சுஷில் குமார்

“ஹலோ… வர லேட்டாகுமா? எப்போ வருவியோ?” சரசுவின் படபடப்பு ஒருநாளும் தீரப்போவதில்லை.

“என்னத்துக்கு சும்மா கால் பண்ணிட்டுக் கெடக்கட்டி? மனுசன் வேலயப் பாக்காண்டாமா?”

“எரிச்சல் படாதீயோ… இந்தப் பய ஒரே அழுக…சொன்னா கேக்கமாட்டுக்கான்…”

“அவன சும்மா கொடஞ்சிட்டே கெட… ஒனக்கு வேற வேல இல்ல.. எதுக்கு அழுகான்?”

“எல்லாம் ஒங்களாலத்தான்.. சின்ன பிள்ளேட்ட என்ன சொல்லன்னு கெடயாதா? தாத்தாக்கு மட்டும் வயித்துல கோடு கெடக்கு.. எனக்கு இல்லன்னு ஒரே கூப்பாடு… கத்திய எடுத்து கோடு போடதுக்கு நிக்கான்… அவன் அம்ம நாலு போடு போட்டா… பிள்ள ஏங்கிட்டான்… நீங்க ஒண்ணு பேசுங்க அவன்ட்ட…” என்று சூர்யாவிடம் அலைபேசியைக் கொடுத்தாள்.
என் குரல் கேட்டதும் சூர்யா அலற ஆரம்பித்தான். “தாத்தா… தாத்தா… அம்ம அடிச்சிட்டா… தாத்தா, கோடு… எனக்கு… கோடு…. நீ வா தாத்தா….”

“இந்நா வாறேன் மக்ளே.. பிள்ள அழாத… தாத்தா வந்து அம்மக்கி அடி குடுக்கேன் செரியா? நல்ல பிள்ளல்லா? பிள்ளக்கி என்ன வாங்கிட்டு வரணும்? ஜெம்ஸ் முட்டாய் வாங்கட்டா?”

“தாத்தா..தாத்தா… கோடு.. எனக்கு கோடுதான் வேணும்…”

*

சில தினங்களுக்கு முன் ஒருநாள் இரவு தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது சூர்யா வழக்கம்போல் ஓடிவந்து என் வயிற்றில் துள்ளி உட்கார்ந்தான். அப்படியே மார்பில் சாய்ந்து கொண்டவன் விரலால் என் மார்பில் எதையோ வரைய ஆரம்பித்தான். மெல்ல மார்பின் மத்தியிலிருந்து கீழாகத் தடித்திருந்த தழும்பின் மீது விரலை வைத்து வருடியவன், “தாத்தா, ஏன் தாத்தா இப்பிடி இருக்கு?” என்று கேட்டான்.
“அதுவா மக்ளே? அது தாத்தாக்கு சாமி தந்த கிஃப்ட்டாக்கும்..”

ஒரு நிமிடம் அதை உற்றுப் பார்த்தவன் பின் தன் வயிற்றைத் தடவிப் பார்த்தான். “தாத்தா… அப்போ சாமி எனக்கு கிஃப்ட் தரல?”

“அது… இந்த கிஃப்ட்டெல்லாம் சின்ன பிள்ளேளுக்கு சாமி தராது மக்ளே…”
கண்களை இடுக்கிக்கொண்டு என் முகத்தைப் பார்த்தவன் மீண்டும் அந்தத் தழும்பைத் தடவிக் கொடுத்தான். அவனுக்கே உரிய மொழியில் தனக்குத்தானே ஏதோ பேசிக்கொண்டே உறங்கிவிட்டான். அதற்கடுத்த நாட்களிலும் அதைப் போலவே என் மீது படுத்துக்கொண்டு அந்தத் தழும்போடு பேசி விளையாடினான். நானும் அதைப் பெரிதாகக் கண்டுகொள்ளவில்லை. ஒருநாள் ஓடிவந்து ஒரு காகிதத்தை என்னிடம் நீட்டி, “தாத்தா, இங்கப் பாரு, ஒன்ன வரஞ்சிட்டேன்..” என்று சிரித்தான்.

தாத்தாவின் சட்டையற்ற மேலுடல், மடித்துக் கட்டிய வேட்டி, காதிடுக்கில் சொருகியிருக்கும் சிகரெட், அதோடு தாத்தாவின் வயிற்றைப் பிளந்தவாறு ஒரு கோடு. அடுத்தடுத்த பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்த்தேன். ஒரு பெரிய மீனும் ஒரு குட்டி மீனும், பெரிய மீனின் வயிற்றில் ஒரு கோடு. அதே போல, யானை, நாய், மரம், வீடு, நிலா என எல்லாவும் வயிற்றுக் கோட்டோடு இருந்தன.

*

பதினைந்து வயதில் அம்மாவிடம் சண்டை போட்ட வீம்பில் பெரியப்பா தந்த முப்பது ரூபாயை மனதில்லாமல் வாங்கிக்கொண்டு பம்பாய்க்கு இரயிலேறினேன். திருச்செந்தூரில் இருந்து மார்த்தாண்டம் வரை இரண்டு இரவுகள் தொடர்ந்து மிதிவண்டி மிதித்து அரிசி மூடை கடத்தியதிலும், மளிகைக் கடையில் எடுபிடி பையனாக இருந்ததிலும், கையில் அட்டைப்பெட்டியை வைத்துக்கொண்டு அரைகுறை ஆங்கிலத்திலும் இந்தியிலும் பாசிமணிகளையும் வண்ண வண்ண கடல் மணலையும் விற்றதிலும் இந்த உலகில் பிழைத்துக் கொள்ளத் தேவையான ஓரளவு அனுபவ அறிவு எனக்கிருந்தது.

“போறதெல்லாம் செரி, ஆனா திரும்பி வந்தா ராஜா மாரி வரணும் பாத்துக்கோ… சும்மா சள்ளத்தனம் பண்ணிரப்புடாது, என்ன?” என்று அதட்டி வழியனுப்பினார் பெரியப்பா.

காலையில் இரண்டு வடா பாவும் ஒரு கோப்பை தேநீரும், மதியம் நண்பர்களுடன் இரண்டு சப்பாத்தி அல்லது மோரிஸ் வாழைப்பழங்கள், இரவில் சிலநாட்கள் அரிசிக்கஞ்சி, சிலநாட்கள் கோயில் பிரசாதத்துடன் இரண்டு லிட்டர் தண்ணீர். பம்பாயில் வாழ்வது பெரிய கஷ்டமொன்றுமில்லை. ஊரில் செய்த பல வேலைகளின் அனுபவத்தால் அங்கே வேலை கிடைப்பதில் சிக்கல் ஏதும் இருக்கவில்லை. கடின உழைப்பும் விசுவாசமும் தான் அங்கே முதலீடு. அத்துடன் தயக்கமின்றி எல்லோருடனும் பேச சரியான மொழியும் தைரியமும் இருந்தால் சீக்கிரத்தில் மேலேறி வந்துவிடலாம். முதல் ஐந்து வருடங்களில் பல்வேறு வேலைகளைச் செய்து வாழ்க்கை ஓடியது. கிடைத்த நண்பர்களின் மூலம் துறைமுகத்தில் ஒரு கப்பல் நிறுவனத்தில் ஒரு நேர்முகத் தேர்வுக்கான வாய்ப்பு கிடைத்தது. சர்வதேச எண்ணெய் ஏற்றுமதி நிறுவனத்தின் கப்பல். அதன் முக்கிய மேலாளர்களில் ஒருவரான அந்தப் பெண்மணிக்கு தனிச்செயலாளர் வேலை.

வேலை ஒன்றும் அவ்வளவு கடினமானதாக இல்லை. ஆனால், நேரக் கணக்கற்ற வேலை, சிலநாட்கள் பத்து மணிநேரம், பல நாட்கள் பதினைந்து மணிநேரம். இன்னும் சில நாட்கள் அலுவலகத்திலேயே கிடையாய் கிடக்க வேண்டியும் வரும். மேலாளர் அழைக்கும் போது அங்கு இருந்தாக வேண்டும்.

“எனது ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒவ்வொரு கோடி என்பதை மனதில் வைத்துக்கொள், என்ன? எனது மட்டுமல்ல, உனது ஒவ்வொரு நிமிடமும் தான், சரியா?” என்று அடிக்கடி சொல்வார் என் மேலாளர்.

நிறுவனத்திற்கு கோடிகளை ஈட்டிக் கொடுத்ததில் என் வாழ்க்கையில் எனக்கான நேரம் என்பது இல்லாமல் போனது. வடா பாவும் வாழைப் பழங்களும் நேரம் கிடைத்தால் மட்டும்தான்.

நாட்கள் செல்லச்செல்ல மார்பின் அடிப்பகுதியில் ஒருவித எரிச்சல் தோன்ற ஆரம்பித்தது. அதைப்பற்றி கவலைப்பட நேரமின்றி குளிர்ந்த நீரைக் குடித்துக் கடந்து சென்றேன். எரிச்சல் மெல்ல மெல்ல வலியாக மாறி வயிற்றுப்பகுதி முழுதும் பரவியது. காலை பத்து மணிக்கு ஆரம்பித்தால் மதியம் சாப்பிடும் வரை பயங்கர வலி. கை முட்டியால் மார்பிலிருந்து மேல் கீழாக வயிற்றில் குத்திக்கொண்டே இருப்பேன். வலி லேசாகக் குறைந்தது மாதிரி இருக்கும்.

நான் வாடிப்போய் இருந்ததைக் கண்ட மேலாளர் அவரது நண்பரின் மருத்துவமனையில் எனக்குப் பரிசோதனை செய்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொடுத்தார். தீவிர வயிற்றுப்புண் இருப்பதாகவும் முறையான உணவுப் பழக்கத்தோடு சில மாதங்களுக்கு மருந்து எடுத்துக்கொள்ள வேண்டுமெனவும் சொன்னார்கள்.

இந்த நாட்களில்தான் பெரியப்பாவின் தந்தி வந்தது.

‘முக்கிய விசயம். உடனே வரவும்’

நேரில் சென்றால், “கிறுக்குப் பய மவன, கெட்டு டே தாலிய” என்று சரசுவுடன் மணமுடித்து வைத்தார். அடுத்த ஒரு வாரத்தில் கூடுதல் பொறுப்புடன் மீண்டும் பம்பாய் பயணம்.

சரசு தன் ஊரைவிட்டு வெளியே வந்தது அதுதான் முதல்முறை. சேரியின் ஓரறை வீட்டில் எனக்காகக் காத்திருப்பதில் அவளுக்கு என்ன சுகம் கிடைத்துவிடப் போகிறது? வந்த வருமானம் ஊருக்கு அனுப்பியது போக எனக்கும் அவளுக்கும் சரியாக இருந்தது. என்ன, எந்த ஒரு ஆடம்பரத்திற்கும் கேளிக்கைக்கும் வாய்ப்போ வசதியோ இல்லை. எனது வலி வேறு நின்றபாடில்லை.

தொடர்ந்து எடுத்து வந்த மருந்துகளின் மீது எனக்கு வெறுப்பாயிற்று. எந்த உணவைக் கையில் எடுத்தாலும் மருந்து வாடை. தண்ணீரிலும் மருந்து வாடை. உடுத்தும் உடைகளிலும் அதே வாடை ஏறிப்போய், போகப்போக அறை முழுவதும் அந்த வாடை நிறைய, மூச்சுத்திணறிக் கிடந்தேன். அந்த வலியிலிருந்தும் வாடையிலிருந்தும் தொலை தூரத்திற்கு ஓடிவிட வேண்டும். வலியின் இறுதி மரணம் தான் இல்லையா? அந்த வலியிலிருந்து மீண்டு செல்ல ஒரே வழியும் அதே மரணம் தானோ? தற்கொலை செய்துகொள்ளலாமா? என்றெல்லாம் ஏதேதோ யோசனைகள்.
வலியின் உச்சத்தில் ஒருநாள் மருந்துகளை எடுத்து சாக்கடையில் வீசியெறிந்து விட்டேன். அடுத்த இரண்டு நாட்கள் அலுவலகத்திற்குச் செல்ல முடியாமல் நான் சுருண்டு கிடக்க, நண்பர்கள் என்னைத் தூக்கிச் சென்று அரசு மருத்துவமனையில் அனுமதித்தனர். வயிற்றுப்புண் மிகத் தீவிரமாகியிருந்தது. மருந்துகள் மேலும் கூடின. விடுப்பு நாட்கள் கூடியதால் அலுவலகத்திலிருந்து உடனே பணியில் சேருமாறும் இல்லையென்றால் வேலை நீக்கம் செய்யப்படுவேன் எனவும் தகவல் வந்தது.

அடுத்த நாள், தலை துவட்டும் துண்டு ஒன்றை வயிற்றில் இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டு அலுவலகத்திற்குச் சென்றேன். மேலாளர் அறிவுரைகளை அடுக்கிக் கொண்டேயிருக்க அங்கேயே நிலைகுலைந்து விழுந்தேன். மீண்டும் மருத்துவமனை. பரிசோதனைகள், அறிக்கைகள், நரம்புகளைத் தேடிய செவிலியர்கள், அழுகையில் உறைந்து போன சரசுவின் முகம். நீண்ட ஓய்விலிருக்க வேண்டிய நிலைமை. சில வாரங்களிலேயே கையிலிருந்த சொற்ப பணமும் காலியாக, நண்பர்கள் சிலர் மளிகைப் பொருட்களை வாங்கிப் போட, சரசு தினமும் வெளியில் சென்று மருந்துகளோடு திரும்பி வந்தாள். சில மருத்துவமனைகளின் வாசலில் நின்று போவோர் வருவோரிடம் அழுது தனக்குத் தெரிந்த மொழியில் எனக்கான மருந்துகளைப் பிச்சையெடுத்து வந்திருக்கிறாள்.
வலி மனிதனுக்குத் தன் கடந்த காலத்தை சட்டகங்களில் மாட்டிக் கண்முன் கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறது. கூடவே, எதிர்காலத்தில் என்ன நிகழுமோ என்கிற பயமும் எதிர்மறை எண்ணங்களும். வலியின் உச்சத்தில் சப்பாத்திக் கட்டையை எடுத்து அதன் ஒரு முனையை வயிற்றில் வைத்து மறுமுனையைச் சுவற்றில் வைத்து முட்டுக்கொடுத்து பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு அழுத்தி நிற்பேன். கொதிக்கும் வெந்நீர்ப் பாத்திரத்தை எடுத்து வயிற்றின் மீது வைத்துக் கிடப்பேன். ஒருசில நொடிகள் நிம்மதி.

ஒருநாள் தயங்கித் தயங்கி என்னருகே வந்து நின்றாள் சரசு.
அவள் முகத்தைப் பார்த்து, “என்னட்டி? எதுக்கு ஒரு மாரி இருக்க?” என்றேன்.

கேட்டதும் கேவிக்கேவி அழ ஆரம்பித்தாள். நான் அவள் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்து, “எட்டி, அழாத… செரி ஆயிரும்… நீ வேண்ணா ஊருக்குப் போயி இருக்கியா?” என்று அவள் முகத்தைப் பார்த்தேன்.
அழுகையோடு எரிச்சலும் சேர்ந்துகொள்ள, “இப்பப் போயா இப்பிடி ஆகணும்? எல்லாம் எந் தலையெழுத்து…” என்றவாறு தன் தலையில் அடித்தாள்.

அவளது கையைப் பிடித்து இழுத்து, “எட்டி… சும்மாக் கெட… என்ன ஆச்சி? மனுசன டென்சன் ஆக்கப் படாது…” என்றேன்.

அவளது அழுகை மேலும் மேலும் கூடிக்கொண்டே போனது. நான் அமைதியாக அவளது கையைப் பிடித்துக் கிடந்தேன். ஒருவேளை, நான் நினைப்பது போலத்தான் இருக்குமோ? அப்படியென்றால் நான் என்ன செய்யப் போகிறேன்? என்னால் எனது இந்தப் புழுத்த உடலைத் தூக்கிக்கொண்டு நடக்கவே முடியவில்லையே!

சட்டென கையை விலக்கி எழுந்தவள் சாமிப்படத்தின் முன் சென்று நின்றாள். கண்மூடி வேண்டி பெருமூச்சு விட்டவளாக திருநீற்றை எடுத்து வந்து என் நெற்றியில் பூசி விட்டாள். கண்ணீரின் ஊடே, “நம்ம பிள்ள வந்த நேரம் ஒங்களுக்குச் செரியாயிரும்ப்பா…” என்று சொல்லி என் காலைத் தொட்டு வணங்கினாள்.

அடுத்த நாள் ஒரு சாக்கை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே சென்றேன். பக்கத்துத் தெருவிலிருந்த அரசு நியாயவிலைக் கடைக்குச் சென்று அங்கிருந்த என் நண்பன் ஒருவனிடம் என் வேண்டுதலைக் கூறினேன். என்னை ஏற இறங்கப் பார்த்தவன் என் கைகளைப் பிடித்துச் சமாதானம் சொல்லி, பொருட்கள் விநியோகம் செய்யும் பகுதியில் என்னை அனுமதித்தான். அந்தத் தராசின் அடியில் எனது சாக்கை விரித்து அதன் பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்திருப்பேன். ஒவ்வொரு குடும்ப அட்டைக்கும் போடப்படும் பங்கிலிருந்து சிதறி விழுந்த தானியங்கள் என் குடும்பத்திற்கு ஒருவேளை உணவுக்குப் போதுமானதாக இருந்தன. எத்தனைக் குடும்பங்களின் கருணை அது! அந்தப் பலதானியக் கஞ்சியில் எனது மனைவியும் அவளுள்ளே எனது மகனும் உயிர்த்துக் கிடந்தார்கள்.

ஒருநாள் அந்த நியாயவிலைக் கடைக்கு எங்கள் பக்கத்து வீட்டு மாமி வந்திருந்தாள். அவளைப் பார்த்ததும் நான் மறைவாகத் திரும்பி உட்கார்ந்து கொண்டேன். அவளும் கவனித்த மாதிரி தெரியவில்லை. பம்பாயில் சரசுவிற்குத் தெரிந்த ஒரே பெண் அந்த மாமிதான். இந்தியும் தமிழுமாக அவர்களுக்குள் ஒரு நட்பு எப்படியோ உருவாகியிருந்தது.

அன்று மாலை நான் அறைக்குத் திரும்பிய போது உள்ளே மாமியின் குரல் கேட்டது. என்னைப் பார்த்ததும், “இப்படிப் பண்ணிட்டியே சோட்டு… நா ஒனக்கு ஒரு அக்கா மாதிரிதான? நா சோறுபோட மாட்டனா ஒனக்கு?” என்று கோவத்தில் குரல் தழுதழுக்கக் கேட்டார்.

நான் பதிலற்று நின்றேன்.

“சரி விடு. இன்ஷா அல்லா, எங்க முறைப்படி நாங்க சம்பாதிக்கதுல பத்துல ஒரு பங்கு மத்தவங்களுக்கு குடுக்கணும். நீ தப்பா நெனைக்காம வாங்கிக்கணும் தம்பி… ஒன்னோட சொந்த அக்காவா நெனச்சுக்கோப்பா…”
நான் சரசுவின் முகத்தைப் பார்த்து ஒன்றும் சொல்லாமல் நிற்க, அவள் மாமி கொண்டு வந்திருந்த மளிகைப் பொருட்களைச் சுட்டிக் காட்டினாள்.
அன்றிலிருந்து நாங்கள் ஊருக்குத் திரும்பிவரும் நாள்வரை மாமியின் கருணையில்தான் எங்கள் குடும்பம் பசியாறியது.

