ஸ்ரீனிவாசன் பாலகிருஷ்ணன்

அடித்துக் கொண்டிருக்கும் காற்றின் திசைக்கு முடிக்கற்றைகள் விலகுவதையும், ஒரு பெரிய காயத்தின் தழும்பு இருக்கும் தடத்தைக் காட்டிக் கொடுப்பதையும் கவனிக்கத் தொடங்கியிருந்தான்.

“நம்பவே முடியல தெரியுமா இப்டி ஒரு விஷயத்த கேள்விப்படுவேன்னு”, அந்தக் குரலில் ஆச்சரியத்தைவிட அதிர்ச்சி மேலெழும்பி இருப்பதைப்போல் தோன்றியது அவனுக்கு. சொல்லின் மீது ஏறும் சொற்கள் மனதின் அடியாழத்தில் உறைந்து கிடக்கும் தழும்பை நிமிண்டி ரத்தக் கசிவை ஏற்படுத்துவதைப் போலவும், நடுங்கும் தன் விரல்களின் வழியே அந்த ரத்தம் வழிந்தோடுவதைப் போலவும் உணரத் தொடங்கினான்.   

***

எத்தனை கழுவியும் அகன்றிருக்காத ரத்தவாடையை மீண்டும் மீண்டும் மோந்து பார்த்தான். கழுத்தறுபட்ட ஜீவன் ஒன்று துடித்து அடங்குவதைப் போல், அறுபடுமுன் ஒலித்த குரல் தெளிவாகக் கேட்பதைப்போல் இருந்தது. கோர்ட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லும் வழியில் தன்மார்பைத் துளைக்கக் காத்திருக்கும் குண்டுகளை நினைத்தபோது பயம் மேலும் அதிகமானது. “இதான் ஆரம்பமாம். வரிசையா ஏகப்பட்ட என்கவுண்டர் பாக்கி இருக்காம்”. ஒரு சம்பவத்தின் வழியாக மேலும் பல சம்பவங்களை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறது ஊர்வாய்.

காட்டுத்தீயின் வேகத்தில் பரவிக் கொண்டிருக்கும் அந்த  தலைப்புச்செய்தியும், அது ஏற்படுத்திய விபரீதத்தையும் அடிவயிற்றில் உணரத் தொடங்கியிருந்தான் கருப்பசாமி. பயமும், பயத்தில் கலங்கிய வயிறும் இதுவரை நான்கு தடவைக்கும் மேல் ஆத்துக்குள் இறக்கிவிட்டிருக்கிறது. இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு வரவிருக்கும் போலீஸ் ஜீப்பை உருவகப்படுத்திப் பார்த்தான். வாந்தி வரும்போல் இருந்தது. விழுந்து கிடக்கும் புளியம்பழங்களில் ஒன்றை எடுத்து அவசரமாகக் கடித்தான்.இடைவெளியற்றுப் படர்ந்து கிடக்கும் புளியமரத்து இருளும், மழிக்கப்பட்ட மொட்டைத் தலையின் வழியே ஊடுருவும் குளிர்ச்சியும், உறைந்து கிடக்கும் அச்சத்தை உலரவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டன. எப்போது வேண்டுமானாலும் தன்னை ஒரு துப்பாக்கி நெருங்கக்கூடும். அரவமற்ற இருளில் கரிய உருவமாக அமர்ந்திருக்கும் தன்னைச் சுட்டுக் கொல்லக்கூடும் என்றும் நினைத்தான். அவனையுமறியாமல் உதிரத் தொடங்கிய கண்ணீர்த் துளிகள் காற்றின் திசைக்குத் துடித்து அதிர்ந்தன.

“ஏல கருப்பா வீட்டுக்கு போவலியா? அம்மா தேடுதா பாரு” வாய்க்காபாலம் வரைக்கும் நடந்தே வந்திருக்கிறார் மூக்கையா. அப்பாவுக்குப் பெரியப்பா.

“கருப்பா லேய், இப்டியே இருந்தா என்னடே செய்ய? ஊரு கெடக்க நெலைக்கும், அம்ம கெடக்க நெலைக்கும் நீதானடே கூட இருக்கணும். நீயே இங்கன தனியா இருந்தா பொம்பள என்ன செய்வா?” மூக்கையா விடுவதாயில்லை. காதின் ஓரத்தில் பாதி குடித்து மீதமிருந்த பீடியை எடுத்து பற்ற வைத்தார். பற்ற வைக்கும்போது சுருங்கிய கண்களின் ஓரத்தில் கரிசனம் இருப்பதைப்போல் தெரிந்தது.

“வந்தது வந்துட்டேன், கால நனச்சிட்டு வாறன். ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துக்கு இங்கயே இரி. காங்காமா போயிறாத. தேடி அலைய முடியாது.  செரியா?”.

“தாயோளி… ஒரு நெலையா கெடக்கானுவாளா. எல்லாம் அப்பன் ஆத்தாவ சொல்லனும். மீச மொளச்ச பின்னயும் குண்டிய தொடச்சி விட்டுட்டே இருந்தா இப்படிதான் கெடப்பானுவோ”, என்றபடி முனங்கிக்கொண்டே புதரினுள் மறையும் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் கருப்பன். பீடியின் கங்கும், புகையும் மறைந்தபோது, தன்னைத்தேடி ஒரு ஜீவன் வந்ததை நினைத்து ஆறுதல் அடைந்தான். அவர் விட்டுச்சென்ற வாசம் பாதுகாப்பைத் தருவதைப்போல் இருந்தது. எப்படியும் பெரியவர் திரும்பிவர அரை மணி நேரமாவது ஆகக்கூடும்.

“அம்மாஆஆஆ…” பெண் குரலா? சிறுவனின் குரலா? என்று பிரித்துப்பார்க்க முடியாத அலறல் சத்தம் அந்தக் குரலில் இருந்தது. கையில் பிடித்திருந்த பொருள் சதையைக் கிழித்து ஆழமாக இறங்குவதையும், விரல்களின் மடிப்புகளை சூடான ரத்தம் நனைப்பதையும் உணர முடிந்தது. இது நடந்து இரண்டு தினங்கள்தான் ஆகின்றன. நள்ளிரவில் நடந்த இந்தச் சம்பவத்தைச் செய்துவிட்டு, வழக்கமாகப் படுத்துக்கிடக்கும் வாய்க்காபாலத் திண்டில் அடைந்து கிடந்தான் கருப்பன். செய்த செயலின் விபரீதம் அப்போது புரிந்திருக்கவில்லை. அடுத்தநாள் காலை வீட்டினுள் நுழையும்போது தெருவே பரபரப்பாகி இருந்தது.

“ஏல கருப்பா ஊருக்குக் கெழக்கால ஒரு சின்ன பையன வெட்டி கொண்ணுட்டாங்களாம். தொண்டகுழிலயே வெட்டிருக்கான் பாவி. கொன்னது யாருன்னு தெரியலயாம். கண்ட நேரத்துக்கும் வீட்ட விட்டு போவாத என்ன?”அம்மா அவனிடம் தகவலைச் சொன்னபோது பகீரென்று இருந்தது கருப்பனுக்கு. பொருள் தொண்டையில் இறங்கியதைப் போன்ற நினைவு இல்லை. வீசும்போது இருட்டில் தன்னை நெருங்கி வந்தது யார் என்றும் தெரியவில்லை. தன்னை யாரும் பிடித்துவிடக்கூடாது, தனக்கு எதுவும் நேர்ந்துவிடக்கூடாது என்ற பயத்தில் பாதுகாப்புணர்வில்தான் பொருளை வீசினான். பொருள் என்றால் கத்திகூட இல்லை. கையில் வைத்திருந்த துருப்பிடித்த ஆக்சா பிளேடு. வீசிய வேகத்தில் எவ்வளவு ஆழமாக வேண்டுமானாலும் இறங்கியிருக்கக்கூடும் என்பதும் உண்மை. இப்போது பதற வைப்பதும் அதுதான்.

“ஏல வெல்வெட் மூர்த்திய புடுச்சிட்டாங்களாம். அவன் சேக்காளி பூரா பயலுவகிட்டயும் விசாரண நடக்காம். அடங்கி இருல”, மூக்கையா எட்டிப்பார்த்து வாசலில் இருந்தே தகவலைச் சொல்லி விலகியபோது, மறைத்து வைத்திருந்த ஆக்சா பிளேடை ஒரு பேப்பரில் சுற்றி, துருப்பிடித்த அந்த தகரக் கொட்டகையில், ஒட்டுப் போடுவதற்காக அறைந்த எண்ணெய் டின் ஒன்றின் துருத்திய விளிம்பின் வழியாக உள்ளே சொருகினான். அந்த இடத்தில் ஒளிந்திருந்து அது தன்னைப் பாதுகாக்கக்கூடும் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்கிருந்தது. என்ன செய்ய வேண்டும்? பதில் தெரியவில்லை.சிதறிக்கிடக்கும் தவசு மிட்டாயின் வாசத்திலும், நியாயம் கேட்கும் அப்பாவின் வியர்வைத் துளிகளிலும் தனக்கான நியாயங்களைத் தேடினான். எதுவும் சமாதானமாக இல்லை. அம்மை என்ன செய்வாள்? அவளைப் பற்றி ஏன் ஒரு நொடியேனும் யோசிக்கவில்லை?

***

வாய்க்காபாலத்துத் திண்டில், அமர்ந்திருக்கும் திசையில் இருந்து தலையைத் திருப்பினால், தூரத்தில் எரிந்து கொண்டிருக்கும் சிதை தெரிந்தது. சவுரிக் கூந்தலும் மட்டையும் எரிந்து மேலெழும் புகை அவனிருக்கும் இடம் வரையும் பரவியிருந்தது. இருளில் தன்னெதிரே தெரியும் ஒரே வெளிச்சம் அது மட்டும்தான் என்பதை நினைக்கும்போது வாழ்வே சூன்யமாகிப் போனதைப்போல் இருந்தது. இரண்டு தினங்களுக்கு முன் நடந்த கொலையும், இன்றைக்கு நடந்த என்கவுண்டரும் சொல்லும் செய்தி ஒன்றேயொன்றுதான். அடுத்த இலக்கு தான்தான்.

“இன்ஸ்பெக்டருக்கு சொந்தக்காரன் புள்ளையாம்டே. அதான் இம்புட்டு வேகமாம். இந்த பேதில போவான் அவன் கழுத்துலையா கத்திய வெப்பான். பொசுக்குன்னு போயிட்டான”, தெருவில் எழத்தொடங்கிய சலசலப்பு மீண்டும் வீட்டைவிட்டு வெளியே துரத்தியது. கொலைகளுக்கும் ரத்தத்திற்கும் பழகிய மண்தான் என்றாலும் பட்டப்பகலில் ஊரின் மத்தியில் நடந்த முதல் என்கவுண்டர் இதுதான். அதுவும் கோர்ட் வளாகத்தில். ஊருக்குள் பல கதைகள் கிளைவிட்டு எழும்பத் தொடங்கியிருந்தன. இதுதான் ஆரம்பம் என்ற பேச்சுக் குரல்கள் கேட்டன.

பொதருக்குள் இறங்கிய மூக்கையா இன்னும் வந்து சேர்ந்திருக்கவில்லை. ‘அவருகிட்ட சொல்லுவோமா? சவம் இது என்ன செய்யும். பெனாத்தும். வேண்டாம்’ உள்ளுக்குள் எழுந்த உணர்வுகளை அடக்கிக்கொண்டான்.  

கடந்துசெல்லும் வாகனங்களையும், புதருக்குள்ளிருந்து வெளிப்படும் ராப்பூச்சிகளின் சத்தத்தையும் தவிர வேறு எதுவும் கேட்காத வண்ணம் ஊர் அடங்கிப் போயிருந்தது. ஊர் அடங்கிய எட்டு மணிக்கெல்லாம் நள்ளிரவின் சாயத்தை எடுத்துப் பூசிக்கொண்டது காலம்.

வழக்கமாக அரட்டையடிக்கும் இந்தத் திண்டிற்கு இனியும் யாரும் வரப்போவதில்லை. கொத்து வேலை முடிந்து வந்திருக்க வேண்டிய மணியும் முப்புடாதியும் வருவார்களா தெரியவில்லை.மணிக்கு மச்சினன் முறைதான் வெல்வெட் மூர்த்தி. மணியின் மீதும் போலீஸ் கண்ணிருப்பதாகவும்,தவசுக்கு முந்தின இரவில் மணியும், வெல்வெட் மூர்த்தியும் இதே இடத்தில் அமர்ந்து கட்டிங் போட்டதாகவும் முப்புடாதி சொன்னது ஞாபகம் வந்தது.

“ஏம்ல அவன பார்த்தா இப்டி பயப்படுத. உன்னைய திங்கவா போறான்” வெல்வெட் மூர்த்தி குறித்த பேச்சு வரும்போதெல்லாம் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்வான் கருப்பசாமி.

வெல்வெட் மூர்த்தியுடன் கருப்பசாமிக்கும் பழக்கம்தான் என்றபோதிலும், அவனோடு எதுவும் வைத்துக்கொள்ளக்கூடாது என்று உள்ளுணர்வு சொன்னது. மணியுடனான சேர்க்கையே அப்பாவுக்குப் பிடித்தமானதில்லை.அப்படியிருக்க, வெல்வெட் மூர்த்தியோடு பேசுவது தெரிந்தால்? அவ்வளவுதான்…!அவனோடு இணைந்து ஒன்றாகக் கபடியாடிய நாளில் இருந்து ஆறேழு கொலைகளைச் செய்துவிட்டு ஏழ்ற என்ற பட்டப்பெயரை வெல்வெட் மூர்த்தி என்று மாற்றிக்கொண்டது வரைக்குமான அத்தனை கதைகளையும் கருப்பன் அறிவான். தனக்கொரு அடையாளம் வேண்டுமென்பதற்காக பொருளின் அடியில் வெல்வெட்டைச் சுற்றிக் கொண்டதால் அந்தப் பெயர் அவனுக்கு.

“ஏண்ணே… கத்திக்கு அடில பளபளன்னு துணிய சுத்திருக்கியே வழுவாது? அதும் வெல்வெட்டு வேற?” ரொம்ப நாளாகக் கேட்க நினைத்த கேள்வி. மூன்று மாதங்களுக்கு முன் இதே திண்டில் அவனருகில் அமர்ந்திருந்தபோது கேட்டுவிட்டான் கருப்பசாமி. அப்போதும் நடுங்கிக்கொண்டுதான் அமர்ந்திருந்தான்.

“புடிதாம்டே முக்கியம். பொருள் இல்ல. கண்ணு பாக்கணும். கைய்யி செய்யணும். சொல்லப்போனா இதுலதான் நல்ல புடிமானம் இருக்கு எனக்கு”, என்று சொல்லிவிட்டுப் பொருளை எடுத்து முத்தம் கொடுத்துக்கொண்டான் வெல்வெட் மூர்த்தி. அதுதான் அவனை கடைசியாகப் பார்த்தது. பேசியது. இனி அவன் இல்லை என்பதை நினைத்தபோது அவன் இல்லாமை உறுத்தவில்லை. உறுத்தியது அனைத்தும் அவன் உடலைத் துளைத்து இறங்கிய அந்த மூன்று குண்டுகள். மூன்றும் மார்பில் பாய்ந்ததாகவும், எட்டடி தள்ளிப்போய் விழுந்தான் என்றும் சம்பவத்தை நேரில் பார்த்தவர்கள் கூறியது மேலும் அச்சத்தைக் கொடுத்தது.

“கருப்பே உம் பிரச்சனைய மச்சாங்கிட்ட சொன்னேன். என்ன செய்யணும்ன்னு கேட்டான். என்ன செய்யணும் சொல்லு. இன்ஸ தூக்கிருவோமா?”, தவசு முடிந்த இரவில், கருப்பசாமியின் நெற்றியில் வழிந்த ரத்தத்தின் தடம் மறைந்திருக்கும் முன் அவனுக்கு ஏற்பட்ட அவமானத்தை வெல்வெட்டிடம் சொல்லியிருந்தான் மணி. தன்னைப்பற்றிய தகவல் இத்தனை சீக்கிரமாய் அவன் காதுக்குப் போகும் என்பதை கருப்பன் அறிந்திருக்கவில்லை.

