இப்ராஹிம்

வாழ்வு எந்த இலக்கை நோக்கி செல்கிறது என்று எந்தக் கவலையும் பேதமும் இல்லாத பருவம் தான் பதின் பருவம். அந்தப் பருவத்தைக் கடந்ததும் மனிதன் எதிர்பார்க்காத வகையில் அவனைச் சுற்றி எழும் கேள்விகளும், குழப்பங்களும் அவனுக்கு அந்த வாழ்வியல் சார்ந்த ஒரு புதிய பார்வைக் கோணத்தை காண்பிக்கிறது. பொறுப்புகள் ஒவ்வொன்றாக அவனின் மேல் செலுத்தப்படுகிறது. விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் அந்தச் சுமையை சுமக்கத்தான் வேண்டும் என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான். அதற்குப் பின்னால் இருப்பது எல்லாம் இந்த சமூகத்தால் கட்டமைத்த விடயங்கள் தான். அதில் மய்யமாக பணம் தான் வாழ்வின் ஆதார இன்பம் என திரும்பத்திரும்ப கற்பிக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. அதனின் தேவை இருக்கிறது தான் ஆனால் அது தான் வாழ்வின் ஆதர்சம் என்று கூறுவது தான் ஏற்புடையதாக இல்லை. அப்படி இந்த வாழ்வின் இன்பம் பணம் தாண்டி பல விடயங்கள் இருக்கிறது என்று புத்தகங்கள் மீண்டும் மீண்டும் உணர்த்திக் கொண்டே இருக்கிறது. அப்படி புத்தகங்களின் மூலமாக உலகை அறிந்து கொண்டு வாழும் அபூ என்ற இருபது வயது இஸ்லாமிய இளைஞனின் வாழ்வுப் பயணம் தான் இந்த நாவல் அல்லது குறுநாவல் என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது. 

தமிழில் இஸ்லாமியர்களின் வாழ்வுப் பற்றி எழுதும் பலர், அரைத்த மாவையே மீண்டும் மீண்டும் அரைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றொரு எண்ணம் உண்டு. இஸ்லாமிய மதம் மீறி செய்யும் விடயங்களாக உறவு பிறழ்வு, சுதந்திரம் என்று அவர்களே கற்பிதம் செய்து கொள்ளும் விடயங்கள், தர்கா வழிபாடு சார்ந்த விடையங்கள் அல்லது மந்தரித்து ஓதும் நபர்கள், காதல்கள், கலவரங்கள் என்று ஒரே குட்டையில் தான் உழல்கிறது. ஏன் ஒரு முஸ்லிமுடைய மனதைப் பிரதிபலிக்கும் அளவு எழுதப்படவில்லை என்ற குறை எனக்கு இருந்திருக்கிறது. அந்தக் குறையை இந்த நாவல் ஓரளவுக்கு நிவர்த்தி செய்துள்ளது என்று தான் கூறவேண்டும்.

காயபட்டினத்தில் வாழும் வாழ்வு எப்படியான வாழ்வு, அந்த நிலத்தில் இருக்கும் ஆண்கள் பெரும்பான்மையினர் செய்யும் வேலைகளாக இருப்பது ஒன்று சுய தொழில் செய்து பிழைத்துக் கொள்வது அல்லது  வெளிநாடு/வெளியூர் சென்று சம்பாதித்தல். இதில் இரண்டாம் நிலைதான் அதிகபடியான முஸ்லிம்களின் நிலைமை. இது தான் பல முஸ்லிம்களின் முந்திய தலைமுறைகளின் நிலைமை கூட. தன்னுடைய வாழ்நாளின் முப்பது ஆண்டு காலம் அந்நிய நாட்டில் உழைத்து உழைத்து முதுமையில் வீட்டில் ஓய்வு எடுக்கும்போது அப்போது அவர்களின் வாழ்வில் பயன் என்ன என்றே தெரியாமல் தான் இருக்கிறார்கள். இந்த சமூகத்தில் நன்மதிப்பு புகழோடு வாழவேண்டும் என்ற ஒற்றை விடயம் தான் அவர்களுக்கான அப்போதைய ஆறுதல்.  இது மட்டுமே ஒருவனுக்குப் போதுமானதாக இருந்து விட முடியுமா, அது என்ன பெரிய இன்பத்தை தந்துவிடப் போகிறது. நம்மிடத்தில் உதவி என்று வந்து கேட்கும்போது நம்முடைய மனம் பணம் சார்ந்த கணக்கு போடுகிறது என்றால் நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்று சுய பரிசோதனை செய்து பார்த்து கொள்ள வேண்டும் என இந்த நாவலில் பல இடங்களில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் இந்தக் கேள்விகளைத் திரும்பத்திரும்ப வாசகனிடத்தில் கேட்கிறது.  

இந்த நாவலின் மய்யப் புள்ளியாக இருக்கும் இருபது வயதுடைய ‘அபூ’ விற்கு பலர் வாழும் வாழ்வான பிறந்தோம் உழைத்தோம் இறந்தோம் என்ற சுழற்சி வாழ்வை வாழ்வே கூடாது என்ற இறுக்கமான பிடிப்பு இருக்கிறது. அப்பா உழைத்துக் கொண்டிருந்தவரை அவர் எதுவும் கூறாமல் இருந்தார், ஆனால் அவரின் வீழ்ச்சி இவனுக்கு அழுத்தம் தரத் துவங்குகிறது, அதுவெல்லாம் இயல்பு தானே, அது பொறுப்புகள் தானே, பிறகு ஏன் இவன் இப்படி பொறுப்பற்றவனாக வாழ வேண்டும் என்று நமக்கு தோன்றும். அதுவெல்லாம் இந்த பொதுபுத்தி உருவாக்கியவை தான், ஏன் இப்படி இருக்கவேண்டும் என்ற கேள்வியை நாமும் கேட்கப்போவதில்லை அப்படி கேட்போரையும் ஒரு விரோதம் நிறைந்த மனதோடு தான் பார்க்கிறோம், நானும் அப்படித்தான் ஆரம்பத்தில் பார்த்தேன் ஆனால் இந்த மனப்போக்கை உருவாக்கியது இந்த சமூகம் தான் என்று உணரும்போது அதை மறுபரிசீலனை செய்து அபூவின் செயல்கள் மீதும் ஓர் அறம் இருக்கிறது என்று தான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். 

எந்த மதமாக இருந்தாலும் அந்த மதம் சார்ந்த மரபு என்பது ஒவ்வொரு நிலத்திற்கு ஏற்றார் போல அது ஒரு வடிவத்தில் நிலைகொள்கிறது, இதை அந்தந்த மதங்களின் செயல்பாடுகளை வைத்து பிரித்து உணர்ந்து கொள்ளலாம். அந்தந்த நிலம் சார்ந்து இஸ்லாமிய மதத்திற்க்கும் சில மரபுகள் இருக்கிறது – ஆனால் இஸ்லாம் அப்படி கூறுவது கிடையாது – அந்த நிலமரபின் தொடர்ச்சியை ஓர் இஸ்லாமியன் பின்பற்றுகிறானோ இல்லையோ அது சார்ந்த கேள்விகளை மட்டும் எழுப்பக்கூடாது என்று இருக்கிறது. அப்படி கேள்விகள் எழுப்பும்போது அது சார்ந்த தர்க்கங்கள் நடக்காமல் அந்த ஜமாத்(ஒவ்வொரு ஊருக்குள் இருக்கும் இஸ்லாமிய கூட்டமைப்பு) அதைக் கண்டிக்கிறது, அவனை வெளியேற்றுகிறது, அவர்களின் பெற்றோர்களுக்கு நெருக்கடிகளை உருவாக்கிறது, தோளுக்கு தோழனாக இருந்தவர்கள் அந்நியர்களாக மாற்றம் கொள்கிறார்கள். அப்போது அவனுக்கு வேண்டியதெல்லாம் ஓர் உரையாடல்தான், அதற்கு கூட இடம் தர மறுக்கிறார்கள். அப்படித்தான் அபூவின் வாழ்வில் அவன் வெறும் ஜே. பி யின் கேசெட்டை வைத்திருந்தான், இஸ்லாமிய மார்கம் சார்ந்த சில கேள்விகளை எழுப்பும் உரைகள் தான் அவை. அது அவன் மட்டும் கேட்டு அறிந்து கொள்ளும் விடயங்கள் தான் எனினும் அந்த ஜமாத் அவனின் பெற்றோருக்கு நெருக்கடியை உருவாக்கி அவனை அந்த நிலத்திலிருந்தே வெளியேற்றுகிறது, இம்மாதிரியான சந்தர்ப்பமே போதும் அவர்களுக்கு அவனை ஒரு வேலையில் கட்டிப் போட்டு விடலாம் என்ற நம்பிக்கையை நிலைநிறுதுவதற்கு, அப்படித்தான் அபூவின் வாழ்வு புதிய நிலத்தை நோக்கி நகரத்துவங்கியது. 

அல்லாஹ்விடத்தில் மட்டுமே தன்னுடைய அடிபணிதல் என்று வாழும் அபூவுக்கு சென்னையின் நூல் மொத்த வியாபாரக்கடையில் இருப்பு கொள்ளவில்லை, கண்கள் காணும் அநியாயம் ஒரு புறம் இருக்க அந்தக் கடை முதலாளிகள் மனிதநேயம் அற்று செய்யும் செயல்களை இவனால் சகித்துக் கொண்டு வாழமுடியாமல் மீண்டும் ஊருக்கே திரும்பியதும், அங்கிருந்து வேறொரு நிலத்துக்கு நகர்கிறான். அது அவனுக்கு பல புதிய திறப்புகளைத் தருகிறது, இந்த திறப்புகளின் ஊடாக அவன் முற்றிலும் வேறொரு மனிதனாக மாற்றம் கொள்கிறான். அவனை சுற்றி நடக்கும் அரசியல் புரிதல் கிடைக்கிறது, களத்தில் அவன் இறங்கி செய்யும் செயல்பாடுகளால் அவனுக்கு பல இடையூறுகள் முளைக்கத் துவங்குகின்றன. அதிலிருந்து தப்பிக்க ஊர் ஊராக அவனின் வாழ்வு ஒரு நாடோடியைப் போல பயணம் கொள்கிறது. இதற்கு எல்லாம் முடிவாக அவனின் வாழ்வில் வரும் ஓர் பேரிழப்பு அவனின் மேல் பொறுப்புகளை சுமக்கத் துவங்குகிறது. இந்தப் பொறுப்புகள் அவனின் விருப்பமாக மாறுதல் அடைதல் தான் அவன் கண்ட வாழ்வின் பொருளாகிறது. 

இந்த நாவலின் தலைப்பான கசபத் என்ற அரபி சொல்லின் பொருளாக சம்பாதித்தது, பெற்றது என்று வருகிறது. எல்லோருடைய வாழ்விலும் அவரவருக்கு என்று இருக்கும் கசபத் என்பது அவர்களின் வாழ்வை எந்தளவுக்கு இன்பத்தில் வைத்திருக்கிறது, அதுவெல்லாம் அவர்கள் சேகரித்து வைத்துக் கொண்டது என்றாலும் அவர்களுக்கு மட்டுமே உரியதா? அதனால் அவர்கள் பெற்றவை எவை, இழந்தவை எவை? என்று அவரவர்கள் கேள்வியை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். இந்த நாவலின் கடைசி அத்தியாயத்தில் அபூ அவனின் வாழ்வில் பெற்ற கசபத் என்னவென்று அவனின் நண்பர்களுக்கு எடுத்துரைக்கும்போது அவர்கள் உணர்வது என்ன? நாம் உணர்வது என்ன? என்று சில முக்கிய கேள்விகளை எழுப்ப முடியும். இது தான் இந்த நாவல் தரும் மய்ய சாரம்.  

வெறும் 120 பக்கங்கள் கொண்ட இந்தக் நாவலை(குறுநாவல்) சாளை பஷீர் எவ்வாறு கையாண்டு இருக்கிறார் என்று பார்க்கும்போது எந்த பெரும் குழப்பங்களையும் வாசகனுக்குத் தராமல் நேர்கோடு தன்மையியே நகர்த்துவதும், தன்னிலையில் இந்தக் கதையைக் கூறவது ஒரு விதமான சுயசரிதைத் தன்மையை தருகிறது என்றாலும் அவர் கையாண்டிருக்கும் மொழியும் ஆங்காங்கே வரும் படிமங்களின் விவரணையும் இருள் சார்ந்த பார்வைகளும் வாசகனின் வாசிப்பின்பதிற்கு தீனிபோடும் பல விடயங்கள் இருந்தது. பல இன்பங்கள் இருந்தாலும் சில நெருடல்கள் இருக்கத்தானே செய்யும். எனக்கு சில நெருடல்களாக இருந்தது இதில் தெளிவாக குறிப்பிடப்படாத காலம் தான். ஒரு சில சம்பவங்களை வைத்துக் கொண்டு இது எப்போது நடக்கிறது என்று யூகித்துக் கொள்வதற்கு சாத்தியக்கூறுகள் இருக்கிறது. ஆனால் அது நேரம் எடுத்துக் கொள்ளும்போது இடையில் வரும் ஒரு கதாபாத்திரமான “இஸ்மாயில் காக்கா” வின் விவரணை இந்த காலம் என்ற குழப்பத்தை தருவதுதான் எனக்கு நெருடலாக இருந்தது, மற்றொன்றாக நான் பார்ப்பது இன்னும் அபூவின் வாழ்வை எழுதி இருக்கலாமே, இடையில் விடப்பட்ட ஒரு நீண்ட காலம் பற்றி ஓரிரு வரிகளில் கடந்து எனக்கு உவப்பாக படவில்லை, விடுபட்ட கால வாழ்வு வேறொரு நூலாக வரலாம் என்றும் உள்ளுக்குள் தோன்றினாலும் இங்கு அதனின் தேவை இருக்கிறதோ என்று தான் மனதில் உறுத்தலாக இருக்கிறது. சாளை பஷீர் அவர்கள் மென்மேலும் எழுத வாழ்த்துகள்.  

***

முகமது இப்ராஹிம் அலி – சென்னையில் பட்டூர் என்ற கிராமத்தில் வசிப்பவர்‌. ஐடி துறையில் பணிபுரிபவர். தொடர்ந்து நூல் மதிப்புரைகள் எழுதி வருபவர். மின்னஞ்சல்: tech.ibrahim@outlook.com

இருத்தலின் மீதம்

ஒரு அழுத்தத்தில் இருந்து விடுதலை அடைவதை
எந்த வகையில் தெரிவு செய்வது;
பேராசைகளின் நிமித்தம் பதற்றமடைகின்றேன்
ஏதொரு சம்பாசனைகளுமற்ற வெறுமையில்
காலிடறி விழுவதில் விழுந்த உடனே எழுவதில்:
வெடித்த பட்டாசைப்போல சில்லுசில்லாக சிதறுண்டு தரையில் ஒரு மீதப்பொருளாகிப்போக;
ஏதேன்னை கட்டுகிறது;ஏதென்னை விடுவிக்கிறது
ஏதேன்னை நடத்துவிக்கிறது,
ஒரு நீச்சல் தடாகம் அல்லது ஆழ்கடல் ஏதுவாகினும்
தொப்பெனக்குதித்ததும் என்னை ஒரு மீனைப்போல மாற்றி விடுமா?
இல்லாது போனால் நீராகவேனும் மாற்றி விடுமா?
கோடை முடிந்து கொண்டிருக்கிறது 
அதி பலமான காற்று உதிரும் இலைகள்,உதிர்ந்த இலைகள் பாதை வெளியை கடக்க 
இலைகளின் மேல் நடக்கிறேன்.

2

ராச்சத எண்ணங்களின் அலைக்கழிவுகளில்
இருந்து தப்பிக்க நான்
என்னில் இருந்து என்னை ஒதுக்கி விடுவது எப்படி?
பனிக்காலத் தொடக்கம்;
சூரியன்;இருளை விலக்கி கவிந்த மஞ்சள் நிற வெளிச்சப்பரப்பு தளத்தில் பட்டுத் தெறிக்கும் ஒளியைப் போல படர விடுகிறது,
கோடை காலங்களில் இப்படியாக இல்லை
ஒரு இளம் மஞ்சலின் சாயல்
கட்டற்ற மாயச்சுழல்,வெறுமை வெளியில்
உருண்டை உருண்டையாக
மாயச்சகதிகளை,உருள விடுகிறது
கூச்சலிட்டபடியே போய் மோதுகிறேன்
கண்களை திறந்தபடியே போய் மோதுகிறேன்
என்னை திட்டியபடியே போய் மோதுகிறேன்
உருக்குலைந்து,உருக்குலைந்து,உருவமற்று,
இப்பொழுதில் நான் ஒரு மாயச்சுழல்
என்னுள்ளும் இருப்பது ஒரு மாயச் சரடு
தெரியும் வண்ணம்,பிரம்மத்துவத்தை கண்டடைவதில்;
பனிக்குளிர் நாளில் தேநீரை அருந்தியபடி
புகைத்தபடி நடக்கும் அந்த ஒருத்தியின்
விடிகாலைப் போல,மதியம் போல, இரவினைப் போல
வார இறுதி இரவுகளைப் போல,
வருடக்கடைசி நாட்களைப்போல
அவள் கடக்கும் வருடங்களைப்போல;

3

தெய்வாம்சக் குறியீடுகளை கொண்டிருக்கிறாய்
என்கிறார்கள்
தெய்வத்தை போன்றதுன் கண்கள்,
கருணை ததும்பி வழியும் பார்வை,
மானிறத்தேகத்தில் சந்தன வாசம்,
பறவைகளும் விலங்குகளும் இன்ன பிற சிற்றுயிரிகளும் உன்னை ஆராதிக்கத் தலைப்படுகின்றன
நீயேன் மௌனமாக இருக்கிறாய்
ஏதை சேபிக்கிறாய்,
பரமபிதாவுடன் உரையாடுகிறாயா?
பரமபிதாவிடம் என்ன பேசினாய்?
எங்களுக்காகவும் மன்றாடினாயா?
பரமபிதா என்ன சொல்லி இருந்தார்?
எங்கள் பிணி தீரும் என்றாரா?
எங்கள் வாதை கழியும் என்றாரா?
கண்களை விழிக்கிறேன்
காற்று மண்டலம் பிரார்த்தனைகளாலும் 
கேள்விகளாலும் மாசுற்று இருக்கிறது
வெள்ளைச் சாம்பல் மூட்டங்கள் பரந்த வெளிகளில்
வேண்டிக்கொள்பவர்களின் ஒலத்தில்;
நான் துஷ்டனாக்கப்பட்டேன்
யாராவது இருந்தால் ஒரு பாடகனை அழைத்து வாருங்கள் என்றேன்
துஷ்டனை புகழ்ந்து பாடச்சொல்லுங்கள்
இந்த ரோகியை புகழ்ந்து பாடச்சொல்லுங்கள்
உங்கள் உங்கள் கழுத்துக்கு என் கத்தி வரும்முன்
பாடகனை பாடச்சொல்லுங்கள்.

