நசீமா

அந்த காம்பவுண்டுக்குள் இருந்த முதிர்ந்த ஆலமரத்தின் பக்கவாட்டில், நடந்து முடிந்த ஒரு பெருங்கலவரத்தில் சிந்திய இரத்தம்போல செந்நிறத்தில் உறைந்து நின்று கொண்டிருந்தது அந்தக் காவல் நிலையம். மக்கள் அழும் சத்தமும், கதறல்களும் எங்கு திரும்பினாலும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. வெளியே வந்த கான்ஸ்டபிள், அந்த மரத்திற்கு கீழே உட்கார்ந்துக் கொண்டு இருக்கும் ஒரு நபரை நோக்கி வந்தார்.

“ஏம்பா! உன் பெயர் என்ன சொன்ன??”

“பஷீர் சார்…”

“சரி, உன் பையன் நீலநிற சட்டை தானே போட்டு இருந்தான்.”

“ஆமா! சார்..”

“கொஞ்ச நேரம் ஆகும், நானே வந்து உன்னை கூப்பிடுறேன்” என்று சொல்லி அந்த காவல் நிலையத்திற்குள் கரைந்து போனார்.

பஷீர் கண்கள் இருண்டுக் கொண்டு இருந்தது. அந்த மரம் தாங்கிக் கொள்ள, அப்படியே சாய்ந்து உட்கார்ந்தார். அவர் நினைவலைகள் சென்ற வாரத்திற்கு இழுத்துக்கொண்டு சென்றது. என்றைக்கும் போலவே அன்றும் விடிந்தது. சூரியனுக்கு முன்கூட்டியே தெரிந்து இருந்தால்…

பஷீர் வசிக்கும் மொஹல்லாவுக்கு பக்கத்தில், ஒரு பஜார் இருக்கிறது. காலையில் காய்கறி வாங்க மக்கள் கூட்டம் எப்போதும் போலவே இருந்தது. பள்ளிச் செல்லும் வண்டி, மஞ்ச நிறத்தில் வந்து நிற்க, மகன் சாபுவை பேருந்தில் ஏற்றிவிட்டு வந்த பஷீரின் மனைவி சல்மா, சூடாக ஒரு காபி போட்டுக் கொண்டு வந்து பஷீரிடம் கொடுத்தார். காபியை கையில் வாங்கிக் கொண்டபடி தொலைக்காட்சியை இயக்கினார்.

தொலைக்காட்சியில் முக்கிய செய்தியாக அவர்கள் ஊரில் தீவிரவாதிகளின் தாக்குதல் என்று காட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“என்னங்க இது, பாவம் எவ்வளவு அப்பாவிங்க மௌத்தானாங்களோ? அல்லா தான் லேசாக்கி வைக்கணும்” என்று முடிப்பதற்குள், இஸ்லாமிய தீவிரவாதிகள் என்று கொட்டை எழுத்தில் இருந்ததைப் பார்த்து சல்மாவுக்கும் கோபமும் கண்ணீரும் ஒன்றாய் வந்தது. மேலும் இசுலாமியர்கள் வாழும் பகுதியில் அவர்கள் இன்னும் தங்கியிருக்கலாம் என்று ஒளிபரப்பினார்கள்

“இந்த டிவிக்காரங்களுக்கு புத்தி இருக்கா?, இல்லையா?” என்று கோபமானவளைப் பார்த்து, “கொஞ்சம் இரு என்னன்னு கேட்கலாம்” என்று கூறினார்.

ஆனால் அவள் மனமோ ஏதோ ஒன்றை முன்கூட்டியே உணர்ந்ததாய் புலம்ப வைத்தது.

“தீவிரவாதி பெயரை, இப்பெல்லாம் இஸ்லாமிய தீவிரவாதி என்று சொல்கிறார்கள். அவன் வீட்டுக்கு வந்தா எந்த இஸ்லாமியனும் கட்டிப்புடிச்சி பிரியாணி போட மாட்டாங்க,. செருப்பாலே அடிச்சி, ஒரு வழி பண்ணிருவாங்க ஏன் இவனுங்களுக்கு இதெல்லாம் புரிய மாட்டேங்குது.”

“இப்ப நீ சொல்லி இவனுங்களுக்கு கேட்கவா போகுது. பைத்தியக்காரி! அல்லா இருக்கான் நீ போய் என் சட்டையையும் சாவியும் கொண்டு வா.. சவாரிக்கு போகணும் நேரம் ஆகிவிட்டது.”

“அது சரி ஆனா, இவனுங்க எப்ப பார்த்தாலும் இஸ்லாமிய தீவிரவாதம்ன்னு சொல்றத பார்த்தா, ஏதோ நம்மள பத்தியும் இப்படி நினைச்சிடுவாங்களோன்னு பயமாக இருக்கு”

“பக்கத்து வீட்டு கோபால் எப்பவாவது அப்படி பார்த்து இருக்காரா?” என்று பஷீர் கேட்க

“இல்லை..”

“இது போதும், விடு கழுதையை எவனோ சொன்னான்னு எங்கையோ நடந்ததை வச்சி, உன் நாளை வீணாக்கிக்காத..!”

ம்ம்ம்.. என்று பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டே, பஷீரின் காக்கிச்சட்டையையும், ஆட்டோ சாவியையும் எடுத்துக் கொடுத்து “அஸ்லாம் அலைக்கும்” என்று சொல்லி வழியனுப்பி வைத்தாள். ஆனாலும் பதட்டம் குறையாதவளாகவே தென்பட்டாள்.
சல்மாவும் வீட்டு வேலையில் பரபரப்பாகிப் போக, அங்கே இருந்து வெளியே வந்த பஷீர், தெருவின் இருபுறமும் குடைகளுக்கு கீழ் விரிந்து கிடந்த பஜாரைப் பார்த்தார். எப்போதும் இருப்பதைவிட கூடுதலான பதட்டம் அப்பிக்கொண்டு இருந்தது. அவருக்கும் ஏதோ மனதில் பட்டாலும் அவ்வாறெல்லாம் இருக்காது என்று தொடர்ந்தார்.

அறுபது வயதான பேகம் பீ, கொத்தமல்லி, புதினா, கறிவேப்பிலை போன்ற பச்சைநிறக் கீரைகளை விற்றுக்கொண்டு இருந்தாள். பஷீரைப் பார்த்தவுடன், “பசீர், டிவில என்னன்னவோ சொல்றாங்களாமே, ஒன்னும் புரியல, நீயாவது சொல்லிட்டு போ” என்றாள் .

“டிவிக்காரங்க அப்படிதான் பயங்காட்டுவானுங்க, பயப்படற மாதிரி ஒன்னுமில்ல, நீ வியாபாரத்த பாரு” என்று சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் போதே, பக்கத்து தெரு லட்சுமி அக்கா, “பீ, பசலக்கீர ரெண்டு கட்டு கொடுங்க” என்றார் .

“புதினா இன்னைக்கு தான் வந்துச்சி, ரெண்டு கட்டு போடட்டுமா?” என்று கேட்டுக்கொண்டே ஒரு கட்டு கறிவேப்பிலையும், கொத்தமல்லியையும் பைக்குள் வைத்தாள்.

“சரி பீ, நான் கிளம்பறேன்” என்று ஆட்டோ ஸ்டாண்டை நோக்கி சென்றவருக்கு ஒரு அலைபேசி வந்தது..

“அஸ்லாம் அலைக்கும், பஷீர் பாயா?”

“ஆமா.. அலைக்கும் சலாம்! சொல்லுங்க”.

“பாய், பஜாருக்கு முனையில இருக்கற பிஸ்மில்லா கறிகடைக்கு சீக்கிரம் வாங்க” என்று சொல்லியவாறு படப்படப்புடன் அந்த கால் துண்டிக்கப்பட்டது.

“சவாரிக்கு ரொம்ப அவசரம் போல, ஆட்டோ ஸ்டாண்டுக்கு பக்கத்துல இருந்தது நல்லதா போச்சி” என்று எண்ணிக்கொண்டு ஆக்ஸிலேட்டரை வேகமாகத் திருக வண்டி பறந்தது.

கடைக்கு வெளியில் ஒரே கூட்டம், என்னவாக இருக்கும் என்று நினைத்து முடிப்பதற்குள் “கறிக்கடை அஸ்லாம் பாயை யாரோ மாட்டுக்கறி விற்பனை செய்றாருனு சொல்லி இரும்பு கம்பியால் அடிச்சிருக்கானுங்க” என்று அங்கு கூடியிருந்த மக்கள் கிசுகிசுத்துக் கொண்டார்கள்.

பஷீர் வண்டியில், அஸ்லாம் பாயை ஏற்றிக்கொண்டு சிலர் மருத்துவமனையை அடைந்தார்கள். .

ஆட்டோவுக்கு பின்சீட்டில் எல்லாம் இரத்தக்கறை. பஷீருக்கு பதற்றம் அதிகரித்தது. சீக்கிரமாக வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டு வீடு வந்து சேர்ந்தார்.

“சல்மா…. சல்மா” என்று அவரின் சத்தம் பயத்தின் அலறலாக இருந்தது.

“என்னங்க இவ்வளவு பதட்டத்தோட இருக்கீங்க?? என்னங்க சட்டையில ரெத்த கற??”

“ஒன்னுமில்ல, அங்க ஒருத்தருக்கு அடிபட்டுடிச்சி, நம்ம வண்டில தான் ஹாஸ்பட்டலுக்கு கூட்டிக்கிட்டு போயிருந்தேன்” என்று சமாளித்தார்

“அல்லாவே! யாரு புருஷனோ! பிள்ளையோ பிழைக்கணும்” என்று வேண்டிக் கொண்டாள். சல்மாவுக்கு இப்படித் தான் ஒன்று புலம்பனும் இல்லை வேண்டிக் கொள்ளனும் என தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டார் பஷீர்

“காய் பஜார்ல யாரும் காணோம்” என்று குழப்பத்துடன் கேட்டவனுக்கு..

அது சரி மணி பதினொன்னு ஆயிடுச்சி, பத்தரை மணிக்கே எப்பயும் போல கட சாத்திட்டாங்க” என்றாள்.

“சாபு ஸ்கூலில் இருந்து எப்போ வருவான்”.

“இன்னும் அரை மணிநேரத்தில் வண்டி வரும்” என்று பதில் அளித்தாள்.

மகன் வரும் வரை இங்கும் அங்குமாக நடந்து கொண்டிருந்தார் பஷீர். பாம்… பாம்.. என்று வண்டி சத்தத்தை கேட்டவுடன் ஓடிப்போய் சாபுவை அழைத்துக் கொண்டு, வீடு வந்த பின்பே மனசு லேசானது.

“அப்பா சவாரிக்கு போகலையா? எப்பவும் நைட்டுக்கு தானே வீட்டுக்கு வருவீங்க” என்ற சாபுவின் கேள்விகளுக்கு, “இன்னைக்கு உன் ஞாபகமா இருந்துச்சி அதான் சீக்கிரம் வந்துட்டேன்” என்று சாபுவை அணைத்து உச்சி முகர்ந்தார்.

டிவியை ஆன் செய்ய வேண்டாம் என்ற முடிவோடு இருந்தாலும் என்ன நடக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்ளாமல் மனது இறுக்கமாக இருந்தது.

அன்றைக்கு சாபுவுக்கு பிடித்த சிக்கன் 65, சிக்கன் சாலன் ஆகியவற்றை தயாரித்திருந்தார் சல்மா. அந்த வாசனையை இழுத்துக்கொண்டு “மம்மி எனக்கு பிடித்ததை செஞ்சிருக்காங்க” என்ற குஷியோட அப்பாவையும் கூட்டிக்கொண்டு சீக்கிரம் சாப்பிட உட்கார்ந்தான்.

நிலநடுக்கத்தால் அதிரும் பூமி போல, கதவை யரோ வேகமாக தட்டும் சத்தம் வர, சல்மா கதவை திறக்க எழுந்திருக்கும் முன் பஷீர் “இரு.. இரு” என்று கையால் காட்டி விட்டு கதவை திறந்தான். “கோபால் நீங்களா? வாங்க! வாங்க!.. என்றான்.

கோபால் மிகவும் படபடப்புடன் பஷீரை வாசலுக்கு இழுத்து “பஷீர் சிக்கிரம் இங்கிருந்து போயிருங்க” என்றார்.

“என்னாச்சி கோபால்! ஏன்? இப்படி சொல்ரீங்க?”

“பஜாருக்குள் ஒரே கலவரமாக இருக்கு. யாரும் நம்ம ஊரு ஆளுங்க போல தெரியல. என்னை இழுத்து பேண்டை கழட்டி பார்த்துட்டானுங்க.. பரதேசி பயலுக.. சீக்கிரம் பாபியையும், சாபுவையும் கூட்டிக்கிட்டு இங்கிருந்து போங்க” என்றான்.

“எங்க போவேன் கோபால், எனக்கு ஒன்னும் புரியல. இது தான் என் ஊரு. அப்போ நீங்க என்னைய காப்பாத்த மாட்டிங்களா”

“அதற்காக தான் நான் சொல்றேன் இங்க இருந்து போயிருங்க பாய்”என்று சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும் போதே, பெட்ரோல் நிறைந்த தீ வைத்த பாட்டில் ஒன்று இருவருக்கும் இடையில் வந்து விழுந்தது.

பஷீர் சாபுவையும், சல்மாவையும் இழுத்துக்கொண்டு ஓடினார். அந்த மொஹல்லா மக்கள் அனைவரும் உயிரை காப்பாற்றிக் கொள்ள ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். நெரிசலும் புகையும் ஒன்றும் தெரியவில்லை. திடீரென்று சாபுவின் கை, மெல்ல மெல்ல நழுவியது, திரும்பி பார்த்தால் சாபுவின் “பப்பா… பப்பா..” என்று சத்தம் தூரமாகிப் போனது. மக்கள் அலை பஷீரையும் சல்மாவையும் எங்கோ இழுத்துக் கொண்டு சென்றிருந்தது. பஷீர் மயங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

கண் விழித்துப் பார்த்தால் மொஹல்லாவே அங்கங்கே நெருப்பில், எரிந்து கொண்டிருந்தது. “அல்லாஹ்வே.. என் சாபு” என்று கதறி இருவரும் தேடிக்கொண்டு இருக்கும் போது , ரத்தத்தில் தோய்ந்து போய் கிடந்தாள் பேகம் பீ, அவள் கண்களை மூடிவிட்டு திரும்பும் திசையெல்லாம், இதுபோல பல சடலங்கள், சிதறிக் கிடந்ததைக் கடக்க முடியாமல் தேடினான். சாபுவை எங்கு தேடியும் பயனில்லை. ஒரு வாரமாக பல இடங்கள், முகாம்கள் என்று தேடியும் விடையில்லாமல் ஒரே இடத்தில் கரைந்துபோய் நின்று கொண்டிருந்தார்.

நேற்று போலீஸ் ஸ்டேசனில் இருந்து போன் வந்தது. இங்கே ஒரு நீலநிற சட்டை போட்டப் பையனின் சடலம் கிடைத்துள்ளது என்று.. அதை உறுதி செய்ய காத்துக் கொண்டிருந்த கணங்களில் மீண்டும் ஒருமுறை எல்லாமும் நடந்தது போல் இருந்தது

“பஷீர்..பஷீர்” என்று அழைத்த கான்ஸ்டபிளின் குரல் அவரை மீண்டும் அந்த இறுக்கமான இடத்திற்கு கொண்டு வந்தது…

வாங்க, நீங்க சொன்ன வயசுல, புளு கலர் சட்ட போட்ட பையன் சடலம் என்று அவர் சொல்லும்போதே, அவன் நுரையீரலும், இதயமும் பதட்டத்தில் இடத்தை மாற்றிக்கொண்டது போல், அவன் உடம்பும் மனதும் இயல்புக்கு மாறாக நடந்து கொண்டது.. அவன் கால்களின் ரத்த ஓட்டம் உறைந்துப் போனது…
எப்படியோ அவரை, உடல் இழுத்துக்கொண்டு சடலத்தை நோக்கிச் சென்றது, மூடி இருந்த உடலுக்கு வெளியே சட்டையின் நிறமும் மங்கலாகவே தெரிந்தது.

அவனுடன் வந்த கான்ஸ்டபிள் மூடியிருந்த துணியை எடுக்க.. அதைப் பார்த்ததும், “அல்லாஹ்வே” என்ற கதறினார்.. பின்னர் மெதுவாக முகம் சிதைந்திருந்த அப்பிணத்தின் கைகளைத் தொட்டுப் பார்த்தவர். இறுதியாக தன்னை பற்றியிருந்த சாபுவின் கைகள் ஞாபகம் வந்தது

“என் புள்ள இல்ல சார்.., ஐயோ இது என் புள்ள இல்ல சார்.. அல்லாஹ்வே சாபுவை பார்த்துக்கோ” என்று சொல்லிவிட்டு அமர்ந்தார்.

“பாய் சரியா பார்த்து சொல்லு, இல்லன்னா நாங்க பாடிய அநாத பொணம்னு எரிச்சுடுவோம்”

“அல்லாஹ்!! என் புள்ள கைய வச்சே சொல்லிடுவேனே சார். அந்த கைய தான் பிடிக்காம விட்டுட்டேன் ” அதற்கு மேல் அவரால் பேச முடியவில்லை தரையில் விழுந்து அழ ஆரம்பித்தார்.

உடன் சென்றவர்கள் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தனர்.

“என் புள்ள இல்லல்ல..” என்று சல்மா அவனைப் பார்த்தவுடன், அவன் சட்டையை பிடித்து அழ ஆரம்பிக்க..

“இல்ல மா, நம்ம புள்ள இல்ல” என்று பெருமூச்சுவிட்டது அவன் நுரையீரல்கள்.

“என் புள்ள எங்கயோ இருக்கான், கண்டிப்பா ஒருநாள் நம்மள தேடி வருவாங்க” என்று விம்மினாள் ..

அவளின் ஆசைக்கு ஆறுதல் சொல்வதுப் போல், சுவற்றில் இருந்த அந்தச் சின்ன பல்லி “உச் உச்” என்ற சத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தது.

இன்ஷா அல்லா என்று சொல்லிவிட்டு, தொழுதுட்டு வரேன் என்று வுளூஉ செய்யப் போனவருக்கு பின்னாடியே சாபுவின் அம்மாவும் தயாரானாள்.

நமாஸ் செய்ய விரிப்புகளை எடுத்து தனித்தனியாக இருவரும் தொழுது கொண்டிருந்தார்கள்.

பஷீர் துஆ கேட்கும் போது கண்களிலிருந்து சொட்டுச் சொட்டாக கண்ணீர் சட்டையை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது. “யா அல்லாஹ், சாபு இல்லை என்று என் மனதுக்கு ஆறுதல் தந்தாய் அல்ஹம்துலில்லாஹ் ஆனால் சாபுவின் வயதுடைய அந்தப் பிள்ளையை அனாதை பிணமாக விட்டு வந்துட்டேனே என்று என் மனம் பதைக்கிறதே என்னை மன்னித்துவிடு”

“இறைவா, தன் மகன் இல்லை என்று விட்டு வந்த பிள்ளைக்கு, சொர்கத்தில் மேலான இடத்தைக் கொடு, அவனைப் பெற்ற அந்த தாய்க்கு, இதைக் கடந்து செல்ல தைரியத்தைக் கொடு” சல்மாவும் அழுது கொண்டிருந்தாள்.

ஒரு தாயின் பிரார்த்தனையை நிறைவேற்றுவேன் என்று இறைவன் கூறியுள்ளான் என்பதை அவர்கள் இருவர்களும் உணர்ந்தபோது இன்னொருமுறை உறுதி செய்ய முடியுமா என்று அழைப்பு வந்திருந்தது பஷீருக்கு.

***

நசீமா – துபாயில் வசிக்கும் இவர் ஒரு மெந்திறன் பயிற்சியாளர். சமீபத்தில் என்னைத் தேடி என்கிற குறுநாவல் வெளியானது. மனநலம் குறித்து தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார். ஆசிரியர் தொடர்புக்கு – nase81@gmail.com

மா.க.பாரதி

1

பாலத்தில் ஆற்றைப் பார்த்துக்கொண்டே நடந்து சென்ற சீனுவுக்குப் பேரெழில் மிக்கதொரு ஒலி தன்னுள் மட்டுமே ஒலித்துக் கொண்டிருப்பதாகப்பட்டது.  அவ்விடம் யாருமற்றிருப்பதை உறுதி செய்த பின்னர் வழக்கமாக அவன் அமரும் இடத்தருகே வந்து சப்பணமிட்டமர்ந்து பாலத்தின் இடை ஓட்டைவழி ஆற்றை வெறித்த வண்ணமிருந்தான்.  அவன் உறுதி செய்யத் தேவையில்லைதான்.  இரவு ஒன்றரை மணிக்கு இப்பாலத்தருகே யார்தான் இருப்பார்கள்?  அவன் உதடுகள் ஏதோ ஒரு பெயரை மந்திர உச்சாடனம் செய்வதுபோல் உச்சரித்துக் கொண்டேயிருந்தன. மேலே முக்கால் நிலவு ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது.  அதைப் பார்க்கும் கணந்தோறும் அந்தக் குரல் அவன் செவியை அறைந்த வண்ணமிருந்தது. நிலவைப் பார்த்துவிட்டு ஆற்றை ஆசையுடன் பார்த்தான்.  நீரின் இன்மை நிலவை எதிரொலிக்கவில்லை.  

தூரத்தில் ஒரு லாரி பாலைவனச் சுழல்போல் அமைதியைக் குலைத்தவண்ணம் முன்னேறி வந்தது.  காவிரிக்கும் பாலைவனத்துக்கும் இனியென்ன புதிதாய் வித்தியாசம் தோன்றிவிடப் போகிறது?  KRY என்ற பதம் கொட்டைவடிவில் முன் தெரிந்தது.  அப்பாவின் வண்டி.  சிறு வயதில் இதே காவிரியில் கதை சொல்லிக் கொண்டே குளிப்பாட்டிவிடும் அப்பாவின் கைகள் கண்முன் வந்து போனது.  லாரி ஸ்டியரிங் பிடித்த அந்த முரட்டுக் கைகளின் வாஞ்சையான ஸ்பரிசத்தைத் தன் முதுகில் உணர்ந்தான்.

சீனுவுக்குப் பதின்மூன்று அல்லது பதினான்கு வயது இருக்கும்.  காவிரியில் அப்பாவும் சீனுவும் குளித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.  இவர்கள் பேசுவதைப் பார்த்தவண்ணமே ராகினி நீந்திக் கொண்டிருந்தாள்.  வங்காளம் வரை தான் சென்று வந்த பயணம் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே காளிங்கன் சீனுவின் முதுகைத் தேய்த்துவிட்டுக் கொண்டிருந்தார்.  

‘பா.  எனக்கும் உன்கூட வரணும் போலிருக்கு’ என்றான் சீனு.

’அதுக்கென்ன கண்ணு’ என்று காளிங்கனும் சிரித்துக்கொண்டே தொடர்ந்தார். இரண்டு மாதங்கள் கழிந்திருக்கும்.  கடைசி ஒரு வாரமாக அம்மாவுடன் தினமும் சண்டை.  அதிர்ந்து பேசாத அப்பா சண்டை போடுவதைப் பார்க்க வேடிக்கையாக இருக்கும்.  சண்டை நீடிக்கும் ஒவ்வொரு கணமும் அம்மா வாலி போல் தனது எதிராளியின் பலத்தை எடுத்துக்கொண்டு இன்னும் சத்தமாகக் கத்தத் தொடங்கிவிடுவாள்.  இவை எல்லாவற்றையும் கடந்து காளிங்கன் திக்கித் திணறிச் சண்டை போடுவார்.  அக்கா ஒரு ஓரமாக நின்று அனைத்தையும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள்.