சரசு ஆறுமாத கர்ப்பிணியாக இருந்த சமயம். ஒருநாள் துர்க்கை அம்மன் கோவிலுக்குச் சென்றிருந்தாள். ஏதோ விசேஷ பூஜை, திரும்பி வர தாமதமாகும் எனக்கூறி எனக்கான உணவு, மருந்துகள் எல்லாம் எடுத்து வைத்துச் சென்றிருந்தாள். அன்று எனக்குக் கொடூர வலி. மருந்து எடுத்தும் வலி குறையவில்லை. எனது அத்தனை வலி-கட்டுப்பாட்டு முறைகளையும் முயற்சி செய்து பார்த்தும் பலனில்லை. என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் முனகிக் கொண்டே வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தவன், பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு வேகமாக ஓட ஆரம்பித்தேன். எங்கு, எதை நோக்கி ஓடுகிறேன் என எதுவும் தெரியாமல் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டே இருந்தேன். அந்தச் சேரியின் அத்தனைத் தெருக்களையும் நிற்காமல் ஓடிக்கடந்து கடற்கரை வரை வந்துவிட்டேன். திரும்பி ஓடத் தொடங்கியவன் தளர்ந்து விழுந்து அந்தக் கடற்கரை மணல் சூட்டில் அப்படியே கிடந்தேன். வலி மீண்டும் என் உயிரைப் பற்றி வெளியே இழுக்க முயன்றது. எழுந்து வயிற்றில் கைமுட்டியால் குத்திக்கொண்டு திரும்பி ஓட ஆரம்பித்தேன். முதன்முதலில் வந்திறங்கிய இரயில் நிலையம், வேலை செய்த பழைய பொருள் கடை, மளிகைக்கடை, ஆங்கில நாவல்களை மலிவு விலையில் கொடுத்த நடைபாதைக் கடைகள், அமிதாப் சாகிபின் பங்களா, ராமர் கோயில், திருநெல்வேலி அல்வாக்கடை, செட்டியாரின் அடகுக்கடை, இரவு சீட்டாடும் கிளப், சீண்டும் பெண்களின் சிவப்புவிளக்குப் பகுதி, முதலில் கிடந்த வில்சன் மருத்துவமனை, பின் கிடந்த அரசு மருத்துவமனை, அப்படியே வந்து எங்கள் சேரியின் பத்து குறுக்குத் தெருக்கள் தாண்டி என் அறைக்குள் வந்து நின்றேன். கைகள் பதற என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் அறையில் இருந்த பொருட்களைத் தூக்கிப்போட்டு உடைத்தேன். அடுப்பில் இருந்த பாத்திரத்தைத் தூக்கி வெளியே எறிந்தேன். அப்போது என் கண்ணில் பட்டது அந்த கண்ணாடிக் குப்பி.

‘ஓமத்திரம், ஓமத்திரம்..’ என்று புலம்பியவாறு அதைப் பாய்ந்தெடுத்து கடகடவென குடித்தேன். அவ்வளவுதான். வாய், நெஞ்சு, வயிறு முழுதும் பற்றியெரியும் வலி. உடல் முழுதும் ஒரே மண்ணெண்ணெய் வாடை. சற்று நேரத்தில் நினைவிழந்து விழுந்தவன் கண்விழித்த போது மூன்று நாட்கள் கடந்திருந்தன. மார்பிலிருந்து தொப்புள் வரை வயிற்றைச் சுற்றி பெரிய கட்டு போட்டிருந்தார்கள். அசைய முடியாத வலி. டியோடினம் என்கிற குடல் பகுதி முழுவதும் புண்ணால் அழுகியிருந்திருக்கிறது. அதை வெட்டி நீக்கி மற்ற குடற்பகுதிகளை இணைத்து ஒருவாறாக எனை மீட்டெடுத்திருக்கிறார்கள்.

அடுத்த சிலநாட்கள் மருத்துவமனைப் படுக்கையில் வாழ்வின் அடுத்த சவால்களை நினைத்துக் குழம்பிக் கிடந்தேன். என் பக்கத்துப் படுக்கையில் ஓர் இருபது வயது இளைஞன் இருந்தான். பெரும்பாலான நேரங்களில் அவன் உறங்கிக் கிடந்தான். கண் விழித்ததும் திரும்பி என்னையே உற்றுப் பார்ப்பான், எதற்காக என்னைப் பார்க்கிறான் என்று எனக்குப் புரியவேயில்லை. அவன் என்னிடம் ஏதும் பேசவும் முயற்சிக்கவில்லை. மூன்று நாட்கள் கழித்து, எங்கள் படுக்கைகளைச் சுற்றி ஒரே பரபரப்பு. அவனது குடும்பத்தினர் பதற்றமாக அழுதுகொண்டு அங்குமிங்கும் அலைந்தனர். மருத்துவர்களிடம் ஏதோ கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தனர்.
ஒரு முதிய மருத்துவர் அந்த இளைஞனின் தந்தையிடம், “மன்னிக்க வேண்டும் ஐயா, இன்று இரவு பன்னிரண்டு மணி வரை தான்… எங்களால் முடிந்த எல்லாம் செய்துவிட்டோம்..” என்று சொல்வது என் காதில் விழுந்தது. அந்த இளைஞன் நன்றாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது கை நரம்பில் குத்தியிருந்த குளுக்கோஸ் சொட்டுச்சொட்டாக இறங்கிக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்துக் கிடந்தேன். அவனை எழுப்பி அவனோடு ஏதாவது பேச வேண்டும், அவனுக்கு ஆறுதலாக எதாவது சொல்ல வேண்டும் என என் மனம் கிடந்து அடித்தது. அவனது மார்பு ஏறி இறங்குகிறதா என கவனமாகப் பார்த்தேன்.

மணி பன்னிரண்டை நெருங்கியது. இன்னும் சில நிமிடங்களில் என் பக்கத்துப் படுக்கையிலிருந்து ஓர் உயிர் பிரிந்து செல்லப் போகிறது. அதன் ஒரே சாட்சி நான் தான். எட்டி அவனது கையைப் பற்றி அவனுக்கு ஒரு விடை கொடுத்தல் கூட செய்ய முடியாத வாழ்க்கை என்ன வாழ்க்கை? திடீரென அவன் உடல் நடுங்கி அடித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தது. தூக்கித்தூக்கிப் போட்டது. பன்னிரண்டாக இன்னும் இரண்டு நிமிடங்கள் தான். உடல் அசைவற்று விழ அவன் கண் திறந்து என்னைப் பார்த்தான். அதே பார்வை. சரியாக பன்னிரண்டு மணிக்கு குளுக்கோஸ் கடைசி சொட்டு உள்ளிறங்க அவன் புறப்பட்டு விட்டான் என ஒரு செவிலி எளிதாக அறிவித்துச் சென்றாள். எனது வயிற்றுத் தையலின் இரு முனைகளையும் யாரோ பிடித்து இழுத்தது போலிருந்தது, கைகால்கள் வெட்டியிழுக்க என்னுடல் படபடவென தூக்கிப் போட்டது. குடல் முழுதும் வெளியே வந்து விழுமாறு வாந்தியெடுக்க ஆரம்பித்தேன். அடுத்த நாள் கண்விழித்த போது பக்கத்திலிருந்த அந்த வெற்றுப் படுக்கையில் புதிதாக விரிப்பும் தலையணையும் போட்டிருந்தார்கள். அந்த முகம் மட்டும் இந்த நாள்வரை என் கண்ணிலிருந்து நீங்காமல் நிற்கிறது. கண்ணாடி முன் நின்று என் தழும்பைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அந்த இளைஞனின் பார்வையும், தொட்டிராத அவனது கைகளின் வெதுவெதுப்பும் எனக்குள் சட்டென ஒரு சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தி விடுகிறது.
என்னென்ன ஆட்டங்கள் போட்டு என்ன? வஞ்சம், பொறாமை, பகை, வெற்றுக் கௌரவம், ஆடம்பரம்… என்னென்ன ஆட்டங்கள் போட்டுத்தான் என்ன ஆகிவிடப் போகிறது? ஒரு நொடியில் எல்லாமே மாறிப் போய்விடக் கூடும் இல்லையா? எந்த நம்பிக்கையில் பம்பாய்க்கு இரயிலேறினேன்? எந்த நம்பிக்கையில் அந்த இருள் நிறைந்த நீண்ட குகைப்பயணத்தில் சரசு என்னுடன் வந்துவிடத் துணிந்தாள்? நிச்சயமற்ற இந்த வாழ்க்கையில் எந்த நம்பிக்கையில் இன்னோர் உயிரை உருவாக்கி விட்டேன்?

பம்பாயிலிருந்து ஊருக்குத் திரும்ப இரயிலேறும்போது நான் வெறும் முப்பத்தி இரண்டு கிலோதான் இருந்தேன். அந்த எலும்பும் தோலும் இத்தனை வருடங்களில் ஒரு தாத்தாவாக மாறி நிற்பதே ஒரு ஆச்சரியம் தான். வேலையற்று, பணமற்று கையில் ஒரு வயதுக் குழந்தையுடன் சரசுவின் கண்களில் மிச்சமிருந்த சிறுதுளி உயிர்த்துடிப்பை நீட்டிக்க வேண்டி ஒரு நீண்ட பயணம். அந்த இரயிலில் என்னுடன் பயணித்த ஒவ்வொரு முகமும் இன்னும் என் நினைவில் இருக்கிறது. இத்தனை நீண்ட இந்தத் தண்டவாளத்தில் ஒருபோதும் நிற்காத ஓய்வற்ற எத்தனை இரயில்கள்! எத்தனை சீழ்க்கை சத்தங்கள்!

*

வீட்டில் நுழைந்தபோது சரசுவின் பாட்டுச் சத்தம் கேட்டது. சூர்யாவை உறங்க வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். பக்கத்தில் சென்று நின்று அவனது தலையைத் தடவிக் கொடுத்தேன். சட்டெனக் கண்விழித்தவன், “தாத்தா… தாத்தா…” என வெப்ராளப்பட்டு என் மீது துள்ளி ஏறினான்.

“சரி மக்ளே.. போட்டு.. போட்டு… அம்மைக்கு அடி குடுப்போம் செரியா?”

சற்று நேரம் ஏங்கியவாறு என் தோளில் சாய்ந்து கிடந்தவன் மெதுவாகக் கீழே இறங்கி நின்றான். என் கையிலிருந்த ஜெம்ஸ் மிட்டாயைப் பிடுங்கித் தன் சட்டைப்பையில் திணித்தவன் ஏதோ ஞாபகம் வந்தவனாக தன் சட்டைப் பொத்தான்களை அவிழ்த்தான்.

சரசு என்னைப் பார்த்துத் தலையில் அடித்துக் கொள்ள, சூர்யா சட்டையைத் திறந்து தன் வயிற்றைக் காட்டினான்.

“தாத்தா.. இங்கப் பாத்தியா? எனக்கும் ஒன்ன மாதி கோடு வந்துட்டே… எப்புடி டோய்!..”

இத்தனை நேரம் நினைவில் மீண்டு வாழ்ந்திருந்த எனக்கு சட்டென என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் நின்றேன்.

என் கையைப் பிடித்து வளைத்து, “சாமி கிஃப்ட் தந்துன்னு பொய் சொல்லிருக்க, என்னா?” என்று கேட்டான்.

நான் சரசுவின் முகத்தைப் பார்க்க அவள் ஏதும் பேசாமல் திரும்பிச் சென்றாள்.

“அப்பா என்ட்ட சொன்னாளே… நீ பொய்த் தாத்தா… பேட் பாய்…” என்று சொல்லியவாறு ஓடியவன் சற்று நேரத்தில் திரும்பி வந்தான். கையில் காயத்திருமேனி எண்ணெய் குப்பி.

“தாத்தா, சட்டையக் கழத்து… சட்டையக் கழத்து…” என்று அவனே என் சட்டைப் பொத்தான்களை அவிழ்த்தான்.

ஏதோ யோசித்தவனாக என் வயிற்றுத் தழும்பை தடவிக் கொடுத்தான். அந்த எண்ணெயை எடுத்து என் தழும்பின் மீது தடவி விட்டான்.

“ரொம்ப வலிக்கா தாத்தா? நம்ம மேஜிக் பண்ணி இத மாத்திருவோம், செரியா?”

பின்னால் நின்றிருந்த சரசு, “என்ன? தாத்தாவும் பேரனும் பாசத்துல உருகிட்டேளா?” என்று சிரித்தாள்.

பிரசவ அறைக்குள் செல்லும் முன் சரசு தன் வயிற்றை என்னிடம் காட்டி, “எப்பா, இங்கப் பாருங்கோ, எனக்கும் ஒங்கள மாதியே கோடு இருக்கு.. இப்பிடி தொப்புளுக்கு நேரா கோடு இருந்தா பொம்பளப் புள்ளயாம், தெரியுமா?” என்று சொல்லிச் சிரித்ததை நான் எப்படி மறக்க முடியும்?

***

– சுஷில் குமார் – 20க்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள் வெளியாகியுள்ள நிலையில், இவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு விரைவில் யாவரும் பப்ளிஷர்ஸ் வெளியீடாக வரயிருக்கிறது.

திடுக்கிட்டுத் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்தமர்ந்தாள் கேசி. அன்று அந்த மத்தியிடம் மாட்டிக் கொண்டதிலிருந்து அடிக்கடி இது மாதிரியான திடுக்கிடல்களும் விழிப்புகளும் வருகின்றன. அந்த மத்தியின் நிணம் வழியும் வாயும் கறுமை படிந்த பற்களும் கண்களில் தெரிந்த கொலைவெறியும் சகிக்க முடியாத துர்நாற்றமும் வெகு நாட்களாய் உணவு கிடைக்காத மிருகத்தைப் போன்ற உறுமலும் மீண்டும் மீண்டும் கனவுகளில் தோன்றிப் பீதியூட்டுவது வழக்கமாகியிருந்தது.

அதன் பிறகு இரவு முழுவதும் தூக்கம் வராமல் விடிவிளக்கின் ஒளியில் கலைந்துறங்கும் ஷீலாவின் முகத்தைப் பார்த்தபடியே அமர்ந்திருப்பாள். உயிர் பிழைத்திருப்பதற்கான சவால்களாய் பசி, வறுமை என்று ஏதேதோ இருக்க, அவற்றையெல்லாம் தாண்டி மத்திகளைப் பற்றிய பயமே மேலோங்கியிருந்தது.

அன்று அந்த சிறப்புக் காவலன் மத்திகளைத் தாக்கும் துப்பாக்கியுடன் வராவிடில் தானும் அதுபோல் எங்கேனும் அலைந்து கொண்டிருந்திருப்போம் என்று எண்ணுவாள். முன்பெல்லாம் இத்தனை ஊடுருவல்கள் இல்லை.

நகரப் பாதுகாப்புச்சுவர் எங்கிலும் கீழ்பகுதிகளில் ஏகப்பட்ட பழுதுகள். அரசாங்கம் அதைப்பற்றிக் கண்டுகொள்கிறாற் போலவே தெரியவில்லை.

உள்ளடங்கிய பகுதிகளில் விஞ்ஞான சாதனங்களின் உதவியுடன் தகுந்த பாதுகாப்புடன் இருக்கும் உயர்குடி மக்களுக்கு இதெல்லாம் வெறும் வடிகட்டப்பட்ட வெகுவாய் நீர்த்துப்போன உண்மைகள். மந்தகதியில் வெளியிடப்படும் அரசாங்கத் தொலைக்காட்சியின் செய்திகள் மட்டுமே.

இவளைப் போல் வறுமையில் மாட்டிக்கொண்டு வெளியேற வழி தெரியாத, ஏதேனும் பிரச்னையென்றால் கேட்பதற்கு யாருமில்லாத மக்களே மதில் சுவரை ஒட்டிக் குடியிருந்தார்கள்.

அவ்வப்போது ஜானுடன் நடந்த உரையாடல்களை நினைத்துக் கொள்வாள் கேசி. ஜான் ஷீலாவின் அப்பா. அரசாங்கத்தின் வரலாறு தொடர்பான ஏதோவொரு துறையில் ஆவணக் காப்பாளன்.

ஜானின் பிரிவிற்குப் பிறகு, ஷீலாவுக்கு விபரம் தெரியும் போது தன் அப்பாவைக் கேட்டால் என்ன சொல்வது என்ற கவலையும் ஏற்கனவே இருக்கும் கவலைகளோடு சேர்ந்து கொண்டது. இப்போதே யாரேனும் குழந்தைகளை அப்பாவுடன் கண்டால் அதைப்பற்றிக் கேள்விகள் கேட்கிறாள்.

அன்று அந்த மத்தியால் தாக்கப்பட்ட போதுகூட ஜானின் இல்லாமையை நினைத்து வெகுவாக வருந்தினாள்.

“ஜான்”
“ம்…”
“இந்த மத்திகள்லாம் யாரு? ஏன் அதுகள்லாம் இப்படி இருக்குதுக?”
“….”
“சொல்லு ஜான்”

விடாத நச்சரிப்புக்குப் பின் பெருமூச்சு விட்டவன் “சரி சொல்றேன். ஆனா இதெல்லாம் அரசாங்க ரகசியம். வெளிய வாய் திறக்கக் கூடாது” என்று கூறி அவள் கண்களை உற்றுப் பார்த்தான்.

“சரி” என்பது போல் மென்மையாகத் தலையாட்டினாள்.

“சுமார் இருநூறு வருஷம் முந்தி உலகம் முழுக்க ஒரு பெரிய வைரஸ் பரவிச்சு. மக்கள்லாம் அதுக்கு பயந்துகிட்டு வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்தாங்க. எத்தனையோ நாட்டு அரசாங்கங்கள் எத்தனையோ விதமா போராடியும் அத ஒன்னும் பண்ண முடியல. ஏகப்பட்ட உயிரிழப்புகள். அப்புறம் ஒரு வழியா மூனு வருஷப் போராட்டத்துக்கப்புறம் அதுக்கு ஒரு மருந்து கண்டுபுடிச்சாங்க. அல்லது அப்படி நினைச்சுக்கிட்டாங்க “

ஷீலா திடீரென்று சிணுங்கிக் கொண்டு அழத் துவங்கியதும் நினைவிலிருந்து நிகழ்விற்குத் திரும்பினாள். அவளைத் தூக்கி மடியில் வைத்துக்கொண்டு மெல்லத்தட்டித் தூங்கச் செய்தாள். குழந்தைப் பொருட்கள் எல்லாம் தீர்ந்து விட்டன. இருக்கும் பொருட்கள் எத்தனை நாட்களுக்குத் தாங்குமெனத் தெரியவில்லை.

நாளை நகரின் உட்புறம் சென்று ஏதேனும் வேலை தேட வேண்டும். அப்படியே ஜான் பற்றி ஏதேனும் தகவல்கள் கிடைக்கிறதா என்றும் பார்க்க வேண்டுமென்றும் நினைத்துக் கொண்டாள்.

ஜானின் திடீர் மறைவு அவளைச் சற்றுக் கலைத்து தான் போட்டு விட்டது. எப்போதும் போல் மறுநாள் வருவதாகச் சொல்லி விடைபெற்றுச் சென்றவன் அடுத்த நாள் வரவில்லை. அவனுடைய தொலைபேசி அணைக்கப்பட்டிருந்தது. அவளால் முடிந்த, தெரிந்த இடங்களுக்குச் சென்று தேடினாள். எந்தத் தகவலுமில்லை. இன்னமும் தேடிக் கொண்டிருக்கிறாள்.

“சரி அந்த வைரசுக்கும் மத்திகளுக்கும் என்ன சம்பந்தம் ? “
“மூனு வருஷம் போராடி அந்த வைரசுக்கு மருந்து கண்டுபிடிச்சிட்டதா நினைச்சு உலகமே கொண்டாடிச்சு. வைரசும் கட்டுக்குள்ள வந்துடுச்சு. ஒரு ரெண்டு வருஷம். அதுக்கப்புறம் அந்த வைரஸ் இப்படி ம்யூடேட் ஆகும்னு யாரும் எதிர்பார்க்கல”.