*

உறை வெளி

பரந்த வெளிச்சம் மற்றும் பரந்த இருள்
துண்டுகளாக்கப்பட்டது
கோடை நாள்களில் சூரியனை வெளிர் மஞ்சள் வர்ணத்துடன் தழுவிக்கொள்கிறேன்
பிரதியுபகாரம் கோராமல் இருள் சுருங்கத்தொடங்குகிறது
பரந்த வெள்ளை அறையின் மௌனத்தின் நிமித்தம்
காற்றில் அலைக்கழியும் நெகிழிப்பையினைப்போல்
பறக்கிறேன், இருக்கிறேன், தவழுகிறேன், உருளுகிறேன்,புரண்டு வெண்ணிறத்தின் ஸ்பரிசத்தின் கதகதப்பில் நிறங்களற்று கரைந்து போகிறேன்
குறு மனதின் சஞ்சாரம்; கோடி ஆண்டுகள் பழையது
உயிர் உறைந்த சதையில் பூரித்திருக்கும் கேசங்களின் தோற்றுவாய் வழி
ஒன்று, இன்னொன்று, மேலும் ஒன்று என 
மேலும் மேலும் அடுக்குளில் நினைவுத்தளங்கள் வரிசைப்படுத்தபட்டிருக்கிறது; யாரென்னை அழைப்பது
உங்கள் முகம் என்னிடம் இல்லை, 
உங்கள் குரல் என்னிடமில்லை,
புதிதாய் செழித்த மரங்களில் பூ உதிரும் சப்தம்;
அசௌகரியத்தின்பால் காதுகளை மூடிக்கொள்கிறேன்

காலம் இரத்தாகும்

வெலவெலத்துப்போயிருந்த சமாதானம் 
இரவுகளை சிறுமைப்படுத்த தொடங்கியது
ஒரிரு கைகளில் ஆயுதங்கள் வந்து விட்டன
கடல் அங்குமிங்குமென நிலையில்லாத பூதத்தின் கைகளைப்போல அசைந்த படி இருக்கிறது
அந்தரத்தின் பேரிரைச்சல்
அமைதியின் சலசலப்பையும் மீறி 
ஒழிந்து கொள்ளுவதற்கான ஆகுதியுடன் இறுதியாக அண்ணார்ந்து பார்த்து ஆழத்தொலைந்து போகிறது
பின்னர் காற்றை வலித்து
மின்சார வடங்களை சில பறவைகள் ஆட்கொள்ளுகின்றன
*
பரவும் வெளிச்சம்

எல்லா இடங்களிலும் வெளிச்சம் மெல்ல துளிர்விடுகிறது
ஒரு பறவையைப்போல வெளி எங்கும் பறக்கிறேன்
பசிக்கு இரையாக்க பறவை ஒன்றைத் தேடி அலைகிறீர்களா
நான் குறித்துச் சொல்லியிருந்த பறவை
உங்கள் கண்களுக்கு தெரிகிறதா
மெல்லிய நுண்ணதிர்வுகளை உணர்ந்து 
தாழப்பறக்கும் அதன் அதிர்வலைகள் உங்கள் செவிமடல்களை வந்தடைந்திருக்க வேண்டுமே
பறவை அங்குமிங்குமென வானத்தை அளந்து மேலெழுகிறது, பின் எங்கு போனது
சமையலறையின் ஓரமாயிருக்கும் நீர்குழாயில் 
துளித்துளியாய் கொட்டும் நீர் துளிகளின் சப்தம்
கோடையின் இரவுகளை பறவை தன் கூரிய அலகுகளால் கொத்துவதை போல;
ஆழ் தூக்கத்திலிருந்து 
மேலெழுகிறேன்
வெள்ளை முகில்களிடை புரண்டு தவழ்ந்து
அப்படியே நிராதரவாய் வெளியினிடை வந்து கொண்டிருக்கிறேன்
வந்து கொண்டிருந்தவன் மழையாக்க கரைந்து
நீர் குழாய் வழியே சிந்துகிறேன்
இப்பொழுது பறவை கொத்துவதை போன்ற 
சப்தம் இல்லை;
மறுபடியும் ஆழ் நிலை தூக்கத்திற்கு போய்கொண்டிருக்கிறேன்

*

தேக தானம்

ஆதிக்கற் காலத்தில் இருந்து கொழுந்து விட்டு எரிந்தபடி இருக்கிறாய்;உன் திருப்தியின்மையை
வெளிக்காட்ட சில நாழிகை தூரமாக ஒளிந்து கொள்கிறாய், பின் வெட்கமே இல்லாது சிரித்தபடி வந்து நிற்கிறாய் ;அவள் எல்லா நதிக்கரைகளிலும் 
கூழாங்கற்களாய் உருமாறி நீரில் நீராடியபடி இருக்கிறாள், பேரன்புத்துணிக்கைகள் அவள் மடியில் வீழ்ந்து சிறு பிஞ்சென உருமாறுவதை 
உணர்ந்த பொழுதில் பூரித்திருந்தாள்;
மௌனத்தை கலைத்து விட்டு யன்னலை திறந்து வெளிச்சத்தைப்பார்; தெருக்களில்பரபரத்து நகரும்
கண்களைப்பார்;வானம் மங்கி மறைந்து மின்னும் நட்சத்திரங்கள்,ஒளி மிகும் முழுநிலா எல்லாமும்;
எல்லாச்சதைகளிலும் காமம் ஊற்றெடுக்கும்
திருமேனியேன்றுந்தன்;
மின் ஒளிரும் தேகத்துள் அங்குமிங்கும் என காமம்
அலைந்து உருக்குலைந்து பின் உருவெடுக்க ஓலம் வைக்கும்
மலைகளை அவள் படைத்தாள்,நதிகள் ஊற்றெடுத்தன ,மலைகள் உடைந்து சிதறி கூழாங்கற்களாகி கூழாங்கற்கள் நதியில் நீராடி
பின் மலைகளை தம் வயிற்றில் சுமக்கும்
மலையின் இடைவெளிகளில் வெளிச்சத்தைப்பரப்பி
சூரியன் வந்தடையும், வருவதற்கும் முன் எங்கு;
மலையின் தாழ்வாரத்தில் எவரின் கலவியை சிறப்பிக்க ஒளிந்திருந்தாய்;

*

பரிபூரணபாவி

பற்களில் அமிர்தம் கசியும் பாம்பின் தலை
வெளிப்பட்டதும்,வெளிப்பட்டது;
ஊன் உடம்பின் ஒவ்வொரு பாகங்களும்
அதற்கென குறிக்கப்பட்ட பெயர்களும்
அதீத தித்திப்புடையது அந்த அமிர்தம்;
விசம் அமிர்தமாக உருமாறிக் கொண்டதாக 
கொள்ள வேண்டாம்,
அமிர்தமாகவே உருவானது
அமிர்தமாகவே திரண்டது
அமிர்தமாகவே உருண்டு, நகர்ந்து
பாம்பின் பற்கள் வழி கசிகிறது
அமிர்தம் தான், விசத்தை ஒத்த அமிர்தம்
பற்கள் பதிந்ததும், ஊன் உடம்பில் விசம்
கணத்தில் பரவி விடும்
பெயர் கொண்ட பாகங்களில் எல்லாம் தேடித் தேடிப் பரவிவிடும்

இந்த அமிர்தம் விசத்தின் சாயலில் இருப்பதால்
பரவியதும்,பரவிய கணத்தில் மரிக்கச் செய்துவிடும்
விசத்தின் சாயலில் இருந்தாலும் அது அமிர்தமில்லையா?
மரித்ததை,மரித்த கணத்தில் உயிர்க்கவும் செய்துவிடும்.

*

கூடு விட்டது

நான் அனாதரவாய் விடப்பட்டேன்
பேரவலமோ, பேரமைதியோ பெரும் உண்மைகளை 
கண்கள் வழி மறைத்து காதுகள் வழி செலுத்தி
அழைத்துச்செல்லப்பட்டேன்
இடிகளும் மின்னலும்,வானத்தாழ்பாள் திறந்து
மழையை விசிறியபடி இருக்கும் பகலில் பின் இரவில்
பாடல்கள் ஒலித்தபடி நகரும் நொடிகளின் இரைச்சலில் பறவைகள் திசைமறந்து 
அங்கும் இங்கும், இங்கும் அங்கும் என சிறகுகள் பரிதவிக்க ஒற்றை மேகம் கீழிறங்கி வருவதை கண்டு
மரத்தின் கிளைகளென ஒரே தாவாய் தாவி அமர முற்பட்ட பொழுதில்;
ஒரு போதும் கண்களை திறந்து விடமாட்டீர்களா,
ஒரு போதும் வழிகளின் குறிப்புகளை சொல்லிவிடமாட்டீர்களா,
நான் இப்பொழுதே இங்கேயே கரைந்து போகப்போகிறேன்
என் பின்னங்கால்கள் இடறுகின்றன;
கடல்காற்றின் ஸ்பரிசத்தை உணருகிறேன்
அலைகள் முன்வந்து பின்போகும் வாதையினை உணருகிறேன்
செழும் மீன்களின் பாடல்களை உணருகிறேன்
கடலை அண்மித்து விட்டேனா,
இல்லையா,
நான் இருக்கும் இடத்துக்கெப்படி கடல் வந்தது;

***

மதுஷன் சிவன் – (1990 ஜீலை 25) கவிஞர் மற்றும் ஓவியர். 2003ம் ஆண்டில் இருந்து கவிதைகள் எழுதிக்கொண்டிருப்பவர். இதுவரை ஆறு கவிதை தொகுதிகள் எழுதியுள்ளார், 2025 இல் பரியலம் என்ற தொகுதி வெளி வந்தது. மின்னஞ்சல்:mathusansivam@gmail.com

மஞ்சுநாத்

எம்.எம்.டி.ஏ காலனி மாரியம்மன் கோயிலுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மூன்றாவது குறுக்கு சந்து, வண்ணம்பூசி பத்தாண்டுகளான பழைய வீட்டின் வலப்புறத்தில் குறுகலாக மேலேறும் மாடிப்படிகள் முடியுமிடத்தில் படுச்சிக்கனமாக கட்டப்பட்டிருக்கும் இருளடர்ந்த கழிப்பறை + குளியலறையில் சிதம்பரம் கண்ணுக்குத் தெரியாத தன்னுடைய உடல் முழுவதையும் தொட்டுப் பார்த்துக்கொண்டான். 

வெளிச்சத்திற்கான ஜன்னலோ, மின்விளக்கோ இல்லாததும் வசதிதான். தாழ்பாள் இல்லாதக் கதவை யாரேனும் திடீரென்று நெட்டித் திறந்தாலும் பயமில்லை. உள்ளே இருப்பவர்கள் குரல் எழுப்பினாலொழிய ஆள் இருப்பது தெரியாது. சிதம்பரம் கதவைத் திறந்துக்கொண்டு வெளியேறும்போது அறை நண்பர்களுடன் தலையோடு தலையாக பலமுறை மோதிக்கொண்டதும் உண்டு. ஒவ்வொருமுறையும் அவனே குற்றவாளி. கழிவறைக்குள் புகுந்ததும் புகைக்கும் பழக்கமுள்ள நண்பர்களுக்கு மத்தியில் சிதம்பரம் எப்படி நிரபராதியாவான். சிதம்பரத்திற்கு பழிகள் ஏற்பதெல்லாம் பழக்கமானதுதான். 

அவனது முழங்கால்கள் நடுங்கின. மார்பின் இடது பக்கம் வேகமாக துடித்தது. இனி அதிக நேரம் தாங்க முடியாது. அவ்வளவுதான்… இறுதியில் அவனுடைய கையை அருவருப்பான சபிக்கப்பட்ட அங்கமாக நினைத்து பல தடவை உதறினான். எதிரில் இருந்த கதவின் மீது நடுவிரல் முனைப்பட்டதும் வலியில் முகம் சுளித்தான். மென்றுத்திண்ணும் உடல் உணர்ச்சியைக் கட்டாயப்படுத்தி வெளியே துப்பியதும், நரம்புகள் தளர்ந்து மயக்கமடையச் செய்துவிட்டன. வழக்கமாக இந்த அவஸ்தைக்குப் பிறகு ஜுரம் விட்டதுபோல் வியர்த்து மண்டைக்குள் விர்விர்ரென்று சப்தம் தணிந்து ஒரு இனிமையான களைப்பை உடல் முழுக்கப் பரப்பி நிம்மதியை உருவாக்கும். இன்றைக்கு சிந்தனையின் சுழல்நதி ஒடுங்குவதற்கு பதில் ஆர்பரித்து சிரிக்கிறது. 

பாசியில் கால் வைத்தால் வழுக்கிவிட வேண்டும், மணல் போல் இறுக்கிப் பிடித்து விழாமல் நிற்க வைக்கும் இந்த புத்தியை …? சிதம்பரம் அலுத்துப் போனான். அர்த்தமில்லாதக் கூச்சலைக் கேட்டபடி அசையாமல் நின்றான்.

இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு? 

எது?

எல்லாம்தான்?

உடலுக்கு கிடைக்கும் களைப்பை ஓய்வாக மாற்றிக்கொண்டு முடங்கிவிடும் மனம் இன்றைக்கு ஏன் வீம்பு காட்டுகிறது…?

தலையைப் பிய்த்துக்கொண்டு வாய்விட்டுக் கதறி அழத்தோன்றியது. இன்னும் சற்று நேரத்தில் வேலைமுடிந்து அறை நண்பர்கள் ஒவ்வொருவராக வரத் துவங்கி விடுவார்கள். கேள்விகளுக்கும், கேலிகளுக்கும் முறிந்து விழுந்த மரம் போல் கூனிக் குறுகி அமர்ந்திருப்பதும் வேடிக்கையாக இருக்கிறது. இது தேவையில்லாத பாசாங்கு. காலம் கடந்து விட்டதால் உணர்வுகள் கெட்டிப்பட்டு அருவருப்பான துர்நாற்றத்தை கசிய விடுகிறதா? இருட்டில் அழுத்தமாகத் தெரியும் உடலைப் பார்க்கும் மனதின்மீது வெறுப்பு ஏற்படுகிறது. கோயம்பேடு பேருந்து நிலையம் வரை நடந்து போய் வரலாமா? சிந்தனைகள் மட்டுப்படும். சொந்த ஊரின் பெயர்ப்பலகை மாட்டிய பேருந்துகளைப் பார்த்தாலேனும் மனம் சற்று சமாதனமடையலாம். 

வெளியே முட்டுச்சந்தில் மாட்டிக்கொண்ட கார் பின்னால் நகர்ந்தபடி பாடல் ஒன்றின் இசையை அலறவிட்டுக் கொண்டிருந்தது. சிதம்பரம் வாளியைத் தூக்கி தண்ணீர் முழுவதையும் தன் தலையில் கவிழ்த்தான். கதவின் மேலிருந்த துண்டை எடுத்து இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு அறைக்குள் நுழைந்து ஜன்னலைத் திறந்தான். கண்ணுக்குத் தெரியாத காரோட்டியை வாய்க்கு வந்தபடி திட்டினான். சிதம்பரத்தின் அர்ச்சனைகள் அவனுக்கு கேட்டிருக்காது, அவன் வாகனத்தை நேர்செய்வதில் மும்முரமாக இருந்தான். தலையை நீட்டி கொத்தாகக் காறி உமிழ்ந்து முட்டுச்சந்தினை சபித்தான். நூறடிச் சாலை பக்கம் திரும்பினான்.

ஈரமான துண்டை ஒரமாக எறிந்துவிட்டு முழுஉருவத்தையும் காட்டாத கையளவு கண்ணாடியை அப்படி இப்படி நகர்த்தி சிதம்பரம் அவனுடைய அம்மணமான உடம்பை முழுமையாகப் பார்க்க முயற்சித்தான். அது முடியாமல் போகவே மீண்டும் கோபமடைந்தான். முகத்தை கண்ணாடிக்கு அருகில் கொண்டுச்சென்று ஒடுங்கிய குழிக்குள் பிரகாசிக்கும் கண்களை சில நிமிடங்கள் உற்றுப் பார்த்தது “வாழ்வை அச்சுறுத்தும் சிந்தனைகள் அகலட்டும்” மந்திரம் போல் மூன்று தடவைக் கூறி முடித்ததும் சிரிப்பு பொங்கியது. “என்ன செய்யலாம்?” என்று அவனையே கேட்டுக் கொண்டான். தனக்கு அடைக்கலம் தந்திருக்கும் அறையைச்சுற்றி நோட்டமிட்டான். கொடிக்கயிற்றில் தொங்கும் துணிகள், கிழிந்தப் பாய்கள், அழுக்கடைந்தத் தலையணைகள், வாங்கியது முதல் துவைக்காதப் போர்வைகள், தரையில் சிதறிக் கிடக்கும் பத்திரிகைகள், சிகரெட் துண்டுகள், சாம்பல் எச்சங்கள்…

“என்ன சிதம்பரம், நாம பொழங்கற இடமில்லையா இது, குப்பை மாதிரி கெடக்கு… இப்படியா வச்சிக்கறது? அவுனோவதான் சின்னப்பயலுவ… பெரிய மனுசன் உனக்கு தெரியவேணாம்…” என்றேனும் ஒருநாள் சுத்தம் செய்யாமல் விட்டால் அந்தோணி பொறிந்து தள்ளிவிடுவான். மிகவும் மரியாதையாக அதேசமயம் இயலாமைகளையெல்லாம் சுட்டிக்காட்டியபடி. வேண்டாம் அதற்கு வாய்ப்பளிக்கக்கூடாது. 

பத்திரிகைகள் அடுக்கி படுக்கைகளை ஒழுங்குப்படுத்தி குப்பைகளை பெருக்கி அறையை பூட்டி கழிவறை + குளியலறை கதவுக்கு பின்னால் இருக்கும் ஆணியில் சாவியை மாட்டினான். பழைய நினைவுகள் பலத்துடன் பின்தொடர்ந்தன. 

