கனவில் சஞ்சரிப்பவனுக்குப் பொய், மெய் என்ற வேறுபாடுகள் கிடையாது

நேர்காணல்: ஆர்.கே.ஜி

நேர்கண்டவர்: கிருஷ்ணமூர்த்தி

ஆர்.கே.ஜி அதிகம் பேசப்படாத எழுத்தாளர். பாடுவான் நகரம், அகம் ஆகிய இரண்டு நாவல்கள் எழுதியிருக்கிறார். இரண்டும் தொன்மத்தைக் கையாண்டு புனைவின் வெவ்வேறு சாத்தியப்பாடுகளை முயன்றிருக்கும் படைப்புகள். சமகால வாழ்வியலோடு தொன்மங்கள் ஒன்றுபடும் இடங்களின் மீது வெளிச்சம் பாய்ச்சும் தன்மைகொண்டவை. வாழ்வின் அடிப்படையான கேள்விகளை ஆழமாக விசாரிப்பவை. அதிலும் பரசுராமன், திருநங்கைகள் ஆகிய தொன்மங்களை எடுத்து, அதனோடு தொடர்புடைய வரலாற்று தகவல்கள், சமகால சிக்கல்கள், வாழ்வியலாகும் கருத்தியல்கள் என வலைபின்னல் வடிவிலான பரீட்சார்த்த முயற்சிகளாக வெளிவந்திருக்கின்றன. தொடர்ந்து எழுத்தில் இயங்கி வருபவர். இந்த நேர்காணல் அவருடைய கதைகளையும் அதன் பின்புலத்தையும் இன்னமும் சற்று அருகில் சென்று பார்க்க உதவக்கூடும்.

கேள்வி: கதைகளுடனான பரிச்சயம் எங்கு தொடங்கியது ?

பதில்: பலரைப் போலவே, புத்தகங்களுடனான எனது முதல் அறிமுகமும் நூலகங்கள் மூலமாகவே ஏற்பட்டது. மொன்றியலில் முதுகலைப் பட்டப்படிப்பைத் தொடங்கியபோது, கனடா மற்றும் வட அமெரிக்கக் கலாச்சாரத்திற்கு நான் புதியவனாக இருந்தேன். என் மனதை ஒருநிலைப்படுத்த எனக்கு ஒரு வழிகாட்டுதல் தேவைப்பட்டது. மனம் உருவாக்கிக்கொண்டிருந்த கொந்தளிப்புகளிலிருந்து விலகிச் செல்ல, கான்கார்டியா பல்கலைக்கழகத்தின் பிரம்மாண்டமான நூலகம் எனக்கொரு வாய்ப்பை வழங்கியது. கால உணர்வின்றி, புத்தகங்களின் பெருங்குவியல்களுக்கு நடுவே பல மணி நேரங்களை அமர்ந்தபடியே கழிப்பேன். அந்த அனுபவம், அதற்கு முன்பு நான் ஒருபோதும் உணராத ஓர் அமைதியை எனக்குத் தந்தது.

எனக்கிருந்த அறிவின் எல்லைக்குள், உலகின் அனைத்துப் புத்தகங்களும் அங்கே உள்ளனவா என்பதை அறியும் ஆர்வத்துடன், எனது பல்கலைக்கழக நூலகத்தின் பட்டியலை விளையாட்டுத்தனமாகப் புரட்டத் தொடங்கினேன். புனைவு, அ-புனைவு, வரலாறு, தத்துவம் போன்ற துறைகளில் நான் தேடிய நூல்கள் பட்டியலில் இல்லாவிட்டால், எனக்குள் சலித்துக் கொள்வேன். நான் நூலகராகப் பொறுப்பேற்றிருந்தால், எந்தெந்த நூல்களைச் சேர்த்திருப்பேன் என்று மனதிற்குள் கற்பனை செய்து பார்ப்பேன். 