அன்று மாலை பள்ளி முடிந்து வீடு திரும்புகையில் லாரி அதிசயமாக வீட்டருகே நின்றுகொண்டிருந்தது.  ஒரு டிரங்குப் பெட்டியும் முன்னிருந்தது.

‘ஒரு மாசம் கழியட்டுமப்பு.  படிச்சுக்குவியல்லோ?  கூட வாறியா?’ என்று லாரியில் பொருட்களை நிரப்பிக் கொண்டே கேட்டார்.  புத்தகப்பையை விசிறி எறிந்துவிட்டு அப்பாவைக் கட்டிக் கொண்டான்.  காப்புக் காய்த்த அந்த முரட்டுக் கைகள் அவன் முதுகைத் தட்டிக் கொடுத்தபோது உணர்ந்த பாதுகாப்புணர்வைப் பிற்காலத்தில் நினைத்துப் பார்ப்பதற்கெனத் தன் நினைவில் பத்திரப்படுத்தி வைத்துக் கொண்டான்.  பஞ்சாப் வரை பயணம்.  ஊரின் பெயர்கள் எவையும் அவன் மனத்தில் தங்கவில்லை.  அந்த ஊர்கள் பற்றி அப்பா கதைகதையாக சொன்னவை மட்டும் மனத்தில் தங்கியது.  அப்பா வண்டியோட்டிக் கொண்டே இருக்க சீனி தங்கவேலு அண்ணனிடமும் அப்பாவிடமும் மாறி மாறிக் கதையடித்துக்கொண்டே வந்தான்.  வழியில் இல்லையென்றாலும் மைசூரில் நிறுத்தினார்.  முப்பத்தைந்திலிருந்து நாற்பதுக்குள் இருக்கும் அந்தப் பெண்ணின் வயது. அப்பாவையும் தங்கவேலு அண்ணனையும் மாறிமாறிக் கட்டிக் கொண்டாள்.  சீனுவை அறிமுகம் செய்தவுடன் அவனையும் கட்டிப்பிடித்து முத்தம் தந்தாள்.  அவள் பேசியது எதுவும் சீனுவுக்குப் புரியவில்லை.  கோகுல் சாண்டல் பவுடரின் மணம் ஊருக்கே வீச, அவள் தன் கன்னத்தைக் கிள்ளிக் கிள்ளிக் கன்னடத்தில் பேசியதை சீனு வெகுவாக இரசித்தான்.  ஒரு நாள் பயணம் கழிந்திருக்கும்.  தங்கவேலு அண்ணனும் அந்த மைசூர்க்கார அக்காவும் எங்கோ போயினர்.  அப்பா இதுதான் சமயம் என்று கடைக்குச் சென்று லைட்ஸ் வாங்கி வந்தார்.  சீனு ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.  

‘என்ன கண்ணு பாக்குற.  நமக்கு என்னிக்குமே லைட்ஸ்தான்.  கூட எவனாச்சும் இருந்தா கம்மனாட்டிங்க பங்கு கேப்பானுங்க.  அவனுங்களுக்காகத்தான் பீடி புடிக்குறது’ என்று சிகரெட் இழுத்துக் கொண்டே சிரித்தார்.  மீண்டும் தங்கவேலு வந்ததும் பயணம் தொடர்ந்தது.

‘அந்த அக்காவக் காணோம்?’ என்று சீனு கேட்டபோது

‘இனி அத மறந்துடு’ என்று தங்கவேலு அவன் கன்னத்தைக் கிள்ளியபடியே சொன்னார்.  அவரிடமிருந்துதான் இப்போது கோகுல் சாண்டல் மணம் வந்தது.  

இதுவரை பார்த்திராத பகுதிகள், கேட்டிராத மொழி, சந்தித்திராத மனிதர்கள் என அவன் செல்லும் வழியெங்கும் புதுமையான அனுபவங்களால் நிரம்பி வழிந்தன. இரவு தங்குவதற்குப் பெரிதாக மெனக்கெடவில்லை.  சில சமயங்களில் ஏதேனும் சத்திரம்.  சில சமயங்களில் நண்பர்களின் வீட்டுத் திண்ணை.  அப்போதுதான் சந்தித்து நண்பர்களாகியிருக்கும் யாரேனும் ஒருவரது வீடு.  இவ்வளவு பயணம் போனபோதும் காளிங்கன் கடலுக்குப் போக அதிகம் விருப்பம் காட்டியதேயில்லை.  ‘என்ன பெரிய மயிரு கடலு.  தண்ணியா அது.  தூ’ என்று சலித்துக்கொள்வார்.  இப்படிப்போன பயணம் ஒரு மாதத்தில் நிறைவுற்றது.  கரூருக்குத் திரும்புகையில் ‘வீட்டுக்குப் போறோம்’ என்ற உற்சாகம் இருந்தாலும், மீண்டும் இதேபோன்ற ஒரு லாரி பயணம் வாய்க்குமா என்ற ஏக்கம் நிறைந்த கேள்வியுடனேயே அவனது பொழுது கழிந்தது.  வீட்டுக்கு வந்தபின் அம்மா நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்.  அவளது உதடுகள் குளிர்ச்சியாக இருந்தன.  

அதே வருடத்தில் இது போன்று மூன்று பயணங்கள்.  மீண்டும் எட்டாம் வகுப்பில் உட்கார வைத்தார்கள்.  ‘லாரி டிரைவர் காளிங்கன் மகன்’ என்று பள்ளியில் யாரேனும் அவனை அடையாளப்படுத்தினால் பெருமையில் அவனது நெஞ்சம் விம்மிப் புடைக்கும்.  பள்ளியில் ராகினிக்கு அடுத்தபடி பிரசித்தி பெற்ற மாணவன் இவனாகத்தான் இருப்பான்.  ஒவ்வொரு முறை பாடம் நடத்தும்போது வரும் ஊர்களில் இவனுக்குத் தெரிந்த ஏதாவது ஒரு ஊர் வந்துவிட்டால் போதும்.  பிரலாபிக்க ஆரம்பித்துவிடுவான்.  

காளிங்கன் மற்றும் அவர் போன்ற பல லாரி டிரைவர்களின் அகில இந்திய பர்மிட் திடீரென ஒருநாள் பறிக்கப்பட்டது.  காளிங்கன் உடைந்து போனார்.  மீண்டெழ முடியாதவண்ணம் அப்பா உடைந்துபோயிருப்பதை உணர்ந்த சீனு இயலாமையின் பிடியில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் குழம்பிக்கிடந்தான். மார்த்தாண்டம்தான் காளிங்கன் வீட்டுக்கு வந்து சமாதானம் சொல்லி அவரைப் போராட்டத்துக்கு வருமாறு அழைப்பு விடுத்தார்.  அன்றிலிருந்து சில மாதங்கள் வரை மார்த்தாண்டத்தின் வீடுதான் காளிங்கனுக்குப் புகலிடமாயிற்று.  பல கட்டங்களில் போராட்டம் நடத்தினர்.  போராட்டம் வெகுமக்களிடம் அதிகம் சென்று சேரவில்லை.  அதிகாரிகள் கண்டு கொள்ளவேயில்லை.  இதை உணர்ந்த காளிங்கன் நம்பிக்கை இழந்து வேறு வேலை தேடத் தொடங்கினார்.  கரூரில் வேலைக்கா பஞ்சம்?  டெக்ஸ்டைலில் கூலி வேலைக்குச் சேர்ந்தார்.  அக்காவும் டெக்ஸ்டைலில் கணக்கராக வேலைக்குச் சேர்ந்தாள்.  அந்த வருடத்தில் உலகச் சந்தையில் ஏற்பட்ட சரிவாலும் தமிழகத்தில் ஏற்பட்ட மின்வெட்டாலும் பல டெக்ஸ்டைல்கள் இழுத்து மூடப்பட்டன.  அப்பா வேலை பார்த்த கடை தன் ஆயுளை அத்துடன் முடித்துக்கொண்டது.  அக்காவின் வேலை மட்டும் தப்பித்தது.  சீனு தானும் வேலைக்குப் போவதாகச் சொன்னான்.  எப்போதும் கத்தாத அப்பா அப்போது உச்சிவெறியில் கத்தினார்.  

காளிங்கன் அதிகமாகக் குடிக்கத் தொடங்கினார்.  வீட்டிலேயே காசிருப்பதில்லை என்று அம்மா உச்சஸ்தாயில் கத்தும்போது அப்பா பொறுமையாகக் கேட்பார்.  கேட்டு முடித்தபின் சிகரெட்டை இரண்டு இழுப்பு இழுத்துவிட்டுப் பேசாமல் சென்று படுத்துவிடுவார்.  ‘தண்ணியடிச்சா அப்பனை மாதிரி தண்ணியடிக்கணும்’ என்று சீனு தன் நண்பர்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருப்பான்.  அப்போது ஊரில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்ந்து வந்துகொண்டிருந்த KRY குழுமத்தார் லாரி டிரைவர்களை வேலைக்கு வலைவீசித் தேடிக்கொண்டிருந்த செய்தி காளிங்கனுக்கு எட்டியது.  

’உங்கொப்பன் லாரியெடுத்தான்னா சுத்துவட்டாரத்துல ஒரு பய கிட்ட நெருங்க முடியாது’ என்று போதையில் வீறாப்பு பேசியபடி அன்றிரவு இருந்தார்.  கொஞ்ச நாட்களிலேயே லாரி டிரைவராக காளிங்கனுக்கு வேலை கிடைத்தது.  முதல் நாள் வேலைக்குச் சென்றவரை அன்று இரவு நெடுநேரம் ஆகியும் காணவில்லை.  உள்ளூரில் இருந்தால் இரவு 9 மணிக்கெல்லாம் வீட்டுக்கு வந்து கதையடித்துவிட்டுத் தூங்கிவிடும் காளிங்கன் அன்று இரவு முழுக்கக் காணவில்லை.  ‘நெம்ப நாள் கழிச்சு ஸ்டீரிங்க கைல புடிச்சிருக்குல்ல.  எங்ஙனயாச்சும் சுத்திட்டு வரும்.  நீ படுத்துத் தூங்கப்பு’ என்று அம்மா தன்னையும் சீனுவையும் சமாதானம் செய்ய முயன்றாள்.  எத்தனை முறை ஃபோனடித்தும் எடுக்கவேயில்லை.  அடுத்த நாளும் கழிந்தது.  இரவு பதினொன்றரைக்கு அதீத போதையில் வீடு வந்து சேர்ந்தார். சீனுவைக் கூப்பிட்டு கையில் ஐம்பது ரூபாயைத் திணித்து ‘போய் சிகரெட் வாங்கியா’ என்று அனுப்பினார்.

இரவு பதினொரு மணிக்கு மேல் டீயும் சிகரெட்டும் கிடைக்கும் ஒரே இடம் வ.உ.சி தெரு மைதானம் அருகேயுள்ள கணேசனின் சைக்கிள் கடையில்தான்.  மூன்று கிலோமீட்டர் நடந்து போய் வாங்கி வந்து கொடுத்தான்.  திண்ணையில் சாய்ந்த மேனிக்கு உட்கார்ந்திருந்த காளிங்கன் ‘அப்பூ. வா சாமி’ என்று கம்மிய குரலில் கெஞ்சுவதுபோல் அழைத்தார்.  குழி வெட்டிய பின் விரைந்து இடம் நிரப்பும் நீரின் வேகத்துடன் அப்பாவுக்கருகில் சென்று அமர்ந்தான் சீனு.  பௌர்ணமிக்கு இன்னும் குறைந்து ஐந்து நாட்களாவது இருக்கும்.  அந்த முக்கால் நிலவின் பக்கம் இருவரது பார்வையும் திரும்பியது.  அப்பா சிகரெட் புகையை இழுக்கும்போது அந்நெருப்பு மேலும் சில புகையிலைத் துகள்களைத் தழுவிப் பரவும் சப்தம் அவன் செவிகளில் ஒலித்தது.  பேரமைதியாக இருக்கும் என்று நம்பப்பட்ட இரவின் நிசப்தத்துடன் மின் காற்றாடியின் சப்தம் இணைந்து கொண்டது.  நிசப்தத்தின் புதிய சப்தக்கூறு!  வாயினின்று வெளிவந்த புகை வடிவமற்று மேலெழுவதைக் கண்டு சீனு துணுக்குற்றான்.  நெருப்பு தான் தீண்டும் ஒவ்வொரு பொருளையும் திருமித் தழுவி அதுவே தானாக, தானே அதுவாக மாறும் வரை நிலைகொள்ளாது தத்தளிக்கிறது.  நெருப்பு ‘பற்றுகிறது’ என்று சொல்வதற்கும் அதுதான் காரணமாக இருக்கக்கூடும்.  அதீதமாக இழுத்ததால் உதடுகளையும் விரல்களையும் காளிங்கன் புண்ணாக்கிக் கொண்டார்.

’எங்கப்பன் வவுத்தக் கிழிச்சு கொடலத் தோண்டி என் வவுத்த நெரப்புனாப்புல இருக்குய்யா’ என்றார்.  சீனுவுக்குத் தாத்தாவின் நினைவு வந்தது.  அதிகம் பேசாத தமிழ் வாத்தியார்.  காளிங்கன் லாரி டிரைவரானதில் பெரிய வருத்தமுண்டு.

‘எங்கப்பனக் கரச்ச எடத்துலயே கை வெச்சுட்டனே’ என்று மெல்லக் குலுங்கியபடியே புலம்பினார். ஆறுதல் சொல்லலாம் என்றால் தயக்கம் அவனைப் பிடுங்கித் தின்றது.  முழு வளர்ச்சி பெறாத நிலவை நிதானித்துப் பார்த்தபடி இருந்தான்.  திரும்பிப் பார்த்து அப்பாவைக் கட்டிக்கொண்டான்.  பிராந்தியும் சிகரெட்டும் கலந்த வாடை குப்பென்று வீசியது.  சீனுவைத் தள்ளிவிட்டு அன்றைய நாளின் கடைசிச் சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்தார்.

காவிரியில் மணலள்ளும் வேலை காளிங்கனுக்கு.  பாதி சிகரெட்டைப் புகைத்த பின்னர் தன் விரல்களிலிருந்து அதை விட்டெறிந்தார்.  அருகில் குழியில் தேங்கி நின்ற நீரில் விழுந்தது.  தன் இறுதி மூச்சை அது விட்டொழிந்தது.  நிலவைக் கடந்து மேகங்கள் புகையாய்ச் சென்றன.

2

பாலத்தின் நடுவில் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு காளிங்கன் இறங்கிவந்தார்.  

’அப்பூ.  இங்கென்னாய்யா?  வீட்டுக்குப் போலாமல்லோ?’ என்று அவன் தோள்மீது கை வைத்து அழைத்தார்.

’நீ போப்பா.  நான் வர்றேன்’ என்று தன்மீது வைக்கப்பட்ட அந்தக் கையை உதறிவிட்டுச் சொன்னான் சீனு.  

’அம்மா கேட்டான்னா கண்ணப்பமூட்டுல தங்கிட்டேன்னு சொல்லிடு’ என்று கூறிவிட்டு முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்.  தளர்ந்த நடையுடன் காளிங்கன் வண்டியெடுத்துக் கிளம்பினார்.  அவர் செல்லும்வரை சீனு திரும்பவேயில்லை. பனிக்காற்றின் இருப்பும் நீரின் இன்மையும் மட்டுமே அவனை அணைக்க அவ்விடம் இருந்தது.  சீரான ஓசையுடன் காலடிச் சப்தங்கள் அவனை நோக்கி வருவதாகப்பட்டது.  மார்த்தாண்டம்!  அவரைப் பார்த்தவுடன் வேகமாக அவ்விடம் விட்டகன்று பாலத்தின் பெரிய தூணுக்குப் பின் சென்று மறைந்து கொண்டான்.  சற்றுமுன் அவன் அமர்ந்து நோக்கிய அதே இடத்துக்கு வந்த மார்த்தாண்டம் கைகளைப் பாலத்தின் மீது ஊன்றிக் கண்களை இடுக்கிக்கொண்டு காவிரியைப் பார்த்தார்.  நிமிடத்துக்கொருமுறை ஆழ்ந்த பெருமூச்சு அவர் நாசியினின்று வெளிப்பட்டது.  

ஊரிலேயே பேரழகான தென்னைமரம் அவர் வீட்டில்தான் இருக்கும்.  கார்த்திகை மாத இரவுக் குளிரில் நடுங்கியபடி அம்மரத்தடியில் ராகினியுடன் உரையாடியது நினைவுக்குமிழாக மேலெழுந்தது.  மடீரென்று அவன் தலையில் இளநீர் நான்கு விழ அவன் மயங்கியும் விழுந்தான்.  அன்று இரவு முழுக்க அவள் வீட்டிலேயே மார்த்தாண்டம் வைத்தியம் பார்க்கத் தங்கிவிட்டான்.  

ராகினியின் அப்பாவும் அம்மாவும் விவாகரத்துப் பெற்றுப் பிரிந்து சென்றபோது அவளுக்கு வயது ஒன்பது இருக்கும்.  மார்த்தாண்டம்தான் தன் மகளிடம் சென்று சண்டைபோட்டு ராகினியைக் கரூருக்கு இழுத்து வந்தார்.  இரண்டு வாரங்களுக்கு ஒருமுறை அவள் அப்பா மதுரையிலிருந்தும் அம்மா கோவையிலிருந்தும் அவளைப் பார்ப்பதற்காக வந்து இரண்டு நாட்கள் தங்கிச்செல்வர்.  மார்த்தாண்டம் கூடவே இருந்ததாலோ என்னவோ அவரது பல குணங்கள் ராகினியிடம் தென்பட்டன.  சக மனிதர்களின் மன ஆழம்வரை சென்று அவர்களைப் புரிந்துகொள்வது, விஷயங்களை முதிர்ச்சியுடன் அணுகுவது எனத் தொடங்கி அவளது உலகப்பார்வை வரை தாத்தாவின் தாக்கம் தொடர்ந்தது.  

காளிங்கனின் அகில இந்திய பர்மிட் ரத்து செய்யப்பட்டபோது அவர் மார்த்தாண்டத்தின் வீட்டிலேயேதான் கிடந்தார்.  மார்த்தாண்டத்தின் வீடு அப்படி.  ஊரில் எந்த ஒரு பொதுக்காரியமாக இருக்கட்டும், பிரச்சனையாக இருக்கட்டும் அவரது வீடுதான் முதல் புகலிடம்.  காளிங்கன் அங்கிருக்கும் சாக்கில் சீனு ராகினியுடன் பேசுவதற்காகவே கிளம்பி வந்துவிடுவான்.  பள்ளிக்காலம் ஒருவழியாக முடிந்தது.  கல்லூரி தேடும் படலம் சிக்கலானது.  சென்னையில் சேரலாம் என்று ராகினி முடிவெடுத்துத் தன் தாத்தாவிடம் சொல்ல அவரது முகம் வாடியது.  இருந்தாலும் சரி என்று தலையாட்டினார்.  ராகினி திருச்சியில் சேர்வதென்று முடிவு செய்தாள்.  சீனுவும் திருச்சியில்தான் சேரப்போகிறான் என்பதை அறிந்ததும் ராகினிக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி.  இருவருக்கும் ஒரே கல்லூரியில் சீட் கிடைத்தது.  அவளுக்கு ஆங்கில இலக்கியம்.  இவனுக்கு வணிகவியல்.  தினமும் காலை ஆறரைக்கெல்லாம் சீனு தென்னையின் கீழ் வந்து நின்றுவிடுவான்.  பத்துப் பதினைந்து நிமிடங்களுக்குள் ராகினி கதவைத் திறந்து வெளிவருவாள்.  இருவரும் கைகோத்துக் கொண்டு காந்திகிராமம் பேருந்து நிலையம் வரை நடப்பார்கள்.  அங்கிருந்து திருச்சி செல்லும் பேருந்தில் ஏறிக் கல்லூரி செல்வார்கள்.  ‘

இருவருக்கும் பேருந்துப் பயணம் மிகவும் பிடித்த விஷயம்.  கரூரிலிருந்து திருச்சி செல்லும் வழி தென்னந்தோப்புகளும் வாழைத்தோட்டங்களும் பனந்தோப்புகளும் நிறைந்து காணப்படும்.  புலர்ந்தவண்ணமிருக்கும் பொழுதை சூரியகாந்தி மலர்கள் சுட்டியவண்ணமிருக்கும்.  ஜன்னல் சீட்டுக்கு எப்போதும்போல் இருவரும் சண்டைபோடுவார்கள்.  அமர்ந்த பின்னர் அவள் பேசத்தொடங்குவாள்.  இவன் அவ்வப்போது பேசினாலும் அவள் பேச்சில் மூழ்கிக் கிடப்பதையே விரும்புவான்.  ஆங்கிலமும் ஆங்கில இலக்கியமும் இப்படித்தான் அவனுக்குப் பரிச்சயமாயிற்று.  வார இறுதிகள் பெரும் தொந்தரவாக மாறத் தொடங்கிற்று.  பார்க்காமல் இருக்கமுடியவில்லை என்று சீனு ராகினியிடம் சொல்ல ‘எனக்கும் அப்படித்தான்’ என்று அவள் சொல்லிப் புன்னகைத்தாள்.  சீனு ஒரு வழி கண்டுபிடித்தான். வாங்கலுக்கு அருகே ஒரு சிறு தோட்டம் உள்ளது.  கருப்பண்ணசாமி கோயிலும் அருகே ஒரு சிறு குளமும்கூட.  சனி ஞாயிறு மாலை வேளையில் கண்ணப்பனிடமிருந்து டிவிஎஸ் வாங்கி ராகினியை ஏற்றிக்கொண்டு கோயிலின் குளத்துப் படிக்கட்டுக்கு அழைத்துச் செல்வான்.  கோயிலுக்கு வெளியே இருசிறு மின்விளக்குகள் எரிந்தவண்ணமிருக்கும்.  பூசாரிக்கு மார்த்தாண்டத்தையும் காளிங்கனையும் நன்றாகத் தெரியுமாதலால் எவ்வளவு நேரமானாலும் இவர்களை ஒன்றும் சொல்வதில்லை.  

அன்றைய தினம் கீட்ஸின் Endymion தொகுப்பிலிருந்து கவிதையை வாசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.  குளத்து நீரில் வாகைமரத்தின் இலைகள் விழத் தொடங்கியிருந்தன.  மெல்லிய அதிர்வுகளைத் தோற்றுவித்த இலைகளின் வீழ்தல் பேரியக்கச் செயலூக்கியென நீர்ப்பரப்பை இசைமயப்படுத்திக்கொண்டிருந்தன.  அவள் படித்தாள்:

“A thing of beauty is a joy for ever;

Its loveliness increases; it will never

Pass into nothingness”

மரத்தின் இலைகள் நிரப்பாத பகுதி வழியே நுழைந்த நிலவொளி கீற்றுகளாக அவ்விடத்தை நிரப்பியது.

’காதல் அனுபவம் எத்தன பேருமேல ஏற்பட்டிருக்கு?’ என்று அவன் கேட்டான்.  

’அப்போ நீ கவிதய கவனிக்கல?’ என்று அவள் புருவமுயர்த்தி அதட்டினாள்.  

’ஏய்.  சொல்றா’ என்று சீனு கொஞ்சினான்.

’ஏழு பேரு மேல ஈர்ப்பு உண்டாகியிருக்கு.  ஆனா அந்த ஏழும் வளரவேயில்ல’ என்றாள்.

ஏழில் ஒன்றாகத் தன் பெயரும் இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் அந்த எழுவரைப் பற்றி விசாரித்தான்.  ஏழும் முடிந்தது.  சீனுவின் பெயர் இல்லை.  அவனது நண்பர்கள் சிலர் உட்பட அவ்வரிசையில் இருந்தனர்.  சீனுவின் முகம் வாடியது.  நேரம் பார்த்தான்.

’வா ராகினி.  கெளம்பலாம்’ என்று சன்னமான குரலில் சொல்லிவிட்டுச் சீனு எழுந்தான்.