தீவிரமாக சிந்திப்பவன் போல தலையைக் குனிந்துக்கொண்டு தெருவில் இறங்கி நடந்தான். இங்கு எல்லோருக்குமே பிரச்சனை இருக்கிறது, இருந்தாலும் சிதம்பரம் கைவீசி நடப்பதை ஒரு நொடி திரும்பிப் பார்க்காமலா இருப்பார்கள்? பார்க்கலாம், பார்க்கலாமென்ன? பார்ப்பார்கள். அதுவும் பலவித எண்ணங்களுடன்… உண்மையோ பொய்யோ இந்த நினைப்புதான் இயல்புக்கு விரோதமாக இயக்குகிறது. 

கண் தெரியாத பிச்சைக்காரன் நகைக்கடை வாசலில் “புத்தன், ஏசு, காந்தி பிறந்தது பூமியில் எதற்காக…” பாடிக்கொண்டு வெகுநேரம் நின்றான். அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நிற்பவள் மனைவியாக இருக்கலாம். அவளுக்கும் கண் தெரியவில்லை. நகைக் கடைக்கு அருகில் செருப்பு தைத்துக் கொண்டிருந்தவன் எழுந்து வந்து சில சில்லரைகள் கொடுத்து நகர்ந்து போகச் சொன்னான். பள்ளிச் சீருடையில் வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு அழும் சிறுவனைத் திட்டிக்கொண்டு இழுத்துச்செல்லும் பெண்மணி சிதம்பரம் தன்னைப் பார்த்துக்கொண்டு நிற்பதைக் கவனித்ததும் கூச்சமடைந்து வேகம்கூட்டி நடந்தாள்.

“எந்நேரமும் அப்படியென்ன யோசனை? உலகத்துப் பிரச்சனையெல்லாம் சிதம்பரங்கிட்ட ஒப்படைச்சிட்டங்களா? ஹா…ஹா… சீரியஸா எடுத்துக்காத, சும்மா தமாசுக்கு சொன்னேன்… உனக்கு கோவமும் வரமாட்டேங்குது சிரிப்பும் வரமாட்டேங்குது. இப்படி பொணம்மாதிரி நடந்து போய்க்கிணு இருந்தா எவ உன்னைத் திரும்பிப் பாப்பா சொல்லு?”

அந்தோணி எதுவும் கேட்கலாம். அவனுக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்கிறது. ஒரு வருடமாக அறைக்கான வாடகைப் பங்கை கேட்காதவனுக்கு உரிமை இல்லாமலா?

“வச்சிகிணு இல்லைன்னா சொல்லுவானா இருந்தால் தரப்போகிறான். நாற்பத்தாறு வயசாச்சு, கல்யாணம் காட்சி பாக்காத ஜென்மம், பாவம் சாப்பாட்டுக்கே தரிகிட தத்தோம்… என்ன சிதம்பரம் காசில்லையா வயித்த இறுக்கி பிடிச்சிட்டு கெடக்கத? ஏங்கிட்ட கேட்க உனக்கென்ன கூச்சம்? இந்தா ஏதாவது வாங்கி சாப்பிடு.” 

சிதம்பரம் தன்னைக் கடந்துச் செல்லும் கிழவரைப் பார்த்து “நீ கேளு அந்து… எதுவேணாலும் கேட்கலாம். தப்பில்ல, உனக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்குது. ஆனா மத்தவங்க…” என்றான். 

கிழவர் ஒன்றும் புரியாமல் “என்ன? ஆள் யாருன்னு தெரியலேயே…?” என்றார். 

அவரைக் கண்டுக்கொள்ளாமல் கோயம்பேடு பேருந்துநிலையம் செல்லும் நூறடிச் சாலை அருகே வந்தான். வாயில் வழிந்த எச்சிலை புறங்கையால் துடைத்தவன் சிலநிமிடம் யோசித்துவிட்டு நூலகத்திற்கு செல்ல முடிவெடுத்து வந்தவழியில் திரும்பினான். நூலகம் பூட்டியிருந்தது. எம்.எம்.டி.ஏ காலனி பேருந்து நிலையத்திற்குள் சென்று மதில் சுவற்றின் மீதேறி அமர்ந்துக்கொண்டான்.

எல்லோரும் பாவம் பார்த்து வாழும் இந்த வாழ்க்கை மானக்கேடானது. அறை நண்பர்கள் அந்தோணியிடம் குறையாக ஏதேனும் பேசினால்; ”பாவம் விடு… அவனே மொட்டப்பையன்!” என்பான்.

“சலுகை அதிகமில்லாத கம்பெனி சிம்கார்டு, கூவி கூவி வித்தாலும் ஒருத்தனும் வாங்கல… வாங்க மாட்டான். சிதம்பரந்தான் என்ன செய்வான்? வருமானம் தேடித்தராம எந்த முதலாளி மாசம் பொறந்ததும் சம்பளம் போடுவான். பிரமாதமா இங்கிலீஷ் பேசுறது ஒன்னுதான் சிதம்பரத்தோடு பலம். மாசம் சம்பளம் கிடையாதுன்னாலும் எப்பவாது ஐநூறு, ஆயிரம்னு கொடுத்து வேலையிலிருந்து தொரத்தாம வைச்சிருக்காரு. நல்ல மனுஷன்… அவன் முதலாளி எனக்கு தெரிஞ்சவருதான். ஓய்ஞ்சு உக்கார்ற வயசுல புதுவேலைத் தேடிப்போக இவனால முடியுமா? வேறா யாருக்காவது முடியலாம்… ஆனா சிதம்பரத்தால முடியாது. “

அந்தோணியே தொடர்ந்து பேசினான். “டேய் அவன் ஒரு மொட்டப்பையன்டா… பச்சையா சொல்லுணும்னா இதுவரைக்கும் ஒரு பொம்பளயைக் கூட அவன் அவுத்து பாத்ததில்ல.”

அறை நண்பர்கள் எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்து சிரித்தார்கள். ஒருவன் அந்தோனியின் காதில் ரகசியம்போல் பேசினான். அந்தோனி அவன் முதுகில் அடித்தான். “ கூமுட்டை… தொறந்து பாத்தா தானே மத்ததெல்லாம்… இப்ப என்னையே எடுத்துக்க… எனக்கும் கல்யாணம் ஆகல முப்பது வயசுதான், ஆனா இதுவரைக்கும் நான்…”

பாலியல் சாகசங்கள் பேசும் ஆர்வத்தில் சிதம்பரம் கூனிகுறுகி எழுந்துச் செல்வதைக்கூட யாரும் கவனிக்கவில்லை. அன்றைக்கு எங்கெங்கோ சுற்றித்திரிந்துவிட்டு இந்த மதில் சுவர்மீது அமர்ந்துக்கொண்டதும் மனம் அமைதியடைந்தது. 

வானம் நீலம் குறைந்து நைந்துப்போன சேலையைப்போல் வெளுத்திருந்தது. நகரத்தின் ரகசியங்கள் வெளிச்சத்துடன் போராடிக் கொண்டிருந்தன. பேருந்துகள் வந்து செல்லும் சத்தம், ஆட்டோக்களின் ஓலம், வியாபாரிகளின் கூப்பாடு, மனிதர்களின் அரட்டைப் பேச்சு, மதிலுக்கு அப்பால் குடியிருப்புகளில் இருந்து தவழ்ந்து வரும் பண்பலை சங்கீதக் கதம்பம் எல்லாம் அங்கு ஒலித்தன. மாலை வேளையில் திறந்தவெளியில் இப்படி உட்கார்ந்திருப்பதில் இதமாக இருந்தது. அசையாமல் கண்சிமிட்டாமல் நடுநிசி வரையில் அமர்ந்திருந்தால் என்ன? யார் என்ன சொல்ல போகிறார்கள்…

பக்கத்தில் உரக்கப் பேசிக்கொண்டிருந்த கல்லூரி மாணவர்கள் கையசைத்து ஒருவருக்கொருவர் விடைபெற்றுச் சென்றதும் அவ்விடம் மதிய சூன்யத்திற்கு நகர்ந்து சென்றது போலிருந்தது. பேருந்து ஒன்று இரைச்சலாய் ஒலியெழுப்பிக்கொண்டு நிலையத்திற்குள் நுழைந்ததும் பழையபடி மாலை ஆரவாரத்திற்குள் மூழ்கியது. பேருந்திலிருந்து இறங்கிய ஆட்களின் முகங்கள் களைப்படைந்திருந்தன. இவர்கள் பொழுதும் இருண்டு துயருற்று இருக்கிறதா? இல்லை இது தற்காலிகமானது, வீட்டிற்கு போனதும் பரபரப்பாகி விடுவார்கள். இன்பமும் துன்பமும் கலந்த வாழ்க்கை. ஆனால் நான் இவர்களோடு கலக்காதவன். நீங்காத கிரகணத்தில் வாழும் அதிர்ஷ்டசாலி. பேருந்திலிருந்து இறுதியாக இறங்கியவன் அந்தோணியா? சிதம்பரம் பதட்டமடைந்தான்.

“சிதம்பரம் என்ன இங்க வந்து உட்கார்ந்திருக்க… உலகத்துல எந்தவொரு பிரச்சனையும் இல்லாத ஒரே மனுசன் நீ மட்டுந்தான்யா. ஒரு கவலையும் கிடையாது… கொடுத்து வச்சப்பொறப்பு. என்ன பேச்சே காணோம்? இங்க உட்காந்து இப்படி வர்றவ போறவளையெல்லாம் முறைச்சு பார்த்தா… அய்யோ பாவம்னு வந்துடுவாங்களா? கஷ்டந்தான்… எனக்கு புரியுது. சரி விடு, உனக்கொரு நேரங்காலம் வராமயா போய்டும். எழுந்து வா ஆளுக்கு ரெண்டு பரோட்டா சாப்பிட்டுட்டு ரூமுக்கு போலாம்…”

“போடாங் மயிரு… அப்படியே ஓடிடு. என்னைய என்ன வக்கத்த எச்சக்கல நாயின்னு நினைச்சிட்டியா… கேட்க நாதியில்லாம போயிட்டேனா? என் வயசின்னா? உன் வயசின்னா? அன்னிக்கு தம்துண்டு பொடுசுங்கள வைச்சிகிட்டு எம்முன்னாடியே என்னைய மொட்டப்பையன்னு கேவலப்படுத்துற… நான் என்ன…”, மேற்கொண்டு பேசமுடியாமல் அழுகை முட்டியது. மூளைக் கோளாறு வந்தவன்போல் கை முஷ்டியல் மதிற்சுவர் மேல் குத்தினான். யாராவது தன்னைப் பார்க்கிறார்களா என்று சுற்றும்முற்றும் பார்த்துவிட்டு கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டான். சிந்தனைகள் வேகமெடுத்தன.

வேண்டாம்… வேண்டாம்… வேண்டவே வேண்டாம்… கற்பனைகள் நிஜமாக வேண்டாம். அப்படியே அவன் வந்தாலும் கேட்டாலும் எதிர்வினை “சரி வா எனக்கும் பசிக்குது…” என்று அவன் பின்னால் செல்லும் மானக்கேட்டைத் தவிர ஒன்றும் நேர்ந்திருக்காது. நிதர்சனம் தரும் வலியைவிட வாழ்க்கைக்கான போராட்டம் கொடுமை. சமரசம் சாஸ்வதம்… 

சிதம்பரம் தன்னுடைய கால்களை மதிலுக்கு பின்னால் தூக்கிப்போட்டு பேருந்து நிலையத்திற்கு முதுகைக்காட்டி அமர்ந்தான். இதற்கொரு முடிவுக் காண முடியாதா? பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு “என்ன செய்யலாம்?” என்று சிந்தனையை உலுக்கி உலுக்கி யோசித்ததில் வழக்கம்போல் பதிலில்லை. அவனுடைய கால்களை பல தடவை மதில் மீது மோதி வலியேற்படுத்திக் கொண்டான். எதற்கும் பதிலில்லாமல் கேள்விகளை தேனீக்களாக சிருஷ்டித்து குடைச்சல் தரும் கேடுக்கெட்ட மனம். 

எதிரில் ஒரேமாதிரி வரிசையாக இருந்த வீடுகளில் விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாக எரியத் துவங்கின. முகம் உயர்த்தி பார்த்தான். தலை கனத்தது. சுற்றியும் இருள் அதிகரிக்க அதிகரிக்க வீடுகள் பிரகாசமாயின. கதவும் ஜன்னலும் திறந்திருத்த மாடி வீட்டு முற்றத்தில் பெண்ணொருத்தி உலாத்திக் கொண்டிந்தாள். இரவு உடையில் இருந்த அந்த பெண்ணின் கவர்ச்சி வெகுவாக ஈர்த்தது. இதுநாள் வரை இதையெல்லாம் கவனிக்கவில்லையே? சிதம்பரம் யோசனைக்குள் மூழ்கினான். அவள் வீட்டிற்குள் செல்வது யாராக இருக்கும்? அவன் கையிலிருக்கும் பையை வாங்கி வைக்கிறாள். கணவனாக இருக்குமோ? இருந்தால் என்ன? இல்லாவிட்டால் என்ன? சிறிது நேரத்தில் வேறு ஆடைகள் அணிந்துக்கொண்டு முன்கூடத்தில் பிரம்பு ஊஞ்சலில் வந்தமர்ந்தவனை வாசலுக்கு நேராக கிடக்கும் ஸோபாவிற்கு இழுத்துச் செல்கிறாள். அவனுடைய மடியில் அமர்ந்துக்கொண்டு அவன் கன்னத்தைப் பிடித்துக்கிள்ளுகிறாள். வேகமாக எழுந்துபோய் எதோவொன்றை எடுத்துவந்து அவன் வாயில் வைக்கிறாள், சடாரென அவன் தன் முகத்தை பின்னுகிழுத்துக் கொள்கிறான். அவள் விடுவதாகயில்லை. அவன் கழுத்தைப் பிடித்திழுத்து உதட்டில் முத்துகிறாள். பின்பு கையில் இருப்பதை மீண்டும் வாயில் கொண்டு போய் வைக்கிறாள். அவன் இம்முறை நகர்ந்துக் கொள்ளாமல் முகத்தை அவள் பக்கம் நகர்த்துகிறான். சிதம்பரம் முகத்தை திருப்பிக் கொண்டான். இது தவறல்லவா? இதில் என்ன தவறு? நான் இருளில் அமர்ந்திருப்பது அவர்களுக்கு தெரியாது. சரி அதனால்… 

இந்த மாதிரி சின்ன விஷயத்திற்கெல்லம் மூளையுருக சிந்திப்பதால்தான் பிரத்தியார் பாவம் பார்க்கும் நிலைமைக்கு வந்துவிட்டாய்.. உனக்கு நாற்பத்தியாறு வயதாகிவிட்டது… சரிதான் மீண்டும் பைத்தியகார யோசனையில் சிக்க வேண்டாம். ஒருவழியாக தன்னை சமாதனப்படுத்திக்கொண்டு மீண்டும் அந்த வீட்டை பார்க்கிறான். 

மாற்றமில்லாதக் காட்சி. வாயில் ஊட்டிவிட்டு முத்தமிட்டு அதை மீண்டும் எடுத்துக்கொள்கிறாள். என்னவாக இருக்கும்… என்ன அது? எதை ஊட்டுகிறாள்? சிதம்பரம் தன்னுடைய கண்களை இடுக்கிக்கொண்டு ஒருவழியாக அதைக் கண்டறிந்து விட்டான். மனம் குளிர்ந்தது. தலையில் மொய்த்துக் கொண்டிருந்த தேனீக்கள் எதிர்பாராமல் எங்கிருந்தோ வீசியக் காற்றில் கலைந்து சென்றன. மெதுவாக கீழே இறங்கினான். பகலில் சூடேறிப்போன மதிற்சுவரின் வெப்பம் ஒட்டிக்கொண்ட பின்புறத்தை துடைத்துக்கொண்டான். அவன் சட்டை பாக்கெட்டில் கடைசியாக மீதமிருந்த பத்து ரூபாய் நாணயத்தை வெளியில் எடுத்து சுண்டினான்.

சைக்கிளில் ஐஸ்பெட்டி வைத்து காற்றொலிப்பானை விடாமல் அழுத்திக் கொண்டிருந்தவன் சிதம்பரம் அருகில் நெருங்கி வருவதைக் கண்டதும் நிறுத்தினான்.

“என்ன சார் வேணும்?”

“இந்தா… ஒரு சாக்கோபார் ஐஸ்?”

“சார் சாக்கோபார் இருவதுருவா”

சிதம்பரம் யோசித்தான். அவன் வாழ்கை ராஜாங்கத்தில் சமரசமெல்லாம் பெரிய விஷயமா? “ஓ சரி சரி… விலை ஏறிடுச்சுல்ல? பரவாயில்லை. பத்துரூபா ஐஸ் இருந்தா குடு…”

“இருக்கு சார். ஆரஞ்சு ஐஸ் பத்து ரூவாதான்… ஆனா வேற பத்துரூவா வேணும். தாளா இருந்தாக் கொடுங்க…“

“ஏன் இதுக்கென்ன பத்துரூபா புதுக்காசு…! “

“சர்தான் சார்… யாரு இத்த வாங்கறாங்க? மதிப்பிருந்தாலும் செல்லாதுன்னு திருப்பியில்ல தர்றாங்க. நோட்டா இருந்தா குடுங்க…”

“நீ சிட்டிக்கு புதுசா? இந்தக் கதையெல்லாம் கிராமத்துல நடக்கும்… இங்கயேயுமா ஆரம்பிச்சிட்டீங்க?”

ஐஸ்காரன் வேறொரு வியாபாரத்தைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தான். ஐம்பது ரூபாய் நோட்டை வாங்கிக்கொண்டு இரண்டு சாக்கோபார் ஐஸ்களோடு மீதி சில்லரையைக் கொடுத்துவிட்டு காற்றொலிப்பானை அழுத்தினான். 