இந்தப் பழக்கம் பின்னர் அருகிலிருந்த அனைத்து உள்ளூர் நூலகங்களுக்கும் பரவியது. வார இறுதி நாட்களில் மொன்றியலின் பல்வேறு நூலகங்களுக்குச் சென்று, அவற்றின் பட்டியல்களை ஆராய்வேன். இதன் வழியே, ஒவ்வொரு நூலகத்தின் தனித்துவத்தையும் என்னால் எளிதாக அடையாளம் காண முடிந்தது.

ஒரு காலத்திற்குப் பின், இப்பயணமானது தலைப்புகளைத் தாண்டி ஆசிரியர்களை நோக்கியும், நூல்களின் உள்ளடக்கங்களை நோக்கியும் என்னை அழைத்துச் சென்றது.

கே: முதல் நாவல் எழுதிய அனுபவம் குறித்து ?

ப: ஒவ்வொரு எழுத்தாளனும் தனது முதல் படைப்பை எழுதும்போது, முழு உலகத்துடனும் போராடுவது போன்ற உணர்வையே அடைவான். அப்போது, தனக்கு முன் எழுதப்பட்ட ஏறக்குறைய அனைத்துப் படைப்புகளும் அர்த்தமற்றவையாகவும் அற்பமானவையாகவும் தோன்றும். இதன் விளைவாக, தன்னை ஒரு மீட்பனாகக் கருதிக்கொள்வான். கனவுலகில் சஞ்சரிப்பான். இதில் நானும் விதிவிலக்கல்ல.

இந்தியத் தொன்மம் ராமரை உத்தமப் புருஷனாகப் போற்றிக்கொண்டிருந்தபோது, நான் பரசுராமனில் அர்த்தத்தைக் கண்டேன். வன்முறையிலிருந்து மீண்டு வரும் மனிதனாக அவனைக் கற்பனை செய்தேன். வரலாற்றின் எந்தத் தருணமும் வாழ்வின் எந்தக் கணத்தைப் போலவே அர்த்தமும் அனர்த்தமும் இணைந்தே அமைந்திருக்கிறது. எனவே, தொன்மத்தை ஏற்றோ எதிர்த்தோ வாதங்களை முன்வைப்பதற்குப் பதிலாக, பரசுராமன் என்ற தொன்மத்தை உயிர்ப்புடன் மறுவடிவமைக்க விரும்பினேன்.

கடலோரத்தில் அமைதியை உணரக்கூடிய, நம்மால் தொடர்புகொள்ளக்கூடிய ஒருவனாகப் பரசுராமனை உருவகித்தேன். தீவிரத்திற்கு இயல்பாகவே ஓர் ஈர்ப்புச் சக்தி உண்டு. இந்தக் கதையை நான் முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று எண்ணியதற்கான முதன்மைக் காரணம், பரசுராமனிடமிருந்த அந்தத் தீவிரம்தான்.

நாவலில், புராணக் கதாபாத்திரங்களோடு மட்டுமே நின்றுவிடாமல், சமகாலக் கதாபாத்திரங்களுடனும் ஒப்புமைகளை உருவாக்க முயற்சித்தேன். நாவலில் இடம்பெறும் நிகழ்காலக் கதைமாந்தர்களான பரஸ் மற்றும் ரேணு, தாங்கள் ஏற்றுக்கொண்ட உன்னதங்களை நோக்கிப் பயணிக்கிறார்கள்.

எனது முதல் படைப்பான பாடுவான் நகரம் மூலம், நான் வாசகர்களுக்குத் தர விரும்பியது ஒரு கனவைத்தான். கனவில் சஞ்சரிப்பவனுக்குப் பொய், மெய் என்ற வேறுபாடுகள் கிடையாது.

கே: ஊரும் பால்யமும் எழுத்தாளர்களுக்கு பிரத்யேகமானவை. வெறும் தகவல்களாக அல்லாமல் கேள்விகளை சுமக்கும் தர்க்கங்களாக தேக்கங்கொள்பவை. உங்கள் எழுத்துக்களில் அதன் தாக்கம் ?