வண்டி நிறுத்திய இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்தனர்.  மரங்களைக் கடந்தவுடன் முக்கால் நிலவு ஒளிர்ந்தது.

’முழு நெலாவவிட எனக்கு முக்கால் நெலாதான் புடிக்கும்’ என்றாள்.

’அது ஏன் அப்படி?’ என்றான் சீனு.

’யோசிச்சுப் பாரேன். முழு நெலாவப் பாக்கும்போதெல்லாம் ஒரு முழுமைய எதிர்பாக்குறோம்.  அது அந்த நிறைவத் தர மாட்டேங்குது.  உடனே ஏகப்பட்ட சமாதானத்தை சொல்லி அதையும் அழகுன்னு சொல்ல ஆரம்பிக்குறோம்.  ஆனா இந்த அரைகுறையான நிலவுகிட்ட நமக்கு எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இல்ல. அதனாலயே என்னால இத முழுசாப் பருக முடியுது.  முழுசா உணர முடியுது’ என்று சொல்லி அவனது கைகளை எடுத்துத் தன் கைகளைப் பொருத்திக் கொண்டாள்.

வண்டியை அவள் வீட்டருகே கொண்டுவந்து நிறுத்தினான்.  மணி நள்ளிரவைக் கடந்திருக்கும்.  

’இன்னைக்கு ரொம்ப அழகான ராத்திரியா இருக்குல்ல’ என்று ராகினி தனது வாக்கியத்தை நிறுத்தினாள்.

என்ன சொல்வதென்று தெரியாததால் பேந்தப் பேந்த விழித்துவிட்டு ‘எனக்கும்தான்’ என்று வழிந்தான்.

’அந்த ஏழுகூட இன்னொரு பேரையும் சேத்துக்கோ!’

’ஆனா அது எம் பேரா மட்டுந்தான் இருக்கும் பரவால்லியா?’ என்றான்.

வீட்டுக்குள் செல்ல எத்தனித்தவள் அவன் கைகளைப் பற்றி தென்னையருகே இழுத்துச் சென்றாள்.  அவனை முழுமையாக அணைத்தாள்.  நீங்காத ஸ்பரிசமாக அவன் நினைவில் அந்தத் தீண்டல் படர்ந்தது.  பரிமாறப்பட்ட முதல் முத்தமும் அம்மரத்தின் கீழ்தான்.  

’ஒரு கவித படிக்கட்டுமா?’ என்றாள்.

மீண்டும் அதேபோல் முழித்துவிட்டு ‘இப்பத்தான் படிக்கணுமா?’ என்றான் சீனு.

அவள் சத்தம்போட்டு சிரித்தபடியே ‘ஆமாம்’ என்றாள்.’

தென்னையில் சாய்ந்தபடியே ‘ம்ம்.  சரி படி!’ என்றான்.

‘Bright Star!  Would I were steadfast as thou art!’ என்று அவள் தொடங்கினாள்.  

இளநீர்க்குலை தலையில் விழுந்ததில் சீனு மயங்கிச் சாய்ந்தான்.

3

ராகினி பின்னமர்ந்துவர சீனு வண்டியை வாங்கல் பாலம்வழி விட்டான். பாலத்தடியில் நீரென்று ஏதுமில்லை. மழைக்காலத்திலும் தற்போதெல்லாம் அதிகமாக நீர் நிற்பதில்லை. மக்கள் பலரும் பாலத்தைப் பயன்படுத்தாது முன்னாள் ஆற்றின் வழியாகவே நடந்து சென்றனர்.  பாலம் தன் இருப்புக்கான காரணத்தை இழந்து வெறும்வெளியில் பொருளற்று நின்றது.  சிறு வயதில் அப்பாவும் அவனும் சேர்ந்து குளித்ததை எண்ணியபடி வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான். பாலத்தடியில் ஏதோ தகராறுபோல் பட்டது.  சீனு வண்டியை நிறுத்தி பாலத்திலிருந்து கீழே எட்டிப் பார்த்தான்.  ஒரு லாரியைச் சுற்றி மக்கள் கூட்டமாக நின்றுகொண்டிருந்தனர்.  கூச்சலாக இருந்தது.  சற்று உற்றுப் பார்த்தபோது KRY என்று அந்த லாரியில் எழுத்துகள் பெரிதாகத் தெரிவதைக் கவனித்தான். திடுக்கிட்டு பாலத்திலிருந்து இறங்கி ஓடினான்.  நான்கு தடியன்கள் காளிங்கனை அடித்து மிதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். சீனு அவர்களைத் தள்ளிவிட்டு அப்பாவைக் கட்டிப்பிடித்துத் தூக்கினான். அவர்களை முறைத்துப் பார்த்தான்.  ‘என்னடா மொறக்குற?’ என்று இருவர் அவனை அடிக்க வந்தனர்.  ராகினி வருவது கண்டதும் கிட்டத்தட்ட மொத்த இடமும் அமைதியானது.  

அவள் கண்ணீர் மல்க அவர்களனைவரையும் பார்த்து ‘தாத்தாவுக்குத் தெரிஞ்சா ரொம்ப வருத்தப்படுவாரு’ என்று சொல்லிவிட்டுக் காளிங்கனைப் பிடிக்கச் சென்றாள்.  காளிங்கனை ராகினியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு பக்கத்திலிருந்த ஆட்டோ ஸ்டாண்டுக்கு ஓட்டிச்சென்று ஆட்டோ பிடித்து வந்தான்.  அவன் அப்பாவோடு ஆட்டோவில் ஏற, ராகினி டிவிஎஸ்ஸில் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தாள்.  வீட்டுக்கு வந்தபோது அம்மா இதைப்பார்த்துப் பெருங்குரலெடுத்து அழ எத்தனித்தாள்.  ராகினியைக் கண்டவுடன் அவளைக் கட்டிக்கொண்டு மெல்லிய விசும்பல்களை மட்டுமே உதிர்த்தாள்.  காயங்களுக்கு மருந்திடும்வரை ராகினி வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தாள்.  சீனு தன்னிலைக்குத் திரும்பியபின் வெளியே வந்தான்.  அவளுக்குப் பின்வந்து அவள் தோள்களை அணைத்தவண்ணம்

’விட்றா.  அப்பாவுக்கு ஒண்ணுமில்ல.  ஆனா அடிச்சவிங்கதான் யாருன்னு தெரில’ என்றான்.

மரத்துப்போன குரலில் ராகினி ‘எனக்குத் தெரியும்’ என்றாள்.

சீனு எதுவும் பேசாமல் அவளுக்கு அருகில் வந்தமர்ந்தான்.  

’தாத்தா தலைமையிலான போராட்டக்குழு அது.  காவிரில மணலள்ளும் லாரிங்களுக்கும் அதோட உரிமையாளர்களுக்கும் எதிரா லாரி சிறைபிடிக்கும் போராட்டம்.  தாத்தாவுக்கு ஒடம்பு சரியில்ல.  அதனால தொரசாமிய அனுப்பி வெச்சாப்டி.  இப்பிடி ஆகும்ணு நான் நெனச்சுக்கூடப் பாக்கல’

அவன் சற்றுக் குரலுயர்த்தி ‘எங்கப்பன் வண்டிதான் கெடச்சுதா?  ஊர்ல வேற எவனும் வண்டியே ஓட்டலியா?  மண்ணே அள்ளலியா?’ என்றான்.

’சீனு.  புரிஞ்சுக்கடா.  உங்கப்பா வேல பாக்குறது ஒரு மணல் மாஃபியா கும்பலுக்குக் கீழ.  வருங்கால எம்.எல்.ஏ-க்குக் கீழ.  இன்னிக்குன்னு பாத்து உங்கப்பாதான் அங்க மண்ணள்ளிட்டு இருந்தாரு’

’அதுக்கு ஏன் அப்பன அடிச்சீங்க?’ என்று கலங்கிப்போய் கத்தினான்.

’தாத்தாவோட கைமீறி நடந்த விஷயம் இது.  அதுக்கு ஏன் என்கிட்ட கொரல ஒசத்துற?’ என்று கண்களில் நீர்வழியக் கேட்டாள்.

’நான் போறேன்’ என்று எழுந்த ராகினியை ‘ஒரு நிமிஷம்’ என்று சீனு நிறுத்தினான்.  வண்டி சாவியை அவளிடம் வீசி ‘வண்டிய எடுத்துட்டுப் போ.  கண்ணப்பன்கிட்ட நான் பேசிக்குறேன்’ என்றான். அவள் புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டுக் கிளம்பினாள்.

KRY குழுமத்தாரின் மேனேஜர் வீட்டுக்கு வந்து சென்றார்.  அவர் வருவது தெரிந்து சீனு வெளிச்சென்றுவிட்டான். இந்த வேலையை அப்பா விட்டுவிடலாம்தான். ஆனால் அக்காவின் திருமணத்திற்கென்று முதலாளியிடமிருந்து கடன் வாங்கிய மூன்று லட்சம் ரூபாய் கழுத்தின் மீதேறி மூச்சை இறுக்கியது.  மேனேஜர் மார்த்தாண்டத்தின் மீது புகார் கொடுக்குமாறு காளிங்கனைத் தூண்டினார். காளிங்கன் முதலில் மரியாதையாக மறுத்துப் பார்த்தார்.  மேனேஜர் மசிவதாகத் தெரியவில்லை.  ஆதலால் காளிங்கன் அவரை மரியாதையாக வீட்டைவிட்டு அனுப்பி வைத்தார்.  இதற்கிடையில் காவிரியில் மணலள்ள இடைக்காலத்தடை விதித்தது கரூர் நீதிமன்றம்.  மார்த்தாண்டம்தான் வழக்குத் தொடுத்தார்.  காளிங்கன் இரண்டு மாதங்கள் வேலையின்றி இருந்தார்.  இக்காலத்தில் மாதம் மூவாயிரம் KRY குழுமத்தாரிடமிருந்து வீடுவந்து சேர்ந்தது.  நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புகளை நமது இஷ்டப்படியும் வசதிக்கேற்பவும் புரிந்து கொள்ளலாமாதலால் இடைக்காலத்தை இரண்டு மாதங்கள் என்று இண்டர்பிரட் செய்தாயிற்று. பிறகு மீண்டும் மணலள்ளும் சம்பவங்கள் தொடர்ந்துகொண்டேதான் இருந்தது.  காளிங்கனும் போய்க்கொண்டுதானிருந்தார்.  

சீனுவும் ராகினியும் அதற்குப்பின்னும் சந்தித்துக்கொண்டுதான் இருந்தார்கள். இருப்பினும் முன்பிருந்த நெருக்கம் குறைந்துவருவதை இருவரும் உணரத் தொடங்கினர்.  பிரிவது உசிதம் என ராகினி எண்ணத் தலைப்பட்டாள்.  சீனுவிடம் தன் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தியபோது அவன் பெரிதாக எந்த உணர்ச்சிகளையும் வெளிக்காட்டாமல் புருவம் சுருக்கிச் சற்றுநேரம் சிந்தித்துவிட்டு ‘சரி’ என்றான். ராகினிக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. பின்னர் கல்லூரியில் அவ்வப்போது சந்தித்துக்கொள்வதோடு சரி.

கல்லூரியில் அந்த வருடம் அதிசயமாக ஆடிப் பதினெட்டுக்கு விடுமுறை அறிவித்தனர்.  அணை திறந்துவிட்டமையால் காவிரியில் ஓரளவு நீர்வரத்து அதிகரித்தது.  ராகினி நச்சரித்தபடியால் மார்த்தாண்டம் அவளுடன் காவிரி வர ஒப்புக்கொண்டார்.  பாலத்திலிருந்து ஆட்டோ கீழிறங்கி நின்றது.  வெகுகாலம் கழித்து ஆற்றில் நீரைக் கண்டவுடன் ராகினிக்கு அளவிட முடியாத மகிழ்ச்சியில் கண்களில் நீர் தளும்பியது.  பல குழந்தைகளை அன்று அவர்களது பெற்றோர் ஆற்றுக்கு அழைத்து வந்திருந்தனர்.  அநேகமாக அக்குழந்தைகள் ஆற்றைப் பார்ப்பது இதுதான் முதல்முறையாக இருக்கும்.  கூட்டம் கூட்டமாகக் குளியல் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. ஆழமற்ற நீரில் நீச்சலடிக்கும் வீண் எத்தனங்களைத் தவிர்த்து சப்பணமிட்டு அமர்ந்தாள்.  அமர்ந்தபின்னும் நீரளவு அவள் கழுத்துவரை மட்டுமே இருந்தது.  குடகிலிருந்து கிளம்பும் காவிரி கரூருக்கு வருமுன் எத்தனையோ ஊரின் சாக்கடைகள், ஆலைக்கழிவுகள், சாயப்பட்டறைக் கழிவுகள் எனப் பலவற்றைச் சுமந்துகொண்டுதானே வரவேண்டும்.  எனவே ஆற்றின் தூய்மைபற்றி அவள் கவலைப்படவில்லை.  

ஆங்காங்கு அப்பாக்களும் அம்மாக்களும் குழந்தைகளுக்கு நீச்சலடிக்கக் கற்றுக்கொடுத்தும் குளிப்பாட்டிவிட்டும் இருந்தனர். இளசுகள் தூரத்தில் சத்தம்போட்டு ‘டைவ்’ அடித்தபடி குளித்துக்கொண்டிருந்தனர். கரையில் மார்த்தாண்டம் இவற்றையெல்லாம் பெருமூச்சுடன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை ராகினி உணர்ந்தாள். அவர் மூச்சின் வெப்பம்தான் இந்நீரை இவ்வளவு சூடாக்கியிருக்கக்கூடும். பக்கத்தில் மேனியில் சட்டை அணிந்திராத ஒரு சிறுவனும் அவனது அப்பாவும் உரையாடியபடியே குளித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.  அச்சிறுவனைப் பார்க்கையில் சீனுவின் நினைவு வந்தது ராகினிக்கு. அவள் காவிரியில் நீச்சலடித்துப் பயிற்சி பெறும்போது சீனுவும் காளிங்கனும் லாரிக் கதைகளைப் பேசுவதை ஏக்கத்துடன் பார்த்திருக்கிறாள்.  அப்போதெல்லாம் சீனு ராகினியைப் பார்க்க நேர்கையில் பற்கள் அனைத்தும் தெரிய விரிந்து சிரிப்பான். அவளுக்கு அச்சிரிப்பு இதமாக இருக்கும்.  இந்தச் சிறுவனும் கைகால்களை ஒரு நிலையில் வைக்காமல் ஆட்டியாட்டிப் பேசுவதுகூட சீனுவை நினைவுறுத்துவதாகவே இருந்தது.  ராகினி தன்னைப் பார்ப்பதைக் கண்ட சிறுவன் அப்பாவுக்குப் பின் மறைந்துகொண்டு ‘அப்பா. அந்தக்கா என்னையே பாக்குதுப்பா’ என்றான்.

’மம்மதக்குஞ்சல்லோ நீயி. பாக்கத்தான் செய்வாய்ங்க’ என்று பாதி வசவாகவும் பாதி கொஞ்சலாகவும் சொல்லி அவனை அதட்டினார்.  ‘நீயி இங்கனயே இரு.  அம்மாள உள்ளார கூட்டியாரேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு அவன் அப்பா அவ்விடம் விட்டு நகர்ந்தார்.

அச்சிறுவன் ராகினியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். என்ன தோன்றியதோ தெரியவில்லை.  சட்டென்று வாய் நிறைய ஒரு சிரிப்பு!  பேரிதமும் பெருவலியும் கலந்த ஒரு மனமுயக்கத்தில் ‘சீனு’ என்று கண்மூடி வாய்திறந்து சொன்னாள்.  கண் திறந்தபோது அவனை அவ்விடம் காணவில்லை. இரு கைகள் அவலக்குரலெடுத்து ஓதுவதுபோல் நீரில் அளைந்தாடிக்கொண்டிருந்தது.  ராகினி தன் இடம் விட்டெழுந்தாள். இருப்பின் முடிவைக் குமிழிகளின் வெடிப்பு அறிவித்தது.  

இருவரது சடலமும் நள்ளிரவுக்கு மேல்தான் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.  ராகினியின் கைகள் அச்சிறுவனின் தோள்பட்டையையும் முடியையும் இறுகப் பற்றியிருந்தது. மார்த்தாண்டம் காளிங்கன் சீனு மூவரும் சடலத்தைப் பெற்றுக்கொண்டனர். போலீசார் கேட்ட இடத்திலெல்லாம் மார்த்தாண்டம் கையெழுத்திட்டார்.  நீச்சல் தெரியாமல் ஆழத்துக்குப் போனதால் மரணம் என்று முடித்துவிட்டார்கள். ஆற்று மணல் அள்ளியதால் உண்டான புதைகுழி பற்றி அதிகாரிகள் யாரும் வாய்திறக்கவில்லை.  ஏன் திறப்பார்கள்?  மார்த்தாண்டம் நடத்திய போராட்டம் பல இந்த அதிகாரிகளுக்கும் எதிரானதுதானே?  அவர்களுக்குத் தெரியவா போகிறது ராகினியின் மரணம் அவளுடையது மட்டுமல்ல, அது காவிரியின் மரணப் பேரோலம் என்று?

மார்த்தாண்டத்திடம் வழக்கமாகக் காணப்படும் தீவிரமான போராட்ட மனநிலையின் ஒரு துளிகூட இப்போது காணமுடியவில்லை.  ஊரில் யாருக்கு இது நடந்திருந்தாலும் அவர் கலங்கிப் போயிருப்பார்.  கலங்கினாலும் அவர்கள் வீட்டுக்குச் சென்று ஆறுதல் கூறிப் பெற்றொரை நண்பர்களை அடுத்தகட்டப் போராட்டத்துக்குத் தயார்படுத்தியிருப்பார்.  மார்த்தாண்டம் வீட்டுக்கும் மிகப்பலர் வந்தனர்.  எனினும் துக்கம் விசாரிப்பதற்கும் ஆறுதல் கூறுவதற்கும் பாரதூரமான வேறுபாடுகள் உண்டு.  தன் வாழ்க்கைக்கான பொருளைத் தன் வாழ்முறை மூலம் உருவாக்கிக் கொண்டவர் மார்த்தாண்டம். மக்களுக்காக எத்தனையோ போராட்டங்கள். உடனடி விளைவுகளை அளவுகோலாக வைத்துப் பார்த்தால் பெரும்பான்மைப் போராட்டங்கள் தோல்வியில்தான் முடிந்திருக்கின்றன.  அவர் நம்பும் தத்துவம் அவரைத் தொடர்ந்து இயங்கச் செய்தது.  ஆனால் அறுபதாவது வயது தொடங்கி தன் வாழ்வின் ஆதாரக் குவிமையம் என இருபது வருடங்களாகக் கருதிவந்த ஓர் உயிர் ஒரு கணத்தே மறைந்த அந்த அதிர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ளவும் கிரகித்துக் கொள்ளவும் அந்த மனம் மறுத்தது. மனப்பிறழ்வு உண்டாயிற்றோ என்று பலர் கருதும்வண்ணம்தான் அவரது நடவடிக்கைகள் அமைந்தன. அவர் அநேகமாகத் தன்னையே அவளில் கண்டிருக்கக்கூடும்.  அவளது மறைவுக்குப் பிறகு தன்னையே படர்க்கையில் கண்டாரோ என்னவோ?

சில சமயங்களில் இரவு நேரத்தில் இரண்டு மணிநேரம் நடந்து பாலம்வரை சென்று அவளது சடலம் கிடைத்த இடத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்.  அவ்விடம் மார்த்தாண்டம் வரும் சமயங்களிலெல்லாம் யாரோ ஒருவர் இவர் கண் பார்வையினின்று தப்பிக்கும்பொருட்டு ஓடி ஒளிந்து கொள்வது போன்ற தோற்றம் அடிக்கடி ஏற்படும். இன்றும் யாரோ தூணுக்குப் பின் சென்று ஒளிந்தது போல் இருந்தது.  திடீரென்று மழை பெய்யத் தொடங்கிற்று.  மார்த்தாண்டம் வேகமாகப் பாலத்தடியில் சென்று நின்றுகொண்டார். மழை ஆற்றின் சிறு பள்ளங்களை ஆங்காங்கு நிரப்பின. மழையின் திடீர் வரவால் சமநிலையிழந்த பல உயிரினங்கள் தங்கள் வளைகளுக்குள் சென்று அடைந்துகொண்டன. தேங்கி நின்ற நீரிலிருந்து குமிழிகள் எழத்தொடங்கின, இருப்பின் சாட்சியத்துக்குக் கட்டியங் கூறுவதுபோல.  

மார்த்தாண்டத்தின் அசைவுகளையும் பெருமூச்சையும் தூணில் வழிந்த நீரில் நனைந்தபடியே சீனு பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.  கட்டியணைத்துச் சற்று அழவேண்டும் போலிருந்தது. குற்றவுணர்ச்சியின் பிடியில் அவன் சுருண்டு தவித்தான். அச்சிறுவனின் தோள்களில் அவள் பிடியின் இறுக்கம் தளர்த்தியது சீனுதான்.  தனது இயல்பை இழந்து இறுகிக்கிடந்த அந்தக் கைகளில் முத்தமிட்ட கணத்திலிருந்து அவளது மரணத்துக்குத் தானும் காரணம் என்றே எண்ணத் தொடங்கினான். அன்றிலிருந்து அவன் யாரிடமும் சரியாகப் பேசவில்லை.  காளிங்கன் ஒவ்வொரு கணமும் ஆறுதலான வார்த்தையை எதிர்பார்த்துச் சீனுவிடம் வரும்போதெல்லாம் ஒன்றிரண்டு சொற்களில் அவரை விரட்டிவிட்டு அவன் எங்காவது சென்றுவிடுவான். லாரியின் மீது ஒட்டிக்கொண்டிருந்த துளிப்பிரியமும் இந்த நிகழ்வால் குலைந்துபோனது. அவர் லாரியை வெறுக்கத்தொடங்கினார்.  எனினும் வேலையை அவரால் விடமுடியவில்லை.  

காளிங்கனைப் போராட்டக் குழுவைச் சார்ந்தவர்கள் தாக்கியபோது வீட்டுக்கு வந்த மார்த்தாண்டத்தைக் காளிங்கன் மரியாதையாக நடத்தினார்.  சீனு அவரிடம் முகம் கொடுத்தும் பேசவில்லை. இப்போது அவரிடம் சென்று பேசுவதற்கே உடல் கூசியது. அவர் மட்டும் பழைய நிலைமையில் இருந்திருந்தால் அவர் பின்னாலேயே தான் போயிருக்கலாம் என்று எண்ணினான்.  குற்றவுணர்ச்சிக்குத் தீனி போடுவதன் மூலம் தனது இயலாமையை மறக்கத் தொடங்கினான்.  ஊரில் பலரும் மார்த்தாண்டத்தைப் பரிகசித்துப் பேசும்போதெல்லாம் சீனு உள்ளே ததும்பி வழியும் நீரை விழுங்கியபடி கடந்து செல்வான். பத்தடி தூரத்தில்தான் மார்த்தாண்டம் நின்றுகொண்டிருந்தார்.  சென்று பேசிவிடலாம் என்ற உந்துதல் அவனை அலைக்கழித்தது. மழைவிட்டபின்னர் மார்த்தாண்டம் தன் வீட்டுக்கு நடையைக் கட்டினார். அவன் அவ்விடமே அமர்ந்தான். சற்றுநேரத்தில் கண்களைச் சுழற்றியபடியே தூங்கிப் போனான்.  தோள்களில் சாய்ந்த வண்ணம் அவள் கைகள் முதுகை ஸ்பரிசிப்பதை உணர்ந்தான்.  அச்சிறுவனின் தோள்களைப் பற்றியிருந்த அக்கைகளின் பிடியின் இறுக்கத்தை அவன் தோள்கள் வலிக்க உணர்ந்தான். காலை சூரியன் உதிக்கும்முன்பே அவ்விடம் விட்டெழுந்து உடலில் ஒட்டியிருந்த சேற்றுநீரைத் துடைத்தபடி வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தான். காளிங்கன் தூங்கிக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. நெற்றியில் முத்தமிட்டு எதையோ முணுமுணுத்துவிட்டு நகர்ந்தான்.

