக்கிகள் இயக்கப்படும்போது நாமே எரிச்சலடைகிறோம், விலங்குகள் மட்டும் விதிவிலக்கா? தொடர்ந்து இரைச்சல் இருக்கும்போதோ, திடீரென்று பேரிரைச்சல் வரும்போதோ, கடல்வாழ் விலங்குகளின் உடலில் சில ஹார்மோன்கள் சுரக்கின்றன. இவற்றை Stress hormones என்பார்கள். இவை தொடர்ந்து உடலில் இயங்கும்போது, உணவு உண்பதில் ஆர்வம் இருக்காது, நோய் எதிர்ப்பு சக்தி குறையும். சில விலங்குகளுக்கு சத்தத்தைக் கேட்கும்போது இதயத்துடிப்பு அதிகரிக்கிறது, அதுவும் பல நோய்களை ஏற்படுத்துகிறது. கப்பல் போக்குவரத்து அதிகமாக இருக்கும் பகுதிகளில், திமிங்கிலங்களின் உடலில் இந்த ஹார்மோன்கள் அதிகமாக இருக்கின்றன என்று உறுதிப்படுத்தியது 2001-ல் நடத்தப்பட்ட ஒரு ஆய்வு.

தீர்வுகள்

தாயின் வயிற்றுக்குள் பனிக்குட நீர் அசையும் ஒலிதான் மனிதனின் காதுகள் கேட்கும் முதல் ஓசை. நீருக்குள் ஒலியைக் கேட்டுப் பழகிய பின்பு தான் நாம் வெளி உலகத்துக்கே வருகிறோம். ஆனால் கடலுக்குள் ஏற்படும் ஒலி மாசுபாட்டிற்கும் நாமே காரணமாக இருக்கிறோம் என்பதுதான் பெரிய முரண்.

அதீத ஒலி அளவில் ஹெட்ஃபோன்களில் பாட்டுக் கேட்கிறோம் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். தலை வலிக்கிறது, எரிச்சலாக இருக்கிறது. என்ன செய்வோம்? ஒலி அளவைக் குறைக்கலாம், அல்லது ஹெட்ஃபோனையே கழற்றிவிடலாம். கழற்றவே முடியாத ஹெட்ஃபோன் என்றால்? கடல்வாழ் விலங்குகள் தினசரி உழலும் இரைச்சலான நரகம் அப்படிப்பட்டதுதான்.

மனிதக் காதுகளைப் பொறுத்தவரை 65 டெசிபல்களுக்கு மேல் இருக்கும் எந்த ஒலியும் மாசு என்று வரையறுக்கிறது உலக சுகாதார நிறுவனம். ஆனால் சர்வசாதாரணமாக 200 டெசிபல்களைத் தாண்டிப் போகின்றன மனிதனால் ஏற்படும் கடலடி இரைச்சல்கள்.

ப்ரொபெல்லர்களை மாற்றியமைப்பது, சைலன்சர்கள் பொருத்தி வேலை செய்வது, கப்பல்களின் வேகத்தைக் குறைப்பது, சில ஒலிமிக்க கருவிகளுக்கு மாற்று கண்டுபிடிப்பது என்று தீர்வுகள் எல்லாமே எளியவைதான். ஆனால் செயல்படுத்துவதில் வழக்கமான தயக்கங்களும் பொருளாதாரச் சிக்கல்களும் அரசியல் குறுக்கீடுகளும் வந்துவிடுகின்றன.

“உமணர்களின் உப்பு வண்டியுடைய சக்கரங்கள் உருளும் ஒலி கேட்டு, குருகுகள் பயந்துபோய் பறந்து ஒளிந்து கொண்டன” என்கிறது ஒரு நற்றிணைப் பாடல். ஒலி கேட்டால் விலங்குகள் பயப்படும் என்பது மனித இனத்துக்கு எப்போதோ தெரியும். ஆனால் ஏனோ நாம் இன்னும் காற்றுத் துப்பாக்கிகளைக் கடலுக்குள் இயக்குவதை நிறுத்திக்கொள்ளத் தயாரில்லை.

***

தரவுகள்

1. The soundscape of Anthropocene ocean, Charles Duarte et al, 2021, Science.
2. Noise in the sea and its impacts on marine organisms. Chao Peng et al, 2015.
3. Widely used marine seismic survey air gun operations negatively impact zooplankton. Robert McCauley et al, 2017, Nature.
4. Evidence that ship noise increases stress in right whales, Rosalind Rolland et al, 2012, Proceedings of the Royal Society.

நாராயணி சுப்ரமணியன்

கடல்வாழ் உயிரியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர்.”நிற்பதுவே நடப்பதுவே பறப்பதுவே” என்ற உயிரியல் நூலை எழுதியுள்ளார். தமிழில் கடல்சார், அறிவியல் பொருண்மைகளைக் கவிதைகளில் எழுதி வருபவர். விகடன் தடம், வாசகசாலை, அரூ இதழ்களில் இவரது கவிதைகள் வெளியாகியுள்ளன. Email: nans.mythila@gmail.com

ஓவியம் – Katsushika Hokusai