ப: தர்க்கங்களின் பின்னால் என்னை நகர்த்தியது, இந்தியா முழுவதும் காணப்படும் முரண்கள்தான். உதாரணமாக, தில்லியின் தெருக்களில் ஒருவர் நடந்து சென்றால், உயர்குடியினரின் வாழிடமான லோதி காலனி, நவீனத்தின் துடிப்பால் நிரம்பிய ஹவுஸ் காஸ், இஸ்லாமியக் கட்டிடக்கலையின் அழகைத் தாங்கி நிற்கும் ஜாமாவை ஒட்டிய தெருக்கள், நெரிசல் மிகுந்த நிஜாமுதீன் என முற்றிலும் வேறுபட்ட உலகங்களை ஒரே நகரத்திற்குள் உடனடியாக அடையாளம் காண முடியும்.

நான் சென்னையில் பிறந்தவன். என் சிறுவயதில், முதுமைக் காலத்திலும் தொடர்ந்து வேலைக்குச் சென்றுகொண்டிருந்த என் அம்மா வழி தாத்தாதான் பெரியமேடு உள்ளிட்ட வடசென்னையின் பல முகங்களை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர். தோல் பதப்படுத்தும் தொழிற்சாலைகள், வாகன உதிரிபாகச் சந்தைகள் என நான் அதற்கு முன் அறிந்திராத உயிர்ப்பான உலகங்களை அவர்மூலமாகவே கண்டறிந்தேன்.

பல மாலைகளில், சென்னைக் கடற்கரை ரயில்வேப் பாலத்தின் மீது நின்றபடி, தூரத்தில் மங்கலாகத் தெரியும் கப்பல்களை வெறித்துப் பார்த்திருக்கிறேன். அத்தகைய தருணங்களில் என்னைத் தழுவிச் சென்ற சென்னையின் தனித்துவமான மாலைக் காற்றை, என் உடல் இன்றளவும் நினைவில் வைத்திருக்கிறது.

உயர்கல்விக்குப் பிறகு, பயணம் என் வாழ்க்கையின் பிரிக்க முடியாத அங்கமாக மாறியது. ஒரு குறிப்பிட்ட நிலத்துடனான பிணைப்பை மட்டும் கொண்டாடாமல், வாழ்க்கை என்னை எங்கு அழைத்துச் செல்கிறதோ, அந்த நிலத்துடனான உறவையும் அதே அளவிற்கு இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்ள முடிவெடுத்தேன்.

2016 முதல் 2020 வரை டெல்லியில் பணியாற்றிய காலத்தில், ரிஷிகேஷ், கான்பூர், கொல்கத்தா என கங்கை நதிக்கரையை ஒட்டிய நகரங்களில் ஒரு பித்தனைப் போல அலைந்து திரிந்தேன். முசோரி, கசௌலி, கசோல் போன்ற மலைநகரங்களில் அஸ்தமனங்களைப் பார்த்தபடி எண்ணற்ற மாலைகளைக் கழித்திருக்கிறேன். அந்தப் பயணங்களின் வழியாக நான் தரிசித்த இந்தியாவின் நிலப்பரப்புகள்தான், இன்று என் படைப்புலகில் தவிர்க்க முடியாத படிமங்களாக உருமாறியுள்ளன.

கே: உங்கள் வாசிப்பில் எழுதுவதற்கு உந்தித் தள்ளிய படைப்பு என்று உண்டா ? எழுத்தில் உங்களுக்கான ஆதர்சம் யார் ?

ப: தனிப்பட்ட முறையில், எழுதுவதை ஒரு பயணமாகத்தான் நான் உணர்கிறேன். பயணத்தைப் போலவே, எழுத்திலும் அநாமதேயத்தைத் தழுவ விரும்புகிறேன். இதைச் சாத்தியப்படுத்த, பாசாங்குகளுக்கு ஆட்படாமல், ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட ஒரு பயணம் தேவைப்படுகிறது. இந்த நோக்கு, அமெரிக்க எழுத்தாளர் ஜாக் கெரோவாக்கின் (Jack Kerouac) வழியாக எனக்கு இளம்வயதிலேயே கிடைத்தது. இன்றளவும் கெரோவாக் எழுதிய ஆன் தி ரோட் (On the Road) எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானதும் வழிகாட்டுதலளிப்பதுமான ஒரு படைப்பாக விளங்குகிறது.