அதிகாலைச் சூரியனின் கீற்றுகள் இரவு பெய்த மழையின் சிறு பள்ளத் தேக்கங்களில் எதிரொலித்த வண்ணம் விரவிக் கிடந்தது. தென்னை மரம் தன் பொலிவை இழந்துவிட்டதாக சீனுவுக்குப் பட்டது.

***

மா.க.பாரதி – கரூரைச் சேர்ந்தவர். தற்போது ஐதராபாதில் இருக்கிறார். வெவ்வேறு இதழ்களில் இவரது கதைகள் வெளியாகியுள்ளன. தொடர்புக்கு – barathyganesan96@gmail.com

ஹரிஷ் குணசேகரன்

வாழ்க்கை குறித்த கவலை பீடித்து, வாழும் சூழல் வறண்டு மூச்சு முட்டி செத்து விடுவது போல அடிக்கடி மனக்காட்சி தோன்றி மறைகிறது. இப்படி அவநம்பிக்கையின் கூடாரமாய், மரண பயம் மேலிட்டு அடுத்த கட்ட நகர்வு பற்றிய பிரக்ஞை இல்லாமல் வீட்டிலேயே முடங்கிப் போகும் துர்பாக்கிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டதை நினைத்து விம்மியபோது பத்தரை மணி பதற்றம் தொற்றி ஆஃபிஸ் மடிக்கணினியை எடுத்தேன்.

அரைமணி நேரத்தில் ஸ்கைப்பில் கூடுகை தொடங்கியதும் மேனேஜர் ஒவ்வொருவரிடமும் ஆங்கிலத்தில், “வீட்டிலிருந்தபடியே வேலை செய்வதை எப்படி உணர்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். ஹாலில் உச்சஸ்தாயில் அலறிக்கொண்டிருந்த டிவியில், ரயில் மோதி லாரி மோதி பசிப்பிணி மோதி செத்த புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் நிலையை நிர்வாக ஆசிரியர் விவரித்துக் கொண்டிருந்தார். டைனிங் டேபிளில் கிடந்த ரிமோட்டை எடுத்து சத்தம் குறைத்தபடி, “ஆஃபிஸ் கால் இருக்கும்மா.. மெதுவா வெச்சி கேளு” என்றேன் அவளிடம். அதற்குள் என் இருத்தலை கேள்வி கேட்கும் விதமாக மேனேஜர் என் பெயரை இரண்டு மூன்று முறை அழைத்தார்.

கொரோனா குறித்த அச்சம், பீதியைப் போக்கி தொழிலாளர்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் விதமாக, எங்கள் நிறுவனம் உருவாக்கிய செயலியை கிளைண்ட் ஒருவருக்கு காட்டி விளக்கிக் கொண்டிருந்தேன். சமூக இடைவெளியைக் கடைப்பிடிக்க புளூடூத்தை எப்போதும் ‘ஆன்’ செய்ய வேண்டும் என்றேன். அவருக்கு எங்கள் செயலி மிகவும் பிடித்துப்போக, அடுத்தகட்டமாக அவருடைய பாஸை டீம்ஸ் மீட்டிங்கிற்கு அழைத்து வருவதாக சொல்லிச் சென்றார். முன்பே பல கிளைண்டுகளுக்கு அனுப்பிய வெவ்வேறு பிரப்போஸல்கள் கிணற்றில் போட்ட கல்லாய் கிடப்பதை நினைத்து, “ஹஹ் ஹஹ்ஹா..” சிரித்துக் கொண்டேன்.

காஃபியோ பிரெட் சாண்ட்விச்சோ எடுத்துக் கொண்டு அவள் அறை நோக்கி வருகிறாள். கொலுசு சத்தத்தை வைத்துதான் சொல்கிறேன். ஆம், அவளே தான்! பெரிய கண்டுபிடிப்பு.. நானும் அவளும் தானே இருக்கிறோம் பெரிய ஃப்ளாட்டில். அப்பாவும் அம்மாவும் நல்லவேளையாக போன வாரம் தான் சென்னையை விட்டுக் கிளம்பினார்கள். ஆஹா.. இப்போதுதான் ஞாபகம் வருகிறது. வீட்டு வாடகை மெயிண்டெனென்ஸும் சேர்த்து பதினைந்தாயிரத்தி ஐந்நூறை உரிமையாளருக்கு செலுத்த வேண்டுமே!

“ஹே.. எப்டி போகுது” தோளை சுற்றிக் கை போட்டுக் கேட்டாள்.

“ஹ்ம்ம்.. கொஞ்சம் டென்ஷனா இருக்கு”

“ஏன், என்னாச்சு. நான் இருக்கேன்ல..” இறுக்கமாக கட்டிக் கொண்டாள்.

நிலவொளி தோற்று மர்ம நிழல்கள் தேங்கிய இருள் படர்ந்த இரவில் இறையொளியாய் என் வாழ்க்கை வல்லத்தை செலுத்தும் இவள், இலக்கியா. காஃபி கோப்பையை நீட்டியதும் பதறிப்போய், “பாக்கெட் பால் இல்லையே?” என்றேன்.

“கொழுப்பு தான்.. ஏதோ ஒண்ணு, குடிய்யா” என்றாள்.

“பேபி.. காஃபி குடிச்சிட்டு முத்தம் தந்தா கசப்பா இருக்குமா?”

“ஓ.. நீ எதுக்கு அடிபோடுறன்னு தெரிது. ஒழுங்கா வேலை செய்யு மேன், பிச்சி பிச்சி” என்று பழுப்பு நிற காஃபி ஆடையை உதட்டில் கலைத்தாள்.

தன்னால் இயன்றளவு வீட்டிலிருந்தபடி பெண்கள், குழந்தைகள், வறியவர்களுக்கு உதவும் சமூகசேவை முன்னெடுப்புகளை ஒருங்கிணைத்து வருகிறாள். குழந்தை கொஞ்ச நாளைக்குத் தேவையில்லை என்று தள்ளிப்போட்டு இரண்டு வருடங்கள் ஆகின்றன!

“மாம்ஸ்.. ட்ரெய்ன்ல போற மைக்ரண்ட் வொர்க்கர்ஸ் சாப்பாடு, தண்ணி இல்லாம தவிக்றாங்க. இங்க பாரேன்..” என்று தனக்கு வந்த காணொளியைக் காட்டினாள். அதில் நடைமேடையில் நிறுத்தாமல் தொடர்வண்டி வேகமெடுக்க தன்னார்வலர்கள் பயணிகள் பெட்டிக்குள் உணவு பொட்டலம், குடிநீர் போத்தல்களை எறிந்தனர்.  அதைப் பார்த்ததும் உள்ளுக்குள் என்னவோ செய்ய, தலைகுனிந்து லேப்டாப் பார்த்தேன். கொரோனா தாக்கத்தால் முப்பது சதவீத சம்பளம் குறைக்கப்பட்டதாய் மின்னஞ்சல் வந்தது! அதை அவளிடம் காட்டாமல் மறைத்துவிட்டு வேலையைப் பார்த்தேன்.

“யோ மாமா.. நான் சொல்ற அக்கவுண்டுக்கு உன்னால முடிஞ்ச காசு போட்றியா? மைக்ரண்ட் வொர்க்கர்ஸுக்கு டீயாச்சும் தர அரேஞ்ச் பண்ணிட்டு இருக்கோம்” என்றாள்.

முதுகுவலி வேலையைக் காட்ட அண்ணாந்து படுத்து ஃபேனை வெறித்தேன். சனி, ஞாயிறும் சேர்த்து வேலை பார்ப்பது எதற்காக? சம்பளத்தைப் பறிகொடுக்கும் நிலை, கம்பெனிக்கு வருமானம் அறுபடும் நிலை வரக்கூடாது என்பதற்காகத்தானே!

வரக்கூடிய தகவல்கள் பதட்டம் விளைவிப்பதாய், மாநகரின் மீட்சி குறித்த சந்தேகங்களை எழுப்புவதாய், குற்றவுணர்ச்சியைக் கிண்டுவதாய் இருக்கின்றன. கொரோனா சிகிச்சை தந்த மருத்துவ ஊழியர்கள் கடுமையாக பாதிக்கப்படுவதாய், அதிலும் குறிப்பாக சென்னையை சேர்ந்த தலைமை செவிலியர் இறந்து போனதாகவும் ஆங்கில வார இதழொன்று செய்தி வெளியிட்டு அதற்கு சாட்சியாய் கேஸ் ஷீட்டை காட்டியது. கேஸ் ஷீட்டில் தவறு நடந்திருக்கலாம் என்றும், அவருக்கு முன்பே கடுமையான சர்க்கரை வியாதி இருந்ததாகவும் டீன் விளக்கமளித்தார். பிரபல தமிழ்ப் பத்திரிகை குழுமம் சென்னையில் இருபத்தைந்து லட்சம் கொரோனா பாஸிட்டிவ்கள் இருப்பதாகவும், அரசு கொரோனா மரணங்களை திட்டமிட்டு மூடி மறைப்பதாகவும் சந்தேகங்களை எழுப்பியது.

விழித்திருக்க விலகியிருக்க வீட்டிலிருக்க சொன்னவர்கள் கோயம்பேட்டில் கழுதை வாயைப் பார்த்து கொரோனாவிடம் கோட்டை விட்டு கடைசியில் மக்கள் சரியாக சமூக இடைவெளியைக் கடைப்பிடிப்பதில்லை என்றனர். இன்னும் முத்தாய்ப்பாக தமிழ்நாட்டில் கொரோனா சமூகப் பரவல் கட்டத்தைத் தொடவில்லை என்றனர்.

தமிழ் இலக்கியாவிடம் கலந்தாலோசித்து ஸொமேட்டோ மூலம் காய்கறிகளை ஆர்டர் செய்தேன். சாப்பிடப் போவதாய் வாட்ஸாப் குழுவில் அறிவித்துவிட்டு ஹாலுக்கு வந்தேன். பின்கழுத்து தெரிய லேப்டாப் முன்பு அமர்ந்திருந்தவளின் ஜிலேபி  கொண்டையை ரசிக்கும்போது, குக்கர் விஸில் எழும்பியது. சமையலறையின் கதவு திறந்திருக்க, எதிர்வீட்டு ஒன்றரை வயது குழந்தை யூ-ட்யூப் ரைம்ஸ் பாடுவது கேட்டது.

மதுரையில் கறிக்கடை திறந்து வைத்த இஸ்லாமியரை காட்டுமிராண்டித்தனமாய் தாக்கியதில் அவர் மரணம் தழுவ, தந்தை பற்றிய ஞாபகங்களை தோழர் உருக்கமாகப் பகிர்ந்து இருந்தார். கொஞ்ச நாட்களுக்கு ஃபேஸ்புக், நியூஸ் பார்க்கக் கூடாதென்று சங்கல்பம் செய்து கொண்டேன். மீண்டும் லேப்டாப், ஸ்கைப், கிளைண்ட் கால், பிஸினஸ் பிரப்போஸல், வாட்ஸாப் குழு.. நாள் நத்தையாய் நகர்ந்திருக்க வியர்வை கசிந்த அறைக்குள் நல்ல சுகந்தத்தை சுமந்துகொண்டு இலக்கியா வந்தாள்.

“என்னடா பண்ற.. வேலை முடிஞ்சதா?” என்றாள்.

“ஹ்ம்ம்.. இப்ப தான்”, அவளை மணிக்கட்டோடு இழுத்து மடியில் உட்கார வைத்தேன்.

“ஓய்.. நான் முடி வெட்டி விட்றேன்பா. கரடி மாதிரியே இருக்க பாக்க. ஹா ஹா..”

“ம்.. ஹே.. எனக்குப் பாப்பா வேணும்”

“சரிதான்.. இருடா கொரோனா முடியட்டும்” என்று திரும்பி கண்களைப் பார்த்தாள். அதனுள் ஆழ ஊடுருவி, “உனக்கு என்னடா கொறை வெச்சேன்.. திடீர்னு பாப்பா கேக்ற” என்றாள்.

“அடப் போடி..”

“நான் இன்னும் அதுக்கு ரெடி ஆகலை..”

ஆடைகளைக் கலைந்து கட்டிலில் உடல் பின்னி, முத்தங்கள் சொரிந்து, ஹிக்கி பதித்து முனகல் கேட்டதும் இயங்க ஆரம்பித்தேன். பாதி மயக்கத்தில் தொட்டு உணர்ந்து, “நீ காண்டம் போடலையா?” என்று அதிர்ந்தாள். நீடித்த மவுனம் கண்டு கோபம் கொண்டு நெஞ்சில் அடித்துவிட்டு ரெஸ்ட் ரூமுக்கு ஓடினாள்.

அவள் திரும்பி வந்தபோது, “சாரி டி.. தெரியாம” என்று இழுத்தேன்.

“யு ஆர் எ மேல் சாவ்னிஸ்ட்.. ஈகோயிஸ்ட்.. என் அனுமதி இல்லாம இப்படியா பண்ணுவ?” கத்திக்கொண்டே கதவை அடித்து சாத்திவிட்டுப் போனாள்.

என் தவறுதானே.. அலமாரியில் துழாவி மனநல மருத்துவர் முன்பு பரிந்துரைத்த ஆண்டி சைக்காட்டிக்ஸ் மாத்திரை ஒன்றை விழுங்கி மிடறு தண்ணீர் குடித்தேன். அவர் போதுமென்று நிறுத்தச் சொன்னதை அலட்டிக் கொள்ளாமல் வேண்டிய போதெல்லாம் உட்கொள்கிறேன். உடலும் உள்ளமும் அழுக்குப் படிந்து நாற்றம் வீசுவதை உணர்ந்து ஷவர் திறந்து சருமத்தை குளிர்வித்ததும் மோகம் பற்றிக் கொள்ள, முந்தைய தினம் போலவே அன்றும் சுயமைதுனம் அனுபவித்தேன். மனம் லேசாகி சஞ்சலங்கள் அடங்கி வெளியே வந்து, இல்லம் முழுக்க அவளைத் தேடினேன். இந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பு தாண்டி அவளால் சென்றிருக்க முடியாதே.. சீல் செய்யப்பட்ட பகுதி ஆயிற்றே இது!

ஆஃபிஸ் மேனேஜர் அழைத்து ரிப்போர்ட் ஒன்றை கேட்டார். அடுத்த இரண்டு மணிநேரத்திற்குள் அனுப்பச் சொல்லி தொடர்பைத் துண்டித்தார்.

“டொக்.. டொக்..” கதவு தட்டப்பட, அதைத் திறப்பதற்குள் காலிங் பெல்லும் அடிக்கப்பட்டது.

“வரேன்.. வரேன்”

முகக்கவசம், கையுறை சகிதம் பாதுகாப்பாய் நின்ற சுகாதாரத் துறை அதிகாரிகள், கொரோனா பரிசோதனைக்கு அழைத்தனர். மாஸ்க் அணிந்து, “இருங்க மேம்.. வைஃப் கீழ போய்ருக்காங்க. தோ கூப்பிட்றேன்” என்று அவளுடைய அலைபேசியை அழைத்தேன்.

“ஜஸ்ட் மூவ் ஆன்.. ஒரு மாசம் ஆச்சு நாம பிரிஞ்சு. மறுபடியும் மறுபடியும் கூப்டின்னா போலீஸ் கிட்ட போவேன்” தொடர்பைத் துண்டித்தாள்.

அதிர்ந்து போய் சோஃபாவில் உட்கார்ந்து தண்ணீர் பருகினேன். தாய் பசியில் செத்தது தெரியாமல் போர்வையைப் பிடித்து இழுத்து எழுப்ப முயன்ற குழந்தை பற்றி உருக்கமாக ஆங்கில செய்தி ஊடகத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஏழைகளுக்கு, விவசாயிகளுக்கு, நடுத்தர மக்களுக்கு இருபது லட்சம் கோடி ஒதுக்கியிருப்பதாக சொன்னார்களே. கிறுகிறுப்பு இன்னும் அடங்கவில்லை.

“சார்.. உங்க அப்பார்ட்மெண்ட்ல ஆல்ரெடி கொரோனா பாஸிட்டிவ் கேஸ் இருக்கு. சீக்கிரம் வாங்க..” அதிகாரி எச்சரித்தார்.

அவர் வாயையே பார்த்தேன். முகம் சுருங்கி உடலெலாம் தோல் கரைந்து சாம்பலாகி காற்றில் பறந்து கலந்து கதவு படாரென்று அடித்தது.

மறுபடியும் மேனேஜர் கூப்பிட்டு, “ரிப்போர்ட் நல்லா வந்துருக்கு. நான் சில இன்ஃபர்மேஷன் தரேன், சேத்து தரியா” என்று கேட்டார்.

“கண்டிப்பா.. வொய் நாட்”

எங்கள் சம்பாஷணை சத்தமாக இருந்திருக்க வேண்டும். தூக்கம் கலைந்து தமிழ் இலக்கியா என் முன்னால் கிடந்த மெத்தையில் படுத்து கொசுவலைக்குள் கை-கால்களை ஆட்டிக் கொண்டிருந்த ஆறு மாதக் குழத்தையைக் கொஞ்சினாள்.

“ஹே.. சாரி. என்கிட்ட பேச மாட்டியா” என்றேன்.

“நீ பண்ணதால தான இப்படி..” உப்பிய வயிற்றைத் தடவிக் காட்டினாள்.

“அப்ப அந்தக் குழந்தை..?”

“எந்தக் குழந்தை.. யு ஆர் கிரேஸி!”

அவள் பக்கத்தில் குழந்தையும் இல்லை கொசுவலையும் இல்லை. அவளருகே அமர்ந்து சில வாரம் பின்னப்படாமல் சிக்கு பிடித்த தலையைக் கோதினேன். ஸ்கைப் காலில் மீண்டும் ஆஃபிஸ் கூடுகை தொடங்கியது. மடிக்கணினியை எடுத்துக் கொண்டு அறைக்குள் விரைந்தேன். கட்டிலில் படுத்திருந்தவள், “வா.. டிஸ்டர்ப் பண்ண மாட்டேன். இப்டி உக்காரு” என்று வழி விட்டாள். அவள் வயிற்றைத் தடவி, தொப்பை மட்டுமிருப்பதை அறிந்து ஆறுதலானேன்.

“என்னடா.. பாப்பா வேணுமா?” என்றாள்.

*கிரிஷ்.. கிரிஷ்..*

விளிக்கப்பட்டதும் புதிதாக எடுத்த டாஸ்கின் ஸ்டேட்டஸை சொல்லி முடித்தேன். இந்த டீலாவது ஓகே ஆனால் நன்றாக இருக்குமென்று மேனேஜர் பெருமூச்சு விட்டார்.

ஓடிக் கொண்டிருக்கும் ஃப்ளாஷ் நியூஸ் பார்த்து  உள்ளே அடித்துக் கொள்ள, ஹெச்.ஆரை இரண்டு முறை தொடர்பு கொண்டேன். திரும்ப அவரே கூப்பிட்டு, “சொல்லுங்க க்ரிஷ்.. வாட் கேன் ஐ டு ஃபார் யு?” என்றார்.

“நம்ம இன்ஷுரன்ஸ் பாலிஸில கொரோனா கவர் ஆகுமா? ஹாஸ்பிடல்ல அட்மிட் ஆனா, எவ்ளோ வரைக்கும் கவர் ஆகும்?”, படபடப்போடு கேட்டுக் கொண்டே போனேன்.

“க்ரிஷ், கூல் டவுன்.. உங்களுக்கு கொரோனா வராது. நல்லதையே திங்க் பண்ணுவோம். மூணு லட்சம் வரைக்கும் கவர் ஆகும்னு நெனைக்றேன். ஏஜெண்ட் நம்பரை அனுப்பி வெக்றேன், அவர் நம்பரை எமெர்ஜென்ஸிக்கு வெச்சுக்கோங்க”

“ஓ.. மூணு லட்சம் தானா. அப்ப லேசான கொரோனா வந்தா பெட்டர்”. பேசி முடித்ததும் மீண்டும் கடமை அழைத்துக் கொண்டது.

வேலை எதிர்பார்த்ததற்கு முன்பே முடிந்ததால் பால்கனி சென்று தூர நீலவானத்தை வெறித்தேன். காஃபி கோப்பையை நீட்டி உரசிக் கொண்டு நின்றவளின் நெடிய கால்கள் மீது கவனம் சென்றதும் காதல் என்னுள் பற்றிக் கொண்டது. நீண்டதொரு நா தழுவிய முத்தத்திற்குப் பின் அவளைக் கட்டிலில் உட்காரச் செய்தேன். இந்த முறை உஷாராக நிரோத்தை முன்கூட்டியே மாட்டி முயங்கியதும் அவள் மீது விழுந்தேன்.

“லெட்ஸ் நாட் டிலே.. வில் யு மேரி மீ?” என்றாள். தென்னை மரத்து அணில் எழுப்பிய சத்தத்தை ஒத்திருந்தது அவளது கீச்சு குரல்.

***

ஹரிஷ் குணசேகரன், தற்போது சென்னையில் வசிக்கிறார். காக்டெயில் இரவு, கேப்புச்சினோ என இரண்டு நூல்கள் வெளியாகியுள்ளது. ஆசிரியர் தொடர்புக்கு – hkrishnan21@gmail.com

பிரபு தர்மராஜ்

பூயானுக்கு வில்லுக்குறி பக்கம் அம்மணி என்று ஒரு நங்கையோடு சொல்லவொண்ணாக் காதல் இருந்தது. அதை மறைமுகக் காதல் அல்லது கபடக்காதல் என்று ஏனையோர் சொல்வதை விரும்பாமல் அவளை ஒரு தனி வீடு எடுத்தமர்த்தி காதல் செய்து வந்தான். ஏற்கனவே நான்கு பிள்ளைகள் இவனுக்கும், மூன்று பிள்ளைகள் அம்மணிக்கும் இருந்தார்கள். தன்னுடைய மனைவி தில்லையம்மாளையும், பிள்ளைகளையும் விரட்டி ஒருசில மாதங்கள் ஆகிவிட்ட நிலையில் அதற்கடுத்ததாக ஏழெட்டு கூம்புகளைக் கடந்து அம்மணியிடம் வந்து தஞ்சம் புகுந்திருந்தான்.

திடீரென்று ஒருநாள் நடுச்சாமத்து தீராக்காதலின் முடிவில் அவள் வாயிலிருந்து நுரை தள்ளியதைக் கண்ட பூயானுக்கு ஒரே வியப்பு.

‘செவத்துமுடிவா எதுக்கு இப்புடி கெடந்து துடிக்கா? வாயிலேர்ந்து என்னத்த வருகு?’ என்று எண்ணிக் கொண்டே,

“எட்டீ அம்முணி? எளா! என்னட்டீ கெடந்து துள்ளுக?’ என்று கேட்கும் போதே அம்மணியின் கண்கள் நிலைகுத்தின. ‘ஸ்கலிதம் கொடுத்த இன்பமாயிருக்கும்’ என்று எண்ணிக் கொண்ட பூயானுக்கு அவள் சன்னி கண்டு மரித்த காரியம் சற்று நேரங்கழித்து உறைத்தது. துடித்துப் போனான்.