வாசலில் யாரோ நிற்பது போல் நிழலாடியது. இந்நேரத்தில் யார்? பயத்தில் குப்பென வியர்த்தது. தைரியத்தை வலிய வரவழைத்துக் கொண்டு எழுந்து சென்று மிக மெதுவாய்க் கதவைத் திறந்தவள் நிம்மதிப் பெருமூச்சொன்றை வெளியிட்டாள்.

அவளை மத்தியிடமிருந்து காப்பாற்றிய சிறப்புக் காவலன் நின்றிருந்தான். லிடோ. “இந்தப் பக்கம்தான் இன்னிக்கு டூட்டி. ரவுண்ட்ஸ் வந்தேன். அதான் அப்படியே… ஒன்னும் பிரச்னையில்லையே?” என்றபடி அவளைத் தாண்டி வீட்டுக்குள் பார்க்க முயன்று பார்வையைச் சுழற்றினான்”.

இல்லை என்பது போல் தலையாட்டினாள்.

“பாப்பா தூங்குதா?”

ஆமாம் என்ற தலையாட்டல்.

“நம்பர் குடுத்திருக்கேன்ல? எதுனா வேணும்னா கூப்புடு. என்னா?”

சரியென்ற தலையாட்டல்.

தயங்கி நின்றவன் கிளம்பினான். அவன் தெருமுனை சென்று மறையும் வரை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் உள்ளே திரும்பினாள். தூக்கம் காணாமல் போயிருந்தது. லிடோவின் எல்லை மீறாத ஆசை வெளிப்பாடு அவளுக்குள் யோசனைகளையும் அவன் நல்லவனா கெட்டவனா என்பது பற்றிய குழப்பங்களையும் தோற்றுவித்தது.

அதன் தொடர்ச்சியாய் அவனை முதன்முதலில் பார்த்த தினம் நினைவுக்கு வந்தது. மத்தியிடமிருந்து அவளை அவன் காப்பாற்றிய தினம். உடல் தானாக ஒருமுறை சிலிர்த்தடங்கியது.

உடல் மேல் இன்னும் அந்த மத்தியின் பர்ப்யூம் வாடை வீசுவதைப் போலிருந்தது. தன்மேல் விழுந்து கடிக்க முற்பட்ட போது வெகு அருகில் பார்த்த மத்தியின் முகமும் புருவங்களுக்கிடையே இருந்த இடையறாத துடிப்பும் நினைவுக்கு வந்து இம்சித்தது.

“ஜான். இந்த மத்திகள்லாம் மனுசங்க மாதிரியே இருக்குதே? எப்படி வித்தியாசம் கண்டுபுடிக்கறது?”

“இது மத்திகளோட பரிணாம வளர்ச்சி. நாம அவங்க கிட்டருந்து நம்மள பாதுகாத்துக்க மட்டும் போராடிட்டு இருந்த வரைக்கும் அவங்க ஜோம்பிகளாத்தான் சுத்திட்டு இருந்தாங்க. என்னிக்கு நாம அவங்கள வேட்டையாட ஆரம்பிச்சோமோ அன்னிக்கு ஆரம்பிச்சது அவங்களோட பரிணாம வளர்ச்சி.

கொஞ்சம் கொஞ்சமா தங்களோட urge-ஐ அடக்கியாளக் கத்துகிட்டு, மனுஷங்க மாதிரியே பேசக் கத்துகிட்டு, மனுஷங்களோட மனுஷங்களா கலக்க கத்துகிட்டு… இப்ப அவங்க நம்மள வேட்டையாடற நிலைமை வந்திருச்சு”

“மனுஷங்களோட மனுஷங்களா கலந்துட்டா மத்திகள எப்படி கண்டுபிடிக்கறது?”

“சிறப்புக் காவலர்கள்கிட்ட அதுக்கான ஸ்கேனர் இருக்கும். நகரத்தின் உள்ளே வாழற பணக்காரங்க தங்கள் வீடுகள மத்திகள் உள்ள வர முடியாத மாதிரி சேப்டி பண்ணி வச்சுகிட்டாங்க. சாதாரண மக்கள் மத்திய கண்டுபிடிக்க சில அறிகுறிகள் இருக்கு.”

*

“என்னதான் மனிதர்கள் மாதிரியே தங்களை மாத்திக்கிட்டாலும் மத்திகளால தங்கள் உடம்புல இருந்து வர்ற துர்வாடைய மறைக்க முடியல. இப்ப அவங்க பர்ப்யூம்கள் பயன்படுத்த ஆரம்பிச்சுட்டதா கேள்வி. ஆனா அதுவும் ஓரளவுக்கு மேல் கை கொடுக்காது. அதைத் தாண்டி, அவங்க விரல் முனைகள் எப்பவுமே கருப்பா இருக்கும். புருவங்களுக்கு மத்தியில எப்பவும் நாடி துடிச்சிட்டே இருக்கறது வெளிப்படையா தெரியும். அதை அவங்களால் கட்டுப்படுத்த முடியாது”.

யோசனைகளோடே எப்போது எனத் தெரியாமல் தூங்கிப் போனாள். மறுநாள் ஷீலாவையும் அழைத்துக் கொண்டு நகரத்தின் உட்புறத்துக்குச் சென்று வேலைக்காக அலைந்ததில் சில இடங்களில் அழைப்பதாகச் சொல்லியிருந்தனர்.

நம்பிக்கை கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லாமல் தளர்ந்த நடையுடன் மாலை வீட்டை நோக்கி நடக்கும் போது வழியில் பணக்காரர்களின் பாதுகாக்கப்பட்ட வீடுகளைப் பார்த்தவாறே வந்த ஷீலா “இதெல்லாம் என்னம்மா?” என்றாள்.

“மத்திகள் கிட்டருந்து பாதுகாத்துக்க வச்சிருக்கற பொறிகள்” என்றாள் ஷீலா.

“மத்திகள்லாம் எங்கருந்தும்மா வராங்க?”

*

“தடுப்பு மருந்து கண்டுபுடிச்சப்புறம் அடங்கியிருந்த வைரஸ் ரெண்டே வருஷத்துல பயங்கரமா ம்யூடேட் ஆகி மக்கள் எல்லாரையும் ஜாம்பிக்களா மாத்த ஆரம்பிச்சிடுச்சு. உலகத்துல பாதி நாடுகள்ல இப்ப மக்களே இல்ல. அந்த நாடுகள்லாம் உலகத்தோடயே சேர்த்தி இல்ல. நம்ம நாடு மாதிரி சில இடங்கள்லதான் தப்பிப் பிழைச்ச சொற்ப மக்கள் இருக்கோம். தினம் தினம் மத்திகளோட போராடிகிட்டு” என்றான் ஜான்.

“இதெல்லாம் நான் ஸ்கூல்ல ஹிஸ்டரி க்ளாஸ்ல படிச்சதே இல்லியே?”

“இதெல்லாம் மறைக்கப்பட்ட வரலாறு. அரசாங்கம் நாமெல்லாம் எதை வரலாறா படிக்கணும்னு நினைச்சதோ அதை மட்டும்தான் நாம படிச்சோம்” என்றான்.

“சொல்லும்மா” என்று உலுக்கிய ஷீலாவின் குரல் கேட்டுத் திரும்பியவள் அவள் தலையைத் தடவி “அவங்கள்லாம் ரொம்ப தூரத்துல இருந்து வராங்கம்மா” என்றாள்.

இரவு திடீரென்று பெருஞ்சப்தம் கேட்கவே எழுந்து ஓடிவந்து வெளியில் பார்த்தாள். இரண்டு வீடுகள் தள்ளி ஒரு மத்தி அகப்பட்டிருந்தது. இவளைத் தாக்க வந்த பெண் மத்தி போல் சுலபத்தில் அடங்கி விடாமல் அந்த ஆண் மத்தி காவலர்களையே கடிக்கப் பார்த்தது. அன்று லிடோ டூட்டியில் இல்லை. வேறு காவலர்கள் இருந்தனர்.

அடிவயிற்றில் திரண்ட கலக்கத்துடன் உள்ளே வந்தமர்ந்தாள். இந்தச் சிறுசுவர் அவளுக்கு என்ன பெரிய பாதுகாப்பை அளித்துவிடப் போகிறதென்று தோன்றியது.

“இந்த மாதிரி இங்கொன்னும் அங்கொன்னுமா மத்திகளோட தாக்குதல் அதிகரிச்சுட்டே போறது ஒரு சமிக்ஞை. ஒரு பெரிய தாக்குதல் நடக்கப் போகுதுங்கறதுக்கான சமிக்ஞை. அப்போ இந்தக் காவலர்களால எல்லாம் ஒன்னும் பண்ண முடியாது. அதுக்குள்ள எப்படியாவது நகரத்துக்கு உள்பக்கம் போயிடுங்க” என்று தன்னை மத்தியிடமிருந்து காப்பாற்றிய அன்று லிடோ சொன்னது நினைவில் வந்து மேலும் பயத்தைக் கூட்டியது. சீக்கிரம் நகரத்துக்குள் எப்படியேனும் ஒரு இடத்தைக் கண்டுபிடித்துக் குடியேறிவிட வேண்டுமென்று எண்ணிக் கொண்டாள்.

அதற்குத் தேவையிருக்கவில்லை.

அடுத்த நாள் இரவு. முதலில் லேசாகக் கேட்கத் துவங்கிய புதர்களின் சலசலப்பு நேரமாக ஆக அதிகரிக்கத் துவங்கியது. வெளியில் வந்து பார்த்தவள் அதிர்ந்தாள். இருளோடு இருளாகப் புதர்களோடு புதர்களாக மதில் சுவரையொட்டிச் சாரை சாரையாய் நகர்ந்து கொண்டிருந்தன ஆண்களும் பெண்களுமாய்க் கலந்திருந்த மத்திகள்.

மெல்லச் சத்தம் கேட்டு அடுத்தடுத்த வீடுகளிலிருந்தும் மக்கள் வெளிவந்து பார்க்கத் துவங்கினர். அசௌகரியமான ஒரு அமைதி பரவத் துவங்கியது. சில நிமிடங்களில் சூழலுக்குத் தம்மைப் பழக்கப்படுத்திக்கொண்டு விட்ட மத்திகள் முதலில் சிறப்புக் காவலர்களைக் குறிவைத்துப் பாய்ந்தன. சொற்ப எண்ணிக்கையில் இருந்த காவலர்களால் பெருமளவில் குவிந்திருந்த மத்திகளை ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.

சூழ்நிலையின் தீவிரத்தை உணர்ந்த கேசி கதவை இழுத்துச் சார்த்திக்கொண்டு உள்ளே ஓடினாள். அதைப் பார்த்துவிட்ட ஒரு மத்தி தான் கவ்விக் கொண்டிருந்த காவலனின் கழுத்தை விட்டுவிட்டு கேசியின் வீட்டை நோக்கி உறுமியபடி ஓடி வந்தது.

உள்ளே வந்த கேசி ஷீலாவை வாரியணைத்துக் கொண்டு மற்றொரு கதவு வழியே வெளியேறி ஓடிப் பிரதான சாலையின் நால்முனைச் சந்திப்பை அடைந்தாள். மெல்ல மெல்லப் பிரதான சாலையும் மத்திகளால் நிரம்பிக் கொண்டிருந்தது.

சட்டென்று ஓட முற்பட்ட கேசியின் கால்கள் பிடித்திழுக்கப்பட்டு தடாலென்று கீழே விழுந்தாள். அந்த மத்தி அவளைப் பிடித்துத் தன் வாயருகே இழுத்துக் கொண்டிருந்தது. சத்தம் கேட்டு சற்றுத் தொலைவிலிருந்த மேலும் இரு மத்திகள் கேசியை நோக்கி நகரத் துவங்கின.

போராடிக் கொண்டிருந்த கேசியின் கைகளிலிருந்த ஷீலா திடீரென்று இருளினின்றும் முளைத்த மற்றொரு மத்தியால் இழுக்கப்பட்டாள். ஷீலா பயந்து அலறத் துவங்கியிருந்தாள். தன் பலமனைத்தையும் ஒன்று திரட்டித் தன் கால்களைப் பிடித்திருந்த மத்தியை எட்டி உதைத்த கேசி மற்றொரு மத்தியின் கையிலிருந்து ஷீலாவைப் பிடுங்க முயற்சித்தாள். உக்கிரமாய் உறுமிக் கொண்டிருந்த மத்தி சட்டென்று துடிதுடித்துக் கீழே விழுந்தது. மத்தியின் கையிலிருந்து கீழே விழப் போன ஷீலாவைக் கேசி தாங்கிக் கொண்டாள்.

ரத்தம் சொட்டச்சொட்ட லிடோ நின்றிருந்தான். ஏற்கனவே அவன் உடலில் பல கீறல்களும் பற்தடங்களும் இருந்தன. மூச்சு வாங்கியபடியே கீழே விழுந்த லிடோ “சீக்கிரம் போ. பாலத்துக்கடியில போய் ஒளிஞ்சுக்கோ. பாலத்து மேல போலீசோட ஆரஞ்சு விளக்கு தெரியற வரைக்கும் வெளிய வராதே போ.” என்றான்.

நிலைமையை உணர்ந்த கேசி ஷீலாவை அள்ளியணைத்துக் கொண்டு ஓடத்துவங்கினாள். பயத்திலும் பதற்றத்திலும் கேசி மயங்கியிருந்தாள்.

தன் பின்னால் லிடோவின் மேல் மத்திகள் ஒன்றாய்ப் படர்வதும் அவன் குரல் பெரிதாய் மேலெழும்பிப் பின் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அடங்குவதையும் கேட்டபடியே ஓடியவள் பாலத்தின் முனையை அடைந்தாள்.

சிரமப்பட்டு அவள் உயரமிருந்த பாலத்தின் அடிச்சுவரைத் தாண்டியவள் வெளிச்சமே விழாத பாலத்தூணடியைத் தேடிக் குனிந்தபடியே நடந்தாள். ஆங்காங்கே சிலர் ஏற்கனவே பாலத் தூண்களின் அடியில் ஒளிந்திருந்தனர்.

கடைசியாய் ஆளில்லாத் தூணொன்றைக் கண்டுபிடித்தவள் அதன் அடிப்பகுதியில் சென்று இருளோடு இருளாக அமர்ந்தாள். சாக்கடை நாற்றம் குப்பென்று நாசியை நிரப்பியது. மூச்சு வாங்கும் சப்தம் கூட வெளிவராமல் மூச்சு வாங்கிக் கொண்டவள் ஷீலாவைச் சுற்றியிருந்த போர்வையை லேசாக விலக்கி முகம் பார்த்தாள். ஷீலா இன்னும் மயக்கத்திலிருந்தாள். மெல்லக் ஷீலாவின் கன்னத்தைத் தட்டினாள் கேசி. ஷீலாவால் கண்களைத் திறக்க முடியவில்லை. மெல்ல “ம்மா” என்று முனகினாள்.

ஷீலாவைக் காப்பாற்றி விட்ட நிம்மதியுடன் பெருமூச்சொன்றை வெளியிட்ட கேசி பின்சுவற்றில் சாய்ந்து மெல்லக் கண்களை மூடினாள்.

அவள் கண்களை மூடிய அதே நொடியில் ஷீலாவின் புருவங்களுக்கிடையே நாடி துடிக்கத் துவங்கியிருந்தது.

***

ஹரீஷ்

சுஜாதா செல்வராஜ்

நல்லம்மாள் தரையில் அமர்ந்து பூக்கட்டிக் கொண்டிருந்தாள். கொல்லைப்புறம் இருக்கும் ஒற்றை மல்லிகைச்செடி தான். பூத்துக்கொட்டித் தீர்க்கும். அவைகளை ஒன்றுவிடாமல் பறித்துத் தருவாள் அம்மா. பூக்களைக்கட்டி சாமிக்கு, அம்மாவுக்கு, தங்கைக்கு, தனக்கு என்று பிரித்துக் கொடுப்பது இவள்தான். நான்கு கண்ணி பூக்கள்தான் இவள் வைத்துக்கொள்வாள். அம்மாவும் அப்படித்தான். தங்கையும் சாமியும்தான் பூக்களில் திளைப்பவர்கள்.

அறையில் இருந்தபடியே கூடத்துப் பேச்சைக் கேட்க முடிந்தது. கல்யாணப்பேச்சு. அப்பா சத்தமாக பேசிக்கொண்டிருந்தார். பேச்சின் சாராம்சம் இதுதான், அப்பாவின் அக்காவுக்கு ஒரே மகன். பேர் ராசு. மிலிட்டரியில் சிறிது காலம் இருந்துவிட்டு தாக்குபிடிக்க முடியாமல் ஓடிவந்து விட்டவன். அதனால் எப்போது வேண்டுமானாலும் மிலிட்டரியில் இருந்து வந்து பிடித்துக்கொண்டு போய்விடுவார்கள் என்று பயந்து யாருமே அவனுக்கு பெண் தர முன்வரவில்லை. பயந்தது போலவே வெள்ளைக்காரர்கள் அவனைத் தேடிக்கொண்டு சிலமுறை வந்தும் இருக்கிறார்களாம். அப்பொழுதெல்லாம் ராசு அட்டாலியில் ஏறி ஒளிந்து கொள்வானாம். மறுநாளே அத்தை இங்கு வந்து அப்பாவிடம் ஒரு பாட்டம் அழுது தீர்த்துவிட்டு போவாள். பாவம் புருசனை இழந்து தனிமரமாய் பிள்ளையை வளர்த்து ஆளாக்கியவள். அப்பாதான் அக்கா மகனுக்காக பெண் தேடி அலைந்தார்.

தூரத்து சொந்தக்காரர் ஒருவர் நாளு கிராமம் தாண்டி இருக்கிறார். வண்டி கட்டித்தான் போகவேண்டும். அங்கு போய்விட்டு வந்துதான் அப்பா கோபமாக இறைந்து கொண்டிருக்கிறார். போன இடத்தில்,

“உன் வீட்லயே பொண்ண வச்சுக்கிட்டு, அக்கா மகனுக்கு பொண்ணு கேட்டு இங்க வந்துருக்கயே! உன் மவளயே கொடுக்கலாம்ல”னு சொல்லவும் அப்பா ரோசமாக, சரி என் மவளுக்கே கட்டி வைக்கிறேன்னு எழுந்து வந்துவிட்டார்.

“பிள்ள இன்னும் வயசுக்கே வரல, ஒரு வருசம் போகட்டுமே” என்று அம்மா சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அப்பா இந்த மாசமே கல்யாணம் பண்ணியாக வேண்டுமென்று பிடிவாதமாக நிற்கிறார். நாளு ஊர் தாண்டி அவர் விட்டுவிட்டு வந்த மானத்தை இந்த மாசமே திருப்பி எடுத்துவிடத் தவித்துக் கொண்டிருந்தார்.

ஒன்னுவிட்ட சித்தப்பா, பக்கத்து வீட்டு பொன்னய்யா தாத்தா, அக்கம்பக்க உறவுகள் சிலர் என்று அதற்குள் கூடிவிட்டிருக்க, அம்மா முடிவாகச் சொன்னாள்,

“சரி, கட்டிக்கொடுக்கலாம் ஆனா நல்லம்மாளையும் சேர்த்துக் கட்டணும். அதுக்கு சம்மதமான்னு உங்க அக்கா மவன்கிட்ட கேட்டுடுங்க”.

அப்பா பேசாமல் யோசனையில் ஆழ்ந்தார். பூக்கட்டிக் கொண்டிருந்த நல்லம்மாளின் கைகள் தானாக நின்றன.

எறும்பு ஒன்று எங்கிருந்தோ இழுத்து வந்த ஒரு பருக்கைச் சோற்றை கவ்விக்கொண்டு வழியை மறித்தபடி கிடக்கும் நல்லம்மாளின் கால்களிடம் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தது. தட்டில் உணவாகாமல் தவறி தரையில் விழுந்துவிட்ட ஒரு பருக்கை எறும்புக்கு உணவாகிறது.