“சல், நாம் போக வேண்டும். அங்கே சென்றடையும் வரை நம் பயணத்தை நிறுத்தக் கூடாது.”

“நாம் எங்கே போகிறோம், நண்பா?”

“எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் நாம் தொடர்ந்து போக வேண்டும்.”

இந்த அமைதியின்மை, தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்வதிலும் தொடர்ந்து முன்னேறிச் செல்வதிலும் உள்ள இந்த வேட்கைதான் ஜாக் கெரோவாக்கிடம் என் கவனத்தை ஈர்த்தது. பீட் (Beat) தலைமுறை உருவாக்கிய பல்வேறு படைப்புகளுள் ஒன்றான ஆன் தி ரோட் நூலில், ஒவ்வொரு வரியிலும் ததும்பும் கவித்துவமும், மூச்சிரைக்க வைக்கும் வேகமும், உள்ளுணர்வின் சிதறல்களைப் பதிவுசெய்யும் எழுத்து நடையும், எந்த எழுத்தாளனையும் விடுவிக்கக்கூடியவை.

தடைசெய்யப்பட்ட கருப்பொருள்களைப் பற்றி எழுதுவதில் கெரோவாக்கிற்கு அச்சம் இருந்ததில்லை. விளிம்புநிலை இளைஞர்கள், ஜாஸ் இசை, போதைப்பொருள் கலாச்சாரம் போன்றவற்றைப் பற்றி வெளிப்படையாக எழுதினார். அதேவேளையில், அவர் ஆழமான ஆன்மீகத் தேடலையும் கொண்டிருந்தார். பௌத்தச் சிந்தனைகளால் தீண்டப்பட்ட அவரது எழுத்து, ஒரு நேர்மையான எதிர்க் கலாச்சாரக் குரலை முன்வைத்தது.

அமெரிக்கா முழுவதும் கிழக்கிலிருந்து மேற்காகச் செல்லும் நெடுஞ்சாலை 66, வாஷிங்டன் மாநிலத்தில் உள்ள டெசோலேட் பீக் (Desolate Peak) போன்ற இடங்களின் அறிமுகம், கெரோவாக்கின் சொற்கள் மூலமாகத்தான் எனக்கு ஏற்பட்டது. கெரோவாக்கின் நடை, பின்நவீன இலக்கியத்தின் வளர்ச்சியில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர் வாழ்ந்த காலத்திலிருந்து வெகுதொலைவு விலகியுள்ள 2020களில் எழுதத் தொடங்கிய என்னைப் போன்ற ஒருவனையும் அவரது எழுத்து இன்னும் உந்துகிறது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.

ஜாக் கெரோவாக்கைப் பற்றி என்னால் ஒரு நாள் முழுவதும் பேச முடியும். அவரது நினைவாக நான் எழுதிய ஒரு கவிதையை மட்டும் இங்கே பகிர்கிறேன்:

“அவன் சாலைகளில் வாழ்ந்தான்.
பயணங்களுக்கு
ஒரு வடிவம் தந்தான்.
விளிம்பு நிலையை
கொண்டாட்டமாக்கினான்.
அமெரிக்கர்களுக்கு
அவன் புத்தன்.

அவன் தடங்களில்
என் பயணம்.

புத்தனை நம்பி
இன்னொரு புத்தனாய்.”

கே: எழுத்துக்கானக் கருவை எப்படி தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள்? 

ப: எழுத்தில் அனைவருக்கும் பொதுவான இலக்குகள் எதுவும் இல்லை என்பது என் நம்பிக்கை. நாம் அர்த்தமுள்ளதாகக் கருதும் இலக்குகள், பல நேரங்களில் நம்முடைய தனிப்பட்ட பயணங்களிலிருந்து நம்மைத் துண்டித்துவிடுகின்றன. அதனால்தான், இலக்கியம் கற்பிக்கும் விழுமியங்களின் கட்டாயங்களிலிருந்தும், சந்தை விதிக்கும் எதிர்பார்ப்புகளிலிருந்தும் முடிந்தவரை விலகி நிற்க முயல்கிறேன்.