கணவன் மனைவி இருவரும் தாங்கள் வாங்கிய ஐஸ் கரைவதற்குள் அதை ருசிப் பார்க்கத் தயாரானார்கள். சிதம்பரம் ஒதுங்கி நின்று அவர்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

*

மஞ்சுநாத் – புதுச்சேரியை சேர்ந்தவர். விமர்சகர், பயணி, வரலாற்று ஆய்வாளர். தற்போது புதுச்சேரி அரசின் ஆயுஷ் துறையில் மூத்த சித்த மருத்துவ மருந்தாளுநராக பணியாற்றுகிறார். குதிரைக்காரனின் புத்தகம், உடனுறை இடாகினி ஆகிய சிறுகதைத் தொகுப்புகளும், டால்ஸ்டாயின் மூன்று கண்கள் கட்டுரைத் தொகுப்பும் வெளிவந்துள்ளன. சமீபத்தில் வெளியான ‘அப்பன் திருவடி’ நாவல் தமிழ் இலக்கியத்தில் இமயமலையின் பேரழிவு குறித்து முதல் முதலாக பேசி புதியதொரு களத்தையும் அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. மின்னஞ்சல் : manjunath.author@gmail.com

சுதா ஶ்ரீநிவாஸன்

மாண நோற்று, ஈண்டு இவள் இருந்தவாறு எலாம்
காண நோற்றிலன், அவன் கமலக் கண்களால்!

“அன்னையே, ஏன் வாட்டமுற்றிருக்கிறீர்கள்?”

அன்னையா? யார் இவர்கள்? இது என்ன இடம்? இனிய சோலையின் நடுவே குடில்கள்-ஏதோ முனிவரின் தவச்சாலை போல் தோன்றுகிறதே! 

மெதுமெதுவே நிலை மீண்டேன். இந்த நிலையழிவு சில காலமாக நிகழ்ந்தவாறு இருக்கிறது.

“நீங்கள் இன்று வேள்விப் பொருட்கள் கொணர செல்லவில்லையா? முனிவரின் கட்டளை யாது?”

“குருவின் ஆணைப்படி காட்டினுள் செல்லத்தான் கிளம்பினோம். தங்களிடம் சொல்லிச்செல்லவே வந்தோம்.”

“தங்களுக்கு என்னவாயிற்று, அன்னையே? சில நாட்களாகவே தாங்கள் ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்து காணப்படுகிறீர்கள்!”

“ஒன்றுமில்லை, குழந்தைகளே! நீங்கள் சென்று வாருங்கள். குருவைக் காக்க வைப்பது பெரும்பாவம்.”

லவகுசர்கள் செல்லும் பாதையைப் பார்த்தவாறிருந்தேன்.

இதே பாதையில் தானே அன்றொரு நாள் நான் வந்தேன்! அயோத்தியின் நகர நெரிசலில் இருந்து விலகி வரும்பொழுதும், மரங்களும் சுனைகளும் நிறைந்த வால்மீகி முனிவரின் தவச்சாலையில் நுழையும்பொழுதும் எவ்வளவு மகிழ்ந்திருந்தேன்!

கரு தரித்திருந்ததன் சோர்வு. அத்துடன் அரண்மனையின் பொறுப்புகளும் முறைமைகளும் தரும் நிலையழிவு. ஆகையால் வனத்திற்கு செல்லச் சொன்னபொழுது மிகுந்த உற்சாகம் அடைந்தேன். ராமன் உடன் வராததோ, லக்ஷ்மணன் அழைத்து வந்ததோ எனக்கு பொருளாகவில்லை.

நகரை விட்டு வெளிவந்த உடனேயே பிணையுண்ட சங்கிலியிலிருந்து விடுபட்ட உணர்வை அடைந்தேன். ஆங்காங்கே தேரை நிறுத்தச் சொல்லி செடிகொடிகளை தழுவி மகிழ்ந்தேன். மலர்களை சூடிக்கொண்டேன். சுனைகளில் துள்ளும் மீன்களுடன் சேர்ந்து துள்ளினேன்.

ராமன் உடன் வந்திருக்கலாம்! அரசப் பணிகள் ஓய்வதேயில்லை. அதனால் வரும் சோர்வும் கூட. நான் கிளம்பும்பொழுது வழியனுப்பக்கூட வரமுடியவில்லை. பாவம்!  வனவாசத்தில் எவ்வளவு மலர்ந்திருந்தார்! அவர் பறித்தளித்த மலர்களுக்கும் அவர் முகத்திற்கும் வேறுபாடு கண்டேனில்லை! தாமரை போன்றிருந்தது அவர் முகம்.

ராமனைப் பற்றிய நினைவுகளில் தேர் தவச்சாலையை அடைந்துவிட்டதை நான் உணரவில்லை. “அரசி!” லக்ஷ்மணனின் குரல். 

தேரினை எதிர்நோக்கியிருந்த வால்மீகி முனிவரின் திருவடிகளை வணங்கினேன்.

“இங்கு நீ நிறைவுறுக!” என்று அவர் வாழ்த்த, குழப்பத்துடன் நிமிர்ந்து நோக்கினேன். லக்ஷ்மணனின் சொல்லற்ற பயணமும் நிலம் தாழ்ந்த நோக்கும் மெல்ல மெல்ல புரியத் தொடங்கியது.

அவனை நோக்கி “என்னை திரும்ப அழைத்துச்செல்ல அவர் என்று வருவார்?” என்றவளுக்கு மௌனமே பதிலாயிற்று.

ஆயிற்று! பன்னிரண்டு ஆண்டுகள்! இலங்கையில் பத்து மாதங்கள் பத்து யுகங்களென நீண்டன. ஆனால், இங்கு? விதேஹ நாட்டில் இருப்பது போன்றே அல்லவா நான் உணர்கிறேன்? வால்மீகி முனிவரின் பரிவா, என் மைந்தர்களைப் பேணும் பொறுப்பா எது இந்த பன்னிரண்டு வருடங்களை மிகக் குறுகியதாக ஆக்கியது என்று தெரியவில்லை.

ஆனால் சில காலமாக இந்த நிலையழிவு அவ்வப்பொழுது ஏற்படுகிறது. இப்பிறப்பின் மாயத்தையே மறக்கும்படியான பெரு மயக்க நிலை! மண்நீங்கும் காலம் அருகிவிட்டது என்று உணர்கிறேன். ஆனால் ஏதோ ஒரு எண்ணம் அதைத் தடுப்பது போன்றும் உள்ளது.

யாரிடமேனும் தரவோ பெறவோ ஏதும் எஞ்சியுள்ளதா? நினைவுகளை திசைகளின் எல்லை வரை நீட்டியும் ஒன்றும் தெளிவுறவில்லை. ஏதோ ஒன்று நிழல்போல் உறுவதும் கலைவதுமாக இருக்கிறது.

எண்ணிச் சலித்து எப்பொழுதும்போல அச்சிந்தனையை விலக்கிவிட்டு நான் குடிலுக்குள் புக முற்படுகையில் அவளைக் கண்டேன். சூர்ப்பணகை!

ஆம்! இதுதான், இவள்தான்!

நிலவற்ற கடல் போல் என் மனம் அலை அடங்கத் தொடங்கியது.

அவளும் என்னைக் கண்டுவிட்டாள். ஒரு கணம் தயங்கியவள் வேகம் கொண்டு என்னை நோக்கி ஓடிவந்தாள். பற்கள் கடிபட, விழிமணிகள் தெறிக்க, நரம்புகள் புடைக்க என் கழுத்தை நெரிப்பதுபோல் பிடித்தாள். எனக்கே ஆச்சரியம் தந்த என் அச்சமற்ற அசைவின்மையை அவளும் உணர்ந்தாள் போலும். பிடியை விட்டுவிட்டு குரலெடுத்து நகைத்தாள்.

“அஞ்சிக் கூவ மாட்டாயா? ஓ! இங்கே உன் கூக்குரலுக்கு ஓடிவந்து காப்பாற்றும் வீரர்கள் இல்லையல்லவா? ஐயோ பாவம்!”

என் மனம் முற்றடங்கியது.

அவளை உள்ளே வரும்படி கைகாட்டிவிட்டு குடிலுக்குள் சென்றேன்.

வந்தவள் சுற்றிலும் பார்வை சுழல நான் இட்ட ஆசனத்தில் அமர்ந்தாள்.

“எங்கே உன் மைந்தர்கள்? இரட்டையர் அல்லவா?”

தலையசைத்தேன்.

“அவர்கள் தந்தையிடம் செல்ல விழையவில்லையா? ஒருவேளை அவர்களையும் அவன்…”

“என் மைந்தரிடம் அவர்கள் தந்தை சக்ரவர்த்தியென்று கூறவில்லை.”

இவளிடம் நான் ஏன் காரணங்கள் கூறிக்கொண்டிருக்கிறேன்?

இந்த எண்ணம் என்னில் ஏதேனும் அசைவாக வெளிப்பட்டதா? அவள் என் முகத்தையே கூர்ந்து நோக்கியவாறிருந்தாள்.

“நீ எப்படி… எதன் பொருட்டு இங்கு வந்தாய்?”

“உன்னைக் காணவே வந்தேன்.”

“என்னையா? எதன் பொருட்டு? நான் இங்கு இருப்பது முன்னரே தெரியுமா?”

அவள் உதடுகள் அசைய ஏதோ கூற முயன்றாள். சொல் திரளாமல் மௌனித்தாள். தனக்குத்தானே எதையோ மறுப்பவள்போல கையசைத்தாள். எட்டி அவள் கையைப் பற்றினேன். அத்தொடுகையில் அவள் உடல் குதிரைபோல் சிலிர்ப்பு கொண்டது.

“சொல், சூர்ப்பணகா. எதன் பொருட்டு வந்தாய்?”

அவள் முகத்தில் அந்திநேர வானின் வண்ணம்போல உணர்வுகள் மாறிக்கொண்டிருந்தன.

எண்ணியிராமல் “அவனது பிரிவு உன்னை வருத்தவில்லையா?” என்றாள்.

இதற்கு என்ன பதில் கூற? ஆமென்றோ இல்லையென்றோ உரைக்கக் கூடுமா? வருத்தமும் கசப்பும் தாண்டிய என் நிலை இவளுக்கு புரியுமா? இலங்கையில் தீக்குளித்த அன்றே என்னில் தோன்றிய எண்ணத்தை நானே இங்கு வந்தபின்தானே தெளிவுற உணர்ந்தேன். அதை சொற்களில் வடிக்க முடியுமா? சொல்லி என்ன ஆகப்போகிறது?

“சொல், சீதா. நீ வருந்தவில்லையா?”

தலையுயர்த்தி அவளை நேராக நோக்கினேன்.

“இதை அறியவா என்னைத் தேடி வந்தாய்?”

“அது… நான்…”

அவள் மீண்டும் வார்த்தையின்றி வாயையும் கையையும் அசைக்கலானாள். மூச்செறிந்தாள். செல்பவள்போல் எழலுற்றாள். மீண்டும் அமர்ந்தாள். பின் சிந்தனைக் கலைந்தாள்.

“போர் முடிந்த பின்னர் நான் எதிர்பார்த்தபடி விபீஷணன் என்னைப் பழிக்கவில்லை. ஆகவே சில நாட்களிலேயே நான் எந்த குற்றவுணர்வும் இல்லாமலானேன். என் உள்ளத்தில் தைத்த காம பாணம் வருடங்கள் கடந்தும் என் உயிரைக் கடைந்து கொண்டிருந்தது. நான் அயோத்திக்குச் சென்றேன்.”

என் கண்கள் வியப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்க வேண்டும்.

“உன்னால் நம்பமுடியவில்லையல்லவா? என்னாலும் முடியவில்லை. நானறியா விசை ஒன்றால் செலுத்தப்பட்டவள் போல் அங்கு சென்றிருந்தேன். அதன் பின்னரே நீ அங்கு இல்லை என்று அறிந்தேன்.”

நான் கூறாத பதிலைத் தானாக தேடுபவள்போல அவள் என் முகத்தை உற்று நோக்கினாள்.

“நீ நாடுவிட்டு சென்றதன் காரணத்தை அறிந்தபோது பரவசமானேன். உன்னை விழைந்ததனால் உயிரிழந்த என் தமையன் நிறைவுறுவான் என்று மகிழ்ந்தேன். என் விருப்பம் நிறைவேற இனி தடையில்லை என்று என் மனத்தினுள் ஒரு குரல் ஒலித்தது.”

சூரியஒளி பட்டு அவள் முகம் ஒளிர்ந்தது.

“மறைந்திருந்து அவனை நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். அவன் வேறு மணம்புரிந்திருப்பானோ என்று ஐயுற்றேன். உனக்கு அந்த ஐயம் ஏற்படவில்லையா?”

நான் தலையசைத்தேன்.

“ஏன்? உனக்கு வாக்களித்ததனாலா? அதை நீ நம்புகிறாயா?”

இவள் நோக்கம் என்ன? என்னில் பொறாமையைத் தூண்டுவதா?

“அவன் அஸ்வமேத யாகம் இயற்றவிருக்கிறான், அறிவாயல்லவா?”

“ஓ!”

“மனைவி உடன் இல்லாது யாகம் இயற்றமுடியாதே! அதை உணர்ந்தவுடன் எனக்கு ஏற்பட்ட ஏமாற்றத்தைவிட அதை நீ எப்படி எதிர்கொள்வாய் என காண விரும்பினேன்.”

என் புன்னகை அவளை சீற்றம்கொள்ளச் செய்தது.

“உன் உள்ளத்துடிப்பை புன்னகையால் மறைக்க முயல்கிறாய்.”

“இல்லை…”

“நடிக்காதே! உன் துயரம் கண்டு நான் மகிழக்கூடாது என்று மறைக்கிறாய்! நான் அறிவேன்.”

பாவம்! பேதை!

“சிரிக்காதே! உன்னை…”

என் கழுத்தை நோக்கி நீட்டிய கை அந்தரத்தில் நின்றது.

“இல்லை, நீ அறிந்திருக்கிறாய்! அதனால்தான் பதற்றம் கொள்ளவில்லை.”

“சூர்பணகா! உண்மையில் நான் அங்கு நடப்பது ஏதும் அறியேன். நான் அறிய விழையவுமில்லை.”

சீற்றமும் வியப்பும் துயரும் அவளில் ஒருங்கே தோன்றின. இவள் என்னிடம் என்னதான் எதிர்பார்க்கிறாள்?

அவள் விழிகள் மெதுவே வெறிப்புற்றன. தனக்குத்தானே என “நான் கொண்ட ஏமாற்றத்தை தணிக்க உன்னை எரியச்செய்யலாம் என வந்தேன். ஆனால்…” என்றாள்.

அவள் சொற்கள் பொருள்படாத தூரத்திற்கு என் சிந்தனை அகன்று கொண்டிருந்தது.

“அவன் மீண்டும் மணம்கொள்ளவில்லை. உன்னைப்போல் பொற்பதுமை உருவாக்கியிருக்கிறான். யாகத்தில் அது அவனருகில் வீற்றிருக்கிறது. இரவில் யாருமற்ற சமயத்தில் நான் அச்சிலையை அணுகினேன். எதற்கென்று நானே அறியவில்லை. அருகணைந்த பொழுது அவனைக் கண்டேன். அச்சிலையின் முன் மண்டியிட்டிருந்தான். கொண்டல் பொழி மாரியென கண்களில் நீர்ப்பெருக்கு. சீதா, அக்கணம் நான்…”

அவள் என்னை உலுக்கினாள். “சீதா!”

“யார்? ஓ! சொல்.”

“நான் சொன்னவற்றை நீ செவியுற்றாயா? அல்லது…”

நான் வெறுமனே தலையசைத்தேன்.

“அவன் யாகத்தில் தன்னருகே அமர்த்த உனது பதுமையை வடித்திருக்கிறான், தனிமையில் அதன் முன் கண்ணீர் வடிக்கிறான் என்று சொன்னேன்…”

“ஓ!”

“உனக்கு கொடுத்த வாக்கை அவன் மீறவில்லை என்பதில் உனக்கு மகிழ்வில்லையா?”

“…”

“சரி, விடு. இன்று அவ்வாக்கினால் உனக்கு என்ன பயன்?”

மீண்டும் அவள் முகத்தில் அகத்தின் கொந்தளிப்பு.

“ஆனால்… எரி புகுந்து மீண்ட பின்னும் உன்னை இவ்வாறு அனுப்பியதை நீ ஏன் ஏற்றாய்?”

“நான் என்ன செய்திருக்கவேண்டும் என்று எண்ணுகிறாய்?”

“நீதி கேட்டிருக்க வேண்டும். அரசியாக அல்ல, ஒரு பெண்ணாக. நீ மௌனமாக இதை ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம் பெண்களை தங்கள் எண்ணம்போல் சிறுமைப்படுத்தும் ஒரு சமூகம் உருவாகும் அல்லவா?”

“நான் இங்கு வந்த சில நாட்களில் அன்னை அகலிகை என்னைக் காண வந்தார். ‘ராமனை கண்டு அவன் கௌதமரிடம் சொன்ன வார்த்தைகளனைத்தும் வெறும் வேஷம்தானா என்று கேட்கப்போகிறேன்’ என்றார். நான் ஒப்பவில்லை.”

“ஏன்? நீதான் எதிர்க்கவில்லை, அவர் கேட்பதில் உனக்கு என்ன தடை?”

“அதனால் என்ன நன்மை விளையும்? மக்கள் பேசுவது நிற்குமா? ராமனுக்கு ஒரு சாராரும் எனக்கு ஒரு சாராரும் பரிந்து பேசுவார்கள். எந்த விழுமியங்களின் வடிவாக ராமனைப் பார்க்கிறார்களோ அவை அனைத்தும் புறந்தள்ளப்படும். நான் ராமனை எதிர்த்தது நிலைகொள்ளும்.”

“நீ மௌனமாக விலகியதனால் மட்டும் மக்கள் பேச்சு மாறிவிடுமா? உன் உயர்வை உணர்ந்து உன் காலடியில் விழுந்து உன்னை திரும்ப அழைத்துச்செல்வார்கள் என்று காத்திருக்கிறாயா? பைத்தியக்காரி!”

“இல்லை, நான் யார் வரவையும் எதிர்நோக்கவில்லை. ஆனால், ஒன்றுண்டு. ராமன் தன் மேல் வந்த முதல் பழிக்கு அஞ்சி என்னை விலக்கினார். ஆம், முதல் பழிக்கு அஞ்சாதவர்கள் பின்னர் எப்பழிக்கும் அஞ்சாதவர்களாய் மாறிவிடுவார்கள்.”