“ஒன்ன யாரு அவங்கிட்ட சொல்ல சொன்னது. லூசா நீயி?”. அப்போதைக்கு மணியைத் திட்டினாலும் மணி சொன்ன யோசனை நன்றாக இருந்தது. ஆனாலும் இன்ஸ்பெக்டரை பழிவாங்க வேண்டிய செயலை தனியாகத்தான் செய்ய வேண்டும். யாருக்கும் தெரியாமல். மணிக்கும் முப்புடாதிக்கும் ஏன் வெல்வெட் மூர்த்திக்கும் தெரியாமல்.

***

“பிரபல ரவுடி வெல்வெட் மூர்த்தி என்கவுண்டரில் சுட்டுக்கொலை. போலீசாரிடம் இருந்து தப்பியோட முயன்றபோது காவல்துறை ஆய்வாளர் தனசேகரன் மற்றும் துணை ஆய்வாளார் முத்துராஜா ஆகியோர் மூலம் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டான்” அத்தனை டீக்கடைகளின் வாசலிலும் மாலைமலரின் இந்த செய்தி மட்டுமே தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. வெல்வெட் மூர்த்தி என்ற இடத்தில் அவன் பெயரை எடுத்துவிட்டு கருப்பசாமி என்ற தன் பெயரைப் பொருத்திப் பார்த்தான். பிரபல என்ற வார்த்தை மட்டும் அந்நியமாகப்பட்டது. சம்பவம் ஒன்றுதான்.

புளியமரத்துக் கிளைகளின் அசைவில் தெரியும் நிலாவும், தலைகீழாகத் தொங்கும் வவ்வால்களும் நிலமையை மேலும் தீவிரப்படுத்தின. கொஞ்சம் அவசரப்பட்டுட்டமோ? சும்மா இருந்திருக்கலாமோ? எங்கருந்து வந்தது அவ்ளோ தைரியம்? யாரிடம் சொல்லிப் புலம்புவது? யாரிடம் ஐடியா கேட்பது?, அடுத்த குறி நாம தானா?

“காவல்துறை ஆய்வாளர் தனசேகர்” அந்தப் பெயரை நினைக்க நினைக்க அந்த முகமும், கைகளை ஓங்கியபடி தன்னை நெருங்கிய கொடூரமான கண்களும் ஞாபகத்திற்கு வந்தன. சிவந்த வாளிப்பான தேகம். கர்லாக் கட்டையைப் போன்ற கைகள். அந்த மாலையில், அந்திக்கருக்கலில், தன் முகத்தில் அறைந்த வலியும், தன்னைத் தூக்கி எறியும்போது, மேசையின் விளிம்பில் பட்டு நெற்றியில் உண்டான ரத்தக்காயமும் அத்தனை எளிதில் மறக்கக்கூடிய ஒன்றில்லை. அதைவிடப் பெரியவலி தன் குடும்பத்தை உருக்குலைத்தது. நடுரோட்டில் தன்னைப்போட்டு அடித்தது. ’அவனல்லா கொன்னுருக்கணும், புளுத்தி பெரிய…’. அந்த முகம் நினைவிலெழும் போதெல்லாம் அவன் மீதிருக்கும் வன்மத்தையும் சேர்த்தே கிளறிவிட்டது.

***

ஊர் மொத்தமும் ஆடித்தவசுக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த மாலையில், அம்மா தன்னிடமிருக்கும் அந்த ஒரேயொரு பட்டுப்புடவையைக் கட்டிக்கொண்டு தெருவில் இறங்கியபோது ஊருக்கே கல்யாணகளை வந்ததைப்போல் இருந்தது கருப்பனுக்கு.

சங்கரனுக்கும் கோமதிக்கும் நடக்கவிருக்கும் கல்யாணத்தை, ஊரே திரண்டுவந்து ஆசீர்வதித்துக் கொண்டாடும் பெருவிழாவைக் காண அம்மா தயாராகியிருந்தாள். கோலம் போட்டு முடித்த ஒவ்வொரு கால்களும் தவசைக் காண்பதற்கு ஓட்டம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தன. ஊரைச் சுற்றியிருக்கும் அத்தனை கிராமங்களும் தெக்குமாசி வீதியில் திரண்டு நிற்கும். கூடிக் களிக்கும். நிற்க இடமோ காற்று புக இடைவெளியோ இல்லாத அளவுக்குக் கூட்டம் மொய்க்கும். உப்பும் மிளகும் கிலோ கணக்கில் விற்றுத் தீரும். தொலைந்துபோன சிறுவர்களை கோமதி பார்த்துக்கொள்வாள் என்றொரு நம்பிக்கை. அதனால்தானோ என்னவோ தவசுக் கூட்டத்தில் இதுவரை ஒருபிள்ளைகூட காணாமல் போனதில்லை. போனாலும் திரும்பிவராமல் இருந்ததில்லை.

“ஒனக்கு சங்கருன்னுதான் பேர் வெக்க நினைச்சோம். உங்கப்பாதான் கருப்பசாமின்னு விட்டாரு. சங்கரனுக்கே காவல் எம்புள்ளன்னு சொல்லுவாரு” ஒவ்வொரு தவசின் போதும் அம்மா சொல்வாள்.

“எதுக்கும்மா உப்பும் மொளவும்?” என்றோ கேட்ட கேள்விக்கு, “நம்மகிட்ட பொன்னு இருக்கா பொருளு இருக்கா சாமிக்கு மொய் வைக்க. அதான் உப்பு மொளவு. அத வச்சா சந்தோஷமா வாங்கிப்பாரு சங்கரனாரு”

என்று அவள் சொன்ன வார்த்தை நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது. கோமதியின் கழுத்தில் சங்கரனின் தாலி ஏறும்போது ஊரே குலவையிட்டு உப்பையும் மிளகையும் தூக்கி எறியும். உற்சவம் உச்சகட்டத்தை எட்டி இருக்கும். வேட்டுச்சத்தம் வானைப் பிளக்கும். சுற்றியிருக்கும் அத்தனை உயரமான கட்டிடங்களில் இருந்தும் உப்பு மிளகை வாரிவாரி இரைப்பார்கள். குலவையிடும் லட்சக்கணக்கான தலைகளும் உப்பு மிளகாலும், சங்கரன் கோமதியின் சந்தோஷத்தாலும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருக்கும். கல்யாணம் முடிந்து கூட்டம் கலையும் வரைக்கும் ஊருக்குள் ஒரு வண்டி நுழைய முடியாது. ஊரின் அத்தனை எல்லைகளும் அடைக்கப்பட்டு மீண்டும் திறப்பதற்கு இரவு எட்டு மணியாகிவிடும்.

தவசு முடிந்து கலையும் கூட்டம்,ஊரின் அத்தனை திசைகளின் வழியாகவும் வெளியேறும். கூடவே கை நிறைய தவசு மிட்டாயையும் வாங்கிவிட்டே நடையைக் கட்டும். வெல்லப்பாகையும் கருப்பட்டிப் பாகையும் கொண்டு செய்யப்படும் அந்த மிட்டாயின் யாவாரம் தவசு அன்றைக்கு மட்டும் மிகப்பெரிய லாபத்தைத் தரும்.

கருப்பசாமியின் அப்பா தயாரித்து விற்கும் தவசு மிட்டாய்க்கென தனிச்சுவை உண்டு. தவசு அல்லாத காலங்களிலும் அவர் கடையில் தவசு மிட்டாய் கிடைக்கும். அதனைத் தேடிவந்து வாங்கிச்செல்ல ஆட்களும் உண்டு.இருந்தாலும் தவசுக் காலத்திற்கென்றே தயாரிக்கும் மிட்டாயில் தனி சுவை ஏறுவதாக அவருக்கொரு நம்பிக்கை. அவர் கடையின் மிட்டாய் தீர்ந்த பிறகே கூட்டம் மற்ற கடைகளைத் தேடி ஓடும். மிட்டாயை அரைத்தபடி ஊரை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கும் ஒவ்வொரு வாயிலும் தவசு மிட்டாயின் தேனும் சேர்ந்தே வடியும்.  

கருப்பசாமி கல்லூரியில் சேர்ந்த முதல் வருடத்தில் வரும் ஆடித்தவசு இது. அவனைப் படிக்க வைப்பதற்கென பெரிய செலவுகள் இல்லையென்றாலும், ‘மீச மொளச்ச பையன் கேட்டத வாங்கித்தர முடியல’, என்ற வருத்தத்தால் இந்த முறை மிட்டாயை கொஞ்சம் கூடுதலாகவே தயாரித்திருந்தார் கருப்பனின் அப்பா. இரண்டு இல்லை மூன்று பங்கு தயாரித்தாலும் முப்பது நிமிடத்தில் விற்றுவிடும் ஐட்டம்தான் என்றாலும் ஆள் வைத்து மிட்டாய் தயாரிக்கும் பழக்கம் அவருக்கு இருந்தில்லை. அதனால் சக்தியை மீறி களத்தில் இறங்கமாட்டார். பாகு காய்ச்ச தனி பலம் வேண்டும். அதை உருட்டித் திரட்டும் பக்குவம் தெரிய வேண்டும். கொஞ்சம் சூடு காட்டினாலும் அடிபிடித்துப் பசையாகிவிடும் அல்லது தண்ணி கட்டிவிடும். அம்மாவைக்கூட கிட்டத்தில் விடமாட்டார். தவசுப்பாகு அவருக்குப் பிள்ளையைப் போல. சங்கரனாருக்குச் செய்து தரும் நேரடிப் பலகாரம். அது கெட்டுவிடக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருப்பார். கொதிக்கும் சட்டியில் கோலமிடுவதைப் போல மாவை சுற்றியெடுக்கும் பக்குவத்தை மட்டும் அம்மாவுக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருந்தார். சூட்டோடு பொரிந்து மேலெழும்பும் மிட்டாயை அப்படியே கருப்பட்டி பாகினுள் அமுக்கி, தேன் அதன் கருப்பைக்குள் இறங்கிவிட்டது என்ற நம்பிக்கை வரும்வரையிலும் மிட்டாயை அமிழ்த்திப் பிடித்திருப்பார். கருப்பெட்டி, மண்டவெல்ல மிட்டாய்கள் மட்டுமே அந்த வீட்டில் இருந்து வெளியில் இறங்கும் தவசுப் பலகாரங்கள். வெள்ளைநிறம் கொண்ட சீனிப்பாகு மிட்டாயை அவர் என்றைக்குமே செய்ததில்லை.

பட்டுச்சேலை கட்டி அம்மா தெருவில் இறங்கியபோது, தள்ளுவண்டி நிறைய வெல்ல மிட்டாயையும் கருப்பட்டி மிட்டாயையும் ஏற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள் அப்பாவும் பிள்ளையும். இன்னும் பத்து நிமிடத்தில் கடைக்கு முன் இருக்கும் இரும்பு டேபிளில் அடுக்கப்பட்டிருக்கும். சூட்டின் வெதுவெதுப்பு குறைந்திருக்காத அந்த மிட்டாயைக் கிட்டத்தட்ட பத்து உருளைகளாக உருட்டியிருந்தார். ஒவ்வொரு உருளையும் பத்து கிலோ இருக்கும். நூறு கிலோ மிட்டாயை தனியாளாகக் காய்ச்சிய கம்பீரம், மிட்டாய் உருளைகளை வண்டியில் அடுக்கும்போது தெரிந்தது. பார்ப்பதற்கு அவர்தான் நிஜ கருப்பனைப்போல் இருந்தார்.

“எப்பா என்ன பண்ணப் போற இந்த யாவரத்த வச்சி”, என்றான் கருப்பன். இதுதான் வேண்டுமென்று கேட்கும் பக்குவம் அவனுக்கு வந்திருக்கவில்லை. வீட்டுக்கு ஒரு கலர் டிவி வாங்க வேண்டுமென்பது அம்மையின் விருப்பம். கருப்பு வெள்ளையாகத் தெரியும் அந்த டிவியில் சத்தமே கேட்பதில்லை. போதாக்குறைக்குக் கோடு விழுகிறது. எத்தனையோ நாளாகக் கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறாள். அப்பா தான் மசியவில்லை. “ஏல ஒங்கையாட்ட டிவி வேணும்ன்னு கேளுல. பொழுதன்னிக்கும் கடையில நிக்க ஆளுக்கு நாம படுத கஷ்டம் தெரியுமா என்ன?”, முன்னெப்போதோ சொன்னது கருப்பனின் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

“இன்னொரு லாலா கட போடுவமாடே? நீ நிக்கியா?”, என்று அப்பா கேட்டபோது அம்மாவைப் பார்த்து சிரித்தான். கதவை ஓங்கிச் சாத்திக்கொண்டு தெருவில் இறங்கிய அம்மாவின் கருத்த முகம் மேலும் சிவந்து கருப்பதை அப்பனும் மகனும் கவனிக்காமல் இல்லை. “அம்மைக்கு எதோ கோவம் போல. ஒன்ன இஞ்சிநிரிங் படிக்க வெக்கலன்னு கோவம். என்ன செய்ய, என்னால எட்டாப்பு கூட தான்ட முடியல. நீ காலேஜ் போறியே, அதுவே சாதனதானடே. கடையெல்லாம் வேணாம். நான் பாத்துக்கிறேன். இந்த வெக்க என்னோட போவட்டும். நீ மெட்ராஸுக்கு போ. இல்ல பாய்மாருகூட சேர்ந்து அரபு நாட்டுக்கு போ. தும்பமெல்லாம் என்னோட போவட்டும்…”, சொல்லிவிட்டுப் பெருமூச்சு விட்டார். சாயங்காலத்து ஆடிக்காத்து, மலையில் இருந்து இறங்கி, தகரங்களின் மீது தடதடத்து ஓடும் குரங்குக்கூட்டத்தை போலச் சத்தம் எழுப்பியபடி வீசத்தொடங்கி இருந்தது. கோலங்களின் உட்புற வளைவுகளில் தேங்கிநின்ற கலர்பொடிகள் மேலெழும்பி ஜாலம் காட்டின.

தன் கடையைத் தாண்டி சிந்திக்கும் பக்குவம் என்றைக்குமே அப்பாவுக்கு  வந்ததில்லை. வீட்டில் இருக்கும் கொஞ்சநேரத்திலும் அடுத்த நாளுக்கான பலகாரம் என்ன என்ற யோசனையில்தான், சிட்டையை எடுத்துக் குறிப்பெடுப்பார். அடுத்து என்ன என்பதை யோசித்துக் கொண்டிருப்பார்.  முதலுக்கு மேல் வரும் லாபம் கண்ணுக்குத் தெரியாத காத்தாக கரைந்து கொண்டிருக்கிறதே தவிர, தூர்ந்துவிழும் தகரத்தை மாற்றுவதற்குக்கூட காசாகத் தங்கவில்லை. இந்தக் கேள்விக்கு மட்டும் அவருக்கு பதில் கிடைத்ததேயில்லை. “இந்தக் காசுக்கு ஒரு நல்ல கலரு டிவி வாங்குவோம் செரியா”, உருளையை மேஜையில் அடுக்கி, ஊது பத்தியைக் கொளுத்திக்கொண்டே அப்பா சொன்ன அந்த வார்த்தையைக் கேட்டபோது ஆச்சரியமாக இருந்தது.

“பழைய டிவிய கடைல வச்சிருவோம். சிவாட்ட சொன்னா ஓசிக்கே கேபிளு தருவான். இல்ல பத்து ரூவா கொறச்சு பேசிப்போம். பூ கட்டும்போது உத்து உத்து பாக்கா, அந்த கருமத்துல ஒண்ணும் தெரியமாட்டக்கி. என்ன செய்ய. ஒங்கம்ம வாங்கி வந்த வரம் அப்டி. கதவ சாத்தும்போது சத்தத கேட்டியா?”, சிரித்துக் கொண்டே அப்பா சொன்ன வார்த்தைகளை அம்மா கேட்டிருந்தால் அதைவிட அதிகம் சிரித்திருப்பாள். அப்பாவும் அம்மாவும் பேசிக்கொள்வார்களா என்ற சந்தேகம் அவனுக்கு நெடுநாளாக உண்டு. சாலையின் விளிம்பில் அண்டை கொடுத்து நிறுத்திய இரும்பு டேபிளின் காலில், சப்படை ஓடு ஒன்றைச் சொருகியபோது அதன் ஆட்டம் நின்றிருந்தது. இரண்டு மூன்றுமுறை ஆட்டிப் பார்த்து நிலையாக நிற்கிறதா என்பதை உறுதிசெய்து கொண்டான் கருப்பன்.