நான்தான் உலகின் தலைசிறந்த எழுத்தாளன் என்றோ, அல்லது எழுத்துலகை முற்றிலும் வேறொன்றாக மாற்றுவதற்காக அவதரித்தவன் என்றோ பிரம்மாண்டமான நம்பிக்கைகளில் நான் ஈடுபடுவதில்லை. உண்மையில், எனக்கு முன்பே எண்ணற்ற படைப்புகள் எழுதப்பட்டுள்ளன. மேலும், உலகெங்கிலும் உள்ள என் சக எழுத்தாளர்களால் இன்றும் எண்ணற்ற படைப்புகள் உருவாக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன. எனவே, என் எழுத்துக்கள் அனைத்தும் நான் விரும்பும் ஒரு தேடலின் பகுதிகளே அன்றி, இறுதியான பதில்களோ பிரகடனங்களோ அல்ல.

என் எழுத்தின் வழியாக, எனது தனிப்பட்ட உண்மைக்கு மேலும் நெருக்கமாகச் செல்ல முயல்கிறேன். உதாரணமாக, எனது இரண்டாவது நாவலை எழுதிக்கொண்டிருந்த காலத்தில், ‘அகம்’ என்ற சொல்லை ஆழமாகத் தியானித்துக்கொண்டிருந்தேன். நாம் ‘புறம்’ என்று வகுத்துக்கொள்ளும் அனைத்தும், உண்மையில் அகத்தின் வெளிப்பாடுகளே என்ற உணர்வு அப்போது எனக்குள் ஆழமாக வேரூன்றியது.

நம்மில் பலர் அகத்தின் எல்லைகளைத் திரவநிலையிலோ நெகிழ்வான நிலையிலோ வைத்துக்கொள்வதில்லை. மாறாக, அடையாளங்களைத் திணித்தும் ஏற்றும் ஒரு வகையான மனவிளையாட்டில் நமக்குள்ளேயே ஈடுபடுகிறோம். ‘அகம்’ நாவலின் வழியாக, நமது அகங்கள் மேலும் மென்மையடையவும், பன்மையை ஏற்றுக்கொள்ளவும், இயற்கையினூடாக அகத்தின் சுவடுகளைத் தரிசிக்கவும் விரும்பினேன். என் படைப்புகளின் கரு, ஒரு வகையில், ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் நான் இடைவிடாமல் தியானித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு சொல்லே என்றும் கூறலாம்.

கே: சமகாலக் கதைகளில் தொன்மம் – நவீனம் இணைவை வெகுவாகக் காணமுடிகிறது. உங்களுடைய இரண்டு நாவல்களிலும் இதன் தாக்கம் உண்டு. இவை தற்செயலா அல்லது காரணார்த்தத்துடனான செயல்பாடா ?

ப: நம் பொதுவான புரிதலுக்கு மாறாக, தொன்மம் என்பது காலத்தைச் சார்ந்த ஒன்றல்ல. ‘நாயகனின் பயணம்’ (Hero’s Journey) போன்ற உலகளாவிய தொன்மக் கட்டமைப்புகள்தான் நவீனப் படைப்பாற்றலுக்கான எரிபொருளாக மாறியுள்ளன.

தொன்மத்திற்கு நேரெதிராக நிற்கும் வரலாறு, என்னைப்போன்ற ஒரு எழுத்தாளனை நிலையான உண்மைகளுக்கும் கண்டிப்பான காலவரம்புகளுக்கும் உட்படுத்துகிறது. ஆனால், கற்பனையின் வழியாக இன்னொரு மாற்று யதார்த்தத்தை நோக்கி நகர்வதற்கு, தொன்மங்களின் தனித்துவமான திரவத்தன்மை தேவையான விடுதலையை வழங்குகிறது.

