கவிதைக்காரன் இளங்கோ

-1-

காத்திருக்கத்தான் வேண்டும் என்பது தெளிவாகப் புரிந்தது. பல வருட அலைச்சலில் இது பழகிவிட்டது. தலைக்குள் மீண்டும் மீண்டும் அந்தக் காட்சி ஒரு தொடர் ஓட்டத்தை நிகழ்த்திக் கொண்டே இருக்கிறது. வெவ்வேறு காத்திருப்புகளின் அர்த்தப் புதிர்கள் எல்லாம் காலுக்குக் கீழே இருந்து பாதாளம் நோக்கி இழுக்க எத்தனிக்கின்றன. என் முறைக்காகக் காத்திருக்கத் தான் வேண்டும். இன்று எடுத்துக்கொள்ள இருப்பது இரண்டாவது அமர்வு. இந்த டாக்டரை பரிந்துரை செய்த என்னுடைய வக்கீலை ஒரு முறை மனத்துக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன். பல வருடங்களாக என்னைப் பற்றி நன்கு அறிந்தவர். சும்மா யாரிடமோ என்னை அனுப்பி வைத்துவிட மாட்டார். முதல் அமர்வின் அறிமுகம் வழக்கமான ஒன்று தான். அடுத்தடுத்த அமர்வுகளைத் தொடரலாமா வேண்டாமா என்பதை இந்த இரண்டாவது அமர்வு தீர்மானித்துவிடும். லேசில் அடங்கவோ ஒத்துக்கொள்ளவோ முனையாத மனம் என்னுடையது.

****

(ஒரு கோடை விடுமுறை)

1985.

இரண்டாவது மாடி, தெருவிலிருந்து நாற்பதடி உயரத்தில் இருந்தாலும் அங்கிருந்து கீழே பார்க்கும்போது துல்லியமாகவே தெரிந்தது. மன நடுக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. பக்கத்திலிருந்த சிவாவின் கையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டேன். அவனது கையும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. அங்கிருந்து அப்பால் நகர்ந்துவிடவும் முடியவில்லை. மனிதக் கூச்சல் அங்குமிங்கும் காற்றில் அலை மோதியது. மற்ற மாடிகளில் அதுவரை நின்று வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பெண்கள் குழந்தைகள் எல்லாம் அலறியபடி வீடுகளுக்குள் ஓடிப் புகுந்து கொண்டார்கள்.

ரத்தத் துளிகள் தெருவில் கோடிழுத்துக் கொண்டு அவனுக்கு வழி காட்டியது போலிருந்தது. நானும் சிவாவும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது அவன் தெற்கு நோக்கி ஓடிக் கொண்டிருந்தான். வலது மணிக்கட்டோடு வெட்டப்பட்ட உள்ளங்கையை இடது கையால் எடுத்துக் கொண்டான். அது துடித்துத் துடித்து மிச்ச ரத்தத்தைத் துப்பிக் கொண்டிருந்தது.

“வாடா.. வந்திரு.. வந்திரு..”

சிவா பயந்து போய்விட்டான். என்னைப் பின்னுக்கு இழுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

“இர்றா.. என்ன வுடு. வேன்னா நீ போ”

முதல் பார்வைக்கே அது வெறும் குடிகாரர்களுக்கு நடுவே நடந்த சண்டைக் காட்சியாக இருக்கவில்லை என்பது எனக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை. போன வாரம் ஒரு குத்துச் சண்டையைப் பார்த்திருந்தோம். அதிலும் இவன்தான்.

இந்த மார்க்கெட் சந்து என்பது சிறு பையன்களான நாங்கள் ஓடிப்பிடித்து விளையாடும் பகுதி. வசவு சொற்களைத் திட்டுக்களாக வாங்கியபடி யாரிடமும் பிடிபடாமல் நழுவி நழுவி ஓடுவதே அவ்விளையாட்டின் த்ரில். கறி கடைகளும் மீன் கடைகளும் அமைந்த வியாபாரப் பகுதி தனிச் சதுரமாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கும். அது முழுவதுமாக சீமை ஓட்டுக் கூரைகள் கொண்டு வேயப்பட்ட கட்டிடப் பகுதி. கூரைகளில் கவுச்சி வாடைக்காக பூனைகள் ராஜாக்களின் மிடுக்கோடு அலைந்து கொண்டிருக்கும். தெரு நாய்கள் அவற்றைப் பார்த்து விரோதத்தோடு உறுமிக் கொண்டிருக்கும். பூனைகள் அந்த உறுமல்களை அலட்சியப்படுத்தியபடி நிதானமாக, தம் முன் பாதங்களை நக்கிச் சுத்தப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும். உயரமான இடம் கர்வத்தைத் தர மறுப்பதில்லை.

காய்கறி கடைகள் வீதியின் இருமருங்கிலும் வரிசைக் கட்டியிருக்கும். நடுவில் இருக்கும் சொற்ப பாதையில் பெண்கள் வயர் கூடைகளோடு ஒருவரை மற்றவர் உரசாமல் நகரவே முடியாது. ஒரே சத்தக் காடாக இருக்கும். வியாபாரம் சூடு பிடிக்கும் வேளை காலையில் தொடங்கி மதியத்திற்கு முன்பாக அடங்கிவிடும். அத்தோடு, மாலை ஆறு மணிக்குத் தொடங்கி எட்டரைக்கு முடிந்துவிடும். இதெல்லாம் மற்றக் கிழமைகளில் தான்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை வியாபாரம் மதியத்தோடு ஏறக்கட்டப்பட்டுவிடும்.

அனைத்து தொழில் சார்ந்த தினக் கூலிகளும் வண்டிக்காரர்களும் ஓய்வாக அனுபவிப்பது ஞாயிறு மதியங்களைத் தான். சாராயம் பிரதானமான ஒன்று. தகராறு இல்லாத ஞாயிறு மாலைகளே கிடையாது. சாதாரணமாக இருக்கும் வேளையில் திடீரென மனித அலறல் எல்லோரையும் சுற்றியுள்ள தத்தம் மொட்டை மாடி விளிம்புகளுக்கு இழுத்து வந்துவிடும். அம்மாதிரியான சண்டைக் காட்சிகள் சகஜம் எங்களுக்கு.

ஆனால், இது வேறு என்பது தெரிந்து போயிற்று. ஏதோ கோஷ்டி மோதல். போன வாரத்தின் ஒரு தொடர்ச்சி. வெட்டுப்பட்ட இந்த மனிதன் அந்த சண்டையில் சரமாரியான பாக்ஸிங் குத்துக்களை தன் எதிராளியின் முகத்தில் விட்டுக் கொண்டிருந்தான். மூக்குடைந்து ரத்தம் சொட்டிய அவன் அப்போது திரும்பி ஓடிவிட்டான்.

இப்போது இவனை வெட்டியவர்கள், மேற்கொண்டு அவனைத் துரத்திப் போகவில்லை. வெட்டிவிட்டு எதிர்திசையில் ஓடிவிட்டார்கள். அவர்களின் இலக்கு, அவனுடைய வலது கை முஷ்டி என்பது புரிந்தது. அவன், நேரே ஸ்டான்லி ஹாஸ்பிடல் இருக்கும் தெற்கு திசை நோக்கித் தான் ஓடுகிறான். பார்ப்பவர்களுக்கு மயக்கம் வரும் அச்சம்பவத்தின் ஆள் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறான்.

“அவனுக்கு மயக்கம் வந்து ரயில்வே கேட் தாண்டறதுக்குள்ள விழுந்துடுவானாடா சிவா?”

“வாயேன் பின்னாடியே ஓடிப் போய் பார்த்துட்டு வந்திரலாம். ஆளப் பாரு. உன் மூஞ்சி”

பின்னாள், ஹாஸ்டலில் படிக்கும்போதெல்லாம் கூட, அவனையே நினைத்துப் பார்த்ததுண்டு. அவன் இப்போது என்ன செய்வான்? பிழைத்தானா செத்தானா? எவ்ளோ பெரிய ரவுடி. யாருக்கும் பயப்படாதவன். ஒல்லியான அந்த தேகத்துக்குள் தான் எத்தனை நெஞ்சுரம்! தைரியம்.

பிறகே அக்கனவு வரத் தொடங்கியது.

****

-2-

ஒழுக்கமும் தண்டனையும் :

“ஒரு காகிதத்தின் இரண்டு பக்கங்களைப் போல இதனை நிறுவிய உலகம் எங்கிருந்து தொடங்குகிறது என்று யோசிக்கிறேன். பள்ளிக்கூடங்களில் தொடங்கி அனைத்து சமூகச் செயல்கள் வரை இவை ஊடுருவி இருப்பது என்ன மாதிரியான உத்திரவாதத்தை தோற்றம் கொள்கிறது. கட்டுப்படுத்தலின் வரையறையை தொடர்ந்து புத்தாக்கம் செய்வதற்கான அவசியத்தை நாம் பத்திரப்படுத்த பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருக்கிறோம் அல்லவா. அடித்துத் திருத்தி மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டிய சட்ட நுணுக்கங்கள் மீதான ஓர் இறுதித் தீர்மானம் என்பது இல்லவே இல்லையே. ஒரு நீதிமன்ற வழக்கும் அதன் முடிவு காலமும், வாதத் திறமையின் விளைவைப் பொறுத்து அமைவதாக எடுத்துக் கொண்டால், அதில் ஒரு தனிமனித வாழ்வின் சிதைவை எந்தக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வது?”

அவர், என்னையே உற்றுப் பார்த்தவண்ணம் எதுவும் பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தார்.

“நீங்க சைக்யாட்ரிஸ்ட பார்த்தீங்களா இல்லையா? போன முறை சொல்லியிருந்தேனே?”

நான், பேனாவின் மூடியைத் திருகித் திறந்தேன். நிதானமாக மூடினேன். மீண்டும் திருகித் திறந்தேன். மீண்டும் மூடினேன்.

****

-3-

“எனக்கு ஃபவுண்டன் பேனாக்கள் தான் பிடித்திருக்கின்றன. எழுத நினைக்கும் நினைப்புக்குள் நுழைவதற்கான சந்தர்ப்பத்தை அது, அதன் வடிவமைப்பிலேயே உண்டு பண்ணுகிறது. ஒரு நூலகத்துக்குள் நுழைவதைப் போல அதனுள் யோசனைகளின் வழியே நுழைய என்னை மெல்ல அனுமதிக்கிறது. அதன் உடலும், கழுத்துப் பகுதியும் முள்முனையும், அதன் கீழ் முள்ளைத் தாங்கிப் பிடித்திருக்கும் தடித்த நாக்கும், அந்நாக்கில் வரிவரிகளாக இழுபட்டிருக்கும் சிறு பள்ளக் கோடுகளும் அதனூடே கட்டுப்பாட்டோடு வடிந்து வெளிப்படுகிற மையும், எழுத எழுத ஊற்றெடுக்கும் ஆன்மாவின் ரத்தம் அல்லவா டாக்டர்!?”

ஆம் என்பதாக, அவர் தன் தலையை மையமாக மேலும் கீழும் மென்மையாக அசைத்தார். மனோதத்துவ மருத்துவர் என்றாலே நீளமான தாடி வைத்துக் கொண்டு அதனை வருடியபடியே நோயாளியின் பேச்சுக்குத் தலையசைத்தபடியே இருக்க வேண்டும் என்கிற விதியை இவர் மாற்றி எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார் எனக்குள்ளே. சுத்தமாக மழிக்கப்பட்ட தாடையும், கச்சிதமாக திருத்தம் செய்யப்பட்ட அடர்ந்த மீசையும் கண்ணாடி அணியாத முகமும் தீர்க்கம் அற்ற சாந்தமான பார்வையும் புதிய அனுபவத்தை எனக்குத் தந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்த அறையின் இளநீல நிற வண்ணம், அவற்றுக்கு ஒத்துப் போகும் எதிர் நிறத்திலான மற்ற பொருட்கள் அனைத்திலும் ஓர் ஒழுங்கு இருக்கிறது.

“ஆனால், டாக்டர் சமீபமாக..”

தொடங்கிய வேகத்தில் நிறுத்தினேன்.

“உங்களை டாக்டர் என்று அழைக்கலாம் தானே..?”

“ம். அது சரியே.. மேலே சொல்லுங்கள் சத்யன்”

“சமீபமா.. எழுத எழுத காகிதத்தில் ரத்தம் ஒழுகுகிறது. பேனாவை சந்தேகத்தோடு உதறினால் வழக்கமான கறுப்பு மை தான் தெறிக்கிறது. எழுதத் தொடங்கினாலோ ரத்தம் ஒழுகுகிறது. வேறு படிவங்கள் நிரப்புவதற்கோ காசோலையில் கையெழுத்து இடும்போதோ அந்த ரத்தம் இல்லை. இப்போது நான் எழுதிக் கொண்டிருக்கும் கதையை ரத்தத்தில் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன் டாக்டர். அது ஏன்?”

“என்ன எழுதிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? அதைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள். பிறகு இதற்கு வருவோம்”

சொல்லியபடியே அவர், ஏதோ குறித்துக் கொண்டார்.

“ஒரு நாவல். உளவியல் பாதிப்பு உள்ள ஒரு தொடர் கொலையாளிப் பற்றின நாவல்”

“ஓ! அவன் தான் சப்ஜக்டா?”

“ஆம்”

“ஏன்?”

****

-4-

“இத்தனை வருடமாக நீதிமன்றத்துக்குள் போவதும் வருவதுமாக இருக்கிற உங்களுக்கும் எனக்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது ஸார். உண்மைத்தானே?”

“ஆம். ஒத்துக் கொள்கிறேன். ஆனாலும், ஏன்? ஒரு சீரியல் கில்லர் எதற்காக உங்களின் சப்ஜெக்டாக இருக்க வேண்டும்?”

“நிறைய மனிதர்களைக் கவனித்துக் கொண்டே இருப்பது எனக்குப் பிடித்தமான ஒரு செயல். குறிப்பாக கும்பல்கள். ஒவ்வொரு கும்பல் கூடுமிடமும் வேறு என்பது, சூழலின் பின்னணியைப் பொறுத்தது தானே. கோணமும் பார்வையும் வெவ்வேறாக பரிணமிக்கும் சந்தர்ப்பம் எனக்கது. தொடர்ந்து ஓரிடத்துக்கு ஒற்றைக் காரணத்துக்காக நான் சென்றடையும்போது ஒவ்வொரு முறையும் புதிய அனுபவத்தை எனக்கு அப்பயணம் தரத் தொடங்குகிறது. அதற்கான முக்கியஸ்தானாக என்னை நான் முன்னிறுத்திக் கொள்கிறேன். அது அவசியம் என்றும் நினைக்கிறேன். கும்பலில் ஒருவன், அக்கும்பலாக சட்டென மாறுவதற்கான சந்தர்ப்பம் எக்கணமும் நிகழலாம் என நம்புகிறேன். அதை நான் போர்ட்ரெயிட் பண்ணும்போது கேள்விகள் எழ எழ பதில்களைத் தேடி ஓர் ஓட்டம் உருவாகிறது. எனக்கு என் கண்டடைதல் முக்கியம். இதோ உங்கள் முன்னால் உட்கார்ந்திருக்கிறேன்”

“புரிகிறது. வழக்குக்கு இது எந்த வகையிலும் உதவப் போவதில்லை என்பதை முன்பே சொல்லிவிட்டேன். நினைவிருக்கிறது அல்லவா?”

“நான் உங்களின் கிளையன்ட் மட்டுமல்ல. இத்தனை வருடப் பழக்கத்தில் நண்பனும் கூட. எனக்குள் குறுக்கு மறுக்காக ஓடிக்கொண்டிருப்பவற்றை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பியே இதோ இன்று வந்திருக்கிறேன். ஞாயிற்றுக்கிழமை சரியான தேர்வுதான் இல்லையா? ஓர் எழுத்தாளனுக்கு, அவனுக்குள் எழும் சிக்கல்களுக்கு உதவ வேண்டியது உங்களின் கடமை. அது நீங்கள் நம்புகிற சமூக நலன் மீதான அக்கறையின் ஒரு நீட்சி என்று வைத்துக் கொள்ளுங்களேன்”

அவர் கையை உயர்த்தி, மென்மையாகச் சிரித்தார். அவருக்குப் பின்னால் இருந்த சுவற்றின் இடதுபுற உயரத்தில் ஒரு டிஜிட்டல் கடிகாரம், நொடியின் சிகப்பு நிற எண்களை மாற்றிக்கொண்டே இருந்தது.

“யூ ஆர் ஆல்வேஸ் அன்பிலீவபல்”

சிரிப்பு மெதுவாக மில்லிமீட்டர் அளவுக்கு தேய்ந்த பின்பு நிதானமாகத் தொடர்ந்தார்.

“கேட்ட கேள்வி இன்னும் அங்கேயே அம்போவென்று நிற்கிறது. ஏன் என்று சொல்லு மேன். ஒரு சீரியல் கில்லர் ஏன் சப்ஜெக்டாக மாற வேண்டும்?”

****

-5-

“நீங்கள் குறிப்பிட்டு எதையும் அடிக்கோடிட்டுக் கொள்ள வேண்டாம் டாக்டர். நாம் தொடர்ந்து உரையாடுவோம். என்னுடைய ஆல்டர்-ஈகோ தான் காரணமாக இருக்க வேண்டும். அதுவேதான் என ஊர்ஜிதப்படுத்தி நாம் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டால் போதுமானது. கொஞ்சம் தெளிந்துவிடுவேன் என்று நம்புகிறேன். கேன் யூ ஹெல்ப் மீ?”

“That is very purposeful. ஒரு செஷனை நாம் அப்படி முன்னெடுத்துப் போக முடியாதே சத்யன்?”

“உங்கள் ப்ரொஃபஷனையும் தாண்டி நான் கேட்கும் ஒரு நட்பான வேண்டுகோள் என்று இதைப் பரிசீலிக்க முடியாதா டாக்டர்?”

அவர், தன்னுடைய குறிப்பெழுதும் பென்சிலின் பின்பக்கத்தைக் கொண்டு குறிப்பேட்டின் மீது சின்னச் சின்னதாகக் குத்தியபடி சில நொடிகள் யோசித்தார்.

“ம்ம்.. சரி.. ஐ அக்ரீ. நீங்க சொல்லுகிற ஆல்டர்-ஈகோ என்கிற கோணத்திலிருந்து பார்த்தோமே என்றால், டுவாலிட்டியை கையில் எடுத்துக் கொள்ளும் பட்சத்தில் அதனைக் கதையாக எழுதுவதற்கு ஏற்ற ஒன்றுதான். ஆனால், அனலைஸிஸில் கிளினிகல் பக்கம் என நகர்ந்து வரும் போது அது ஓர் ஆபத்தான ஆராய்ச்சி. எங்களுடைய வாசிப்பும் அணுகும் முறையும் உங்களுதும் கொஞ்சம் ஒத்து வராது என்றுதான் நினைக்கிறேன். சொல்லுங்கள். இதுசார்ந்து எதையாவது வாசித்தீர்களா? வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்களா? நான் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்”

சற்று நேரம் தேவைப்பட்டது. மனம் சட்டென வாசித்த விஷயங்களின் உள்ளே நழுவி வீழ்ந்து கொண்டிருந்தது. பேனாவின் கழுத்தைத் திருகி மீண்டும் மூடியைக் கழற்றினேன். எதிர்த் திருகலாக மூடத் தொடங்கினேன். திறந்தேன். மூடினேன்.

****

-6-

“அதை மூடி, பாக்கெட்டில் வையுங்கள். என்னுடைய கவனத்தைக் குழப்புகிறது அது. ரொம்ப ஆழமாக யோசித்து ஒரு பதில் சொல்ல வேண்டாம். அஃப்கோர்ஸ் நான் சைக்யாட்ரீஸ்ட் இல்லை. உங்களின் வக்கீல். எனக்கு சிம்பிளாக சொன்னாலே போதுமானது. என்னுடைய தேவை உங்களின் தேர்வில் உள்ள காரணத்தின் Criminalised aspects மட்டும்தான். Non detail is fair enough”

****

-7-

நான் தொடங்கும்வரை காத்திருந்தார் அவர். சலனமில்லாத காத்திருப்பு.

“சிக்மென்ட் ஃபிராய்ட்ன் Civilization and its Discontents, மிகையில் ஃபூக்கோவின் Discipline and Punish, the birth of the Prison”

சொல்லிவிட்டு காத்திருந்தேன். அவர் குறித்துக் கொண்டார். புன்னகை  தவழத் திருப்பிக் கேட்டார்.