“இது உனக்கு நீயே கூறிக்கொள்ளும் சமாதானம்; வெற்றுச் சொற்கள். காமன் வில்லின் பாணம் என்னைச் சுட்டதினும் கொடிதாய் ராமன் சொல்லின் பாணம் உன்னைச் சுடவில்லையா?”

அது என்றோ வடுவாகிவிட்டது.

“மற்றொன்றும் நீ யோசித்துப்பார்! அறத்தின் மூர்த்தி என்று புகழ்கொண்டவனுக்கு இச்செயல் புகழ் சேர்க்குமா? அதை மறுப்பின்றி ஏற்ற நீ அவனினும் அதிகமாக பெண்ணினத்தை இழிவு செய்திருக்கிறாய்! ஒரு பெண்ணை எவரும் எதுவும் சொல்லலாம் என்ற நிலைக்கு இது கொண்டுசெல்லுமல்லவா?”

“அல்ல. இச்செயல் நிச்சயமாக ஒரு அதிர்வை ஏற்படுத்தும். மக்களை சிந்திக்கத்தூண்டும். ஒரு அரசனாக ராமன் செய்தது சரியென்றாலும், ஒரு கணவனாக இவ்வாறு செய்யலாமா, குற்றமற்றவள் தன் மனைவியென்று கணவன் அறிந்திருந்தாலும் அதில் பிறர் மாற்று சொல்வது முறையா என்பதான கேள்விகள் அவரவர் மனதில் தோன்றும். அக்கேள்விகள் காலாகாலத்திற்கும் நிலைத்திருக்கும். என்றென்றும் மக்களின் மனசாட்சியிடம் உரையாடும். சொல்லற்ற சொல்லே மேலும் கூர்கொள்ளும்.”

அவள் முற்றிலும் குழப்பமுற்றவளாக தோன்றினாள்.   

“சூர்ப்பணகா, உன் வரவின் காரணம் நானறியேன். ஆனால் உன்னைத்தான் நான் எதிர்பார்த்திருந்தேன் என்று உணர்கிறேன்.”

“என்னையா?, நீயா?”

“ஆம், உன்னைத்தான்.”

“எதற்காக?”

“என் பொருட்டு நீ அடைந்த துன்பத்திற்கு நான் வருந்துகிறேன் என்று சொல்வதற்காக.”

அவள் குழப்பம் மேலும் அதிகரித்தது.

“தண்டகாரண்யத்தில் நீ என்னை பற்றியபொழுது நான் அவ்வாறு கூச்சலிடாமல் இருந்திருந்தால் உனக்கு உடற்குறை ஏற்பட்டிருக்காதல்லவா? அகழ்வாரையும் தாங்குபவள் என் அன்னை. அவளது பொறை எனக்கு ஏன் இல்லாமலானது என்று வருந்துகிறேன்.”

ஏதோ சொல்ல முனைந்தவள் அதை விடுத்து என்னை வணங்கி வந்ததுபோலவே சுவடின்றி மறைந்துபோனாள்.

***

சுதா ஶ்ரீநிவாஸன் – மதுரையை சேர்ந்தவர். காப்பீட்டுத்துறையில் பணிபுரிந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்று கோவையில் வசித்து வருகிறார். தொடர்ந்து சிறுகதைகள் எழுதி வருகிறார். மின்னஞ்சல் : sudha1066@gmail.com

ரேமண்ட் கார்வர் – க்ளாட் க்ரிமால்

தமிழில் : சுபஶ்ரீ முரளிதரன்

ரேமண்ட் கார்வர் (1938–1988) ஒரு அமெரிக்கச் சிறுகதை எழுத்தாளர் மற்றும் கவிஞர் ஆவார். அவர் தனது எளிமையான பாணிக்கும் (minimalist style) மற்றும் தொழிலாளர் வர்க்க வாழ்க்கையின் யதார்த்தமான சித்தரிப்புகளுக்காகவும் கொண்டாடப்பட்டார். அவரது கதைகள் பெரும்பாலும் அன்பு, இழப்பு, போதை மற்றும் மனிதத் தொடர்பு போன்ற கருப்பொருள்களை ஆராய்கின்றன, அவை எளிய, ஆனால் உணர்ச்சிபூர்வமான சக்திவாய்ந்த மொழியில் சொல்லப்படுகின்றன. க்ளாட் க்ரிமால் பாரிஸ் XIII பல்கலைக்கழகத்தில் அமெரிக்க இலக்கியப் பேராசிரியராக பணிபுரிபவர். பாரிஸில் வெளியாகும் “L’Histoire ne descend pas des nuages” எனும் இதழில் ரேமண்ட் கார்வரை நேர்காணல் செய்திருந்தார். ஆங்கிலத்தில் வில்லியம் எல். ஸ்டல் மொழிபெயர்த்த நேர்காணல் தமிழ் படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

க்ளாட் க்ரிமால் : நீங்கள் ஏன் நாவலைவிட சிறுகதைகள் எழுதுவதை தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள்?

ரேமண்ட் கார்வர்: வாழ்க்கை சூழல்களால்தான். நான் மிகவும் இளையவனாக இருந்தேன். எனது பதினெட்டாவது வயதில் திருமணம் செய்துகொண்டேன். என் மனைவிக்கு வயது பதினேழு. அவள் அப்பொழுது கருவுற்றிருந்தாள். என்னிடம் பணமிருக்கவில்லை. எங்கள் இரண்டு பிள்ளைகளை வளர்க்கவேண்டி நாங்கள் எல்லா நேரங்களிலும் உழைத்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டியிருந்தது. அதோடு, நான் எப்படி எழுதவேண்டும் என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதற்காக கல்லூரிக்கும் செல்லவேண்டிய தேவை இருந்தது. இரண்டு மூன்று ஆண்டுகள் எடுத்து நான் செய்யவேண்டியதை அவ்வளவு எளிதாக தொடங்கிவிட இயலாத நிலை. அதனாலேயே நான் என்னை சிறுகதைகள் மற்றும் கவிதைகள் எழுதவதில் ஈடுபடுத்திக்கொண்டேன். ஒரு டேபிளில் அமர்ந்து ஒரே மூச்சில் தொடங்கி முடித்துவிடவும் முடியும். 

க்ளாட் க்ரிமால்: நீங்கள் உங்களை நல்ல கவிஞராகவும் சிறுகதை எழுத்தாளராகவும் கருதுகிறீர்களா? அதேவேளை உங்கள் கவிதைகளுக்கும் உரைநடைகளுக்கும் என்னவிதமான தொடர்பு இருப்பதாக நினைக்கிறீர்கள்? 

ரேமண்ட் கார்வர்: எனது கதைகள் நன்றாக அறியப்பட்டவைகள் என்றாலும் எனது கவிதைகளே என்னுடைய விருப்பத்துக்குரியன. தொடர்பா? எனது கவிதைகள் மற்றும் கதைகள் இரண்டுமே சிறியவைகள்.(சிரிக்கிறார்). அவற்றை நான் ஒரே வகையிலேயே எழுதுகிறேன் என்பதாலேயே அவை ஒரே விதமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன என்பேன். அதில் நாவலுக்குள் இல்லாத வகையில் மொழி மற்றும் உணர்வுகளின் சாரங்கள் அடங்கியிருக்கின்றன. நான் அடிக்கடி குறிப்பிடுவதுபோல கவிதைக்கும் சிறுகதைகளுக்கும் இடையே இருக்கும் நெருக்கம் சிறுகதைகளுக்கும் நாவலுக்கு இடையில் இருப்பதில்லை.

க்ளாட் க்ரிமால்: நீங்கள் படிமத்தின் சிக்கல்களை ஒரே வகையிலேயே அணுகுகிறீர்களா?

ரேமண்ட் கார்வர்: ஓ.. படிமம். நான் என் கவிதைகளையும் கதைகளையும் படிமத்தை மையப்படுத்தி எழுதுவதாக என்னிடம் யாரோ கூறினார்கள், ஆனால் நான் அப்படி நினைக்கவில்லை. படிமம் என்பது கதையிலிருந்துதான் உருவாகிறது மாறாக அல்ல. நான் எழுதும்போது படிமங்களைப்பற்றியெல்லாம் நினைப்பதில்லை.

க்ளாட் க்ரிமால்: எந்த கவிதை வழிமுறையைப் பின்பற்றுபவராக உங்களை நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்?

ரேமண்ட் கார்வர்: இப்படி வைத்துக்கொள்ளலாம். எனக்கு வாலஸ் ஸ்டீவன்சைப்பற்றி அக்கறை இல்லை. எனக்கு ராபர்ட் ஃப்ரோஸ்ட் மற்றும் சமகால கவிஞர்கள் பலரைப் பிடிக்கும். கால்வே கின்னல், W S மெர்வின், டெட் ஹுக்ஸ், C K வில்லியம்ஸ், ராபர்ட் ஹாஸ் போன்ற பலரைப் பிடிக்கும். ஐக்கிய அமெரிக்க நாட்டில் தற்பொழுது கவிதையில் உண்மையான மறுமலர்ச்சி நிலவிவருகிறது. உரைநடையிலும் கூட. குறிப்பாக சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் மத்தியில் எனலாம்.

க்ளாட் க்ரிமால்: உதாரணத்திற்கு..

ரேமண்ட் கார்வர்: அமெரிக்காவில் இப்பொழுது பல நல்ல படைப்புகள் உருவாகிக்கொண்டிருக்கின்றன. இது எழுத்தாளர்களுக்கான நல்ல காலம். சிறுகதைகள் நன்றாக விற்பனையாகின்றன. ஏராளமான திறமைமிக்க இளம் தலைமுறையினர் இருக்கிறார்கள். நான் ஒரு தொகுப்பை சரிபார்க்கும் வேலையை செய்தேன். ‘தி பெஸ்ட் அமெரிக்கன் ஷார்ட் ஸ்டோரிஸ் 1986’ எழுதியவர் பெயரைக் கேள்விப்பட்டதேயில்லை. அனைத்து கதைகளும் நன்றாக இருந்தது. சமகால எழுத்தாளர்களில் ரிச்சர்ட் ஃபோர்ட், டோபியாஸ் உல்ஃப் ஆகியவர்கள் முதல்தரமான எழுத்தாளர்கள் என்பதோடு ஜேன் ஆன் ஃபிலிப்ஸின் சில கதைகளுக்காக அவரையும், ஆன் பீட்டி, பேரி ஹனா, க்ரேஸ் பாலே, ஹரால்ட் ப்ராட்கி, ஜான் உப்டிக் மற்றும் ஜாய்ஸ் கேரோல் ஓட்ஸ் ஆகியோரின் சில கதைகளுக்காவும் அவர்களைக் கண்டு நான் வியந்து பாராட்டுகிறேன். ஆங்கிலேயரான இயான் மேக்வானையும் குறிப்பிடவேண்டும். ஏமி ஹேம்பெல் என்ற மிக இளம்வயது எழுத்தாளர், அதோடு ஐம்பதுகளில் ஃப்ரான்சில் வாழ்ந்த ரிச்சர்ட் யேட்ஸ் இவர்களின் சில கதைகள் எனக்குப் பிடிக்கும். 

க்ளாட் க்ரிமால்: உங்களுக்கு நாவல் எழுதுவதைப் பற்றிய யோசனை இருக்கிறதா?

ரேமண்ட் கார்வர்: இப்பொழுது நான் விரும்புவதை என்னால் எழுத முடியும், அது கதைகள் என்று இல்லை எதையும் எழுதலாம் என்பதனால் ஒருவேளை எழுதலாம். நான் சிறுகதைத் தொகுப்பு ஒன்றை முடித்துத்தர வேண்டிய ஒப்பந்தத்தில் இருக்கிறேன். பெரும்பாலானவைகளை முடித்துவிட்டேன் என்பதால் ஜனவரி மாதம் வெளிவரும். அதற்குப் பிறகு பார்க்கலாம். என்னுடைய முதல் தொகுப்பிற்குப்பின் நான் நாவல் எழுதவேண்டும் என்று பலர் விரும்பினர். நிறைய அழுத்தங்களும் இருந்தது. சொல்லப்போனால் நான் அதற்காக முன்பணம்கூட வாங்கியிருந்தேன். ஆனாலும் அதற்கு பதிலாக சிறுகதைகளையே எழுதினேன். எப்படியும் நான் ஒரு நெடிய கதையை யோசித்து வருகிறேன். எனக்கே அதைப்பற்றி தெரியவில்லை.

ஒருவேளை அது நாவலாகவும் மாறலாம். ஆனால் நாவல் எழுதிவிடவேண்டும் என்று எந்த கட்டாயமும் என்னிடம் இல்லை. நான் எதை எழுத விரும்புகிறேனோ அதை எழுதலாம். அதற்கான சுதந்திரம் இப்போது எனக்கு இருக்கிறது. அது எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. நான் இதுவரை எனது ஆசிரியரான ஜான் கார்டனர் பற்றி, என்னுடைய தகப்பனார் பற்றி, எனக்கிருந்த மதுப்பழக்கத்தையும் அதன் பிரச்சனைகள் அதிலிருந்து நான் 1977ல் வெளியானதைப்பற்றி என பலவற்றை கவிதைகள் கட்டுரைகள் சுயசரிதை என எழுதியிருக்கிறேன். இப்பொழுதைக்கு என்னுடைய பதிப்பாளர் நிறைவாக உணர்கிறார். என்னுடைய கதைகள் நன்றாக விற்பனையாகின்றன. எல்லாம் நல்லபடியாகவே இருக்கிறது.

க்ளாட் க்ரிமால்: ஃப்ரான்சில் உங்களுடைய பிந்தைய தொகுப்புகள் முதல் தொகுப்பிற்கு முன்பாகவே மொழிபெயர்க்கப்படுவதைப் பற்றி எப்படி உணர்கிறீர்கள்?

ரேமண்ட் கார்வர்: ’வாட் வீ டாக் அபவுட் வென் வீ டாக் அபவுட் லவ்’ வால் ஈர்க்கப்படாத பலர் ‘கதீட்ரல்’ கதைகள் மேம்பட்டதாக இருப்பதாக உணர்கிறார்கள் போலும்..கடைசியில் எது எப்படி என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. எப்படியானாலும் பதிப்பாளர் நல்ல முடிவையே எடுத்திருக்கிறார்.

க்ளாட் க்ரிமால்: ஆக உங்களுடைய முதல் படைப்பிற்கும் சமீபத்திய படைப்பிற்கும் இடையில் உங்களுடைய எழுத்து நடையில் மாற்றங்கள் செய்திருப்பதாக நினைக்கிறீர்களா? 

ரேமண்ட் கார்வர்: ஆம். நிறையவே… என்னுடைய பாணி முழுமையடைந்திருக்கிறது. பரந்துபட்டதாக ஆகியிருக்கிறது. என்னுடைய இரண்டாவது புத்தகமான ‘ வாட் வீ டாக் அபவுட் வென் வீ டாக் அபவுட் லவ்’ தொகுப்பில் இடம்பெற்ற கதைகள் துண்டானவைகளாகவும், மிகவும் சிறியதாகவும், சுருக்கமானதாகவும் பெரிய அளவில் உணர்ச்சிகள் அற்றதாகவும் இருந்தன. அண்மையில் வெளியான ‘கதீட்ரல்’ தொகுப்பில் கதைகள் பரந்துபட்டவைகளாக இருக்கின்றன. அவை முழுமையானதாக, வீரியம் மிக்கவைகளாக, மேம்பட்டவைகளாக இருப்பதோடு நம்பிக்கையளிப்பவையாகவும் இருக்கின்றன.

க்ளாட் க்ரிமால்: இவை நீங்கள் வேண்டுமென்றே செய்தவையா?

ரேமண்ட் கார்வர்: இல்லை. அவற்றை வேண்டுமென்றே செய்யவில்லை. எனக்கு எந்த திட்டங்களும் இல்லை. என்னுடைய வாழ்கை சூழல் மாறியிருக்கிறது. நான் குடிப்பதை நிறுத்திவிட்டேன். எனக்கு வயதாகிவிட்டதால் அதிக நம்பிக்கைக்கு உரியவனாக இருக்கிறேனா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒரு எழுத்தாளனுக்குள் மாற்றங்கள் நிகழவேண்டும். அவை எதார்த்தமானதாக இருக்கவேண்டும். முடிவெடுத்து செய்தவையாக இருக்கக்கூடாது. அதனாலேயே நான் ஒரு புத்தகத்தை முடித்தபின் ஆறு மாதங்களுக்கு சிறு கவிதைகள் கட்டுரைகள் என்பதைத் தாண்டி எதையும் எழுதுவதில்லை. 

க்ளாட் க்ரிமால்: நீங்கள் கதைகளை எழுதும்போதே அவற்றை தொகுப்பிற்காக என்று எண்ணி எழுதுவீர்களா அல்லது ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று மாறுபட்டவைகளாக கருதியே எழுதுகிறீர்களா?

ரேமண்ட் கார்வர்: நான் அவற்றை ஒரு தொகுப்பாகவே எண்ணி எழுதுகிறேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எழுதி அவை முழுமைபெற்று வடிவம் பெறுகின்றன.

க்ளாட் க்ரிமால்: உங்களின் தொகுப்பிற்கான தலைப்பினை எப்படி தேர்வு செய்கிறீர்கள்?

ரேமண்ட் கார்வர்: பொதுவாக சிறந்த ஒரு கதையின் தலைப்பாக இருக்கும். ஆனால் அது கிளர்ச்சியூட்டக்கூடியதாகவும் இருக்க வேண்டும். “வாட் வீ டாக் அபவுட் வென் வீ டாக் அபவுட் லவ்” என்பது தவிர்க்க முடியாத ஒரு தலைப்பு.

க்ளாட் க்ரிமால்: உங்களுக்குப் பிடித்தமான கதைகள் எவை?

ரேமண்ட் கார்வர்: ‘கதீட்ரல்’, ‘எ ஸ்மால் குட் திங்’. எனக்குப் பிடிக்காமல் போன நிறைய கதைகளும் இருக்கிறன, ஆனால் நான் அவற்றை உங்களிடம் சொல்லமாட்டேன். நான் என்னுடைய தேர்ந்தெடுத்த கதைகளை பிரசுரிக்க விரும்புகிறேன். நிச்சயமாக என்னுடைய எல்லா கதைகளையும் அல்ல.

க்ளாட் க்ரிமால்: ‘எ ஸ்மால் குட் திங்’ என்பது ‘ வாட் வீ டாக் அபவுட் வென் வீ டாக் அபவுட் லவ்’ என்ற தொகுப்பில் இடம்பெற்ற ‘தி பாத்’ என்ற கதையை திருத்தி எழுதியதில் உருவானதுதானே?