இதன் வழியே, ஒரு எளிய பௌதிக வாழ்வை அங்கிங்கெனாதபடி விரிந்திருக்கும் பிரபஞ்சச் சத்தியத்துடன் பொருத்திப் பார்க்க முடிகிறது. ‘ஒரு மனிதன்’, ‘ஒரு வீடு’ என்ற தொடக்கத்திலிருந்து, ‘ஒரு உலகம்’ நோக்கிய பயணம் இது. ஜோசப் காம்ப்பெல் கூறுவதுபோல், வாழ்க்கையைக் கவிதையாகக் காணவும், அந்தக் கவிதையில் பங்கேற்கவும் வாய்ப்பளிப்பதே தொன்மத்தின் தனிச்சிறப்பு.

நான் நம்புவது என்னவென்றால், தொன்மங்களை முற்றிலுமாக ஒதுக்கிவிடுவது அறிவார்ந்த செயலல்ல. உண்மையில், தொன்மங்கள் நமக்கு இலக்குகளை அல்ல, தரிசனங்களையே முன்வைக்கின்றன.

கே: சமகால எழுத்துலகம் குறித்த உங்கள் அபிப்பிராயம்? நீங்கள் ரசிக்கும் சில சமகால படைப்புகள் குறித்து

ப: உலக அரங்கில், இன்றைய எழுத்தாளர்கள் புனைவில் இதுவரை முயற்சிக்கப்படாத பரிசோதனைகளை மிகுந்த துணிச்சலுடன் மேற்கொண்டு வருகின்றனர்.

உதாரணத்திற்கு, வனவியல் மற்றும் கடல்சார் உயிரியல் போன்ற சிக்கலான துறைகளிலிருந்து கதைக்கருக்களை வெற்றிகரமாகப் படைப்பு எழுத்தாக மாற்றிவரும் அமெரிக்க எழுத்தாளர் ரிச்சர்ட் பவர்ஸ் (Richard Powers) மீது எனக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் பெரும் மதிப்பு உண்டு. பவர்ஸ் எழுதிய ஓவர்ஸ்டோரி (The Overstory) மற்றும் பிளேகிரவுண்ட் (Playground) ஆகிய நாவல்கள், செவ்வியல் இசையமைப்பை நினைவூட்டும் பன்முகக் கதையாடல்களைக் கொண்டவை.

மற்றொரு முனையில், போலந்து எழுத்தாளர் ஓல்கா டோகார்சுக்கை (Olga Tokarczuk) பல ஆண்டுகளாகப் பின்தொடர்ந்து வருகிறேன். என் ஆரம்பகால வாசிப்பு அனுபவங்களில், டோகார்சுக் எழுதிய ஃப்ளைட்ஸ் (Flights) நாவல், புனைகதை குறித்த எனது பல முன்முடிவுகளையும் தகர்த்தெறிய உதவியது. இதைத் தவிர, டேவிட் மிட்செல் (David Mitchell) போன்ற எழுத்தாளர்களையும் தொடர்ந்து வாசித்து வருகிறேன். இவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தத்தமது துறைகளில் தனித்துவமான பங்களிப்புகளைச் செய்து வருகின்றனர்.

தமிழில் இன்னும் செய்ய வேண்டியவை ஏராளம் உள்ளன. ரஷ்யப் பெரும் எழுத்தாளர்களை வாசித்து அடைந்த மந்த நிலையிலிருந்து நம்மால் இன்னும் முழுமையாக வெளியேற முடியவில்லை என்று தோன்றுகிறது. டால்ஸ்டாய் போன்ற எழுத்தாளர்கள் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவர்கள் என்பதில் சிறிதும் ஐயமில்லை. ஆனால், இன்றைய உலக எழுத்துலகம் நாம் கொண்டாடும் அளவீடுகளுக்கு அப்பால் பல்வேறு திசைகளில் விரிவடைந்து பன்முகத்தன்மை பெற்றுள்ளது.