ஒருமுறை அம்மாவுடன் கோயிலுக்குப் போனபோது அம்மா இவளை கருவறை முன் இறக்கி விட்டுவிட்டு பிரகாரத்தைச் சுற்றிவரச் சென்றிருந்தாள். கீழே அமர்ந்தபடி சாமியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள். அர்ச்சனைக்கு மாலை, தேங்காய், எண்ணெயோடு வந்த ஒருத்தி தட்டை அர்ச்சகரிடம் கொடுத்தாள். மாலையிலிருந்து ஒற்றை மலர் மட்டும் உதிர்ந்து படியில் விழ அர்ச்சகர் தட்டோடு கர்ப்பக்கிரகத்திற்குள் நுழைந்தார். பார்த்துக் கொண்டிருந்த நல்லம்மாளுக்கு சொல்லவொண்ணாத் துயர் மிகுந்தது. விதையிலிருந்து முளைத்து, கிளைவிட்டு மொட்டாகி மலர்ந்து கடவுளுக்கென்று மாலையாகி கருவறை வாசல் வரை வந்து படியில் நழுவி விழுந்துவிட்ட அந்த மலரை ஒரு குழந்தையை ஏந்துவதைப் போல ஏந்திக்கொண்டாள். பின் மெல்ல நகர்ந்து முன்னால் அமர்ந்திருந்த நந்தியின் தலையில் அந்த மலரை வைத்துவிட்டு கையெடுத்துக் கும்பிட்டாள்.

நல்லம்மாள் எறும்பின் வழியை அடைத்துக் கொண்டிருந்த தன் சூம்பிய இரு கால்களையும் அள்ளி இடப்பக்கம் போட்டுவிட்டு நகர்ந்து அமர்ந்தாள். அப்பா கனைத்துக் கொண்டு “சரி ராசுக்கிட்ட பேசறேன்” என்று சொன்னது காதில் விழுந்தது. பிறகு என்னென்னவோ எல்லோரும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். நல்லம்மாள் விக்கித்துப்போய் அமர்ந்திருந்தாள். கல்யாணத்தை எல்லாம் அவள் கனவிலும் எண்ணியவளில்லை. தங்கையின் கணவனே தனக்கும் கணவனாவதா?! முடியாது என்று அம்மாவிடம் சொல்லலாமா? நினைக்கவே பயமாக இருந்தது. அம்மா பேயாட்டம் ஆடிவிடுவாள். நல்லம்மாளை காடுகரைக்கு, கோயிலுக்கு என்று சலிக்காமல் சுமந்து செல்பவள் அவள்தான். நல்லம்மாளும் ஒன்றும் சும்மாக் கிடப்பவள் இல்லை. உட்கார்ந்து கொண்டே காய் நறுக்குவது, அரிசி புடைப்பது, மாவரைப்பது, வெங்காயம் ஆய்வது, கடலை ஆய்வது, கொட்டமுத்து தட்டுவது என்று ஓயாமல் இயங்கிக் கொண்டிருப்பவள்தான். வேலைசெய்து சிறுவாடு கூட சேர்த்து வைத்திருக்கிறாள்.

அம்மா என்னைச் சுமையாக நினைக்கிறாளா? இல்லை. எனக்கும் இந்தச் சாக்கில் கல்யாணம் பண்ணி பார்த்துவிட நினைக்கிறாள். அவள் காலத்திற்குப் பின் எனக்கொரு நிழல் வேண்டுமென்று பார்க்கிறாள். ஆனால் இது சரியா? தங்கை ராமாயியை நினைத்துக் கொண்டாள். துறுதுறுவென்று இருப்பவள். தன் தோழிகளையெல்லாம் வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து அக்காவிற்கும் சிநேகமாக்கியவள். தின்பதை எல்லாம் மறக்காமல் அக்காவுக்கு பங்கு வைப்பவள். ஆனால் இந்தக் கணவனைப் பங்கு வைக்கும் ஏற்பாட்டை ஏற்பாளா? முதலில் நான் ஏற்பேனா? துவண்ட அவள் கால்களைப் போலவே மனம் துவண்டு போனது. கட்டிய பூக்களை ஓரமாக வைத்துவிட்டு அப்படியே தரையில் சாய்ந்து படுத்தாள்.

மனக்கண்ணில் ராசு. அத்தை மகன்.

நல்ல கருவேல மரம் போன்ற தேகம்தான். மிலிட்டரி பழக்கத்தில் ஒட்ட வெட்டி, எண்ணை வைத்து, இடப்புறம் வாகெடுத்துப் படிய வாரிய தலைமுடி. அதிகம் இந்தப் பக்கம் வரமாட்டான். ஆனால் திருவிழாவுக்கு வருகையில் பை நிறைய தீனி வாங்கி வருவான். கடலை மிட்டாய், பொரி, ரவா உருண்டை, மாம்பழம் என்று வகையாகத் திங்கலாம். இத்தனை நாள் அவனுடன் அதிகமாகப் பேசியதே இல்லை என்று இன்றுதான் உறைத்தது. அவனை எனக்குப் பிடிக்குமா? மனதைக் கேட்டுப் பார்த்தாள். அவனுக்கு என்னைப் பிடிக்குமா? கேள்வி விழுந்தது. எதுவும் தோன்றாமல் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

ஒரே வாரத்தில் எல்லாம் சுமூகமாக முடிந்தது. ராசு நல்லம்மாளைக் கட்டிக்க மாட்டேன் என்று உறுதியாக சொல்லிவிட்டான். தாலிலாம் கட்ட மாட்டேன். ராமாயிக்கு துணையா எங்க வீட்லயே வேணா இருக்கட்டும். கடைசிவரை அவள பாத்துக்கறது என் பொறுப்பு என்று கூறிவிட்டான். அப்பா அம்மாவுக்கு அவன் பதில் திருப்தியைத் தந்தது. மூஞ்சைத் தூக்கிக்கொண்டு திரிந்த ராமாயி கூட இயல்பாக சிரித்துப் பேசத் தொடங்கினாள்.

அந்த மாதமே ஒரு நல்ல நாளில் கோயிலில் வைத்து திருமணம் எளிமையாக நடந்து முடிந்தது. தங்கைக்கு கூரைச்சேலை வாங்குகையில் நல்லம்மாளுக்கும் பாவாடை, சட்டை (செவப்புல மஞ்ச பூ போட்டது) எடுத்துத் தைத்தார்கள். அன்று நல்லம்மாள் வழக்கத்தை விட கொஞ்சம் அதிகமாக பூ வைத்துக் கொண்டாள். தாலி கட்டிய கையோடு அக்காளும், தங்கையும் புகுந்த வீட்டிற்குப் போய்ச் சேர்ந்தார்கள்.

கிராமத்தில் கிட்டத்தட்ட எல்லா வீடும் ஒன்றுதான். அதே திண்ணை, அதே கூடம், சமையலறை, வசதிக்கு ஏற்ப ஒன்றோ இரண்டோ அறைகள். அத்தை வீடும் அப்படித்தான் இருந்தது. ஆனால் மாடு, கன்னு கொஞ்சம் அதிகம் இருந்தது. வாசலில் சாணி போட்டு மெழுகிய பெரிய களம் இருந்தது. பக்கத்திலேயே வேப்பமரம் ஒன்று செழிக்கக் காய்த்துப் பழங்களை உதிர்த்துக் கொண்டிருந்தது. பொண்ணு மாப்பிள்ளையைக் காட்டிலும் சட்டைப் பாவாடை அணிந்த நல்லம்மாளின் மேல் அங்கிருந்த வாண்டுகளுக்கு ஆர்வம் அதிகமாய் இருந்தது. அவள் பெரிய மனுஷியா அல்லது தங்களைப் போலவே சட்டைப் பாவாடை அணிந்திருப்பதால் தங்களுடன் கூட்டு சேருவாளா என்று குழப்பத்தில் இருந்தார்கள் அவர்கள். மெல்ல நெருங்கி வந்து பேசி இரண்டொரு நாளிலேயே நல்லம்மாளுடன் சிநேகமானார்கள்.

நல்லம்மாள் இடம் மட்டும்தான் மாறி இருந்தாள். மற்றபடி தன் வழக்கமான வேலைகளை இங்கும் தொடங்கிவிட்டாள். கடலைத்தொலி உடைப்பது, உளுந்து அரைப்பதுடன் வாசலில் விழும் வேப்பம்பழங்களைப் பொறுக்குவதும் இப்போது கூட சேர்ந்திருந்தது. நெல் மூட்டைகளை ஓரமாக அடுக்கி ஒழுங்கு பண்ணி அந்த அறையை அக்காவும் தங்கையும் தங்கள் ட்ரங்குப்பெட்டியை வைத்துக் கொள்ளவும், படுத்து உறங்கவும் அத்தை தந்திருந்தாள். காலையில் எழுந்து மாடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு ராசுவோடு ராமாயி தோட்டத்துக்கு வேலைக்குப் போனால் நல்லம்மாள், வீட்டில் அத்தைக்கு கூடமாட சமையலில் ஒத்தாசை செய்வாள். சோறாக்கி எடுத்துக்கொண்டு அத்தையும் தோட்டத்துக்கு போய்விட்டால் மூவருமாக வீடுவந்து சேர பொழுதாகிவிடும்.

தனித்துவிடப்படும் உச்சி வெயில் பொழுதுகளில் வேப்பமரத்துக் காக்கைகள் தான் அவளுக்கு துணை. திண்ணையில் அமர்ந்து கடலைத்தொலி உடைத்துக்கொண்டு கண் கூசும் வெயிலில் காக்கைகளைப் பார்த்தபடி இருப்பாள். ஓரிரு கடலைகளை உடைத்து வாசலில் வீசுவாள். வேப்பம்பழத்தை விட்டுவிட்டு கடலைக்கு வந்து அமரும் காகங்களிடம் ஆசையப் பாரு என்று செல்லக் கோபம் கொள்வாள். வெயிலுக்கு வீட்டில் அடைந்து உறங்கிவிடும் பிள்ளைகள் சாயங்காலம் இவளுடன் கதைபேச வருவார்கள். தலைசீவி விடவும், பேன் பார்க்கவும் என்று அவள் காலடியில் பிள்ளைகள் மொய்க்கும்.

இரவில் அருகில் படுத்திருக்கும் தங்கையிடம் ஏதாவது கதை பேசுவாள். அக்கம்பக்க பிள்ளைகள் சொன்ன ஊர் தகவல்கள், பிறந்த ஊரின் கதைகள் என்று பேச்சு போகும். நாளெல்லாம் தோட்டத்தில் வேலை செய்த களைப்பில் ராமாயி சீக்கிரமே உறங்கிப் போவாள்.

அசந்து உறங்கும் தங்கையின் சற்று பிளந்த வாயைப் பார்க்கும்போது குழந்தை போல தோன்றும். மனம் இளகிப்போகும். அம்மா என்ன செய்து கொண்டிருப்பாள்? அவளும் களைத்து உறங்கிக் கொண்டுதான் இருப்பாள். அம்மாவின் வெடித்த பாதங்களில் சரியாகக் கழுவாத களிமண் ஒட்டியிருக்கும். தங்கையின் பாதத்தை எழுந்து பார்த்தாள். நகங்களில் மண் சேர்ந்திருந்த்து.

ராமாயி அடுத்த நான்கு மாதங்களில் வயசுக்கு வந்தாள்.

பொறந்த வீட்டில் சீர் செய்து பத்துநாள் வைத்திருந்து பிறகு புகுந்த வீட்டில் கொண்டுவந்து விட்டுவிட்டுப் போனார்கள். அன்றிலிருந்து ராமாயி புருசனோடு தூங்கப் போனாள். நல்லம்மாள் மீண்டும் தனியானாள். அவளின் இரவுகள் மிக நீண்டதாக மாறின. முற்றிய நெல்மணிகளின் வாசனை அவள் அறையெங்கும் நிறைந்திருக்கும். மூச்சை நீண்டு உள்ளிழுத்து சுவாசிப்பாள். சோறு உண்டது போல நெஞ்சு நிறையும். சுவரில் சாய்ந்து அமர்ந்தபடி தன் கால்களை மேலே தூக்கிப் பின் விடுவாள். அது பொத்தென்று தரையில் விழும். எடுப்பாள், விடுவாள், எடுப்பாள், விடுவாள்.. பொத்.. பொத்..

ஒருமுறை காகம் கவ்விக்கொண்டு போன செத்த எலி இப்படித்தான் வாசலில் பொத்தென்று வந்து விழுந்தது.

ராமாயி அடுத்த வருடத்தில் குழந்தை பெற்றாள். அம்மா கையில் இருந்த குழந்தையை ராசுதான் வாங்கிக்கொண்டு வந்து நல்லம்மாள் கையில் தந்தான். அது கருத்த மேனியோடு பட்டு போன்ற உதட்டை சுழித்துக்கொண்டுக் கொண்டு சிணுங்கியது. அன்றிலிருந்து அது அவள் பொறுப்பில் விடப்பட்டது. பால் குடிக்கும் நேரம் தவிர மற்ற எல்லா நேரமும் குழந்தை இவள் காலடியில்தான் உதைத்துக் கொண்டு கிடந்தது. நல்லம்மாள் அவள் சிறுவாட்டுக் காசில் குழந்தைக்கு காப்பு செய்து போட்டாள். அடுத்த மூன்று வருடத்தில் அடுத்தக் குழந்தை பிறந்தது. ராமாயி சட்டென்று முதிர்ந்தவள் போல் ஆனாள். மாராப்பு சரிவதில் கவனமற்றவளாய் சரியாக வாராத தலையோடு அவள் தோட்டத்துக்கும் வீட்டுக்குமாக அலைந்து களைத்தாள். பேச்சில் பெரியமனுசியின் தோரணை வந்திருந்தது. காலம் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருக்க, நல்லம்மாள் தன் தளர்ந்த கால்களுடன் கால ஓட்டத்திடம் தோற்று தேங்கி நின்றாள். அவளிடம் சடைப்பின்னிக் கொள்ளவரும் வள்ளி ஒருநாள் தாவணியில் வந்து நின்றபோது இவள் மலைத்துப் போனாள். இன்னும் சட்டைப் பாவாடையிலேயே இருக்கும் தன்னை எண்ணி மருகினாள்.

அன்று களத்தில் மஞ்சள் வேக வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்த அத்தையுடன் கிழங்கு அவிக்க வந்த மரகதம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். பேச்சு ராமாயி பிள்ளைகள் பற்றி வந்தபோது, அத்தை சொன்னாள்,

“பெத்தவ எங்க பிள்ளைய பாக்குறா, அவளுக்கு காடு கரைல கெடந்து அல்லாடவே சரியா இருக்கு. பெரியவ கைலதான் பிள்ளைங்க வளருது. அவ கன்னிமார் சாமி மாதிரி. அவ வளக்கறது சாமியே வளக்கறாப்ல.”

வெந்து வரும் முற்றிய மஞ்சள் கிழங்கின் மணம் தெருவெங்கும் மணந்தது.

நல்லம்மாளுக்கு ஒவ்வாத நாட்கள் என்றால் அது வீட்டுக்கு விலக்காகும் நாட்கள்தான். கோவணமாக இழுத்துக் கட்டியிருக்கும் தீட்டுத்துணி அவள் தரையில் பிட்டத்தை இழுத்துக்கொண்டு நகர்கையில் எல்லாம் விலகி விடும். யாரும் அறியாமல் அதை இழுத்து இழுத்துச் சரிசெய்ய வேண்டும். அதனால் பெரும்பாலும் பின்கட்டுத் திண்ணையை விட்டு அவள் நகர மாட்டாள்.

நான்கு பக்கமும் மறைப்பு வைத்துக் கட்டப்பட்ட குளியல் அறைக்குள் இழுத்து இழுத்துப் போனாள் நல்லம்மாள். துணிகளைக் களைந்தாள். மேற்கூரை அற்ற மறைப்பினுள் பகல்நேர வெயில் மஞ்சள்நீர் போல் கொட்டியது. நல்லம்மாள் தன் ஆடையற்ற மேனியைப் புதிதாய் பார்ப்பவள் போல் தனித்தனியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இடுப்புக்கு கீழே துவண்ட அந்த உடலில் தோள்கள் இறுகிப் படர்ந்திருந்தன. மொத்த வலிமையையும் காட்டிவிடத் துடிப்பது போல அவள் உறுதியான கைகள், திரண்ட மார்புகள், இறுகிய தோள்கள், படிந்த வயிறு என்று அங்கங்கள் அத்தனையும் திமிறிக்கொண்டு நின்றன. அவள் தன் மார்புகளைப் பார்த்தாள்.

ஒருமுறை அம்மா வீட்டில் தோழிகளுடன் திண்ணையில் தாயம் ஆடிக்கொண்டிருக்கையில் தோழி ஒருத்தி, விலகும் தன் மாராப்பை இழுத்து விட்டுக்கொள்வதைப் பார்த்த இன்னொருத்தி, அங்க என்ன இருக்குதுன்னு இழுத்து இழுத்து விடுற என்று கேலி செய்தாள். சுற்றி அமர்ந்திருந்த மொத்தப் பெண்களும் சத்தமாக சிரிக்கவும் அவமானப்பட்டவள் விடாமல், ஆமாம் பின்ன உனக்காட்டம் மூஞ்சில வந்து இடிக்கணுமா, கொஞ்சம் அடக்கி வைடி, விட்டா பறந்துடும் போல என்று எதிர்கேலி செய்ய கூட்டம் மொத்தமும் வயிறு வலிக்க சிரித்து, அவளுக்கு எப்படி, இவளுக்கு எப்படி என்று மாற்றி மாற்றி கிண்டல் செய்து விளையாடும்போது நல்லம்மாளை யாருமே கவனிக்கவோ, கேலி செய்யவோ மறந்து போனதை இப்போது நினைத்துக் கொண்டாள்.

சூம்பிய அந்த உடலில் திரண்டு நிற்கும் மார்புகள் மதிக்கப்படுவதில்லையா?! அவள் தீட்டுத்துணியைச் கழற்றி அலசத் தொடங்கினாள். உதிரம் தோய்ந்த அந்தத்துணி அப்பொழுதுதான் பிறந்த குழந்தை போல் இருந்தது. குளிர்ந்த நீரை ஊற்றித் தேய்த்துத் தேய்த்துக் கழுவினாள். பிள்ளை அழாமல் நீராடியது. இரும்பின் துரு வாசனை முகத்தில் மோதியது. அவள் மூச்சை நன்கு உள்ளிழுத்து விட்டுக்கொண்டு அலசிக்கொண்டே இருந்தாள்.

உதிரம் ஒரு குட்டி ஆறு போல அவள் காலடியில் இருந்து பிறப்பெடுத்து ஓடியது.

***

சுஜாதா செல்வராஜ்

சவீதா

கோப்பை வழிந்த பின்னும் நிறைத்தலென்பது பூரணத்துவத்தின் உச்சமும் போதாமையின் எழுச்சியும். இந்த முழுத்தொகுப்புமே அந்த இரண்டையும் நமக்குள் கடத்திக்கொண்டு போகும் பாவனையாய் நடாத்திச் செல்வது அதீதம். சிலசமயம் முடிந்து விட்ட ஆசுவாசத்தையும் தவிப்பையும் தருவதாக முற்றிலுமான வேறோர் திசையில் பயணி்க்கின்றன.

வேதநாயக்கின் கவிதைகள் எப்பொழுதுமே மிகமிகக் கூர்மையாய் அடுக்கப்பட்டவை. ஒரு புதிர் போல அடுக்கு பிரித்து அகம் மகிழ்தலில் வெகு சுகமான வாசிப்பனுபவத்தை உருவாக்குவதில் வித்தகர். இந்த நூலின் முழு கவிதைகளுமே வெவ்வேறு வகையான திசையில் நம்மை ஏற்றிக்கொண்டு பயணிப்பவை.