கல்யாணம் முடிந்து தவசுக்கூட்டம் கலையத் தொடங்கிய நேரத்தில்,  எதிர்பார்த்ததை விடவும் அதிகமான கூட்டம் கடையை நெருக்கி அடைத்துக் கொண்டு முண்டத்தொடங்கியது. ஒவ்வொரு தவசுக்கும் நிகழும் காட்சிதான் இது என்பதால் யாருக்கும் எதுவும் வித்தியாசமாகத் தெரியவில்லை. எப்படியும் சில நிமிடங்களில் யாவாரத்தை முடித்துவிடலாம் என்ற மும்மரத்தில் இருந்தார் கருப்பனின் அப்பா. மிட்டாயை எடுத்து அளவு போட்டுப் பொட்டலம் போடும் வேலையை அப்பா பார்த்துக்கொள்ள, காசை வாங்கித் தகர டப்பாவில் போடும் வேலை கருப்பனுக்கு. பெரும்பாலும் கை அளவுதான். மிட்டாயின் நீளத்தை வைத்தே எத்தனை கிராம் என்பதை அளந்துவிடுவார். அளவு கூடுமே தவிர குறையாது. இது கொடுப்பவருக்கும் வாங்குபவருக்கும் தெரிந்த சேதி. ருசி பார்க்கும் சாக்கில் பிய்த்து வாயில் போடும் கணக்கு சங்கரனுக்கு. யாவாரம் சூடுபிடிக்கத் தொடங்கி பத்து நிமிடம்கூட கடந்திருக்கவில்லை. தவசுக்கு எட்டிப் பார்த்த தூறல் கூட  அடங்கியிருக்கவில்லை. அதற்குமுன் ஊரின் அத்தனை எல்லைகளையும் வாகனப் போக்குவரத்திற்காகத் திறந்துவிட்டிருந்தார்கள் வட்டார அதிகாரிகள்.

“அதுக்குள்ள என்னாச்சு இந்த பேதில போவானுங்களுக்கு. எப்பயும் எட்டு மணிக்குதான தொறப்பான். இன்னிக்கு என்ன ஏழு மணிக்கே?”, என்றபடி பெருமூச்சுவிட்டார் கருப்பனின் அப்பா. விடாமல் அடித்துக் கொண்டிருக்கும் காற்று எழுப்பி வரும் புழுதி மிட்டாயில் படிந்துவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ளும் கவனமும் அவரிடம் இருந்தது. இதற்கிடையே கூட்டத்தில் புகுந்த கழுதைகளாய் கனைக்கத் தொடங்கியிருந்தன வாகனங்கள். வழிகேட்டு,விடாமல் ஒலி எழுப்பிக் கொண்டிருந்தன .மிட்டாய் வாங்கும் அவசரத்திலும் விற்கும் அவசரத்திலும் கூட்டத்தை ஒழுங்கு செய்யும் எண்ணம் யாருக்கும் வந்திருக்கவில்லை. “புது பவுசால்லா இருக்கு இந்நேரத்துக்கு பஸ்ஸு வாறது”, என்று பேசிக்கொண்ட கூட்டத்தின் சலசலப்பு விடாது எழும்பிய ஹார்ன் சத்ததிற்குள் மறைந்துபோனது. மிட்டாயை வாங்காமல் நகர்ந்து செல்லும் எண்ணம் யாருக்கும் வந்திருக்கவில்லை. சாலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குழப்பமாகிக்கொண்டிருந்த கணத்தில்தான் அந்த அசம்பாவிதம் நடந்தது. என்னவென்று நிதானிக்கும்முன் வந்துபோன சூறைக்காற்றைப் போல முடிந்தும் போயிருந்தது.

“செருக்கியுள்ளய ஒங்கப்பன் வீட்டு ரோடால இது? ரோட்டு மேல கடைய போட்டு தும்பத் கொடுக்காணுவ ஒப்பனவோழிய”, என்று கூறிக்கொண்டே ஒவ்வொரு கடையாக நெருங்கி அடித்து நொறுக்கத் தொடங்கினார் ஊருக்குப் புதிதாக மாற்றலாகி வந்திருக்கும் அந்தப் புது ஆய்வாளர் தனசேகரன். நடப்பது என்னவென்று நிதானித்துச் சுதாரிக்கும் முன் கருப்பனின் கடையையும் நெருங்கி இருந்தார். அடிக்கும் காத்தின் வேகத்தில் சூறையாடத் தொடங்கினார்.

“சார் சார் வேணாம் சார். பூராம் மிட்டாய் சார். தரையில பட்டா ஒண்ணத்துக்கும் ஆவாம போயிரும் சார். ரெண்டு நிமிஷம் சார். எடுத்து வச்சிருதேன் சார்”, என்று அப்பன் போட்ட எந்த சாரையும் அந்த புது சார் மதிக்கவில்லை. உச்சத்தில் ஏறிய அதிகாரம் காலில் இறங்க, ஒவ்வொரு பொருளாக மிதித்து தள்ளிவிடத் தொடங்கினார் – காக்கி உடையினுள் புகுந்து களமாடிக் கொண்டிருக்கும் அந்த புது இன்ஸ்பெக்டர். ஒரேயொரு உருளையையேனும் காப்பாற்றிவிட முடியாதா என்ற கெஞ்சல் கருப்பனின் அப்பாவிடம் முந்திக்கொண்டு நின்றது. எவ்வளவு கெஞ்சியும் காதில் வாங்காது அடுக்கி வைக்கப்பட்ட அத்தனை உருளைகளையும் நடுரோட்டில் உருட்டிவிட்டார் இன்ஸ்பெக்டர் தனசேகர்.தேங்கி நிற்கும் வாகனங்களை அதன்மீது ஏறிச்செல்லும்படி கட்டளையிட்டார்.கரும்பைப் பிழிந்து சக்கையாக்குவதைப் போல, தேன் நிறைந்த மிட்டாய்கள் ஒவ்வொன்றும் சக்கரங்களின் வேகத்திற்குப் பலியாவதை தவசுக்கு வந்த மக்களால் வேடிக்கை பார்க்க முடிந்ததே தவிர கேள்வி கேட்க முடியவில்லை. கருப்பட்டியின் வாசமும் இஞ்சியின் வாசமும் அரைபட்டுக் கடந்துபோன வண்டியின் மீதங்களாக காற்றில் பரவத்தொடங்கின. ஒரு வாரத்து உழைப்பை ஒரு குடும்பத்துக் கனவைச் சிதைத்து எறிந்த அந்த மிருகத்தைக் கட்டுபடுத்தும் வழி தெரியாமல் இன்ஸ்பெக்டரின் குறுக்கே பாய்ந்தார் கருப்பனின் அப்பா.

சங்கரனுக்கிட்ட பிரசாதம் சாலையில் உருக்குலைவது தாங்காமல் கோவத்தில் அரற்றினார். அழுதும் கெஞ்சியும் காலில் விழ முயன்று தடுக்கவும் நினைத்த கருப்பனின் அப்பாவை அடிப்பதற்காகப் பாய்ந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் தனசேகரன். வெறியேறிய மிருகத்தின் அடி தன் அப்பாவின் மேல் பட்டுவிடக் கூடாதென குறுக்கேப் புகுந்த கருப்பனைத் தூக்கிவீசியதில், ஏற்கனவே இன்ஸ்பெக்டரின் காலில் மிதிபட்டு உருக்குலைந்து கிடந்த இரும்பு டேபிளில், கருப்பனின் தலை மோதி நெற்றி தெறித்து ரத்தம் சிதறியது. வீசிய வேகத்தில் அவன் கையில் வைத்திருந்த டப்பா தெறித்ததில் அதிலிருந்த பணமும் காசும் எங்கெங்கோ  பறந்தன. இனி நடப்பது எதனோடும் தனக்குச் சம்மதம் இல்லை என்பதைப்போல அந்தக் கணத்தில் அப்படியே மயங்கிச் சரிந்தான் கருப்பசாமி.

***

தவசு முடிந்த இரண்டாவது நாளில் வீட்டைவிட்டுத் தொலைந்துபோன அப்பா, மூன்று நாட்கள் கழித்துத்தான் வீட்டினுள் நுழைந்தார். அதுவரை அவர் மீது படிந்திருந்த கம்பீரம் காணாமல் போயிருந்தது. முகம் முழுக்க வெறியும், வெறியை வெளிப்படுத்த இயலாத ஆற்றாமையும் மட்டுமே துயரமாக மிஞ்சி நின்றது. கசக்கி வீசப்பட்ட காகிதமாக அம்மையின் முன் வந்து நின்றவர், அவள் முகத்தைப் பார்க்கும் வலுவை மொத்தமாக இழந்திருந்தார். கண்கள் சுழல மிட்டாய் சுடும் தகரக்கொட்டகையை வெறிக்க வெறிக்க பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தார். எத்தனை முயன்றும் அவர் கவனத்தை மடைமாற்றுவது இயலாத காரியமாக இருந்தது. வீட்டைச் சுற்றிலும் எஞ்சி நிற்கும் மிட்டாய் வாசனை அவரை மேலும் வெறியேற்றி இருக்க வேண்டும். எந்த அடுப்பில் மிட்டாய் காய்ச்சினாரோ அதே அடுப்பில் சூடத்தை ஏற்றிச் சத்தியம் செய்தார், “இனி ஜென்மத்துக்கும் மிட்டாய் செய்ய மாட்டேன்”, என. சத்தியம் செய்த கணத்தில் உடைந்து அழுதார். அதுவரை அடக்கிவைத்த அழுகை பெரும் ஓலமென நகரமெங்கும் பரவியது. தெருவே திரண்டு வந்து சாட்சி கொடுத்தது அப்பாவின் சத்தியத்திற்கு. அப்பா வந்தால் போதுமென்ற நிறைவுக்கு மத்தியில் – தவசு மிட்டாயோ, அப்பா செய்த சத்தியமோ அத்தனைப்  பெரிய இழப்பாகத் தெரியவில்லை. ஒரு பெரிய துன்பத்தை அதைவிடப் பெரிய துன்பமே இல்லாமல் ஆக்குகிறது இல்லையா?எது பெரிய இழப்பு?எது பெரிய வலி?

எத்தனைப் பெரிய சத்தியம் அப்பா செய்தது. அப்பன் சத்தியம் செய்த அதே நாளில் கருப்பனும் ஒரு சத்தியத்தைச் செய்தான். “இன்ஸ்பெக்டரைப் பழி வாங்குவது”, என்று.

எண்ணெய் டின் அறுப்பதற்காக அப்பா பயன்படுத்தும் ஆக்சா பிளேடை எடுத்துக்கொண்டு இன்ஸ்பெக்டரின் ஊரை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான் கருப்பசாமி. இன்ஸ்பெக்டரின் வீடு இருக்கும் திசையை தற்செயலான உரையாடலில் முப்புடாதி சொன்னது கைகொடுக்கிறது. ஊரில் இருந்து நாலு கிலோமீட்டர் என்றாலும் நடந்தே செல்வது என்று முடிவு செய்திருந்தான். யாரும் தன்னைப் பார்த்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக வயக்காட்டின் வழியே செல்லும் பாதையைச் தேர்வு செய்தான். சூரியன் மறையும் இருளிலும் தெக்கே கம்பீரமாக எழுந்து நிற்கும் மலை தைரியத்தைக் கொடுத்தது.

கருக்கலில் ஆரம்பித்த நடை முழுவதுமாக இருட்டிவிட்டபோது முடிவுக்கு வந்தது. புதிதாகக் கட்டப்பட்ட வீட்டின் வெளியே நிற்கும் இன்ஸ்பெக்டரின் பைக்கின் ஒயரை பலவீனப்படுத்துவதுதான் திட்டம். எப்படிச் செய்யவேண்டும் என்பதை மணி சொல்லக் கேட்டிருக்கிறான்.காலையில் பைக்கை எடுத்தால் வலச முக்குக்கு முன் கண்டிப்பாக அறுந்து கீழே விழவேண்டும். சேதாரத்தைப் பற்றிக் கவலையில்லை. பழி தீர்க்கவேண்டும். பைக்கின் பகுமானங்களை மணி சொல்லியிருக்கிறான். எந்த ஒயரை அறுப்பது என்பதில் அவனுக்குக் குழப்பம் இருந்தாலும் இரண்டு மூன்று ஒயரை சேர்த்தே அறுப்பது என்று முடிவு செய்திருந்தான்.

கருப்பசாமியின் வாசத்தை மோப்பம் பிடித்த ஒன்றிரண்டு தெருநாய்களும் அவனைக் கண்டும் காணாமல் போனது நிம்மதியாக இருந்தது. என்னவானாலும் அப்பாவின் முகத்தை மட்டும் நினைவில் நிறுத்திக்கொண்டான்.அப்பன் செய்த சத்தியம் சாதாரணமானது அல்ல. தவசு மிட்டாயில் தன் உயிரைக் கலந்திருக்கிறார். அப்பனின் உயிரில் கைவைத்தவனை சும்மா விடுவது நியாயமா? கருக்கல் நள்ளிரவோடு கூடும் வரை காத்திருந்தவன், சுவர் ஏறிக்குதித்து, வண்டியை நெருங்கிவிட்டிருந்தான். வளர்பிறையின் வெளிச்சம் மேகத்தில் மறைந்தும் மறையாமலும் வெளியேறிக் கொண்டிருந்தது. தென்னை மரங்களின் வழியாக வீசும் காற்று பேய்க்குரல் எழுப்பிக் கொண்டிருந்தது. காவல் என்று எழுதிய அந்த வண்டியின் முன்பக்க சக்கரத்தின் இடதுபக்கம் குந்தவைத்து உக்கார்ந்தவன், பையில் மறைத்து வைத்திருந்த ஆக்சாவை எடுத்து அறுக்கத் தொடங்கினான். அவன் எதிர்பார்த்ததைப்போல அத்தனை எளிதாக இருக்கவில்லை அந்த சம்பவம். ஒரு குறிப்பிட்ட நிமிடத்திற்குப் பின் கைவலி எடுக்க ஆரம்பித்ததே தவிர கம்பி அறுபடுவதைப்போல் தெரியவில்லை. முடிந்த மட்டிலும் கையின் வேகத்தை அதிகப்படுத்தினான். முடியவில்லை. தான் செய்து கொண்டிருக்கும் செயலின் அபத்தம் அப்போதுதான் உறைக்கத் தொடங்கியது. அந்த அபத்தம் கூடுதல் எரிச்சலை உருவாக்கியது. இந்நேரத்தில் கரிய நிழலாக, பெருத்த பூதமாக தனக்கருகில் இருந்த சுவற்றில் அசையும் தன் நிழலைக் கவனிக்கத் தவறி இருந்தான் கருப்பன். அந்த இரவிலும் குளிரிலும் வியர்க்கத் தொடங்கியது. அவசரமாக ஒன்றுக்கு வருவதைப்போல் இருந்தது.

கதவு திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்பதும் யாரோ அவனை நெருங்கி வருவதும் தெரிந்தது. சுவரேறிக் குதித்துத்தப்பி ஓட முயன்ற கணத்தில் யாரோ ஒருவரின் கைகள் தன் மீது படுவதும், அதுவரைக்கும் கம்பியில் கொடுத்த அழுத்தத்தைப் பலங்கொண்ட மட்டும் ஒரு உடலில் வீசியதையும் அதன் ரத்தம் தெறித்து “அம்மாஆஆஆ”, என்று அலறியதையும் மின்னல் வேகத்தில் கடந்திருந்தான். மனதில் இருந்த வெறுப்பு மொத்தமாக வடிந்து பயம் அப்பிக்கொண்டது. எந்தவொரு விஷயத்திற்காக வெல்வெட் மூர்த்தியை வெறுத்தானோ, எந்தவொரு செயலை எக்காரணம் கொண்டும் செய்துவிடக்கூடாது என்று பயந்தானோ அதே காரியத்தைத் தானும் செய்ய நேர்ந்ததை நினைத்தபோது விரல்களின் வழியே வடிந்த ரத்தம் தன்னைச் சுற்றிலும் நிறைந்து தன்னை அதில் பிடித்து முக்குவதைப்போல் இருந்தது.

வந்த பாதையின் வழியே மூச்சிரைக்க ஓடத்தொடங்கினான் கருப்பன். தப்பிக்கும் உணர்வில் தடயம் குறித்த எந்த சிந்தனையும் எழுந்திருக்கவில்லை. வரப்புகளின் வழி விழுந்தடித்து, நீர் குறைந்து ஓடிய வலுக்காம்பாறையில் குதித்து வாய்க்காபாலத் திண்டை அடைந்தபோது முழுவதுமாகத் தளர்ந்திருந்தான்.