“நான் கூட, Ted Bundy, Jeffrey Dahmer,  Chikatilo இந்த மாதிரி சொல்லப் போகின்றீர்களோ என்று நினைத்தேன்”

“நோ. நோ. பின்னணியில் நுணுக்கமான செயல் விளைவுகளை உண்டு பண்ணுகிற அறிவியலும் தத்துவமும் அவசியம்னு தேர்ந்தெடுத்துக்கிட்டேன். சைக்கோ கொலைக்குற்றவாளிகள் பற்றின தகவல்கள் எல்லாம் ஜஸ்ட் ஒரு கேஸ் ஹிஸ்டரி தானே? That’s useless”

“அப்படி சொல்லிவிடக் கூடாது. அவர்களை ஆய்ந்ததில், உளவியலின் பங்கு கணிசமான ஒன்று. மனோதத்துவ இயலோ, சமூகவியல் தத்துவமோ அப்படியான குற்றங்களை, குற்றவாளிகளை ஒதுக்கிவிட்டு ஒன்றை மறுத்து இன்னொன்று என்று விவாதித்துவிட முடியாது. நாம் அனைவரும் அறிவியலால் பகுக்கப்பட்டிருக்கிறோம். பூமியின் கடைசி மனிதன் தீர்ந்துபோகும் வரை அனைத்து துறை சார்ந்த ஆராய்ச்சிகளும் இருக்கவே செய்யும். அது அவசியமும் கூட”

“ஹ்ம்ம்.. Deprivation of liberty பற்றி ஃபூக்கோ ஓரிடத்தில் பேசுகிறார். ஃப்ராய்ட் நாகரீகமும் அதன் அதிருப்தியையும் பற்றி பேசுகிறார். ஃபூக்கோவின் ஆய்வு சமூகத் தண்டனைகளின் வரிசையைச் சுட்டிக் காட்டுகிற போக்கில் ஓர் முக்கியமான அம்சம். அதன் தொடர்ச்சியாக, சுதந்திரத்தை இழப்பது அல்லது இழக்க வைக்கப்படுவது குறித்து நான் யோசிக்கிறேன். The deprivation of liberty. இது ஏதோ ஐரோப்பிய இறக்குமதி கருத்து சமாச்சாரம் என்று ஒதுக்கித் தள்ளிவிடக் கூடாது என்று நினைக்கிறேன். நிறைய நடத்தைகளை நாம நமக்கு ஒத்து வந்தாலும் வரலை என்றாலும், அவற்றைத் தரவிறக்கம் செய்து பார்த்து, கொஞ்சம் அப்படி இப்படி என்று கலைத்துப் போட்டு பயன்படுத்தத் துணிந்துவிட்ட ஒரு சமூகத்துக்குள்ளே தான் வளைய வருகிறோம். ஸோ, தனிமனிதனோட சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் உளவியல்கள், சும்மா கடந்து போய்விடுகிற செய்திகளுக்குள்ளே மறைந்து கிடக்கிறது. அதை எடுத்துப் பேச இங்கே யாருக்கும் நேரம் இல்லை. அல்லது, அதைப் பேச விருப்பமில்லை”

“இன்ட்ரஸ்டிங்..! ஸோ உங்களின் நாவலுக்கான சப்ஜக்டை நீங்கள் அப்படித் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டீர்களா?”

“ஆல்டர்-ஈகோவும் வேலை செய்கிறதோ என்கிற சந்தேகம் இருக்கு டாக்டர்”

“I need some time மிஸ்டர் சத்யன். மூன்று நாட்கள் கழித்து வாருங்களேன்”

“Am I alright டாக்டர்?”

“சொல்கிறேனே. அடுத்த அமர்வில் சொல்லுகிறேன். உங்கள் மகள் நெல்மலருடன் நீங்கள் தொடர்ந்து உரையாடுகிறீர்கள் தானே?”

“யெஸ்”

“அது நல்லது. அவள் இப்போது இந்த விடுமுறை நாட்களில் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாளாம்?”

“கதை எழுதுகிறாள் டாக்டர்”

“அவளுமா!?”

சிரித்துக்கொண்டே அதையும் குறித்துக் கொண்டார்.

****

-8-

“க்ரிமினல் ஜூடிசியல் கோட் சம்பந்தமாக புத்தகம் வேண்டும் என்று போன முறையே கேட்டிருந்தீர்களே? எடுத்து வைத்திருக்கிறேன்”

“Oh! that’s lovely”

புத்தகம் கனமாக இருந்தது. எல்லாமே உச்ச நீதிமன்ற வழக்குகளும் விவாதங்களுமாக இருந்தன.

“இவ்வளவு வாசிக்க வேண்டுமா சத்யன்? சில சமயங்களில் உங்களை நினைத்தால் கொஞ்சம் கவலையாகவும் இருக்கு எனக்கு. You are a good man”

“நன்றி. சமூக அந்தஸ்து ரொம்ப முக்கியம் என்று சொல்லிச் சொல்லியே வளர்க்கப்பட்டிருக்கிறோம். ஆதர்ச ரோல் மாடல்கள் பருவத்திற்கேற்ப மாற்றம் ஆகிக்கொண்டே வருகிற விசித்திரத்தை நினைத்தால் ஆச்சரியமாகவும் இருக்கும். தொடக்கத்திலே நீங்களே என்னைப் பல வருடங்களாக நம்பவில்லை இல்லையா? இந்த மாதிரியான Professionalism ன் பிரச்சனையாக அதைப் புரிந்து கொண்டேன். சமூக அந்தஸ்து பற்றிய அக்கறையில் தனிமனிதன் கொஞ்சமாக ஒடுங்குகிறான் பாருங்கள், அதைத்தான் எழுதித் தீர்க்கணும் என்று மனதுக்குள் எரிந்து கொண்டே இருக்கு. அந்தத் துடிப்பை, நீதிமன்றத்துக்கான நுழைவாயில் சீட்டுப் பெற நிற்க நேரும் நீண்ட மனித வரிசை தருகிறது”

“அதை ஒரு சம்பிரதாயம் என்று எடுத்துக்கலாமே?”

“அதுவே, ஒரு தண்டனை என்று ஏன் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது? எல்லாவற்றையும் ஸ்மார்ட் கார்ட் என்று ரேஷன் கடை வரைக்கும் கொண்டுவர முடிந்த ஒன்று, இங்கே மட்டும் படிவத்தை நிரப்பிக்கிட்டு நில்லுடான்னு ஒரு பொது மனிதனைப் பார்த்து ஏன் நிர்ப்பந்திக்க வேண்டும்? எழுதப் படிக்கத் தெரியாதவன் அங்கே அம்போவென நிற்கிறானே. வழக்கு வாதாடப்பட்டு, தீர்ப்பு எழுதி முடிப்பதற்கெல்லாம் முன்னாடியே தண்டனைகள் தொடங்குகிற இடம் ஒரு வக்கிரமா இருக்கு. இது என்ன மாதிரியான டிசிப்ளின்? நாகரீகத்தை Claim பண்ணிக் கொள்கிறோம் அல்லவா?”

“ஆமா. have to”

“அப்போ, அதன் அதிருப்தி இப்படிப் பட்டவர்த்தனமாக கண் முன்னாடியே இருக்கிறதே. வழக்கறிஞர்களுக்கான பிரத்யேக பாதையிலே நீங்களெல்லாம் சுலபமாக நுழைந்து விடுகிறீர்கள். உங்களுக்குப் பிழைப்பு கொடுக்கறவன் எல்லாம் மொட்டை வெயிலில் நிற்பதற்கு முந்தின நாளே தயாராக வேண்டும் என்பதெல்லாம் பெரிய போங்காக இருக்கிறதே ஸார்? ஏன் ஒருத்தர் கூட இதற்கான ஒரு பொதுநல வழக்குப் போட முன்வரவில்லை?”

“இந்தாங்க. தண்ணீர் குடிங்க”

“அடப் போங்க ஸார்.. ரூட்டை மாத்தறீங்க”

மீண்டும் பேனாவை எடுத்துத் திருகத் தொடங்கினேன். இம்முறை அவர் அதை ஆட்சேபிக்கவில்லை.

****

-9-

“நீங்கள் சொன்ன புத்தகங்களை நானும் ஒரு ஓட்டம் விட்டுப் பார்த்தேன். ரொம்ப நாள் ஆயிற்று. தீசிஸ் பண்ணும்போது வாசித்தது. நம் முந்தின அமர்வின் உரையாடலுக்குப் பிறகு உங்களை ஒரு தனிமனிதனாக, ஒரு பேஷண்ட்டாக மட்டுமே பார்க்க முடியவில்லையே. ஓர் எழுத்தாளரும் கூட”

அவர் பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டார்.

“நேற்றும் கனவு வந்தது டாக்டர்”

“அதே கனவு?”

“ஆம். நேற்றோடு 29  வது தடவை”

“அவ்வளவு துல்லியமான கணக்கா அது? 28 ம் இல்லை 30 ம் இல்லை. மிகச் சரியாக 29 ஆ?”

“ஆம். குறித்து வைத்திருக்கிறேன். இந்த வருஷம் தொடங்கி ஐந்து மாதங்கள் முடியப் போகின்றது. இந்த ஐந்து மாதத்தில் நேற்று இரவு அந்தக் கனவு 29 வது முறை”

அவர் என்னை உற்றுப் பார்த்தபடி, தன்னுடைய சுழல் நாற்காலியை அரைவட்ட சுழற்சியோடு அசைத்துக் கொண்டிருந்தார். இருவரும் எதையும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. முழுமையாக ஆறு நிமிடங்கள் கரைந்த பிறகு அரைவட்டம் நின்றது.

“இம்முறையும் கனவு மிகச்சரியாக அதே இடத்தில் நின்று விடுகிறதா?”

“ஆம்”

****

கனவு

மணிக்கட்டோடு வெட்டப்பட்டு துடித்துக் கொண்டிருக்கும் என்னுடைய வலதுகையின் விரல்கள் ஃபவுண்டன் பேனாவைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. அதை, ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட இடது கையில் பொத்திக் கொண்டு வெண்ணிற காகிதத்தின் மீது ஓடிக் கொண்டிருக்கிறேன். சொட்டும் ரத்தம் வழிக்காட்டுகிறது. ஒவ்வொரு சொட்டும் எழுத்துருக்களாக மாறுகின்றன. அதைத் தொடர்கிறேன். மூச்சிரைக்கிறது. எழுதிக் கொண்டிருக்கும் கதையின் கதாபாத்திரங்கள் அங்கங்கே காகிதத்திலிருந்து புடைத்து எழும்பி என்னைத் துரத்துகிறார்கள். சட்சட்டென முளைத்துத் திரும்பும் சந்துகளில் நுழைந்து நுழைந்து ஓடி கவுச்சி மார்க்கெட்டில் வந்து நிற்கிறேன். கூரையிலிருந்து கை நீட்டும் பூனையொன்று என்னைத் தூக்கி விடுகிறது. மேலேறும்போது அதுவரை பத்திரமாகப் பற்றியிருந்த வலது மணிக்கட்டு நழுவி தெருவில் விழுகிறது. நாயொன்று அந்த வலது கையைக் கவ்விக்கொண்டு ஓடத் தொடங்குகிறது. ரத்தத்துளிகளின் அடையாளத்தைத் தொடர்ந்து ஓடிவந்த கதாபாத்திரங்கள் நாயைத் துரத்திக் கொண்டு ஓடுகின்றன. ‘பரவாயில்லை விடு’ என்கிறது பூனை. வெட்டுப்பட்ட என்னுடைய வலது மணிக்கட்டின் மொண்ணைப் பகுதியிலிருந்து வழிந்து கொண்டிருக்கும் தொடர் ரத்தத்தை தன் நாவால் நக்கி நிதானமாக சுத்தப்படுத்தத் தொடங்குகிறது அப்பூனை.

****

-10-

“அந்தச் சீமை ஓடு வேய்ந்த உயரமான கூரையிலிருந்து, ஓடி வந்த பாதையைப் பார்த்தால் ஓர் அதிகார மிடுக்கு மண்டைக்குள் முட்டுகிறது டாக்டர்”

“வேறு எதையாவது நினைவுபடுத்துகிறதா அந்தக் கனவு? அதாவது அதைத் தொடர்புபடுத்தி வேறு ஒன்று என ஒரு சங்கிலித் தொடர் போல. கொஞ்சம் யோசித்து சொல்லுங்களேன்”

“எப்படிக் குறிப்பிட்டு கேட்கிறீர்கள் என்று இன்னும் சற்றுப் புரிய வையுங்களேன் டாக்டர்”

“உதாரணத்துக்கு. ஒரு மிஷ்கின் திரைப்படத்தில். வெட்டுப்பட்ட கைகள் ஆங்காங்கே நகரின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். அது மாதிரி. Any related images?”

“இல்லை. இல்லை. அவை முழுமையான முழங்கை அளவில் உள்ள கரங்கள் அல்லவா! நீங்கள் கேட்பது எனக்குப் புரிந்துவிட்டது. எனக்கு, முன்பு முறையாக ஓவியம் கற்றுக்கொள்ளும் ஒரு விருப்பம் ஏற்பட்டபோது, மனித Anatomy ல், கைகளும் விரல்களும் தொந்தரவுகளாக இருந்தன”

“பிறகு என்ன செய்தீர்கள்?”

“பயிற்சியை விட்டு விட்டேன். அதே போல, பிற்பாடு, டாவின்ஸியின் குறிப்புகளை ஒரு கட்டுரைக்காக ஒற்றுப் பார்க்கும்போது, அதிலும் கைவிரல்களின் மாதிரிகள் தொந்தரவு செய்தன. டாவின்ஸியின் விட்டோரிய மனித ஸ்கெட்ச் அத்தனைக் கறாரான கச்சிதத்தை விளக்க முற்படும்போது, மணிக்கட்டோடு வெட்டுப்பட்டு ஓடிய அந்த மனிதனின் தண்டனையை நினைத்துக் கொண்டேன். வியர்த்துவிட்டது. அன்றைய இரவில், இக்கனவு தீவிரமாக இருந்தது”

“நீங்கள் அந்த நாவலைத் தொடங்கிவிட்டீர்களா?”

“இன்னும் இல்லை டாக்டர்”

“சீக்கிரம் தொடங்கி முடித்து விடுங்கள் சத்யன். வேறு ஏதாவது புத்தகம் குறித்து சொல்ல மறந்து விட்டீர்களா?”

“ஆம். மார்க்ஸ் எங்கல்ஸ் திரட்டுகளில் முதல் தொகுதியை வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்”

“ஏன்?”

“சமூக உற்பத்தி உறவு, வர்க்க வித்தியாசம், மூலதனம், உழைப்பு-கூலி இதையெல்லாம் என்னவென்றே தெரிந்துகொள்ளாமல், ஆனால் நாம் எல்லோரும் அதுவாக அல்லது அதன் ஓர் அங்கத்தினராக ஏன் இருக்கிறோம் அல்லது எவ்வாறு இருக்கிறோம்? என்பதற்காக ஒரு மறுவாசிப்பு தேவை என நினைத்தேன் டாக்டர்”

“இது எப்படி உங்கள் சப்ஜக்டுக்கு பயன்படப் போகிறது? புரியவில்லையே!”

“உங்களுக்கு ஸ்டாலினைத் தெரியுமல்லவா?”

“எந்த ஸ்டாலின்?”

“ரஷ்யாவின் ஜோசப் ஸ்டாலின்”

“ஆம் தெரியும்”

“இன்னொருத்தர் அடால்ஃப் ஹிட்லர்”

“ஆம்”

“இரண்டாம் உலகப்போரில் ஒருத்தர் வீழ்ந்தார். மற்றவர் வீழ்த்தினார். இது வரலாறு”

“ஆம். என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?”

“இருவரின் சர்வாதிகாரத்தின் அளவை நாம் எப்படி அறுதியிட்டு வைத்திருக்கிறோம்? ஒன்று உலகத்துக்காக, இன்னொன்று தன் தேசத்துக்காக. பிம்பங்களும், சமூக அந்தஸ்து கோருகிற நடைமுறைகளும் ஒன்றையொன்று முரண்பட்ட தன்மையோடே நமக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன என சந்தேகிக்கிறேன். லெனின் இல்லாமல் ஸ்டாலின் இல்லை. இதுவும் வரலாறு தான் இல்லையா?”

“ஆம்”

“ஆம் என்றால், இங்கு ஸ்டாலின் என்ற பெயர்கள் லெனின் என ஏன் சூட்டப்படவில்லை? அல்லது லெனின் என்ற பெயரெல்லாம் ஏன் மார்க்ஸ் என்று சூட்டப்படவில்லை? Order of Role model என்பது அசாதாரணமானது என்று நினைக்கிறேன்”

“ஏன் அப்படி சொல்லுகிறீர்கள்?”

“நமக்கே நாம் நம் பெயரை சூட்டிக் கொள்வதில்லை. சூட்டப்படுகிறோம். அங்கே இன்னொரு மூளை வேலை செய்திருக்கிறது என்கிறேன்”

“ஓஹ்!”

“எழுத்தாளனுக்கு குறைந்தபட்சம் ஒரு வசதி இருக்கிறது”

“என்னது அது?”

“சூட்டப்பட்ட தன் பெயரை மாற்றிக்கொள்ளவோ புனைப்பெயர் வைத்துக் கொள்ளவோ வாய்ப்பு இருக்கிறது”

“ஆல்டர்-ஈகோ?”

“அதே. A Duel என்று மாப்பஸான் ஒரு சிறுகதை எழுதியிருப்பார். அது, ஜெர்மன், ஃபிரான்ஸை வெற்றிக் கொண்டுவிட்ட ஒரு போருக்குப் பிந்தைய சூழலைப் பின்னணியாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டிருக்கும். என்னை நிறைய யோசிக்க வைத்த ஒரு சிறுகதை. ஆனால், இங்கே ஆல்டர்-ஈகோ என்கிற எனக்கான Duality தான் மர்மங்கள் இல்லாத நிழலுக்குள் நின்று கொள்ள என்னை அனுமதிக்கின்றன”

“ஓ! அதன் அனுகூலம் என்னவென்று நினைக்கிறீர்கள்?”

“அந்த நிழலுக்குள் நின்றபடி ஒழுக்கங்களையும் தண்டனைகளையும் அவதானிக்க முடிகிறது”

“முழுமையாகவா?”

“இல்லை. ஓரளவுக்காவது”

“அதாவது, எழுதிப் பார்க்கும் அளவுக்காவது”

“Exactly..”

“சீக்கிரம் எழுதத் தொடங்கி விடுங்களேன் சத்யன்”

“நிச்சயமாக”

“ஒரு கண்டிஷன்”

“சொல்லுங்கள் டாக்டர்”

“எழுத, எழுத அவற்றை என்னிடம் வந்து காட்ட வேண்டும்”

“ஏன்?”

ஒரு நீண்ட அமைதிக்குப் பிறகு அவர் சொன்னார்.

“தொடர்பிலிருப்பதற்கு தான். அதற்கு கட்டணங்கள் தேவை இல்லை”

சிரித்துவிட்டேன். அவரும் சிரித்தார். கை குலுக்கினேன். எழுந்து கொண்டேன்.

“என் கனவை நான் என்ன செய்ய?”

“அது உங்களை ஒன்னும் செய்யப் போவதில்லை. Some childhood blast. ஆனால், நீங்கள் செய்ய வேண்டியது ஒன்று உண்டு”

“என்ன அது?”

“நம்முடைய இந்த நான்கு அமர்வுக்கு உரிய கட்டணம். அதைத் தரவேண்டும்”

“ஓஹ்! ஐம் ஸாரி. அமர்வு முடிந்த வேகத்தில் மறந்து விட்டேன் டாக்டர். எவ்வளவு?”

“உங்களின் அந்த ஃபவுண்டன் பேனா”

“என்ன!?”

“அதுதான் கட்டணம். மேற்கொண்டு வளரக்கூடாத கனவுக்கான முற்றுப்புள்ளியும் கூட”

“ஓ! நல்லது. நான் வேறு வாங்கிக் கொள்கிறேன்”

என்றபடி, சட்டைப் பையிலிருந்து பேனாவை உருவினேன்.

“நோ.! ப்ளீஸ். வேறு ஒன்றும் கூடாது வாங்கக்கூடாது நீங்கள். ஃபவுண்டன் பேனாவை இனி பயன்படுத்த வேண்டாம். இதுவே என்னுடைய கவுன்சிலிங் பரிந்துரை”

நின்றபடியே சற்று நேரம் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். கையில் இருந்த பேனாவைப் பார்த்தேன். சில்வர் நிறத்தில் இருக்கும் இந்தப் பேனாவுக்கு Gama என்பது பெயர். எத்தனையெத்தனை பக்கங்களை எனக்காக என்னோடு சேர்ந்து எழுதித் தள்ளியிருக்கிறது. ஏற்கனவே இருந்த ஒன்றை ஒரு வாக்குவாதத்தின் போது சுவரில் குத்தி அதன் முகத்தை உடைத்து விட்டிருக்கிறேன். அது கொலை.

இது இரண்டாவது. இப்போது தற்கொலை.

“ரொம்ப யோசிக்க வேண்டாம் சத்யன். இந்த நாவலுக்கு மட்டுமாவது முயற்சி செய்யுங்கள். என்ன நடக்கிறது என்று பார்ப்போம். It’s going to be an observation. அதுவரை இந்தப் பேனா என்னிடம் இருக்கட்டும். அதுதான் சொன்னேன். தொடர்பிலிருங்கள்”

“ஓ! பிறகு நான் எதைக் கொண்டு எழுத?”

“பென்சில் போதுமே”

“ஆஹ்.. நல்ல ஐடியா டாக்டர்”

Gama வை அவரிடம் கொடுத்தபோது துக்கமாக இருந்தது.

“அடுத்த முறை உங்கள் வக்கீலிடம் என்னை சைக்யாட்ரீஸ்ட் என்று குறிப்பிடாதீர்கள்”

“பின்னே?”

“மருந்துகளைப் பரிந்துரைக்க விரும்பாத சைக்காலிஜிஸ்ட் நான்”

நான் சிரித்துக் கொண்டேன்.

“கடைசி வரை ஒன்றை நீங்கள் சொல்லவே இல்லை மிஸ்டர் சத்யன்”

“எதை?”

“எழுதவிருக்கும் உங்கள் நாவலின் பெயரை”

வாய்விட்டு சிரித்துவிட்டேன் பலமாக.

“இது ஒன்றும் கடைசி இல்லையே டாக்டர். நிஜமாகவே கடைசியில் சொல்கிறேன்”

சிரிப்பு மாறா முகத்தோடு கதவைத் தள்ளி வெளியே வந்தேன். தெருவில் நின்று அந்தப் பெயர் பலகையைத் திரும்பி அண்ணாந்து பார்த்தேன்.

டாக்டர்.இளங்கோ சைக்காலஜிக்கல் கன்சல்டன்ஸி என்று மட்டும்தான் போட்டிருந்தது.