ரேமண்ட் கார்வர்: ஆமாம். ‘தி பாத்’ ஒரு பத்திரிகையில் இடம்பெற்று எனக்கு என்ன பரிசு கிடைத்தது என்பதே மறந்துபோன ஒரு பரிசைப் பெற்றிருந்தது. ஆனால், அந்த கதை என்னை பாதித்தது. அது முழுமைப் பெற்றுவிட்டதாகத் தோன்றவில்லை. சொல்வதற்கு இன்னும் விஷயங்கள் இருப்பதாகத் தோன்றியது. நான் ‘தி கதீட்ரல்’ எழுதிக்கொண்டிருக்கும்போது (அதைவிட விரைவாக நான் வேறு எதையும் எழுதியதில்லை. அதற்கு எனக்கு பதினெட்டு மாதங்களுக்கும் குறைவான காலமே தேவைப்பட்டது) அப்படித் தோன்றியது. ‘தி கதீட்ரல்’ என்ற கதை நான் எழுதிய முந்தைய எல்லாக் கதைகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. அது நான் பெருந்தன்மைமிக்கவனாக இருந்த காலகட்டம். “தி பாத்’ கதையை பார்த்தபோது அது முழுமையடையாத ஒரு ஒவியத்தைப்போலத் தோன்றியது. அதனாலேயே அதை மீண்டும் திருத்தி எழுதினேன். அது இப்பொழுது மேன்மையடைந்திருக்கிறது. ஹாலிவுட்டிலிருந்து ஒருவர் அதைத் திரைப்படமாகக்கூட எடுத்திருக்கிறார். ஆஸ்த்திரேலியர்கள் கூட “ஃபேதர்ஸ்’ என்ற கதையை திரைப்படமாக்கியிருக்கிறார்கள். நான் முதலாவது படத்தைப் பார்த்தேன். அது இரண்டாவதைப்போலவே நன்றாக இருந்தது. அதில் மயிலையும், பல் செட்டையும் போட்டிருந்தார்கள். வேடிக்கையாக இருந்தது.

க்ளாட் க்ரிமால்: உங்கள் கதைகளின் முடிவைப்பற்றி பேசமுடியுமா? உதாரணத்திற்கு “தி கதீட்ரல்” கதையை எடுத்துக்கொள்வோம்.

ரேமண்ட் கார்வர்: அந்த கதாப்பாத்திரம் பார்வையற்றவர்கள்மீது தவறான எண்ணம் கொண்டது. அவன் மாறுகிறான். ஏற்றம் பெறுகிறான். அப்படியான ஒரு கதையை முன்னெப்போதும் நான் எழுதியதில்லை. ’வாட் வீ டாக் அபவுட் வென் வீ டாக் அபவுட் லவ்’ எழுதிமுடித்து ஆறு மாதங்களுக்குப்பின் நான் எழுதிய முதல் கதை. பிறகு அந்த கதையை நான் எழுதி முடித்தபின் அதை மெய்யாகவே முற்றிலும் வித்தியாசமானதாக உணர்ந்தேன். அது எனக்கு ஒரு உத்வேகத்தை அளித்தது. அப்படி எல்லா கதைகளுக்கும் நிகழ்ந்து விடாது. ஆனால் நான் ஏதோவொன்றை அடைந்ததாக உணர்ந்தேன். அது எனக்கு உற்சாகத்தை அளித்தது. பார்வையுள்ளவன் மாறுகிறான். அவன் தன்னை பார்வையற்றவனின் இடத்தில் பொருத்திப் பார்க்கிறான். அந்தக் கதை ஏதோ ஒன்றை வலியுறுத்துகிறது. அது ஒரு நேர்மறையான கதை. அதனாலேயே அது எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. மக்கள் அதை வேறேதோவொன்றின் படிமமாகப் பார்க்கிறார்கள். கலையின் அம்சமாக, ஏதோ செய்வதற்கான என்ற வகையில். ஆனால் நான் அந்த மனிதன் பார்வையற்றவனின் கைகள்மீது தன் கைகளை வைத்துப்பார்க்கும் தொடுஉணர்வைத்தான் நினைத்துப்பார்த்தேன். அவை முற்றிலும் கற்பனையானதுதான். ஒருபோதும் அப்படி எதுவும் எனக்கு நடக்கவில்லை. அது ஒரு அசாதாரணமான கண்டுபிடிப்பு. அப்படியான ஒன்றுதான் ‘எ ஸ்மால் குட் திங்’ கிலும் நடந்தது. அந்த பெற்றோர் ரொட்டி சுடுபவனோடு இருக்கிறார்கள். நான் அதை ஏதோ ஆன்மாவைத்தட்டி எழுப்பும் ஒரு செயலாக சொல்லவரவில்லை என்றாலும் அது ஒரு வகையில் நேர்மறையான முடிவாக அமைந்துவிடுகிறது. அந்த இருவரும் தங்களுடைய குழந்தையின் இறப்பை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலைக்கு வருகிறார்கள். அது நேர்மறையான ஒன்று. இரண்டிற்கும் ஒரு வகையான ஒற்றுமை உண்டு. இரண்டு கதைகளுமே நேர்மறை முடிவைக் கொண்டிருக்கின்றன என்பது எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. இந்த இரு கதைகளும் நிலைத்து நின்றால் நான் மகிழ்ச்சியடைவேன்.

க்ளாட் க்ரிமால்: உங்கள் கதைகளில் தன்வரலாற்று குறிப்புகள் அவசியமென்று கருதுகிறீர்களா?

ரேமண்ட் கார்வர்: மாப்பசான், செகாவ் போன்ற நான் விரும்பும் எழுத்தாளர்களுக்கு அது அவசியமானதாக இருக்கிறது. கதைகள் எங்கிருந்தாவது வரவேண்டும். எப்படியானாலும் எனக்கும் அது விருப்பமானதாகவே இருக்கிறது. மெய்யுலகத்திலிருந்து சில மேற்கோள்கள் இடம்பெறுவது அவசியமாகிறது.

க்ளாட் க்ரிமால்: அது நீங்கள் எழுதும்போது என்றால் சரி. உங்கள் வாழ்க்கைக் குறிப்புகள் வாசகனுக்கு உதவும் என்று கருதுகிறீர்களா?

ரேமண்ட் கார்வர்: இல்லை. இல்லவேயில்லை. ஏதோ ஒரு பிம்பம், நான் கேட்ட வரிகள், நான் பார்த்த காட்சி, நான் செய்தது, என்று ஏதோ ஒன்றை வேறொன்றாக மாற்றியமைக்கப் பார்க்கிறேன். ஆமாம். சிறிதளவு தன்வரலாறும் பெருமளவு கற்பனைகள் இருக்கும் என்பதாக நம்புகிறேன்.

என் விருப்பத்திற்குரிய எழுத்தாளர்களான ஃபிலிப் ராத், டால்ஸ்டாய், மாப்பசான் போன்றவர்களுக்கு ஏதோவொரு அம்சம் பொறியை ஏற்படுத்துவதாக கருதுகிறேன். கதைகள் மெல்லிய காற்றிலிருந்து உருவாவதில்லை. அதற்கு ஒரு பொறி தேவைப்படுகிறது. அந்த வகையிலான கதைகளே என்னை ஈர்ப்பவை. உதாரணத்திற்கு, ’ஃபாட்’ டிற்கு உணவு விடுதியொன்றில் பணியாற்றிய என் மனைவி, என்னுடைய முதல் மனைவி ஒரு நாள் இரவு வீட்டிற்கு வந்தவுடன் அவள் விடுதிக்கு தன்னை பன்மையில் குறிப்பிட்டுக்கொண்ட ஒரு வாடிக்கையாளன் வந்திருந்ததாகவும், ’எங்களுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் ரொட்டி வேண்டும்’, ‘நாங்கள் இன்று சிறப்பானதொரு இனிப்பை சாப்பிடப்போகிறோம்’ என்று சொன்னதாகக் கூறினாள். அது என்னைத் தாக்கியது. அதை நான் அசாதாரணமானதாகக் கருதினேன். அதுதான் ஒரு கதைக்கான பொறியாக அமைந்தது. அதை நான் பலவருடங்கள் கழித்து எழுதினேன் என்றாலும் என் மனைவி என்னிடம் சொன்னதை நான் ஒருபோதும் மறந்துவிடவில்லை. நெடுநாளைக்குப் பிறகு நான் எழுத உட்கார்ந்தபோது இதை சிறப்பாக எப்படி எழுதலாம் என்று என்னை நானே கேட்டுக்கொண்டேன். அது நான் விழிப்புணர்வுடனே எடுத்த முடிவு. அதை ஒரு உணவு விடுதியில் பணியாற்றும் ஒரு பணிப்பெண்ணின் பார்வையிலேயே எழுத முடிவெடுத்தேன். என் மனைவியின் பார்வை என்றில்லாமல் ஒரு பணிப்பெண்ணின் பார்வையில்.

க்ளாட் க்ரிமால்: கதையின் முடிவில் அந்தப் பெண் தன் வாழ்க்கை மாறிவிடப்போவதாக சொல்வார், அதை நீங்கள் எப்படி விளக்கப்போகிறீர்கள்?

ரேமண்ட் கார்வர்: நான் அதை விளக்கவில்லை. அதிலும் ஒரு நேர்மறையானதையே இடம்பெற செய்தேன் என்பதாகக் கொள்ளலாம்.

க்ளாட் க்ரிமால்: அது நிகழ்காலத்தில் நடக்கும் ஒரு கதை.

ரேமண்ட் கார்வர்: ஆம். அதுதான் அதற்கான சரியான காலமென்று கருதினேன். தி நியூயார்கரில் வெளியிட்ட நான்கைந்து கதைகளுமே கூட நிகழ்காலத்தில் நடப்பதாகவே இருந்தது. எதனால் என்று எனக்குத் தெரியாது. அது ஏன் என்று தெரியாமலே நான் எடுக்கும் முடிவு. சில முடிவுகள் அதுவாகவே அமைந்துவிடுவதுண்டு அதை நான் ஏதோ அமானுஷ்யம் என்பதாக உங்களை எண்ண வைத்துவிடக்கூடாது என்பதே என் விருப்பம். அது அப்படித்தான்.

க்ளாட் க்ரிமால்: உங்கள் எழுத்தில் அமெரிக்க மரபு சொற்றொடர்களை சேர்க்க முயல்கிறீர்களா?

ரேமண்ட் கார்வர்: நிச்சயமாக. நான் நன்றாக பேச்சை கவனிப்பவன் என்று பெயர் வாங்கியிருக்கிறேன். நான் எழுதும் வகையிலேயே மக்கள் பேசுவதாக நான் நினைக்கவில்லை. ஹெமிங்வேயைப்போல என்று சொல்லவேண்டும். அவருக்கும் பேச்சைக் கவனிக்கும் பழக்கம் இருந்ததாக சொல்லப்பட்டதுண்டு. ஆனால் அதெல்லாம் அவர் தானாக உருவாக்கியவை. மக்கள் அவ்வாறெல்லாம் பேசுவதில்லை. அது ஒருவித தாளலயத்துடனானது.

க்ளாட் க்ரிமால்: உங்கள் கதைகளில் இடம்பெரும் வசனங்களுக்கு எப்படியான முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறீர்கள்?

ரேமண்ட் கார்வர்: அது முக்கியமானதுதான். அது கதையினை முன்னகர்த்த, கதாபாத்திரத்தை ஜொலிக்க வைக்க போன்றவற்றை செய்ய வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. காரணமில்லாமல் மக்கள் பேசிக்கொள்வதில் எனக்கு விருப்பமில்லை ஆனால், ஒருவர் பேசுவதை மற்றொருவர் கவனிக்காமல் பேசிக்கொண்டிருக்கும் வகையான வசனங்கள் எனக்குப் பிடிக்கும்.

க்ளாட் க்ரிமால்: உங்களுடைய கருப்பொருளைப் பற்றி பேசலாமா?

ரேமண்ட் கார்வர்: ஒரு எழுத்தாளன் அவனுக்கு முக்கியமானதாக இருப்பனவற்றைப் பற்றிப் பேசியாக வேண்டும். நான் பதினைந்து ஆண்டுகள் பல்கலைக்கழகங்களில் வேலைப் பார்த்திருக்கிறேன். அங்கு வேறு வேலைகள் செய்வதற்குமான நேரம் இருந்தும், அது என் வாழ்க்கையில் உணர்வுரீதியாக எந்தவித தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை என்பதாலேயே நான் அந்தப் பல்கலைக்கழக வாழ்க்கையைப் பற்றி ஒரு கதைகூட எழுதியதில்லை. என் இளம் பிராயம், எனக்கு நன்றாகத் தெரிந்த மனிதர்கள் என்மீது ஏற்படுத்திய உணர்வுரீதியான தாக்கங்கள் என என் வாழ்க்கையில் பின்னோக்கி பயணித்துப் பார்ப்பேன்… சமீபத்திய என்னுடைய கதைகள் அலுவலர்களைப் பற்றி பேசுகிறது. ( உதாரணத்திற்கு தி நியூயார்கரில் இதழில் “ஹூஎவர் வாஸ் யூசிங் திஸ் பெட்” இல், என்னுடைய முந்தைய கதைகளின் கதாபாத்திரங்கள் ஒருபொழுதுமே பேசிக்கொள்ளாதவைகள் இடம்பெற்றிருந்தன) அவர் ஒரு தொழிலதிபர் போன்றவைகளைக் கூறலாம். பெரும்பாலும் என் கதைமாந்தர்கள் ஏழைகளாகவும் கைவிடப்பட்டவர்களாகவுமே இருக்கிறார்கள் என்பதுதான் உண்மை. பொருளாதாரம் முக்கியமானதுதான். நான் அரசியல் பேசும் எழுத்தாளன் அல்ல என்றாலுமே USA வை நல்ல விதமாக சித்தரிக்கவில்லை, நம்பிக்கையுடனான அணுகுமுறையற்றவன், வெற்றிபெற முடியாதவர்களைப் பற்றி எழுதுகிறேன் என்பதால் வலதுசாரியினரால் தாக்கப்பட்டேன். ஆனால், இவர்களது வாழ்வுமே செயல்வீரர்களுக்கு இணையானதுதான். ஆம். வாழ்க்கையில் இருக்கும் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், பணப்பிரச்சனை, மணவாழ்க்கை பிரச்சனை இவற்றை எடுத்துக்கொள்கிறேன். மக்கள் வீட்டுவாடகை, குழந்தைகள், வீட்டு பிரச்சனைகள் போன்ற அடிப்படை தேவைகளுக்காக கவலைப்படுகிறார்கள். அப்படியாகத்தான் 80 -90 சதவீதத்தினர் வாழ்கிறார்கள். அதற்கும்மேல் எத்தனைபேர் என்பது கடவுளுக்குத்தான் தெரியும். தங்களுக்காக பேச யாரும் இல்லாத நசுக்கப்பட்ட மக்களின் கதைகளைத்தான் நான் எழுதுகிறேன். நானே நீண்ட நெடுங்காலமாக வாழ்ந்த வாழ்க்கை அது, நான் அதற்கான சாட்சியைப் போன்றவன். நான் அவர்களுக்காக பேசுபவனாக கருதிக்கொள்ளாமல், அந்த வாழ்க்கையை கண்ணுற்றவனாகவே எண்ணிக்கொள்கிறேன். நான் ஒரு எழுத்தாளன். 

(தமிழில் கார்வரின் சிறுகதைகள்)

க்ளாட் க்ரிமால்: உங்கள் கதைகளை எப்படி எழுதுகிறீர்கள் அதன் முடிவை எப்படி கொண்டுவருகிறீர்கள்?

ரேமண்ட் கார்வர்: கதையின் முடிவை எழுதுவதற்கு எழுத்தாளனுக்குள் நாடகத்தனத்திற்கான உணர்வு இருக்க வேண்டும். ஒரு முடிவு என்பது அதிசயமாக வந்துவிடாது. அந்தக் கதையை திருப்பிப் பார்க்கும்போதுதான் கிடைக்கும். நான் பதினைந்து இருபது முறை திருப்பிப் பார்ப்பேன். கதையின் பல பதிப்புகளை என்னிடம் வைத்துக்கொள்வேன். முன்பெல்லாம் அப்படியில்லை இப்பொழுதெல்லாம் புத்தகம் சேகரிப்பு செய்பவர்களுக்காக அப்படி செய்கிறேன். எனக்கு கைகளால் எழுதுவதில் இருக்கும் வலி பிடிக்கும். என்னிடம் செயலி (வர்ட் ப்ராசசர்) எதுவும் இல்லை, ஆனால் தட்டச்சுசெய்து தருபவர் பிழைகளைத் திருத்தி சரியாக்கி தருவதற்கென்று இருக்கிறார். அவர் தருவதை நான் மீண்டும் திருத்திக்கொண்டிருப்பேன். டால்ஸ் டாய் ‘ வார் அண்ட் பீஸ்’ ஐ ஏழுமுறை திருத்தியபின்னும் அச்சுக்கு செல்லும் கடைசி நேரம் வரை திருத்திக்கொண்டிருந்தார். பிழைதிருத்தம் செய்யப்பட்டதின் படங்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். நல்லவிதமாக செய்துமுடிக்கப்பட்ட அந்த வேலையின் மீதான அக்கறையை நான் விரும்புகிறேன். 

க்ளாட் க்ரிமால்: அப்படியானால் ‘ஆன் த ரோட்’ ஐ ஒரே மூச்சில் தட்டச்சு இயந்திரத்தை கொண்டு ஒரு பெரிய பேப்பர் சுருளில் படைத்ததாக சொல்லும் கெரோவாக்கை பிடிக்காதுதானே?

ரேமண்ட் கார்வர்: ஆமாம். ‘ஆன் த ரோட்’ எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. என்றாலுமே அவருடைய மற்றவைகளைப் பிடிக்கவில்லை. அவை படிக்கமுடியாதவை. மிகவும் பழையனதாகிவிட்டன.

க்ளாட் க்ரிமால்: கெரோவாக் பொய் சொல்கிறார் போலும்.

ரேமண்ட் கார்வர்: ஆம். எழுத்தாளர்கள் பொய் சொல்பவர்கள்.( சிரிக்கிறார்)

க்ளாட் க்ரிமால்: உங்களையும் சேர்த்தே சொல்கிறீர்களா?