மேலும், செவ்வியல், வரலாறு, தத்துவம் ஆகியவற்றின் மீது நமது மனதில் ஒரு தொடர்ச்சியான மோகம் இருப்பதாக உணர்கிறேன். இதை நான் அவ்வப்போது நண்பர்களிடம் ‘Dirty Trinity’ என்று விளையாட்டாகக் குறிப்பிடுவேன். ஏதோ ஒரு காரணத்தால், மரபுசார்ந்த நம்பிக்கைகளைப் போல, இவற்றை எழுத்தின் உன்னதமான அளவுகோல்களாக நாம் போற்றி வருகிறோம். இந்த அம்சங்களைத் தொடாத எந்த எழுத்தும் இலக்கியச் சூழலில் போதுமான கவனத்தைப் பெறுவதில்லை. இவ்வாறு எழுதுவதன் மூலம், ஒருவகையான போலி அதிகார உணர்வையும் நாம் உருவாக்கிக்கொள்கிறோம்.

உண்மையில், உலக அரங்கில் முத்திரை பதிக்க வேண்டுமெனில், இந்தப் போலிப் பாவனைகளிலிருந்து நாம் விரைவாக விடுபட வேண்டும். புதிய எழுத்தாளர்களும் விமர்சகர்களும் இதை ஒரு முக்கியமான இடைவெளியாகக் கருதாதவரை, நாம் தொடர்ந்து பின்தங்கியே இருப்போம்.

அடிப்படையில், கனவு காணும் கதைசொல்லிகளாகவும் கதைகளைப் பகிரும் மனிதர்களாகவும் தான் நம் பயணம் தொடங்கியது. அந்த மையத்திலிருந்து நாம் எப்போது விலகிச் சென்றோம்? இத்தனைக்கும், தமிழில் கி. ராஜநாராயணன் போன்ற மாபெரும் கதைசொல்லிகள் இருந்துள்ளனர். என் பார்வையில், படைப்பாற்றல் மிக்க எழுத்து என்பது யதார்த்தத்தின் அனைத்து வலைகளையும் அறுத்தெறிந்து, மிகுந்த அன்புடனும் நேர்மையுடனும் உருவாக்கப்படும்போது, அந்தக் கணத்திலேயே தனது மதிப்பையும் விதியையும் அடைந்துவிடுகிறது. இன்று நம்மிடம் சிறந்த எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறார்கள். எழுத்தாளுமை இருக்கிறது. இல்லாதது இந்தப் பார்வை மட்டும்தான்.

கே: உங்களுடைய அன்றாடத்தில் எழுதுவதற்கு எப்படி நேரம் ஒதுக்குகிறீர்கள் ? எழுதும் செயல்பாட்டிற்கு தனிப்பட்ட முறைமைகளை பின்பற்றுகிறீர்களா ?

ப: எழுதுவதற்கு என்று ஒரு குறிப்பிட்ட இடமோ நேரமோ எனக்குத் தேவைப்பட்டதில்லை. எனது இரண்டாவது நாவலான அகம் நாவலை, டொராண்டோவின் ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு கஃபேயிலும் அமர்ந்து, சிறிது சிறிதாகக் கோர்த்தேன். சமீபத்திய படைப்புகளில் இடம்பெற்றுள்ள கவிதைகளின் பெரும்பகுதி, டொராண்டோ டிரான்சிட் கமிஷன் (TTC) சப்வே ரயில்களில், வேலை நிமித்தமாக மேற்கொண்ட பயணங்களின்போது எழுதப்பட்டவையே.

உண்மையில், எனது சிந்தனைகளைத் தூண்டுவதற்கு இன்னொரு சிறந்த கலைப்படைப்பைத்தான் நான் தேடுவேன். சமீபத்தில் பதிப்பாளர் ஜீவ கரிகாலனுடன் உரையாடியபோது, அவர் கூறிய ஒரு கருத்து என்னை ஆழமாகக் கவர்ந்தது. ஒரு கலைப்படைப்பு குறிப்பிட்ட ஆழத்தை அடையும்போது, அது நிச்சயமாக வேறொரு கலைவடிவத்தில் இயங்கும் இன்னொரு கலைஞனிடம் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்றார். சினிமா, நாவல், கவிதை, சிற்பம், ஓவியம் எனப் பல்வேறு கலைவடிவங்கள், பல தருணங்களில் எனக்கு ஊக்கமாக இருந்துள்ளன என்பதை நான் உணர்கிறேன்.