****

-11-

“அப்பா..! எப்படி இருக்கு நான் வரைஞ்ச டிராயிங்ஸ்லாம்? எல்லாமே பிளாக் அன்ட் வொயிட் பார்த்தீங்களா?”

“சூப்பரா இருக்கு நெல்லு”

“நிஜமாவாப்பா?”

“ஆமாம்மா”

“எனக்கே ரொம்ப ஆச்சரியம்பா. எப்படி இப்படி வரையறேன்ல!?”

“எனக்குத்தான் ஆச்சரியம் நெல்லு. நான் உன் வயசுல, எதையுமே பார்த்துத் தான் வரைவேன். பார்க்காம வரையத் தெரியாது. நீ இப்பவே பார்க்காம வரையற. அது ரொம்ப அற்புதமான விஷயம். இன்னும் இன்னும் போகப்போக வேற லெவல் ஆகிடுவன்னு நினைக்கிறேன்”

“அதான்ப்பா.. நீங்க செய்யிறது எல்லாம் நானும் செய்யறேன். எனக்கும் ஒரே ஆச்சரியம்பா. எப்படிப்பா அது?”

“அது ஒரு மேஜிக்மா”

சிரித்துக் கொண்டே சந்தோஷத்திலும் பாராட்டிலும் என்னை இறுகக் கட்டிக் கொண்டாள். கன்னத்தில் ஒரு முத்தம் வைத்தாள். அவளுடைய டிராயிங் நோட் புத்தகத்தை, ஒவ்வொரு பக்கமாக நிதானமாகத் திருப்பி ரசித்துக் கொண்டே, ஒவ்வொறு ஓவியங்களைப் பற்றின அபிப்பிராயங்களையும் அவளிடம் சொல்லியபடி இருந்தேன். பரவசத்தோடு என்னருகே நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

சமீபமாக, மனிதக் கைகளின் வெவ்வேறு கோணங்களை வரைந்து பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அவளுடைய கைகள், பிறரின் கைகள். ஒரு பொருளைப் பற்றியிருக்கும் கைவிரல்கள் ஒவ்வொரு கோணத்திலும் ஒவ்வொரு விதமாக தோற்றம் கொள்ளும். அதனை வரைய வரையத் தான் பக்குவப்படும். அதனை நான் ஏற்கனவே அவளிடம் சொல்லியிருந்தேன்.

“ஏழு பாதைகள் கதை எழுதிக்கிட்டு இருக்கிறல்ல நெல்லு?”

“ஆமாப்பா”

“எனக்கு எப்பக் காட்டுவ? இப்ப என்ன பாதை எழுதிக்கிட்டு இருக்க?”

“அது சர்ப்ரைஸ். கடசியிலத்தான் சொல்லுவேன்”

டிராயிங் நோட்டின் ஒரு பக்கத்தைத் திருப்பினேன். அப்படியே ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்துவிட்டேன். ஒரு ரிக்-ஷாவின் ஹாண்டில் பேரை பிடித்திருக்கும் இரண்டு கைகள் வரையப்பட்டிருந்தன. அதிலுள்ள வலது கை, மணிக்கட்டோடு துண்டிக்கப்பட்டு மொன்னையாக இருந்தது.

குப்பென்று வியர்த்தது எனக்கு.

“இதை எப்படிம்மா வரைஞ்ச? ஏன் வரைஞ்ச?”

“இங்க ஒரு ரிக்-ஷா ஓட்டுற தாத்தாவுக்கு அந்தக் கை அப்படித்தான்பா இருந்துச்சி. அதுல ஒரு துணி சுத்தி வச்சிருக்காரு. இங்க மார்கெட்ல சின்ன வயசுல அவரு கையை யாரோ வெட்டிட்டாங்களாம்பா. மாமா சொன்னாங்க. பாவம்லப்பா?”

நான் அமைதியாக, அந்த ஓவியத்தையே பார்த்திருந்தேன். பென்சிலால் வரையப்பட்ட ஒரு மனிதனின் துண்டிக்கப்பட்ட வாழ்வின் ஒரு பகுதி.

“நீ எங்க வச்சி அவரைப் பார்த்த நெல்லு?”

“மார்க்கெட்லப்பா.. காய்கறி ஏத்திக்கிட்டு வருவாரு ரிக்-ஷால. பாவம்லபா?”

“ஆமாம்மா. ரொம்பப் பாவம்”

நோட்டை வாங்கிக் கொண்டு உள்ளே ஓடினாள். வேறு ஒரு நோட்டை கொண்டு வந்தாள். கதை நோட்டு. அவள் எழுதிக் கொண்டிருக்கும் ஏழு பாதைகள் கதை அடங்கிய நோட்டு.

“ஃபர்ஸ்ட் சாப்டர் மட்டும் தான் பார்க்கணும். முழுசா முடிஞ்சப்புறம் தான் மற்ற எல்லாமும் படிக்கணும். அதுவரை சர்ப்ரைஸ். இப்ப ஓபன் பண்ணி பார்க்கக் கூடாது ஓகேவா?”

“ஓகே”

“ப்ராமிஸ்?”

“சரிம்மா ப்ராமிஸ்”

வாங்கிக் கொண்டே கேட்டேன்.

“சொல்லு ஃபர்ஸ்ட் சாப்டர் பேரு என்ன? அது என்ன பாதை?”

கையைக் குறுக்காக பெருக்கல் குறி போட்டுக் கட்டிக்கொண்டே என்னைப் பார்த்து சிரித்தபடி சொன்னாள்.

“டிராயிங் பாதை”

****

• கவிதைக்காரன் இளங்கோ – elangomib@gmail.com

       சென்னை.

தனா

ஆவடையம்மாள் வீட்டின் உட்புற திண்ணையில் படுத்தபடி வெட்டவெளி நடுமுற்றத்தின் ஓரத்தில் கிடந்த பெரிய கருங்கல்லில் அமர்ந்து அலுமினிய பாத்திரங்களை உமி வைத்து தேய்த்துக் கழுவிக்கொண்டிருந்த செந்தட்டிக்கிழவனை “இந்தா” என்று அனத்திக் கூப்பிட்டாள். கிழவன் திரும்பி ஆவடையம்மாளைப் பார்த்துவிட்டு அலுமினிய வாளியில் இருக்கும் தண்ணீரை வாரிக் கைகளை அலசிவிட்டு எழுந்து வந்தார். ஆவடையம்மாளின் தோளில் ஒருகையும் வற்றித்தொங்கிய புஜத்தில் ஒரு கையும் கொடுத்துத் தூக்கி நிறுத்தினார். கிழவி, சரிந்து தொங்கிய சேலையை ஒரு கையால் உடலோடு அழுத்திப்பிடித்துக்கொண்டு மெல்ல முற்றத்திற்கு கிழவனுடன் இறங்கி வந்தாள்.

தரை சுட்டதால் கிழவன் அவளை சுவற்றோடு ஒட்டி விழுந்த நிழலின் வழியாக மெல்ல கூட்டிச்சென்றார். ஆவடையம்மாள் இரண்டு அடி எடுத்து வைத்தவள் அங்கேயே குத்தவைத்து அமர்ந்தாள். கிழவன் சுதாரிப்பதற்குள் ஆவடையம்மாளின் சேலையை நனைத்து முற்றத்தின் வாய்க்காலை நோக்கி மூத்திரம் ஓடியது. செந்தட்டி, கிழவியின் தோளைத் தாங்கியபடி அவளை பிடித்துக்கொண்டு நின்றார். அவள் அவர் தொடையில் கையை வைத்து அழுத்த கிழவன் அவளைத் தூக்கி சுவற்றின் ஓரத்தில் நிற்க வைத்துவிட்டு அவள் சேலையை உருவினார். அவள் சுவற்றில் சாய்ந்து கொண்டு அம்மணமாய் நின்றாள்.

செந்தட்டி, சேலையை ஒரு அலுமினிய வாளியில் கொண்டு போய்ப் போட்டுவிட்டு மண் தொட்டியில் இருந்து தண்ணீரை எடுத்து வந்து அந்த வாளியில் ஊற்றினார். கலைந்த பரட்டைத்தலையுடன் வெளுத்து வற்றித்தொங்கிய உடலுடன் மெல்ல நடுங்கியபடி கிழவி சுவற்றோடு ஒட்டி நின்றிருந்தாள். கிழவன் ஒரு சொம்பு நீரை கிழவியின் இடுப்புக்குக் கீழே விசிறி அடித்தார். நீர் இடுப்பிலிருந்து கால் வழியே ஓடியது. கொடியில் கிடந்த ஒரு சேலையை எடுத்து வந்து கிழவியின் உடலில் சுற்றி மெல்ல அவளை அழைத்துச்சென்று திண்ணையில் படுக்க வைத்தார் செந்தட்டி.

முற்றத்து வெயிலில் உமி தேய்த்த பாத்திரங்கள் காய்ந்து கொண்டிருந்தன. அவர் மீண்டும் கருங்கல்லில் சென்று அமர்ந்து பாத்திரங்களை தண்ணீர் விட்டுக் கழுவத்தொடங்கினார். கிழவி அவரையே பார்த்துக்கொண்டு படுத்திருந்தாள். செந்தட்டி, வியர்வை வழியும் உடலோடு எழுந்து சென்று உரச்சாக்கை விரித்து அதில் காய வைத்திருந்த சுண்டைக்காய்களை ஒரு கைப்பிடி அள்ளிக்கொண்டு முற்றத்தை தாண்டி வலப்பக்கம் உள்ள சிறு அறைக்குள் சென்றார்.

ஆவடையம்மாளின் கண்களுக்கு அந்த அறையின் இருட்டில் கிழவன் புலப்படவில்லை. கண்களை மூடிக்கொண்டாள். வாசலில் ஒரு மோட்டார் சைக்கிள் வந்து நின்ற சத்தம் கேட்டது. கிழவி கண்களை மெல்ல திறந்து பார்த்தாள். எரசக்கநாயக்கனூரில் குடியிருக்கும் மூத்த மகன் பெரியசாமி மோட்டார் சைக்கிளிலேயே உட்கார்ந்து ஹார்ன் அடித்தான். பின்னால் அவன் மனைவி செந்தாமரை அமர்ந்திருந்தாள். அவளும் வண்டியை விட்டு இறங்கவில்லை. சமயலைறையில் இருந்து செந்தட்டிக்கிழவன் ஓடி வெளியே வந்தார். பெரியசாமி பாக்கெட்டிலிருந்து அம்பது ரூபாயை எடுத்து நீட்டினான். செந்தட்டி வாங்கி இடுப்பு வேட்டிக்குள் வைத்துக்கொண்டார்.

“எலே பெரியசாமி” என்று ஆவடையம்மாள் அனத்தினாள்.

பெரியசாமி “ஒரு கல்யாணத்துக்கு சின்னமனூரு வரைக்கும் போறோம். வரும் போது வர்றேன்” என்று வெளியே இருந்தவாறு கத்தினான்.

“ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிட்டு போங்குறா ஒங்காத்தா” என்றார் கிழவன்.

“போனவாரந்தான போய்ட்டு வந்தீங்க. இப்ப திரும்ப எதுக்கு? வேற வேலக்கழுத இல்லாம. இதே சோலியாவா அலையிறது?”

மோட்டார் சைக்கிள் கிளம்பிச்செல்ல கிழவன் மறுபடியும் இருட்டறைக்குள் சென்றார். ஆவடையம்மாள் பரட்டை தலையை வறட்டு வறட்டென சொறிந்து கொண்டாள். சமயலறையில் சுண்டைக்காய் பொரியும் வாசம் எழுந்தது. கிழவன் ஒரு கிண்ணத்தில் கஞ்சியையும் சுண்டைக்காய்களையும் எடுத்து வந்து திண்ணையில் அமர்ந்தார். கிழவியை மெல்லத் தூக்கி சுவற்றில் சாய்த்து உட்கார வைத்து விட்டு கிண்ணத்தை அவளிடம் நீட்டினார். சின்னத்தட்டில் இருக்கும் சுண்டைக்காய்களை அவள் அருகில் நகர்த்தி விட்டு முற்றத்திற்கு சென்றார். அலுமினிய வாளியில் ஊறிக்கிடந்த சேலையை எடுத்துப் பிழிந்து கொடியில் விரித்துக் காயப்போட்டார்.

கிழவி அவரைப் பார்த்தவாறே கஞ்சியை அள்ளி வாயில் ஒழுக மெதுவாகக் குடித்தாள். செந்தட்டிக்கிழவன் வேட்டியை உருவி அலுமினிய வாளியில் போட்டு விட்டு தொட்டியில் இருந்து தண்ணீரை எடுத்து தலை வழியாக ஊற்றிக்கொண்டார். கைகளாலேயே உடலை அழுத்தித் தேய்த்தார். கிழவி பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். அவர் துண்டால் உடலைத் துடைத்து விட்டு அதையே இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு கோமணத்தை உருவிப் பிழிந்து கொடியில் போட்டு விட்டு வந்து திண்ணையில் அமர்ந்தார்.

“ஆஸ்பத்திரிக்கு” என்றாள் கிழவி.

“இந்த வெயில்லையா?” என்றவாறு திண்ணை மேலே இருந்த ஜன்னல் திட்டில் இருந்த தேங்காய் எண்ணெய் பாட்டிலை எடுத்துக் கைகளில் கொஞ்சம் ஊற்றிக்கொண்டு திரும்ப திட்டில் வைத்தார். கிழவி கஞ்சியை ஓரமாக வைத்தாள். செந்தட்டி எண்ணெய்யை இரண்டு கைகளிலும் கால்களிலும் தேய்த்துக்கொண்டார். “மிச்சம் வைக்காம கொஞ்சம் கொஞ்சமா குடிச்சிரு” என்றார். கிழவி ஒன்றும் சொல்லாமல் அவரைப் பார்த்தாள். கிழவனுக்கு வாடை அடித்தது.

“வர்றதுக்கு முன்னாடி சொல்ல வேண்டாமா. ஒரு நாளைக்கு எம்புட்டு சேலைய மாத்துறது” என்று கிழவியை அதட்டினார். ஆவடையம்மாள் வயிற்றில் கையை வத்து அழுத்தி உதட்டை வலியில் சுருங்கிய முகத்தை தொங்கப் போட்டுக்கொண்டாள்.

கிழவன் நைந்த பாயில் ஒட்டிக்கிடந்த பீத்துணுக்குகளை தட்டிவிட்டு, முற்றத்தில் காயப்போட்டு விட்டு வாசலுக்கு வந்து உட்கார்ந்தார். தெரு வெயிலில் வெறிச்சோடிக்கிடந்தது. நாலு வீடு தள்ளி உள்ள மஞ்சக்காரை வீட்டு வாசலில் சரசுக்கிழவி அமர்ந்து அவள் மருமகளுக்குப் பேன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பின்புறம் இருந்து “ஆஸ்பத்திரிக்கு” என்று ஆவடையம்மாளின் குரல் கேட்டது.. செந்தட்டி திரும்பிப் பார்க்காமல் “வெயிலு எறங்கட்டும்” என்றார்.

மல்வீட்டின் வெளியே சுண்ணாம்புக்கரை உதிர்ந்த சுவற்றில் வில்லு வண்டியின் பெரிய சக்கரம் ஒன்று சாய்ந்து கிடந்தது. இன்னொரு சக்கரம் உடைந்து மரக்கட்டை குவியலாக கீழே கிடந்தது. அதில் குப்பை மேனிச் செடிகள் முளைத்துக் கிடந்தன.

செந்தட்டி எழுந்து வேட்டியை மடித்துக்கட்டிக்கொண்டு சாய்ந்த சக்கரத்தை நிமிர்த்தினார். பல வருடங்களாக சாய்த்துவைக்கப்பட்ட சக்கரம் புழுதி சரிய நிமிர்ந்து நின்றது. அதை உந்தித்தள்ளி உருட்டி ஓட வைத்தார். சக்கரம் பல்லாண்டுகளுக்குப் பிறகு தெருவில் இறங்கி ஓடியது. மேடு பள்ளங்களில் தடுமாறியது. ஒழுங்கில்லாமல் இடவலமாக ஆடியது. வியர்வை வழிய சக்கரத்தைத் தட்டி தட்டி ஓட வைத்து மையச்சாலைக்கு வந்தார். எதிரே அரச மரத்தடியில் சீட்டு விளையாடும் கூட்டம் அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தது. கிழவன் சக்கரத்தைப் பிடித்து நின்றபடி மூச்சு வாங்கிக்கொண்டார். பின் ஊரின் தெற்குப் பக்கமாக குயவர்கள் வாழும் பகுதிக்கு சக்கரத்தை ஓட்டிச்சென்றார்.

தேனி நகரத்திலிருந்து இரண்டு கிலோ மீட்டர் தள்ளி இருக்கும் கானாவிளக்கு அரசு ஆஸ்பத்திரிக்கு எதிரிலேயே பஸ் ஸ்டாண்ட் இருந்தது. செந்தட்டிக்கிழவன் கம்பம் போகும் பஸ்ஸில் ஆவடையம்மாள் கிழவியை அவள் உடல் தாங்கி மெல்ல ஏற்றினார். தன் வலக்கையால் அவளது வலக்கையைப் பற்றியபடி இடக்கையால் கிழவியின் இடுப்பை அணைத்தவாறு படிகளில் ஏற்றினார். பஸ்ஸின் உள்ளிருந்து ஒருவர் படிகளில் இறங்கி வந்து கிழவனுக்கு உதவியாய் அவள் தோளைப்பற்றிக்கொள்ள இருவரும் கிழவியை பஸ்ஸிற்குள் கொண்டு வந்தனர். பஸ்ஸில் கூட்டம் இல்லை. பல இருக்கைகள் காலியாய் இருந்தன. முகூர்த்த நாளென்றால் நாள் முழுவதும் பஸ் கூட்டத்தால் தள்ளாடும்.

ஜன்னலோரத்தில் கிழவியை அமர வைத்துவிட்டு செந்தட்டி உட்கார்ந்துகொண்டார். அவருக்கு மூச்சிரைத்தது. கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு வெளிறிப்போன ஜிப்பாவில் கைவிட்டு காய்ந்த வாழை மட்டையில் மடித்து வைக்கப்பட்ட மூக்குப்பொடியை எடுத்தார். மட்டியை பக்குவமாய்ப் பிரிக்கும் பொழுது கைவிரல்கள் நடுங்கின. செந்தட்டி ஒரு சிமிட்டு பொடி எடுத்து மூக்கில் வைத்து ஆழ உறிஞ்சிக்கொண்டார். பஸ் கிளம்பும் பொழுது ஜன்னலின் வெளியே கிழவி கோழையாக எச்சிலை பலவீனமாக துப்பினாள். அது பஸ் கிளம்பிய ஆட்டத்தில் ஜன்னல் கம்பிகளிலேயே விழுந்து வழிந்தது.

குயவனிடம் சக்கரத்தை விற்ற பணம் நூற்றி ஐம்பது ரூபாயை ஒரு பழைய பாலீதின் பையில் போட்டு மடக்கி மஞ்சள் பையில் வைத்திருந்தார் கிழவன். அதை எடுத்துப் பிரித்து சின்னமனூருக்கு இரண்டு டிக்கெட் வாங்கிக்கொண்டார். டிக்கெட்டுடன் சில்லறையை மீண்டும் பாலீதின் பையில் போட்டு மஞ்சள் பையில் வைத்துக்கொண்டார்.

“சரியாயிரும்னாரா டாக்டரு?” என்றாள் கிழவி. செந்தட்டி ஆமாமென்று தலையாட்டினார்.

“எம்புட்டு காசு வாங்கினாரு?

“தர்மாஸ்பத்திரில எதுக்கு காசு. அதெல்லாம் ஒண்ணும் கேக்கல”

தோல் சுருங்கிப்போன கைகளால் முன்னிருக்கை கம்பியை பிடித்துக்கொண்டார். அவரது இடது கை மணிக்கட்டில் தொங்கிய மஞ்சள் பை பஸ் குலுங்கும் ஆட்டத்திற்கேற்ப முன்னும் பின்னும் இடது வலதுமாக ஆடிக்கொண்டே உடன் வந்தது. கிழவி தேனிக்குள் பஸ் நுழையும் பொழுது கிழவன் மேல் சரிந்து அவர் மடியில் படுத்து விட்டாள். செந்தட்டி அவளின் முந்தானையை இழுத்து அவள் உடம்பை மூடினார். பஸ் தேனி நகர நெரிசலால் மெதுவாக குலுங்கி குலுங்கி ஊர்ந்தது. ஒரு பெரிய பள்ளத்தில் பஸ் இறங்கி நகர்ந்த ஆட்டத்தில் செந்தட்டிக்கு கிழவியின் விக்கல் சத்தம் கேட்டது. செந்தட்டி குனிந்து பார்த்தார். கிழவி விக்கவில்லை சிரித்திருக்கிறாள். அவள் வாய் புன்னகைத்தபடி இருந்தது.

கிழவி “வில்லு வண்டி” என்றாள்.

கிழவருக்கு அவள் என்ன சொல்கிறாள் என்று புரியவில்லை. ”என்னாது?” என்றார்.

கிழவியிடமிருந்து எந்த பதிலுமில்லை. அவள் முகம் புன்னகைத்தவாறே இருந்தது. என்ன நினைத்து சிரிக்கிறாள் என்று கிழவருக்கு தெரியவில்லை. பஸ் குலுங்க கிழவி மறுபடியும் வில்லுவண்டி என்று அனத்தினாள்.

2

அங்கனத்தேவன் பட்டியில் வில்லு வண்டி வைத்திருந்தது செந்தட்டி மட்டும் தான். கோயம்புத்தூரில் இருந்து ஒரு ஆள் உயரத்திற்கு ஜாதி மாடுகளை வாங்கி வந்து அதில் கட்டியிருப்பார். இரவங்கலார் மலையில் இருந்து பிரம்புகளை வெட்டி வந்து வண்டிக்கு கூடாரம் கட்டினார். உட்காரவும் சாயவும் இலவம் பஞ்சில் மெத்தை விரிப்பு. வெள்ளிப்பூண் போட்ட சாட்டை.