“ஏல கருப்பா ஊருக்குக் கிழக்கால ஒரு சின்ன பையன வெட்டி கொண்ணுட்டாங்களாம். தொண்ட குழிலையே வெட்டிருக்கான்”, மூக்கையா சொன்னபோதுதான் முந்தைய இரவில் தான் செய்த மடத்தனமான காரியமும், அதன்பின் சிதறிய தடயங்களும் நினைவில் வந்துபோனது. பைக்குள் மறைந்துகிடந்த ஆக்சா பிளேடை எடுத்து அவசரவசரமாக மறைத்ததும் அப்போதுதான். அந்தக் குரல் ஒரு பெண்ணின் குரலாக இருக்கக்கூடும் என்று நினைத்திருந்தான். கூர்முனை உள்ளே இறங்கும்போது பிளேடின் வீச்சு வளைவதைப் போல் தோன்றியது. உடலின் வேறு எதோ ஒரு பாதுகாப்பான பாகமாக இருக்கூடும் என்று நினைத்தான். எந்தவொரு இரவிலும் இப்படியொரு செயலைச் செய்ததில்லை என்பதால் எத்தனை முயன்றும் ஒரு முழுவடிவமாக அந்த சம்பவத்தை அவனால் நினைவுபடுத்திப் பார்க்க முடியவில்லை. ஒரு கொலையைச் செய்துவிட்டு இத்தனை சாவகாசமாக அமர்ந்திருக்கும் தன்னை நினைத்துப் பார்த்தபோது அவனுக்கே பயமாக இருந்தது. அப்பா மீண்டும் வீட்டைவிட்டுக்  காணாமல் போயிருக்கிறார் என்ற தகவல் மேலும் அச்சத்தைக் கொடுத்தது. வெறிபிடித்த ஒற்றை மிருகத்தின் கோரப்பற்கள் தன்னை இன்னும் துரத்துவதைக் கண்டு வெருண்டான்.

’இப்போ என்ன செய்யணும்?’ ’யாருகிட்டயாச்சும் பேசணுமா?’ என்னென்னவோ நினைத்துக் கொண்டிருந்தவன் பயத்திலும், வெருண்டு ஓடிவந்த அலுப்பிலும் அப்படியே தூங்கிப்போனான். மீண்டும் எழுந்தபோது “ஏல வெல்வெட் மூர்த்திய புடுச்சிட்டாங்களாம். அவன் சேக்காளி பூரா பயலுவகிட்டயும் விசாரண நடக்காம்”, மூக்கையாவின் குரல் வாசற்புறத்தில் இருந்து உள்ளே நுழைவது கேட்டது.

***

கடந்து செல்லும் ஒவ்வொரு வாகனமும் தன்னைத்தேடி வந்து விலகிச் செல்வதைப்போல் எழும் உணர்வுகளை அடக்க முடியாமல், தன் மீது பட்டுத் திரும்பும் வெளிச்சத்தையும் அதன்பின் ஏற்படும் இருளையும் பதற்றத்தோடு அணுகிக் கொண்டிருந்தான் கருப்பசாமி. இன்ஸ்பெக்டர் தனசேகர் தூக்கி எறிந்ததில் ஆழமாக இறங்கிய வெட்டுக்காயம் ஆறு தையல் வரைக்கும் இழுத்துச் சென்றிருந்தது. ரத்தப்போக்கும் அதிகம். கட்டுப்போடுவதற்காகத் தலைமயிரைக்  கொஞ்சமாகச் சிரைத்தது முகத்தின் கோரத்தை அதிகமாகக் காட்டியதால் முழுவதையும் வழித்துவிடும்படி செய்துவிட்டார் மூக்கையா. மூன்று நாட்களுக்கு முன் தையலைப்பிரித்து மறுதையல் போடும்போது மேலும் ஒருமுறை மழித்தார்கள்.

நெற்றியின் இடதுபுறத்தில் உருவாகியிருக்கும் புதிய தடம் துருத்திக் கொண்டிருந்தது. மெதுவாக அதைத் தடவிப்பார்த்தான். எவ்வித உணர்வும் இல்லாமல் ஒரு மேடுபோல் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது அவனுக்கு.

“போட்டது போலீஸ்காரன் சொந்தக்காரன, சும்மாவா விடுவாவ. அதான் கோர்ட்லையே போட்டான் பாத்தியா. எழவு தவசு முடிஞ்சா நல்லது நடக்கும்ன்னு சொல்லுவாவ, இதென்ன கருமம் எளவு மேல எளவா விழுதுன்னு தெரியல”, இடுப்பில் மடித்து வைத்த அடுத்த பீடியை உருவிக்கொண்டே மேலேறி வந்தார் மூக்கையா.

“மூக்கையா அந்த போலீஸ் வீட்டு வர போயிட்டு வருவோமா?” அவன் கேட்டது மூக்கையாவின் காதில் விழும்முன், அந்தப் பகுதியைக் கடந்து சென்ற மணல் லாரியின் ஒலி உறங்கிக்கொண்டிருந்த வவ்வால்களை பதறியெழச் செய்தது. “என்னடே?”, என்று கேட்டபோது, மற்றுமொருமுறை அவரிடம் அதைக்கேட்க வேண்டுமென்று தோன்றவில்லை.

கையில் பைசா எதுவும் எடுத்துச் சென்றிருக்கவில்லை. கழுத்தில் கட்டியிருந்த கயிறு அப்படியேதான் இருக்கிறது. அணிந்து சென்ற சட்டையின் பித்தான்களை எண்ணிப் பார்த்தான் எதுவும் சிதறி இருக்கவில்லை. வேறென்ன தடயம் இருக்க முடியும்? கைரேகை. அதுவொன்றுதான் பதற்றத்தை அதிகரித்தபடி இருக்கிறது. ஆடி மாதத்தில் பொதுவாக மழை பெய்வதில்லை. பனியும் கொட்டுவதில்லை. ரேகையை எடுத்திருப்பார்களா? ஏதாவது நாய் ஒண்ணுக்கிருந்து அழித்தால்தான் உண்டு. அந்தத் தெருவின் எதாவது ஒரு நாய் தனக்கு உதவக்கூடாதா? கண்களை இறுக்க மூடி அங்கிருந்த ஒரு நாயை வேண்டினான். இருக்காது. இந்நேரம் தடயத்தை எடுத்திருப்பார்கள். நாளை காலை தன் கையில் மாட்டப்படும் விலங்கை இப்போதே உருவகப்படுத்திப் பார்த்தான்.தன் அப்பனின் முன்னிருக்கும் ஒரே நம்பிக்கையும் சுக்குநூறாக உடைவதைக் காட்சியாகக் காணத் தொடங்கினான்.

***

கண்களைத் திறந்த நிலையில் பேயறைந்தவனைப்போல் இருந்தவனை உலுக்கி, “என்ன கருப்ஸ் ரொம்ப ஆழமான சிந்தனபோல. வாங்க எந்திச்சிப் போவோம். ஊரப் பத்தி யாராவது பேசுனா போதுமே உக்காந்த இடம் தெரியாம யோசிக்க ஆரம்பிச்சிருவீங்க. மீட்டிங் அட்டன் பண்ண போறமா இல்ல போஸ்ட்போனா?”, கேள்விமேல் கேள்வி கேட்ட விஜய்கணேஷ் சிந்தனையைக் கலைத்திருந்தான்.

எதிரில் உயர்ந்து நின்ற கட்டிடத்தின் வேலைகள் மும்மரமாக நடந்து கொண்டிருந்தன. ஐநூறு அடி உயரத்திற்குக் கட்டப்படும் அந்தத் தூணின் உச்சியில் முதலாளியின் ஹெலிஹாப்டரை இறக்க இருக்கிறார்களாம். அதன் அடியில் அமர்ந்திருந்தபோதுதான் அந்த உரையாடல் ஆரம்பித்தது. டீமில் புதிதாக சேர்ந்திருந்த அன்வரும் மகேஷும் அந்த மாலை நேரத்து வாக்கிங்கில் மேலும் இருவராக இணைந்திருந்தார்கள். டீமினுள் யார் புதிதாக சேர்ந்தாலும் அவர்களையும் தங்களோடு இணைத்துக்கொண்டு, அவர்கள் குறித்த மேலதிக தகவல்களை அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவும், தங்களையும் அந்தக்கூட்டத்தில் ஒருவன் என்ற குழு மனப்பான்மையை புதியவர்கள் மனதில் அதிகப்படுத்தவும் கருப்பசாமி மேற்கொள்ளும் பயிற்சி இது. அந்த நடைப்பயிற்சியின் இடையில்தான் மகேஷ் அந்த கேள்வியைக் கேட்டிருந்தான்.

“கருப்ஸ் நீங்களும் நானும் ஒரே ஊர்ன்னு எதிர்பார்க்கவே இல்ல தெரியுமா. இவ்ளோ பெரிய கம்பெனில, நம்ம ஊர்க்காரர, அதும் அவரே என்னோட டீம் லீடராவும் இருப்பாருன்னு யோசிச்சுக்கூடப் பார்க்கல. செம்ம ஹேப்பி”, என்றான். மகேஷ் குறித்த மேலதிக தகவல்களை அறிந்துகொள்ள முயன்ற இடத்தில்தான் அவன் இன்ஸ்பெக்டர் தனசேகரிடம் வந்து நின்றான். தான் அவருடைய ஒரே பிள்ளை என்பதையும் இப்போது அவர் மாவட்ட எஸ்.பி என்பதையும் பெருமையாகக் கூறினான். முகத்தில் இருந்த ராஜகளையில் தனசேகரைக் கண்டுகொண்டதும் அப்போதுதான். அந்த உரையாடல் எப்படி ஆரம்பித்து எப்படி நகர்ந்து எப்படி வெல்வெட் மூர்த்தி வரைக்கும் வந்தது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அவன் சொன்ன தகவல் உள்ளுக்குள் மிகப்பெரிய நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருப்பதை உணர்ந்தான் கருப்பசாமி.

“எஸ்.பி ஆகணும்ன்றது அப்பாவோட கனவு. என்னையும் போலீஸ்ல சேர சொன்னாரு. நாந்தான்”, என்றபடி தன் முகத்தின் மீதிருந்த தழும்பைத் தடவினான்.

“எனக்கும் ஆசதான். ஆனா அம்மா விடல”, என்றான்.“நம்பவே முடியல தெரியுமா இப்டி ஒரு விஷயத்த கேள்விப்படுவேன்னு”, என்பதை மீண்டுமொருமுறை அழுத்தமாகக் கூறினான் மகேஷ்.

தன்னுடைய அப்பாவுக்கு இருந்ததெல்லாம் ஒரேயொரு ஆசைதான். அம்மைக்குக் கலர் டிவி வாங்கித்தர வேண்டும் என்பது. அந்த ஆசையைக்கூட, எங்கே வாய்விட்டுச் சொன்னால் நிறைவேற்ற முடியாதோ என்று பொத்திப்பொத்திதான் வைத்திருந்தார். எத்தனை கம்பீரமான மனிதன்? எத்தனை கனவுகள் அந்த முகத்தில்? தன் மீது விழுந்த ஒரே அடியில் உருக்குலைந்துபோனதும், செய்த சத்தியத்திற்காகத் தன் லாலா கடையை மூடிவிட்டு, ரயில்வே பிளாட்பார்மில் டீ கேனைத் தூக்கிக்கொண்டு அலைந்ததும்தான் அவருக்குக் கிடைத்த பதவி உயர்வு இல்லையா? முட்டிக்கொண்டு எழும்பிய கண்ணீரை கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக்கொண்டான் கருப்பசாமி.

கருப்பசாமியின் நெற்றியின் ஓரத்தில் இருக்கும் அந்தப் பெரிய தழும்பு குறித்து கேட்டபோது, மகேஷ் தன்னுடைய நெற்றியின் வலது ஓரத்திலும் அதேபோல் ஒரு தழும்பு இருப்பதைக் காட்டினான். அந்த இரவில் அவனுக்கு நிகழ்ந்த விபரீதம் குறித்துக் கதைகதையாகக் கூறினான். நல்ல ஆழமான வெட்டு. அதைத் தொட்டுப்பார்க்க நினைத்தான் கருப்பசாமி. அதன் வழியே பெருக்கெடுத்து ஓடிய ரத்தத்தின் சுவடை தன் விரல்களில் தேடிப்பார்த்தான். எந்தத் தழும்பும் எப்போதும் ஆறுவதில்லை. கொஞ்சம் நோண்டினாலும் ரத்தம் கசியும் ஊற்றுகளாகத் தங்களை உருமாற்றிக்கொண்டே காய்ந்துபோய்க் கிடக்கின்றன என்பதை ஒவ்வொருமுறையும் உணர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறான் கருப்பசாமி, மிட்டாய் வாசம் வீசும் அப்பனையும், அப்பனைத் தொலைத்த அம்மையையும் காணும்போதெல்லாம்.

***

ஸ்ரீனிவாசன் பாலகிருஷ்ணன், தென்காசியைச் சேர்ந்த இவர் தற்சமயம் அமெரிக்காவில் வசித்து வருகிறார். அண்மையில் ‘தற்செயலின் பின் ஒளிந்திருக்கும் கடவுள்’ எனும் திரைப்படங்கள் குறித்த கட்டுரை நூல் வெளியானது. தொடர்புக்கு – bsrinivasanmca@gmail.com

பாக்கியராஜ் கோதை

வெய்யிலைக் கிழித்தபடி காவல்துறையின் டாடா சுமோ வேன் சாத்தனூருக்குள் சென்றது. நத்தம உடையாரின் ஏரோப்பிளேன் வீட்டுப் பஞ்சாயத்திற்குத் தொப்பையில்லாத மூன்று போலிஸ்காரர்கள் வந்திருந்தனர்.

ஏரோப்பிளேன் வீட்டு மரப்படிக்கட்டு அருகே நின்று பானுவும் ரம்யாவும் வக்கீல் அண்ணன் சுந்தரழகனிடம் கைகள் நடுங்கப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். ‘கோர்ட்டுக்குப் போயிருந்தா, நம்மால ஒரு மயிரையும் புடுங்கி இருக்க முடியாது, ஊர் பஞ்சாயத்துதான் சரி, வீடு நிச்சயமா நம்ம கைய விட்டுப் போகாது, சாவடிக்குக் கிளம்புங்க, நேரமாச்சு’ என்று, படி எடுத்த உடையாரின் உயில் பத்திரங்களைக் கோப்பு ஒன்றிற்குள் போட்டு, ஊர் பஞ்சாயத்திற்குக் கிளம்பத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார் வக்கீல் சுந்தரழகன்.

பஞ்சாயத்து நடக்கப்போகும் ஆலமரச் சாவடியின் பரந்த முற்றத்தில் ஆள்கள் கூடிக்கூடிப் பேசியபடியிருந்தனர்.  கூடியிருந்த கூட்டத்திற்கு ஏரோப்பிளேன் வீட்டு ஆள்கள் மகிழ்வுக் கொடையாக அளித்த காராச்சேவும், குளிர்பானமும், தினசரி நாளிதழ்களும் சுழற்சி முறையில் திரும்பத்திரும்பக் கொடுக்கப்பட்டுக் கொண்டேயிருந்தன. காற்றுக்காக வைக்கப்பட்டிருந்த மேசைக்காற்றாடி அனல் காற்றைத்தான் வழங்கிக்கொண்டிருந்தது.

‘பெரிய மனுஷங்க கூடி இருக்கிற இடத்துல பொடுசுங்களுக்கு என்னடா வேலை’ என்று தங்கமோதிரம் தன் கை டம்ளிரில்  இருக்கும் குளிர்பானம் சிந்திவிடாதவாறு அங்கு மொய்த்துக் கூடியிருந்த சிறுவர்களைத் துரத்திவிட்டார். கண்மாயில் கல்லைப் போட்டதும் பாசி விலகி மீண்டும் கூடுவது போல, சிறுவர்களும் விலகுவது போல விலகி மீண்டும் கூடியபடி இருந்தனர். ‘விடுப்பா மோதரம், பஞ்சாய்த்துன்னொன்ன, இந்தக்காலப் பொடுசுங்க பார்த்திருக்க மாட்டாங்க, அதான் மழையப் பாத்த தவளை கணக்கா கத்திக் குதிக்கிறானுக’ எனக் காராச்சேவை மென்றபடி சோசியக்காரத் தங்கமணி சொன்னார்.  