நடைமுறைக் காட்சிகளை வரிகளாக்குவதில் இருக்கும் தாத்பரியம் வியக்க வைக்கிறது. அன்றாடம் கவனித்தும் குறிப்பிடப்படாமல் கடந்து போகும் காட்சிகளை சற்றே நிறுத்தி ஸ்லோமோஷனில் கொண்டு போக எண்ணி ஆழமாய் அழுத்தி பின் மீளுருவாக்கம் செய்து விடுகின்றன.

அகக்கடலும் ஆன்மீகமும் தொக்கும் இடத்தில் சில கூர்மையான காமக்கத்திகளையும் அசாதாரணமாய் சொருகிவிட்டுப் போகிற சாமர்த்தியம் புருவ உயர்த்தலுக்கு வழிவகுக்கிறது. ஆன்மீகமும், ஆழ்ந்த தேடலும், சுயமறிதலும் மிகத்தேர்ந்த சொற்களில் மேன்மையான இரசனைகளைத் தாண்டி அடுக்கடுக்கான மடிப்புகளில் அமைத்திருக்கிறார். ஒவ்வொரு வார்த்தையும் காற்றுக்குமிழிகளின் ‘ப்ளக்’ சத்தத்துடன் ஆழ உள்வாங்கப்படும் போது மனம் விகசிக்கிறது.

குறிப்பிடவே முடியாத பல மன அவசங்களை படிக்க நேர்கையில் சந்திக்க நேர்கிறது. மேன்ஷனில் தவித்திருக்கும் ஆணின் அந்தரங்க மனதைப் படித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே நம்மை நோக்கி அடைப்புக்குறிக்குள்ளேயிருந்து வீசப்படும் கூரிய அம்பின் முனைகள் நம் சமநிலையை அசைத்து சில்லு சில்லாய்த் தெறித்துப் போடுவதாய் அமைந்து விடுகிறது.

நாக்கில் ஒட்டிக்கொண்ட ஒரு துளியில் பிரபஞ்ச இனிப்பை ஒருசேர குவித்திருக்கும் தேனைப்போல சில சொட்டுகள் :

“நெகிழாடைகள் மிகத் தயாரான முன் தயாரிப்போடு துருத்தாமல் தளர்வடைந்திருக்கிறது“…

-இப்படித் தொடங்குகிறது ‘சர்வாலங்கார பூஷிதே..’

உரூபிணி போதையேற்றும்
விதமாய் நின்றிருந்தாள்

நெகிழாடைகள் மிக தயாரான முன் தயாரிப்போடு
துருத்தாமல்
தளர்வடைந்திருக்கிறது

திருத்திய புருவத்தை
இடது சுண்டு விரலின் நீள்நகத்தால் இலேசாக சுரண்டி
கோடு முடிவடையுமிடத்தில்
லாகவமாக விலக்கி கொள்கிறாள்

உதடின் மேற்சாயமேற்றுவதற்கு முன்பு
பாதுகாப்பு களிம்பை பூசி
அனுமன் போல் உள்வாயில் காற்றுக்குமிழ் உருவாக்கி
அதரங்கள் ஒன்றோடொன்று நெருக்கி அணைத்தபடி
சிலவினாடிகள் இருத்தி
இடவலமாக அசைத்து பார்க்கிறாள்

நகப்பூச்சுக்கு தோதாக வளையணியை
இரு கரங்களிலும் மணிக்கட்டில் சேராமல்
சற்று
மேலேற்றி கொள்கிறாள்

முன் தனங்களையும்
பின்
பிருஷ்டங்களையும்
கண்ணாடியில் சரிபார்த்து தொட்டு நீவுகிறாள்

விரித்து நுனியில் சிறு முடிச்சிட்டு
தழைய விட்டிருக்கிறாள்
கார்குழலி

உக்கிரமான காதல் வெறியில்தான்
தன் நடையை பயில்கிறாள்
உள்ளறையில்

என் செய இறைவா..

நேற்றைய பொழுதின் இடை சம்பாஷணையில்
ஒரு சொல்லால் தைத்து முடித்ததும்
விலகிய எனது அகங்காரம்

அவளது வாயிலில் செருகப்பெற்றிருந்த
சிறுமலர் கொத்தை
நகர்த்தி

உள் நுழைய பலந்தருமோ..?

பெண்ணின் பெருமிதமான அலங்கரித்தலையும், ஊடே பயிலும் சிருங்கார பாவனைகளையும் நினைத்துப் பார்த்து கன்னத்தைக் குமிழ வைக்கக் கூடியது. உதட்டுச்சாயத்தைப் பூசுவதற்கு முன்பான வர்ணனை முழுமையான அவதானிப்பு. அவளது செயலின் அழகியலும் இவனின் பரிதவிப்பும் சந்திக்கும் புள்ளி வேறோர் பரிணாமம்.

“அவளது வாயிலில் செருகப் பெற்றிருந்த சிறு மலர்கொத்தை நகர்த்தி உள் நுழைய பலந்தருமோ” என்கையில் இக்கவிதையின் முடிவிலான அதே மலைப்பு.

***

சமதளத்தில் புழங்குவதில்
என்ன நிகழ்ந்து விடப்போகிறது

சிறு சிராய்ப்பு ஒரு கீறல்
அல்லது விபத்து

அட அவ்வளவு ஏன்?
சுளுக்காவது..

சில சொற்களின் மேல் அழுத்தம்
எண்ணெய் குளியலுக்கு முன் நடக்கும்
தேகப்பிடிப்பு

பெருங் காரிருளில்

இரு உள்ளங்கைகளிடை
நசுக்காமல் காபந்து பண்ணும்
மின்மினியின் மினுக்காய்

பிழிந்து வைத்த ஈரத்துணியின் அடுக்கு
இடது கையில் மேலும் மேலும்
சேர்ந்த பின்
கம்பிக்கொடியில் காய வைக்க
எம்பி ஒன்றை போடுகையில்

தெரியாமல்
கனத்தால் நழுவும் துணியை
கனக்கச்சிதமாய் எப்படி வழுவாமல்
பிடித்தீர்களோ…

ஆங்…
அதே போல்

கனன்றுகொண்டிருக்கும் உள் நிர்வாணத்தை
கங்கின் சாம்பலாய்
போர்த்திக் கொண்டிருக்கும்
ஆடையை நெகிழ்த்துவது போலதாய்

இருப்பின் வெகு சிறப்பு

கொஞ்சம் பெண்ணியம் டிட்டோ ஆணியம்
இஸங்கள்
ப்ளா..ப்ளா-க்களை
ஒதுக்கி விட்டு

(நீங்கள் ‘ல்’ சேர்த்து
ஆணியத்தின் முன் வார்த்தையை
படித்தீர்கள் எனத் தோன்றுகிறது)

வழக்கொழிந்த காதைகளை காததூரம்
நகர்த்தி வைத்தபின்
சொல்லின் மூலக்கூறுகளும் முயக்கம் கொள்ள
கொஞ்சம் முன்விளையாட்டில்
ஈடுபடுத்திக் கொண்டால்

செய்கூலி சேதாரமின்றி
வார்த்தைக்கலவி சுகமென

உள்பட்சி கதறுவதை

கொஞ்சமேனும் செவிமெடுக்கலாம்

“சில சொற்களின் மேல் அழுத்தம் எண்ணெய் குளியலுக்கு முன் நடக்கும் தேகப்பிடிப்பு”

“கொஞ்சம் பெண்ணியம் டிட்டோ ஆணியம்
இஸங்கள்…”

‘நீண்டு குறுகிய வட்டப்பாதை’ எனப் பெயரிடப்பட்ட இக்கவிதையின் உள்ளே அடைப்புக்குறியில் நம் மனதை அவிழ்த்து எறியும் எள்ளலும் குதறிப்போடச் செய்யும் குரூரமும் நிரம்பி வழிகின்றன.

சற்றே யோசித்தால் சமநிலையிலேயே நிற்பதென்பது எத்துணை பதட்டத்தை தரக்கூடியது? மனிதனின் சமநிலை எங்கெங்கு சிதறக்கூடும் என ஆழ்மனம் தவித்துக் காத்திருக்கிறது. அதனை துணைக்கழைத்துக் கொள்ளும் இக்கவிதை என்னை மிகச் சலனமூட்டுகிறது. கம்பியில் காயப்போடும் துணியை சொல்லிவிட்டு பேசும் தொனியில் வம்புக்கிழுப்பது பிறகு நிர்வாணத்தை தரிசிப்பது என மேலுங்கீழுமான அலைவுறுதலாய்.

***

பெயரிலென்ன?
ஏதோ ஒரு மலர்

ஆம்
அப்படித்தான்

ஒவ்வொன்றினுக்கும்
குணமறிந்து இனமறிந்து
கொடி
தரு
புதர் வகையினங்களை வகை பிரித்து

உம்மிடம்
உலக நீதியை நிலை நாட்ட செங்கோல்
ஈந்ததாய்
இறுமாப்பு கொண்டு விதவிதமாய்
சூட்டுகிறாய்

அஃது ஒரு பூ தானே..?

ஆம் இப்படியும்தான் எனக்கொரு பெயருண்டு
அடையாளமும் கூட

இருந்ததற்கான சாட்சியம்
இருப்பில் மட்டுமே

பீநாறி மலராகினும்
நறுமண காந்தி விகசிப்பிலும்
மலர் மலரே தான்

ஊழ்கழிப்பல் மலரில்(களில்)
தனித்த ஒற்றை மலரும் கூட

கழிந்தபின் சுற்றிச் சுருண்டு
அடிப்புறம் மிதந்திறங்கி
பழுப்பின் காடுகளில் கலக்கும்
பாழுமாய்.

“பெயரிலென்ன? ஏதோ ஒரு மலர்”

‘கால நர்த்தனம்’ கவிதையில் வரும் காலம் தின்றுவிட்ட பல மலர்களில் ஒன்றாய் சுற்றிச்சுருண்டு அடிப்புறம் மிதந்திறங்கி பழுப்பின் கசடுகளில் கலக்கும் பாழாய் அவரையே உருவகப்படுத்தி இருக்கலாம் என்பதொரு யூகம்.

***

இறுதிச்சடங்கில்
விடமருந்தி நீலம் பாரித்து கன்னிமை காத்த
அவளது உடலத்தருகே

சூக்கும தேகத்தோடு
ஐந்தாவது கள்ளக்காதலியின்
கணவனால் கொல்லப்பட்ட அவனது
ஆவி

சுரக்கா உமிழ்நீரை நாவின் அடிப்புறமிருந்து
மேல்கிளப்பி கொண்டு வருவதாக

கற்பிதம் செய்தபடி

காம விவரணை செறிந்த நிசிப்பாடலை காற்றின்
இலயத்திற்கேற்றவாறு
முணுமுணுத்துக் கொண்டிருக்கிறது

தமது படுக்கை விரிப்பின்மேல்
உடல் மலர்த்தி உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்
இள மாதின் மீது போர்வை மூடுகிறது
இரண்டாம் வீட்டின் மேல்மாடி அறையில்
ஓர் அரூபம்

இரண்டாம் தெருவில்
வரவேற்பறைக்கு அடுத்த அறையில்
பொருள்வயின் பிரிந்த தலைவனது இல்லத்தில்
ஒரு பக்கம் திறக்கப்பட்ட
தனத்தின்
கூரிய கரிய காம்பிலிருந்து உறிஞ்சிய

பால் சொட்டுத் தாரையை

காய்ந்து உலர்வதற்கு முன்னம்
அக்குழந்தையின் உறைந்த உறக்கத்தை
கலைக்க மனமின்றி
துடைத்து அழிக்கிறது மற்றோர் உருவிலி

அகோர நகங்களை கண்களுக்கு மிக நெருக்கமாய்
காட்டியபடி
விழிகள் இருக்க வேண்டிய இடங்களில்
விரற்கடை அளவாழத்திலிருந்து கசியும் குருதியை
ஒழுக்கியபடி மேலழுத்துவதாய்
வீதியோர பிச்சைக்காரனொருவன் அலறிப்
புடைத்தெழுகிறான்

ஓர் அகால மரணத்திற்கு பிறகான
அவ்விரவின் நகர்தலில்
அரவின் அசை மினுமினுப்பு
தொடர் கண்ணிகளாக இன்னும் மீதமிருப்பதை
குரல் பெயர்ப்பாளனொருவன்
சுட்டிக்காட்டுகிறான்

அவை
எவரது கனவில் மீண்டெழும் என
அறிவிக்கக் கூடாதவனாக
அல்லவா அறியப்பட்டிருக்கிறேன்..

-‘வசீகரத்தின் விரல் இரேகைத்தடம்’

“ஓர் அகால மரணத்திற்கு பிறகான”

இந்த கவிதையின் கடைசி வரிகளுக்கு முந்தைய வரிகளெல்லாம் அலறிப்புடைக்கச் செய்யும் ரகம். லேசாய் கைவிட்டு இதயத்தை கண்முன்னே கசக்கி எதுவும் நடவாதது போல் அயர்ன் செய்து மடித்து உள்ளே திரும்ப வைக்கும் இலாவகம். இதேபோல படிப்படியாய் நிகழ்த்தும் பரிணாமங்கள் பல கவிதைகள் இத்தொகுப்பிலுள்ளது. படித்துப் படித்துத் தீர்க்க முடியாத கவிதை தொகுப்பு.

‘தூய்மை ஒதுக்கிய ஒழுங்குகள்’ எல்லாம் …

துயரிலிருந்து ஒரு சொல்
இலாகவமாக பிரித்தெடுக்கப்படுகிறது

அந்தோ..

அதுவோ இரத்தச் சேற்றிலிருந்து
உருவி எடுக்கப்பட்ட பிரதான நரம்பின் பெயராக
அல்லவா உருக்கொண்டிருக்கிறது..?

நரர்கள் சூழ் பேருந்து நிலையத்தில்
நிறைசூலி ஒருத்தி சிறுநீர் கழிக்க
எல்லோரையும் விலக்கி நகர்கிறாள்
ஆமையாக

மனமோ பேயாக

பூரணத்தின் இறுதி சூத்திரத்திற்கு
விளக்கமெழுதி ஆசுவாசப்படுகிறான்
பண்டிதனொருவன்

வாசலில் நின்றழுது

பள்ளிக்கட்டண இறுதி நாளின்று வென நிற்கிறான்
இளைய பிள்ளை

நாய்கள் அலையும் நள்ளிரவில்
குருதி தோய் கந்தைத்துணி அறியும்
பாடென்பது
விக்டர் ஹியூகோ* விட
தனக்கு அதிகம் தெரியுமென

பந்தம் என்பது
நாரதனின் தாகத்திற்கு நீர் முகந்து ஊற்றிய
இளையவளின் பின் சென்றானே
அவனைக் கேட்பதைவிட அவளுக்குத்தான்
முழுமையாகத் தெரியும்

பிணைத்தவள் அவள்தானே
நாராயணன் என் செய்வான்
சொல்

எங்கு சுற்றி என்னவாகப் போகிறது
தன் கூட்டில்
கதகதப்பிற்கு பஞ்சுப்பொதிகளை
மறுத்து

பதிக்கப்பெற்ற வைரத்துணுக்குகள்
குத்தி கிழிக்கத்தான் உள்ளம்

*Victor Marie Hugo -Les Misrables

‘தூய்மை விலக்கிய ஒழுங்குகள்’

இனி வருங்காலங்களில் பேருந்து நிலையத்தின் கர்ப்பிணியையும் பள்ளிக்கட்டணம் மறந்த சிறுவனையும் பார்க்க நேர்ந்தால் வேதாவின் துணையன்றி கழித்திட சாத்தியமில்லை.

“நாய்கள் அலையும் நள்ளிரவில் குருதி தோய் கந்தைத்துணி“

எப்பேர்ப்பட்ட குறியீடு?

***

இரவெழுக

ஆகச்சிறந்த முறிந்த கிளையொன்றிலிருந்து
தொங்கும் பனையோலை
சிலாம்பு காய்த்து
பருத்த தண்டை உரசுகையில்
அடிவயிற்றிலிருந்து
பயம் மேலேறி கவ்வுகிறது

அடர் தருவிலிருந்து

சட்டென இருகை விரிக்குமளவு
சிறகை பரத்தியபடி கோட்டான் செவிக்கருகே
காற்றை புயல் போலெழுப்பி
இருதயத்தை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது

நெளிநெளியாய் நழுவியபடி
உடல் மினுக்கி நகர்கிறது
நச்சரவம்

தோழியொருத்தியின் சிரிப்பை கொண்டே
பற்களை யூகித்து
முகத்தை உருவகஞ் செய்ய ஆகிறது

சிறுநீர் கொப்பளிக்கும் கணங்கள் தோறும்
இடாகினியின் நினைவில்
தாழ்வாரத்திலேயே
பெய்துவிட ஆசை முட்டுகிறது

தூரத்தே கரும்பு தோட்டங்களில்
ஊளையிடும் நரிகளால்
வயிற்றில் ஊறும் பசியை லிங்கத்திற்கு கடத்தி
சிருஷ்டியை
நினைவுக்கு அனுப்பி
துணையை அழைக்க தூண்டுகிறது

மரணத்தில் பெரிய மரணம்
பகலொதுக்கி இரவு கவிந்த பின்
பெரிதும் காத்திருந்து
நிசி தாண்டி தனியே தற்கொலை புரியாமல்
சக்கையாக பிழியப்பட்டு

பல்வேறு தருணங்களில் கொல்லப்பட்ட எனது
தனித்தலையும் பிணத்தின் சிரம் துண்டித்து
யாரிடமும் பகிராமல்
புதைத்து

மண்ணள்ளி மேல் போட்டு
மூடிவிடுதலாங்
காண்

-‘இயந்திர கதிக்கு அப்பால்’

தோழியொருத்தியின் சிரிப்பைக் கொண்டே பற்களை யூகித்து முகத்தை உருவகஞ் செய்ய ஆகிறது …

“இரவெழுக..”

இவ்வரிகளின் துணிவில் ஒரு அகோரியின் அந்தரங்கத்தை தரிசித்த தருணம். அய்யோ எனப் பீதியிலோ, சர்ரியலிசமாகவோ ஒடுங்கும் மனதைத் தந்துவிட்டு கல்லறையின் பின்பக்கமாய் உறைந்து நிற்கிறது. நச்சரவத்தின் விடாய் தீரா நகர்தல்கள் மேனியெங்கும் சலசலப்பூட்டுகிறது.

***

மன அவசத்தை துண்டித்து
எறிவதற்காக Fidget spinner-ஐ
நடுவிரலுக்கும் பெருவிரலுக்குமிடை
வைத்து சுற்றியபடியிருக்கும்
மகா கோபம் ஏறியவன் அவன்

கிளிஞ்சல்களை மிக நிதானமாக சேகரித்து
நடுவீட்டில் ஒழுங்குபட கொட்டி
வெறுங்காலால் ஓங்கி மிதித்து
துகளுற செய்பவன்
வேறொருவன்

முழு இரவையும் செலவிட்டு அடிவானம் நீலம் இழந்து
வெயிலில் வெளுக்கும் உதயங்களில்
சட்டென எச்சில் துப்பி
விடுவிடுவென நடக்கின்றவன்
மற்றொருவன்

சந்தை கூடுமிடங்களில்
அழுகிய முட்டை
பழ காய்கனிகளை நடைபாதைகளில் ஓங்கியடித்து
சிதற விடுபவன் இன்னொருவன்

ஆங்காங்கே புள்ளிகளால் உறைந்திருக்கிறது
நடுஇரவில் மேலே
அந்தரம்

நிலமும் நீரும் இணைவதற்கு சங்கோஜமுறும்
நிறமேறிய ஜலசந்திக்கருகே
மச்ச வாடையும் நரமாமிச வாடையுமுடைய

ஒரு கனத்த உடலை

தொட்டுப்பார்க்கவா வேண்டாமா என்றொரு
கேள்வியுடன்

காளியை புறமொதுக்கிய
ஜெயங்கொண்டாரின்
கூளி
விழிகளை உருட்டிக்கொண்டிருக்கிறது

என் கனத்த இருதய சதைப்பொதிக்குள்
தாறுமாறாய் யாரோ ஒருத்தியின்
இரத்தம்

சீற்றமாய்

மோதி
கொண்டிருக்கிறது

-‘துகள்களில் உறையும் பொன்னிறம்’

கிளிஞ்சல்களைத் துகளுறச் செய்பவன் வேறொருவன். இவனை நாள்தோறும் சந்திக்கிறோம். நினைவுபடுத்திக் கொள்ள முடிவதில்லை. ஆழ்படிமங்களில் ஒட்டியிருக்கும் ஒவ்வொன்றையும் நேரே நெஞ்சிலே படீர் படீரென எடுத்து எறிவது போன்றதோர் பிரமை. இறுதியில் பக்கத்தை புரட்ட முடியாமற் போவதின் சாபம்.