“செந்தட்டி ரொம்ப பவுசான ஆளுயா” என்று சொல்லிக் கேட்பதிலே சந்தோசம் அவருக்கு.

“அவன் பேருல எட்டு ஏக்கருக்கு தென்ன நிக்கிது. வடக்க பன்னென்டு ஏக்கரா தென்ன ஒத்திக்கு எடுத்திருக்கியான். மாசத்துக்கு ரெண்டாயிரம் சொளையா நிக்கிது தேங்கால. இந்தா பாரு வெள்ளச்சட்டய வெளுக்கப்போட்டு வாங்கி உடுத்திருக்கியான். முக்கா முக்கா பவுனுக்கு ரெண்டு மோதிரம். ஒன்னரப்பவுனுக்கு சங்கிலி. பத்தாக்கொறைக்கு கல்லு வச்ச மோதிரம் ரெண்டு. தேனியோ பெரியகொளமோ போகவர வில்லுவண்டி. பொண்டாட்டி செத்து 2 வருசமாச்சு. ஆனா படுத்து எந்திரிக்க பத்து வீடு. வக்காளி மைனருனா அவென் மைனரு” என்பார் கொத்துக்கார நாட்ராயன்.

செந்தட்டியின் பங்காளி தங்கையாவுக்கு வில்லு வண்டியில் சென்று நிச்சயம் முடித்துவர வேண்டும் என்ற ஆசையிருந்தது. செந்தட்டி தங்கையாவை வில்லுவண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு கோவிலாபுரத்திற்கு நடையோட்டதில் முன்னால் செல்ல பொம்பளையாட்களும் ஆம்பளையாட்களும் நிச்சயத்திற்கு தேவையான பொருட்களை சுமந்து கொண்டு பின்னால் நடந்தனர்.

கருங்கட்டங்குளம் கம்மா வழியாக அவர்கள் கோவிலாபுரம் சென்று ஆவடையம்மாள் வீட்டு முன்னால் இறங்கினர். ஏற்கனவே பேசி முடித்த நிச்சயம் தான். சடங்கிற்காக பூவும் பொட்டும் வைத்துத் தாம்பூலம் மாற்றி வர ஆம்பளைகள் வீட்டுத் திண்ணையிலும் பொம்பளையாட்கள் வீட்டிற்கு உள்ளும் உட்கார்ந்து காப்பித்தண்ணி குடித்தனர். செந்தட்டி வாசக் கதவோரமாக திண்ணையில் சாய்ந்து உட்கார்ந்தார். உள்ளே ஆவடையம்மாளை உக்கார வைத்து அவளுக்கு சந்தனத்தை பூசி விட்டு கொண்டுவந்திருந்த பூக்களை சவுரி முடி சடையில் சூடினர்.

செந்தட்டி தலையைத் திருப்பி ஆவடையம்மாளைப் பார்த்தார்.

“இம்புட்டு வெள்ளையா எந்தப் பொம்பளையும் நம்மூரு பக்கம் இல்லடா தங்கையா” என்றார்.

தங்கையா பெருமிதம் கொண்டான்.

ஆவடையம்மாள் தலை நிமிர்ந்து செந்தட்டியைப் பார்த்தாள்.

“அவுகாத்தா தேங்கா நாறக்கொண்டி தேச்சு தேச்சு எடுத்த வெள்ளப்பா” என்றார் கொத்துக்கார நாட்ராயன்.

சிவப்பு கண்டாங்கி சேலை கட்டி தலையெல்லாம் பூ வைத்து ஒற்றை சங்கிலி நெஞ்சில் தொங்க கைகளுக்கும் கால்களுக்கும் மருதாணியிட்டு அமர்ந்திருந்த ஆவடையம்மாளுக்கு அப்பொழுது 15 வயது. ஆனால் உடல் இருபது வயதிற்குரிய மிதப்பு. தோளில் ஒரு கிளியைப் பச்சை குத்தியிருந்தாள்.

அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த செந்தட்டி வெடுக்கென்று எழுந்து வீட்டிற்குள் சென்றார்.

“ஆவடையம்மாள நான் கட்டிக்கிறேன். தங்கையாவுக்கு வேற நல்ல பொண்ணா பாத்துகிறலாம் என்னாங்கிறிய?” என்றார்.

வெளியில் இருந்த ஆண்கள் ஒரு கணம் திகைத்துப்போய் பின் சுதாரித்துக்கொண்டு உள்ளே வந்தனர். தங்கையாவுக்கு இன்னும் செந்தட்டி சொன்னது உறைக்கவில்லை. மலங்க மலங்க விழித்தபடி நின்றான்.

”இதென்ன பூவும் பொட்டும் வைக்க வந்த எடத்தில சண்டியர்தனம்.? ஒரு மொறையில்ல. ? ஆம்பளையாளுக இப்டி வேடிக்க பாத்துட்டு நிக்கிறீக?”

ஆவடையம்மாளின் ஆத்தாதான் முதலில் பேசினாள்.

எல்லோருக்கும் செந்தட்டியின் குணம் தெரியும். மேலும் காசு பணம் உள்ள பவுசான ஆள்.

கொத்துக்காரர் மட்டும் கொஞ்சம் கோவத்தை குரலில் ஏற்றிப் பேசினார்.

“இந்தாருப்பா. இதெல்லாம் நல்லால்ல. பேசி முடிக்க வந்தது உன் பங்காளிக்கு. பெரிய மனுசன்னு உன்னய கூட கூட்டி வந்தா இதென்ன மப்பெடுத்த வேல.. நீ மொதல்ல வெளிய வா. இங்க நிக்காத” என்றார்.

செந்தட்டி ஆவடையம்மாளைப் பார்த்தார். அவளும் அவரைப் பார்த்தபடிதான் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

“என்னய கட்டிக்கிறியா? என்றார்.

“ஏண்டா வெண்ண மயிராண்டி. வெளிய வாடான்னு சொல்றேன். பொம்பளபிள்ளட்ட போயி பேசிக்கிருக்க” என்று சட்டையைப் பிடித்து இழுத்து செந்தட்டியை வெளியே தள்ளினார் கொத்துக்கார நாட்ராயன்.

“நீயெதுக்கு சின்னயா இம்புட்டு கோவப்பட்ற. இந்த பிள்ளைய பாத்ததும் இவள கட்டிக்கிறனும்னு தோணிப்போச்சு. இந்தா எல்லா பெரியவகளும் இருக்கீங்க. உங்களுக்கு சரின்னா குடுங்க. இல்லன்னா விடுங்க.”

ஆவடையம்மாளின் அப்பா வெளியே வந்து செந்தட்டியின் நெஞ்சில் கைவைத்து தள்ளி தோளில் ஓங்கி அறைந்தார்.

“வக்காளோலி உன் ரவுசு புண்டையெல்லாம் ஒங்கூர்ல வச்சிக்க. உன் வண்டிய எடுத்துட்டு கெளம்பிரு. ஊர்காரங்யெல்லாஞ் சேந்து உங்கையக்கால ஒடிச்சு போடுவும் பாத்துக்க” என்றார்.

செந்தட்டி அவரைத் தாண்டி உள்ளே எட்டிப் பார்த்தார். ஆவடையம்மாள் உள்ளிருந்து அவரைப் பார்ப்பது தெரிந்தது. வில்லுவண்டியில் சொருகி வைக்கப்பட்டிருந்த நீள அருவாளை உருவிக்கொண்டு செந்தட்டி கத்தினார்.

“ஆவடையம்மா. இவிங்யளுக்கு சொல்லி புரியவைக்க முடியாது போல்ருக்கு. ஒனக்கு புடிச்சிருந்தா எந்திரிச்சு வா. இந்தா நம்ம வண்டி ஒனக்காகத்தேன் நின்னிகிருக்கு. எவன் தடுக்குறியான்னு நானும் பாக்குறேன்” என்றார்.

எல்லோரும் செந்தட்டியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க ஆவடையம்மாள் அவர்களை பின்னால் இருந்து விலக்கிக்கொண்டு வந்து செந்தட்டியின் முகத்தை பார்க்காமல் வண்டியில் ஏறிக்கொண்டாள்.

எவருக்கும் எதுவும் மனதில் பதியவில்லை. திகைத்துப்போய் நின்றிருந்தனர்.

ஆவடையம்மாளின் அம்மா மட்டும் வண்டிக்கு அருகில் வந்து அவளிடம் நின்றாள்.

கண்ணீர் பொங்க பல்லைக்கடித்தபடி “எறங்கி வாடி தேவ்டியா முண்ட” என்றாள். குரல் எழவே இல்லை.

“நான் நல்லா சந்தோசமா இருப்பேன்” என்றாள் ஆவடையம்மாள்.

எல்லோரும் பார்க்க வில்லுவண்டி மேடு பள்ளங்களில் குலுங்கி குலுங்கி கோவிலாபுரத்தை விட்டுச் சென்றது.

ஊர் போய்ச் சேரும்வரை செந்தட்டி அவளிடம் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. ஆவடையம்மாளும் குனிந்த தலை நிமிரவில்லை. வீட்டில் நுழையும் போது செந்தட்டியின் அப்பா கை ஓங்கி அடிக்க வந்தார். ஆத்தா ஆவடையம்மாளை வீட்டிற்குள் அழைத்து சென்றாள்.

இரவு சாவடியில் வைத்து ஊர்க்காரர்கள் பேசினர். தங்கையா செந்தட்டியை வெட்டிக் கொல்வேன் எனத் திமிறினான்.

செந்தட்டி அமைதியாகக் கால் ஆட்டியபடி “சரி. இப்ப என்ன செய்யனும்ங்றீக? நான் என்ன அந்த புள்ள கையபுடிச்சா இழுத்துட்டு வந்தேன். அத்தன பேரு பாக்க அந்த பிள்ளயாத்தான எங்கூட வாழனும்னு எந்திருச்சு வந்திச்சு. நீங்க இப்ப எதுக்கு சாவடி கூட்டி பொழுத கடத்துறீகன்னு எனக்கு புரியல” என்றார்.

கல்யாணம் முடிந்த இரவு செந்தட்டி ஆவடையம்மாளின் கன்னத்தை நிமிர்த்திக் கேட்டார்.

“விறு விறுன்னு நீ பாட்டுக்கு எங்கூட கெளம்பி வந்தியே. அப்டி அன்னைக்கு என்னத்தடி கண்ட?

ஆவடையம்மாள் தலை நிமிர்ந்தாலும் கீழ் நோக்கி பார்த்தவாறு சொன்னாள்.

“வில்லுவண்டி” என்றாள்.

“எங்க கிழவி கத சொல்லும். விக்கிரமாதித்தியே குருதையில வந்து ராணிய தூக்கிட்டு போனாராம்.”

3

பஸ் முத்துதேவன் பட்டியைக் கடந்து வீரபாண்டி ஆற்றுப்பாலத்தில் ஏறியது. செந்தட்டிக்கிழவன் தன் காலின் அடியில் ஈரம் படர்வதை உணர்ந்தார். மெல்ல குனிந்து பார்த்தார். கிழவியின் சேலை முழுவதும் நனைந்திருந்தது. மூத்திரம் இருக்கைக்கு கீழே முழுதும் படர்ந்திருந்தது. வீரபாண்டி நிறுத்தத்தில் வந்து பேருந்து நின்றது. செந்தட்டி பஸ்ஸின் முன்னும் பின்னும் பார்த்தார்.

“இந்தா எந்திரி. எறங்கணும் எந்திரிங்கிறன்ல” என்றபடி செந்தட்டி ஆவடையம்மாளை அரட்டி தோளைப்பற்றி தூக்கி மெல்ல படிகளில் இறக்கினார். “சின்னமனூருக்குல டிக்கெட் எடுத்திங்க” என்றார் கண்டக்டர். ” கௌமாரி ஆத்தாள கும்புட்டுக்கலாம்னு” என்று சொன்னபடி கிழவியை கீழே இறக்கிக் கொண்டு வந்தார்.

பஸ் அவர்களைக் கடந்து சென்றது. ஆவடையம்மாள் நிற்க முடியாமல் அங்கேயே குத்த வைத்து உட்கார்ந்தாள். வாயிலிருந்து எச்சில் கோழையாக வழிந்தது. எதிரே கௌமாரியம்மன் கோவிலின் சிறிய கோபுரம் தெரிந்தது. வீரபாண்டி கோவிலுக்குள் இருக்கும் மண்டபத்தில் நடந்த கல்யாணத்தின் போது ஊரில் இருந்து யாரும் வரவில்லை. தேனி மற்றும் பெரிய குளத்தில் இருந்து தேங்காய் வியாபாரிகள் மட்டும் வந்திருந்தனர். ஆவடையம்மாளின் வீட்டிலிருந்தும் யாரும் வரவில்லை. ஆனால் ஆவடையம்மாள் சந்தோசமாகவே இருந்தாள். கல்யாணத்திற்கு மதுரைக்கு சென்று மூன்று சேலைகள் எடுத்துக்கொண்டாள். ஆண்பிள்ளை பிறந்தால் கௌமாரிக்கு தீச்சட்டி எடுப்பதாக அப்பொழுதே வேண்டிக்கொண்டாள். 

அதன் பின் ஊரில் ஒவ்வொரு விசேஷத்திற்கும் முன்னால் போய் நின்றாள். எல்லா உறவு முறைகளையும் தெரிந்து வைத்துக்கொண்டு கூப்பிட்டு கூப்பிட்டு பேசினாள். 

“சக்கரையா பேசுறா கோய்லாபொரத்துக்காரி” என்றாள் தெக்கு வீட்டு சுப்புதாயி.

சில மாதங்களுக்கு அங்கனத்தம் பட்டியின் அத்தனை வீடுகளுக்குள்ளும் சென்று உட்கார்ந்து பெண்களுக்குப் பேன் பார்ப்பவளாக மாறினாள் ஆவடையம்மாள். 

பெரியசாமி பிறந்ததும் கௌமாரிக்கு பொங்கல் வைத்து தீச்சட்டி சுமந்தாள். 

செந்தட்டி அவளைப் பற்றி தூக்கி சாலையில் இருந்து இறங்கி வீரபாண்டி ஆற்றுக்குச் செல்லும் ஒற்றையடிப் பாதையில் இறக்கினார். கிழவி எதுவும் கேட்டுக்கொள்ளாமல் அவரைப் பற்றியபடி கால்களை இறக்கத்தில் நகர்த்தி நகர்த்தி இறங்கினாள்.

இடுக்கி அணையில் இருந்து குமுளி மலை இறங்கி லோயர் கேம்பில் தடுக்கப்பட்டு முறைவைத்து மடை திறக்க கம்பம் பள்ளத்தாக்கை செழிக்க வைத்து ஓடும் சுரபி வீரபாண்டியில் அகல விரிந்து அரண்மனைப்புதூரில் வைகையுடன் கலக்கும்.

ஆற்றுக்கு அருகில் கிடந்த ஒரு பெரிய கல்லில் கிழவியை உட்கார வைத்தார் செந்தட்டி. பின் மஞ்சள் பையை அவள் அருகில் போட்டு விட்டு ஆற்றை நோக்கிச் சென்றார். லோயர் கேம்ப்பில் தண்ணீர் திறந்துவிட்டபடியால் ஆறு வேகமெடுத்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு ஓரமாக நின்று தோளில் கிடந்த துண்டை ஆற்றுக்குள் முக்கி எடுத்து வந்து கிழவியின் சேலையை தொடை வரை இழுத்து விட்டு கால்களில் துண்டைப் பிழிந்து அப்படியே துடைத்து விட்டார். சேலையில் மூத்திர வாடை அடித்தது. துண்டால் சேலையை மெதுவாக துடைத்துப்பார்த்துவிட்டு பின் எழுந்து சென்று ஆற்றில் துண்டை நனைத்து பிழிந்தார். ஆவடையம்மாள் அவரையே பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். செந்தட்டி ஆற்றில் கால்களை கழுவிக்கொண்டு வந்து ஆவடையம்மாள் அருகில் உட்கார்ந்தார்.

கிழவியின் வாயிலிருந்து வழிந்த எச்சிலை துடைத்துவிட்டபடி “டீ குடிக்கிறியா” என்றார்.

கிழவி வேண்டாம் என்று தலையாட்டினாள்.

“பன்னு வாங்கி டீல முக்கித்தர்றேன்? என்றார். கிழவி வேண்டாம் என்று தலையாட்டினாள். செந்தட்டி நனைந்த துண்டை கல்லில் விரித்து காயப் போட்டுவிட்டு தலை குனிந்தபடி அமர்ந்தார். கிழவி அவர் மடி தேடி சாய்ந்து வந்தாள். தொடையில் ஊன்றிய கையை எடுத்துக்கொண்டு கிழவி தலையை மடியில் வைத்துக்கொண்டார்.

“நீங்க போய் டீய குடிக்கங்க” என்று கிழவி குழறினாள். செந்தட்டி எதுவும் பதில் சொல்லாமல் அமர்ந்திருந்தார். கிழவி இருமுறை இருமினாள். வாயில் வழிந்த கோழை அவர் மடியில் பரவியது.

செந்தட்டி மெல்ல கிழவியை தூக்கி நிமிர்த்தினார். கிழவி தலை குனிந்தபடி நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். உடலில் லேசாக ஆட்டம் இருந்தது. தலை லேசாக நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

“முடியலமா” என்றார் செந்தட்டி கிழவன்.

கிழவி தலை குனிந்தே இருந்தது. செந்தட்டி விக்கல் எடுப்பது போல மெதுவாக அழுதார். கிழவியின் தலை கொஞ்சம் அதிகமாக நடுங்கியது. குனிந்தபடியே இருந்தாள். எச்சில் வழிந்து கொண்டிருந்தது. செந்தட்டி சட்டென எழுந்து ஒற்றையடிப் பாதையில் நடந்து சாலையை நோக்கி விறுவிறுவென நடந்தார். கிழவி மெதுவாக நடுங்கிய தலையைத் தூக்கி அவரைப் பார்த்தாள். பாலத்தைக் கடந்து பெரிய இரைச்சலுடன் வந்த பேருந்து ஒன்று நிறுத்தத்தில் வந்து நின்றது. செந்தட்டி அதில் ஏறுவதை ஆவடையம்மாள் பார்த்தாள். பஸ் நகர்ந்து சென்று மறைவதைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். ஆறு எதையும் பார்க்காமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

ஆவடையம்மாள் தத்தி தத்தி ஆறு நோக்கி நகர்ந்தாள்.

***

தனா – தொடர்புக்கு – vedhaa@gmail.com

-வா.மு.கோமு

ஜோதிடர்கள் பலர் குணசீலனின் ஜாதகத்தைக் கணித்து பெரிய கண்டம் ஒன்று வரவிருப்பதாகவும் அதில் மட்டும் தப்பித்து விட்டானென்றால் அப்புறம் அவனுக்கு ஆயுசு கெட்டி என்றும் சொல்லியிருந்தார்கள். இனி எந்த ஜோதிடரிடமும் சென்று இவனது கட்டங்கள் பற்றி கணிக்கச் சொன்னாலும் எல்லோரும் பேசி வைத்தது மாதிரி இதையேதான் சொல்லப் போகிறார்கள் என்பதையுணர்ந்த குணசீலனின் தாய் வள்ளியம்மாள் குணசீலனின் எழவை தன் உயிர் இருக்கும் காலத்தில் முன்நின்று எடுக்கக் கூடாது என முடிவெடுத்தாள்.

கண்டத்திலிருந்து குணசீலன் தப்பிப்பதற்கான வழிவகைகளை ஜோதிடர்களிடம் இரண்டாம் முறையாகப் படையெடுத்துச் சென்று கேட்டறிந்தாள் வள்ளியம்மாள். அவர்கள் முதலாகச் சொல்வது பூர்வீக வீடு ஆகாது என்பது தான். ஏற்கனவே அந்த வீட்டில் விழுந்த இழவுகளுக்கெல்லாம் காரணம் அந்த வீட்டின் அமைப்பும் அது கட்டி முடிக்கப்பட்ட ஆண்டும் தான் என்றார்கள். போக மூன்று முக்கு பாதை உள்ள இடத்தில் இருக்கும் வீடுகள் கூடிய சீக்கிரமாக குட்டிச்சுவர்களாகி விடும் என்றும், அப்படி ஆவது தான் நல்லதென்றும் ஜோடித்து அதில் மின்விளக்குகள் பொருத்திச் சொன்னார்கள்.

தனக்கு என்னவானாலும் கவலையில்லை என்றே நினைக்கும் வள்ளியம்மாள், தான் பெற்ற மகன் அந்த கண்டத்திலிருந்து தப்பிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் ஒருநாள் ராத்திரியில் படுக்கையில் கிடந்த போது குணசீலன் தன் வயிற்றில் இருந்த போது தான் பட்ட இன்னல்களைச் சொல்ல ஆரம்பித்தாள். அப்படியாக தன் தாய் ராத்திரி நேரத்தில் உயிர் வாழ்வை நீட்டிப்பதற்கான தடத்தை கைநீட்டிக் காட்டியதால் குணசீலன் வயிற்றுப்பாட்டிற்காக சென்றுவரும் குறுநகரிலேயே வாடகைவீடு பார்க்கத் துவங்கினான்.