‘எத்தாம் பெரிய முத்தம், வாசல், அதுவும் அந்தக்காலக் கருப்பம்பட்டி அகலச் செங்கல்ல கட்டுன மூனுமாடி வீடு, மாட்டுக்கொட்டால இருக்குற கதவுகூட தேக்குமரம் தான், காரைக்குடிச் செட்டிமார் வீடு மாறி, இழச்சு இழச்சுதான் கட்டியிருக்காரு நத்தம உடையாரோட தாத்தா, ரசனக்கார மனுசன்தான்’ என்றார் நொட்டாங்கை கழுகுமலை.

‘செங்கிப்பட்டி பூர்ணம்ஆசாரி தலைமைல 40 ஆசாரிமாருங்க சேர்ந்து இந்தக்கதவு சன்னல் எல்லாம் கோயில்ல இருக்கிற சிற்பம் மாதிரி பதவிசா செதுக்கினதா எங்கதாத்தாரு சொல்லுவாரு’, ‘திருடன் ஓட்டப் போட்டு கூட திருட முடியாதுங்கிற அளவுக்கு அவ்வளவு கனம் இந்த நிலைக்கதவு’  ‘முதல்ல தங்கத்த கடவச்சு தான் பூச அறை தளம் போடுறதா இருந்துச்சாம், திருஷ்டி நிரந்தரமாப் போய்டும்ன்னு பயந்துக்கிட்டு தான் கைவிட்டாங்களாம்’ என்று வீட்டின் வரலாற்றை வியப்போடு விவரித்தார் பட்டறை கோமான்.

‘சின்னவயசுல இந்த வீட்டு மாடி வழியா தான் துரைங்க ஏரோப்பிளேன்ல இருந்து இறங்கிவருவாங்கன்னு நான் நம்பிக்கிட்டு இருந்தேன்பா’ என்றார் அப்பாவியாக மாடத்தி பாட்டைய்யா.

‘யாரு எவரு எப்ப பேர் வச்சாங்கன்னு தெரில, இந்தியாவுக்குத் தாசுமகால் மாரி, நம்ம சாத்தனூருக்கு ஏரோப்பிளேன் வீடு ஒரு தனி அடையாளமாவே போச்சு,  எப்படியும் இன்னிக்குத் தேதிக்குக் குறைஞ்சது ஒரு அம்பது லட்சம் தேறாது’ என்று தூரத்தில் தெரியும் பெருத்த ஏரோப்பிளேன் வீட்டை அளவெடுத்தபடி தனது ஐ விரலையும் அமுக்கி அமுக்கிச் சொன்னார் நீயூஸ் பேப்பர் தவசி.

‘போப்பா சுத்தம் விவரம் புரியாத ஆளா இருக்கியே, அஞ்சு கோடி கொடுக்கிறதுக்கு நம்ம ரங்கசாமிஉடையாரே ரெடியா இருந்தாருப்பா, பரம்பரவீடுன்னு பானு கொடுக்க முடியாதுன்னுச்சு, கட்டக்கடேசில இந்த வீட்டு நிலம இன்னிக்கு இப்படியாகிப் போச்சே, என்று வாயில் புகையிலை குதப்பியபடி பாவப்பட்டு வருந்தினார் மளிகைக்கடை தேசிகன்.

பஞ்சாயத்திற்குத் தலைமையேற்கும் ரங்கசாமி உடையார் கண்மருத்துவமனையில் இருந்து வந்து சேர இன்னும் அரைமணிநேரம் எடுக்கும் என்ற தகவல் உளுந்துவடை, புதினா துவையலுடன் சொல்லப்பட்டது.

சாவடியின் வடக்குமூலையில் உடைந்த மாட்டுவண்டி அருகே கெக்கேபிக்கே என அலம்பல் சத்தம் தொடர்ச்சியாகக் கேட்டது. நான்கைந்து நடுத்தரவயது ஆண்கள் போதையில் சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர். ‘தெனமும் பதவிசா உருவி உருவி ஆட்டிவிட்டுருந்தாக்கூட நான் கொடுத்திருக்கமாட்டேன்பா,’ ‘கிழவன் எப்படி மயங்குனான்னு தெரியலயே’ எனச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர்.  அவர்கள் தின்பதற்குக் காராச்சேவிற்குப் பதில் சிக்கன் சிக்ஸ்டி-பை கேட்பதாகச் சுந்தரழகனிடம் மாட்டுக்கார இராமர் புகார் வாசித்தார். ஏற்பாடு செய்து கொடுக்கும்படி விரட்டினார் வக்கீல் சுந்தரழகன். பஞ்சாயத்திற்கு இப்படிப்பட்ட ஆள்களும் தேவை என்பதை அவர் நன்கு உணர்ந்து இருந்தார்.  

குழந்தைப் பையன்கள் சிறுநீர் கழிப்பது போல உடலில் வியர்வை அடித்து ஊற்றியது. சட்டை போட்டிருந்த பஞ்சாயத்து உறுப்பினர் சிலர் பொத்தான்களைக் கழட்டிக் காலரைத் தூக்கி விட்டனர். சட்டை அணியாதோர் வாகாகத் தன் துண்டை வைத்து கவட்டையிலும் தலையிலும் அடிக்கடி துடைத்துக்கொண்டனர். ‘அவனுகள என்ன, இன்னும் காணல, பயந்துட்டானுகளா,’ எனச் சொட்டைச் சொக்கலிங்கம் கேட்க, ‘ஏய்..இல்லப்பா, காலனிக்கோயில் வாசல்லதான் 20, 30 பேரும் நிக்காங்க, ரங்கசாமி உடையாரு வந்ததும் வருவாங்களாம், அதுக்கு முன்னாடி தேவையில்லாம கசமுசா ஆயிடக்கூடாதுன்னு அந்த வக்கீல் இருக்கானே, எழிலு அவன்தான் எல்லாத்தையும் அடக்கி வச்சிருக்கான்னு தகவல்’ என்றார் கறிக்கடைச் சின்னமலை.

வெய்யிலால் சோர்ந்திருந்த காலனி தண்டுமாரியம்மன் கோயிலின் வேப்பமர நிழலில் சிதறியபடி பஞ்சாயத்து உறுப்பினர்கள் குறிப்பிட்ட ‘’அவனுகள்’’ அமர்ந்திருந்தனர். கோயில் திண்ணையில் உயில் பத்திரங்களைப் புரட்டிப்பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்த வக்கீல் எழிலிடம், ஆலமரச் சாவடியில் இருந்து ஓடிவந்த சிறுவன் சிட்டு, ‘ரங்கசாமி உடையார் வர இன்னும் அரைமன் நேரமாவுமா’ என்றான். அடுத்து எழில் என்ன சொல்வார் என்பதைக் கேட்க கூட்டம் அழுத்தத்துடன் அவரைப் பார்த்தது. அனைவரும் குடிப்பதற்கு ஒருகுடம் தண்ணீர் எடுத்து வரும்படி பஞ்சம்மாவிடம் எழில் கூறினார். பஞ்சம்மா கீழத் தெருவிலிருக்கும் தன் வீடு நோக்கி விரைந்து நடந்தாள்.

தங்கையனும் அவன் நண்பர்களும் சரக்கடித்திருந்தனர் எனினும், பஞ்சாயத்திற்குள் சென்றுவிட வேண்டும் என்றெண்ணத்தில் தங்கள் மூச்சொலி கூட வக்கீல் எழிலுக்குக் கேட்டுவிடக் கூடாதென்று கோயில் வாசலில் அமைதியாக இருந்தனர். வக்கீல் எழில் அவர்களைப் பஞ்சாயத்துச் சாவடிக்கு அழைத்துச் செல்லக்கூடாது என்பதில் கடுமை காட்டியிருந்தார்.  கூடுதலான அமைதியும், அடக்கமும் ஒழுக்கமும் இந்தச்சனத்துக்கு ஒருவகை சாபம் போல அமைந்திருந்தாலும், அதைக் கடைபிடித்தொழுகுவது முதன்மையானதெனத் தனக்குள் ஒரு கொள்கை வகுத்து வைத்திருந்தார் எழில்.

கோயிலருகே ஓடும் சாக்கடைக் கால்வாய் குட்டைச்சுவரில் முக்காடு போட்டு, உழைத்து உழைத்துச் சாயம்போன நைட்டியோடு வேப்பமர நிழல் ஒன்றில் வக்கீல் எழில் தன்னை ஒருமுறை பார்த்துவிட மாட்டாரா என்ற நோக்கத்தோடு அமர்ந்திருந்தாள் அஞ்சலா. வக்கீல் எழில் தன்பக்கம் திரும்பினால் ஒரு புன்னகையாவது செய்யலாம். ஆனால் அவர் திரும்பவே இல்லை. அவர் சினத்தோடு இருக்க தான்தான் முக்கியக் காரணம் என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். கருகரு முகத்தில் தனித்து தெரிந்த தன் முகக் காயங்களை, மாராப்பை மூடுவது போல இழுத்து இழுத்து முக்காட்டினால் மறைத்துக் கொண்டாள் அஞ்சலா.

முன்பெல்லாம் ஏரோப்பிளேன் வீட்டினைப் பார்க்க வெளிநாட்டுக்காரர்கள், சினிமாகாரர்கள், ஓவியக்காரர்கள் எனச் சிலர் எப்பொழுதாவது பரிந்துரையோடு வருவார்கள். வீட்டைச் சுற்றிக் காண்பிக்க அஞ்சலாதான் அழைத்துச் செல்வாள். ஏரோப்பிளேன் வீட்டில் சுழலும் ஒரு குளவி கூட இவளுக்குத் தெரியாமல் அங்கு கூடுகட்ட முடியாது. வீட்டின் இண்டு இடுக்கு அத்தனையும் அறிவாள். தினமும் வீடு முழுக்கத் துடைத்துக் கழுவுவாள். கலைப்பாடுகள் மிக்க அரண்மனை போன்ற அந்த வீட்டினைத் துடைப்பது அவளுக்கு மிகப் பிடிக்கும். ஒவ்வொரு அறையையும் ஒவ்வொரு பொருளையும் எப்படி எதனைக் கொண்டு துடைப்பது என்பதனை நன்கு அறிந்திருந்தாள். நைட்டியை வேட்டிபோல மேலாக்காக மடித்துவிட்டு துடைக்கத் தொடங்கினால் வேலையில் தோய்ந்து ஒன்றிவிடுவாள். தன் சாதிசனம் யாரும் இந்த வீட்டுக்குள் நுழையவே முடியாதபோது, தான் இந்த வீட்டில் வேலைக்காரியாக இருப்பதைப் பெருமையாகச் செருக்காக எண்ணி அலைவாள்.

ஒழிந்திருக்கும் மாலைநேரத்தில் தன்தோழிகள் முன்னிலையில் வீடு பற்றிய கதைகளையே கதைத்துக் கொண்டிருப்பாள். ஏரோப்பிளேன் வீட்டின் முதல் மாடியில் பித்தளைச்சங்கிலியால் சந்தனப்பலகைகொண்டு அரசன்மார்கள் அமரும் சிம்மாசனம் போல நுணுக்கமாகச் செதுக்கி ஆக்கப்பட்டிருக்கும் பெரிய ஊஞ்சல் அவளை ஒவ்வொரு நாளும் வியப்படையச் செய்யும். அதன் சந்தனப் பலகையை அடிக்கடி துடைத்துத் துடைத்து மோந்து பார்த்து அதன் நூற்றாண்டு மணத்தை நுகர்வாள்.

இவள் சொல்வதைக் கேட்டு, அந்த ஊஞ்சல் எப்படி இருக்கிறது என்பதைப் பார்க்கவேண்டும் என அவள் தோழிகள் ஆர்வமாவார்கள். அட போங்கடி உங்க காலுபட்டா அந்த வீட்டுக்கே தீட்டு எனச்சொல்லி செருக்கோடு கடந்து போய்விடுவாள்.

அழுத்தித் துடைக்கும்போது ஒருமுறை ஊஞ்சல் அசைந்து, வீட்டின் மெளனத்தைக் கொன்றுவிட, கெட்ட வார்த்தைகளில் திட்டித் தீர்த்துவிட்டார் நத்தம உடையார். வேட்டியை இழுத்துக்கெட்ட முடியாத பலவீனமான நிலையிலும் கூட கெட்டவார்த்தை பேசும்போது மட்டும் உடையாருக்கு எப்படி இவ்வளவு வன்மை வந்துவிடுகின்றதென்று வியப்பு கொள்வாள் அஞ்சலா. ‘ஊஞ்சல்ல உக்காந்திட்டியா (பறத்)தேவடியா..’எனத் தொடங்கினால் அன்றைய நாள் முடியும் வரை விதம்விதமான கெட்டவார்த்தைப் பொழிவுகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பாள்.

இருந்தாலும் ஊஞ்சலைத் துடைக்காமல் இவளால் இருக்கமுடியாது. தான் இதைத் துடைப்பதற்குத்தான் இந்தப் பிறப்பே எடுத்தது போல மீண்டும் மீண்டும் பக்குவமாகக் கடுகு எண்ணெயில் நீர் கலந்து துடைப்பாள். எப்பொழுதும் வார்னிஷ் அடித்தது போல பளபளவென ஊஞ்சலை வைத்திருப்பாள். அதிலிருக்கும் சிற்ப வேலைப்பாடுகளில் மனம் பறிகொடுப்பாள். வெறுமனே சில மணிநேரங்கள் ஊஞ்சலை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். பானு அக்காவும் ரம்யாவும் இந்த ஊஞ்சலில் ஆடுவதைப் பார்த்திருக்கிறாள். ஊஞ்சலுக்கு ஏதாவது ஆகிவிடுமோ எனப் பதற்றம் கொள்வாள். அவர்கள் வீட்டு ஊஞ்சலில் அவர்கள் ஆட, தனக்கு ஏன் பொறாமை வருகிறதென, தன்னைத்தானே அடித்துக் கொள்வாள். அந்த அரசன்மார் ஊஞ்சலில் தான் ஒரு மகாராணி போல அமர்ந்து மெல்ல ஆடுவதாய் அடிக்கடி அவளுக்கு வரும் கனவினை இன்றுவரை யாரிடமும் பகிர்ந்ததில்லை.

‘பெத்தமக ரெண்டுபேரும் ஊர் உலகம் தள்ளி இருக்கோம். அப்பாவ கூட்டிட்டும் போகமுடியாது உடம்பு கண்டிசன் அப்படி, நீதான் பாத்துக்கணும், பிபி வேற, கோவம் பழியா வரும். உன் அப்பா மாரி பாத்துக்க’ என்று பானு அக்கா நத்தம உடையாரைப் பார்த்துக் கொள்ளச் சொல்லி, தன் கையைப் பிடித்து கண் கலங்கச் சொன்ன நாள் இன்றும் அஞ்சலாவின் நினைவில் இருக்கிறது.

அஞ்சலாவிற்குச் சொந்தமென்று அவள் அண்ணன் மட்டும்தான் இருக்கிறான். தாய் தந்தை இறந்து விட்டிருந்தனர். சிறுவயது முதலே ஏரோப்பிளேன் வீட்டில்தான் வேலை. நத்தம உடையாரின் இளையமகள் ரம்யாவுடன் பத்தாம் வகுப்புவரை ஒன்றாகப் படித்தவள் அஞ்சலா. அஞ்சலாவின் அம்மாவும் உடையார் வீட்டுப் பின்புற மாட்டுக்கொட்டாயில் சாணியள்ளி வறட்டி ஆக்கும் வேலை செய்தவள். முப்பது வருடங்களாக வேலை செய்திருந்தாலும் அம்மாவால் எரோப்பிளேன் வீட்டிற்குள் செல்ல முடிந்ததில்லை. சமையலுக்கு, துடைப்பதற்கு, கழுவுவதற்கென்று ஐந்தாறு வேலைக்காரர்கள் அன்று இருந்தனர். நத்தம உடையார் மனைவி காமாச்சிஅம்மாவுக்கு நீரழிவு வந்து காலொன்றை எடுத்து விட்டிருந்தார்கள், அந்த சமயத்தில் ஏதேனும் அவசரத்திற்கு வீட்டிற்குள் இருந்து வெளியே வர முடியாதபோது, காமாச்சியம்மா அஞ்சலாவைத் தான் உள்ளே கூப்பிடுவாள். தன் காலனியில் இருக்கும் எல்லா வீடுகளையும் இந்த ஒரு வீட்டிற்குள் அடக்கிவிடும் அளவிற்குப் பெரியவீடா என்று வாய் பிளந்தாள். காலால் எட்டுவைத்தே வீட்டினையும் காலனியையும் அளந்து பார்க்கவேண்டுமென்று அடிக்கடி நினைத்துக் கொள்வாள். அவ்வூர் காலனியில் முதன்முதலாக ஏரோப்பிளேன் வீட்டிற்குள் சென்றவள் தான்தான் என்பது தனக்குக் கிடைத்த பட்டம் போலப் பெருமையாக நினைத்துக்கொள்வாள் அஞ்சலா.