ஐய்யோ! செத்துப் போயிட்டியா எங்கண்மணி! வெப்ராளம் தாங்காமல் அழுதான். இப்படியொரு சூழலை அவன் கற்பனை செய்து கூடப் பார்த்ததில்லையாதலால் அவனுக்கு அந்த நிகழ்வு பேரதிர்ச்சியாய் அமைந்து போனது. அந்த சமயத்தில் அவள் அணிந்திராத அவளின் உள்ளுடைகள் மற்றும் இறுதியாய் அவள் அணிந்திருந்த கனகாம்பரப்பூ, அவளது முடிக்கற்றை மற்றும் அவளது இன்னபிற சாதனங்களை மூட்டையில் கட்டி எடுத்துக் கொண்டு தன்னுடைய மனைவி தில்லையம்மாளின் வீட்டிற்குக் கொண்டு வந்து வைத்து விட்டு மறுபடியும் அம்மணியின் உயிரற்ற உடல் இருந்த இடத்திற்கு வந்து கதறி அழுதான். அவளது உடலில் உடைகளை அணிவித்து விட்டு வீட்டின் கதவைத் திறந்து வைத்து விட்டு மறுபடியும் வெளியே போய் விட்டான்.

பக்கத்து வீட்டாரின் உபயத்தால் அவளின் சாவு அறியப்பட்டு போலீஸ் வந்தது. விசாரித்தார்கள். அம்மணியை விசாரிக்க முடியாத காரணத்தால் அவளின் சட்டரீதியான கணவன் பாலையனை விசாரித்தார்கள். அவன் பூயான் குறித்து சொல்லவே பூயானைப் போலீஸ் தூக்கியது.

விசாரணையிலும், உடற்கூறு பரிசோதனையிலும் ‘அம்மணியின் மரணம் இயற்கையானது’ என்ற காரணத்தால் பூயான் விடுதலையானான். போலீஸ் அவனை விட்டுவிட்டாலும்கூட அம்மணி பூயானை விட்டுவிடவில்லை. தூக்கத்தில் வந்தாள், விழிப்பில் வந்தாள், கனவில் வந்தாள், கக்கூசிலும் வந்தாள். பூயான் மிரண்டு போனான்.

ஆனாலும் அம்மணி மீதிருந்த மையலும்,அம்மணி அளித்த அபாரமான காதலும் அவள் மீதான காதலை அதிகப்படுத்தி, அவளது பிரிவின் மீதான துயரத்தை அதிகப்படுத்தியவண்ணம் இருந்தன. ‘குடிகுடி’ என குடித்துத் தொலைத்தான்.

நள்ளிரவுகளில் அம்மணியின் வரவு ஆரம்பத்தில் பயமுறுத்தினாலும், அவள் மீதிருந்த எண்ணங்கள் அவளது வரவையே விரும்பியது. முதல்நாள் அம்மணி வந்து பூயானிடம் கேட்டாள்.

அன்னிக்கி ராத்திரி மட்டும் நீரு ஒரு கம்பிய எடுத்து எங்கையில குடுத்திருந்தீருனா நாஞ்செத்துருக்க மாட்டம்லா ஓய் ?

பூயான் சிரித்துக் கொண்டே, கம்பி ஓங்கையிலத் தானட்டீ இருந்து?

அம்மணிக்கு வெட்கம் தாங்காமல், அந்தக் கம்பி இல்ல மச்சாய்ன்! இரும்பிக் கம்பி!

பூயான் அவளைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டான். கார்த்திகை மாசத்துக் குளிருக்கு அம்மணி ஒரு பெரும் கணப்பாக மூண்டு அவனைக் குளிர் காய வைத்து விட்டு விடியற்காலையில் விடைபெற்றாள். பூயானுக்கு ஒருவிதமான அச்சம்.

‘இவதான் செத்துப் போய்ட்டாளே? இவ எப்புடி இங்க வந்தா? நம்ம வூடுதான் இவளுக்குத் தெரியாதே? உயிரோட இருக்கும்போதே இவ்ளோ சொகமா இருந்ததில்லியே? எப்புடி இது ருசுப் பட்டிச்சி?’ என்றெல்லாம் கேள்விகள் மண்டையை குடைந்தது.

விடியற்காலை மூன்றரை மணிக்கு வயலுக்குப் போன செங்குட்டுவன், தனக்கு முன்பாக பெண்ணொருத்தி வயல்வரப்பில் நடந்து செல்வதை நிலா வெளிச்சத்தில் கண்டு திகைத்தான். தன் கையிலிருந்த லாந்தர் விளக்கை உயர்த்தியபடியே சத்தம் போட்டான்,

‘யம்மாளு யார்ம்மோ அது ?’

அந்தப் பெண் நிற்கவில்லை. செங்குட்டுவனுக்கு கோபம் வந்து விட்டது,

‘தள்…..ளே…..! யாருன்னு கேக்கியம்லா புள்ளே ! செவி கேக்காதோ? யாரது ?’

அவள் நடந்து போய்க் கொண்டேயிருந்தாள். செங்குவும் வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தான். இவனது வேகத்துக்கு இருமடங்கு வேகத்தைக் கூட்டி அவள் போய்க் கொண்டேயிருந்ததைக் கண்ட செங்கு அவளை துரத்த ஆரம்பித்தான். அவள் போன வேகம் செங்குவுக்கு அதிர்ச்சியையும், ஆச்சரியத்தையும் அளித்தாலும் அவனால் நம்ப முடியவில்லை. ‘ஒரு பெண்ணால் இந்த ஈர வரப்பில் இத்தனை வேகமாக ஓட எப்படி முடிகிறது?’

மறுபடியும் கத்தினான், எட்டீ ! கையில மாட்டுனேன்னு வச்சிக்கா வெளுத்துப்புடுவேன் ஆமா !

சடாரென அந்தப் பெண்ணைக் காணவில்லை. செங்கு நின்றுவிட்டான். எங்கே போனாள் ? என்று நினைத்துக் கொண்டவனின் முதுகில் எதுவோ தட்டுப்படவே திரும்பியவன் மிரண்டு போனான். அவனது மூக்கின் நுனியில் அவளது மூக்கு உரச அவள் கேட்ட கேள்வியில் அவனது மூச்சு நின்று போனது.

இந்தாத்தானே நிக்கேன்? எங்க வெளு பாப்போம் ?

செங்குட்டுவன் ஒரு குட்டுவத்தைப் போல வயலுக்குள் உருண்டு விழுந்தான். விடியற்காலையில் வயலுக்குப் போனவர்கள் தூக்கிக் கொண்டுபோய் புலிதடவி வைத்தியரிடம் கொண்டு போனார்கள். அவர் சொன்னார்,

“எவகிட்டயோ வம்பிழுத்துருக்கான்! சின்ன வயிசுக்காரி பாத்த பார்வ கொஞ்சம் அதிகப்படியாயிட்டு! நல்ல காலம் பொழச்சி வந்ததே பெரிய காரியோம்! இனிமேலால் கெழக்கு வெளுக்கதுக்கு முன்னால வீட்டுநடையத் தாண்டிராத! செத்த!”

செங்குட்டுவனின் மனைவி சூடாமணிக்குக் கடுங்கோபத்தில். “எவகிட்ட  வம்பிழுத்தாரு வைத்தியரய்யா? அதுவும் அந்த ஆவாத நேரத்துல?”

வைத்தியர் சிரித்தவாறே சொன்னார், “அது பிரேதம் மக்கா ! ஆளு இப்போ சீவனோட இல்ல ! ஒங்கூர்க்காரன் எவனோ கூட்டியாந்து கூட வச்சிருக்கான் ! அவனுக்க முச்சூட்டு ரெத்தத்தையும் குடிக்காம அவ போமாட்டா! இவன் வேற வலிஞ்சி போயி அவ காலுக்க வுழுந்துருக்காம் பாரேன்! என்று சொல்லிக் கொண்டே படுத்துக் கிடந்த செங்குவிடம் கேட்டார்,“எவ எங்க போனா ஒனக்கென்னடே? கழுதைக்கி சீலைய கெட்டி வுட்டாலும் ரெண்டு வட்டம் போட்டு ஒய்த்தி பாக்காம போவப்புடாது! அப்புடித்தானே?”

சூடாமணி சூடானாள், “இன்னிக்கி வீட்டுக்கு வாரும் ஒமக்கு! நல்ல கை வைத்தியம் பாத்தாத்தான் சோக்கேடு கொணமாவும்… நா ஒருத்தி பத்தாது இல்லியா ஒமக்கு? ஊருல போரவ, வாரவ பின்னால போய்கிட்டு, இங்க வந்து கவுட்டைக்கெடையில கையக் குடுத்துக்கிட்டு படுத்துக்கெடக்கியா மனுசா?”

வைத்தியர் சொன்னார்,“எம்மாளு கையக் கிய்ய நீட்டிப் புடாத ! மத்தவ உள்ளயாக்கும் இருக்கான்னு நெனைக்கேன்… ரெட்ட நாடி அடிக்கி !”

சூடாமணி பயந்து போனாள், “என்னய்யா சொல்லுரிய ? ரெட்ட நாடியா? கெர்ப்பமாவா இருக்காரு ?”

வைத்தியர், “பொம்பளக்கி ரெட்ட நாடி அடிச்சா கெப்பனக்காரி, ஆம்பளைக்கி ரெட்டநாடி அடிச்சா இன்னொரு ஆத்துமா அவனுக்க சரீரத்துக்குள்ளார இருக்குனு அர்த்தம் !”

செங்குவும், சூடாமணியும் பயந்து போனார்கள். “பயப்படத்தேவையில்லை!” எனச் சொல்லி தாயத்து ஒன்றைக் கட்டி இருவரையும் அனுப்பி வைத்தார் புலிதடவி வைத்தியர்.

செங்குவை மாதிரியே பலரும் அம்மணியால் மணி வீங்கித் திரிந்தார்கள். பலரும் அம்மணியின் அருவத்தைக் கண்டதாகச் சொன்ன சேதிகள் பூயானின் காதுகளை வந்தடைந்தது. இளைஞர்கள் பலருக்கும் சொப்பனஸ்கலிதம் ஏற்பட்டு துரும்பாய் இளைத்துப் போகவே ஊருக்குள் கொஞ்சம் சாமியார்களின் நடமாட்டம் உருவானது. விபூதியும் கையுமாக அலைந்தார்கள். பூயானும் எலும்பும் தோலுமாய் ஆகி நோயில் விழுந்தான். ஊரிலுள்ள ஆட்களும் மாலை ஆறுமணிக்கு மேல் தங்களுடைய நடமாட்டத்தை நிறுத்திக் கொண்டார்கள்.

இரவு ஏழுமணி இருக்கும். நல்லமழை பெய்து கொண்டிருந்தது. வயலுக்குள் மேய்ந்த மாடுகளைப் பத்திக் கொண்டு, தலையில் கோணிச்சாக்கு ஒன்றைப் போர்த்தியபடி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார்‘அடாசு நடேசன்’. நாட்டு அடவுகளில் சிறந்து விளங்கியதால் ‘அடாசு’ என்ற புனைப்பெயர் ஒட்டிக் கொண்டது.

நடேசன் திடகாத்திரமான ஆள். ஒரே கையில் இரண்டு காளைகளை ஓட்டிக் கொண்டு வருவார். அன்றும் அப்படித்தான். ஊரே ஆழ்ந்த அமைதியில் இருக்க ஆட்கள் நடமாட்டமில்லாமல் இருந்த தெருவில் அரையிருட்டில் பயமில்லாமல் வந்து கொண்டிருந்தவர் தெருவின் முடிவில் இருந்த பெரிய படிக்கட்டுகளில் இறங்க எத்தனித்தபோது, மாடுகள் இரண்டும் எதையோ கண்டு மிரண்டு அசாத்திய பலங்கொண்டு இழுத்ததில் படிக்கட்டுகளில் உருண்டு விழுந்தார். காலிலும், தலையிலும் அடிபட்டு மயங்கிக் கிடந்தவரை மீட்டு வைத்தியசாலைக்குக் கொண்டு போனபோதுதான் அது அம்மணியின் கைங்கர்யம் என்பது தெரிந்தது.

அன்றிரவு அம்மணி பூயானைப் பார்க்க வந்திருந்தாள். பூயான் அவளைப் பார்க்கவே பயந்தான். அவள் பக்கம் முகத்தைத் திருப்பாமலே சொன்னான்,

“இனிமேலும் நீ இங்க வராதட்டீ! செத்துப் போனதுக்கப்புறமும் நீ எதுக்கு வந்து எனக்க உயிர வாங்குக ? எல்லுந்தோலுந்தான் எனக்கிட்ட மிச்சமிருக்கு!

அம்மணி சத்தமாகச் சிரித்தாள், யாம்மச்சாய்ன் ! ஒன்னிய பாக்க வரப்புடாதுன்னி நீ யாஞ்சொல்லுக? ஒம்பொண்டாட்டி புள்ளையள ஒதுக்கி வச்சிக்கிட்டு, என்னைய தேடி வந்தவன் நீ! ஒன்னைய இங்கேர்ந்து கொண்டு போகாம நாம்போவ மாட்டேன்… நீ எனக்க உயிருல்லா ? நீ இல்லாம நா எப்புடி இருக்க? சொல்லு பாப்போம்!

பூயானுக்குக் கண்ணை இருட்டிக் கொண்டு வந்தது. “அடிப்பாவி செறுக்கி ! இதுக்குப் பேருதாம் பேய்ப்பாசமா ? அடியே தில்லையம்மா ஒன்னிய தவிக்க வுட்டுட்டு இந்த சண்டாளி முண்டைக்க முந்தியில படுத்துக் கெடந்தனே ! எனக்கு இது தேவதாண்டியேய்… இவ என்னைய கொண்டு போவாம வுட மாட்டாளம்மா!” பூயான் மனதுக்குள் அழுதான்.

தில்லையம்மாள் ஒரு பாவம். புள்ளைப்பூச்சி. பூயானைக் கட்டிக் கொண்டதைத் தவிர்த்து அவள் வேறு எந்த பாவமும் செய்யவில்லை. வேண்டும் நேரமெல்லாம் மரம் போலக் கிடந்து நான்கு பிள்ளைகளைப் பெற்றுவிட்டு, செலவுக்குக் காசு கேட்கும் நேரம் பூயான் மரம்போல இருப்பது கண்டு கண்ணீர் மட்டுமே வடிக்கும் ஒரு மரப்பாச்சி அவள்.

பூயானின் கண்களில் நீர் வடிந்தது. அம்மணி எப்போது போனாளென்றே தெரியவில்லை. பூயானுக்கு அசூயையாகிப்போனது,

செவத்து செத்தமூதி! பக்கத்து வீட்டுக்காரி மாதிரி வந்துட்டு வந்துட்டு போறாளே கடவுளே? மனுசஞ் செத்தா சொர்க்கத்துக்கோ, நரகத்துக்கோ போயிருவாம்னு சொல்லிட்டுத் திரியானுவளே இந்த வெங்கங் காவடிப் பயக்க ? இவ செத்தப்பொறமும் இங்கன கெடந்து லாத்திட்டு திரியா? எடுப்பு எடுத்துப் போயி தொடுப்பு வச்சா இப்புடித்தான் இடுப்பு செத்து அடுப்புக்க கெடக்கணும்! மனம் வெதும்பியது.

அடுத்தநாள் மாலையில் அடாசு நடேசனை வைத்தியசாலையில் இருந்து கூட்டிக் கொண்டு வந்தார்கள். வந்ததிலிருந்து புலம்பிக் கொண்டேயிருந்தார்.

அத்துட்டு ஓடுன மாடுவ எங்க போயி நிக்கோ ! இந்தப் பூயாம்பயலுக்க வூட்டுல போயி பாத்துக்கிட்டு வரணும்! என்ன எழவ இழுத்து வச்சிக்கிட்டு படுக்கையில கெடக்கானோ தெரியலையே ?

அவரது மனைவி செல்லம் நடேசனிடம் சொன்னாள்,“நேத்திக்கி வாங்குனது போறாதா ஓய் ஒமக்கு? இந்தக் கருக்கல் நேரத்துல அந்த இருளடஞ்சி கெடக்கிய வூட்டுக்குப் போவலைன்னா யாரடிச்சா ? பேசாம கெடையும்!”

நடேசன்,“இல்லட்டீ ! அந்தப் பெயலுக்கு என்னவோ பெருசா நடந்துருக்கு ! வெளிய சொல்ல மாட்டங்கான்! மூணே மாசத்துல நரி மாதிரி ஒணந்துட்டானே பாத்தியா? வுட்டா செத்துப் போயிருவாம் போலுக்கு! நாளைக்கி நாம்போயி கீரிப்பாறையில முள்ளங்காணி மந்திரவாதிய கூட்டிட்டு வந்து ஒண்ணு என்னன்னு பாக்கட்டு!”

வீட்டின் பின்னாலிருந்த சன்னலின் வழியாக நின்று கொண்டிருந்த ஒரு நிழல் இவர்கள் இருவரது சம்பாஷணைகளையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. இதை உணர்ந்த செல்லம் சன்னல் பக்கம் திரும்பவே அந்த உருவம் சட்டென விலகியது.

நடேசன் வேறு யாருமல்ல. பூயானின் ஒன்றுவிட்ட தாய்மாமாதான்.  எப்போதும் கிராளியாகவே நக்கல் பேச்சு பேசி எரிச்சலை மூட்டுவானாதலால் அவர் பூயானோடு பேசமாட்டார்.நடேசனின் வீட்டின் நேரே பின்பக்கம்தான் பூயானின் வீடு இருந்தது.

அன்று இரவு முழுவதும் மழை அடித்துப் பெய்தது. அது ஒரு சனிக்கிழமை.  வீட்டுக்குள் நீர் புகுந்து நடேசன் படுத்துக் கிடந்த பாயை நனைத்தது. தூக்கம் கலைந்து எழுந்த நடேசன் மணியைப் பார்த்தார். மணி அதிகாலை மூன்று. ஒரு முறத்தை எடுத்து தலைக்குமேல் பிடித்துக் கொண்டு வாசலில் இருந்து இறங்கி, வீட்டின் பின்பக்கம் நோக்கி நடந்தார்.

அங்கே பூயான் அம்மணியிடம் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தான், “பாவம்ட்டீ எங்க மாமன்! ஒனக்க நேருக்கு அவன் எதுக்கு வந்தாஞ் சொல்லு! அவன ஒண்ணுஞ்  செஞ்சிறாத! ஒன்னய கையெடுத்துக் கும்புடுகென்!”

அம்மணி அதிர அதிரச் சிரித்தாள், “ஒம்மாமன் என்னைய தொறத்துகதுக்கு யாரோ ஒரு மந்திரவாதியக் கூட்டியாரானாமே? நேத்து அவம்பொண்டாட்டிக்கிட்ட பேசிக்கிட்டிருந்தத நா கேட்டேன்!”

பூயானுக்குப் புரிந்து போனது,‘இந்த நடேசங் கோணையன் ஏதோ வாய உட்டுருக்கான்?’ தொட்டிப்பயல்கள் சாகுங்காலத்துலயும் வாயள வச்சிக்கிட்டு சும்மா கெடக்க மாட்டனுவோ! ஏற்கனவே நேத்துதான் படிக்கட்டுல உருண்டு வாங்குனான்! இன்னிக்கி இவகிட்ட வாங்கப் போறான்! பூயானின் மனம் துக்கமுற்றதில் மீண்டும் அம்மணியிடம் கெஞ்சத் தூங்கினான்,

“எட்டீ அம்முணி!நடேசம்மாமன் அப்புடித்தான்! ஏதாவது சொல்லுவாம்! ஒரு மயித்தாயுஞ் செய்யமாட்டான்! மந்திரவாதியக் கூப்புடப் போறேம்னு சொன்னாம்லா ! இப்போ போயிக் கேட்டா கீறிப்பாற வரைக்கும்போயி மந்திரவாதியக் கூப்டணும்னா வண்டிக்கூலி ஆரு தருவான்னு கேப்பான்! கஞ்சத் தாயோளி! அவென் ஒரு வெத்துப்பொட்டாசி! சளம்புவான் ஆனா வெடிக்க மாட்டான்”

அம்மணி அசையவேயில்லை, அவளது முகத்தில் அப்படியொரு இறுக்கம். அங்கே நடேசன் படிக்கட்டில் ஏறி தன்னுடைய வீட்டின் பின்பக்கத்தில் வந்து நீர்க்கசிவை அடைக்கும் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தார். குனிந்து நின்று கொண்டே மண்ணை அள்ளி சுவற்றின் வெப்புகளில் வைத்து பூசிக் கொண்டிருந்தார். மழை வெளுத்துக் கொண்டிருந்தது. பூசப்பூச மண் நீரில் கரைந்து போனதால் நடேசனுக்குக் கோபம் வந்தது.

“இந்த மழ மயிருக்கு ஒரு நேரங்காலங் கெடையாது! ராத்திரி பூரா பெஞ்சில்லா! காலத்த நின்னு தொலைய வேண்டியதானே? சை!”

என்று சலித்துக் கொண்டே நிமிர்ந்தவரின் எதிரில் ஒரு ஜோடி அழகான கால்பாதங்கள் தென்பட்டது.

“இது யாருக்க காலும்மோ இது? அழவோல இருக்கே? கண்டிப்பா செல்லத்துக்க காலா இருக்காது! அவளுக்க காலு கரி புடிச்சி சூப்பாஞ்சிப் போயில்லா இருக்கும்!” என்று குழப்பத்தில் நிமிர்ந்தவர் அங்கே நின்று கொண்டிருந்த அம்மணியின் வனப்பைக் கண்டு மதிமயங்கிக் கேட்டார்,

“யாருடே இது? வசந்தாதானே! இந்த நேரத்துல இங்க வந்து நிக்க? மச்சான் நெனப்பு வந்துட்டோ? வாயாம் தோப்புப் பக்கத்துல மோட்ரூ ரூம்புக்குள்ளப் போயி பேசுவோம்! மழ வேற கொதுகொது’ன்னு அடிக்கி!” என்று வாயெல்லாம் பல்லான நடேசனைக் கண்ட அம்மணிக்கு ஆத்திரம் வந்தது,

“கொல்ல வந்தவளைக் கொஞ்சவா கூப்புடுக! இந்தா வாங்கிக்கா தாயளி! என்று ஒற்றை அரையில் நடேசனைத் தரையில் கிடத்தினாள். நீர்க் கசிவைத் தடுக்கப் போன நடேசனின் பின்மண்டையில் ரத்தம் கசிந்து மழைநீரோடு கலந்து வீட்டின் முன்பக்கம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

‘தன்னுடைய காதலி வசந்தாதான் தன்னைத் தேடி வந்திருக்கிறாள்! இன்று ஒரு பிடிபிடித்து விடவேண்டும்! என்று எண்ணி மனப்பால் அருந்திய நடேசன் பேச்சு மூச்சற்று மல்லார்ந்து கிடந்தார். இவையெல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பூயானின் கண்களில் நீர் வடிந்து கொண்டிருந்தது. ஆனாலும் தன்னுடைய மாமன் நடேசன் இந்த வயதிலும் காமக் கண்ணனாய் இருந்ததைக் கண்ட பூயானுக்கு ஆச்சர்யம் தாளவில்லை.

‘கெழவன் ஒண்ணும் லேசுப்பட்டவனில்லை! இந்த வயசுலயும் கொப்பனுக்க மொவனுக்கு தூக்குகே?’

அதிகாலையில் விடிந்து விட்டது. நடேசனின் மனைவி செல்லம் பாத்திரம் துலக்குவதற்காக உமிக்கரியை எடுத்துக் கொண்டே வாசலுக்கு வந்தவள், தெருவில் ஒருவிதமான நிறத்தில் மழைநீர் ஓடுவதைக்கண்டு குழம்பினாள். நடேசனின் ரத்தமும், புழக்கடையில் கிடந்த சாணியும் கலந்து தண்ணீர் கரும்பச்சை நிறத்தில் காட்சியளித்ததைக் கண்ட செல்லம் நடந்த அபாயத்தை உணர்ந்தாள்,

“எவனோ பூவரச பதம் பாத்துட்டான்!”