ரேமண்ட் கார்வர்: (சிரிக்கிறார்) இல்லை. நான் இல்லை. நான் மட்டும் விதிவிலக்கானவன்.

க்ளாட் க்ரிமால்: எந்த வகையான எழுத்தாளர்கள் உங்களை ஈர்க்கிறார்கள்?

ரேமண்ட் கார்வர்: நான் ஆசிரியராக இருந்தபொழுது இளம் எழுத்தாளராக எனக்கு பயனுள்ள வகையில் எழுதக்கூடிய எழுத்தாளர்களை தேர்ந்தெடுத்து வந்தேன். ஃப்ளாபர்ட் அவர்களின் கதைகள் மற்றும் கடிதங்கள், மாவ்பசன்ட் (இவரைப் பற்றி நான் கவிதை ‘ஆஸ்க் ஹிம்’ எழுதியிருக்கிறேன்), செகாவ், ஃப்ளானரி ஓ கனோர், வில்லியம் காஸின் ஒரு நாவல், யுடோரா வெல்டி…

க்ளாட் க்ரிமால்: அதோடு நீங்கள் அடிக்கடி ஒப்பிட்டுப் பேசப்படும் ஹெமிங் வே

ரேமண்ட் கார்வர்: நான் அவருடைய படைப்புகள் பலவற்றைப் படித்திருக்கிறேன். 

நான் 19 அல்லது 20 வயதில் படித்தவற்றில் ஹெமிங் வேயும் அடங்கும். உதாரணமாக அதே சமயத்தில் நான் வாசித்த ஃபால்க்னரை விடவுமே ஹெமிங் வேயால் வெகுவாக கவரப்பட்டேன். ஹெமிங் வே அவர்களிடமிருந்து அவரின் ஆரம்பகால எழுத்துகள் வழியாக நான் நிறைய கற்றுக்கொண்டேன். அவரது படைப்புகள் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். என்னை அவருடன் ஒப்பிடப்பட்டால் அது எனக்கான கவுரவமாகக் கருதுவேன். என்னைப் பொறுத்தவரையில் அவரது வாக்கியங்கள் கவித்துவமானவை. அதில் தாளலயமும் ஏற்ற இறக்கங்களும் இருக்கும். அவரின் ஆரம்பகாலக் கதைகளை நான் மீள்வாசிப்பு செய்து அவை என்றைக்குமே சிறப்பானவைகள் என்று சொல்லமுடியும். அவை எனக்குள் எப்பொழுதுமே ஒரு பொறியை ஏற்படுத்தும். அவருடைய எழுத்து அற்புதமானது. அவர் உரையாடலைக் கட்டிடக்கலை என்றதோடு பராக் (17 ஆம் மற்றும் 18 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் ஐரோப்பாவில் உருவான ஒரு கலைப்பாணி) காலம் முடிந்துவிட்டது என்றார். அதில் நானும் உடன்படுகிறேன். சொற்கள் என்பது கற்களைப்போன்றது என்றும் ஒருவர் அதைக்கொண்டு சுவர் எழுப்ப முடியும் என்பதாக ஃப்ளாபர்ட் இதேபோல ஒன்றைக் கூறினார். வழுக்கிச் செல்லும்படியான பிடிப்பற்ற வார்த்தைகளைக்கொண்டு எழுதக்கூடிய எழுத்தாளர்களை எனக்கு பிடிப்பதில்லை.

க்ளாட் க்ரிமால்: ஆனால் நீங்கள், ரகசியங்களைப் பற்றி அதிகம் பேசுகிறீர்கள் அவை என்ன என்பதை ஒருபோதும் சொல்வதில்லை. இந்த திடீர்த்தன்மை, இப்படி சொல்லலாம், உங்கள் கதையின் முடிவுகளில் இருக்கக்கூடிய தொடர்பின்மை உங்கள் வாசகர்களுக்கு வெறுப்பை ஏற்படுத்துகிறது. உங்கள் வாசகர்களை வெறுப்பேற்றுகிறீர்கள்.

ரேமண்ட் கார்வர்: எனக்கு எப்படிக் கதைகளை எழுதவேண்டும் என்று தெரியுமா என்றே தெரியவில்லை. நான் எழுதுகிறேன். எனக்கு திட்டம் எதுவும் இல்லை. கதை முன்னேற வேண்டும், உச்சநிலை அடைய வேண்டும் என்றெல்லாம் சொல்லக்கூடியவர்கள் இருக்கிறார்கள். எனக்குத் தெரியவில்லை. என்னால் சிறப்பாக எழுத முடிந்த கதையை எழுதுகிறேன். கதை எதையாவது வெளிப்படுத்த வேண்டும் ஆனால் எல்லாவற்றையும் அல்ல. கதையில் சற்று மர்மம் இருக்க வேண்டும். நான் வாசகனை வெறுப்பேற்ற விரும்பவில்லை. வாசகனுக்கு எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தி அதைப் பூர்த்தி செய்யாமல் விட்டுவிடுகிறேன் என்பது உண்மை.

க்ளாட் க்ரிமால்: உங்களுடைய கதைகளில் பார்வையில் உவத்தல்/ நோக்குக் காமம் இருப்பதாக நினைக்கிறீர்களா? எப்பொழுதும் ஒருவரை ஒருவர் வேவுபார்க்கும் மனிதர்கள், அண்டை வீட்டாரின் வாழ்க்கையால் கவரப்படுபவர்கள் இப்படியாக சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

ரேமண்ட் கார்வர்: அது உண்மைதான். எல்லா புனைவுகளுமே அப்படித்தான். இயல்பாக மக்களிடம் சொல்லாத ஒன்றை சொல்வதுதான் எழுத்து. (சிரிக்கிறார்) ’நைபர்ஸ்’ ல் நோக்குக் காமம் இருக்கிறது,’தி ஐடியா’ விலும் வயதான ஜோடியிடம் தோன்றும் காமக் கிளர்ச்சி. உண்மைதான். ’ நைபர்ஸ்’ ல் அடுத்த வீட்டைப் பார்த்த அந்த ஜோடி கிளர்ச்சியடைவது வருகிறது. 

 க்ளாட் க்ரிமால்: உங்கள் கதைகளில் இடம்பெறும் காமம் சலிப்பானதாக அல்லது அடுத்தவர்களின் அந்தரங்கத்தைப் பார்த்து கிளர்ச்சியுறுவதாக அமைந்திருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு ‘ஃபெதர்ஸ்’ , ‘ நைபர்ஸ்’…

ரேமண்ட் கார்வர்: ஆனால் என்னுடைய கதைகளில் அதிக அளவில் காமம் இல்லை. கதைகள் நிதானமானவை, காமமும் அப்படியானதே. என் கதைகளில் இடம்பெறும் காமம் திரைமறைவாகவும் இயந்திரத்தனமாகாவும் நிகழ்பவையாக இடம்பெறுவது உண்மைதான். எனக்கே தெரியவில்லை.

 க்ளாட் க்ரிமால்: ’தி ஐடியா’ வில் அண்டை வீட்டை வேவு பார்க்கும் ஜோடியையும் அடுக்களை மடுவினடியில் இருக்கும் எறும்புகள் இப்படி இணைப்பேயில்லாததாகத் தோன்றும் இரண்டை இணைத்து வைக்கிறீர்கள். தொடர்பே இல்லாதவற்றை தொடர்பு படுத்துகிறீர்கள்.

ரேமண்ட் கார்வர்: ஆம். இணைப்புகள் சாத்தியமற்றவைகளாக மட்டும் தோன்றாமல் தவிர்க்கமுடியாததாகவும் இருக்கின்றன. எனக்கு அவற்றை விவரிக்கத் தெரியவில்லை. மீண்டும் சொல்கிறேன் இந்தக் கதைகளை எழுதும்போது என்னிடம் எந்த திட்டமும் இல்லை. கதையில் எறும்புகளை புகுத்தப்போகிறேன் என்பது தெரியாமலேதான் தொடங்கினேன். தொடங்கும்போது எங்கு செல்கிறேன் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், இதேவகையில் எழுதுபவர்களை எடுத்துக்காட்டாக சொல்ல எனக்கு முன்னொடிகள் இருக்கிறார்கள். ஒரு முறை ஹெமிங் வேயிடம் அவர் தொடங்கும்போது இதை எப்படி முடிக்கப்போகிறீர்கள் என்று தெரியுமா என்று கேட்டபோது,” இல்லை எனக்குத் தெரியாது‘ என்றார். ஃப்ளனரி ஓ கானரும் கூட எழுத்து என்பது ஒரு கண்டுபிடிப்பு என்று கூறினார். ஒரு வரியிலிருந்து அடுத்த வரிக்குள் என்ன நடக்கும் என்பதே தெரியாது என்றார். ஆனால் நான் முன்பே சொன்னதுபோல அதிசயமாகவெல்லாம் முடிவுகள் தோன்றிவிடாது. உங்களுக்குள் ஒரு நாடகத்தனம் இருக்க வேண்டும் அப்போதுதான் எழுதிக்கொண்டிருக்கும்போதோ அல்லது திருத்தி எழுதும்போதோ, நான் திருத்தி எழுதுவதில் நம்பிக்கையுள்ளவனாதலால் முடிவு தோன்றும். திருத்தி எழுதும்போது கதையின் கரு, அப்படி சொல்வது எனக்கு சற்று அசௌகரியமாகத் தோன்றுவதால் கதையின் உணர்வில் ஒவ்வொரு முறையும் மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன. 

க்ளாட் க்ரிமால்: தற்பொழுது ஃப்ரான்சில் எந்தவிதமாக எழுதப்படுகிறது என்று அறிவீர்களா?

ரேமண்ட் கார்வர்: ம்ம்ம்…இல்லை. ’ தி நியூ’ நாவலுக்குப் பிறகு தெரியாது. ( அது நல்லதுதான் இல்லையா) ஃப்ரான்சில் சிறுகதைகள் பிரபலமாகவில்லை என்று நினைக்கிறேன். கடந்த ஆண்டு வெறும் பத்து புத்தகங்கள் மட்டுமே வெளியானதாக என்னிடம் தெரிவிக்கப்பட்டது. மாப்பசான் போன்ற முன்னோர்கள் இருந்த இடத்தில் என்ன நடக்கிறது!

***

சுபஶ்ரீ முரளிதரன் – சென்னையை பூர்வீகமாக கொண்டவர். சுற்றுப்புறத் தூய்மை மற்றும் மாசு கட்டுப்பாடு குறித்துப் பல நிகழ்வுகளைப் பள்ளி கல்லூரிகளுக்காக ஒருங்கிணைத்து நடத்தியிருக்கிறார். வாசகசாலை அமைப்பின் கவிதை நிகழ்வுகளை அசோக் நகர் வட்டார நூலகத்தில் ஒருங்கிணைத்து நடத்தியிருக்கிறார். அவள் விகடனில் அறிமுக எழுத்தாளர்கள் வரிசையில் இவருடைய கதை வெளியாகி இருக்கிறது. அதுபோலவே கவிதைகள் சினேகிதி, துளிர், இருவாட்சி, வளரி போன்ற இதழ்களில் வெளியாகியிருக்கின்றன. மின்னஞ்சல் முகவரி : subhamsn@gmail.com

வசந்த் முருகன்

நிசப்தமான அதிகாலைப் பொழுதின் அமைதியைக் கடப்பாரை, மண்வெட்டியின் சத்தம் கெடுத்தது. குழி ஆழமாக வெட்டப்பட்டிருப்பதை பார்த்து கண்களில் நீர் வைத்துக்கொண்டான் லோகு. குழிக்கு அருகேயிருந்த கோணிப்பை சாக்கில் சில ஈக்கள் மொய்ப்பதை பார்த்து கோபமானான் மாரி. 

“அயிதது போதும் பைய தள்ளுடா ஈ முக்கிது பாரு”

அழுதுகொண்டே கோணிப்பையைக் குழிக்குள் தள்ளினான் லோகு. அது புரண்டு உள்ளே விழ, கிழிந்துப் போன பையின் இடுக்குகளில் கூர்மையான நகங்கள் கொண்ட கரும் பாதங்கள் வெளிப்பட்டன.

“இந்தா புடி”

ஒரு கைப்பிடி மண்ணை வாரிக் கொடுத்தான்.

“பெ…பெ”என்று அழுதுக்கொண்டே மண்ணைக் குழியில் போட்டான். 

வெட்டிய குழி மூடப்பட்டதும் அதன் மேல் ஒரு முருங்கை மரக் கிளை நடப்பட்டது.

லோகுவின் அழுகை நின்றபாடில்லை. தன் ஆசை நாய் டைகர் இறந்ததை எண்ணி மீண்டும் அழுத்தொடங்கினான். தன் உணர்வுகளை வார்த்தைகளால் சொல்லும் திறனற்ற அவன் தனக்குள்ளேயே வைத்து அழுகைகளால் மட்டும் அதை வெளிப்படுத்தினான். 

“எதுக்கு டா ஊமையா இன்னும் அழுவுற, உன் டைகர் செத்தாலும், வளந்து முருங்க மரமா நிக்கும், வா தண்ணி ஊத்து”

மரம் நடப்பட்டு மூடப்பட்ட குழியின் மீதும் சிறிது தண்ணீர் தெளித்தார்கள்.

பலமுறை டைகர் தன் தீராத பாசத்தால் நக்கிய இந்த கரங்களால் அதற்கு குழி வெட்டப்பட்டதை எண்ணி மாரியும் வருத்தப்படத்தான் செய்தான். ஆனால் அதனால் எப்பலனுமில்லை என்பதையும் அறிந்திருந்தான்.

கழனியைக் காவல் காக்கும் நாய்களுக்கு பல எதிரிகள் எளிதில் உருவாவது வழக்கம்தான். சில சமயம் இது போல நாய்களைக் கொன்றுவிடும் அளவிற்கு பகை முற்றிவிடும். டைகரை கொன்றவர்களைப் பற்றி மாரிக்கு எண்ணமில்லை. அது யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் வளர்க்கும் நாய் இப்படியானால்தான் வலியை உணர முடியுமே தவிர அவர்களை கடிந்து ஒன்றுமாகப்போவதில்லை. இருந்தாலும் யார் என்று தெரிந்துகொள்வதில் அவனுக்கு சிறிய எண்ணம் ஏற்பட்டிருந்தது.

ஒரு விதத்தில் இப்படி மனிதர்கள் தங்கள் நாய்களை மாறி மாறி கொன்று போடுவது சொல்லப்படாத போட்டியாகவும் இருந்தது. பல நாய்கள் கொல்லப்பட்டாலும் டைகரின் மரணம் மர்மமாயிருந்தது. அவனுக்கு பல விரோதிகள் இருந்தாலும் பக்கத்துக்கு கழினி சாமியாரும், ஆடு மேய்க்க வரும் ரேவதியும்தான், 

“என்னிக்கினா ஒரு நாள் இத சாவடிக்கிறேன் பாரு”

என்று அடிக்கடி சொல்வார்கள்.

டைகர் நேற்று இறந்தபோது மாரி கழனியில் இல்லை. நேற்று முழுவதும் லோகுவும், மாரியின் தம்பி ஆறுமுகமும் மட்டுமே கழினிக்கு காவலாக இருந்தார்கள். 

விடியற்காலை கழனிக்கு வந்ததும் லோகு கோணிப் பையோடு அழுது கொண்டிருந்தது மட்டும் நினைவில் இருந்தது. நேற்று காலை வரை அவன் டைகரை இத்தனை தூரம் நேசிக்கவில்லை. இன்று அவன் அழுவதை பார்த்து மாரிக்கு அதிர்ச்சியில் ஒரு ஆச்சர்யம் இருந்தது. எத்தனை முறை லோகுவிடம் கேட்டாலும் அவன் தன் வழக்கமான செய்கையில் பன்றிகளுக்காக இடப்பட்டு கழனியை சுற்றியிருந்த கரண்ட்டு வேலியைக் கை காண்பித்து அழுதான்.

அவன் கரண்ட் வேலிகளுக்கு செல்லும் லைனை பல நாட்களுக்கு முன்னரே தடுத்துவிட்டான். ஒருவேளை பக்கத்து கழனி சாமியார் போட்டு வைத்திருந்த கரண்ட் வேலியில் கூட மாட்டியிருக்கவோ வேண்டுமென்றே மாட்ட வைத்திருக்கவோ வாய்ப்புள்ளதை எண்ணி சந்தேகித்தான்.

சாமியார் இரவு நேரங்களில் மாரியின் கழினியில் இறங்கி மலம் கழிப்பது வழக்கம். அன்றும் அதே போல யாருமில்லை என்பதை உறுதி செய்துவிட்டு டெஸ்டர் ஒன்றை எடுத்து வேலியில் மின்சாரம் பாயவில்லை என்பதையும் உறுதி செய்தார். தன் லுங்கியை தூக்கி பிடித்து வேலியை தாண்டி குதித்தார்.

அந்த அமைதியான இரவின் அழகில் தன் கழிவை நீக்கிக்கொண்டிருந்த சாமியாருக்கு யாரோ உறும்பும் சத்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. அதை அலட்சியம் செய்துவிட்டு ஒரு பீடியை எடுத்து வாயில் வைத்தார். இரு முறை நெருப்பு பெட்டியை கிழிக்க மூன்றாவது முறை பற்றி எரிந்தது. உறும்பும் சத்தம் இன்னும் அதிகமாய் கேட்டது.

அந்த ஒளியில் தன் முகத்திற்கு முன்னே சற்று தூரம் தள்ளி உள்ள அந்தக் கொடிய உருவத்தை திடுக்கிட்டு பார்த்தார். ஒரு நாய் இத்தனை கொடூரமாக இருப்பதை அதுவரை அவர் பார்த்ததில்லை.

அதன் இரண்டு காதுகளும் அறுக்கப்பட்டு ஒரு கரடி போல் இருக்க, அதன் நாக்கு மட்டும் கழுத்து வரை நீண்டிருந்தது. அவர் மீது பாயத் தன் கால்களை எத்தனிக்க உடனே சாமியார் தெறித்து ஓடினார். சகதி மலம் என இரண்டிலும் புரண்டு வேலியைத் தாண்டி குதித்தார். அந்த நாயின் ஓலம் மட்டும் கழனி முழுக்க பரவி இரவின் தன்னியல்பை உருக்குலைத்தது. 