பத்தாவதுக்கு மேல் படிக்க முடியாமல் இவள் வேலைக்காரியாகத் தங்கிவிட, உடையாரின் மகள்கள் மேற்படிப்புக்காக வெளியூர் சென்றுவிட்டார்கள். மாதமொருமுறை பெற்றவர்களைப் பார்த்துவிட்டுச் செல்வார்கள். அவர்கள் வந்து செல்லும் நாள்களெல்லாம் வீடு கூடுதலாக அழுக்கடையும். எல்லாப் பொருள்களையும் பரப்பிவிடுவார்கள். கொஞ்சம்கூட வீட்டின்மேல் அக்கறையில்லாம கிடக்கிறீங்களே என்று நத்தம உடையாரும் திட்டுவார், அதான் அஞ்சலா இருக்காளே, அவ பாத்துக்குவா என்று பானு அக்கா உரிமையுடன் பேசுவாள். அப்படிப் பேசும்போதெல்லாம் இந்த நம்பிக்கைகாகவே இன்னும் இன்னும் நன்றாக வேலை செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஊற்றெடுக்கும். விடுதியில் இருந்து எப்பொழுது வீட்டிற்கு வந்தாலும் அஞ்சலாவிற்கு நைட்டியும் வாங்கி வருவாள் பானு. அவள் கொடுத்த நைட்டிகளைத்தான் இப்போதுவரை அஞ்சலா உடுத்திக் கொண்டிருக்கிறாள். இப்பொழுது போட்டிருக்கும் இந்தக் கத்தரிப்பூ நைட்டி கூட அவள் இரண்டு தீபாவளிக்கு முன் வாங்கிக் கொடுத்ததுதான்.

பஞ்சம்மா குடத்து நீரை நடுவாக வைத்து மூடி, அதன்மேல் சொம்பை வைத்தாள். தாகத்தில் கூட்டம் குடத்தை சூழத் தொடங்கியது. வக்கீல் எழிலை நேர்கொண்டு பேச இன்னும் அஞ்சலாவிற்குத் துணிவு வரவில்லை. தன்மேல் படிந்திருக்கும் பழியை எதை வைத்து துடைப்பது என்ற எண்ணத்திலே ஆழ்ந்து கிடந்தாள்.

நத்தம உடையாருக்குப் பலவருடங்களாக உடல்நலமில்லை. அருகிருக்கும் நூலகத்திற்குச் சென்று வந்த நிகழ்வுகள் கூடக் குறைந்துவிட்டிருந்தது. எப்பொழுதும் டிவியில் செய்திகள்தாம் பார்ப்பார். பட்டிமன்றங்கள் மிகப் பிடிக்கும். தன் கையில் இருக்கும் போனில் எல்லாவகையான பட்டிமன்றங்களையும் ரசித்துப் பார்ப்பார். ரங்கசாமி உடையார் மட்டுமே அரிதாக எப்போதேனும் வந்து போவார். போகும் போதெல்லாம் தன் அகன்ற புரைக்கண்களால் ஏரோப்பிளேன் வீட்டினைத் தடவிக் கொடுத்துவிட்டுச் செல்வார். ஏரோப்பிளேன் வீட்டு வேலையாட்களும் படிப்படியாகத் திருமணம், பிள்ளைகள் தலையெடுப்பு எனப் பல காரணங்களால் நின்றுவிட்டனர். இன்னும் சிலர் உள்ளூரில் வேலை செய்வது இழுக்கு என்று கருதி, வெளியூர்களில் கூலிவேலைக்குச் சென்றுவிட்டனர். வேலைக்கு ஆள் கிடைப்பதே குதிரைக் கொம்பாக மாறிவிட்ட காலமிது. நம்பிக்கை வைத்து வடநாட்டு ஆட்களை வீட்டு வேலைக்கு யாரும் எடுப்பதில்லை.  

நத்தம உடையாரை முழுமையாக இவள்தான் கவனித்துக் கொள்கிறாள். பொழுது புலர்கையில் நைட்டியை மேலுயர்த்திக் கட்டி வேலையைத் தொடங்கினால் என்றால் அதனை இறக்க, பொழுது சாய்ந்து விடும்.

மிக வசதியான வீட்டில் திருமணம் முடித்து வெளிமாநிலம் சென்றுவிட்ட மகள்களும் உடையாருக்கு மாதம் ஒருமுறையோ, இருமுறையோ போன் செய்வார்கள், இவளிடமும் பேசுவார்கள். மறக்காமல் அப்பாவை நன்றாகக் கவனித்துக் கொள்ளச் சொல்வார்கள். வீட்டுவேலை செய்வதற்கு இன்றுவரை முறையான சம்பளம் என்று ஏதுமில்லை. ‘உன் கல்யாணத்துக்கு ஒருபவுன் செயின் போடுறேன் அஞ்சலா’ என்று பானுஅக்கா பேசும்போது அன்பு கொப்பளிப்பதாய் உணர்வாள்.  அஞ்சலாவின் திருமணத்திற்குக் கொத்தாக ஏதாவது செய்வார்களெனத் தோழிமார்கள் அவளிடம் ஆசை வளர்ப்பார்கள். உடையார் வீட்டினர் அப்படி ஒன்றும் நம்மைக் கைவிட்டு விடமாட்டார்கள் என்ற எண்ணம் அஞ்சாலாவுக்கும் உறுதியாக இருந்தது.

அஞ்சலாவின் அண்ணனின் கால் ஒன்று ஒடிந்து நடக்க முடியாமல் செயலிழந்த நிலையில் கிடக்கிறான். இவளுக்கு வயது முப்பதை எட்டிக் கொண்டிருந்தது. இவளின் திருமணம் பற்றிப் பேச யாருமில்லை. பானு மட்டும்தான் அடிக்கடி திருமணம் பற்றி விசாரிப்பாள். அப்பொழுது மட்டும் ஏக்கம் கண்களை மறைக்கும். தன்னைக் காதலிப்பதாய்ச் சொல்லி சிலநாள்கள் உறவுகொண்ட குட்டியானை ரவி, அம்மா அப்பா சகிதம் பெண்பார்க்க வந்த மூன்றாம் நாளில் சாலை விபத்தொன்றில் இறந்துவிட இராசி இல்லாதவளானாள். கல்யாணம் நடக்கனும்னு விதி இருந்தா, நடக்காமலா இருக்கப்போவுது என்று தனக்குத்தானே சமாதனம் செய்து கொள்வாள். திருமண ஏக்கங்களையும் வேலை செய்தே அழிப்பாள்.

பூட்டி, பாட்டி, அம்மா, இவள் என நான்கு தலைமுறைகளாக வேலை பார்த்த வீடு, அஞ்சலாவிற்கு நேற்றுவரை அடைக்கலமாக இருந்த வீடு, இந்த ஏரோப்பிளேன்வீடு. ஆனால் இனி என்ன ஆகப்போகிறதோ என்ற கவலையில் அஞ்சலா முக்காடினைச் சரிசெய்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

ஏரோப்பிளேன் வீடு சென்றதும் முதல் வேலை மலமூத்திர நாற்றமெடுக்கும் உடையாரின் படுக்கை விரிப்புகளையும், அவர் அணிந்திருக்கும் வேட்டி துண்டுகளையும் சர்ப் போட்டு, ஊறவைத்து, லைசால் போட்டு வீட்டை முழுகித் துடைப்பாள். அதற்குள் கோலை ஊன்றியபடி காலைக் கடன்களை முடித்துவிட்டு, சோபாவில் ஆற அமர்ந்து டிவி பார்க்கத் தொடங்கி விடுவார் உடையார். பக்கத்து வீட்டுப் பரிமளம் அக்கா பிளாஸ்கில் தேநீரும், சூட்டு ஏனத்தில் சிற்றுண்டியும் கொடுத்து விட்டுப்போவார்.

காமாட்சியம்மா இருந்தவரை அஞ்சலாவிற்கு உடையாரோடு அதிகம் தொடர்பில்லாமல் இருந்தது. அந்தம்மா இறந்ததும் அவரோடு அடிக்கடி புழங்க வேண்டியிருந்தது. அவர் மகள்மார்கள் வெளியேறிய பிறகு, அவரோடு மட்டுமே மல்லுக்கட்ட வேண்டியிருந்தது. நாள்தோறும் கிட்டத்தட்ட வார்த்தைப்போர்தான். கொஞ்சம்கூடப் புரிந்து கொள்ளாமல் நசநச என்று கத்தியபடியே இருப்பார். பொருளை வைத்த இடம் மறந்துவிட்டு வேறு இடத்தில் தேடிக் கொண்டிருப்பார். அதற்குள் அதனைக் காணோம் நீதான் திருடினயா’ வெனத் தையத்தக்கா குதிப்பார். அதைத்தேடி எடுத்துக் கொடுத்ததும் பதிலேதும் சொல்லாமல் அதைப்பிடிங்கிக் கொண்டு முறைத்தபடி சென்றுவிடுவார். சில நேரங்களில் ஏரோப்பிளேன் வீட்டுப் பக்கமே செல்லக்கூடாது என்று வைராக்கியம் பிடித்து நின்றாலும், ஆள் அனுப்பி வரவழைத்து விடுவார் உடையார்.  அப்போதும் வீட்டுல தூரமா இருக்கியா ஏன் வரல’ என்று ஏசுவார்.

முன்பொருமுறை உடையார் அஞ்சலாவைக் கெட்ட வார்த்தைகளில் ஏசுவதைக் கேட்ட, அவள் அண்ணன் கார்மேகம், குடித்துவிட்டு உடையாரை அடிக்கப் போவதாக அலம்பல் செய்து கொண்டிருந்தான். அப்படி ஏதாவது செய்தால் உணவில் விசம் வைத்துக் கொன்று விடுவேனென அவனை மிரட்டி வைத்திருந்தாள்.

ஆத்திரம் குறையாத நாள்களிலெல்லாம் அவள் அண்ணன், ஊரின் வடக்குப்புறமூலையில் இருக்கும் உடையாரின் தென்னத்தோப்பில் இரவில் இளநீர் திருடி மதுவில் கலந்து குடிப்பான். உடையார் தோப்பில் அமர்ந்து குடிப்பது, ஒருவகையில், உடையாரை இழிவுபடுத்துவது போல இருந்தது அவனுக்கு. வெறியோடு நிலத்தைக் குத்திக்குத்தி குடிப்பான். தன் சொந்தத்தோப்பு போலத் தன்நண்பர்களையும் அழைத்துச்சென்று மதுகுடிக்கும் இடம்போல அந்தத்தோப்பைப் பயன்படுத்தினான். இச்செய்தி நத்தம உடையார் காதுகளுக்குச் செல்ல, அவர் காவல்நிலையத்தில் ரங்கசாமிஉடையார் மூலம் புகார் கொடுத்துவிட்டார். அஞ்சலாவையும் அசிங்கமாகத் திட்டித் தீர்த்தார்.  கார்மேகம் தோப்பில் இளநீர்திருடிய ஒருநாளில் காவல்துறை அவனைப் பிடிக்கப் பாய்ந்தது. மரத்தில் இருந்து விழுந்தவனின் இடக்கால் நடமாடமுடியாமல் முறிந்துவிட்டன.

எவ்வளவோ கெஞ்சியும், பானுஅக்கா பரிந்துரை செய்தும் புகாரைத் திரும்பப்பெற உடையார் மறுத்துவிட்டார். மாவுக்கட்டுக்காலோடு வீல்சேரில் ஜெயிலுக்கு அனுப்பப்பட்டான். திரும்பிவரும்போது அந்தக்கால் இல்லாமலேயே வந்தான். இந்த வக்கீல் எழில் மட்டும் இல்லாவிட்டால் இவனை இன்று உயிரோடு பார்த்திருக்க முடியாது. ஜெயிலில் அழுகிப்போன கால்களுடன் உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருந்த அஞ்சலாவின் அண்ணனை, முக்கிய அதிகாரிகளுடன் பேசி, உரிய மருத்துவ சிகிச்சை கிடைக்கச் செய்து உயிரோடு மீட்டார். அண்ணன் செய்த திருட்டுக்குப் பிறகும் நத்தம உடையார் தன்னை ஏரோப்பிளேன் வீட்டில் தொடர்ந்து வேலைசெய்ய அனுமதித்ததே கோடி புண்ணியம் என்று நினைத்துக்கொண்டாள். அஞ்சலா முன்னிலும் விஸ்வாசத்தோடு வேலை செய்தாள்.

இன்று நடக்கும் பஞ்சாயத்திற்குத் தானும் வருவேன் என்று கட்டை ஊன்றி அடம்பிடித்து வந்த அஞ்சலாவின் அண்ணனை எழில்தான் வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டார். பணமில்லாத ஏழை எளிய மக்களுக்கு இலவசமாக வாதாடி நீதி பெற்றுத்தரும் இந்த நல்ல மனிதர் வக்கீல் எழிலின் பேச்சை மீறி இப்படிச் செயல்பட்டு அவருக்கு மனச்சங்கடத்தை ஏற்படுத்திவிட்டோமேயென அஞ்சலா வருந்தினாள்.

வெய்யில் உச்சம் ஏறி, எறும்புகள் கூட நடமாட்டத்தை நிறுத்தியிருந்தது. பஞ்சாயத்திற்கு ரங்கசாமிஉடையார் வந்து விட்டாரா எனப் பார்த்து வர விளையாடிக் கொண்டிருந்த சிட்டுவை மீண்டும் ஆலமரச்சாவடிக்கு அனுப்பிவைத்தார் எழில்.

தன்னால்தானே இன்று இவ்வளவு பெரிய பஞ்சாயத்து என்பது அஞ்சலாவிற்கு எண்ணிப்பார்க்க எண்ணிப்பார்க்கக் கூசியது. திருமணத்திற்குச் சேர்த்து வைத்திருந்த ஆயிரம்ரூபாய் பட்டுப்புடவையில் தொங்கிவிடலாமா என்றுகூட நேற்று நினைத்திருந்தாள். உடலில் இருக்கும் காயங்களை விட மனக்காயம் அவளுக்கு உறுத்தி வலித்தது. தன்னை நல்லவளாக நிறுவிய பிறகு சாகலாமென்று தற்கொலை எண்ணத்தைத் தள்ளி வைத்தாள்.

நத்தம உடையார் இப்படிச் செய்வாரென்று கனவிலும் யாரும் எதிர்பார்த்திருக்க முடியாது. ஏன் இப்படிச் செய்தார் என்று அஞ்சலாவுக்கும் விளங்கவேயில்லை.

பேச்சுமூச்சு நடமாட்டமில்லாமல் இறந்து போவதற்குச் சிலநாள்கள் முன்பு கூட ,உடையார் எங்கே எழுந்து வந்து நம்மைத் திட்டிவிடுவாரோ என்று பயந்துபயந்துதான் அவருக்கு மல மூத்திரம் கழுவித் தூய்மை செய்தாள் அஞ்சலா. சாகும்போதும் உடையார் தன்னை முறைத்துக் கொண்டே சாவது போலத்தான் அவளுக்குத் தோன்றியது. பின்பு உடையார் ஏன் இப்படிச் செய்தார்? என்பதே புரியாத கேள்வியாய் சுழன்றடித்தது.

உடையார் இறந்தபிறகு, இனி இவ்வீட்டில் என்ன வேலை, சோற்றுப்பாட்டுக்கு வழி ஏது, கூலிவேலைக்குத் தான் செல்ல வேண்டுமா, யாரில்லாவிட்டாலும் வீட்டைப் பானுஅக்கா தன்னைத்தான் பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்வாளென்று தானே எதிர்பார்த்திருந்தாள். மகள்கள் இருவரும் குத்துக்கல்போல இருக்க, உடையார் இப்படிச் செய்வதற்கான காரியத்தை அவளால் விளங்கிக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

ஏரோப்பிளேன் என்று சிறப்புப்பெயரால் அழைக்கப்படும் இந்தப் பெரியவீட்டை – அஞ்சலாவிற்கும், ஊரின் வடக்குப்புறமூலையில் இருக்கும் நாலுஏக்கர் தென்னந்தோப்பை அஞ்சலாவின் அண்ணன் கார்மேகத்திற்கும் உயில் எழுதிவைத்து செத்திருந்தார் நத்தம உடையார். மற்ற நகை உள்பட அசையும் சொத்துகளை இரண்டு மகள்களுக்கும் சமமாகப் பிரித்து எழுதி வைத்திருந்தார்.