***

யாதொரு துரோகம் இழைத்ததாக
நினைவில்லை

நினைவிருக்கும் அனைத்தும்

ஏதோ செய்த நிறைவில்
அது அதன் போக்கில் தளும்பியிருக்கிறது

விழிநீர் ஒழுக்குகளை
அதனிஷ்டம் போல் தழைய விடுகிறேன்

விளையாட்டாய் மாட்டுவிட்டு கழற்ற இயலா
மோதிரத்தை
எச்சிலூற்றி முயல்கிறேன்

பின் குளியல் அறையில்
சவர்க்காரத்தையும் உடற்கழுவியையும்
கொண்டு
எத்தனித்து தோற்கிறேன்

மென்மையாய் உதடின் மேல் உதட்டை பொருத்தி
அந்தரங்கத்தை கிளர்ச்சியுற செய்து

பின்

அவளால் வெடுக்கென
அம்மோதிரத்தை உருவப்பெற்றேன்

நீங்களானால் என்ன செய்கிறீர்கள்..?

மாமிசம் மறுக்கும் என்னை
ஏய்த்து
பசியோடிருக்கும் எனைப் பொருட்படுத்தாமல்
பக்கத்து வீட்டில் குடியேறி

நன்கு கொழுத்த மீன்களை
வாணலியில் இட்டு
பொரித்தெடுக்க முனைகிறீர்

உங்கள் வீட்டு பெண் குழந்தையிடம்
மாங்காயை அம்மியில் வைத்து நசுக்கி
மிளகாயையும் உப்பையும் தடவி
என் வாசலுக்கருகே நடமாட விடுகிறீர்

நகர்வதற்காகவே நாட்களை மூச்சைப் பிடித்து தள்ளும்
என்னையெல்லாம்
பொருட்டாய் மதித்து நடக்கும் உங்களிடம்
மீதமாய் விரல் கணுக்களை நெட்டி முறிக்கும்
நேரத்துள்

நான் இவ்வுலகிலிருந்து
விடைபெற்றபின்

யாரிடம் உங்களின் தீவிரத்தை பரிசோதிப்பீர் என
கேட்கலாமெனில்
நீங்கள் செவிகொடுப்பதே இல்லையே
எப்போதும்

-‘ஏன் நகர்வதில்லை நரகம்?’

விடையுறாக் கேள்விகளால் கட்டுண்டு கிடக்க வைக்கிறது. நகர மயமாக்கலையோ, பெண்ணின் கடந்து போகும் தன்மையையோ இயலாமையில் இறைஞ்சும் உள்ளத்தை படியெடுக்கிறது. உள்முக வாட்களால் வீரம் தெறிக்க போராடுபவனால் மலர் கொய்ய முடியாது போன இயலாமை. எள்ளும் மனிதர்களை விரல்நீட்டிக் குற்றம் சாட்டும் நோக்கில் விழுந்த வரிகள்.

***

சுடும் பாறையினோரம் முன்பொரு நேரத்தின்
தழைத்திருந்த பெயரற்ற
மலைச் செடியானது
வெம்மையில் இலைகளுதிர்த்து குச்சிகுச்சியாய்
நீண்ட முனையில்
ஒரு தும்பி
இறக்கைகளை அதிர்த்தபடி
வந்தமரும் ஒரு துளி சொட்டு

வேளை தவறிய உணவில் வயிறு சுருங்கியபடி
முடை நாற்றம்
மிகும்
மேன்ஷன் நடுமத்தியில்
ஆங்கில எஸ் வடிவத்தில் படுத்திருக்கும்
வேலையற்றவனின் சுவரில்
வினாடி முள் நின்று மீளும் கணங்களுக்கு
இடை அதிரும்
நேரத்தின் ஒரு துளி சொட்டு

வெகு உள் வனத்தில் ஒரு பறவையின்
‘ட்வீக்’கிற்கும் மற்றொன்றிற்குமான
கார்வையிலிருந்து ஒரு சொட்டு

மகப்பேறுமனைகளில் பிறந்ததும்
அழாமலிருக்க
செவிலி இரு கால்களையும் தூக்கி
பிருஷ்டத்தில் தருமறையில் வீறிட்டழ ஆகும்
ஓலத்தின் நிறுத்த வினாடியில்
தேங்கும் உயிர் துளிர்ப்பு ஓசையின்
ஒரு துளி சொட்டு

எனச் சிலவை கசிகிறது

பக்கத்து இருக்கையில் கடவுளுடன்
பயணிக்கையில்
அவனது ஹெட்போனிலிருந்து

–திவலைகளின் கதை…

வெகு உள் வனத்தின் ஒரு பறவையின் ட்வீக்…

பக்கத்து இருக்கையில் கடவுளுடன்
பயணிக்கையில்
அவனது ஹெட்போனிலிருந்து…

திவலைகளாகவே நாக்கில் ஒட்டிக்கொள்கிறது மிக அழுத்தமாய்..

மொத்தமாய் பிரித்து அடுக்கினாலும் கட்டுரை தாமாகவே அதிகப்படியாக எழுதிக்கொள்ள முற்படுகிறது. தனித்தனியாய் விரித்தெழுத காலம் கனிய வேண்டும். தொகுப்பை படிக்கையில் வெகு ஆசையாய் இருக்கும் விரைந்து செல்ல… ஆயினும் ஆமை வேகம் மட்டுமே சாத்தியம். நின்று அசை போட்டு செரித்து பின் உணரும் மனநிலை சாந்நித்யம். ஆழ்மனதின் படிமங்கள் அலைவுற்றவாறே இருக்கின்றன. அலையில் மாட்டிக் கொண்டியங்கும் துரும்பு போல உயரத்திற்கும் தாழ்வுக்குமான ரோலர்காஸ்டர் அடிவயிறு இழுபட்ட பயணமாய் அமைகிறது. ஆங்காங்கு தேங்கிக் கொள்கையில் பூக்குவியலும் பல சமயம் ரத்தமும் சதையுமான நிணக்குவியலும். எல்லா அனுபவங்களுக்கும் வாசகனைத் தேர்ந்தெடுத்தல் சிறந்த உத்தி.

தொகுப்பை படித்து முடித்த பின்னும் மனதில் நின்றுழலும் சில வரிகள் :

பேருந்து நிலைய நிறைசூலி …
தகரக்கம்பியில் விழும் சடசடக்கும் மழை …
செருப்பில் கால் உறுத்தும் மணல்துகள் …
பாவாடை நாடாவை தளர்த்தி உண்ணும் சிறுமி …

இப்படி அநேகம்.

மிக முக்கியமான தவறவிடக்கூடாத கவிதைத் தொகுப்பு எனவும் சில வரிகளில் கடக்க முடியாதொரு தொகுப்பு என்றும் ஏன் சொல்கிறேன் என்பதற்கு காரணங்கள் இருக்கின்றன. படித்து முடித்து விட்டேன் என யாரேனும் சொன்னால் அவர்களைப்பற்றி சற்று அதிகமாய் பெருமை கொள்ள சாத்தியம் இருக்கிறது. எப்பொழுதும் முடிவோ, முழுமையோ கொள்ள முடியாத மிகப்பல மடிப்புகளுடைய கவிதைகள் வேதநாயக்குடையது.

பல திடுக்கிடும் அசெளகர்யங்கள் வழி நெடுக உணர முடிகிறது. சில ஆச்சரியங்கள், மன பேதலிப்புகள், பகடிகள், அந்தரங்கத்தின் தரிசனம் காண நேர்ந்த அமர்வுகள், அத்யந்த நேசத்தின் பல்வேறு கூறுகள், தொன்மயமாக்கப்பட்ட பல கூறுகள், மேற்குலகின் பல நூல்களிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில குறிப்புகள், ஆன்மீகத்தின் அடிநாதங்கள் எனப் பரந்து விரிவாக்கப்பட்ட கிளைகளின் வழியே ஊடுருவிச் செல்கிறது. முன்னெப்போதுமில்லாத கேதங்கள் கவிதையெங்கிலும் பரவிக்கொண்டே இருக்கிறது. பகிர முடியா காமத்தின் நெருக்கடி அலைகழிய வைக்கிறது. நசிகேதனின் விளக்கங்கள் கூட சில வரிகளுக்கு போதாமையைக் கொடுக்கிறது.

ஒவ்வொரு கவிதையின் முடிவிலும் முழுமையுற்ற அல்லது முழுமை பெற முடியாத என இரு துருவங்களின் மத்தியில் நிற்பதான தோற்றம் வலிந்து உருவாக்கப்பட்டதா என ஐயம் மேலெழுகிறது. கடந்து போக முடியாத மரணம் சம்பவித்த வீட்டில் பிணம் தூக்கும் சமயம் வரும் மனவெழுச்சியை உண்டாக்குகிறது. ஒரு வரிக்கு பின் அடுத்த வரி உணர்வுகளில் நமது சமநிலைத்தன்மையை சற்றே அசைத்துப் பார்க்கிறது.

இதில் அடைய வேண்டிய தரிசனங்களை நாமே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளலாம். பாழடைந்த வீட்டில் எழும் வீச்சமும் மனோரஞ்சிதத்தின் மணமும் ஒருங்கே கொண்ட கலவையான மணம். சிலசமயம் ஆங்காங்கே தேங்கி விட நேர்கிறது.

விடையறியா பல தோற்றங்களான வாழ்வு நமக்கென மறைத்திருக்கும் ஆச்சர்யங்களைக் கண்சிமிட்டும் நொடியில் வெளிப்படுத்தி சடுதியில் மறைந்து விடும் மின்னலைப்போல சிலநொடிகளுக்கொரு முறை இந்த கவிதைத் தொகுப்பில் சில வரிகள் இடறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. சிலசமயம் மண்புழு நெளிதலும், பட்டாம்பூச்சியின் இறகு சிலிர்த்தலும் ஒரே தருணத்தில் உங்களுக்குள் நடக்க அநேக சாத்தியங்களுண்டு..

பல நூறு படிமங்கள், பல அடுக்கிலான வார்த்தைகள், விழுங்க முடியா அவதானிப்புகள், இது கிட்டத்தட்ட விளையாட்டாய் 10 புத்தகங்களுக்குண்டான கவிதைகளாய் தரப்பட்ட கிடங்கு. ஞான செளந்தர்யத்தைப் பிய்த்து ஒரு தாமரை இலையில் சுருட்டி கொடுத்தாற்போல.. மொத்தமாய் ஒரே சுருளில். இன்னும் முழுமையாக உள்வாங்க பலநாட்கள் தேவைப்படுமென நினைக்கிறேன். அடுத்த கவிதைத் தொகுப்பை தாமதப்படுத்தவும் வேதநாயக். தயை கூர்ந்து…

***

தேவதா… உன் கோப்பை வழிகிறது..! (கவிதைகள்)
வேதநாயக்
யாவரும் பப்ளிஷர்ஸ்
விலை – 200

-சவீதா

சேலத்தில் வசித்து வரும் இவர் ‘பிரிவின் நிமித்தம்’ என்னும் கவிதை நூலை வெளியிட்டுள்ளார். பல்வேறு பத்திரிக்கைகளில் சிறுகதைகள், கவிதைகள், கட்டுரைகள் எனத் தொடர்ந்து இயங்கி வருகிறார்.
மின்னஞ்சல் முகவரி – savithavenkatakrishnanv@gmail.com

உன் கவிதைக்கான எரிபொருள்
நிற்கவும் தெரியாத
ஓடவும் தெரியாத
இந்தக் காலத்தை
நீயும்
நாலு கேள்வி கேளேன்

என்று தன் கவிதையில் சொல்வதைத் தானே தென்றல் சிவக்குமார் முயற்சித்த கணங்கள்தான் “எனில்”

ஒரு படைப்பை முழுவதுமாகப் படைப்பாளியின் அனுபவங்கள் மட்டுமே எனக்கருதி ஆளையே கேள்வி கேட்க முனையாதீர்கள் என்று பலமுறை பதில் சொல்லியிருக்கிறேன். அனுபவம், வாசிப்பு, கேள்விஞானம், சிந்தனை எல்லாவற்றையும் சேர்த்த வார்ப்பாகவே ஒரு படைப்பு இருக்கும்… இருக்க முடியும்.

ஆனால் இது நான்தான் என்று தென்றலோ, நானோ, இன்னொரு பெண்ணோ சொல்லிக் கொள்ளவும் முடியும். ஆயினும் இதைக்கூட ஒரு தகுதி அடிப்படையில் தான் சொல்ல முடியும். என்ன அது?

எழுத்தறிவோ, வெளி உலக அனுபவமோ அற்ற கூட்டுப்புழுக்களாக வாழ்ந்த பெண்கள் ஒருவகை என்றால், வாழ்வின் வரையறைகளை மாற்றி சிந்திக்கவும் செயல்படவும் கற்றுக்கொண்டு விட்ட பெண்கள் புதுவகை.
இவை இரண்டுமாக இல்லாமல், பழைய அடிப்படைகளையும், புதிய ஞானத்தையும் ஒன்றாகவே தரித்துக்கொண்டு வாழும் பெண்கள் பற்றித் தெரிந்தால் கூட அந்தத் தகுதி உண்டு. அவர்கள் கணினியின் உலகத்துக்குள் இருந்தபடியே கறிவேப்பிலைச் செடி ஏன் துளிர்க்கவில்லை எனக் கவலைப்படுவார்கள். வாகனங்களின் திருப்பான்களைப் போலவே உணர்வுகளை முறுக்குவதையும் பயணத்துக்கு என்று கடப்பார்கள். அவர்களாக இருக்கலாம் அல்லது அவர்களை அறிந்திருக்கலாம் அப்போதுதான் அவரவர் வாள் அவரவர்க்கு என்ற விதிமுறை புரியும்.

இது பெண்தான் என்றில்லை. ஆணுக்கும் பொருந்தும். எல்லாவற்றையும் தூக்கி எறிந்துவிட முடியாமல், சிறு வாஞ்சையோடு எடுத்துப் பார்த்துக் கொள்வதற்காகவேனும் ஒரு துண்டுத்துணியை, கிழிந்த பத்திரிகையை வைத்துக் கொள்ளும் இளமனது இருப்பவர்க்குப் பொருந்தும்.
அதுவும்
கிழக்குப் பார்த்த வீடுதானா?
“சாய்ந்து கொள்ளும் பொழுதில்
பின்னிருந்து அணைத்துக்கொள்ளும்
ஒரு சுவர்
அந்த வீட்டிலும் இருக்கும்
அவ்வளவுதான் தெரியும்”

நேரமும் தூரமும் துரத்தும் வாழ்க்கையில் ஆறுதலுக்கு எவ்வளவு கதியற்றுப் போயிருக்கிறோம் என்ற விம்மலை எழுப்புகிறவள் இந்தப் பிச்சி.

உடனடிகளாலான இவ்வுலகில்
பழசாயிருப்பதன்
அபாயத்தை முறிக்க விரும்புகிறாயா
என்ற கேள்வியை அவளன்றி யார் கேட்பார்கள்?
ஒரு
மித வியப்பைக்
கொண்டாடத் தெரியாது
அதி வியப்புக்குக்
காத்திருக்கத் தூண்டும்,
எதிர்பாராமையின்
அச்சு முறிக்க
முயன்று முயன்று
தோற்கும்
அறிவத்த மனசு.
வாசித்துக் கொண்டே வரும்போது ஏன் கடைசி வரியில் மட்டும் இலக்கிய நடை துறந்து வீட்டு முற்றத்தில் கவிதை இறங்கிவிட்டது என்று ஒருகணம் திடுக்கிடும். பிறகு இறங்க வேண்டிய தளம்தான் எனப் புரிகிறபோது ஆறுதல்.

சொல்லாத சொற்களின் கனம் என்னவென்பது புரியும் இடம் அவள் முடிவெடுக்கிறாள்
எனில்,
உரத்துச் சொல்லிப் பார்க்கலாம்
ஒருமுறை,
எதிர்முனைக்குக் கேட்குமளவிலேனும்
கொஞ்சம்
உரத்துச் சொல்லிப் பார்க்கலாம்.

ஓரிரு கவிதைகள் சற்றே வேறு மையம் கொண்டவை போலப்பட்டாலும் பெரும்பாலானவற்றின் கதாபாத்திரத் தன்மை நிழல்போல் அவற்றிலும் படிந்தே இருக்கும் தொகுப்பு.

விரைந்து நகர்ந்து
தளும்பும் கண்களுக்கு
மறைவிடம் தேடப் பணிக்கிறது
எனக்கு அருளப்பட்ட
நார்மல் வாழ்வு
எனில் சாரம் இதுவே. காவியத்தன்மை ஏற்றாது, சிடுக்கான மொழியைத் தொடாது ஒரு தலைமுறைக் குரலாக அமைந்த கவிதைகளின் தொகுப்பு. சந்தியா பதிப்பக வெளியீட்டில் வண்ணதாசனின் வாழ்த்துரையோடு வந்திருக்கும் நல்ல தொகுப்பு.

விலை ரூ.80
சந்தியா பதிப்பகம்

***

உமா மோகன் – இவர் பாண்டிச்சேரியில் வசித்து வருகிறார். இதுவரை ஏழு கவிதைத்தொகுப்புகள் மற்றும் ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பு வெளிவந்துள்ளது.

பாசக்கார அக்கா அவள்…

தங்கையின் பெயரையே
பேத்திக்கும் பிரியமாகச் சூட்டி
மனதில் நேசமும்
கனிந்த பொக்கை வாயின் ஓரத்தில்
பெருமை கலந்த வெட்கமும் கசியச் சிரித்தாள்.
வைரம் பாய்ந்த மரத்தின் வட்டங்களாய்ச்
சுருக்கம் தேங்கிய கைகளில் சிசுவை ஏந்தி
பிஞ்சு உடம்பு நோகாமல்
கனிவு சொட்டும் குரலில்
பெயரைத் தழுதழுத்தாள்

தலைமுறை தாண்டியும்
தங்கையின் பெயர் நிலைப்பதில்
ஆசை கொண்டவள்
வளைத்து வளைத்துக் கேட்டாலும்
தவறியும் தன் பெயரைத்
தூக்கத்தில்கூட உளற மாட்டாள்,
சாமியாகி ஐம்பது வருடமாகிவிட்ட
மாமியாரான சொந்தப் பாட்டியின்
பெயரும் அதுவே என்பதால்.