என்று தங்களது வீட்டின் பக்கவாட்டில் நின்றுகொண்டிருந்த பூவரச மரத்தை யாரோ வெட்டி விட்டதாக எண்ணினாள். பூவரச மரத்தின் தடியில் நீர் பட்டால் அந்த நீரானது ஒருவித எருமைச் சாணி நிறத்தில் மாறிவிடும். ஓடிப்போய் மரத்தைப் பார்த்தாள். பூவரசு குத்துக்கல் போல நின்றுகொண்டிருந்தது. அப்போதுதான் கவனித்தாள். வீட்டுப் பின்னாலிருந்து ரத்தம் வடிந்ததைக் கண்டு திகைத்து ஓடிச்சென்று பார்க்கவே அங்கே நடேசன் எவ்வளவு நேரம் கிடந்தார் என்பது தெரியவில்லை,நீருக்குள் ஊறிக் கிடந்தார். அவரது முகத்தில் ஒருவித காதல் மயக்கம் இருந்ததைக் கண்டு ஆஸ்பத்திரிக்குத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடினார்கள்.

டாக்டர் நாடி பிடித்துப் பார்த்துவிட்டு இப்படிச் சொன்னார், “ஹீ இஸ் நோ மோர்!”

இதைக்கேட்ட செல்லத்துக்குக் குழப்பம்,‘தண்ணீல கெடந்து சாவக் கெடக்கவனுக்கு மோரு எதுக்குக் குடுக்கச் சொல்லுதான் கோணப்பெய டாக்டரு?’ என்று எண்ணியவாறே டாக்டரிடம் சொன்னாள்,

“மோரா! இன்னிக்கிக் காலம்பறதானே ஒரைல ஊத்தி வச்சேன்! புளிச்சிருக்காதே வைத்தியரைய்யா!”

டாக்டர் சோர்வடைந்தார். பக்கத்திலிருந்த நர்சு சொன்னாள்,“பாட்டி! தாத்தா செத்துப் போயிட்டாரு! அதத்தான் டாட்டரு இங்கிலீசுல சொல்லுதாரு! தூக்கீட்டு போயி அடக்கத்துக்கு ஏற்பாடு பண்ணு!”

என்று சொன்னதுதான் தாமதம், செல்லம் ஒப்பாரி வைத்தாள். “ஏ அய்யா ! என்னய ஒத்தையில உட்டுட்டு போயிட்டியா?”

டெட்பாடி ஊருக்குள் கொண்டு வரப்பட்டு நடேசனின் வீட்டின் முன்பாகக் கிடத்தப் பட்டது. ஊர்த்தலைவர் கோவிந்தன் வந்தார். ஊர்மக்கள் கூட்டமாக நிறந்து நின்று கொண்டிருந்தார்கள். நடேசன் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகத்தான் தனது குடும்பத்தைக் கிறிஸ்தவ மதத்தோடு இணைத்துக் கொண்டிருந்த படியால் பாஸ்டரின் வரவுக்காகக் காத்திருந்தார்கள். பாஸ்டர் வந்து ஜெபித்து நடேசனின் பூத உடல் விண்ணை நோக்கிப் பயணிக்கவிருந்த நேரத்தில் ஒரு குரல் சத்தமாகக் கேட்டது,

“சனிப்பொணம் தனியாப்போவாதுடே!” இது கீழத்தெரு மரகதத்தின் குரல்,

“யாங்கொம்மய…ளி நீ கூடப் போவப் போறியா ? இது மேலத்தெரு குப்பானின் குரல்.

செத்த வீடோ, பெத்த வீடோ? கல்யாண வீடோ, சடங்கு வீடோ? சம்பந்தமே இல்லாமல் ஊர் அழைப்பை ஏற்று வருகை தந்து, சாராயத்தை குடித்துவிட்டு வாளேந்தி போர் புரியும் படைத்தளபதிகள் ஊர் ஊருக்கு உண்டல்லவா? அது போலவே தங்கள் பழைய சண்டையைக் காரணம் காட்டி மரகதமும், குப்பானும் அடிபிடிக்குத் தயாரானார்கள்.    

நீ போல தள்ளயக் கொல்லி! நா எதுக்குல சாவணும்? என்றான் மரகதம்.

நீதானே சனிப்பொணம் தனியாப் போப்புடாதுன்னு சொன்ன? தொணைக்கி வேணும்னா நீ போ’ன்னு சொன்னேன் என்று மறுமொழியளித்தான் குப்பான்.

ஊரான் வீட்டு ஒறவே! என் வீட்டு எழவே! என்பது போல நடேசன் வீட்டுக்காரர்கள் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பாஸ்டர் போய்த் தடுத்து,

“என்னடே இது? துட்டி வூட்டுல வந்து நின்னுக்கிட்டு பெகளம் வக்கீதீய? எடே மரகதம்! என்ன காரியம்? சனிப் பொணம் தனியாப் போவாதுன்னா என்னடே அர்த்தம்? என்று விசாரித்தார்.

அதற்கு மரகதம்,“சாமியாராய்யா! ஒங்களுக்குத் தெரியாதது ஒண்ணுமில்ல! சனிப் பெருக்கும்’னு சொல்லுவாவள்ளா? சனிக்கெழம யாராச்சி செத்தா அந்தப் பொணம் தனியாப் போவாது… கூட ரெண்டண்ணத்தக் கூட்டிக்கிட்டுத்தாம் போவும்!”

“என்னடே சொல்லுக வினோதமா இருக்கே?” பாஸ்டர் பதறினார்.

“நாஞ் சொல்லுகது நெசந்தாம் பாஸ்டர் சாமி!” மரகதத்தின் குரலில் ஒருவித பயம் இருந்ததைக் கண்ட பாஸ்டர் கேட்டார்,

“சரி செத்தது செத்தாச்சி! சாவு எதிர்பாராதது! சனிக்கெழம’ன்னு தெரிஞ்சா நடேசன் செத்தாரு? இப்ப ஆவ வேண்டிய காரியம் என்னானு சொல்லு?

மரகதம் பாஸ்டரிடம்,“பொட்டியில ஒரு நாட்டுக் கோழிய உயிரோட கெட்டி அனுப்புனா பிரச்சின வராது!” என்று சொல்லி முடிக்கவும்,

“பாத்தியா குள்ள தா…ளி! கோழி சூப்பு நக்குகதுக்கு திட்டம் போடுகான்!” என்று ஒரு குரல் கூட்டத்திலிருந்து கேட்டது. குப்பான்தான் என்று மரகதத்திற்குத் தெரியும். பாஸ்டர் கூட்டத்தினைக் கையமர்த்திவிட்டு,

“மரகதம் சொன்னது சரிதாம்’னா ஒடனடியா ஒரு நாட்டுக் கோழிய யார் வீட்டுலயாவது புடிச்சிட்டு வாங்க!” என்று சொல்ல, சபைத்தலைவர் அங்கமுத்து பாஸ்டரிடம் சொன்னார்.

“பாஸ்டர்! நாமல்லாம் கிறிஸ்துவின் பிள்ளைகள்! இந்த சடங்கெல்லாஞ் செய்யப்புடாது! தெய்வ குத்தமாயிரும்!”

பாஸ்டர் குழம்பிப் போய்,‘மரகதத்தின் எச்சரிக்கையா? மத நம்பிக்கையா? எதை நம்ப? சரி நடக்கது நடக்கட்டும்!’ என்று சொல்லி நாட்டுக்கோழியின் துணையில்லாமலேயே நடேசனின் சவப்பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு போய் புதைத்தார்கள்.

பதினாறு நாட்கள் கழிந்தன. அன்று நடேசனின் அடியந்திரம். இலை போட்டு மூலைக்கு சோறு வைத்து, அதைத் தின்ன விடாமல் நடேசனை  சட்டத்துக்குள் புகைப்படமாக அடைத்து வைத்து மாலையைப் போட்டிருந்தார்கள். நடேசன் சிரித்த முகமாக இருந்தார்.

மறுநாள் பாஸ்டர் வீட்டிலிருந்து கூச்சல் கேட்டது, “அந்தா நிக்கான் நடேசன்! என்னையக் கூப்புடுகான்! அய்யோ நடேசனுக்க ஆத்துமா அந்தா நிக்கி ! என்னையக் கூப்புடுகு! யம்மோ! என்று கதறியவாறே தரையில் சாய்ந்தாள் பாஸ்டரின் தாய் பவுலி.

“வாராவினை வந்தாலும் சோராதே மனமே!” என்ற பாடலோடு, ஜெபிக்கப் பட்ட பவுலியின் வெற்று உடல் குழிக்குள் புதைக்கப்பட்டு பரமண்டலத்தை நோக்கி வீசப்பட்டது.

அன்று மாலையில் மரகதம் குடித்துவிட்டு கரகம் எடுத்து ஆடினான்,

“நாஞ் சொன்னம்லா தாயோளியளா? ஒரு நாட்டுக் கோழிய குடுக்கதுக்கு மாச்சப் பட்டு அநியாயமா ஒரு உயிரு நஷ்டமாப் போச்சே! இனி அடுத்தது யாரு தெரியுமா? நம்ம மேலத்தெரு குப்பான் கூயாந்தான்!”

இதை வீட்டுக்குள்ளிருந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்த பாஸ்டரின் மனைவி லதாவுக்கு மகிழ்ச்சி தாளவில்லை. நல்ல வேளை அன்னிக்கி மாத்திரம் நாட்டுக்கோழிய நடேசனுக்க பாடி கூட அனுப்பியிருந்தா இந்த கெழவி இன்னும் இங்கன கெடந்து லாந்திக்கிட்டு நமக்க சீவன வாங்கீருப்பா!

இந்த விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்ட குப்பானுக்கு குளிர் தூக்கித் தூக்கி அடித்தது,

‘இன்னும் பதினஞ்சி நாளைக்கிதான் நம்ம நடமாட்டம்! அதுக்குப் பொறவு நம்மளையும் குண்டு வெட்டி மூடிருவானுவோ!’

உயிர் பயம் வாட்டவே குப்பான் தளர்ந்து போனான். ஊருக்குள்ளும் துக்கம் குடி கொண்டது. தினமும் குப்பானின் வீட்டுக்குள் சென்று ஆட்கள் துஷ்டி விசாரித்தபடி இருந்தார்கள். உலகிலேயே ஒரு மனிதன் சாவதற்கு முன்பாக அவனைக் குறித்து துக்கம் அனுசரித்த நிகழ்வு அங்கே அரங்கேறியது. குப்பானுக்கு கோபம் தாங்கவில்லை. ஆனாலும் படுக்கையை விட்டு எழ முயற்சிக்கவில்லை.

“இன்னும் ரெண்டு நாளுதானே! படுத்தே கெடந்து செத்துருவோம்” என்று பிடிவாதமாகப் படுத்துக் கிடந்தான்.

ஊரே இவ்வாறு இருக்க பூயானின் வீட்டின் அன்றிரவு கடுமையான ரத்த வாடையும், மல்லிகைப் பூ வாடையும் சூழ்ந்து அந்த இரவையே கலங்க வைப்பதாக இருந்தது.பூயான் அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். ஒரு மிகப்பெரிய புகைமூட்டத்தினுள் இருந்து பலத்த சத்தத்தோடு கோரமாகச் சிரித்த படியே தோன்றினாள் அம்மணி. மிகுந்த கவர்ச்சியான தோற்றத்தோடு அவள் நின்றதைக் கண்ட பூயான் களைப்படைந்தான்.

“மூத்திரம் அடிக்கக் கூட வக்கில்லாமக் கெடக்கேன்! இந்த லெச்சணத்துல சரோஜாதேவி மாதிரி சேலையக் கெட்டிட்டு வந்து நிக்காளே நாசமுத்துப் போனவ? போட்டீ அந்தால!” பூயானுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது.

‘ஊருக்குள் மூன்றாவது சாவு யாருடையது?’ என்ற மிகப்பெரிய கேள்வி நடமாடும் சூழலில் பூயானுக்கும் அந்தக் கேள்வி எழாமல் இல்லை. ‘பட்டியலில் நம் பெயர் இருந்து விடக்கூடாதே?’ என்ற அச்சத்தில் கிழவிகள் யாரும் வெளியே நடமாடவில்லை. கிழவர்களும் அப்படியே திரிந்தார்கள். மரண பயம் யாரை விட்டது?

பூயானுக்குத் தன் வாழ்வின் மீதான நிலைப்பாடு ஒன்றுமில்லாததாய் ஆகிப் போனது. மரணப் படுக்கையில் கூட எதிரில் மப்பும் மந்தாரமுமாய் நிற்கும் அம்மணியை எழுந்து போய் ஒரு முத்தமாவது கொடுத்து விடலாம் என்றால் அதற்கும் வழியில்லை.

எழவே வழியில்லை! எழவு முத்தம் ஒண்ணுதானா குறைச்சல்? என்று தோன்றியது. மனைவி, மக்களைத் தெருவில் விட்டேன்! வம்படியாய் மாமன் நடேசன் செத்தான்! அவனால் பாஸ்டரின் தாய் பவுலி செத்தாள்! அடுத்த மூன்றாவது பலி யார் என்பது தெரியாமல் ஊரே உருக்குலைந்து கிடக்கிறது! பூயான் சுற்றிமுற்றிப் பார்த்தான். அம்மணி ஒரு ஓரமாய் அமர்ந்து தலையைத் தன் மடிக்குள் புதைத்துக் கொண்டு உறுமிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது அந்த உறுமல் சத்தம் கொடூரமாய் இருந்தது, பூயான் சன்னமின்றி அவளிடம் கேட்டான்,

எட்டீ அம்முணி! மூணாவதா யாருக்க ஈரக்கொலைய உருவப் போற ?

அம்மணியிடம் அரவமே இல்லை. அந்த அறை அத்தனை நிசப்தமாக இருந்தது. களபம் மணந்து கொண்டிருந்தது. வீட்டைச் சுற்றிலும் வினோதமான ஒலிகள் எழுந்த வண்ணமிருந்தது. அம்மணியின் மவுனமும், அந்த ஆழ்ந்த அமைதியான சூழலும் படுக்கையில் கிடந்த பூயானுக்குக் கலவரத்தை உருவாக்கியிருந்தது.

அம்மணியிடம் சத்தமாகக் கத்தினான்,“எதுக்கு என்னய இந்தப்பாடு படுத்துக! ஒங்கூட படுத்தது ஒரு குத்தமாட்டீ படுக்காளி முண்ட!”

இதைக்கேட்டு ரவுத்திரமானாள் அம்மணி. இருந்த இடத்திலிருந்து அப்படியே அந்தரத்தில் எழும்பி அந்த அறையின் மையத்தில் காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தாள் அம்மணி. அவளது முகம் அத்தனை விகாரமாக இருந்தது. பூயானை உயரத்தில் இருந்து பார்த்துக்கொண்டே அகோரமாகச் சிரித்தவள் “நீதாம்லே மூணாவது சாவப்போறவன்!” என்று ஆக்ரோஷமாகக் கத்திக் கொண்டே பறந்து வந்து பூயானின் சங்கைக் கடித்து இரத்தத்தை உறிஞ்சினாள். பூயான் பெருங்குரலெடுத்து அலறிக்கொண்டே கட்டிலில் இருந்து கீழே விழுந்தான்.

கீழே இருந்த ஒரு ஜோடிக் கால்களைப் பிடித்துக் கொண்டு கதறினான். “என்னய உட்டுரு தாயே!” என்று கதறி அழுதான். அந்தக் கால்கள் மிகவும் சிறியதாக இருந்தது கண்டு குழம்பி நிமிர்ந்து பார்த்தான். அது பூயானின் மூன்றாவது மகள் குட்டியம்மாள்.

பூயானுக்கு மீண்டும் துக்கம் பீறிட்டது,“நீயா மக்கா அப்பாக்க சங்கக் கடிச்சி ரெத்தங் குடிக்கப் போற?”

குட்டியம்மாள் சொன்னாள்,“எப்போய்! பள்ளியோடத்துக்குப் போறேன்! முட்டாயி வாங்கப் பைசா தா!”

மகளின் காலைப்பிடித்துக் கொண்டு கதறும் சத்தம் கேட்டு வந்த தில்லையம்மாள் பூயான் தரையில் கிடந்த கிடையைக் கண்டு சிரித்து உருண்டாள்.

“மான ரோசம் இருக்கா ஓய் ஒமக்கு? புள்ளைக்க கால்ல உழுந்து கும்புடுகீறே?ப்த்தூ! ஊர்ல உள்ள ஒருத்தியையும் உடுகது கெடையாது! தோவாள லெச்சிமி! தேரூரு பாமா! களக்காட்டு ருக்குமணி! அடையாமட ராதா! அறுக்கத் தெரியாதவங் கோமணத்துல அறுவத்தோறு அருவாங்குற மாதிரி! வூட்டுல அள்ளித் திங்காதவன் தெருவுல கிள்ளி நக்குனானாம்! கண்டவ வீட்டுல போய்ப் படுத்துக் கெடந்துகிட்டு, நடுச்சாமத்துல பூளலு முட்டக் குடிச்சிப்பூட்டு வந்து கெடக்கணும்! வாற வழியில கண்டதையுங் கூட்டியாந்துகிட்டு ராத்திரில கெடந்து பேயி! நாயின்னு ஊளையிடணும்! இதே பொழப்பாப் போச்சி அறுதக் கூயானுக்கு! போவும்… போயி பல்லத் தேச்சிக்கிட்டு வந்து கஞ்சியக் குடியும்! அப்பொத்தானே ஊரானுக்க தெங்குல தெம்பா ஏற முடியும்?” என்று மானங்கெட்ட கேள்விகளைக் கேட்டுவிட்டு அடுப்படிக்குள் நுழைந்தாள் பூயானின் மனைவி தில்லையம்மாள்.

பூயானுக்கு வியர்த்து விட்டிருந்தது. ஒரே ஒரு ஆசுவாசம்,தில்லையம்மாள் வாசித்த பெயர்ப் பட்டியலில் வில்லுக்குறி அம்மணியின் பெயர் இல்லாமலிருந்தது.

“இத்தன நேரமு நாங் கண்டது சொப்பனமா? இத்தாந்தண்டியா நீண்டுருக்கு கடவுளே?‘ஆயிரந்தலை வாங்கிய அபூர்வ சிந்தாமணி’ படம் கணக்கா எவ்ளோ பெருசு எம்மா?

பூயானுக்குத் தலைசுற்றியது. புழக்கடையில் நின்றிருந்த மரத்திலிருந்து வேப்பங்குச்சியை ஒடித்துப் பல்லைத் தேய்த்தபடியே பார்த்தால்,  தொழுவத்திலிருந்து மாடுகளை அவிழ்த்துக் கொண்டு வயலுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தார் அடாசு நடேசன். அவரைக்கண்டதுதான் தாமதம், பூயானுக்கு சிரிப்பு அள்ளிக் கொண்டு வந்தது,

“என்னடே இது! சனிப் பொணம் ரெண்டு மாடுவள பத்திக்கிட்டு போகு! நாட்டுக் கோழியாக் காணலியே?”

என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டே வாய்விட்டு சத்தமாகச் சிரித்தான். இதைக்கண்ட நடேசன் கேட்டார்,

“என்னலே பூயான்! விடியக்காலைல பல்லு மயித்தக் காட்டிட்டு நிக்க தொட்டிப்பெயல! ஒரண்டையும் கோழி புடிக்கப் போவல்லியா?”

பூயான் மீண்டும் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் அவரிடம் கேட்டான்,

“வேய் நடேசம்மாமோவ்! நீரு இன்னுஞ் சாவல்லியா வோய்?”

***

அய்யப்பன் மகாராஜன்

கடுத்த பசியால் விழிப்புத் தட்டியபோது மீனாவிற்கு உடல் நடுங்கியது. எழுந்திருக்கும்போது இயக்கம் சற்றுக் குறைந்து பலகீனமாக இருப்பது தெரிந்தது. விளக்கைப் போட்டதும் வெளிச்சத்தைத் தாங்கிக் கொள்ள இயலாமல் கழன்று போவதுபோல தலை உள்ளுக்குள் சுழல, அச்சம் ஒரு தக்கையைப் போன்று இலக்கற்று ஊடுருவியது. சட்டென நினைவு வந்து சுவிட்சிலிருந்து கையை விடுவித்தாள்.

மணி பார்க்க விழைந்த போது பார்வை சற்று ஒளிர்ந்தது. மணி இரண்டு என்பது சிரமமாக தெரிந்தது. இந்த நிசியில் சோற்றுப் பானைக்கு முன் தவம் இருக்கும் ஒரே சீவன் தானாகத்தான் இருக்க முடியும் என்று எண்ணிக் கொண்டாள்.

தாணு மரம் சறுக்கும் பாவனையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் நன்றாக சாப்பிட்டிருக்கிறான் என்பது சோற்றுப் பானையில் தெரிந்தது.

சோற்றைப் பிசையும்போதுதான் தரையைக் கவனித்தாள். விநோதமாக இருந்தது. சிறுசிறு புள்ளிகள் என நிறைய கரும்புள்ளிகள் ஒழுங்கற்று நகர்வது போலத் தெரிந்தன. இப்படித்தான் சமீப காலங்களாக பார்வைக்குள் ஏதாவது அகப்பட்டு வருகின்றன. வெகுநேரம் சுவற்றினைப் பார்க்க நேர்ந்தாலும் இதுமாதிரி ஆகிவிடுகிறது. அவள் புள்ளிகளை கவனித்தாள். அதில் சற்றுப் பெரியதாக இருந்த ஒன்று நீந்துவது போல் செல்வதை கவனித்தாள். அது கவிழ்த்து வைத்திருந்த அரைமூடித் தேங்காயின் இடைவெளிக்குள்ளாக சென்றது. அவள் தேங்காய் மூடியைத் திருப்பினாள். உள்ளே அதுபோல நிறைய இருந்தன. அத்தனையும் கரப்பான்கள். வெளிச்சத்திற்கு அஞ்சி தன்னைச் சுற்றிலும் புள்ளிகளாக அவை ஓடுவதை அவள் கவனித்தாள். பிசைந்த சோற்றுக் கவளம் அப்படியே நின்றது. தலையை வெட்டினால் கூட பலநாள் உயிர்வாழும் பூச்சிகள். வெள்ளை ரத்தம் கொண்ட இருண்ட நிறமுடைய கரப்பான்கள். அவளது வயிறு அடைத்துக் கொண்டது.

“சாப்பிடையில அத நினைக்கக் கூடாது..” முன்பு தாணு பலமுறை அவளைக் கண்டித்திருக்கிறான். காணுவதை நினைக்காதிருப்பது எளிதல்ல என்பதைப் புரிய வைக்க அவளுக்குக் கைவரவில்லை. இவைகளில் தன் வயிற்றிற்குள் சென்றவை எத்தனையிருக்கும்?. இதுபோன்ற யோசனைகளின் மூலம் உணவுமுறை தவறத் துவங்கி பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. சுவிட்சை அணைக்கப் போகையில் தடுமாறி தான் எதன்மீதோ விழுகிறோம் என்கிற உணர்வினை அடையவே அவள் சுயபோதம் இழந்தாள்.

அக்காவிற்காக பலமுறை அவன் அந்த மருத்துவமனைக்கு வந்திருந்த போதிலும் தங்குவதும் தவிப்பதுமான நிலை இந்தமுறை தான் நேர்ந்தது. ஒரு மருத்துவர் என்றில்லாமல் ஆளுக்காள் படையுடன் வந்து சூழ்வதும், சோதிப்பதும், கேள்விகள் கேட்பதும், மர்மமான தலையாட்டுதல்களுமாக இருந்தார்கள். ஒவ்வொரு தடவையும் அவர்கள் நீளநீள சீட்டுகளில் கையெழுத்திட்டார்கள். மருந்துக் கடையிலும் நீளநீள பில்களை அச்சடித்துத் தந்தார்கள். அவனுக்கு அக்காள் உயிர் தப்பினால் போதுமாக இருந்தது. அக்காளின் கண்விழிப்பிற்காக கால்மாடு தலைமாடு என மாறிமாறிக் காத்திருந்தான்.