உயில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் அஞ்சலா கிணற்றுமேட்டில் பாத்திரம் கழுவிக் கொண்டிருந்தாள். பானுஅக்கா அவளின் முடியைப்பிடித்து இழுத்து, நைட்டி கிழிய ரத்தம் வர அடித்து, கெட்டவார்த்தையில் ஏசி, வீட்டைவிட்டு, தெருவைவிட்டு வெளியே தள்ளினாள். என்ன நடக்கிறதென்றே தெரியாமல் கண்ணீர்விட்டபடி அஞ்சலா வீட்டிற்கு வந்து கதறி அழுதாள்.

கிழவனை என்னத்த செய்து மயக்கினாள் என்பதுதான் சிலநாள்கள் தலைப்புச்செய்தியாக ஊருக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ‘ஆயிரம் ரெண்டாயிரம் இரக்கப்பட்டுக் கொடுக்கலாம், காலம் முழுக்க வேலை பார்த்திருக்கா, மல மூத்திரம் கழுவியிருக்கா, ஏன் ஒரு தங்கச்சங்கிலி கூட எடுத்துப் போட்டிருக்கலாம் ,தப்பில்ல, ஏன் வீட்டையே எழுதிக் கொடுத்தாரு? என்று விசாரணைகள் எங்கும் உலவின. ஊம்பிப் புழைக்கிறதுன்னா இதுதான் போல என்று பொருமினர் பலர். ‘மயிரக்குடுப்பாங்க வீட்ட(பறத்)தேவடியாளுக்கு’ ‘எந்தச்சாதி, எந்தச் சாதித் தெருவுல வந்து வாழலான்னு பாக்குறது’ என்று பேச்சுகள் மிகச் சாதாரணமாகக் கேட்டது.   அடிப்பட்ட இடத்திற்கு மருந்துபோடக் கூட வெளியே வர முடியாமல் அஞ்சலா முடங்கிக்கிடந்தாள்.

நத்தம உடையாரின் உயிலைப் பிரித்துப் படித்தநாளில் இருந்து இந்த நொடி வரை ஏரோப்பிளேன் வீட்டிற்குள் அஞ்சலாவால் செல்ல முடியவில்லை. பரபரவென்று வேலைசெய்தவளால் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. சுவரைப்பிரிந்த பல்லியைப்போல வீட்டைப் பிரிந்து உழன்றாள்.

செய்தி எப்படியோ வக்கீல் எழிலின் காதுகளுக்குச் சென்றது. உயிலின் நம்பகத்தன்மையைச் சோதித்து வழக்குத்தொடுக்கலாம் என்றார்.  அஞ்சலாவை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார். உரியமுறையில் உடையார்வீட்டில் பேசப்போன வக்கீல் எழிலின் மீதும் சாதிய வசைகள் தெறிக்கப்பட்டன. வழக்குபோட்டால் தலைபோய்விடுமென்ற மறைமுக மிரட்டல் பதிலாய் வந்தது.

என்ன நடந்தாலும் அஞ்சலாவைச் சம்மதிக்கவைத்து வழக்குதொடுப்பதில் உறுதிகாட்டினார் எழில். செய்தி மனிதஉரிமைக்குழு வரை கசிய, அடக்கி வாசிக்கலாயினர் உடையார் வீட்டினர். நத்தம உடையாரின் குற்றஉணர்வே அஞ்சலாவிற்கும் அவள் அண்ணனுக்கும் சொத்து எழுதிவைக்கக் காரணம் என்பதைத் தெள்ளத்தெளிவாக உணர்ந்திருந்தார் எழில். கோர்ட்டில் இதை நிறுவுவது மிக எளிது என்பது எழிலுக்கும், உடையார் வீட்டு வக்கீல் சுந்தரழகனுக்கும் நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது.

சுந்தரழகனும் பானுவும் நீதிமன்றம் செல்லாமல் ஊர்ப்பஞ்சாயத்து மூலம் தீர்த்துக்கொள்ளலாம் என்று பலவழியாகத் தூது விட்டார்கள். முடியாது என்று ஒற்றைச்சொல்லில் மறுத்துவிட்டார் எழில்.

பக்கத்து வீட்டுப் பரிமளம்அக்கா மூலம் அஞ்சலாவுக்குத் தொடர்ந்து தூது அனுப்பி உள்ளூர் பஞ்சாயத்துக்குச் சம்மதம் வாங்கினாள் ரம்யா. இதனால்தான் இன்று பஞ்சாயத்து கூட்டப்பட்டு, ஒப்புக்குக் காவல் துறையினரையும் வரவழைத்து நிறுத்தியிருக்கின்றனர்.

ஏன் இந்த அஞ்சலா பஞ்சாயத்திற்கு ஒத்துக்கொண்டாளென அவள்மீது கோவமாக இருந்தார் எழில். உச்சநீதிமன்றமே நம்பகத்தன்மை இழந்து வருகிற இந்தக்காலத்தில், ஆண்டைசாதிப் பஞ்சாயத்துகளில் நேர்மையை எதிர்பார்க்க முடியுமா என்ற யதார்த்த விரக்தியில் இருந்தார் எழில்.

எழில், முன்பே அஞ்சலாவிடம் பேசிப் பேசித் தோற்றுப் போயிருந்தார். உழுகிறவர்க்கே நிலம் சொந்தமென்றால், வீட்டைத் தாய்போலப் பார்த்துக் கொண்டவளுக்கு வீடு சொந்தமில்லாமல் ஆகிவிடுமா என்ன, முன்மாதிரிகளாய் சமூகத்தில் எடுக்கப்படும் முடிவுகள் மீது கல்லெறிகள் கட்டாயம் விழத்தான் செய்யுமென்று எடுத்துக் கூறியும் அஞ்சலா மறுத்துவிட்டாள். வீடு தனக்குச் சொந்தமென்பதை அஞ்சலாவால் கிஞ்சித்தும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. சோற்றில் சாணத்தைக் கலந்ததைப்போல ஒவ்வாமையாக உணர்வதாய் எழிலிடம் சொல்லியிருந்தாள்.

எழில் பஞ்சாயத்திற்கே வரக்கூடாதென்று தான் கருதியிருந்தார். கடேசி வாய்ப்பாக ஏதேனும் அற்புதம் நடந்துவிடாதா என்ற ஏக்கத்திலும், எளியமகள் மேலும் ஏமாற்றப்பட்டு விடக்கூடாதென்று அக்கறையிலும் வேறுவழியில்லாமல் பஞ்சாயத்துப் பொறுப்புகளை ஏற்றுக் கொண்டார்.

சிட்டு ஓடிவந்து ரங்கசாமி உடையார் ஆலமரச்சாவடிக்குப் பெரிய கறுப்புக் கண்ணாடி அணிந்து வந்திருப்பதாகக் கூறினான். வேர்வையைத் துடைத்தபடி எல்லாரும் எழுந்தனர்.

போலிஸார் தூரத்தில் செவன்அப் குளிர்நீர் குடித்துக் கொண்டிருக்க, பஞ்சாயத்து நடந்து கொண்டிருந்தது.

‘நத்தம உடையார் வச்சிருந்தார்னே கூட எடுத்துக்கலாம்பா, அதுக்காகக் கோடி ரூவாக்கு மேல மதிப்புள்ள பரம்பரவீட்டக் கொடுத்திர முடியுமா’என்றார் பஞ்சாயத்தில் ஒருவர். சொத்து அவரோடதில்ல, பரம்பரச் சொத்து, எழுதி வைக்கிற அதிகாரம் நத்தம உடையார்க்கே இல்ல, அதனால உயில் செல்லாதென்றார் இன்னொருவர். தனக்கு அதிகாரமில்லன்னு தெரிஞ்சும் எழுதியிருக்கிறதால – அந்தப்பறச்சி தான் உடையார மயக்கி எழுதி வாங்கி–என்று இன்னொருவர் கூறிக் கொண்டிருந்தபோது பாதியில் கத்தியபடியே எழுந்தாள் அஞ்சலா.

‘ஒரு நிமிசங்கய்யா, பெரியவுக பேசும்போது நடுவுல பேசுறதுக்கு என்னப் பொறுக்கனும். மனசுல இருக்குறத சொல்லிப் போறேன் சாமி’.

எல்லோரும் அவள் சொல்லப்போவதை ஆவலாய்க் கண்ணுற்றார்கள்.

‘அந்த வீட்டு அரசன்மார் சந்தன ஊஞ்சல்ல நான் ஆடுறதா இந்தப்பாவி அடிக்கடி கனவு கண்டிருக்கேன்., உண்மைதான் மறைக்கல சாமி, ஆனா அப்படிப்பட்ட கனவு வர்றது கூட எவ்வளவு பெரிய தப்புன்னு, அந்த கனவு வந்த ஒவ்வொரு நாள்லயும் எனக்கு நானே சூடு வச்சுக்குவேன், பாருங்க சாமி, பாருங்க சாமி’ என்று தன் உடைகளைக் கழற்றி சூட்டுத்தழும்புகளைக் காட்டினாள்.முலைக்கும் முதுக்குக்கும் இடையேயான கருத்தக் குறுக்குப்பகுதியில் எண்ணிக்கையில்லாக் காய்ந்து போன தழும்புகள் ஒழுங்கில்லாமல் கிடந்தன. கூட்டத்தினர் அனைவர் முன்பும் வீறாப்புடன் தழும்புகளைக் காட்டினாள். மெல்ல உடைகளை மீண்டும் அணிந்துகொண்டு ஓரமாகச் சென்று நின்றாள். ஒரு பெரிய அழுத்தத்தில் இருந்து விடுபட்டது போல அவள் கண்கள் ஒளியேறி நின்றது.

வேறொரு வழக்கு தொடர்பாகச் சிலமாதங்கள் கழித்து சாத்தனூர் காலனிக்கு வந்த எழில், அஞ்சலா பற்றி விசாரித்தார். ‘திருச்சி பைபாஸ் ரோட்டு பாலம் கட்டுற இடத்துல கூலிவேல செய்றா’ – என்ற பதில் வந்தது. கூடவே – ‘எங்க பாலம் கட்டி முடிச்சோடனே, பாலத்த எழுதி வாங்கிருவாளோன்னு அந்தக் காண்ட்டிராக்டர் பயந்து நடுங்கிக் கிடக்காரு – என்று பகடியாகச் சிரித்தனர். எழிலால் சிரிக்க முடியவில்லை. மனம் கனத்துப் போனார். இந்த அறியாமைப் பகடிச்சிரிப்பொலியில் பல நூற்றாண்டுகளின் ஆண்டைத் திமிர் மணம் ஊடுருவியிருப்பதை எழில் உணர்ந்திருந்தார்.

இன்று வரை அந்த ஏரோப்பிளேன் வீடு எந்தவொரு ஆள்களின் புழக்கமில்லாமல் ஒளியிழந்து கிடக்கிறது.

***

பாக்கியராஜ் கோதை – ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரைச் சேர்ந்த இவர் தற்பொழுது சென்னையில் திரை துறையில் பணியாற்றி வருகிறார்.

வ.கீரா

அம்மணி அத்தையை மருத்துவமனையில் சேர்த்திருக்கும் தகவல் வந்தது. சட்டென மாமாவின் நினைப்பு தான் வந்தது. அவரின் நிலையென்ன என மனம் பதட்டமாக இருந்தது. இதற்காகவே அவசரமாக ஊருக்குக் கிளம்பினேன்.

அப்பா அடிக்கடி சொல்லுவார் ”வாழ்ந்தா எங்கக்கா மாதிரி வாழணும்”என..

அப்பாவுக்கு வேலை இருக்கோ இல்லையோ படர்ந்து கிடக்கும் பனியில் உதயமாகும் சூரியனின் மஞ்சள் கதிர்கள் சோம்பல் முறிக்கும் தருணத்திற்குள் நசநசத்திருக்கும் புற்களில் கால்கள் பட்டுவிட வேண்டும் அவருக்கு. அதற்கு முன்னதாக வயலுக்கு செல்லும் வழியில் இருக்கும் அம்மணி அத்தை வீட்டில்  ஒரு டீ. அந்த அதிகாலையிலும் அம்மணி அத்தை மாமாவை  தேர்முட்டி சேகர் கடைக்கு அனுப்பி லோட்டாவுல டீ வாங்கி வரவைத்திருக்கும். இது தினமும் மாறாத விசயம். ஊருக்கு தவில் கோவிந்தனாக இருந்த மாமா எங்களுக்கெல்லாம் பூச்சாண்டியாகத் தெரிவார். எங்கே கண்டாலும் ஆளை பிடித்து, கால் கவட்டையில் எங்களைப் பிணைத்துக் கொண்டு வேட்டியில் சொருவி வைத்திருக்கும் மூக்கு பொடி டப்பாவை எடுத்து மூக்கில் வைத்து விடுவது அவரது வழக்கம். அதனால் எங்களுக்கு அவர் பூச்சாண்டி. அவர் தெருவில் வந்தால் ஓடி ஒளிந்து கொள்வோம்.

அம்மணி அத்தையை 70 வயது வரைக்கும் நோயின்றி வைத்திருந்தது அவர் வாங்கி வரும் அந்த டீ என்றே சொல்லலாம். ஒரு நாளைக்கு குறைந்தது பத்து டீயாவது வேண்டும்.

அம்மணி அத்தை மோளக்கார மாமாவை மணம் முடித்தது 14 வயதில். அப்பொழுது மாமாவுக்கு 19 வயது. மோளக்கார மாமா பிறந்து வளர்ந்தது எல்லாம் குரும்பலூர். செட்டிக்குளத்திலிருந்து வாக்கப்பட்டு மாமா வீட்டில் கால்வைத்த பொழுது அந்த குடும்பமே ஒரு ஆலமரம் போலிருந்தது. அப்பா அம்மா இல்லாத அந்த குடும்பத்திற்கு மாமாதான் மூத்தவர். அவருக்கு கீழ் மூன்று தம்பிகள் இரண்டு தங்கைகள். அந்தப் பகுதியில் மாமா தவில் வித்துவானாக பேமசாக இருந்தார். அந்த வயதில் தோளில் இடவலமாக தவிலை தூக்கி மாட்டினாரென்றால் ஊரே கதி கலங்கும். நாயனக்காரர்கள் தான் நிகழ்ச்சிகளுக்கு முதன்மையானவர்கள் என்றாலும் நாயனக்காரரால் அவரது அடிக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் தடுமாறும் நிகழ்வுண்டு. கல்யாணமோ, கோயில் திருவிழாவோ எதுவென்றாலும் கோவிந்தன் மேளத்த அழைச்சிட்டு வரணும் என வெத்தலை வைத்து கச்சேரிக்கு அழைப்பவர்கள் கட்டளையிடுமளவுக்கு அவரின் கைகள் மேளத்தில் பேசும். அவர் அடிக்கும் பொழுது பொண்ணு வீட்டு பெரிசுகளோ, மாப்பிள்ளை வீட்டு பெரிசுகளோ காசு கட்டி தனியாக அடிக்கச் சொல்வார்கள். அவர் அடிக்கும் பொழுது மேளமே கிழிந்து விடுமோ என்பதாக இருக்கும். அவர் கையை ஒரே பக்கமாக கொண்டு வந்து சிறு வளையப் பக்கத்தில் குச்சியைவைத்து ”ட்ர்ரா..ட்ர்ரா “ என இழுக்கும் பொழுது காது சவ்வுகள் கிர்ரென இருக்கும். கோவிந்தனுக்கு தவில் விட்டால் வீடுதான்.

வீட்டில் இருந்த சில்வண்டுகளோடு சில்வண்டாக குடியேறி, கோவிந்தனைப் புரிந்து கொண்டு அந்த வயதில் குடும்பத்தை தாங்கியது அம்மணி அத்தைதான்.