கரிசல் மண்நிற மேனிகொண்டவளின்
மனமோ கொல்லென்று பூத்த முல்லையின்
மணமும் நிறமும் கமழ்ந்தது

தாய்மாமனுக்கே வாழ்க்கைப்பட்டுப்
பெற்ற நான்கையும் பின் அவனையும்
விஷக் காய்ச்சலுக்கு வாரிக் கொடுத்து
இளம் வயதிலேயே தனிமரமாக நின்றவள்

தீயாய் எரிக்கும்
பறிகொடுத்த வாழ்வின் ஏக்கத்தைக்
கருணை ததும்பும் நெஞ்சுக்குள் மறைத்து
அகல் தீபமாக ஒளிர்ந்தாள்

தங்கையின் பிள்ளைகள் மேல்
தேனூறும் பாசம் என்றால்
அவர்கள் பெற்ற பிள்ளைகள்
தேனிலூறிய நெல்லிக்கனிகள்

சுட்டெரிக்கும் கோடை விடுமுறைகளில்
அவர்களின் வருகை
தோட்டத்துப் பன்னீர் மரத்தின்
குளுமையைத் தெளித்தது அவள் மனதில்

பேத்தியைத் தூங்க வைக்கக்
கதைசொல்லியாக மாறிய இரவுகளில்
தான் முதலில் கண் உறங்கி
மழலையாகப் பிதற்றுவாள்

நீண்ட கூடத்திலும்
குளுமையான கருங்கல் திண்ணையிலும்
சீட்டுக்கட்டு, சொப்பு, பல்லாங்குழி
அஞ்சாங்கல் விளையாட்டெனத்
தூணுக்குத் தூண் ஓடி ஒளியும் சிறுமியாகி
ஒற்றைக் கரத்தைக் குவித்து
பொக்கை வாயை மூடி
சிரித்துக் குதூகலிப்பாள்

சமையல் அறையில்
மெலிந்த நடுங்கும் விரல்களால்
இலாவகமாய் சுற்றும் கைமுறுக்கில்
கொஞ்சம் வெண்ணெய்யோடு
அளவு கடந்த பாசத்தையும்
சேர்த்துப் பிசைந்தாள்
கணவன் வீட்டில் சொத்துபத்து
நகைநட்டு என ஜொலித்த சீமாட்டி
தங்கை வீட்டில் கந்தையில் உறங்கிப்
பசி எனக் கேட்காமல் இட்டதை உண்டு
பாசம் இழைய உழைத்துக் கொட்டினாள்

தான் பெயர் வைத்த தங்கையின் பேத்தி
தன் ஊருக்கே வாழ்க்கைப்பட்ட மகிழ்ச்சியில்
மங்கிய கண்கள் வைரமாய் ஜொலித்து
ஒளிக்கீற்றைப் பாய்ச்சியது

இரண்டு மாதத்துக்கு ஒருமுறை
காலை பலகாரத்துக்கும் மதிய உணவுக்கும்
இடைப்பட்ட நேரத்தில் போய்
பேத்தியை நலம் விசாரித்துக்
காப்பித் தண்ணி மட்டும் குடித்து
பசியே இல்லை என்றபடி
சம்பந்தி மரியாதையைக்
காப்பாற்றிக்கொண்டு வீடு திரும்புவாள்

படுக்கையில் விழுந்த கடைசி வருடம்
வயிற்றில் மூண்ட பசி நெருப்பு
என்ன தின்றும் மாளாமல் கனன்றது

பார்ப்பவரிடத்தில் எல்லாம்
‘சாப்பிடத் தா தா’ என்றாள்

வாழ்க்கை முழுதும் நெஞ்சில் ஒளித்த
தனிமையின் ஏக்க நெருப்பு
திகுதிகுவென்று வயிற்றில் எரிந்தது போல

அவள் மரித்த நாளன்று
எரிகாட்டில் தங்கையின் மகன் ஏற்றிய
கொள்ளி நெருப்புப் பற்றிய நொடியில்தான்
வயிற்று நெருப்பு அணைந்து தணிந்தது

*

அன்பெனப் பெய்த மழை

ஒரு பின்மதிய நேரத்தில்
இளஞ்சிவப்பு இதயங்களாகப்
பொழிகிறது மழை

கூடவே தனக்கான துளியைக்
கண்டுணர்ந்த முகங்களில்
வெள்ளிப் புன்னகைகளை
இலவசமாக ஒட்டிச் செல்கிறது

மரக்கிளைகளில் சிக்கிய பட்டங்களென
பிரியமானவர்களின் கண்களில் சிக்கி
படபடக்கும் இதயங்களை ஒன்று சேர்க்க
ஒளி ஊடுருவும் ஏணியில்
கால் பதிக்கிறான் காதலின் இரட்சகன்

நனையப் பிரியப்பட்ட சிறுவர்களின் முகங்களை
செல்ல நாய்க்குட்டியாகி நக்குகிறது மழை

கொள்ள யாருமின்றி தேங்கிய நீரில்
மிதக்கும் இதயங்களை
கதம்ப மாலையில் தொடுக்கும் பூக்காரக்கிழவி
ஒரு கிள்ளைக் கொண்டையில் சொருகியதும்
தெருவோர அம்மனாக ஒளிர்கிறாள்

சொட்டுச் சொட்டாகப் பெய்து
பார வண்டியின் இடுக்குகளை நிறைத்து
இலேசாக்கிய இளஞ்சிவப்பு இதயங்கள்
வண்டிக்காரனின் வறண்ட களைப்புற்ற பாதங்களில்
இரண்டு துடிப்புமிக்க இறக்கைகளை ஒட்டுகின்றன

நகர முழுவதும் குளம் கட்டிய மழைநீர்
மனம் மயக்கும் பாடலைப் பாடும் இதயங்களை
வீடுகளின் ஜன்னலில் சொருகி வைத்தது

ஒரு கூடை நிறைய இதயத்தை அள்ளி வந்து
குளிர்பதனப் பெட்டியில் உறைய வைக்கிறேன்

மழை நின்ற பொழுதில் அன்பின் இனிமையைச்
சுவைப்பதற்காக என

***

நேர்த்திக் கடன்

தசாப்தங்களாக நீளும் வாழ்க்கையில்
தினந்தோறும் தீ மிதிக்கிறாள்.
பூக்குழியின் நீளம் என்ன
சில அடிகள் தானே.

பொறுப்பற்ற கணவனின்
கடமையையும் சேர்த்தே
காலமுழுவதும் சுமக்கிறாள்.
பால் காவடியைக்
கோவிலுக்குப் போனதும்
இறக்கி வைக்கலாம் அல்லவா.

சக்கையாகப் பிழிந்தெறியும்
வாழ்க்கையில் விடிவு பிறக்க
எலுமிச்சையில் தீபம்,
கொஞ்ச நேரமாவது
இருண்ட வாழ்வில் ஒளிவீசட்டும்.

முடிவில்லாமல் நீளும் நாட்களில்
வியர்வையும் கண்ணீருமே
பெருகிக் களைத்துவிட்டாள்.
அபிஷேகப் பாலும் தேனும் இளநீரும்
கொஞ்சமாவது இனிப்பைச் சேர்க்கட்டும்.

ஈர நாராக இறுகி
மூச்சு முட்ட வைத்த வாழ்க்கையில்
நறுமணம் வீசிய மலர்கள் உதிர்ந்து
சருகு மட்டுமே இப்போது மிச்சம்.

குருதி கொப்பளிக்கும்
பலியைமட்டும் கேட்டு விடாதே.
கொடுப்பதற்கான தலைகளை எண்ணவே
பல நாட்கள் ஆகிவிடும்.

***
கார்குழலி –

மொழிபெயர்ப்புகள், கவிதைகள், கட்டுரைகள் என அச்சு ஊடகம், மின்னிதழ்களில் இவரது படைப்புகள் தொடர்ந்து வெளிவருகின்றன. ஆசிரியர் தொடர்புக்கு – karkuzhali.sreedhar@gmail.com

கண்ணீர்த் துளிகள்

பிரபஞ்சத்தின் கடைசி இலையும் விழுகிறது
அத்துயரத்தை அனுபவிப்பதற்கென அங்கு யாருமில்லை
பிறகு
அதன் அர்த்தம் பகிர்ந்து கொள்ளவே முடியாததாக மாறிவிடுகிறது

*
பரிசுத்தமானவைகளின் இதயங்கள் வெளியே கிடக்கின்றன

ஒரு மூடிய வீட்டிலுள்ள அழுகையைத் திறந்து விடுவது
போல
இந்தத் துன்பம் மிகப்பெரியது

*
இந்த உலகின் குறுகலான பாதைகளைக் கடந்து
சிறிது தூரத்தில் துவங்கும் பாடலுக்குள் நுழைந்து விடுகிறோம்

பிறகு
எங்கு சென்று கொண்டிருந்தோமென்பதையே மறந்து போகிறோம்

*
எல்லாவற்றின் சாயலிலும் இருக்கிறது இந்தப் பாரங்களின் வலி

ஒவ்வொரு அடுக்காக இறக்கி வைக்கும் போது
தவறுதலாக என்னையும் கழற்றி வைத்து விட்டேன்

*
ஒரு ஆயுதத்தின் கூர்மை முழுவதுமாக இறங்கிக்கொண்டிருக்கும்
போதுதான்
மன்னிப்புகளுக்கான பாடல்கள் எழுதி முடிக்கப்பட்டன…

வெகுநேரம் மண்டியிட்டு சரிந்த உயிரின் வலியை
உலகம் பொருட்படுத்துவதில்லை

*
நீண்ட காத்திருப்பின் தடத்தை மெதுவாக உணர்ந்த போது
ஒரு கீறலின் காய்ந்திடாத வடுவை தடவிப்பார்த்துக் கொண்டேன்

காட்டு விலங்கின் நகம் போலிருக்கிறது இவ்விரவு

*
இந்த நதி தனக்குள் மூழ்கி எழுந்திருக்கும் யாரையும்
ஞாபகம் வைத்துக்கொள்வதில்லை
வெறுமனே ஓடிக்கொண்டிருப்பதுவே அதன் சந்தோசம்
மேலும்
அதன் அழுக்கு அதற்கு நன்றாகவேத் தெரியும்
*
ஒரு சிறு குறியீட்டில் மொத்த அன்பையும் பகிர்ந்து கொள்ளும்
உலகத்தில் நீ வந்து சேர்ந்து விட்டாய்

பிறகு
நீ வைத்திருக்கும் ஒவ்வொரு கண்ணீருக்குமான பிரிவுகளையும்
ஒரு பருவத்திற்குள் வளர்த்தெடுக்க வேண்டும்

• 
  காயங்களின் ஆழத்திலிருக்கும் ஒரு நரம்பு தான்
  சின்னஞ்சிறு மனதிற்குள் எஞ்சியிருக்கும் ரணத்தை உணரச் செய்கிறது
  துன்புறுத்தும் இந்த பாதி வெளிச்சத்திலிருந்து
  அதை மறைக்க வேண்டும்.

*
தொட்டிச் செடிகளில் சிறிய பூக்கள் பூப்பதற்கு முன்பு
நாம் இவ்வளவு நேசங்கள் கொண்ட மனிதர்களாக யில்லை

அதன் இதழ்கள் மிருதுவானவற்றை நம்புவதற்கு பழக்கியிருக்கின்றன

*
நிறைய தூரத்திற்கான ஒரு மனதை இங்கிருந்து
பத்திரப்படுத்துவேன்

முடிவற்ற பாதைகளின் பிரம்மாண்டங்களுக்குள்ளிருந்து
வெளியேறும் மிகச்சிறிய வழிகளை
அதுவே கண்டுபிடித்துக் கொள்ளும்

*
தன் காலத்திலிருந்து நகர்ந்து வரும் நத்தை
இப்பிரபஞ்சத்தை மிக மெதுவாக அளந்து கொண்டிருக்கிறது

கடைசி ஒரு அடியில் தன் கால்களை வைப்பதற்கு இடமற்ற
வெறுமையில்
அப்பிரபஞ்சத்தை விட்டேச் சற்று வெளியில் நிற்கிறது

• 
  தன் பளபளப்பை இழந்து விட்டிருந்த அக்கல்
  கைகளிலெடுக்கப்படும் ஒருநாளில்
  தன்னர்த்தத்திலிருக்கும் சொரசொரப்பைப் பகிர்ந்து கொள்கிறது

அது இந்த உலகின் மிகப்பழைய மனிதனின்
துயரத்தைச் சொல்வது போலவேயிருக்கிறது

*
தவறிய வழியொன்றில் கைவிடப்பட்ட வொரு பாதத்தடத்தை
பார்க்க முடிந்தது

எல்லாத் தேவைகளுக்குமான ஒரு சின்னப் பொருளை
கொடுத்து விட்டு அது மறைந்து போய்விட்டது
ஓரிடத்தில் சிறிய பூ தோன்றி மறைவதைப் போல

*
பசியிலிருக்கும் ஒரு உயிர் குதிப்பதற்கென ஒரு முனையும்
உடனடியாகக் கிடைப்பதில்லை

இந்நிலம் எல்லாவகையிலும் மிகவும் தட்டையானது
போலவே திரும்பத் திரும்ப தோன்றிக் கொண்டிருக்கிறது

*
வெகு காலத்திற்கு முன்பே உதிர்ந்த இலைகளை
அடுக்கிக்கொண்டிருந்தவன்
தன் காலத்தில் ஏன் அவைகளெல்லாம் விழவில்லை யென்று
அக்கறை கொள்கிறான்

அவனை மூடிக்கிடக்கும் மணல் மேட்டில்
விழுந்த முதல் இலை
இன்னும் நன்கு பழுத்திருக்கவில்லை

***

ஜீவன் பென்னி

க.வசந்த்பிரபு

தூக்கத்தின் நேரம் மாறுவதைப் போலொரு கொடுங்கொடுமை எதுவுமிருக்காது. சதாசிவம் போஸ்டர் ஒட்டும் வேலை பார்ப்பதால் இரவில் முழித்து பகலில் தூங்கிப் பழகியவன். மூன்று மாதமாக எந்தப் படமும் ரிலீஸ் ஆகவில்லை. யாரும் பிறந்தநாளோ, கல்யாணமோ கூட போஸ்டர் ஒட்டிக் கொண்டாடும்படியான நிலை இல்லை. முதல் மாசம் மட்டும் தியேட்டர் ஓனரு பையன் சம்பளம் முழுசா தந்துட்டாரு. அப்பயே இனிமே படம் ரிலீஸ் ஆனாதான் சம்பளமுன்னு சொல்லிட்டாரு. பகல் தூக்கத்திற்கு 10 நாளாகத்தான் பழகியிருந்தான். தூங்கிக் கொண்டிருந்தவனை அவனது மனைவி எழுப்பிக் கொண்டிருந்தாள். பதில் குரல் மட்டும் கொடுத்துக் கொண்டு எழாமல் இருந்தவனை பேத்தி ஒரே உலுக்கில் எழுப்பினாள்.

கடைக்குபோய் பத்துரூபா எண்ணெய் பாக்கெட்டும், தக்காளியும் வெங்காயமும் வாங்கிட்டு வரசொல்லி அவனிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் அவனது மனைவி. கூடவே பைக்ல போலீஸ்காரனுங்க வர்றதுக்குள்ள போய்வந்துருங்க. அப்புறம் கடைய சாத்திருவாங்க என்று புலம்பி கொண்டிருந்தாள். பின்தெருவில் இரண்டு வீட்டில் கொரோனா தொற்று இருப்பதால், இங்கு கடைகள் திறக்க அனுமதி இல்லை. சட்டென எழுந்து கடைக்கு கிளம்பினான் சதாசிவம்.

1950, 51-ல் காலராவால தமிழ்நாட்டுல மட்டுமே 25000 பேருக்கு மேல செத்துப்போனப்ப சதாசிவத்தோட அப்பா மெட்ராஸ்ல ஒரு பிரஸ்-ல வேலை பாத்தாரு. அப்ப அவருக்கு கல்யாணம் ஆகல. அந்த காலராவ பாத்து பயப்படாத அவரு, 1964-ல சதாசிவம் பொறந்தப்ப, நாலஞ்சி வருஷமா கொறஞ்சி போயிருந்த காலரா திருப்பி ஆயிரக்கணக்கா அதிகமானதும் இந்த ஊருக்கு வந்துட்டாரு. இந்த ஊர்ல பெரிய பிரஸ் எதுவும் இல்லாததால, அப்பதான் ஊருக்கு நடுவுல புதுசா ஆரம்பிச்ச தியேட்டர்ல மாட்டுவண்டில போய் விளம்பரம் பண்ணிட்டு வர வேலைல சேர்ந்துட்டாரு. மாட்டுவண்டி போய், போஸ்டர் ஒட்டற வேலை, சிலநேரம் டிக்கட் கிழிக்கற வேலைன்னு அங்கேயேதான் சாகற வரைக்கும் இருந்தாரு. சதாசிவத்துக்கு ஒரு தம்பி இருந்தான். ராமன்னு பேரு 15 வயசு இருக்கும்போது சினிமால நடிக்கபோறன்னு சண்ட போட்டுகிட்டு வீட்ட விட்டு ஓடி போயிட்டான். திரும்பி வரவே இல்ல.. சதாசிவம் படிப்புல ஒன்னுத்துக்கும் லாயக்கில்லனு தெரிஞ்சதும் கூடவே கூட்டிட்டுப்போய் ஓனர்ட்ட பேசி தியேட்டர்லயே வச்சிக்கிட்டாரு. இப்ப தியேட்டர்ல சதாசிவம் தான் போஸ்டர் ஒட்டுறது, சிலநேரம் கேண்டீன்ல நிக்கறதுனு வேலை. சதாசிவத்துக்கு ஒரு பொண்ணு மட்டும் தான். அதையும் விழுப்புரம் பக்கத்துல பரிக்கல்-ல கட்டி கொடுத்துட்டான். அவளோட பொண்ணு தான் நேத்ரா. இப்ப இவன எழுப்பி கடைக்கு அனுப்புனதும் நேத்ரா தான்.

கடையிலிருந்து திரும்பும் போது நேத்ரா செடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றி விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள், சதாசிவத்தை பார்த்ததும் அருகில் ஓடி வந்தாள், அவன் அவள் வாயைத் திறக்கச் சொல்லி வாங்கி வந்திருந்த தேன்மிட்டாயைக் கொடுத்தான். ஸ்கூல் லீவுக்கு வந்த நேத்ராவுக்கு கொரானோ லீவு ஜாக்பாட். ஆனால் சதாசிவம் கையில் பணமில்லாமல் என்ன செய்வதென்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். இவ்வளவு வருடத்தில் யாரிடமும் கடன்வாங்கிப் பழக்கமில்லை. எதுவென்றாலும் தியேட்டர் ஓனரிடம் மட்டும் தான். அங்கேயும் படம் ரிலீஸ் ஆனாதான்னு சொல்லிட்டாங்க. இரவு, அட்டைப்பூச்சியாய் வலியோடு நகர்ந்தது. வீட்டில் ரேஷன் அரிசி மட்டும்தான் இருக்கு, பேத்தி சாப்பிடும் அரிசி இன்னும் இரண்டு நாளைக்கு தான் இருக்கிறது என்று சதாசிவத்தின் மனைவி சொல்லிய இரவு, அவன் தூக்கத்தை உண்டுவிட்டுத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. காலையில் போய் ஓனரைப் பார்த்து பணம் கேட்பது என முடிவெடுத்தான்.

காலையில் மாஸ்கை மாட்டிக்கொண்டு சைக்கிளில் கிளம்பினான். காலை பத்தரை மணி ஆகியும் கூட ரோட்டில் ஒன்றும் கூட்டமில்லை. இரவு போஸ்டர் ஒட்டப்போவதை போல் இருந்தது ஊர். என்ன, சைக்கிளில் ஏணியும் போஸ்டரும் பசை வாளியும் இல்லை. ஊரில் இருள் இல்லை அவ்வளவே. மற்றபடி பின்இரவைப் போலவே தான் இருந்தது ரோடு. ஓனரின் வீடு தியேட்டருக்கு அருகிலிருந்து மூன்றாவது தெருவில் தான் இருக்கிறது. இவன் தியேட்டரைக் கடந்துதான் அங்கு போகவேண்டும். தியேட்டருக்கு அருகில் சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டுப் பார்த்தான். தாராள பிரபு பட போஸ்டர் கிழிந்துபோய் இருந்தது. பெரிய பேனரிலும் தாராள பிரபு கலர் மங்கிப்போய் இருந்தது. தியேட்டர் பூட்டியிருந்தது.