குணசீலனின் நல்லநேரமோ என்னவோ ஒரு வாரத்தில் பாத்ரூம் வசதி, தண்ணீர் வசதியுடன் கூடிய புதிதாய் கட்டிமுடிக்கப்பட்டிருந்த வீடே குறுநகரின் ஒதுக்குப் புறத்தில் கிட்டியது. புதுவீட்டில் நுழைந்து பால் காய்ச்சும் நிகழ்வுக்கு வந்திருந்த தாயார் வள்ளியம்மாள் டைல்ஸ் ஒட்டப்பட்டிருந்த தரையில் நடக்கத்தெரியாமல் நடந்து நான்கைந்து முறை பொதுக் பொதுக்கென வீழ்ந்தெழுந்தாள். நான்காவது முறையாக வீழ்ந்த போது தான் இடுப்பில் கொஞ்சமாய் வலி இருக்கிறது என்றவளுக்கு ஐயோடெக்ஸ் டப்பியும் மூவ் பேஸ்ட்டும் வாங்கி வந்து கொடுத்தான் குணசீலன். வீட்டினுள் நுழைந்த முதல் நாளிலேயே தன் தாயாருக்கு சம்பவத்தை நிகழ்த்தி விட்ட வீட்டின் மீது குணசீலனுக்கு கொஞ்சம் கோபம் இருந்தாலும் அந்த வீட்டின் அழகு அவனுக்கு பிடித்திருந்தது. கூடவே ஹார்லிக்ஸ்பேபியும் இருந்தால் பாயும், தலயணையுமின்றியே மொசைக் தரையில் உருண்டு மகிழலாம் என்றும் நினைத்து மகிழ்ந்தான்.

கிராமத்தில் ஒருபாடு வேலைகளை விட்டு விட்டு பால்காய்ச்ச வந்திருந்த வள்ளி இடுப்பைப் பிடித்துக் கொண்டே நடந்து சென்று ஊருக்குச் செல்லும் ஒருமணி பேருந்தில் ஏறிப் போய்விட்டாள். தாயார் சென்றதும் ஒரு குளியலைப் போடுவோமென பாத்ரூம் நுழைந்த குணசீலனுக்கு ஜோதிடர்கள் சொன்ன கெடு காலம் வர இன்னமும் இரண்டு மாதங்கள் இருந்தது.

குணசீலன் தன் தாயார் கிராமச் சாலைகளினோரம் வளர்ந்திருந்த புற்களை மேய விட்டு மேய விட்டு வளர்த்திருந்த ஆடுகளில் பலவற்றை விற்றும், மூன்று வருடங்களுக்கும் முன்பாக கொளப்பலூரிலிருந்து காதலித்து கட்டி வந்திருந்த மனைவியின் ஏழுபவுன் நகைகளை விற்றும் இப்போது இவன் தங்கியிருக்கும் குறுநகரில் ஃபேன்ஸி கடை துவங்கி ஒருவருடம் முழுதாய் முடிந்திருந்தது. பேன்ஸி கடை துவங்கிய நாளிலிருந்து வீட்டில் சண்டையும் சச்சரவும் அதிகமாகவே இவனது காதல் மனைவி நகை ஏழுபவுன் போனால் போகிறது உயிர் தப்பித்தால் போதுமென கட்டிய சேலையோடு பேருந்து ஏறிச் சென்று விட்டாள்.

குணசீலன் அவளை ஹார்லிக்ஸ்பேபி என்றே பலவருடங்களாய் அழைத்து வந்ததால் அவளது உண்மையான பெயரை சுத்தமாக மறந்திருந்தான். இதற்காக அவன் கடந்து சென்ற கோடைக்காலத்தில் புழுக்கத்தில் கிடந்த நான்கு நாட்களிலும் விடிய விடிய தூங்காமல் யோசித்தும் அவளது பெயரை ஞாபகத்திற்கு கொண்டுவர முடியவேயில்லை. அதற்குக் காரணம் ஹார்லிக்ஸ் பேபி கடைசியாக இவன் வீட்டிலிருந்து கிளம்பிச் செல்லுகையில் சொல்லிப்போன வசனமாகவும் இருக்கலாமென குணசீலன் நினைத்துக் கொண்டான். “பொண்டாட்டியோட அருமையெல்லாம் உனக்கு சீக்கிரமா வரப்போற கேடு காலத்துல தான்டா தெரியும்! நீ சீப்பார்த்து சின்னப்பட்டுத்தான் சாவெடா”

பத்தினிகள் எதாவது கோபம் மிகுதியில் சாபம் விட்டால் பச்சை வாழை பத்திட்டு எரியும் என்று பலரும் சொல்வதால் வீட்டின் தென்புறத்தில் இவன் வளர்த்தி வரும் வாழைமரத்தை ஓடிச் சென்று பார்த்து திருப்தியானான். நல்லவேளை இருவருக்கும் பெயர் சொல்ல பிள்ளை ஒன்று உதிக்கவில்லை. உதித்திருந்தால் அதைக் காரணம் காட்டி வீட்டோடு அமர்ந்திருப்பாள் ஹார்லிக்ஸ்பேபி.

அவள் கோபித்துக் கொண்டு சென்ற மூன்று மாதங்கள் கழித்து அவளது தாயாரும், தந்தையாரும் இவர்களது வீட்டிற்கு சோக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு வந்திருந்தார்கள். ‘இப்பிடியே இதுக ரெண்டு கோவிச்சுட்டு திக்காலுக்கு ஒன்னா இருந்தா நல்லாவா இருக்கு? நாம தான் சமாதானம் பண்டி வெக்கோணும். இதென்ன அழிச்சாம் புழிச்சான் விளையாட்டா?’ என்றெல்லாம் சோக வடிவாய் அவர்கள் பேச வள்ளியம்மாளும் சோக வடிவெடுத்தாள். ‘ஒன்னே ஒன்னு கண்ணே கண்ணுன்னு ஒருத்தனை பெத்து மாடாட்டம் வளர்த்தினேன். அந்த மனுஷன் இவன் பொறந்து ஒரு மாசத்துல போயிச் சேர்ந்துட்டாரு. படிக்கப்போறேன்னு பத்தாங்கிளாசு வரைக்கிம் போனான். வேலைக்கிப் போறேன்னு அவனாத்தான் போனான். கலியாணத்தையும் அவனாத்தான் பண்டி உங்க பிள்ளையை கூட்டிட்டு வந்தான். நல்லாத்தான் இருந்தாங்க ரெண்டு பேரும். எந்தக் கண்ணு பட்டுச்சோ இப்பிடி ஆயிப் போச்சு. இவனா உங்க பிள்ளையை அனுப்பியுடலை தாயி, அவளாத்தான் சாபம் விட்டுட்டு போயிட்டா! அவளா வந்தா நாங்கென்ன வெரட்டியா உடப்போறோம்? ஊரு போயி பிள்ளையை தாட்டி அனுப்புங்க!” என்றாள். ஆனால் ஹார்லிக்ஸ் வரவேயில்லை.

வாரத்தில் ஒருநாள் வள்ளியம்மாளுக்கான காய்கறிகளை வாங்கிக் கொண்டு வந்த குணசீலன் ஒருமணி நேரம் போல தாயாருடன் அமர்ந்து, தான் அறிந்திருந்த உலகச் செய்திகளையும் குறுநகரச் செய்திகளையும் சொல்லிப் போனான். வள்ளியம்மாள் குணசீலனிடம் சொல்வதெல்லாம் ஒன்றே தான். ‘வண்டியில போறப்ப மெதுவா பதனமாப் போ! யாருகிட்டயும் வம்பு தும்புக்குப் போகாதே!’ குணசீலன் ஒவ்வொரு இரவிலும் படுக்கையில் படுத்ததும், ‘நான் வாகனத்தில் செல்கையில் கவனமுடன் இருப்பேன்.” என்று நான்கைந்து முறை சொல்லிவிட்டு தூங்க முயற்சித்தான்.

உணவு விடுதிகளில் சாப்பிடும் பழக்கமில்லாத குணசீலன் சமையல் செய்வதில் நிபுணன். ஹார்லிக்ஸ்பேபி இவன் எதை சமையல்கட்டில் நின்று செய்தாலும் நாக்கைச் சப்புக்கொட்டிச் சாப்பிடுவாள். நல்லமுறையில் உணவை வாயை மூடி மென்று கூழாக்கி விழுங்கும் பழக்கமுடைய ஹார்லிக்ஸ்பேபி எப்போதுமே ஐம்பது கிலோ எடையைத் தாண்டாமலேயே இருந்தாள்.

ராக்காலங்களில் குணசீலன் மீது ஏறிப்படுத்துக் கொண்டே தூங்கும் வழக்கம் அவளுக்கிருந்தது. முதலாக திருமணமான புதிதில் அவளின் இந்தப்பழக்கத்தால் சிரமத்திற்குள்ளான குணசீலன் நாட்கள் போகப் போக அதற்கும் பழகிக் கொண்டான். அவள் அம்மாவும் அப்படித்தான் தூங்குவாள் என்று ஒருநாள் ஹார்லிக்ஸ்பேபி சொல்லப்போக, அதைக் கற்பனையில் நினைத்துப் பார்த்து இரண்டு நாட்களுக்கும் மேலாகக் குறுநகரில் மிரண்டு திரிந்தான் குணசீலன்.

குணசீலனுக்கு ராக்காலங்களில் விழிப்புத்தட்டுகையில் பல்லி ஒன்றின் உச்சுக் கொட்டும் சப்தம் வீட்டினுள் கேட்கத் துவங்கியிருந்ததை அறிந்தான். குணசீலனுக்கு பல்லிகளைப் பிடிக்காது. வீட்டினுள் அவைகளைக் கண்டால் கொன்றுவிடும் பழக்கத்தை வைத்திருந்தான். களைப்பில் படுக்கையில் கிடப்பவனுக்கு அதை எழுந்து போய் விளக்குப் போட்டு தேடிக் கொல்வது சிரமம் என்று அப்படியே தூங்கியும் விடுவான். காலையில் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்றால் இவன் எழுந்து சமையல் செய்து, குளித்து, கிளம்புவதற்கே நேரம் சரியாக இருந்தது. பல்லியை காலைநேரத்தில் மறந்திருந்தான். போக அதன் சப்தம் விடிந்ததும் இருப்பதுமில்லை.

குணசீலன் தன் பேன்ஸி கடைக்கு விடுப்பு என்று வாரத்தில் எந்த நாளும் விடுவதில்லை. கடையில் மாதச் சம்பளத்திற்கு இப்போது ஒரு பணிப்பெண்ணை சேர்த்தியிருந்தான். குறுநகரின் மையப்பகுதியிலேயே அந்தப்பெண்ணிற்கு வீடு இருந்தது. வந்த மூன்று மாதத்தில் அந்தப்பெண்ணுக்கு வியாபார நுணுக்கங்கள் அத்துபடியாகிவிட்டது. இவனை அந்தப்பெண் வந்தநாளிலிருந்தே பாஸ் என்றே அழைப்பது இவனுக்கு ஏனோ பிடித்தமில்லாமல் இருந்தது. அப்படி அந்தப்பெண் கூப்பிடுகையிலெல்லாம் தானொரு கொள்ளைக் கூட்டத்தின் தலைவன் என்கிற நினைப்பு வருவதை உணர்ந்து அவனாக புலம்பிக் கொண்டிருந்தான்.

வேலைக்கு சேர்ந்த நாளில் அந்தப் பெண் தன் பெயரை சொல்லியிருந்தாள். அது என்னவென்று மூன்று மாதமாக யோசித்துக் கொண்டேயிருக்கிறான். பெண் பிள்ளைகளின் பெயர்களை ஞாபகத்தில் வைத்திருப்பது இவனால் முடியாத காரியமாகவே இருந்தது. அந்தப்பெண்ணுக்கும் இவனொரு புதிய பெயரை சூட்டியிருந்தான். அதுமட்டும் எப்போதும் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது அவனுக்கு. ஜிமிக்கி!

ஜிமிக்கி என்று இவன் அழைப்பது அந்தப் பெண்ணுக்குப் பிடித்திருந்தது. வீட்டில் அவள் தாயாரும் ஜிமிக்கி என்றே அழைத்துப் பழகி விட்டதாய் மகிழ்வாய் சொன்னாள் அவள். காலம் போன கடைசியில் அந்தப்பெண் காதில் மெலிதான வளையம் போன்ற தொங்கட்டான் அணிந்திருந்ததால் அப்படி அழைத்திருப்பேனோ? என்றும் நினைத்தான் குணசீலன்.

“பாஸ் உங்களுக்கு மேரேஜ் ஆயிடுச்சுங்ளா பாஸ்?” என்று ஒரு திங்கள் மதிய நேரத்தில் வீடு போய் உணவு சாப்பிட்டு விட்டு வந்த ஜிமிக்கி குணசீலனிடம் கேட்டாள். குணசீலன் ‘இல்லை’ என்றே சொன்னான் அவளிடம். இவன் கேட்காமலேயே ஜிமிக்கி அவளுக்கு திருமணமாகி டைவர்ஸ் ஆன விசயத்தை சொன்னாள். “அவன் ஒரு ஆகாவழி பாஸ். இதே ஊரு தான். இப்பக்கூட டாஸ்மார்க் கடைக்கிட்ட மரத்தடியில குடிச்சுட்டு நாலுபேர்த்தோட நின்னுட்டிருக்கான்.” என்றாள்.

“உங்களுக்கு குடிக்கிற பழக்கம் இருக்குங்ளா பாஸ்?”

“நான் குடிக்கிறதில்ல ஜிமிக்கி. ஆமா ஏன் நீ டைவர்ஸ் வாங்கிட்டே? அப்படி என்ன சண்டை உங்களுக்குள்ள?”

“அவன் வெத்துவேட்டு பாஸ். எனக்கொரு பிள்ளை குடுக்க அவன் கிட்ட விசயமில்ல. சரி தத்து எடுத்துக்கலாம்னு கூட அவன்ட்ட பேசினேன். சரின்னு தான் சொன்னான். அதுக்குள்ள எங்கம்மா குளிக்கிறப்ப அவன் செல்போன்ல வீடியோ எடுத்து வச்சி சாமத்துல பார்த்துட்டே இருந்தான் பாஸ். அவன் ஒரு சில்றை பாஸ்”

“இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனைன்னு டைவர்ஸ் வாங்கிக்கலாமா ஜிமிக்கி?”

“என்ன பாஸ் அவனாட்டமே பேசுறீங்க? எங்கம்மாவும் பார்த்தா பார்த்துட்டு போச்சாறான்னு தான் பேசிச்சு! எனக்குத்தான் பைத்தியம் பிடிக்கிறாப்ல ஆயிடிச்சி! பாஸ் அவன் இந்தூர்ல நிறையப்பேரு குளிக்கிறபோது படம் எடுத்து அவன் போன்ல வெச்சிருக்கான் பாஸ்! நான் குளிக்கிறப்பவும் எடுத்து வச்சிருக்கான். ஆனா இதையெல்லாம் எதுக்கு எடுக்கான்னு தான் எனக்குத் தெரியல! அவனைப் பார்த்தா செல்போனை கையில பிடிச்சுட்டு என்னைப் பார்த்துட்டே வர்றாப்ல இருக்கவும் தான் டைவர்ஸ் கேட்டு வாங்கிட்டேன். இப்பவும் என் வீட்டுப்பக்கமா சுத்துவான் பாஸ். என்னைப் பார்த்தா ‘மாமியா தண்ணி வாக்குறாளா?’ அப்படின்னே கேப்பான். அவன் பாருங்க பாஸ் ஒருநாளைக்கி லாரி மோதிச் சாவான்! சட்னியா கிடப்பான் பாஸ் ரோட்டில!”

“உங்க வீட்டுல உங்கம்மாவும் நீயும் மட்டுமா ஜிமிக்கி?”

“ஆமா பாஸ். எங்கம்மா சந்தை சந்தையா காய்கறி ஏவாரத்துக்கு போகுது. வீட்டுல சும்மா இருக்கமேன்னு நானாத்தான் உங்க கிட்ட வந்து வேலை கேட்டேன். என்னை ஏன் பாஸ் உடனே வேலைக்கு வான்னு சொல்லிட்டீங்க?”

“நீயி அழகா இருந்தே ஜிமிக்கி”

“போங்க பாஸ் தமாஸ் பண்ணாதீங்க! எம்பட அழகெல்லாம் ஒரு அழகா? நம்ம கடைக்கே எத்தனை பொண்ணுக அழகழகா வர்றாங்க! அவங்க கூட வெச்சிப் பார்த்தா நானு ஜுஜுபி பாஸ். சொல்லுங்க பாஸ் உடனே சரின்னு சொன்னீங்களே ஏன்?”

“ஏன்னா யாரும் என்கிட்ட வந்து வேலை வேணும்னு கேக்கவே இல்லையே! ஒருத்தன் தனியா நின்னுட்டு சிரமப்படறானேன்னு நீ தான் வந்து கேட்டே! அதனால தான். அப்புறம் ஃபேன்ஸி கடையில ஒரு பொண்ணு இருந்தா வியாபாரம் நல்லா ஓடும்னு மனசுல நினைச்சிட்டு தான் இருந்தேன்.”

“நான் வந்த பிறகு நல்ல வியாபாரமா பாஸ்?”

“ஆமா! நீ ரொம்ப ராசியானவ ஜிமிக்கி”

“நீங்க தான் சொல்றீங்க பாஸ். எங்கம்மா கூட அத்துட்டு நிக்கா அவுசாரின்னு பேசுறா!” என்று சொல்லிவிட்டு பெருமூச்சு விட்டாள். அன்றிரவு குணசீலன் கனவில் ஜிமிக்கி ஸ்லோமோசனில் மரங்களை சுற்றிலும் இவனுக்கு போக்கு காட்டிக் கொண்டு ஓடிக் கொண்டே இருந்தாள். அப்போது பல்லியின் சப்தம் அவனுக்கு கேட்டது. வழக்கத்தை விட சற்றுப் பெரிதாக இருக்கவே போர்வையை உதறி வீசிக் கொண்டு கோபமாய் எழுந்தான் குணசீலன்.

முகப்பு அறையில் கிடந்த ஷோபாவில் கிடந்தவன் எழுந்து போய் அறை விளக்கைப் போட்டான். சுற்றிலும் கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு பார்வையை ஓட்டினான். முகப்பு அறையின் மூலை முடுக்கெல்லாம் பார்வையை ஓட்டி ஏமாந்தான். பல்லி எங்குமில்லை. பின் எப்படி, காதுக்கு அருகாமையிலே சொச்சு சொச்செனக் கேட்டதே! மீண்டும் சமையல் அறை, சுவாமி அறை, பாத்ரூம் எனத் தேடிச் செல்ல சலிப்படைந்து விளக்கை அணைத்து விட்டு வந்த ஷோபாவில் சாய்ந்தான் குணசீலன்.

போர்வையை இழுத்து கழுத்து வரை போர்த்திக் கொண்டு ஜிமிக்கியை நினைத்தான். ஜிமிக்கி தன் முன் நின்று சுடிதாரை கழுத்து வழியே உருவி நடு அறையில் வீசுவதாய் நினைத்தான். நினைப்பே அவ்வளவு அழகாய் இருந்தது அவனுக்கு.

விடிந்த சமயம் பாத்ரூம் சென்று முகம் அலம்பி, பல் துலக்கிவிட்டு டீ வைக்க சமையல் அறைக்குள் நுழைந்தவன் கண்களுக்கு தெரிந்த பல்லியைப் பார்த்து ஒரு கணம் பயத்தில் கத்துவதற்கு வாய் வரவில்லை. இதயம் திடும் திடுமென அடிக்கத்துவங்கிவிட்டது. அங்கிருந்து நழுவி விடாலாமென நினைத்தவனுக்கு கால்களும் வேலை செய்ய மறுத்து விட்டது. இது எப்படி சாத்தியம்? ஒரு பல்லி இத்தனை பெரிதாய் இருக்குமா? சமையலறைச் சுவற்றின் மேல்ப்புறத்தில் அப்பியிருந்த பல்லி ஐம்பது கிலோ இருக்கலாம். நேர்நிமிர்த்தி நிறுத்தினால் இவன் உயரத்திற்கு வரும். பல்லியின் இரு கண்களும் இவனைப் பார்த்தபடிதான் இருந்தது. அதன் வாலின் நுனி லேசாக ஆடுவதைக் கண்டவன் மிரண்டான். பின் வாங்க முயற்சித்தவனுக்கு கால்கள் தான் ஒத்துழைக்க மறுத்தது.

பல்லி இரையைக் கண்களால் கண்டு விட்டால் வாலை ஆட்டுமா? ஆட்டாதா? இவனுக்குத் தெரியவில்லை. போக நாய்கள் வேண்டுமானால் இரையைக் கண்டால் வாலை ஆட்டும் என்று தெரியும். முதலில் இது பல்லி தானா? இல்லை டினோசர் குட்டியா? இப்படி ஒரு விலங்கினம் தன் வீட்டிலிருப்பதை யாரிடம் சென்று முதலாகத் தெரிவிக்க வேண்டும்? குறுநகர நிர்வாக அதிகாரியிடமா? வனத்துறையிடமா? இல்லை காவல்துறையிடமா? இவனுக்கு குழப்பமாயிருந்தது.

பல்லி நகர்ந்து வந்து இவனைத் தாக்கியிருந்தால் கூட இவனுக்கு நிம்மதியாய் இருந்திருக்கும். ஆனால் அது இருந்த இடத்தை விட்டு நகராமலேயே இருந்தது. அது சும்மா வெறுமனே இருப்பது தான் இவனுக்குள் பீதியைக் கூட்டிற்று. கால்களை இப்போது பின்னுக்கு நகர்த்தினான்         !

மீண்டும் இவன் சமையலறையின் முகப்பிற்கு வந்து பார்க்கையில் பல்லி நகராமல் இருந்தது அதே இடத்தில். இவன் நான்கைந்து புகைப்படங்கள் எடுக்கையில் அமைதியாக இவனைப் பார்த்தபடியே தான் சுவற்றில் அப்பியிருந்தது. பல்லி இளமஞ்சள் நிறத்தில் இருந்தது. மரப்பல்லிகள் வீட்டினுள் வாழாது. அவைகள் கறுப்பு நிறத்தில் உடலெங்கும் செதில் செதிலாய் இருக்கும். இது மொழு மொழுவென நல்ல உணவு சாப்பிட்டு வளர்ந்தது போன்றிருந்தது.