பொதுவா மேளக்காரர்களுக்கு கச்சேரி முடிந்ததும் சாராயம் வேண்டும். கோவிந்தனை அந்தப் பக்கம் தலைவைத்து படுக்க விடவில்லை. கொளுந்தன், கொழுந்தி என அனைவரையும் தன் பிள்ளையாக நினைத்து எல்லோருக்கும் திருமணம் முடித்து வைத்தது அம்மணியின் சாமர்த்தியம் தான். தொட்டாலே சிவந்துவிடும் உடல் அம்மணிக்கு. அந்தக்கால பத்மினி. சுருள் கேசம். பெரிய மூக்குத்தியில் முகம் முழுக்க மஞ்சள் பூசி அம்மனாட்டம் இருக்கும் அம்மணி அத்தை.

சிட்டுக்குருவி தலையில் பனங்காயாகத் தாங்கி, கோவிந்தனின் குடும்பத்தை தன் குடும்பமாக பாவித்து பார்த்து பார்த்து செய்து வைத்தும் கொளுந்தன்கள் பாகப்பிரிவினை கேட்பதை காது வழிச்செய்தியாக வந்த கணத்தில் சட்டென முடிவெடுத்தது அம்மணி அத்தைதான்.

தவில் தவிர ஏதுமறியா கோவிந்தனை கல்யாணமாகி ஒன்பது ஆண்டுகளில் ஐந்து பிள்ளைகளோடு பிறந்த ஊருக்கு அழைத்து வந்தது அம்மணி அத்தை. பிறந்த ஊருக்கு கட்டினவனோடு வருவது அவ்வளவு எளிதல்ல. வாழத்தெரியாம வந்ததாகவோ, வீட்டோட மாப்பிள்ளை என்பதாகவோ ஊர் ஏசும் எனத் தெரிந்து தன் பிறந்த வீட்டில் இருக்காமல் உடனடியாக ஒரு வீட்டைப் பார்த்து குடியேறி விட்டாள்.

குரும்பலூர் கோவிந்தனுக்கு தவிலில் இருந்த புகழ், வந்த இடத்திலும் நிலைக்க, ஒரு பிடிப்பான வாழ்க்கை அமைந்தது.

அத்தையின் சாமர்த்தியத்தில் கோவிந்தன் ஒரு குழந்தையாக அவளுக்குள் சுருண்டு கிடந்தார். பதினாறும் பெற்று பெருவாழ்வு என்பது போல பதினாறு பெற்றாள் அத்தை. அதில் ஆறு விட்டுப்போனது போக நோய்க்கு பத்து உருப்படிகள் அத்தையின் மக்கள்.

சளைக்காத உழைப்பு. மாமா தவில்ன்னா, அத்தை காடுகளுக்கு வேலைக்கு போவது. களைவெட்ட, வெங்காயம் வைக்க, தக்காளி பொறுக்க, மிளகாய் பொறுக்க என அனைத்து வேலைகளுக்கும் போவாள் அத்தை. வீட்டில் நீராகாரம் குடித்து விட்டு போனால் திரும்பி வந்து இரவுச் சமையலுக்கு வேலை தொடங்கவே சரியாக இருக்கும். உருப்படிகள் அத்தனை.

அத்தை இடையில் எங்கும் சாப்பிட மாட்டாள். பெரும்பாலான நேரங்களில் வயிற்றைக் கட்டி வைத்திருப்பாள். நாள் முழுதும் உழைத்தாலும் வீட்டில் வந்துதான் சாப்பாடு.

”டீயக் குடிச்சே வயிறு வளர்த்தாயா மகராசி “

ஊர் பேச வாழ்ந்தாள்.

கோயிலில் காலை பதினோரு மணி பூசைக்கு ”த தி தொம் நம் ஜம்”என ஏகாம்பரேசுவருக்கு இசையைத் தெளித்து விட்டு, தூக்குவாளியில் டீயை பிடித்துக் கொண்டு ஊரைத்தாண்டி இரண்டு கல், மூன்று கல் தொலைவுகளுக்கு அப்பால் இருக்கும் காடுகளுக்கு மாமா வேகமாக வெயிலைக் கிழித்துக் கொண்டு நடந்து வருவார். இந்த நடை என்பது அம்மணி சாகும் வரையிலும் தொடர்ந்தது.

”அம்மணி”..

இந்த ஒற்றை குரலுக்காக காத்திருக்கும் அத்தை கோவிந்தன் கொண்டு வரும் பச்சைத் தண்ணியான டீயை  தேனாமிர்தம் போலப் பருகுவாள். அவளும் குடித்து, அவரும் குடிப்பதைப் பார்ப்பதே அவ்வளவு அழகு.

”அப்படி என்னதான் இந்த ஆறுன கழனித்தண்ணியில  இருக்குதோ”

புல் பிடுங்கும் பெண்கள் கேட்கும் பொழுது சிரித்துக் கொண்டே,

”அத்தான்…அவ கேக்குறாளே..சொல்லுங்க..”

எதுவும் சொல்லமாட்டார்கள். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துச் சிரித்துக் கொள்வதைத் தவிர. அத்தை எப்பவும் மாமாவ அத்தான்னுதான் கூப்பிடும். இது எங்க பக்கம் இல்லாத வழக்கம்.

இளங்குட்டிகள் பலருக்கும் இந்த கிழவன் கிழவி மாதிரிதான் நமக்கும் வாழ்க்கை அமையணும்னு நினைக்கிற அளவுக்கு அவங்க அப்படி இருந்தாங்க.

மாமா கச்சேரி போகும் நாட்களில் அந்த டீயும் கிடையாது. மாமா எந்த ஊருக்குப் போனாலும் வேலை முடிந்ததும் பஸ் ஏறி விடுவார். எத்தனை மணியானாலும் கிளம்பி வந்து அவர் கொடுக்கும் அந்த ஒரு தம்ளர் டீ தான் அம்மணியத்தையின் பகல் உணவே.. தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டே இருப்பார்கள். குசுகுசுவென அவர்கள் அப்படி என்னதான் பேசிக்கொள்கிறார்கள், அப்படியென்ன பேசுவதற்கு பதினாறு பெற்றும் இருக்கிறது என்றெல்லாம் தெரியாது. அப்படி பேச்சு..பேச்சு.

வேலை தெரியாமல் இருக்க பேச்சுக் கொடுக்க முனையும் இளந்தாரிகளுக்கு ஒரே கெட்ட கதைகளாக சொல்வாள் அத்தை. ஆண்கள் இருக்கிறதை பற்றி கவலையே படமாட்டார். இளவயது பெண்கள் காதில் விழாதது போல அவர்கள் பேசும் ”அந்தக்” கதைகளைக் கேட்டு தலை கவிழ்ந்து சிரிப்பார்கள்.

அத்தை போகாத காடில்லை. தடம் பதிக்காத மண்ணில்லை.

வேலை முடிந்த பிறகு மாமனும் அத்தையும் விவசாயத்திற்கு பயன்படாத கீரைகளைப் பிடுங்குவார்கள். சமைக்க, அடுப்பெரிக்க காய்ந்த விறகுகளைப் பொறுக்கி தலையில் கட்டிக்கொண்டு பொடி நடையாக வெயில் வீசும் குளிரில் வீடு வந்து சேர்வார்கள்.

குழந்தைகள் வளர வளர அவர்களுக்கானதையும் பார்த்துச் செய்ய வேண்டும் என்கிற தேடல் என ஓடிக்கொண்டிருந்த வாழ்க்கையில் அத்தைக்கும் மாமாவுக்கும் ஒருமுறை கூட மனத்தாங்கலோ, சண்டையோ கூட வந்ததில்லை என்பது ஊருக்கே அதிசயமான ஒன்று.

ஒருமுறை கோவிந்தன் திருப்பட்டூர் கச்சேரி முடிந்ததும் உடனிருந்தவர்கள் ஊத்தி விட்டு அழைத்துவர, அம்மணி அத்தை எதுவுமே சொல்லவில்லை.

அடுத்தநாள் அப்பாவிடம் சொல்லி சாராயம் வாங்கி வீட்டில் வைத்து விட்டது. ”ருசி பாத்த மூள விடாது. வேலைய முடிச்சிட்டு வீட்டுக்கே வந்துரு.” என தானே ஊற்றிக் கொடுத்து பேசிக்கொண்டிருந்த அத்தை நாளடைவில் தானும் குடிக்கத் தொடங்கி விட்டது.

புருசனும் பொண்டாட்டியும் அனைத்து வேலையையும் முடித்து விட்டு எல்லோரையும் தூங்க வைத்த பிறகு ரசித்து குடிப்பார்கள்.

பிள்ளைகளும் தெளிவானவர்களாக இல்லை. கட்டிக் கொடுத்த பெண்களும் பாதிநாள் இந்த வீட்டில் கிடப்பதும், கல்யாணம் பண்ணின தனது மகன்களும் உருப்படியில்லாமல் இருப்பதும் புரிந்தாலும் எங்க காலம் முடியற வரைக்கும் உங்கள பாத்துக்குவோம் என அத்தையும் மாமனும் ஓயாமல் உழைத்தார்கள். கோவிந்தனிலிருந்து அம்மணி புருசனாக அவரது பெயர் தடம் பதிக்கப்பட்டிருந்தது.

யாராலும் பிரிக்க முடியாத அவர்களின் பேரன்பை யாராலும் விளங்கிக்கொள்ள முடியாத அந்தக் காதலை ஊரே கொண்டாடியது. இரண்டு பேரில் யார் முன்ன செத்தாலும் உடனே அடுத்த உசிரும் போயிடும் என ஊரே நம்பிக் கொண்டிருந்தது.

இந்த தள்ளாத வயதிலும் காடுகாடாகத் தேடி டீ கொண்டு கொடுத்தபடி தான் இருந்தார் மாமா. இப்பொழுதும் கச்சேரிக்கு கூடத் தொணைக்கானவராக ஓடிக் கொண்டுதானிருந்தார். கோயிலுக்கு ஒத்தைக் கொட்டுக்கு போய் கொண்டுதானிருந்தார். மருமகள்கள் மகள்களாக வாய்த்திருந்தார்கள்.

மருத்துவமனையில் ஊரே திரண்டிருந்தது. என் கண்கள் மாமாவைத் தேடியது. ஓர் ஓரமாக அமர்ந்து மூக்குப்பொடி போட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவரது முகத்தில் எந்த சலனமும் இல்லை. அத்தை இறந்து விட்டதாக மருத்துவர் சொன்னதும் எல்லோருக்கும் பதட்டம் அதிகமிருந்தது. அவரிடம் சொல்வதற்கு தயங்கி அப்பா ஒதுங்கிப் போனார். எல்லோரின் மனதையும் அறிந்திருந்தவரைப் போல எழுந்து வந்தார். கட்டிலில் கிடத்தப்பட்டிருந்த அம்மணி அத்தையைப் பார்த்தார். நரை பூத்த அந்த மஞ்சள் முகம் சுருக்கங்களால் ஓவியமாக உறைந்திருந்தது.

அவரின் கண்கள் நிலைகுத்தியிருந்தது. எல்லோரும் இருப்பதை ஒரு பொருட்டாகவே எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. அந்தக் கட்டிலில் ஏறி அத்தையின் அருகே படுத்தார். அனைவரின் மனமும் ”திக் திக்” கெனக் கிடந்தது. அத்தையின் உடலில் தனது கையை வளைத்துப் பிடித்தார். ஒரு இறுக்கமான பிடி.

”சரிப்பா.. ஆக வேண்டிய வேலைகளப் பாருங்க” என சொல்லிவிட்டு சட்டென மாமா வெளியே வந்ததைக் கண்டு அனைவரும் அதிர்ந்து பார்த்தார்கள். சிலருக்கு திருப்தியாகக் கூட இருந்தது.

சிலருக்கு அப்பாடாவெனவிருந்தது.

அவர் யாரிடமும் எதுவும் பேசவில்லை. அத்தையின் உடல் புதைக்கப்படும் பொழுதுகூட எந்த சடங்கிலும் கலந்து கொள்ளவில்லை. தூரத்திலிருந்த புளியமரத்தடியில் அமர்ந்து பல் குத்திக் கொண்டிருந்தார். பொட்டுக் கண்ணீரில்லை.

அம்மணி அத்தையை எல்லோரும் மறந்திருந்த ஒருநாள் ஊருக்கு வந்திருந்தேன். எனக்குப் பெண் பார்க்கப் போவதாக இருந்தது. எனது கற்பனை முழுக்க அம்மணி அத்தையைப் போலவே முகம் முழுக்க மஞ்சள் பூசிய முகமாகவே இருந்தது. அத்தையைப் போலொரு பெண். பதினோரு மணிக்குத்தான் கிளம்பணும் என்றார் அப்பா.

மாமாவைப் பார்த்து வரலாம்னு கிளம்பினேன். அவர் கோயிலில் ஒத்த கொட்டு வாசிக்கப் போயிருப்பதாக சொன்னார்கள். ஊரில் ஆயிரம் ஆண்டு காலமாக முளைத்து வளர்ந்து வானை கிச்சு கிச்சு மூட்டும் கோபுரத்தைக் கடந்து கல் தூண்கள் படர்ந்த ஓரிடத்திலிருந்து வந்த ”டங்..டங்..டங்.டங்..டங்” தொடரடி இடத்தை நோக்கிப் போனேன். பூசை முடிந்திருந்தது. மேளத்தை துணியில் வைத்துக் கட்டிக் கொண்டிருந்தவர் நான் அருகே போனதைக் கண்டு கொள்ளவில்லை. மெலிந்தவர்தான். மேலும் மெலிந்திருந்தார். கண்களின் சிரிப்பில் வறட்சி அழுந்திக் கிடந்தது.

நான் மாமா பக்கத்தில போயி அவரது கையப் புடிச்சேன்.

”வாய்யா..எப்ப வந்த” என்றார்.

”இராத்திரி வந்தேன் மாமா”

அவரிடம் நான் வாங்கி வந்த மூக்கு பொடி டப்பாவை கொடுத்தேன். வாங்கி டப்பாவ திறந்து நக இணுக்கில் சிறிதள்ளி மூக்கில் தள்ளினார்.

”மாமா..உங்கிட்ட ஒன்னு கேக்கணும்”

கேளு என்பது போல தலையாட்டினார்.

”ஏன் மாமா..அத்தைய பார்த்து அழுவக் கூட இல்ல.. அத்தை மேல உனக்கு எப்படி வெறுப்பு வரும்.. ..”

ஒரு கணம் என்னை யாரோ பார்ப்பது போல பார்த்தார். கண்ணை ஒரு கணம் மூடினார். அம்மணியத்தையின் முகம் என் நினைவிலும் படர்ந்தது.

“அந்த நாயி கிடக்கா.. சாவ முத நாளு இராத்திரி என்கிட்ட அவ்ளோ பிரியமா பேசிட்டிருந்தா.. அவள தவிர எனக்கு எதுவுமே தெரியாதுடா.. சிறுக்கி முண்ட.. என் அம்மாடா அவ.. நான் செத்தா அழக்கூடாதுய்யா.. நம்ம புள்ளங்க உலகம் தெரியாம கிடக்குது.. கடைசி பையன் தெள்ளவாரியா கிடக்குறான். அவன் ஆளாகுற வரைக்கும்.. உன் பிடியை இறுக்கிக்க.. தளரக் கூடாதுன்னா.. நீ இருக்கும் போது எனக்கென்னடின்னு சொன்னேன்.. பாத்துக்குவியான்னு திரும்பவும் கேட்டா.. சரி பாத்துக்கிறேன்னு சொன்னேன்.. சத்தியம் பண்ணுன்னா.. சரின்னு பண்ணிட்டேன்.. அவ்ளதான் அடுத்த பத்தாவது நிமிசம் ஆசுபத்திரில கிடக்கா.. நான் என்ன செய்ய..”

மீண்டும் பொடியை எடுத்து மூக்கில் ஒரு உறிஞ்சி உறிஞ்சி விட்டு துண்டால் மூக்கைத் துடைத்துக் கொண்டு மேளத்தை எடுத்து தோளில் மாட்டிக் கொண்டு  திரும்பிப் பார்க்காமல் நடந்தார்.

வ கீரா – ‘பச்சை என்கிற காத்து’, ‘மெர்லின்’ மற்றும் சமீபத்தில் அதிகம் பேசப்பட்ட படமான ‘எட்டுத்திக்கும் பற’ ஆகிய படங்களின் இயக்குனரும் ‘மோகினி’ எனும் நூலின் ஆசிரியருமான இவர், செயற்பாட்டாளரும் கூட. தொடர்புக்கு – keeraaiyakkunar@gmail.com