வாசலில் இருந்த போலீஸ்காரன், அவனுக்கு தெரிந்தவர் என்பதால், “தியேட்டர் பத்தரமா இருக்கும், பயப்புடாம கிளம்பு சதாசிவம், வெளில சுத்தாத கிளம்பு கிளம்பு” என்றார். காதுக்கருகில் விலகுவது போலிருந்த மாஸ்கை சரிசெய்து கொண்டு சைக்கிளை கிளம்பினான்.

ஓனர்வீட்டுத் தெருவில் வளைந்தவன் சட்டெனச் சைக்கிளை நிறுத்தினான். தெரு முழுவதும் தகடு வைத்து அடைக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டதும் நடுங்கிப் போனான். பக்கத்தில் கும்பலாக நின்றிருந்தவர்களை போலீஸ்காரன் திட்டி கலைந்து போகச் சொன்னான். அதில் ஒருவன் சதாசிவத்தைக் கடந்தபோது அவனை மடக்கி, தன் பாக்கெட்டில் இருந்த போனை எடுத்து அவனிடம் கொடுத்து, ஓனர் செந்தில்-னு இருக்கும் அந்த நம்பருக்கு கால் பண்ணித் தரச்சொல்லிக் கேட்டான். அவனிடமிருந்து போனை வாங்கிக் காதில் வைத்துக் கொண்டான் சதாசிவம். டிஎம்எஸ்-ன் உள்ளம் உருகுதையா பாடல் ரிங்காக போய்க்கொண்டே இருந்தது. பதட்டமாகவே இருந்தான். எதிர்முனையில் ஹலோ என்ற போது, “தம்பி, நம்ம வீட்டுல யாருக்கும் இல்லல” .. என்றான். ஓனரின் மகன் “அதெல்லாம் இல்லண்ணா, எதிர் வீட்டுலதான் இரண்டு பேருக்கு பாசிட்டிவ்” என்றவனிடம், “தம்பி பத்தரமா இருங்க தம்பி, அப்பாவயும் அம்மாவயும் பார்த்துக்குங்க… வெளிய எதுவும் வராதீங்க… எதுவும் வாங்கனும்னா என்ன கூப்பிடுங்க” என்று முடித்தபோது சதாசிவத்தின் குரல் மாறியிருந்தது. ஓனரின் மகன், சரிண்ணா.. சரிண்ணா நீ பத்தரமா வீட்டுல இரு என்றான். அதற்குள் அங்கிருந்த போலீஸ்காரன் சதாசிவத்தை கிளம்பச் சொன்னான். போனை இரண்டு மூன்று முறை அழுத்தி நிறுத்தி பாக்கெட்டில் போட்டுக்கொண்டு சைக்கிளை வீட்டுக்கு திருப்பினான்.

பணம் கேட்கலாம் எனச் சென்றவனால், அதைக் கேட்கவே முடியாமல் வீட்டிற்கு போய் கொண்டிருந்தான். மகளை கட்டிக் கொடுத்து, 50 வயதுக்கும் மேலாகியும் எப்போதாவது இப்படி ஓடிப்போன தம்பி குறித்த கவலை தொற்றும். 1990-க்கு பிறகு வந்த ரஜினியின் பாண்டியன் படத்தில் ஒரு சண்டைக்கு, அடுத்து வரும் காட்சியில் போலீஸ் ரஜினியைக் கைது செய்யப்போவதாய் சொல்லும்போது, பாண்டியனை கைது செய்யாதே… பாண்டியனை கைது செய்யாதே… எனச் சொல்லும் இருபது பேரில் ஒருவனாக, கோடுபோட்ட சட்டை போட்டு சுருட்டை முடியோடிருந்த ராமனைப் பாரத்துவிட்டு அப்பா, தியேட்டரிலேயே அழ ஆரம்பித்து விட்டார். ஓனரிடம் பேசி, ஓனரு மெட்ராஸ்ல டிரை பண்ணிப் பார்த்தாரு, ஆனா அவன கண்டுபுடிக்க முடியல. மறுநாள் சதாசிவத்தோட அம்மாவ தியேட்டருக்குக் கூட்டி வந்து படத்தில் தம்பியைக் காட்டினார்கள், அவள் தியேட்டருக்குள்ளேயே கத்தி அழுததைப் பார்த்து படம் பார்க்க வந்தவர்கள் சிலர் விவரம் தெரியாமல் சிரித்தனர். அதன் பின் அந்தப்படம் ஓடிய எல்லா நாளும் அவனுடைய அம்மா இரவுக்காட்சிக்கு வந்துவிடுவாள். அந்த இருபது பேரின் குரலிலிருந்து மகனின் குரலைப் பிரித்துக் கேட்கும் முயற்சியில் தினமும் தோற்றுப் போனாள். மகன் வருகிற காட்சி முடிந்ததும், தியேட்டருக்கு அருகிலிருந்த பெரிய கோயில் வாசலில் போய் அமர்ந்து விடுவாள். சதாசிவமும் அவன் அப்பாவும் படம் முடிந்தோ, இல்லை போஸ்டர் ஒட்ட வேண்டிய வேலை இருந்தால் அதை முடித்தோ திரும்பும் போது அவளை கூட்டிக்கொண்டு போய்விடுவார்கள். சதாசிவத்தின் அம்மாவின் மரணத்திற்கான நாட்கள் அந்தத் திரைக்காட்சிகளின் ஒளி, ஒலியிலிருந்தே துவங்கியது. சதாசிவத்தின் அப்பாவும், அவன் வேறு படங்களில் வருகிறானா என சாகும் வரை எதிர்பார்த்து ஏமாந்து போனார்.

வீட்டிற்கு வந்த சதாசிவம், மனைவியிடம் “ஓனர் வீட்டுத்தெருவ மூடிட்டாங்க” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். சாப்பிட்டுவிட்டுப் படுத்துவிட்டான். நாளைக்குப்பின் தேவைப்படுகிற பொருளுக்கும், பணத்திற்கும் என்ன செய்வது என யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். தேவைகள், தேவையற்ற வேலைகள் குறித்த எண்ணங்களையே அவனுக்குள் உண்டாக்கி முடித்திருந்தன. எங்காவது திருடுவது என முடிவெடுத்தான். எங்கு போய் எப்படித் திருடுவது என யோசித்தபடியே உறங்கியிருந்தான்.

காலையில் எழுந்தவன் மாஸ்கைப் போட்டுக்கொண்டு சைக்கிளில் கிளம்பி ஓனர் வீட்டுப்பக்கம் போனான். போகிற வழியில் தியேட்டருக்கு முன் வளைவிலுள்ள, தாமிர மணி வீட்டுக்காரர் வீட்ட சுத்தி மருந்து அடிச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க. தாமிர மணி வீட்டின் முன்வாசல் ஒரு தெருவிலும், பின்வாசல் ஒரு தெருவிலும் என நீண்ட வீடு அது. இப்போது இருக்கும் பின்வாசல்தான் முதலில் முன்வாசலாக இருந்தது. உயரமான அந்தச்சுவர் கூம்பாக முடியுமிடத்தில் ஒரு வட்டத்துளையில் பெரிய கோயில்களில் இருக்கும் பித்தளை மணியைப் போல தாமிரத்தால் ஆன பெரிய மணி இருந்தது. 10 வருடத்திற்கு முன் கோயில் கலசத் திருட்டுகள் அதிகமாக இருந்த போது, அவர்களே அதை கழற்றி வீட்டுக்குள் வைத்துக் கொண்டார்கள். பகலெல்லாம் வேலை பார்த்து இறக்கி முடித்தார்கள். அந்தவீட்டுப் பிள்ளைகள் எல்லாம் அமெரிக்காவோ, லண்டனோ போய்விட்டார்கள். அவ்வளவு பெரிய வீட்டில் இப்போது ஒரு பாட்டி மட்டும்தான் இருக்கு. தாத்தா அடிக்கடி பிளைட் ஏறி பிள்ளைங்க கிட்ட போயிடுவாரு. அந்த வாசலை மூடிய பின், மணி இருந்த சுவரின் உச்சிவரை சதாசிவம் பலமுறை ஏறி போஸ்டர் ஒட்டியிருக்கிறான். அந்த பாட்டிக்கு எப்படிக் கொரானா வந்திருக்கும் என்ற யோசனையோடு அந்த வீட்டைக் கடந்தான் சதாசிவம். ஓனர் வீட்டுத் தெருவில் நேற்றைவிட கூடுதலாக ஒரு போலீஸ் இருந்தான்.

ஆம்புலன்ஸ் ஒன்று நின்று கொண்டிருந்தது. அதில் மூன்று பேரை ஏற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். நின்று பார்ப்பவர்களை எல்லாம் போலீஸ் விரட்டிக் கொண்டிருந்தது. சதாசிவம் திரும்பி வீட்டுற்கு போய்விட்டான்.

இரவு ஆனதும் தாமிர மணி இருந்த வட்டத்துளை வழியாக வீட்டுக்குள் இறங்கி ஏதாவது எடுத்து வரலாம் என கிளம்பினான். ஏணியை எடுத்து சைக்கிளில் கட்டிக் கொண்டவனுக்கு, புதிதாய் ஒரு தயக்கம், வீட்டுக்குள்ள போய் நமக்கு கொரோனா வந்தா என்ன பண்றது என யோசித்தவன், மாஸ்க் போட்டிருப்பதால் ஒன்றும் ஆகாது என தேற்றிக்கொண்டு, கொடியில் காய்ந்து கொண்டிருந்த இன்னொரு மாஸ்கை எடுத்து மாஸ்கின் மேலேயே போட்டுக் கொண்டு கிளம்பினான். தாமிர மணி வீட்டின் முன்வாசலைத் தாண்டிப் போனான். முன்வாசலில் ஒரு போலீஸ்காரர் சேரில் உக்காந்தபடியே தூங்கிக் கொண்டிருந்தார். பின்வாசலில் யாருமில்லை. சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு, போஸ்டர் ஒட்டுகிற நினைப்பிலேயே, ஏணியை எடுத்து சுவற்றில் சாய்த்துவிட்டு, சைக்கிளை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு ஏணியில் ஏறினான். வட்டத்துளை வழியாக எட்டிப் பார்த்தவனுக்கு புதிதாய் ஒரு குழப்பம். எப்படி உள்ளே இறங்குவது, அப்படியே இறங்கினாலும் எப்படித் திரும்பி ஏறுவது. ஒருவேளை இறங்கி ஏறி வருவதற்குள் சைக்கிளையும் ஏணியையும் யாராவது எடுத்துக் கொண்டு போய் விட்டால் என்ன செய்வது என யோசித்தவன், மொத்த திட்டத்தையும் கைவிட்டுவிட்டு, இறங்கி ஏணியை சைக்கிளில் கட்டிக்கொண்டு வீட்டிற்குக் கிளம்பினான். வழியில் நின்றிருந்த போலீஸ்காரர்கள் மடக்கி நிறுத்தினர்.

இரவில் எத்தனையோ முறை எத்தனையோ போலீஸ்காரர்களை பார்த்திருந்தாலும், முதல் முறையாக பயந்து போய் நின்றான். எங்க போய் வர.., ஏணி எதுக்கு.. என்று மிரட்டிய அதிகாரிக்காக வீட்டிற்கு போய் டீ போட்டு பிளாஸ்கில் எடுத்து வந்த போலீஸ்காரன், சதாசிவத்துக்கு தெரிந்தவன் என்பதால், அதிகாரியிடம், போஸ்டர் ஒட்டுறவன் தான் சார், என்று சொன்ன பின்னும் அதிகாரி, சதாசிவத்திடம் இப்ப எங்க போய் வர என, தூக்கம் வர மாட்டுது சார், இந்த மாசத்தோட எல்லாம் சரி ஆயிடும், அடுத்த மாசம் படம்லாம் வந்துடும்னு வீட்டாண்ட பேசிக்கிட்டாங்க. பழைய போஸ்டர்லாம் கிழிச்சி செவுத்த கிளீன் பண்ணலாம்னு… என்றவனுக்கு, டீ கொடுக்க சொன்னான் அதிகாரி. மறுப்பேதும் சொல்லாமல் வாங்கி குடித்தான். அதிகாரி போன் நம்பர வாங்கிட்டு அனுப்பிவிடச் சொல்லிவிட்டு வண்டிக்குள் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டார்.

இரவின் இருளை விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது நிலவொளி. அதை எதிர்த்து இருளின் பக்கம் நின்று வழியெங்கும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தன சுவர்கோழிப் பூச்சிகள். வீட்டிற்கு திரும்பும் வளைவில் இருக்கும் வீட்டிலிருக்கும் தோட்டத்தில் மாமரம், தென்னை மரம், சப்போட்டா, முருங்கை மரங்களும், அவரை, பாகற்காய் கொடிகளும், தக்காளி, கத்தரி, வெண்டை, மிளகாய் என இன்னும் காய்கறிச் செடிகளுடன் கூடிய தோட்டம் அது. அந்த வீட்டு சுவற்றின் மீது ஏணியை சாய்த்து உள்ளே இறங்கினான் சதாசிவம், தாமிர மணி வீட்டுக்கு எடுத்துப்போனப் பையை எடுத்து மாங்காய், சப்போட்டா, பாகற்காய், தக்காளி, கத்தரி, வெண்டைக்காய்களை மட்டும் பையில் நிரப்பிக் கொண்டான். ஏணியை இழுத்து உள்பக்கமாக வைத்து சுவரில் சாய்த்து விட்டு, ஏணியில் ஏறி கீழே இறங்கிக் கொண்டான். பையை எடுத்து சைக்கிளில் மாட்டிவிட்டு, ஏணியை எடுத்து சைக்கிளில் கட்டிக் கொண்டு திட்டமிடாத இந்த வேலையை முடித்துக் கொண்டு வீட்டிற்கு போனான்.

சதாசிவம் சுவற்றில் ஏணியை சாய்த்து ஏறியதிலிருந்து, இறங்கி செல்வது வரை அனைத்தையும் அந்த வீட்டின் பெண் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். அவளுக்கு அவனை நன்றாகத் தெரிந்தது. மாமரத்திலிருந்து காய்களை பறித்துக் கொண்டு சப்போட்டா பறிக்கப் போகும் போது, அந்த வீட்டிலிருந்த ஆண் சிறுநீர் கழிக்க எழுந்து வெளியே வந்தபோது, அந்த பெண் அவனை தடுத்து, இருவருமாக சதாசிவத்தின் அறுவடையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர் முருங்கையும், அவரையையும், மிளகாயையும் அறுவடை செய்யாமல் கிளம்பியது உட்பட அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த ஆண் சிறுநீர் கழித்துவிட்டு உள்ளே வந்த போது, அவள் அவனிடம், அவருக்கு ஐம்பது வயசுக்கு மேல இருக்கும், அவர போய் இப்படி திருட வச்சிட்டமே நாம, நாமலே பறிச்சு முன்னாடியே குடுத்து இருந்தா, சாப்பிடறத்துக்காக திருடுற நெலம அவருக்கு இந்த வயசுல வந்திருக்காதுல என்றாள். அவன் அவளிடம், இனிமே எப்ப பறிச்சாலும் நமக்கு எடுத்துகிட்டு மீதிய சுத்தி இருக்க வீட்டுக்கெல்லாம் நீயே போய் குடுத்துட்டு வந்துடு என்று சொல்லிவிட்டு படுத்துவிட்டான்.

காலையில் வாசலில் படுத்திருந்த சதாசிவத்தை தேடி இரண்டு போலீஸ்காரர்கள் வந்து எழுப்பிய போது சதாசிவம் முகம் இயல்பிலில்லை. வந்திருந்தவர்களில் ஒருவன், “போன எடுத்து தொலைக்க வேண்டியது தான” என்ற போது, எழுந்துபோய் காய்களைக் கீழே கொட்டிவிட்டு பையின் அடியிலிருந்த போனை எடுத்தான். அதற்குள் இன்னொருவன் போனில், “இருக்கிறான் சார், செல்-ல உள்ள வச்சிட்டு வெளியில படுத்து இருக்கான் அதான் சார் எடுக்க காணோம். இதோ குடுக்கறன்” என்றபடியே போனை அவனிடம் கொடுத்தான். சதாசிவம் வாங்கி “சொல்லுங்க சார்” என்றான். போனில் பேசியவன் நேற்றிரவு டீ கொடுத்த போலீஸ்காரன் என்றதும் ஆறுதலடைந்தான். கொரோனா தடுப்பு பற்றிய ஐநூறு போஸ்டர்கள் கொடுத்து அனுப்பி இருப்பதாகவும், அவர்களிருவரும் கூடவே வருவார்கள், சொல்லுமிடங்களில் எல்லாம் ஒட்டிவிட்டு காசு வாங்கிக்கோ என்றதும், மனைவியிடம் ஐநூறு போஸ்டருக்கு பசைய காச்ச சொல்லிட்டு, வந்திருந்தவர்களிடம் இருந்த போஸ்டர் கட்டை வாங்கி பிரித்து ஐந்து ஐந்தாக பிரித்து மடித்து அடுக்கிகொண்டே அவர்களிடம், “அரை மணிநேரம் தான்., பசை ரெடியாயிடும் போயிடலாம்” என்றான்.

இரவு பேசியபடி அந்த வீட்டு பெண் கொஞ்சம் காய்கறிகளையும், பழங்களையும் எடுத்துகொண்டு சதாசிவத்தின் வீட்டுக்கு வந்தாள், சதாசிவத்திற்கு அவளை யாரெனத் தெரியாததால் எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. வெளி அடுப்பில் பசைக்கு தண்ணீரைக் கொதிவைத்து விட்டு, உள்ளேபோய் காய்களைப் பிரித்து அடுக்கிக் கொண்டிருந்த சதாசிவத்தின் மனைவி வந்து சிரித்தபடி வரவேற்றாள். அவள் கையிலிருந்த பையைப் பார்த்துவிட்டு அவளிடம், நேத்து தான் அவரு எல்லாமே வாங்கிட்டு வந்தாரு என்றதும், அவள், “அவரக்காய் மிளகாய்” என்ற போது, நேத்ரா “தாத்தா, தாத்தா..” என அழைத்து சீக்கிரம் வரச்சொன்னாள். சதாசிவம் போஸ்டரை மடித்தபடியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பாட்டியும் அந்தப் பெண்ணும் நேத்ராவிடம் சென்ற போது, அவரைக்கொடிக்கும், மிளகாய் செடிகளுக்கும் அருகில், நேத்ரா புதைத்து வைத்திருந்த மாங்கொட்டை மண்ணைப் பிளந்து பச்சைக்காட்டி துளிர்த்து இருந்தது.

சதாசிவத்தின் மனைவி அந்த பெண்ணிடம், “இப்போ வேற யாருக்குன்னா குடுங்க. அடுத்தமுறை நான் வாங்கிக்கிறன்” என்றாள். அவள் “இனிமே நீங்க எப்போ வேணும்னாலும் வீட்டுக்கே வந்து பறிச்சுக்குங்கமா” என்றாள். சதாசிவத்திடம் “வரன்பா”, என்றாள். மடித்த போஸ்டர் கட்டை எடுத்து சைக்கிளில் வைத்து கட்டிவிட்டு, லுங்கியை மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு, மரத்திலிருந்து முருங்கைக்காயைப் பறிக்கப்பறிக்க நேத்ரா ஓடிஓடிப் பொறுக்கி அடுக்கினாள், வீட்டுக்கு நாலு காய் எடுத்து வைத்துவிட்டு மீதியை இரண்டு கட்டாகக் கட்டி போலீஸ்காரர்களிடம் கொடுத்தான், அவர்கள் மறுப்பேதும் சொல்லாமல் வாங்கிக் கொண்டனர். சதாசிவம் சட்டையை மாட்டிக்கொண்டு பசைக்காகக் காத்திருந்தான்.

***

க.வசந்த்பிரபு – atchayaads@gmail.com