ஆக இது தனித்திருக்க வாய்ப்பிருக்காது தான். இதன் ஜோடி ஒன்று இந்த சுற்று வட்டாரத்தில் யாரேனும் வீட்டில் இருக்கலாமென நினைத்தான் குணசீலன். குணசீலன் பின்பாக பதட்டத்தை தணித்துக் கொண்டான். இந்தப்பல்லியை பகலில் இப்போது இரும்புக்கம்பி கொண்டு அடித்துக் கொன்றுவிட முடியாது தான். டெட்பாடியை எங்கே இழுத்துப் போய் புதைப்பது? பாத்ரூமில் இவன் குளித்து முடித்து விட்டு வந்த போது முகப்பு அறையில் மேல் சுவற்றில் அது அப்பிக் கொண்டிருந்தது. எப்படியோ சமையல் அறையிலிருந்து வெளிவந்து விட்டதே என நிம்மதியானான்.

அன்று பகலில் ஃபேன்ஸி கடையில் அவனால் இயல்பாக இருக்கவே முடியவில்லை. இந்த விசயத்தை யாரிடமேனும் சொல்லாமல் விட்டால் மண்டை வெடித்து விடும் என்றே தோன்றியது. ஆனால் அது நல்லதற்கல்ல. செய்தி சேனல்காரர்கள் பறந்து கட்டி வந்து விடுவார்கள். குணசீலன் வீட்டினுள் மர்ம விலங்கு என்று பேப்பரில் செய்திகள் வந்துவிடும். “பாஸ் நேத்து தூக்கத்துல என் கனவுல வந்தீங்க பாஸ்! வந்து அழகா இருக்கே ஜிமிக்கீன்னு சொன்னீங்க பாஸ்” என்று மகிழ்ச்சியாய்ச் சொன்ன ஜிமிக்கியோடு மகிழ்வாய் பேச முடியவில்லை இவனால். அவன் மனமெங்கும் பல்லியே நிரம்பியிருந்தது.

மதிய உணவு உண்டு விட்டு ஜிமிக்கி வந்த பிறகு, தன் யமஹாவை எடுத்துக் கொண்டு வீடு வந்தான் குணசீலன். பூட்டப்பட்டிருந்த வீட்டினுள் யாரும் இருக்கப் போவதில்லை என்றாலும் காலிங் பெல்லை அழுத்தி விட்டு பூட்டைத் திறந்து வீட்டினுள் சென்றான். காலிங் பெல் ஓசை கேட்டதும் பல்லி பாதுகாப்பான இடத்திற்கு ஓடிச் சென்று விடுமென நம்பினான். பல்லி இருந்த சுவடே இல்லாமலிருந்தது வீடு. சமையலறையிலும், முன் அறையிலும் பல்லி இல்லை.

அது வீட்டை விட்டுச் சென்றிருக்கலாமென நினைத்து மதிய உணவை வட்டிலில் போட்டுக் குழம்பை ஊற்றிக் கொண்டு வந்து முகப்பறையில் அமர்ந்தான். டீவியை ஆன் செய்து செய்திச் சேனல் பார்த்தபடி சாப்பிட்டான். பூஜை அறையில் எதோ தட்டு விழும் ஓசை கேட்டது. பல்லியின் வேலையாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

மாலையில் வளரும் தென்னை மரத்தில் குருத்தை கடித்துண்டு வாழும் வண்டுகளைக் கொல்வதற்காக விற்கும் மருந்துப்புட்டியை வாங்கி வந்தான். அதைத் தண்ணீர் கலந்து வீட்டினுள் எல்லா அறையிலும் அடித்து விட்டு வந்து கதவை வெளியில் பூட்டி விட்டு திண்ணையில் படுத்து இரவில் தூங்கினான். காலையில் வீட்டினுள் பல்லியின் பிணம் கிடக்க வேண்டுமென நம்பினான். சாக்கினுள் போட்டேனும் வண்டியில் கொண்டு போய் ஏரிக்குழியில் வீசிவிடவேண்டும். அப்புறம் அந்த அதிசயத்தை யார் பார்த்தால் என்ன?

பல்லியைப்பற்றிய யோசனையிலேயே கிடந்தவன் எப்போது தூங்கினானோ தெரியவில்லை. விடிந்து சூரியன் முகத்தில் பட்டபோது தான் விழித்தான். வீட்டைத் திறந்த போது மருந்தின் வாசத்தில் இவனே மயக்கமடைந்து விழுந்து விடுவான் போல இருந்தது. முன்னறையில் மூக்கைப் பொத்திக் கொண்டே பல்லியைத் தேடினான். பாத்ரூமில் பைப்பில் தண்ணீர் கசியும் ஓசை கேட்டது. இதை ஏன் சரியாக குளோஸ் செய்யாமல் வந்தேன்? என பாத்ரூம் கதவைத் திறக்க முயற்சித்தான். அது உள்புறமாகத் தாழிடப்பட்டிருந்தது. கதவைத் தட்டினான் குணசீலன். இதென்ன இந்தப்பல்லிக்கு இவ்ளோ அறிவா? ஒருவேளை பெண் பல்லியோ?

எல்லா அறைகளிலும் ஜன்னல்களைத் திறந்து வைத்தான். முகப்பு அறையில் இருந்த மின்விசிறிகள் இரண்டையும் வேகமாய் சுழல விட்டான். மருந்தின் வாசம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் குறைந்தது வீட்டினுள். சமையல் செய்து சாப்பிடும் எண்ணமே இல்லாமல் ஒன்பது மணியைப் போல பசியுடன் வீட்டைப் பூட்டிக் கொண்டு கிளம்பினான். அவன் கிளம்புகையிலும் பாத்ரூம் கதவு அப்படியே தானிருந்தது.

மதிய உணவை பார்சல் கட்டிக் கொண்டு வீடு வந்த குணசீலன் காலிங் பெல்லை அழுத்தி விட்டுத்தான் வீட்டின் கதவை நீக்கி உள்ளே சென்றான். பாத்ரூம் கதவு இப்போது திறந்திருந்தது. உணவுப் பொட்டணத்தை டேபிள் மீது வைத்து விட்டு படுக்கை அறைக்குள் வந்தான். படுக்கை அறைச்சுவற்றின் மேல் அப்பிக் கொண்டிருந்த பல்லியின் கண்கள் மூடியவாக்கில் இருந்ததைப் பார்த்தான். தூக்கம் ஒரு கேடு இதற்கு! என்று நினைத்தவன் ஏனோ அப்படி நினைத்ததற்கு சங்கடப்பட்டான். என்ன இருந்தாலும் இவன் வீட்டில் வசிக்கும் பல்லி. இதைக் கொல்வதற்காக வீட்டினுள் மருந்து அடித்தவன். சாவதற்கு பயந்த பல்லி பாத்ரூமில் போய் பதுங்கி விடிய விடிய தண்ணீரில் நனைந்தபடி இருந்திருக்கிறது.

குணசீலன் பேண்ட்டை உருவி பெட்டின் மீது போட்டு விட்டு லுங்கியை எடுத்துக் கொண்டு பாத்ரூம் சென்றான். காலைக் குளியலை மதியமாகப் போட்டான். எப்போது குளித்தாலும் ஒரு புத்துணர்ச்சி வருவது நடப்பது தானே! குணசீலன் நல்ல பசியில் இருந்தான். தலையைத் துண்டால் துவட்டிக் கொண்டே முன் அறைக்கு வந்தான். டேபிளில் பொட்டணம் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது.

ஒற்றைப்பருக்கை கூட இலையில் இல்லை. யாரேனும் அல்லது நாயேனும் உள்ளே வந்து.. கதவு உள்புறமாக தாழிடப்பட்டிருக்கிறதே! இது பல்லியின் வேலையாகத்தானிருக்க வேண்டும். ஒரு ஆள் சாப்பாட்டை முழுசாக சாப்பிட்டு விட்டது. பொரியல், தயிர் என ஒன்றுமில்லை. குணசீலனுக்கு வயிற்றுப் பசியில் காதுகள் அடைக்க கோபமாய் இருந்தது. இப்போது எங்கே அந்தப் பல்லி? படுக்கையறைக்குத் திரும்பினான்.

படுக்கையறைக் கட்டிலில் குப்புறடித்துக் கிடந்தது அந்தப் பல்லி. கட்டிலில் இவன் கழற்றிப் போட்டிருந்த பேண்ட் டேபிளின் மீதிருந்தது. பேண்ட்டை எடுத்து அணிந்து கொண்டவன் பல்லியின் முதுகில் இரும்பு ராடு ஒன்றை எடுத்து வந்து ஒரு போடு போடலாமா? என நினைத்தபடி வீட்டை விட்டு வெளியேறினான்.

இனிமேல் உணவு சமைத்தால் பல்லிக்கும் சேர்த்து சமைக்க வேண்டும் போல! பல்லிக்கு உருளைக்கிழங்கு ஒத்துக் கொள்ளுமா எனத் தெரியவில்லை! இவனுக்கு உருளைக்கிழங்கு ஒத்துக் கொள்வதில்லை. பல்லியோடு வாழப்பழகிக் கொண்டு தான் ஆகவேண்டுமோ என்னவோ!

வீட்டு ஓனரிடம் சென்று விசயத்தை சொல்லி வேறு வீடு பார்த்து குடியேறிப் போய்விடலாம் தான். ஆனால் விசயத்தை அவர் கேட்டாரென்றால் ஆட்களைக் கூட்டி வந்து பல்லியைக் கொன்று விடுவார். பல்லியைக் கொன்ற பாவம் அவரை சும்மா விடாமல் சுகர், பிபி என்று என்று எக்கச்சக்கமாய் ஏற்றி அவர் குடும்பத்திற்கு ஆஸ்பத்திரி செலவீனங்களை அதிகப்படுத்தி விடுவார். அப்படியே பிழைத்து வந்தாலும் பல்லிப் பாவம் சும்மாவா விடப்போகிறது?

அன்றிரவு குணசீலன் அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கையில் அருகில் இவன் போர்வையை யாரோ இழுப்பது போன்றிருக்கவே சிரமப்பட்டு விழித்து முனகிக் கொண்டே பார்த்தான். படுக்கையறையில் எரிந்து கொண்டிருந்த நீலவர்ண ஜீரோ வாட்ஸ் விளக்கொளியில் இவனருகில் பல்லியானது படுத்திருக்க மிரண்டு போய் எழுந்தான். இதென்ன குடும்பம் நடத்த ஆரம்பித்து விடும் போல இருக்கிறதே! விளக்கைப் போட்டான் குணசீலன். கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டு இவனது போர்வையை முன்னங்கால்களால் நன்றாக இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு சுவர்ப்புறம் பார்த்து திரும்பிப் படுத்தது பல்லி. இவன் விளக்கை அணைத்து விட்டு முன் அறை ஷோபாவில் வந்து வீழ்ந்தான்.

குணசீலன் அடுத்த நாள் சமையலில் காளான் பிரியாணி செய்தான். மிளகாய் அதிகம் போட்டு விட்டான் போலிருக்கிறது. செமையான காரமாயிருந்தது. இதற்காக பிரியாணியை அப்படியே எடுத்துப் போய் தூர வீச முடியுமா? சாப்பாடல்லவா! தயிர் பாக்கெட் வாங்கிக் கொண்டு வந்து கலந்து சாப்பிட்டால் போகிறதென வீட்டைப் பூட்டிக் கொண்டு வண்டியில் சென்று வாங்கி வந்தான்.

வழக்கம் போல காலிங்பெல்லை அடித்து விட்டு குணசீலன் கதவை நீக்கி வீட்டினுள் சென்ற போது முன் அறையெங்கும் பிரியாணி சிதறிக் கிடந்தது! சமையலறையிலிருந்து பின்னங்கால் இரண்டிலும் மனிதர்களைப் போன்றே நடந்து வந்த பல்லி முன்னங்காலில் பிடித்திருந்த அன்னக்கரண்டியை இவன் முகத்துக்கு நேராய் வீசிற்று.

இப்படித்தான் ஹார்லிக்ஸ் பேபி முன்பொருமுறை காரமாய் சமைத்திருந்தான் என்று சட்டுவத்தை கோபத்தால் இவன் முகத்தில் வீசியிருந்தாள்.

இப்போது கதையின் ஆரம்ப வரியை ஒருமுறை வாசிக்கவும்.

***

ஆசிரியர் தொடர்புக்கு – vaamukomu@gmail.com

மௌனன் யாத்ரீகா 

1.

மரியதாசுக்கு தூக்கம் வரவில்லை. மளிகைப் பொருட்களை மொத்தமாக விற்பனை செய்யும் சாமி அன் சன்ஸ் கடையருகே சில்லறை வியாபாரி ஒருவன் போட்டிருந்த பலகையில் கால் முதல் தலை வரை இறுகப் போர்த்தியபடி குறுகிப்போய் உட்கார்ந்திருந்தான். எலும்பை அசைக்குமளவுக்கு குளிரடித்துக் கொண்டிருந்தது. பலகையின் சாய்வான விளிம்பில் கிடந்த சுருங்கிய சிறு எலுமிச்சங்காய்களின் வாசம் காற்றில் கலந்திருந்தது. இருள் அந்தத் தெருவை அழுத்தி மூடியிருந்தது. தெருவின் தொடக்கத்தில் மங்கிப்போய் ஒளிர்ந்த விளக்கு வெளிச்சத்தில் நின்றிருந்த மரியதாசின் சைக்கிள் ரிக்‌ஷாவில் குளிரில் நடுங்கும் இன்னொரு உருவம் அசைந்து கொண்டிருந்தது. உடல் நலிவுற்ற அந்த சந்தை நாய்க்கு அதுதான் போக்கிடம்.

பீடி ஒன்றை பற்ற வைத்துக் கொண்டான் மரியதாஸ். ரெண்டு இழுப்பு இழுத்தவுடன் விலா எலும்புகள் உடைந்துபோகுமளவுக்கு ஓர் இருமல் வந்தது. உறைந்த சளியை காறி உமிழும் கடுத்த சத்தம் அந்த இருளை அதிர வைத்தது. அந்தத் தெருவில் தேங்கிக் கிடக்கும் காய்கறி கழிவுகளின் அழுகல் நெடியும், பீடி வாசமும் கலந்து ஒரு புது நெடி அங்குப் பரவியிருந்தது. இரண்டு கடைகள் தாண்டிக் கிடந்த இன்னொரு பலகையில், இருளில் உறைந்துவிட்டதைப்போல் பாண்டி உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனிடமிருந்து சீரான குறட்டைச் சத்தம் கேட்டபடியிருந்தது.

மரியதாசுடன் கை ரிக்‌ஷா ஓட்டும் பாண்டிக்கு இது இரண்டாம் சாமம். அவன் படுத்திருந்த பலகையில் எஞ்சிக் கிடந்த எலுமிச்சங்காய்களும், அதன் வாசனையும் பாண்டிக்கு ஆழ்ந்த உறக்கத்தைத் தந்திருந்தன. அவன் படுத்திருந்த பலகையின் ஓரங்களிலும் அந்தக் காய்கள் கிடந்தன. அதன் நிறமும் வாசனையும் கிளர்த்திய போதும் மரியதாஸை துர்நெடிகள் மட்டுமே சூழ்ந்து கொண்டிருந்தன. பாண்டியிடமிருந்து தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தது குறட்டைச் சத்தம். அவனை இருளில் ஊடுருவிப் பார்த்தான். தூங்கும் பாண்டியைப் பார்த்துக் கொண்டே வாய்விட்டுச் சொன்னான்;

‘‘ங்கோத்தா… கடவுளின் கொழந்தடா நீ’’

நெஞ்சை அடைத்த சளி மறமறவென்று மூளைக்கு ஏறியது. எங்கிருந்தோ வந்து நெஞ்சில் அடித்த கனத்த கல்லைப்போல் கடுத்த இருமல் ஒன்று நெஞ்சை உடைக்க மரியதாசின் கண்களில் நீர் கோர்த்துக் கொண்டது. நெஞ்சிலிருந்து உறிஞ்சிய சளியை வெளியே துப்பிவிட்டு, புகையை இழுத்து வெளியே இருளில் பரவ விட்டான். அந்தப் புகையோடு சேர்ந்து அவனது எண்ணமும் இருளில் பரவியது.

பனி காதுக்குள் இறங்கி மண்டையைக் குத்துவது போல் இருந்தது. போர்வையை இழுத்து உடம்போடு அழுத்திக் கொண்டான். கறி உதிர்ந்த வெறும் எலும்பை சாதாரண குளிர் கூட வாட்டி வதைக்கும் என்பது அவனது நடுக்கத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

பேச்சுக்குரல் கேட்கிறது. மரியதாஸ் கூர்ந்து பார்த்தான். நல்லப்பன் மெஸ்ஸில் வேலை செய்யும் தனபாலும் பழமலையும் செகண்ட்ஷோ சினிமா பார்த்துவிட்டு செல்போன் லைட்டை அடித்தபடி பேசிக்கொண்டே வந்தார்கள். இருளில் தன்னைக் கடந்துபோகும் அவர்களை சத்தம் எதுவும் கொடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ‘என்ன படம்’ என்று அவர்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்போல் இருந்தது. அவர்கள் ‘பிட்டு’ படம்தான் பார்த்துவிட்டு வருகிறார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியும்.

ரவுண்ட்ஸ் கோவில் தாண்டி இருக்கும் நடராஜா தியேட்டரில் இரவு காட்சி மட்டும் பிட்டுப்படம் ஓட்டுவது மரியதாசுக்கு தெரியும். அவர்களைப்போல் இவனும் எத்தனையோ நாள் இரவு செகண்ட்ஷோவுக்கு அந்த தியேட்டருக்கு போயிருக்கிறான். ஏதாவது ஒரு ஆங்கிலப்படமோ இந்திப்படமோ முதலில் ஓடும். படம் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போதே இடையில் ஒரு பத்து நிமிசம் பிட்டுப்படம் ஓடும்.

ஆணும் பெண்ணும் அரை நிர்வாணத்தில் – சில நாட்களில் முழு நிர்வாணத்திலும் – மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்குவது கேட்கும். கூட இருப்பவர்கள் ஒரு சத்தமும் கொடுக்காமல் ஒரு பத்து நிமிசம் சர்வத்தையும் அடக்கிக்கொண்டு இருப்பதை பார்க்க மரியதாசுக்கு வியப்பாக இருக்கும்.

உடல் இச்சை மனிதனின் அத்தனை ஆக்ரோசங்களையும் தணித்து லேசாக்கி விடுவதை ஆச்சர்யமாகப் பார்ப்பான். பிறகு வரும் படத்தின் காட்சிகளை பார்க்காமல் பலபேர் எழுந்து வெளியே போய்விடுவார்கள். அதற்குமேல் திரைப்படம் மட்டுமே ஓடும் என்று தெரிந்தவர்களும், இன்னும் பிட்டுப்படம் போடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் இருப்பவர்களும் மட்டும் உட்கார்ந்திருப்பார்கள். மரியதாசுக்கு அங்குதான் லேசாக கண்ணைச் சொக்கும். அந்தத் தூக்கத்துக்காகத்தான் பலநாள் இரவுக் காட்சிக்கு செல்வான்.

தியேட்டரின் இருளை விட்டு வெளியே வரும்போது அவனுக்கு ஒன்று தெளிவாகியிருக்கும். பெண்ணின் இருப்பு ஆணுக்கும், ஆணின் இருப்பு பெண்ணுக்கும் வேறெந்த பிரயாசைகளை விடவும் மனசுக்கு போதுமானதாக இருக்கிறது.

பெண்ணின் இருப்புக்கு மரியதாசின் உடலும் மனமும் எத்தனையோ நாள் ஏங்கியதுண்டு. இப்போதும் அந்த பெருமூச்சு நின்றபாடில்லை. அதையெல்லாம் ஒரு பீடியைப் பற்றவைத்து இழுத்துப் புகையாக்கி வெளியே ஊதிவிடுவான். அந்த புகையில் அவனது காமம் வெளியேறும். பிறகு வெகுநேரம் இருமிக்கொண்டேயிருப்பான்.

படம் பார்க்கப் போயிருக்கலாம் என்று நினைத்தான். உடல் இன்னும் பெண்ணின் தேவையோடு இருக்கிறதா என்று சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும் போல் இருந்து. அந்த எண்ணம் ஒரு வறண்ட சோகத்தை உண்டாக்கியது. நீண்ட பெருமூச்சோடு கடுத்த இருமலும் வந்தது. வாய் முழுக்க நிரம்பும் அளவுக்கு திரண்ட சளியைக் காறி வெளியே கொண்டு வந்து திரும்பவும் அப்படியே விழுங்கி விட்டால் தேவலாம் என்று தோன்றியது.

தன் முட்டிக்கால்களில் சுரக்கும் கொழுப்பும், தன் விதைப்பையில் ஊறும் விந்துவும்தான் இப்படி சளியாகி, இருமல் வழியே வெளியேறி தன்னை பலவீனமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறதோ என்று நினைத்தான். திரண்டு வந்த சளியை கையில் உமிழ்ந்து பிசைந்து பார்த்தான். தான் நினைத்தது சரிதானோ என்று தோன்றியது.

தனவள்ளியின் நினைவும், திடீரென ஒருநாள் முற்றும் முழுதாக இவனை விட்டுச் சென்றதும் இதயத்தில் ஏறி உட்கார்ந்துகொண்டு நெஞ்சில் வெடி வைத்தது. அந்தத் தெருவே அதிருமளவுக்கு கடுமையான இருமல் ஒன்று வந்து திக்குமுக்காடிய மரியதாஸ் ஓர் ஆழமான பள்ளத்தில் விழுந்து உருண்டு போய்க் கொண்டிருந்தான்.  