அந்த வார்டுப் பகுதி மிக நீளமாகவும் நெரிசலின் காரணமாக திறந்திருந்தும் கூட அடைத்தலாகவும் காணப்பட்டது. வெளியே போய்வர ஒரு “பாஸ்” கொடுத்தார்கள். தாணு “பாஸ்” ஆன ஒரே இடம் மருத்துவமனை தான். ஒருசமயம் அவன் உள்நுழையும்போது பாதுகாப்புப் பணியாளர் ஒருவர் அவனை நிறுத்தி “பாஸ்” என அழைக்க அவனுக்குப் பெருமையாக இருந்தது.

ஒருபுற படுக்கையில் மூதாட்டி ஒருத்தி அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தாள். அவள் சதா சிரித்தபடி போவோர் வருவோரை ஏதாவது பெயரைச் சொல்லி அழைத்த வண்ணமிருப்பாள். செல்வச் செழிப்பு மிகுந்தவள் எனக் கேள்விப்பட்டான். ஆனால் வார்டில் எவரேனும் சாப்பிடும் வாயசைப்பைக் கண்டால் போதும். உடனே போய் விடுவாள். வரும்போது கையில் ஏதாவது தின்ன இருக்கும்.

“இவளுக்கு வயிறு எங்கதான் இருக்கோ….?” என தலையிலடித்து சங்கடப்படுவாள் அவள் மகள்.

மறுபுறத்தில் ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண் இருந்தாள். அவளால் தனியாக இயங்க  இயலாது. தானே ஒரு சுமை ஆனது போல் இருந்தாள். கடந்து செல்பவர்களிடம் கருணைக்கு ஏங்கும் அவளது ஆமையோடு விழிகள். தாணுவை உட்காரவைக்கும் பொருட்டு தனது படுக்கை ஓரத்தினை அவள் தட்டிக் கொடுக்கையில் ஒரு நேர்த்தியும் அக்கறையும் அவளிடம் தென்படும்.       

எதிர்ப்புற படுக்கையில் மஞ்சள் காமாலையால் பாதிக்கப்பட்டு வெகுநாட்களாக சிகிச்சை எடுத்து வரும் ஐந்து வயது சிறுமி இருந்தாள். அந்தச் சிறுமியின் நோய்க் கடுமையால் அவளது தாய் தான் அதிகமும் சிரமப்பட்டாள். நீண்ட நாசியும் நிறைந்த கண்களுமாக திகைந்த அவளது சுழிந்த நெற்றி மீது எப்போதும் ஒரு மயிர்ச்சுழல் கிடக்கும். இசைக்குறிப்பின் எழுத்தினைப் போல. செவிலிகளையும் மருத்துவர்களையும் தேடி அழைத்து வருவதற்கே விதிக்கப்பட்டவளாக இருந்தாள் அந்தப் பெண். மிகுந்த அசதியில் சுவற்றோடு ஒட்டி அவள் தூங்கும் தருணங்களில் அசோகவனத்து மரத்தடியில் உட்கார்ந்து தூங்கும் தன் வீட்டு சீதையின் ஓவியம் நினைவுக்கு வரும் தாணுவிற்கு.      

அம்மா சாகும்போது தாணுவிற்கு மெலிதான நினைவுகளே இருந்தன. “பயல நல்லாப் பாத்துக்கோ…” அக்காளின் மடியில் கிடந்து சொன்னது போன்று சில்லறையாக சில அவனுக்கு நினைவில் இருந்தன. உண்மையில் மீனா அவனை நன்றாக வளர்த்தாள். நன்றாகப் படிக்க வைக்க விரும்பினாள். அவன்தான் படிக்காமல் வந்து நின்றான். அதேசமயம் அவனது நுணுக்கமான வேலைகளைக் கண்டு அப்பாவின் நண்பர் முருகன் மேஸ்திரி அவனை தச்சுப் பணிக்கு அழைத்தார். அப்பாவின் கைராசியாக இருக்கவேண்டும் அல்லது அம்மாவின் உயிரேக்கமாக இருந்திருக்க வேண்டும். “சரியான தச்சுக்காரன்” என்று பெயரெடுத்தான்.

இரட்டைச் சடையுடன் நெசவுக்கு செல்லும் அக்காளின் பின்னே நிக்கரோடு தூக்குவாளியுடன் ஒரு பொடியனாக தானும் சென்றது அவனுக்கு நன்றாக நினைவிலிருக்கிறது. அக்கா மிகவும் சந்தோசமான பெண்ணாக இருந்திருக்கிறாள் என்பதே இப்போது நம்ப முடியாததாகி விட்டது.

சிறுவயதில் அவள் நிறைய ஆசைகளைச் சொல்லுவாள். அவளுக்குள் நிறைய கனவுகள் இருந்தன.

“நீலக் கலரு ஆகாசத்தைப் பாரு. நாம அங்கப் போயி வாழணும்” என்று நிறைந்த வானத்தைக் காட்டுவாள்.

“சரிவராது. ஒனக்கு முத்திப் போச்சி”. முறைப்பான் தாணு.  

“நெறத்தச் சொல்லலடா…. அது மாறிக்கிட்டே இருக்கும். அந்த நீலத்தைப் பாத்ததும் பளிச்சுன்னு நமக்குள்ள ஒரு பிடித்தம் தோணுதுல்ல… அதுமாதிரி….”.

“போட்டீ அந்தப் பக்கம்” என்று சிரித்துத் தலையில் தட்டு வாங்குவான் தாணு.

அவன் ஒரு மர நாடி. அவனை ஒவ்வொரு நாளும் சுதா தனது மன உளியால் செதுக்கினாள். ஒரு வேலையைச் செய்வதற்கும் கையாள்வதற்கும் இடையில் ஒரு பாங்கு ஒரு ரசனை இருக்கிறது. ஒரு தச்சனிடம் அந்த ரசனையை கண்டெடுப்பதற்கு ஒரு கொடுப்பினை வேண்டும். வெந்தது வேகாதது போலல்ல அது. தாணு இனம் கண்டு கொள்ளப்பட்டான்.

நகரத்தின் மிகப்பெரிய ஓட்டலின் மரவேலைகளை அவன் தான் செய்து கொடுத்தான் மேஸ்திரி முருகன் என்றாலும். ஒருமுறை ஓட்டல் மண்டபத்தில் ஒழுகுகிறது என்று அவனைக் கூப்பிட்டார்கள். முதலாளியோடு அவன் பிணக்கத்தில் இருந்த சமயம். அவனை அழைக்க விரும்பாது முருகனே போனார். வேலைப்பாடு அதிகமுள்ள தூண்கள் கொண்ட மண்டபம். ஒழுகலைக் கண்டுபிடித்து ஒருவழியாகப் பூசி முடித்தபின் மீண்டும் ஒழுகியது. பிறகு அந்த ஒழுகுமிடத்தைக் கண்டுபிடிக்க அவரால் இயலவில்லை. இருட்டிவிட்டது.

“என்னவோய்  ஒழுக்க நெறுத்தலையே… முதலமைச்சர் வாராரு. நாளில்ல பாத்துக்கிடும்…. தாணுப்பயல எங்கே? அவனக் கூப்புடும்!” என்று மேஸ்திரியிடம் சொன்னார் ஓட்டல் உரிமையாளர்.

கிடக்க விடாத நச்சரிப்பினால் அந்த நேரமே வந்தான் தாணு. எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் சகஜமாக தனது மேஸ்திரியை அழைத்துக் கொண்டு மண்டபத்தினுள் போனவன் ஒரு சுற்றுப் பார்வையால் அளந்தான். பிறகு மண்டபத்தின் மேல போய் பார்த்து விட்டு வந்து ஓட்டல்காரர்களை வெளியேற்றிக் கதவைப் பூட்டினான்.

“தூணுக்கு நடுவுல ஒழுக்கு இருக்குண்ணே… மேலே இடிச்சிக் கட்டிருக்கானுங்க…”

“என்ன செய்யணும்ங்க… விட்டா நீ துணையே இடிக்கச் சொல்லுவே போலருக்கே..?”

“ஆமா”

“என்னடே ஆமாங்க?..”

“நீங்க பேசாமக் கொஞ்சம் தள்ளுங்க” என்றவன் தூணின் மையத்தில் வெளித் தெரியாதபடிக்கு கையால் போடுவது போலவே கைக்குள்ளிருந்த அரைப் பென்சிலால் லாவகமாக கோடிட்டான். பிறகு அதற்கு சில கிளைக்கோடுகளை வரைந்தான். பம்பரம் பற்றுவது போல உளியை வைத்துத் தட்டிச் சென்றுவிட்டு பிறகு அதே வழியில் சுத்தியலால் அடித்து இறக்கினான். மறுகணம் பாளையாக அதனைக் கீறிக்கீறி  வெளியே எடுத்துப் போட்டான்.

மேஸ்திரிக்கு பொறி கலங்கி விட்டது. பயத்தில் தாளிட்டக் கதவை அடிக்கடிப் பார்த்துக் கொண்டார். அலங்காரப் பூக்கள், பொம்மைகள் பெயர்ந்து காலடியில் கிடந்தன.  மொத்தக் கட்டிடத்தையுமே தகர்த்து விடுவானோ என்கிற பீதி வந்தது. இதுபோன்ற பய சந்தர்ப்பங்களில் அடிக்கடி கொல்லைக்குப் போகிறவர்தான் எனினும் அவனை விட்டுப் போக இயலாமல் வியர்த்தார்.

தாணு ஒழுகலுக்கான பாதையைக் கண்டு அதை அடைத்து நிவர்த்தி செய்தான். பிறகு கீறிய அலங்காரத் துண்டுகளை பசையிட்டு வாகான நேரம் வரை  காத்திருந்து கோடிட்ட இடத்தில் சரியாக வைத்துப் பொருத்தி அடித்தான்.

சற்று நேரத்தில் அனைத்தும் முடிய, கதவைப் போய் திறந்து காற்று வாங்கினான். மேஸ்திரி தூணைப் பார்த்தார். அவன் வெட்டிய இடமும் கொத்திய இடமும் காணவில்லை. கோடுகளோ, சிறு பிசிறுகளோ கூட இல்லை. அதன் பிறகுதான் கழிவறைக்கு ஓடினார்.

“கை படாம. நாளைக்குப் பாக்கலாம்…” என்று ஊழியர்களிடம் சொல்லியவாறு நடந்தவனை எட்டித்தான் பிடிக்க முடிந்தது மேஸ்திரியால்.

“என்னடே? ஆப்பரேசன் மாதிரி வெட்டிப் போட்டுட்டே…. கண்டிருந்தாம்னா கதறிருப்பான்..தெரியுமா?”

“மூடு வச்சவனுக்குக் தலப்பு வக்கத் தெரியாதா?” அவன் சொன்னது சரி. அவன் வெட்டிய இடம் இன்று வரைக்கும் யாருக்கும் தெரியாது.

சும்மாவே குரளிக்காரி என்று பெயரெடுத்தவள் குறி கேட்ட பிறகு சும்மா இருப்பாளா என்ற கதையாய் தாணுவைப் பற்றி முருகன் சொன்ன கதைகள்  அவரது மகள் திலகாவின் மனதில் பல வர்ணங்களை விரித்தன. அவன் வரப் போகிற சமங்களில் பார்த்து அவனது ரோசத்தை சீண்டி விட்டாள். ஒருசமயம் அவள் அவனது பையை எடுத்து மறைத்துக் கொண்டாள். கடுப்பில் அவன் மேஸ்திரியின் பையை எடுத்துக் கொண்டு போய்விட்டான். பட்டறைக்கு வந்து சேர்ந்த நிமிடம் மாற்றி எடுத்து வந்து விட்டதாக மேஸ்திரியே பையைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். அவர் வீட்டை விட்டுப் போன பிறகு அவனைத் தேடிக் கொண்டு பட்டறைக்குக் கிளம்பியவள் போக முடியாமல்  திரும்பினாள். அவளது செருப்பில் “கள்ளி” என்று சிற்றுளியால் கீறி வைக்கப்பட்டிருந்தது.  

உடல் சரியில்லாமல் கிடந்த ஒரு நாளில் அப்பாவுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டானோ என சம்சயத்தை கிளப்பி அவனைத் தேடி வந்தாள். திராணியற்றுக் கிடந்த அவனால் அவளுக்கு ஒப்ப பேச இயலவில்லை. பேச்சுகளை அவள் வளர்த்துக் கொண்டே போகையில் அவளை மடக்க எண்ணி அவன் அவளது கைகளைப் பிடித்து இழுத்தான். அவள் காற்றுப்பொதி போல வந்து விழுந்தாள். ஒரு இளம்பெண்ணின் முழு சுமையை உணர்ந்த நேரம். மனம் ஒருங்கிணைந்து இளமையின் மமதையை இதழ்கள் மூலம் அறியவிருந்த கணம். மீனாவின் சத்தம் கேட்டு குலைந்து காவு போனது.

தெருவிற்கே கூவி சொன்னது போலாகிவிட்டது. முதல் தடவையாக தாணு ஏங்கி முடங்கிப் போய் விட்டிருந்தான். மீனாவின் ஆவேசம் கட்டுப்படுத்த இயலாததாகி விட்டது. தெரிந்த விதத்தில் எல்லாம் தன்னை மன்னிக்கும்படி கோரினான். அவள் ஏற்றுக் கொள்ளாதது மட்டுமல்ல, மேஸ்திரியின் வீட்டிற்கே சென்று திலகாவைப் பற்றி குற்றவரிசைகளை அடுக்க, முற்றுப் புள்ளி இறுகியது.

அதன் பிறகு மீனாவின் கண்கொத்திப் பார்வை தாணுவை எந்தப் பெண்ணிடத்தும் நெருங்க விடவில்லை. அந்த துயரப்பாலத்தின் மீது பார மனதுடன் அவன் வயதினைக் கழிய விட்டான்.

கண்விழித்த பிறகு மீனா சகஜமாகப் பேசியது தாணுவிற்கு ஆறுதலாக இருந்தது. ஆனால் மீனாவிற்கு மருத்துவமனை தங்குவதற்கான இடமாகப் படவில்லை. உடலின் அன்றாட வழக்கங்கள் தயவுகளின் பால் நடப்பதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. அவள் வீடு திரும்புவதற்குண்டான எண்ணத்தில் இருந்தாள்.  

“யாரு அடைச்சிருப்பா…?”

“எத?”

“கோழிய?”

“சொல்லிட்டு வந்திருக்கேன்… நாகம்ம ஆச்சி பாத்துக்குவா…”

“நீ போனியா?”

“இல்ல. போணும்.”

“தண்ணி வந்திருக்கும். பைப்பு நம்ம வீட்டுல கெடக்குது…”

“புறவாசக் கதவத் தொறந்து விட்டிருக்கேன்… சாந்தி வீட்டுல வந்து பிடிச்சுக்குவாங்க…”.

“என்னைப் போட்டு ஏன் இந்த மாதிரி கஷ்டப்படுத்தணும். வந்து கூட்டிட்டுப் போவக்கூடாதா?”

“யாரு கூப்புடுவா?”

“அம்ம தான்!” திருப்தி வராமல் சொன்னதையே சொல்லிக் கொண்டு இருந்தாள். அவளை சமாதானப் படுத்த தாணு பிரயாசைப்பட்டான்.

ஒரு வேலைக்காரன் எங்கு ஒரு இடம் போனாலும் வேலைக்கான கண்களை இழக்கமாட்டான் என்பது போல தாணு அந்த மருத்துவமனையின் கட்டிட நேர்த்தி அறிய சமயம் வாய்த்த போதெல்லாம் சுற்றியலைந்தான்.

தரைத்தளம் போனபோது  அங்கு நீண்ட நாசியினைக் கொண்ட அந்தப் பெண் ஸ்கேன் அறை முன்பாக தவித்த நிலையில் நின்று கொண்டிருந்தைக் கண்டான். உள்ளே பரிசோதனையில் துவண்டு போயிருந்த அவளது மகளை பார்க்கையில் பாவமாக இருந்தது. ஒரு பார்வையாளனைப் போல அவன் தயங்கியபடியே நின்றான்.

படிக்கட்டுகளின் மாற்றுப்பாதையின் ஏற்றத்தில் அவளே தள்ளிக் கொண்டு போக வேண்டியிருந்ததால் அபாயத்தைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு அவனே உதவிக்கு வந்தான். சிறுமியை படுக்கையில் நோகாது கிடத்திய பொழுதில் அவளது நீண்ட நாசி முனையிலிருந்து வியர்வையைப்  போல கண்ணீர் விழுந்ததை அவன் கவனிக்கவில்லை.

மதிய உணவிற்குப் பிறகு மருந்துகளின் சடவில் மீனா தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். சிரிப்பாணி மூதாட்டி தனக்கு நேந்திரன் வற்றல் வாங்கித்தரும்படி தாணுவின் பிராணனை வாங்கிக் கொண்டிருந்தாள். “கண்டதையெல்லாம் தின்னா நா பீ எடுக்க மாட்டேன்…” என்று தீர்மானமாக சொல்லிவிட்டாள் மகள். மனதின் இலகு வெளிக்காக தாணு தளத்தில் நடக்க எண்ணிச் சென்றபோது அந்தப்பெண் நீண்ட நாசியினைக் கொண்டவள் அவனிடம் வந்தாள்.

“சொந்தக்காரங்க ரெண்டு பேரு வந்திருக்காங்க… ஒங்க பாஸ கொஞ்சம் தரமுடியுமா?” என்று கேட்டாள். அவன் உடனே தனது பாஸினை எடுத்துக் கொடுத்தான். வாங்கிக் கொண்டு போனவள் இன்னொருவரிடமும் இது போல் உதவி கேட்டு நின்றாள். மேலும் ஒன்று கிடைத்து விட்டால் அவள் உள்ளே நின்றபடியே இருவரையும் அழைத்து வந்து விடலாம். இல்லையெனில் அவர்களை உள்ளே அனுப்பி வைத்து விட்டு அவர்கள் வரும் வரையிலும் வெளியே காத்திருக்கவேண்டும். பார்வையாளர் நேரம் தவிர மற்ற நேரங்களில் பாஸ் இல்லாமல் வெளியேறலாம். உள்ளே அனுமதிக்கவே மாட்டார்கள்.

அந்தப் பெண்ணிற்கு கூடுதலாக ஒன்று கிடைக்கவே இல்லை. வேறு வழியில்லாமல் மகளை அருகில் இருந்தவர்களிடம் பார்த்துக் கொள்ள சொல்லி விட்டுக் கீழே போனாள். சற்று நேரத்தில் குடைவண்டி வயிறுடன் ஒரு தளர்ந்த பெண்ணும் பருத்த தலையுடன் ஒரு ஆணும் அங்கு வந்தார்கள். வந்த பெண் சிறுமியின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு கண்ணீர் விடவும் தேம்பவும் செய்ய, சிறுமி அபயத்திற்காக அம்மாவைத் தேடத் துவங்கினாள். அவள் தாணுவை நோக்கிய போது தாணு அவளை அழாதிருக்கும்படி சைகை செய்தான்.

பிரதான வாயிலின் எதிரிலேயே அந்தப் பெண் நின்று கொண்டிருந்தாள். சிறுமி அவளைத் தேடிக் கொண்டிருப்பதாகவும் தன்னுடன் வந்தால் அழைத்துச் செல்வதாகவும் தாணு அவளிடம் கூற, தன் சேலைத் தலைப்பினைப் போர்த்தியபடி பின்னால் வந்தாள்.

தாணு புற நோயாளிகளின் பிரிவு வழியாக அவளை அழைத்துப் போனான். அதன் பின்புற படிக்கட்டுகள் வழியே மேலேறி அதன் தடுப்புக் கதவினைத் தாண்டினால் போதும்.

தாணு கதவை நெக்கிய நேரம், அந்த இருளின் புலப்படாத பக்கத்திலிருந்து “பாஸ்” என்றொரு குரல் கேட்க, சீருடை கொண்ட நபர் ஒருவர் வந்து கை நீட்டினார். எவ்வளவோ எடுத்துச் சொல்லியும் மனிதர் ஒரே வார்த்தையாக “நோ” சொன்னார்.  அவன் அடைபடாத கோழி போல சி.டி.ஸ்கேன் பகுதிக்கு கூட்டிச் சென்றான். அங்கும் வித்தை செல்லுபடியாகவில்லை.

கடைசி முயற்சியாக பரிசோதனை முடிவுகள் தருமிடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான். சிறிய சிறிய அறைகள் கொண்ட அந்தப் பகுதி மிகவும் பிரகாசமாகவும் சுத்தமாகவும் காணப்பட்டது. அதன் படிக்கட்டுகள் மேலே செல்லும்போது வெளிச்சம் குறைந்து கொண்டே வந்து முடிவில் இருண்டு காணப்பட்டது.

அவர்கள் ஒரு புதிய தளத்தினை அடைந்த போது நடை சத்தத்தினை தவிர வேறெதுவும் கேட்காத அமைதி கிடந்தது. முடிவில் தளம் இரண்டாகப் பிரிய முன்பு தடுத்தனுப்பியவன் நின்று கொண்டிருந்தான். தாணு சட்டென வலது பக்கம் திரும்ப அவன் எதிர்பார்த்தபடி அவர்களது வார்டின் தளம் வந்தது.

சிறுமி ஏங்கிப் போய் இருந்திருக்கவேண்டும். தாய் கட்டி அணைத்ததும் அழத் துவங்கினாள். பருத்த தலை மனிதன் தாணுவை சிநேகபூர்வமுடன் கவனித்தான்.

“ஸ்டூல எங்கே?” என்று மீனா கேட்டபோது தாணு திலகாவின் நினைவில் இருந்தான். மீனா செய்த காரியத்தால் மனமுடைந்து போயிருந்தாள் திலகா. மேஸ்திரியும் கூட. எனினும் அவர் வேலைக்கு அழைப்பதை நிறுத்தவில்லை. அவருக்கு தாணுவின் தந்தையைப் போல அவனையும் மிகவும் பிடிக்கும்.

“நீ போறதானா போலாம்… ஆனா என் வீட்டுக் கதவு எப்பவும் உனக்கு தொறந்திருக்கும்” என்றார். தனியாக எடுத்து நடத்தச் சொல்லி தாணுவிற்கு நிறைய வேலைகள் வந்தன. ஆனால் தாணு முருகன் வீடு தேடியே வந்தான். வரும் சமயங்களில் தாணு திலகாவைத் தேடினான். அவள் அகப்படவில்லை. ஆனால் அவன் கிளம்பும் சமயங்களில் மட்டும் சன்னல் ஓங்கி சாத்தப்படும் சத்தம் ஒவ்வொரு தடவையும் கேட்டது. ஒரு வன்மத்துடன் வந்த அந்த சத்தத்தினை அவன் தினந்தோறும் கேட்டான். மேற்புற சன்னலில் எட்டிப் பார்க்கவும் முடியாது.

ஒரு நாள் சத்தம் கேட்டும் அவன் போகாமல் நின்று விட்டான். சில நொடிகளில் சன்னலை அழுத்திக் கொண்டு வந்து நிற்கும் திலகாவின் முகம் தெரிந்தது. வலிய மூர்க்கம் கொண்ட ஒற்றைப் பெருமூச்சினை விடுத்து விட்டு அவள் விலகிப் போனாள். துண்டாடப்பட்ட பல்லியின் வாலைப் போல இருந்தது அவன் நிலைமை.

வெள்ளிக்கிழமை கருக்கலுக்குப் பிறகு ஆற்றங்கரைப் பக்கமாக இருந்த கோயிலுக்கு அவள் எண்ணெய் கொடுத்து விட்டு வருவது வரையில் காத்திருந்து அவளை எதிர்கொண்டான்.

“இது ஆறாது தாணப்பா…  ஒங்கக்கா செஞ்சத ஒருக்காலமும் மறக்க முடியாது.