உதாரணத்திற்கு, நோலனின் ஒப்பேன்ஹெய்மர் (Oppenheimer) திரைப்படத்தை மீண்டும் பார்த்தபின், நான் தனிப்பட்ட முறையில் எனது சிறந்த கவிதைகளுள் ஒன்றாகக் கருதும் ‘லிங்கோத்பவ’ கவிதையை எழுதினேன்.

ஒரு இடமோ அல்லது செயல்முறையோ எழுத்தை ஒழுங்குபடுத்த உதவக்கூடும் என்பதில் எனக்கு சந்தேகமில்லை. ஆனால், கலையில் தேவைப்படுவது திடீர் வெள்ளம்போன்ற ஒரு பெரும் உடைப்பு.

கே: உங்களுடைய அடுத்த படைப்புகள் குறித்து

ப: சில காலங்கள் கவிதைகளின் காலங்களாக மாறிவிடுகின்றன. அந்த மாயமான தருணங்களில், மனம் அனைத்தையும் கவிதையாகக் கொண்டாடுகிறது. 2025 மற்றும் 2026 ஆகிய ஆண்டுகள் எனக்கு அப்படிப்பட்ட காலமாக அமைந்து விட்டது. எனது அடுத்தப் படைப்பில், முக்கியமான கறுப்பின எழுத்தாளர்களின் கவிதைகளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்துள்ளேன். கறுப்பினக் கவிதைகளைத் தொடர்ந்து வாசித்தபோது, அவை வலிகளை மட்டுமே பேசுவதோடு நின்றுவிடாமல், சுயவிமர்சனம், கலை, எதிர்காலம் எனப் பல தளங்களில் விரிவடைவதைக் காண முடிந்தது.

உலகளவில், வலிகளை மட்டுமே எதிர்கொண்ட இனங்கள் இன்று ‘பிரக்ஞை’ (consciousness) என்னும் கருத்துருவை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்த நகர்வைத் தொடங்கியதில் கறுப்பின மக்களுக்குப் பெரும் பங்கு உண்டு என்பதைத் தயக்கமின்றிச் சொல்லலாம். தொடர்ந்து ஏதோ ஒரு மையத்தை எதிர்த்து களைப்படைந்து நிற்பதற்குப் பதிலாக, இணைக் கலாச்சாரங்களை (Parallel Cultures) அடையாளப்படுத்துவது எழுத்தாளனாக எனக்குப் பெரும் உற்சாகத்தை அளித்தது.

இந்நூலுடன், நான் எழுதிய கவிதைத் தொகுப்பு ஒன்றும், யாவரும் வெளியீட்டின் மூலம் வெளியிடத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. என்னைத் தொகுத்துக்கொள்ளவும், சில வலிகளைத் துறக்கவும், கவிதைகளுடனான இந்தப் பயணம் பெரிதும் உதவியது.

இவ்விரு படைப்புகளுக்குப் பின், உலகளாவியத் தீவுகளில் வாழும் மனிதர்களிடையே காணக்கூடிய வாழ்வியல் ஒற்றுமைகளை மையமாகக் கொண்டு ஒரு நவீன நாவலைப் படைக்க வேண்டும் என்று ஆசை. எந்த எழுத்தாளனையும் போல, என்னை நகர்த்தப்போகும் அடுத்த சொல்லிற்காகக் காத்திருக்கிறேன்.

***

நேர்கண்டவர் : கிருஷ்ணமூர்த்தி – சேலம் மாவட்டம் சீலநாயக்கன்பட்டியை சேர்ந்தவர். தனியார் தொழில்நுட்ப நிறுவனத்த்தில் பணியாற்றுகிறார். சென்னையில் வசித்து வருகிறார். சிறுகதை, நாவல், நூல் மதிப்புரைகள் என்று தொடர்ச்சியாக எழுதி வருகிறார். மின்னஞ்சல்: krishik10@gmail.com.