2.

தனவள்ளியைப் பழைய துருப்பிடித்த டிவிஎஸ் பிப்டியில் கொண்டு வந்து அவள் வீட்டு வாசலில் இறக்கிவிட்டுப் போனாள் செல்வி. மரப்பலகையில் தகரம் அடித்த வாசல் கதவைத் திறந்தபோது இருமல் சத்தம் கேட்டது. வராண்டாவில் கிடந்த பழைய நார்க்கட்டிலில் உடலை முழுதாகப் போர்த்தியபடி படுத்திருந்தான் மரியதாஸ். திரும்பி வாசலைப் பார்த்தாள். கதவுக்கும் வாசலுக்குமான இடைப்பட்ட தூரத்தை முழுதாக இருள் கவ்வியிருந்தது. விளக்கை அணைத்துவிட்டு இருளில் படுத்திருந்தவனை சோர்வு தட்டிய கண்களால் சோகமாக பார்த்தாள்.

மரியதாஸ் சத்தம் காட்டாமல் படுத்திருந்தான். விளக்கு மாடத்துக்கு மேலே இருந்த ஒத்த லைட்டை போட்டாள். அவன் தலைக்கு நேராக ரீப்பரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த குண்டு பல்ப் ஒளிர்ந்து அந்த இடத்தை மஞ்சளாக்கியது. வெளிச்சத்தில் அவனைப் பார்த்தாள். ஒன்றுமே நடக்காதது போல் ஒருக்களித்துப் படுத்துக் கொண்டான். அவன் தலைமாட்டில் வண்டுகள் வந்து விழுந்தன,  

‘‘ச்சும்மா தூங்குற மாரி நடிக்காத… இம்மா நேரம் நீ என்னப்பத்தி இன்னா நெனச்சிக்கினு இருந்திருப்பேன்னு தெரியும்” என்றாள்.

மரியதாஸிடம் சின்ன அசைவு கூட இல்லை. உடல் முழுக்க போர்த்திக் கொண்டிருந்தான்.

வீட்டுக்குள் சென்று விளக்கைப் போட்டவள் கதவை உள்பக்கமாக தாழிட்டு புடைவையைக் களைந்து தரையில் விட்டுவிட்டு அப்படியே கொஞ்சநேரம் ஃபேன் காற்றில் நின்றாள். உடம்பிலிருந்த பிசுபிசுப்பு லேசாய் கரைந்து உதிர்வது போல் இருந்தது. திமிர்த்த மார்புகளின் இடையில் ஒன்றிரண்டு புளிய இலைகள் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தன. முடியை அவிழ்த்து உதறி விட்டாள். தலையில் சாரல் நுழைவது போல் ஃபேன் காற்று நுழைந்தது. கைகளால் உலர்த்தியபடியே சமையல் கட்டுக்குப் போனாள்.

மரியதாஸ் சாப்பிட்டுவிட்டு கழுவி வைத்த ப்ளாஸ்டிக் தட்டு, கழுவும் பீங்கானுக்கு அருகில் இருந்தது. காலையில் சாப்பிட்டு விட்டு மதியத்துக்கு தனக்கு எடுத்துக் கொண்டு இரண்டு வேளை அவன் சாப்பிடும் அளவுக்கு வைத்து விட்டுப் போயிருந்தாள். குக்கரைத் திறந்து பார்த்தாள். இன்னும் ஓராள் சாப்பிடலாம் அளவுக்கு சோறு இருந்தது. அவன் மதியம் சாப்பிடவில்லை போலும். குக்கர் ஒரு பிரேதத்தைப் போல் குளிர்ந்திருந்தது. குழம்பு சட்டியைப் பார்த்தாள். பாத்திரத்தின் உள் பகுதியில் ஒட்டிக் காய்ந்திருந்த குழம்பு நுரை கண்டிருந்தது. கை பட்டிருக்க வேண்டும். கெட்டுப்போன குழம்பின் வாசம் மூக்கில் ஏறியது. அது அவளுக்கு புளித்த கள்ளின் வாசனையை நினைவுக்குக் கொண்டு வந்தது.

3.

‘‘அங்க பாரடி… ஒரு பன மரத்துல எவ்ளோ பெரிய உடும்பு ஏறுதுன்னு”

பனையில் ஏறிக்கொண்டிருந்த சமுத்திரத்தைக் காட்டி இப்படித்தான் சொன்னாள் தனவள்ளி. தூரத்திலிருந்து பார்ப்பதற்கு அவனும் ஒரு பெரிய உடும்புபோல் தான் தெரிந்தான். சசி சிரித்தாள்.

‘‘புள்ளே… அது உடும்பு இல்ல, மனுசாளு” என்றாள் அவள்.

அது மனிதன்தான் என்று தெரியும். அவன் சமுத்திரம். வேண்டுமென்று தான் தனவள்ளி அப்படி சொன்னாள்.

‘‘இல்லடி…அது உடும்புதான்… வேணும்னா கிட்டப்போயி பாப்பமா?” என்றாள்.

‘‘சரி… பெட்டு. மனுசன்னா நீ எனக்கு ரூவா தரணும். உடும்புன்னா நான் ஒனக்குத் தருவேன். சரியா…”

‘‘சரி… வா”

இருவரும் பனைகள் இருந்த மேட்டை நோக்கி நடக்கும்போது சமுத்திரம் மரத்தின் உச்சிக்கு ஏறியிருந்தான். பச்சை மட்டைகளுக்கு நடுவே உட்கார்ந்து பாளையைச் சீவி அதன் முதல் சொட்டு கள்ளை பானையில் பிதுக்கிவிடும் போது தனவள்ளியும் சசியும் ஒரு பெரிய வரப்பில் ஏறி நின்றனர். மரத்தில் உட்கார்ந்தவாறே அவர்களை கவனித்த சமுத்திரம் பனையோலைகளைப் பிடித்து ஆட்டினான்.   

‘‘புள்ளே… அது உடும்பு இல்ல… முனின்னு நெனைக்கிறேன்”

பயந்து போய் பேசுவதுபோல் தனவள்ளி சொன்னாள். சசி கொஞ்சம் மிரண்டு விட்டாள். தனவள்ளிக்கு உள்ளூற சிரிப்பு. மறைத்துக் கொண்டாள்.

‘‘புள்ளே… சும்மா வெளையாட்டுக்குச் சொன்னேன். முனில்லாம் இல்ல, மனுசாளு தான். வா… கிட்டப்போயி பாக்கலாம்” என்றாள்.

பனையடிக்கு போனபோது சமுத்திரம் மட்டை ஒன்றை பிடித்துக்கொண்டு தன் கால்களின் பாதங்களால் பனையின் கழுத்தைத் தழுவினான். சரசரவென்று சாரையைப்போல் இறங்கும் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள் தனவள்ளியும் சசியும்.

ஒரு பத்தடி இருக்கும் போதே அங்கிருந்து தரையில் குதித்தவன், குதித்த வேகத்தில் தன் உருமாவை அவிழ்த்து தொடையிடுக்கில் நுழைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தான். தனவள்ளி அவனுடைய வியர்த்து ஒழுகிய கறுத்த உடலை வெறிக்கப் பார்த்தாள். பனைமட்டையின் கருஞ்சிவப்பு பற்கள் கவ்விக் கிழித்த இடங்களில் மெல்லிய இரத்தக்கோடுகள். காயத்தைப் பார்ப்பதற்கு சங்கிலிப்பூரான் புரண்டிருப்பதுபோல் இருந்தது.

தனவள்ளியின் கண்கள் அவனையே வெறித்திருப்பதை அறிந்த சசி,

‘‘தனம் குட்டி… நீ கள்ள ஆட்டம் ஆடுற. இதுக்குத்தான் இம்மாந்தூரம் கூட்டியாந்தியா?” என்றாள்.

லேசாய் கண்ணடித்து கெஞ்சினாள் தனவள்ளி. சமுத்திரம் உட்கார்ந்து கொண்டே சிரித்தான். அந்தப் பெண்ணுக்கு வெட்கம் தின்றது.

கள் நிரம்பிய மொந்தை ஒன்றை திறந்து அதில் மிதந்த வண்டுகளை வழித்து தூர விசிறிவிட்டு தனவள்ளியிடம் நீட்டினான் சமுத்திரம். முகத்துக்கு நேரே வந்த மொந்தையிலிருந்து புளிப்பு வாடை மூக்கில் ஏறிக் கிறங்கினாள் அவள். கள்ளில் நுரை கோர்த்து இறந்து கிடந்த வண்டுகள் சசிக்கு குமட்டலைத் தந்தன.

‘‘தனம் குட்டி… நீ கள்ளுகூட குடிப்பியா?” என்றாள்.

தனவள்ளிக்கு சிரிப்பாணி கொள்ளவில்லை.

‘‘புள்ளே… இது ஒடம்புக்கு சத்தாக்கும். நான் சின்ன வயசுலேர்ந்து குடிப்பேன். இங்க பாரு… என் ஒடம்புல எம்மாஞ் சத்துன்னு” என்று தன் வலது கையை மடக்கி புஜத்தைக் காட்டினாள். ரவிக்கை இறுக்கி கையின் சதைப் பிதுங்கியது. மாந்துளிர் லேசாய் முத்தி தளிராகும்போது தோன்றும் தோலின் நிறத்துக்கும் அவள் அணிந்திருந்த ரவிக்கையின் மஞ்சள் நிறத்துக்கும் தனவள்ளி மிகுந்த அழகாய் தெரிந்தாள்.

சமுத்திரம் மொந்தைக்கள் முழுவதையும் தலையை அண்ணாந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வாய்க்குள் ஊற்றினான். கள் இறங்கும் தொண்டையில் வரிசையாக மீன் குதித்து ஓடுவதுபோல் இருந்தது. வாயின் குடங்கில் தேங்கிய நுரையை வழித்து விடாமல் தனவள்ளியை கிறங்க ஒரு பார்வை பார்த்தான். குவிந்து மூடிய அவள் உதடுகளில் ஒரு கள்ளச் சிரிப்பு. அதைப் பார்த்து ஒரு திருட்டு முழி முழித்த சசி, பனை மரம் நின்றிருந்த வரப்பில் போய் உட்கார்ந்து கொண்டாள்.

தனவள்ளி அவன் வாயில் ஒட்டியிருந்த நுரையைத் துடைத்து விட்டாள். அவள் கழுத்து வியர்வையைப் பார்த்தவன்,

‘‘பூண்டு வச்சி அரைச்ச கார சட்னி இருந்து தொட்டுக்கிட்டா, ச்சும்மா…கும்முனு இருக்கும்” என்றான்.

‘‘போய் அரைச்சி எடுத்துட்டு வரட்டுமா… ஆளையும் மூஞ்சையும் பாரு” என்று பகடி செய்து சிரித்தாள் தனவள்ளி.

‘‘நீயிருக்கும்போது எனக்கெதுக்கு பூண்டு சட்னி” என்று டக்கென்று அவளைத் தாவி அணைத்துக் கொண்டான். சுதாரித்து விலகுவாள் என்று நினைத்தான். தனவள்ளி மலர்ந்து போய் நின்றாள். அவளிடமிருந்து முனகும் ஓசை வந்தபோது சசி பனை மரத்துக்குப் பின் தன்னை மறைத்துக் கொண்டு காதை பொத்திக் கொண்டாள். அவளைப் பாரு சிரிக்கிறாள் என்று கெஞ்சுவதுபோல் விரலை நீட்டிக் காட்டினாள்.

சமுத்திரம் டக்கென்று அவள் விரலை வாயால் கவ்வி சூப்பினான். அப்போது அவள் செத்துப்போனாள் என்றுதான் நம்பத் தோன்றும். அவளால் ஒரு நிமிஷம் மூச்சுவிட முடியவில்லை. மொந்தையில் விழுந்திருந்த வண்டுகள் நினைவுக்கு வந்தவளாய் அவனை உதறிவிட்டு விலகி நின்றாள். கள் தீர்ந்த வெறும் பானை சமன் இல்லாமல் காற்றுக்கு அசைந்து கொண்டிருந்தது.

‘‘சசி புள்ளே, வா… போவலாம்” என்று அவளை துரிதப்படுத்தினாள். சீரற்ற மூச்சில் தப்பித்த பாம்பின் சீற்றம். உட்கார்ந்திருந்தவளின் இடுப்பை உசுப்பியதும் அவள் தடுமாறி வயலுக்குள் விழப்பார்த்தாள். சசியை இழுத்துக்கொண்டு நான்கு பனை தள்ளிப்போய் நின்று சமுத்திரத்தை திரும்பிப் பார்த்தாள். அவன் வாயை சுவைத்துக் கொண்டிருந்தான். வரப்பில் கிடந்த ஒரு மண் கட்டியை எடுத்து அவனை நோக்கி வீசியவள்,

‘‘டாய் பனங்காட்டு நரிப்பயலே… இப்ப வா பாக்கலாம்” என்று கொம்பு சீவினாள்.

ஆட்டம் மறுபடியும் தொடங்கப் போகிறதென்று தெரிந்துவிட்டது. ‘ஏய் போகலாண்டி’ என்று அவள் காலில் விழாத குறையாக கெஞ்சினாள் சசி. சமுத்திரமும் தனவள்ளியும் அந்த பனங்காடே அதிர சிரித்தார்கள்.

காய்ந்த பனங்குருத்து ஒன்று அவர்களுக்கு முன்பு விழுந்தது.     

4.

தனவள்ளி கதவைத் திறந்தாள். உள்பக்கமாய் திறந்த அதன் சத்தம் ஒரு பூனையின் குரல்போல் இருந்தது. போர்த்திய போர்வையை மரியதாஸ் நீக்கவில்லை. இன்னும் இறுக்கமாய் மூடிக் கொண்டிருந்தான். தூங்கியிருப்பானோ என்று நினைத்தவாறு அவன் தலைமாட்டுக்கு அருகில் நின்றிருந்தாள். வெளியில் லேசாய் தெரிந்த தன் கால்களை அவன் உள்ளிழுத்து முடக்கினான். அவன் இன்னும் தூங்கவில்லை. திறந்திருந்த கதவின் வழியே உள்ளே பார்த்தாள். சுண்ணாம்பு பூச்சு உதிர்ந்த சுவற்றில் கடிகார முட்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் டிக்டிக் சத்தம் கேட்டது. கலங்கிய மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் கூர்ந்து பார்த்தாள். நேரம் பதினொன்று காட்டியது. தாழ்வார விளக்கை அணைத்து விட்டு இருட்டில் நின்று மறுபடி ஒருமுறை அவனைப் பார்த்தாள். கட்டில் நாரின் இறுக்கம் தளர்கிற சத்தம் கேட்டது. அவன் கால்களை குறுக்கி வயிறோடு கொண்டு வந்திருந்தான்.

உள்சென்று தாழிட்டபோது அவன் போர்வையை விலக்கி பார்ப்பதுபோல் ஓர் உணர்வு. கதவை ஒட்டி சிறிது நேரம் நின்றாள். அவன் வாய்க்குள் ஏதோ முனகும் குரல் கேட்டது. அவளைக் குறித்து ஏதோ சொல்கிறான். ‘கல் நெஞ்சக்காரி’ என்பதாகவும் அச்சொல் இருக்கலாம். அவளுக்கு நேராய் அப்படி சொல்லமாட்டான். அவள் அப்படியில்லை என்பது அவனுக்குத் தெரியும்.

சிமெண்ட் தரையில் பாய் விரித்து படுத்து பெருமூச்சு விட்டாள். இருள் சூழ்ந்த அந்த அறையில் சமுத்திரம் நடமாடுவதுபோல் இருந்தது. பனங்காட்டிலிருந்து உயிரற்ற அவன் உடலைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்த நாளின் துயரங்கள் மனதைக் கவ்வின. யாரோ அவனை மரத்திலிருந்து கீழே தள்ளி கொன்று விட்டதாக ஊரில் பேச்சு அடிபட்டது. பனை மரத்தை தலைகீழாக கையாளத் தெரிந்தவன் அவன். பனை மரத்தில் வைத்து அவனை எதுவும் செய்ய முடியாது. ஒரு பனையிலிருந்து அருகேயிருக்கும் மறு பனைக்கு பாய்ந்து கவ்விக்கொள்ளும் உடல் அவனுக்கு. தனவள்ளிக்கு ஊர் பேச்சில் உண்மையில்லை என்று தெரியும்.

அவனை யாரோ திட்டமிட்டு சாகடித்திருக்கிறார்கள். யாராக இருக்கும்? தனவள்ளியின் அப்பா ஏற்பாடு செய்த ஆட்களாக இருக்கும். சாதி ஒரு பொல்லாத ஆணவம். அவர் அதற்கு பலியாகிவிட்டார். அவரை வெறியேற்றி வெறியேற்றி கொலைகாரனாக வடிவமைத்த யாரும் அதன் பிறகு அவருடன் இல்லை.

ஒருநாள் தனவள்ளி தொலைந்து போயிருந்தாள். எங்கு தேடியும் கிடைக்கவில்லை. காட்டு தெய்வத்தின் காலடியில், அதன் ஓரத்தில் இருக்கும் கல் மறைவில் அணைந்த மண் விளக்குக்கு முன் தனவள்ளி செத்துப்போனவள் போல் கிடந்தாள். அவளைத் தூக்கி வந்து தலையில் தண்ணீரை ஊற்றினாள் அம்மா. இடது கையின் மணிக்கட்டுக்கு மேல் சமுத்திரம் என்று முள்ளால் கிழித்து எழுதியிருந்தாள். அந்த இடத்தில் ஓடிய நரம்புகளை எப்போது வேண்டுமானாலும் அவள் அறுத்துக் கொள்வாள் என்ற அச்சம் கூடி கலவரமடைந்தாள் அம்மா. தனவள்ளியின் அவிழ்ந்த முடியை வாரிக் கட்டிவிட்டபடி குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதாள். வீட்டில் குற்றவுணர்வு நிரம்பிக் கொண்டது.

சமுத்திரம் இல்லாத ஊரில் தனவள்ளி நடைபிணமாகிப் போனாள். பைத்தியம் என்று சொல்லட்டும் என்று அரை நிர்வாணத்தோடு வீட்டில் திரிந்தாள். பிதுங்கிய மார்புகளையும் வெளித்தெரியும் தொடைகளையும் பார்க்க சகிக்காத அவளுடைய அப்பா தன்னுடைய அறைக்குள் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டு குடித்து அழிந்தார். தனவள்ளியின் அம்மா அவளை ஓர் அறையில் தள்ளி பூட்டினாள்.

கண்கள் கறுத்து இடுங்கி அதிலிருந்த ஈரமெல்லாம் காய்ந்து வற்றிப்போய் அவலட்சணம் பீடித்துக் கொண்டது. தனவள்ளியின் கழுத்துப்பட்டை எலும்புகளில் தேய்மானம் தெரிந்தது. கைகள் குச்சிகளைப்போல் சூம்பிப் போயின. இதையெல்லாம் பார்க்க சகிக்காத அம்மா ஒருநாள் இரவு படுக்கையிலேயே உயிரைப் போக்கியிருந்தாள். தனது அறைக்குள் இருந்த சாராய போத்தல்களை ஒரு மத்தியான வேளையில் உடைத்து போட்டுவிட்டு தனவள்ளியின் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு அப்பா கேவினார். அந்தக் கண்ணீரில் எந்தவொரு போலித்தனமும் இல்லை. செய்த பாவத்துக்கான உண்மையான மன்றாடுதல் இருந்தது. அந்தக் கண்ணீரை விரக்தியாய் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

கொடும் பஞ்ச காலத்துக்கு ஆளான அடிமாடுகளை அந்த ஊரின் வழியே யாரோ ஓட்டிச்சென்ற நாளொன்றில் ஊர் எல்லையில், வாயில் ஈக்கள் மொய்க்க அப்பா இறந்து கிடந்தார். பங்காளிகள் அவரை அடக்கம் செய்யும் வரைக்கும் அவள் வீட்டைவிட்டு வெளியே வரவில்லை. தன்னைவிட்டு எல்லோரும் போய்விட்ட அன்றைய இரவில் தன் துயரங்கள் அத்தனையும் கரைந்து போகுமளவுக்கு ஒப்பாரி வைத்து அழுதாள். ஊரார் ஒருமாதிரி அச்சம் கொண்டு விழித்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

5.     

நாலு மணிக்கெல்லாம் தூக்கம் போய்விட்டது. ஒன்றிரண்டு பறவைகளின் குரல்கள் கேட்கத் தொடங்கியிருந்தன. வெந்நீர் வைத்து குளித்துவிட்டு சமைத்து எடுத்துக்கொண்டு கதவைத் திறந்தபோது மரியதாஸை படுக்கையில் காணவில்லை. அவன் படுக்கும் கட்டிலின் விளிம்பில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். வாசலில் டீவிஎஸ் பிப்டியை நிறுத்திக்கொண்டு ஹாரனை அடித்தாள் செல்வி. அவளுடன் வண்டியில் போகும்போது தனவள்ளிக்கு மரியதாஸின் நினைவாகவே இருந்தது.

மரியதாஸை நினைக்க கவலையாக இருந்தது.

யாரும் இல்லாமல் அனாதையாக நின்ற ஒருநாள் குடியிருந்த வீட்டை அப்படியே விட்டுவிட்டு கால்போன போக்கில் பைத்தியம்போல் நடக்கத் தொடங்கியவளை ஒரு முட்டுச்சந்தில் வைத்து வல்லுறவு செய்ய முயன்றவனை அடித்துத் துரத்திவிட்டு அவன்தான் ஆதரவு கொடுத்தான்.