அவ இருக்கற வீட்டுக்குள்ள ரகசியமா குடும்பம் நடத்த என்னைக் கூப்பிடாதே…

அவள விட்டுட்டு வாரதானா வா!.”

அதன்பிறகு அவள் சன்னல் கதவினை அடைக்கவில்லை.

“ஏன் நின்னுக்கிட்டு இருக்கே. நம்ம ஸ்டூல எங்கே?” மீனா மீண்டும் கேட்டாள். அவன் எதிர்ப்புறம் கையைக் காட்டினான். நீண்ட நாசியுடைய பெண்ணின் உறவினர்கள் இரண்டு ஸ்டூல்களில் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.

“அந்தப் பிள்ளைக்கு எப்படி இருக்காம்?”

“தெரீல”

“பாவம்!” மீனா எதையோ நினைத்துப் பார்த்திருக்க வேண்டும். தலையாட்டிக் கொண்டாள்.

பிறகு வந்த நாட்களில் தாணு வீட்டிற்குப் போவதும் சில சில்லறை வேலைகளை ஏற்பதுமாகக் கழித்தான். நாளின் பல நேரங்களை திலகா ஆக்கிரமித்துக் கொள்வாள். அந்நேரங்களில் மனம் கப்பிப் போய்விடும். விடுபட முடியாது என்றாலும் விடுபடவே முடியாது என்றாகிவிடக் கூடாது என தீவிரத்தோடு வேலைகளை செய்தான்.

மீண்டும் அவன் மருத்துவமனையில் தங்க நேர்ந்த போது தளத்தின் படிக்கட்டினை ஒட்டி அந்தப் பெண் உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்டான். முகத்தினை அவளது சேலைத் தலைப்பு மூடியிருந்தது. அதன் வெண்மையினுள் பவ்யமான விளக்கொளியில் துயரத்தோடு அழுது கொண்டிருந்தது அவளுடைய நீண்ட நாசி. எழுந்து கொள்ள அவன் அசைந்த போது அவள் துணியை விலக்கி அவனைப் பார்த்தாள்.

“ஒங்க குழந்தைக்கு சரியாயிரும்”

அது மேலும் உடைப்பெடுத்து விட்டது போலும். அவள் தலையாட்டினாள். பிறகு அழுதாள்.

“பாருங்க… இங்கேருந்து போகும்போது உங்க குழந்தையோட சந்தோசமா போவீங்க”

“நிம்மதியா போனாப் போதும்” நாசியினை இடதும் வலதுமாக சுழித்துக் கொண்டாள்.

சற்று நேரம் அமைதியாகக் கழிய, நினைவு போதாமையினால் அவன் சிரித்து விட்டான். இருந்தும் அதை மறைக்க முற்பட்டான்.

“ஏன் சிரிக்கிறீங்க?”

“வேற. சும்மதான்”

“சும்மலாம் சிரிப்பீங்களா?”

“செல சமயம்” அவளுக்கு ஆர்வம் தாங்கவில்லை.

“நீங்க சொல்லித்தான் ஆவணும்…”

“இல்ல… உங்க மூக்குக்கும் உங்களை மாதிரியே ஒசரம்!”

“நீளம்”

“ம்கூம். ஒசரம்…”

அவளும் சிரித்தாள். நாசியிலிருந்து பூத்தது அந்த சிரிப்பு. நெற்றி மலர்ந்தது.

“உங்க பேரு என்ன?”

“பேரு சொல்லிக் கூப்பிடணுமோ?”

“கூப்பிடக் கூடாதா?”

வேண்டாம்”

“ஏன்?”

“வேண்டாம்னா வேண்டாம்.”

“அவங்கப்பா வரதில்லையா?”

“அவரால வர முடியாது. பாவம். கடினமான வேலை”

“அப்பக் கஷ்டந்தானே…!”

“அவரு ஒரு ஞானிப்பா!. அவருக்கு வலி கெடையாது. நிரந்தரமான சந்தோசத்தத் தேடுறவரு.”

“இமயமலையில இருப்பாரோ?”

“சவூதி அரேபியாவுல.”

“ஆங்? புள்ளையப் பாக்க வரல?”

“அடுத்த ஜென்மத்துல பாத்துக்கலாம்னுட்டாரு. இந்த ஜென்மத்துல விதி இல்லையாம். நா காத்திருக்கணுமாம். அஷ்டமா சித்தி!.”

”ஞானின்னீங்க?”

“அப்படித்தான் சொல்லுவாரு. ஆனா போகும்போது எனக்குத் தெரியாம ரெண்டு பொண்ணுங்கள கூடக் கூட்டிக்கிட்டுப் போயிருக்காரு. இப்ப அவங்க அவரோட இக்குல ஏறி உக்காந்திருக்காங்க. இனிமே அவங்க விடமாட்டாங்களாம்”

“குழந்தை கிட்ட ஃபோன்லயாவது பேசுறாரா?”

“ப்ச்”

அதன்பிறகு வெகுநேரம் பேசாமல் இருந்தார்கள். ஒன்று விட்டு விளக்குகள் அணைக்கப்பட, இருளும் ஒளியுமென பப்பாதியாக இரவு கடந்து போனது.  வலித்த தன் கால்களை அவள் நீட்டியபோது இடம் விட்டு  விலகி அமர்ந்தான். மேற்படியில் அவளது தலை சாய்ந்த போது தான் கவனித்தான். அவள் உறங்கிப் போயிருந்தாள். அவன் தனது போர்வையினைக் கொண்டு அவள் கால்களை மூடினான். இருந்தும் உடைந்த பலூன் துண்டில் ஊதிப் பெருகிய குமிழ் போல இருந்த அவளது விரல் முனைகளை மூட இயலவில்லை.

காலையில் மீனா விழித்த போது தாணு எதிர்ப் படுக்கையில் சிறுமியின் அருகில் இருப்பதைக் கண்டாள்.

“ஏதாவது வேணுமாக்கா?” என்று உடனே வந்தான்.

“நீ கேக்கறியா, நா கேக்கட்டுமா?”

“என்னத்தைய?”

“வீட்டுக்குப் போறத!”

“சரியாக வேண்டாமா?”

“போனாத்தான் சரியாகும்”

மீனா அவன் பேச்சினைக் கை விட்டுவிட்டு எதிர்ப் படுக்கையினை கவனித்தாள். சிறுமி தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். தொண்டையில் ஒரு மிடறு கசப்பு இறங்கியது. அருகிலிருந்த சுவற்றில் அழிபடும் கோடுகளாக கறுத்த புள்ளிகள் நீந்தத் துவங்குவதைக் கண்டாள்.  

அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை. மருத்துவர்கள் வரமாட்டார்கள் என்பதால் தலைமை மருத்துவரைக் காண அவரது வீட்டிற்குக் கிளம்பினான் தாணு. அதற்கு முன்பாக சிறுமியிடம் சிறிது நேரத்தை செலவிட்டான்.  நம்பிக்கையூட்டும்படி பேசினான். அவளது கையைத் தொட்டுத் தூக்கிய போது அது பஞ்சு போல வந்தது. மருந்துகளிறங்கிய பகுதியினை அவன் நீவிக் கொடுத்த போது அவள் பிடிக்க முயல்வதை உணர்ந்தான்.

தலைமை மருத்துவர் மீனா படுக்கை சிகிச்சையில் மேலும் இருக்க வேண்டும் எனவும், அவளது தலையில் காசநோய் பீடித்திருப்பதாகவும் சொல்லி  அபாயத்தை விளக்கியபோது அவன் நாடி தளர்ந்து வெளியேறினான்.

பரம்பரையின்  பலத்த கதை தகர்ந்து தற்போது தான் மட்டும் விளிம்பில் நிற்பதாக தெரிந்தது. ஒரு குற்றுச்செடியான தானும் பெயர்ந்து விட்டால் ஒரு பரம்பரையின் சுவடே இல்லாது போகுமே என நினைத்த போது வெப்புறாளமாக வந்தது.       

முன்தளத்தில் வெளியிலிருந்து நீண்டு வந்திருந்த மரக்கிளை ஒரு இறந்த மனிதனின் எலும்பினைப் போல துருத்திக் கொண்டிருக்க, அதன் முனையில் யாரோ விட்டுச் சென்றிருந்த பழந்துணி பறந்து கொண்டிருந்தது.

மனப்புலம்பலை தவிர்க்க தரைத்தளத்தின் அமைதி நோக்கிச் செல்லுகையில், யாரோ அழைப்பது கேட்டது. நீண்ட நாசி உடைய பெண் அவனை நோக்கி வேகமாக வந்தாள். ஒரு குழந்தை தன் இரு கைகளையும் உயர்த்தி பறப்பதற்கு செய்வது போல தாவிக் கொண்டு.

“நீ எம்பொண்ணுக் கிட்ட பேசினியாமே…!”

“சரியாயிரும் பயப்படாதேன்னு சொன்னியாமே…!”

“அவக் கொஞ்சம் சாப்பிட்டாடா….”

“எம்பொண்ணு கேட்டு வாங்கி சாப்பிட்டாடா…!”

அதிசயம் போல மகிழ்ச்சியில் அவள் பாதங்கள் தரையில் தாவிக் கொண்டிருந்தன.

ஒரு வேத பாடசாலை அறை போல நீண்டு கிடந்த அந்த அறையின் தனிமையில் ஒரே சமயத்தில் அவள் மகிழ்ச்சியின் பாலும் அவன் துயரத்தின் பக்கமும் நிற்கும் படியாக அமைந்தது.    

“ஸ்வீட் சாப்பிடறியா?”

“வேண்டாம்”

“என்ன வேணும்?”

வேர் அற்றுப் போகும் துயர மிகுதியில் அவனால் எதுவும் கேட்க இயலவில்லை. அவளது நீண்ட நாசியின் மேல் கண்கள் ஒளிர்வதை கண்டான்.

“ஒரு சிகரெட்டு…?”

“செத்தே….”

“முத்தம்?”

அவள் சட்டென விலகினாள். அவன் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தாள். சந்தோசத்தை விசிறி விட்டு வந்த வேகத்தில் போனாள்.

தாணு பொறி கலங்கிப் போய், தரையில் தாழ்ந்து விடாதபடி சுவற்றோடு மடிந்து கொண்டான். சலசலப்புடன் ஓவிலிருந்து பெய்த நீர் நின்ற அமைதிக்கு மனம் இற்றுப் போன பின் அவன் வார்டுக்குள் வந்தபோது மீனா அவனைத் தேடிக் கொண்டிருந்தாள்.

“டாக்டர் என்னடா சொன்னாரு?”

அவன் அவளது கைகளுக்குள் தன் முகத்தினை அடக்கிக் கொண்டு கவிழ்ந்து கொண்டான். அவள் வானம் பார்த்தும் அவன் பூமி பார்க்கவுமாய் நீண்ட நேரமாகக் கிடந்தார்கள். இரவு நீண்டு போய்க் கொண்டிருந்தது.

தன் சட்டை இழுக்கப்படுவதை உணர்ந்து தாணு எழுந்து பார்த்தான். அந்தப் பெண் அவன் பிறகே நின்று கொண்டிருந்தாள். தன்னுடன் வருமாறு சைகையால் அழைத்தாள். அவன் எழுந்து அவளோடு செல்ல, மருந்துகளின் கட்டுப்பாட்டில் தூக்கத்தில் உழன்று கொண்டிருந்த மீனா தனது அரை ஓர்மை கொண்டு அதனை கவனித்தாள்.

“என்னக் கேட்டே…?”

தாழ்ந்த பிரிவின் மூலையில் அவள் நின்று கொண்டு கேட்க, தனது சிவந்த கண்களால் அவளை ஏறிட்டான். அவனது தலையினை மயிர்க் கொத்தாக பற்றிய அவள், அவன் திளைத்துத் தளும்பித் திணறும் வரையிலும் முத்தமிட்டாள். அவளது நாசி அவன் முகமெங்கிலும் கோலமிட்டது. அவன் உடல் கிடுகிடுத்து கண்கள் பொங்க கண்ணீரால் கரைந்தான்.

“கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா?”

“என்னை விட ரெண்டு வயசு சின்னப்பய நீ…. “

“வயசுல சின்னப் பொண்ணா நெனச்சிக்கறேன்…”

“நெனச்சா…. ஆயிருமா?”

“நெனச்சாத்தானே ஆவும்..”

“என்ன தைரியம் ஒனக்கு?”

“குழந்தைய நல்லாப் பாத்துக்குவேன்…”

“பொடிப்பயலே…!”

அவள் போன பிறகும் அவனது உடம்பினுள் வெப்பமாய் அவள் இணைந்தாள். வாசனையாய் பரவினாள். அவன் வியர்த்து வியர்த்து அடங்கினான்.

அதிகாலை தேநீர்க் கடை முன்பாக நின்று கொண்டிருக்கும் போது அவள் சொன்னாள்.

“ஒன்ன எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்டா… அதுமட்டும் போதும்னு நெனச்சா போதும்தான். ஆனா எம்மனசு தயாரா இல்லடா. தயாரா ஆகுமான்னு கேட்டியானாத் தெரியாது… என்னப் பேசுனாலும் பேசியும் தீராத விசயம் எனக்குள்ள இருந்துக்கிட்டே தான் இருக்கும். ”

“நா ஒன்னும் செத்துப் போயிற மாட்டேன்… கொஞ்ச நாள் போகட்டும்… “

“ரெண்டு தீவாளி?”

“ஆங் பாக்கலாம். ராணித் தோட்டம் தெரியுமா?. பஸ் டிப்போ முன்னாடி ஒரு திருப்பம் வரும்… திரும்பி உள்ள வந்து நாகேஸ்வரி வீடு எதுன்னு கேளு…”

“ஒங்க பேரு நாகேஸ்வரியா?”

“பின்னே?”

“நோஸ்மம்மினு நெனச்சேன்”

“ஆங்?”

“மூக்கம்மா…” என்றான். அவள் தன் நாசியினைத் தட்டிப் பார்த்துக் கொண்டாள்.

“நா ஒண்ணுக் கேக்கட்டுமா? என்னை ஏன் அடிச்சீங்க?”.

அவள் தலையைத் தாழ்த்திக் கொண்டு சமாதானத்திற்கு இறங்குவது போல பார்த்தாள்.

“ஆத்தரம்”

“எம்மேலயா?”

“என் வீட்டுக்காரரு மேல”.

அவர்கள் உள்ளே வந்த சமயம் மீனா மூச்சிரைக்க பொருட்களை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவன் தடுக்க முயற்சித்த போது,

“ஒன் ஆசைக்காகத் தானே என்னை இங்கப் போட்டுக் கொல்லுதே? நா எதுக்காக உயிர் வாழனும்?” என்று கேட்டாள்.

அவள் வீம்பினை மருத்துவர்களாலும் கூட தடுக்க இயலவில்லை. வீட்டிற்கு வந்த பிறகும் கூட விசாரிக்க வந்தவர்கள் யாருடனும் அவள் ஒத்துப் போக வில்லை. மருந்துகளை எடுத்துக் கொள்ளும்படி வேண்டிய போதும் மறுத்து விட்டாள். நலிவுக்கிடையே கூட அவள் சதா சத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தது அவனைத் தாழ்வுறச் செய்தது. வேலைக்குப் போகும்போதும் வரும்போதும்  அவளுடைய சத்தம் கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தது. சிலநேரங்களில் அவள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் சமயங்களிலும் கேட்பது போலிருந்தது.

ஆறுதலுக்காக மறுநாள் வேலை முடித்து விட்டு நாகேஸ்வரியினைப் பார்க்கப் போக வேண்டும் என நினைவில் வைத்துக் கொண்டான். காலை செய்தித்தாளைப் புரட்டினான். அதன் ஒருபக்கத்தில் சிறுமியின் புகைப்படம் வந்திருப்பதைக் கண்டான். நடுக்கமுடன் அவன் அதையே பார்த்தான். அது அவளது மரணத்தினை கட்டமிட்டு சொன்னது. அவன் தனக்குள்ளே நேர்கீழாக விழுவதை உணர்ந்தான். விதியின் அகங்காரத்தின் முன்னே பைத்தியமாக பலியாகப் போகிறோமோ என அச்சம் வந்தது.

ராணித்தோட்டம் போய் வீட்டினைக் கண்டு பிடிப்பது சிரமமாக இருக்கவில்லை. மருத்துவமனையில் கிடந்தது போலவே சிறுமி வைக்கப்பட்டிருந்தாள். பூத்திருக்கும் மெலிந்த அந்தப் புன்னகை கூட மாறவில்லை. அதன் கைகளைத் தொட்டுப் பேச ஆசைப்பட்டான். நாகேஸ்வரி உடலெல்லாம் கலைந்து உருவிழந்து கதறிக் கொண்டிருந்தாள். சடலத்தின் புகையுடன் கடைசி வாயு பொட்டிக் கொண்டு வரும் வரையில் இருந்து விட்டு தாணு கிளம்பினான்.

தனித்து வரும்பொழுது மனம் கொஞ்சம் பிசகியது. தனக்குத்தானே தைரியம் சொல்லிக் கொண்டான். அது கைகொடுக்கவில்லை. எதிர்பாராமல் மின்சாரமும் நின்றுவிட்டது. சாலை பூராவும் இருள். பாயும் கனத்த கருமை. எதிரில் யார் வந்தாலும் தெரியாது. நடையில் அச்சுத் தவறியது. முரட்டிருட்டில் ஒரு அடி வைக்கவும் பயம் வந்தது. மரணத்தை நெருங்குவது போல நெஞ்சை அழுத்த மூச்சு அசவுகரியமானது.

மரணம் இப்படித்தான் வருமா? அம்மாவை நினைத்துப் பார்த்தான். அம்மாவும் இப்படித்தான் வலிக்க செத்திருப்பாளா? அக்காள் இப்படித்தான் சாகப் போகிறாளா? சிறுமி சாவுகையில் வலித்து துடித்திருப்பாளா? வலிக்காத சாவே இல்லையா? சிறிய பூச்சியொன்று கண்ணில் அடிக்க அதன் சத்தம் திகிலூட்டியது. ஊசியாக ஊடுருவிய வலி கண்ட வேகத்தில் பரவியது. இருளினுள் இருளாக புள்ளிகள் பறந்தன. திசை எதுவென்று அறிய முடியவில்லை. சத்தம் போடலாமா? அக்காள் எந்நேரமும் சத்தம் போடுவது வலியினால் தானா? அழலாமா? அழுதால் தீருமா? என்ன சொல்லி அழுவது?

காலில் கல் இடறியது. பெருவிரல் நுனியில் அதிர்வு பாய்ந்து தலைக்குப் போனது.

“அக்கா…அக்கா….” என்று அழைத்தழுதான். “ஓ!” என்று யாரோ எங்கிருந்தோ அதற்கு பதில் குரல் கொடுத்தார்கள்.

அம்மா சாகும்போது என்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும்படி அவளிடம் சொன்னாளே. அவளை பார்த்துக் கொள்ளும்படி யாரிடமும் சொல்லவில்லையே?.

சட்டென நின்று விட்டான். “நா எதுக்காக உயிர் வாழணும்?” அவள் ஏன் அப்படிக் கேட்டாள்.

இந்த வாழ்க்கையில் அவளுக்கு என்ன கிடைத்திருக்கும்?. அக்காள் இதுவரை எதற்காக வாழ்ந்தாள்?.

பாதுகாப்பாய் நான்கு வார்த்தை சொல்லியிருக்க வேண்டுமோ?. சொல்லாமல் புரியாதா?.

“நான் மாறும்போது, என் குணம், பழக்கங்கள் மாறும்போது என்மீதான நம்பிக்கைகளும் மாறுகிறதா?”

வெளிச்சம் வந்தபோது அவன் சாலை மத்தியில் சரிந்திருந்தான். அக்காளிடம் மனம் விட்டுப் பேசினால் சரி செய்ய முடியுமென நம்பிக் கொண்டான். தெம்பு வந்தது.

அம்மாவின் நினைவு தினம் வந்த அன்று மீனா அவனுக்குப் பிடித்த மாதிரி சமையல் செய்து கொடுத்தாள். அவனுக்கு எதுவும் இறங்கவில்லை. அன்று நாகேஸ்வரியைக் காண வேண்டுமெனத் தோன்ற மீண்டும் அவன் ராணித் தோட்டம் போனான்.

கதவு சாத்தப்பட்டிருந்தது. அவன் தட்டியபோது கதவைத் திறந்து கொண்டு குடைவண்டி வயிறு கொண்ட பெண்மணி வந்து “யாருப்போ?” என்றாள்.

அவன் “நாகேஸ்வரி…” என்றான்.

“அப்படிலாம் யாரும் இல்ல” என்று கதவை அடைத்தாள். சற்றுநேரம் நின்றான். பின்புறம் பேச்சு சத்தம் கேட்டது.

அவன் ஏமாற்றத்தோடு நடக்கத் துவங்கினான். யாரோ வேகமாக வருவது தெரிந்தது. பருத்த தலை கொண்டவன் அவனருகே வந்து தோளில் கை இட்டான்.

“நல்லவிதமா சொல்லுதேன் கேட்டுக்கோ. நாகேஸ்வரி எங்க வீட்டுப் பொண்ணு.  அவள நாங்க பாத்துக்குவோம்…

“சாவன்னைக்கு நீ வந்திருந்தல்ல…. பாத்தேன். அப்ப எதுவும் சொல்ல வேண்டாமேனு விட்டுட்டேன். அதான்!”

“இனிமே இங்க வாறது வேண்டாம். எனக்கது பிடிக்கல”

“அவங்கள ஒரே ஒரு தடவ பாத்துட்டுப் போயிர்றனே…”

“ஆம்பளைங்க இருக்கோம். நாங்க பாத்துக்குவோம்…“

தோளைத் தட்டிக் கொடுத்து விட்டுப் போனான்.

வரும்போது மருத்துவமனையைக் கடக்கையில் ஏனோ உள்ளே செல்லத் தோன்றியது.

மீனா இருந்த படுக்கையைச் சுற்றி துணி கட்டியிருந்தார்கள். சிறுமியின் படுக்கையில் வேறொரு சிறுமி இருந்தாள். தாழ்ந்த தளத்தின் அருகே சென்றான். நீண்ட நாசியினைக் கொண்ட பெண் அவனைப் பிடித்து முத்தமிட்ட இடத்தை மனம் சுற்றியது. எலும்புக் கிளையின் துணி இன்னமும் ஆடிக் கொண்டிருந்தது. வானம் அக்காளுக்குப் பிடித்த நீல வண்ணத்தில் தூறியது.

“யாருப்பா நீ?…ஏன் சத்தம் போட்டே?” சீருடை ஆள் அவனிடம் வந்து கேட்டபோது அவனுக்கு எதுவும் புரியவில்லை.    

வீட்டிற்கு வந்தபோது மீனாவைக் காணவில்லை. அவளது மருந்து மாத்திரைகள் அப்படியே இருந்தன, வெகுநேரம் காத்திருந்தும் அவள் வரவில்லை. இரவிலும் வரவில்லை. அறைகளில் பூச்சிகள் பறப்பதாக தோன்ற, அவளை நினைத்து மருந்திட்டு நன்றாகத் துடைத்தான்.    

காலையில் தச்சு சாமான்களைக் கொண்ட தனது பையினைத் தோளில் போட்டான். “சொல்லியும் தீராத விஷயம் என்னவாக இருக்கும்?”. நடக்க சிரமமாக இருந்தது. “நடக்க வேண்டும்” என தனக்குள் ஒருமுறை சொல்லிக் கொண்டான். அதன்பிறகே நடக்க முடிந்தது.

அய்யப்பன் மகாராஜன் – நாகர்கோயிலைச் சேர்ந்த இவர் தற்போது திரைத்துறையில் பணியாற்றி வருகிறார். சிறுகதை, கவிதை, கட்டுரைகள், தொடர், என பல்வேறு படைப்புகள் இதழ்களில் வெளியாகி வந்துள்ளன. – imaharajan@gmail.com