மாரி வைக்கோல் போரின் ஒரு பக்கம் உட்கார்ந்தவாறு கட்டளையிட்டு கொண்டே வைக்கோலுக்கு தண்ணீர் தெளித்து கோர்த்துவிட மறுபக்கம் லோகு ஒரு மூங்கில் கொம்பில் வைக்கோலை திரித்து கயிறாக்கிக் கொண்டிருந்தான். திடீரென அந்த நாய் குலைக்க அவன் பதட்டத்தில் திரித்துக் கொண்டிருந்த கயிறைக் கைவிட்டான்.

“பெ..பெ”

“தெ ஊமையா இன்னாடா வேல பாக்கற? நாய் கொலச்சா பயப்புடுவியா”

“பையன ஏன் பா திட்ற ? இந்த நாய பார்த்தா யாருக்குதான் பயம் வராது”

புதிதாய் ஒரு குரல் கேட்க மாரி திரும்பிப் பார்த்தான்.

“வா சாமியாரே”

சாமியார் மெல்ல வந்து போரின் சில வைக்கோலை இருக்கைக்கு ஏற்றுவாறு தயார் செய்து அமர்ந்தார்.

“வரம் பா…யாரு ஊட்டு நாய் இது”

“ஓ டைகர கேக்குறியா”

“இதுக்கு பேரு டைகரா”

என்று அந்த நாயை மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்தார். இரவு பார்த்ததை விட சற்று கொடூரம் குறைந்திருந்தாலும் அதன் வால் கூட ஓட்ட நறுக்க பட்டிருப்பதை பார்த்தார். காதுகள் அறுக்க பட்டு, வாலும் வெட்டபட்டு இப்படி ஒரு நாயை மாரி ஏன் வைத்திருக்கிறான் என்பது புரியாமல் இருந்தார்.

“எங்க இருந்து பா புடிச்சாந்த”

“ஒரு வாரத்துக்கு முன்னால நம்ம ஆட்டுக்கார கண்ணன் மாமா கழினிக்கு வந்தாரு. அவரு ஆடு எல்லாத்தையும் வித்துடதா பொலம்பிகினு இருந்தாரு. அவருகூடதான் இந்த நாயும் வந்துச்சி. பாத்த ஒடனே நானே பயந்துட்டேன். என் மவன் ஊட்டுக்கு உள்ளயே ஓடி புட்டான்”

“அன்னிக்கு ஊட்ல பன்னி கறி கொஞ்சம் இருந்துச்சினு போட்டேன் பாரு ஆள உட்டுட்டு தூரவே நவுர்லயே துன்னுட்டு என் காலையே சுத்திகினு இருந்துச்சி அப்புறம் அவருகிட்ட இந்த நாயப்பத்தி கேட்டப்போதான் சொன்னாரு ஆடுங்க இருந்தப்போ அதுங்களுக்கு காவலா இந்த நாய்தான் இருந்துச்சாம். காட்ல இருந்து குள்ளநரி எதனா ஆடுங்கள கடிக்க வந்தாக்கூட அதையே கடிச்சி புடுமாம்.”

“சரின்னு அவரு கெளம்புனாறு நாய கூப்டு கூப்டு பாத்தாரு போவேயில்ல. அதான் ஆடுங்களாம் வித்து ஆய்டுச்சே இனிமே இதுக்கு எங்கிருந்து
தண்டத்துக்கு தீனி போட்றதுனு இங்கயே உட்டுட்டு போய்டாரு. அப்பயிருந்து கழினிய உட்டு நவுரவேயில்ல. எனக்கு இத பாத்ததும் என் பழய நாய் டைகர் நியாபகம் வந்துச்சி”

“அதான் காட்ல மலையாளத்தானுங்க யாரோ போறத பாத்து கொளச்சதுனு சுட்டுடானுங்ளே அதான” என்றார் சாமியார்.

“அதே நாய்தான் சாமியாரே! அதான் இதுக்கும் டைகர்னே பேரு வச்சிட்டேன்”

“இதான் இனிமே கழினிக்கு காவலா”

“ஆமா, கரண்ட்டு கம்பி போட்டா ரீடிங் அதிகமா ஆவுதுன்னு ஒரு வாரமா லைனே கொடுக்கறது இல்ல. இதான் நைட்டு காவலுக்கு இருக்குது”

“எதுக்கு மாரி இதெல்லாம், யாரு தீனி போடறது”

“அட நீ வேற வாரம் ஒரு முற பன்னி கறி போட்டா போதும். ஆனா தாராளமா அதுக்கு போடலாம் சாமியாரே. முன்னாடிலாம் கழினில அவன் அவன் இஷ்டத்துக்கு மாட்ட மேய உட்றதும் ஆட்ட மேய உட்றதும்னு இருப்பான் இப்போ ஒருத்தனையும் கழினில எறங்க உட்றதுயில்லையே ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி நம்ம ஆடு மேய்க்கிற ரேவதி இருக்காளே வழக்கம்போல ஆடு நம்ம கழினில எறங்கி மேயுறத பாக்காம பெராக்கு பாத்துனு இருந்தா. நம்ம டைகர் இன்னா பண்ணுச்சி தெரியுமா?”

சாமியாரின் கண்கள் ஆர்வத்தில் விரிந்தன.

”ஓடி போய் பயிறு மேஞ்சிகுனு இருந்த குட்டிய ஒரே கவ்வு கவ்வுசி பாரு, அன்னிக்கு சாயுங்காலம் அந்த ஆட்ட, மூட்ட கட்டிதான் எடுத்துனு போனா. போறப்போ, என்னிகினா ஒரு நாள் இத சாவடிக்கிறேன் பாருனு பொலம்பிகினே போனா.”

சாமியார் இதைக் கேட்டவுடன் டைகரை மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்தார்.
அது நாக்கை தொங்க போட்டவாறு அவரையே பார்த்துகொண்டிருந்தது.

“எதுக்கு பா ரெண்டு காதையும் அறத்து வெச்சிகீறாங்க?”

“கேட்டேன் சாமியாரே, இதுக்கு தொங்கு காதாம் யார்னா கூப்டா கூட திரும்பாதாம் இத எப்டி காவலுக்கு வைக்கிறது. அதான் ரெண்டு காதையும் அறுத்து போட்டாங்களாம். யார்னா பாத்தா சும்மா சும்மா வால ஆட்டுதுன்னு வாலையும் ஒட்ட வெட்டி உட்டாங்க அதான் பாக்க பேய் மாதிரி கீது” 

“சரிதான் நேத்து இந்த பேயி என்னையே கடிக்க வந்திருக்கும் பா”
என்றார் சாமியார்.

“இல்லையே கழினில எறங்கனா மட்டும்தான கடிக்கும்”

அவர் சிறிது நேரம் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் முழித்தார். லோகு சாமியாரை பார்த்து தனக்குள்ளே சிரித்துக் கொண்டான்.

சாமியார் சிறிது கோபமாகி,

“இன்னாவோ பா என்னிகினா என்ன கடிக்க போவுது அன்னிக்கு இத சாவடிச்சி பூட்றேன் பாரு”

என்று சொல்லிவிட்டு அந்த இடத்தை விட்டு உடனே கிளம்பிவிட்டார். டைகர் சிறிது தூரம் அவரை துரத்திக்கொண்டு சென்றது.

டைகரை சாகடிப்பதாக சொன்னவர்களை சந்தேகித்தவாறு அவனைப் புதைத்த இடத்தில் நடப்பட்ட முருங்கை மரத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் மாரி. அவன் சிந்தனையை சீண்டும் விதமாக ஆடுகள் கூட்டம் தங்கள் கழுத்தில் கட்டப்பட்ட மணிக் கூண்டுகளை ஆட்டியபடி சத்தமிட்டுக் கொண்டே வந்தது.

ரேவதி தன் ஆடுகளை வரிசைப்படுத்தி மேய்த்துக்கொண்டு வந்தாள்.

மாரி தனியாக இருப்பதை பார்த்து,

“இன்னாச்சி ண்ணா தனியா எதையோ மொறச்சி பாத்துக்குனு கீற”

என்றும் இல்லாத அளவிற்கு ரேவதியின் முகத்தில் இருந்த மகிழ்ச்சியை பார்த்து சந்தேகமடைந்தான் மாரி.

“டைகர் செத்துபோச்சி ரேவதி”

“இன்னா சொல்ற எப்டி ஆச்சி”

“தெரில லோகுகிட்ட கேட்டா அழுதுகுனே கீறான்”

“இன்னாவோ போண்ணா. நேத்து என்ன பொண்ணு பாக்கவந்தாங்க, ஆசையா உன்கிட்ட சொல்லலாம்னு வந்தேன் இப்டி ஆய்போச்சி”
மாரி அவளை எண்ணி மகிழ்ந்தான்.

“பரவால்ல மா நம்ம கையில என்ன இருக்குது…அத உடு இனிமே எங்கிருந்து ஆடு மேய்கிறதுக்கு வரபோற, புருஷன மேய்க்கவே உனக்கு சரியா இருக்கும்”

ரேவதி வெட்கமடைந்து நமுட்டு சிரிப்பு சிரித்துவிட்டு கழனியைப் பார்த்தாள். ஒரு ஆடு நெற்பயிரை மேய்வதை கண்டு,

“சாவடிச்சிறேன் பாரு உன்ன” என்று அதை துரத்திக்கொண்டு ஓடினாள். நிச்சயம் ரேவதி அதை செய்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்று நினைத்தவாறு சாமியாரின் கழனியை நோக்கி நடந்தான் மாரி.

பொழுது விடிய சிறிது நேரம் இருக்கும் தருணத்தில் டைகரோடு தயங்கித் தயங்கி விளையாடிக் கொண்டிருந்தான் லோகு. அவனிடம் விளையாடும் விதமாக டைகர் அவனைத் துரத்த பலமுறை பயந்து போய் கல்லை எடுத்து டைகரை அடித்துவிடுவான். அது கத்திக்கொண்டே ஓடும் ஆனால் இரவு சாப்பாட்டிற்கு மீண்டும் வந்துவிடும். இப்படி விளையாடிக்கொண்டு இருக்கையில் திடீரென இருட்டில் யாரோ வருவதைப் பார்த்து அவன் குலைக்கத் தொடங்கினான்.

“யாருனு பார்றா லோகு”என்றான் மாரி.

ஆறுமுகம் சிரித்துக்கொண்டே வந்தான்.

“அண்ணா நான்தான்….நாயப் புடிடா லோகு கடிச்சிற போது”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் பண்ணாது வாடா…ராத்திரி டவுனுக்கு போவனும்னு சொன்ன, விடிஞ்சதுக்கு அப்றம் வர”

“ராத்திரி நம்ம ராமஜெயம் கழினில ஒரு பன்னி மாட்டிகிச்சினா அதான் போய் எடைக்கு எடை போட்டு வந்தேன்…நம்ம லைன்ல எதனா மாட்டுச்சா னா”

“லைன்லாம் போடறதில்ல டா”

“ஏன்னா”

“நம்ம டைகரே நைட்டு நல்ல காவலுக்கு இருக்குது. எதனா பன்னி வந்தா கூட தொரதிக்குனு ஓடுது அப்றம் எதுக்கு லைன் போட்டுக்குனு”

“இன்னானா பேசற ? தொர்த்தனா ஆச்சா ஊர்ல இன்னா ரேட்டு போவுது தெரியுமா கறி”

“எப்டினா போவட்டும். நைட்டு இங்கயே படுத்துக்க நான் வர நாளைக்கு காலம ஆய்டும்”

அன்று முழுக்க ஆறுமுகம்,லோகு மற்றும் டைகர் மட்டுமே இருந்தார்கள். 

சாமியார் அப்போதுதான் தன் வயல்களில் சுற்றுயிருந்த மின்சாரக் கம்பியை எடுத்து கையில் சுற்றிக்கொண்டு இருந்தார்.

“இன்னா சாமியாரே எல்லாத்தையும் சுத்திக்கிட்டு இருக்க”

“வா மாரி, நேத்து எங்க மாமா ராத்திரி சொல்லாம கொள்ளாம கழினில எறங்கிட்டாரு பா, செத்த நேரத்துல பயந்தே புட்டேன்”

“டக்குனு ஆப் பண்றதான”

“எங்க பண்றது போன வாரம் என்து புயுஸ் கட்டைய புடுங்கிட்டு போய்டானுங்க. சரி னு ராத்திரி ஆறுமுகம் கிட்ட கேட்டுகுனு உங்க மோட்டர் ரூம்ல இருந்துதான் லைன் கொடுத்தேன்”

“இன்னாச்சி அப்புறம்”

“அப்றம் கத்தி கத்தி கூப்டு பாத்தேன் எங்க மாமனுக்கு காதே கேக்கல நல்ல வேல அந்த நேரம் பாத்து உங்க லைன்ல எர்த் அடிச்சி ப்யூஸ் போயிடுச்சி, எங்க மாமன் தப்பிச்சான்”

“அதுக்கு ஏன் சாமியாரே லைன் எடுக்கிற”

“நம்ம லைன் போட்றதே கழினில பன்னிங்க எறங்கி பயிர நாசம் பண்ணிட கூடாதுனுதான். இதுல மனுசாலோ மத்த ஜீவனுங்களோ மாட்டி செத்தா நல்லாவா இருக்கும்”

“அதுவும் சரிதான்”

“சரி இன்னா பா காலைலே இந்த பக்கம்?”

“ஒண்ணுல சாமியாரே ப்யுஸ் போச்சில அதான் உனக்கு எதனா
தெரியுமானு கேக்க வந்தேன்…சரி நான் வரேன்” 

இரவு ப்யுஸ் போனதை பற்றி கூட சொல்லாமல் ஆறுமுகம் நடையைக் கட்டியதை எண்ணி கோபமடைந்து தன் கழனியை நோக்கி நடந்தான். சாமியார் மேல் இருந்த சந்தேகம் முழுவதுமாய் நீங்கிவிட்டது.

கழனியை நெருங்கியதும் லோகு சிரிக்கும் சத்தம் கேட்டு ஆச்சர்யப்பட்டான். அங்கே ஆறுமுகம் ஒரு அழகிய நாய்குட்டியை கையில் ஏந்தியவாறு லோகுவிற்கு காண்பித்தான். அதை அவன் ஆசையோடு வாங்கி அணைத்துக்கொண்டான்.

“பெ…பெ”

மாரி கோவத்துடன் ஆறுமுகத்தைப் பார்த்தான்.

“ப்யூஸ் போனத கூட சொல்லாம கெளம்புற அளவுக்கு தொரைக்கு இன்னா ஆட்ற வேல?”

“இல்ல ண்ணா”

“இன்னா டா இல்ல நொள்ளனு டைகர் செத்துபோச்சினாவது சொல்டு போனியா டா…கோணி பைல போட்டு இறுக்க கட்டி குடுத்துட்டு மயிராச்சேனு போய்ட”

“அப்டிலாம் ஒண்ணுல னா “

“டைகர் வந்ததுல இருந்து லைன் போடறது இல்ல அதனால உனக்கு பன்னி கெடைக்கறது இல்ல. அதனால அத சாவடிச்சிட்டா லைன் போட்டுதான ஆவனும்னு நீயே கொன்னுட்ட, இப்போ புது நாய் குட்டிய எடுத்துனு வந்து நாடகம் போடுறியா? ”

மாரி கோபமாகி அருகே இருந்த கட்டையை எடுத்து அவனை அடிக்க சென்றான்.

“மன்னிச்சிக்கண்ணா சொல்லாம போனது என் தப்புதான். ஆனா சத்தியமா நான் டைகர சாவடிக்கிலண்ணா. ராத்திரி சாமியார் வந்து லைன் போட்டுகட்டுமானு கேட்டாரு, சரி போட்டுக்கனு சொன்ன. அந்த ஆளு லைன் போட்டு பன்னி மாட்டுச்சினா எப்டியும் கொடுக்க மாட்டான் சரி இன்னிக்கு ராத்திரி மட்டும் நம்ம கழினில போடுவோமேனு வேலிக்கு லைன் போட்டு உட்டுட்டு, வேக்காடா கீதேனு கெணத்துல எறங்கி குளிச்சேன்.
குளிச்சிட்டு சட்டைய மட்டும் தொவச்சி காய போட எடம் இல்லன்னு நம்ம கெனத்துக்கு போற லைன்ல சட்டைய காய போடப் போனேன் பின்னாடியே டைகர் வந்து கொலச்சது, சரி புது ஆளா இருக்கவே காலைல இருந்து நம்மள பாத்து கொலைக்குதுனு விட்டுடேன் கொஞ்ச நேரத்துல மேலப் பாய வந்துசினு நவுந்தேன் போய் சட்ட காய போட போன கம்பில வாய் வெச்சிச்சு”

ஆறுமுகம் சிறிது எச்சிலை முழுங்கினான்.

“கம்பிய கடிச்சதும் அப்டியே சுருண்டு விழுந்துச்சிண்ணா, அப்றம்தான் தெரிஞ்சிது அந்த கம்பி பூரா கரண்ட் பாஸாயி கீதுனு. அப்டியே கரண்ட் ஆப் ஆகி ப்யுஸ் போய்டுச்சிண்ணா”

மாரி அவனைத் தொட்டு அணைத்தான்.

“உனக்கு ஒன்னும் ஆவல இல்ல”

“எனக்கு ஒன்னும் இல்லண்ணா, லோகுதான் அழுதுனே இருந்தான்.
எனக்கு மனசே கேக்கல, இன்னடா இது போற அப்போ கூட நம்ம உசுரக் காப்பாத்திட்டு போய்டுச்சேனு, அதான் லோகுக்கு ஒரு நாய் குட்டி புடிச்சார்லாம்னு காலையிலே சொல்லாம கெளம்பி போய்டேன்ண்ணா” 

“பரவால்ல உட்றா”

அங்கே லோகு அந்த நாய்க்குட்டியோடு விளையாடிக்கொண்டிருந்தான்.

“ஊமையா இதுக்கு இன்னாடா பேரு வைக்கிலாம்”

அவன் சிரித்துக்கொண்டே தன் இரு கைகளையும் சுருக்கி காண்பித்து உறுமினான்! 

***

வசந்த் முருகன் – திருவண்ணாமலையைச் சேர்ந்தவர். சென்னையில் வசித்து வருகிறார். திரைத்துறையில் பணிபுரிகிறார். சைக்கிள் மூர்த்தி எனும் சிறுகதைத் தொகுப்பு வெளியாகியுள்ளது. மின்னஞ்சல் : vasanthmurugan1973@gmail.com