தன்னுடைய சிறிய வீட்டில் அவளை உட்கார வைத்துவிட்டு, அந்த நேரத்தில் எங்கோ போய் நாலு இட்லி கட்டிக்கொண்டு வந்து கொடுத்தான். தன்னைப் புணரத் துடித்த ஒருவனோடு கட்டிப்புரண்டு போராடியதில் உடல் வலுவிழந்து பசி உக்கிரமடைந்திருந்தது. அவன் கொடுத்த இட்லியை மறுப்பேதும் காட்டாமல் வாங்கி உண்டாள். அன்று இரவு அவன் அவளிடம் எதுவும் கேட்டுக்கொள்ளவில்லை. உடலைக் குறுக்கி படுத்துக் கொண்டாள். ரொம்ப நேரம் அவள் தூங்கவில்லை. மரியதாஸ் வாசலில் உட்கார்ந்து பீடிகளை ஊதிக்கொண்டிருந்தான்.

மறுநாள், அந்த நகர வீதிகளிலும் குப்பைகளிலும் சேகரித்த பழைய இரும்பு போன்ற பொருட்களை தள்ளுவண்டியில் கொண்டுபோய் அதற்குரிய சந்தையில் விற்பனை செய்துவிட்டு அவளுக்கு ஒரு புதுப்புடவை வாங்கிக்கொண்டு வந்தான் மரியதாஸ். அருகில் இருந்த பொதுக்கழிவறைக்கு அழைத்துப்போய் குளித்துவிட்டு வரச்சொல்லிவிட்டு பக்கத்தில் இருந்த பெரிய நகராட்சி குப்பைத் தொட்டி ஒன்றை வெறித்துக் கொண்டிருந்தான். அதிலிருந்து அழுகிய ஆப்பிளின் வாசனை வந்து கொண்டிருந்தது.

குளித்துவிட்டு அவன் வாங்கிக் கொடுத்த புடவையக் கட்டிக்கொண்டு வந்தவளை ஆச்சர்யமாக பார்த்தான். அவளுக்குள் அப்படியோர் அழகு குடிகொண்டிருந்தது. எதுவும் பேசாமல் குடிசைக்குள் போய் உட்கார்ந்து கொண்டாள்.

‘‘போய் நாஸ்த்தா வாங்கினு வர்றேன்” என்றான். அவள் அவனைப் பார்க்கவில்லை.

நாலு இட்லி ஒரு வடை கொண்ட ஒரு பார்சலை அவள் முன் வைத்துவிட்டு அவன் போய்விட்டான். மரியதாஸ் திரும்பி வந்தபோது அந்தியாகியிருந்தது. அவள் ஆழ்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வு அவளுக்கு வந்திருந்தது.

இரண்டுநாள் விட்டுதான் அவள் பெயரைக் கேட்டான்.

‘‘தனவள்ளி” என்றாள்.

ஊரைக் கேட்டான். அவள் சொல்லவில்லை. இவன் தானாகவே தன் பெயரையும் சொன்னான்.

‘‘எம்பேரு மரியதாஸ்” என்றான்.

நாட்கள் ஓடின. அவனுடைய கவனிப்பும் அக்கறையும் தனவள்ளியின் உடலில் பழைய அழகை மீட்டுக் கொண்டு வந்தது.

அவனுக்கும் சேர்த்து தனவள்ளி வீட்டிலேயே சமைக்கத் தொடங்கிய ஒருநாள்,

‘‘வெளில எல்லோரும், ‘வீட்ல யாரு… ஒன் சம்சாரமான்னு’ கேக்கறாங்க… என்ன சொல்றதுன்னு தெரில. நான் என்ன சொல்லட்டும்” என்றான்.

தனவள்ளி ஒன்றும் பேசாமல் நின்றாள்.

‘‘சம்சாரந்தான்னு சொல்லட்டுமா” என்றான்.

அவள் அதற்கும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவள் அமைதியாக இருப்பதை சம்மதமாக நினைத்து, அவள் தன்னுடைய சம்சாரம்தான் என்று வெளியில் சொல்லத் தொடங்கினான் மரியதாஸ்.

தனவள்ளியின் கன்னக்கதுப்பில் மெல்ல சதைப்பிடிப்பு ஏற்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. கழுத்துப்பட்டை எலும்புகள் கூட மெல்ல மூடிக்கொண்டு வந்தன.

மரியதாஸ் ஒருநாள் மதியத்துக்காய் சிரித்தபடியே வந்தான். தனவள்ளி அவன் முகத்தை பார்த்து பேசத் தொடங்கியிருந்தாள். தயங்கித் தயங்கி அவன் சொன்னான்:

‘‘ஒன்னும் விசேசமில்லையான்னு எல்லோரும் கேக்கறாங்க” என்றான்.

அவன் என்ன கேட்க வருகிறான் என்று தனவள்ளிக்கு தெரிந்தது. அமைதியாக இருந்தாள்.

‘‘நாமதான் இன்னும் கல்யாணமே பண்ணிக்கலையே… அப்பறம் எப்படி விசேசம் வரும். அதான்…”

மடித்து வைத்திருந்த உள்ளங்கையைத் திறந்து அவள் முன்னே காட்டி தயங்கிக் கொண்டிருந்தான். அது என்னவென்று பார்த்தாள். மஞ்சள் தடவிய தாலிக்கயிறு. சிறிய தாலி அதில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஒரு கிராம் இருக்கும். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சேர்த்திருப்பான் போல. என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் உட்கார்ந்திருந்தாள். ஒரு கனத்த பெருமூச்சுக்கு பிறகு தாலியை வாங்கி கைகளில் வைத்து பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். சமுத்திரம் அந்தக் கயிறின் மீது பனையில் ஏறுவதைப்போல் ஏறி அவளை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தான்.

வீட்டிலிருந்த சாமி படத்தின் முன் நின்று அதை அவள் கழுத்தில் கட்டினான் மரியதாஸ்.

இதுநாள் வரை வீட்டுக்கு வெளியே கட்டில் போட்டு படுத்துக் கொண்டிருந்த மரியதாஸ் அன்று வீட்டுக்குள் படுத்துக் கொண்டான். தனவள்ளி எப்போதும் முடங்கிக் கொள்ளும் சாமி படத்துக்கு முன்பேயே சுருண்டு படுத்துக்கொண்டாள். வெகுநேரம் கதவருகிலேயே படுத்திருந்தவன், அவளிடமிருந்து குறட்டைச் சத்தம் கேட்டபோது படுக்கையை சுருட்டிக்கொண்டு வெளியே வந்து பழையபடி கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டான்.

மரியதாஸ் வெளியே போவதை இருளில் பார்த்தபடியே படுத்திருந்தாள் தனவள்ளி. சமுத்திரத்தின் நினைவு ஆட்கொண்டு அழுத்தியது. இரண்டு பெரிய பனங்காய்களைப் போல் அவன் நெஞ்சின் மீது உருளவிட்ட தன் மார்புகள் தீப்பற்றிக்கொண்டு எரிவதுபோல் இருந்தது.

எப்போதும்போல் எல்லா நாளும் மரியதாஸ் வெளியிலேயே கட்டில் போட்டு படுத்துக் கொண்டான். இந்த மாதிரியான பெண்ணின் இதயத்துக்குள்ள மறந்து தொலைக்க முடியாத ஒரு கதையிருக்கும் என்று பழைய இரும்புக்கடைக்கார அண்ணாச்சி சொன்னது நினைவுக்கு வரவும், மனம் பொறுக்காமல் ஒருநாள் கேட்டான்.

‘‘யாரையாவது மறக்க முடியாம தவிக்கிறியா?”

எப்போது கேட்பான் என்று காத்திருந்தவள் மாதிரி எல்லா கதைகளையும் ஒன்றுவிடாமல் சொன்னாள்.

அதற்குப் பிறகு மரியதாஸ் அவளிடம் எதையும் கேட்டுக் கொள்ளவில்லை. அவளாக மனம் மாறுவாள் என்று விட்டு விட்டான். எப்போது வீட்டை விட்டுப் போகிறான் என்றோ, எப்போது வந்து படுத்துக் கொள்கிறான் என்றோ தனவள்ளிக்கு தெரியாது.

கொஞ்சமாக இருந்த குடிப்பழக்கம் அவனிடம் அதிகரித்திருந்தது. சிலநாள் எங்காவது ரோட்டோரத்தில் நிறுத்தி தள்ளுவண்டியின் மீதே படுத்துக் கொள்வான். சிலநாள் குப்பைக் கிடங்கில் கிடந்தான் என்று சொல்லி யாராவது இழுத்துக் கொண்டு வந்து வீட்டு வாசலில் போட்டுவிட்டுப் போவார்கள்.

அவன் மீது பரிதாபமாகத்தான் இருக்கும். வீட்டுக்குள் அழைத்து படுக்க வைக்கலாம் என்று எண்ணம் வரும்போதெல்லாம் ரெண்டாகப் பிளந்த சமுத்திரத்தின் தலையும், குற்றவுணர்வுக்கு பலியான தன் வீட்டின் கொடும் பாழும் நினைவுக்கு வரும். அதை அப்படியே கைவிட்டு விடுவாள்.

குடித்துக் குடித்து மரியதாஸை காசநோய் பீடித்தது. இருமலும் சளியும் அவனை உயிரோடு வைத்து கொன்று போட்டது. அவனால் தள்ளு வண்டியை இனிமேல் இழுக்க முடியாது என்று தெரிந்த நாளிலிருந்து தனவள்ளி வேலைக்கு போகத் தொடங்கினாள். மரியதாசுடன் தள்ளு வண்டி இழுத்துக்கொண்டிருந்த பாக்கியராஜின் மனைவி செல்விதான் ஆஸ்பத்திரியில் கழிவுகளை கூட்டி சுத்தப்படுத்தும் வேலைக்கு அவளுடன் அழைத்துப் போனாள்.

‘‘டெம்ப்ரவரி வேலைதான்… இப்டியே இருந்தோம்னா நெரந்தரம் பண்ணிடுவாங்கோ” என்று சொன்னாள்.

‘அதனாலென்ன, ஒன்றும் பரவாயில்லை, நான் வேலைக்கு வரேன்’ என்று சொல்லி அவளுடன் போய்க் கொண்டிருந்தாள் தனவள்ளி.

யாருடனும் எதைப் பற்றியும் பகிர்ந்து கொள்ள விருப்பமற்றவளாய் தன்னை ஆரம்பத்தில் இருந்தே காட்டிக் கொண்டதால் யாரும் எதுவும் அவளைக் கேட்பதில்லை. அதுவொரு பாதுகாப்பான உணர்வைத் தந்தது. ஆனால், ரொம்ப நாளைக்கு அப்படியிருக்க முடியவில்லை. செல்வி தன்னுடைய கதைகளை ஒன்றும் மறைக்காமல் அவளிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அந்தக் கதையில் சந்தோசம், துக்கம், ஏமாற்றம், துரோகம் எல்லாமே இருந்தது. நம்மைப் போன்றவர்களுக்கு கதைகள் நிறைய இருக்கும். அதைச் சொல்லிவிடுவதன் மூலம்தான் நம்மை ஆற்றிக்கொள்ள முடியும். மறைத்துக் கொண்டு புழுங்குவதால் துன்பம்தான் அதிகமாகும் என்பாள் அவள்.

செல்வியின் கதை தன்னுடையதை விடவும் கொடுமை என்று யோசிக்கத் தொடங்கிய பிறகு, ஒருநாள் ஒட்டுமொத்த பாரத்தையும் அவளிடம் இறக்கி வைத்தாள். அந்தக் கதையைக் கேட்டு செல்வி தேம்பித்தேம்பி அழுதாள்.

6.

மரியதாஸ் கை ரிக்‌ஷா ஒன்றை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தான். பாக்கியராஜ்தான் ஏற்பாடு செய்து கொடுத்தான். இப்போது அவனும் கை ரிக்‌ஷாதான் இழுத்துக் கொண்டிருந்தான். பாட்டில்கள், பழைய இரும்புகள், வாகனங்களின் துருப்பிடித்த தகரப் பொருட்கள் முதலானவற்றை சேகரித்துக் கொண்டிருந்த வேலையை விட்டுவிட்டு, ஆட்களையும் லக்கேஜ்களையும் வைத்து இழுத்துக்கொண்டு செல்லும் வேலை ஈஸியாகவும் டீசண்டாகவும் இருக்கிறதென்று சொன்னான். மரியதாஸ் அவனுடன் சென்றான். ‘இருமலும் சளியும் நெஞ்சில் இருந்த மஞ்சாவை எடுத்துக்கொண்டு விட்டது. இருந்தாலும் யாருடைய உழைப்பிலும் என்னால் சாப்பிட முடியாது’ என்று கூறினான். தனவள்ளியைப் பற்றித்தான் அவன் கூறுகிறான் என்று பாக்கியராஜூக்கு தெரியும்.

செல்வியிடம் சொல்லி வருத்தப்பட்டுக் கொண்டான்.

‘‘பாவம் அந்தாளு… குப்பை வண்டி தள்ளினாலும் எப்டி கெத்தா இருந்தாப்டி. இப்போ… சீக்கு வந்து இப்டி ஆயிட்டாப்ல. இதுக்கெல்லாம் ஒன் ப்ரண்டுதான் காரணம்” என்றான்.

செல்வி, தனவள்ளியைப் பற்றி பாக்கியராஜிடம் சொன்னாள். அவனுக்கு அந்தக் கதையைக் கேட்க வருத்தமாகத்தான் இருந்தது.

‘‘செத்தவன நெனைச்சே…உசுரோட இருக்கிறவன கொல்றது சரியா?” என்றான்.

 ‘‘அவளால சமுத்திரத்த மறக்க முடியலங்கறா…” என்றாள் செல்வி.

‘‘மறந்துதான் ஆவணும். இங்க யாருக்குத்தான் இப்டியான கதையில்ல?” என்றான்.

‘‘நான் நெறைய சொல்லிருக்கேன். சமுத்திரம் கூட சம்சாரம் கெணக்கா வாழ்ந்து தொலைச்சிட்டா போல… அவன் ரத்தமும் சதையுமா இன்னமும் தன் கூட வாழ்றான்னு நெனைக்கிறா” என்றாள் செல்வி.

‘‘இன்னொரு தபா பேசிப்பாரேன்” என்றான். செல்வி தலையாட்டினாள்.  

அன்று மதியம் சாப்பாட்டுக்கு உட்காரும்போது மரியதாஸ் குறித்து பேச்சை எடுத்தாள் செல்வி. தனவள்ளி தன் கலங்கிய கண்களை வேறு பக்கமாக திருப்பிக் கொண்டாள். காலியான குளுக்கோஸ் பாட்டில் ஒன்று அவள் பார்க்கும் திசையில் அசைந்து கொண்டிருந்தது. கழிவுகளை சேகரித்து வைத்திருந்த பெரிய பாலித்தீன் கவரில் இருந்து எப்படியோ அது பிதுங்கி வெளியே விழுந்திருந்தது.

தனவள்ளியும் அந்த குளுக்கோஸ் பாட்டில் போலத்தான். நிரம்பியிருந்த போது சமுத்திரத்துக்குள் சொட்டுச் சொட்டாக இறங்கி விட்டிருந்தாள். காலியான பிறகே மரியதாசுக்கு கிடைத்தாள். இப்போது அதுவொரு கழிவு. கழுவி சுத்தப்படுத்தி வைத்துக்கொள்ள பார்ப்பதால் என்ன பிரயோசனம்.

தனவள்ளியின் குரல் உடைந்து கமறியபோது செல்வி அவளின் தொடையில் தட்டி சாந்தப்படுத்தினாள். அவர்கள் மீது புளிய இலைகள் உதிர்ந்து கொண்டிருந்தன.

7.

மரியதாஸ் ரெண்டுநாள் கழித்துதான் வீட்டுக்கு வந்தான். அந்த ரெண்டு நாட்களும் ஸ்டாண்டில் கை ரிக்‌ஷாவிலேயே படுத்துக் கொண்டான். தொடர்ச்சியாக புகைத்தும் குடித்தும் இருந்ததால் உடல் பலகீனம் அடைந்திருந்தது. மேற்கே இருக்கும் குப்பை மேட்டிலிருந்து இறங்கி அவனை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்த நாயின் நசிந்த தோற்றம் அவனுடைய உடம்பிலும் ஏறியிருந்தது. களைப்படைந்து காணப்பட்டான்.

வீடு பூட்டியிருந்தது. தனவள்ளி வேலைக்குப் போகும்போது பூட்டிவிட்டு சாவியை சுவரில் ஓரிடத்தில் வைத்துவிட்டுப் போவாள். சிறிய சில்வர் பூட்டு தொங்கிய தாழ்ப்பாளின் துருவையே கண்ணெடுக்காமல் பார்த்தான். இந்த வீட்டுக்கு முதன்முறையாக பூட்டு என்ற ஒன்று போட்டது தனவள்ளிதான். அவள் வரும் வரைக்கும் அந்த துருப்பிடித்த தாழ்ப்பாள்தான் வீட்டுக்கு எல்லாம். அப்படியே சாத்தி தாழ்ப்பாளை ஒரு துளையில் நுழைத்துவிட்டுப் போய்விடுவான். இப்போது சின்னஞ்சிறிய அந்த சில்வர் பூட்டு தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அந்த பூட்டு வந்த பிறகு வீடே அழகான மாதிரி இருந்தது.

வாசல் பக்கமாக நின்று இருமிக் கொண்டிருந்தான். தனவள்ளி வர இன்னும் நேரமிருக்கிறது. கதவை ஒட்டி முன்வாசலில் கிடந்த கட்டிலில் உட்கார்ந்திருந்தான். நேரம் இருட்டிக் கொண்டிருந்தது. வாசல் ஓரத்தில் தனவள்ளி வைத்து வளர்க்கும் ரோஜா செடியின் சிறிய இலைகள் தெரியவில்லை என்று வாசல் விளக்கைப் போட்டான். அந்த செடியின் இலைகள் அசைவதை அவனால் பார்க்க முடிந்தது. வீட்டுக்கு முன்பிருந்த சாலையில் வாகனங்கள் குறையாமல் போய்க்கொண்டு இருந்தன. அவை ஒவ்வொன்றாக குறையத் தொடங்கிய போது செல்வியின் டீவிஎஸ் பிப்டியின் சத்தத்தை கூர்ந்து கேட்கத் தொடங்கினான். அதுவொரு வித்தியாசமான சத்தம். குப்பை லாரிகள் கொட்டும் குப்பைக்குள் மாட்டிக்கொண்டு பன்றிகள் கத்துமே அதுமாதிரி ஒரு சத்தம். அது ஹாரன் சத்தம் கிடையாது. வண்டியின் சத்தம். செல்வியும் தனவள்ளியும் வரும் நேரம் அவனுக்குத் தெரியும். காதை ரோடு பக்கமாக திருப்பி அந்த சத்தம் வருகிறதா என்று கூர்ந்து கேட்டான். வருவது போலிருந்தது. வாசல் படலைத் திறந்து ஒரு பீடியைப் பற்ற வைத்துக்கொண்டு அங்கே போய் நின்று கொண்டான்.

செல்வி மட்டும்தான் வந்தாள். மரியதாஸ் வாசல் படலுக்கு அருகிலேயே நின்றிருப்பதை சற்று தூரத்திலேயே கவனித்தவள், வாசலில் வண்டியை நிறுத்தினாள். மரியதாஸ் தான் கேட்டான்.

‘‘எங்க… தனம் வர்லியா?”

செல்வி குழப்பமடைந்தாள்.

‘‘தனம் வீட்ல இல்லியா! காலைல வந்தப்ப ஒடம்பு சரில்ல, நீ போ… நாளைக்கு வாரேன்னா. நான் போய்ட்டன்” என்றாள்.

மரியதாஸ் பீடியை ஆழ்ந்து இழுத்துவிட்டபடி செல்வியைப் பார்த்தான்.

‘‘சரி… நீ போ… இங்கதான் எங்காவது போயிருப்பா” என்றான்.  

செல்வி வண்டியை உசுப்பியபோது அதே பன்றியின் உறுமல். அவள் அங்கிருந்து போனபிறகு, கட்டிலின் விளிம்பில் உட்கார்ந்து காத்திருக்கத் தொடங்கினான். மரியதாஸ் வந்து கிட்டத்தட்ட நான்கு மணிநேரம் ஆகியிருந்தது. அவள் போய்விட்டாள். இனி வரமாட்டாள் என உள்மனம் சொன்னது.

அந்த துருப்பிடித்த தாழ்ப்பாளில் தொங்கிய சிறிய சில்வர் பூட்டை கொஞ்ச நேரம் நின்று பார்த்தான். அவநம்பிக்கை தரக்கூடிய சின்னமாக அது அசையாமல் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அழுகை வருவதுபோல் இருந்தது.

வாசலில் நின்றிருந்த கை ரிக்‌ஷாவை எடுத்துக்கொண்டு காய்கறி கழிவுகள் அழுகி நாறும் மார்க்கெட்டின் கோணல் சந்துக்கு வந்து நிறுத்தியபோது அந்த இருட்டில் தான் மட்டும் நிராதரவாக நின்றிருப்பதுபோல் இருந்தது.

உடலைக் கோடரியால் பிளப்பதுபோல் உள்ளிருந்து ஒரு கடுமையான இருமல் வந்தது. நெஞ்சுக்கூட்டிலிருந்து கிளம்பி தொண்டையை அடையும் அந்தச் சளியை கையில் ஏந்தி அப்படியே முகத்தில் பூசிக்கொள்ள வேண்டும்போல் இருந்தது மரியதாசுக்கு.  

மௌனன் யாத்ரீகா – மௌனன் யாத்ரீகா – இதுவரை ஏழு கவிதைத் தொகுப்புகள் வெளியாகியுள்ளன. சமீபத்தில் வெளியான நூல் “பாணர் வகையறா”. தொடர்புக்கு mounanyathriga@gmail.com