கல்குதிரையில் [இதழ் 38] வெளியான ‘இரு பிரதிமைகள்’ என்ற கதையை வாசிக்க நேர்ந்த பிறகுதான் அசோக் ராம்ராஜ் என்ற எழுத்தாளர் எனக்கு அறிமுகமானார். [கதையின் வாயிலாக மட்டுமே]. இணையத்தில் தேடியபோது, சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவரின் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு வெளியாகியிருப்பதை அறிந்தேன்.

எழுத்தாளர் அசோக் ராம்ராஜின் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு “ரித்னாபூரின் மழை”. இது இரண்டாயிரத்து இருபத்தொன்றில் நூல் வனம் வெளியீடாக வந்துள்ளது. இத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள பெரும்பாலான கதைகளும் கல்குதிரை இதழ்களில் வெளிவந்திருக்கின்றன. மேலும், நாதன் பதிப்பகம் சார்பாக அஷ்வின் பாக்கியராஜ் தொகுத்த “புதிய காற்று: தற்காலத் தமிழ்ச்  சிறுகதைகள் (2014–2024)” தொகுப்பில், இதன் தலைப்புக் கதையான “ரித்னாபூரின் மழை” இடம்பெற்றிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது 

இத்தொகுப்பில் மொத்தம் பத்துச் சிறுகதைகள் இடம் பெற்றிருக்கின்றன.

ஓர் எழுத்தாளன் நேரடியாகவோ, குறிப்பிட்ட சம்பவத்தின் மூலமாகவோ, இலைமறை காயாக ஏதேனுமொரு குறியீட்டின் வாயிலாகவோ கதை நிகழ்ந்திடும் காலத்தைப் பதிவு செய்வதன் மூலமாக குறிப்பிட்ட அந்த காலக்கட்டத்திற்குப் புனைவின் பிரதான வெளிகளைக் கொண்டு கதையின் உள்ளடுக்குகளில் மறைந்திருக்கும் புதிர்களைப் புரியச் செய்வான். காலம் அணுக்கமாகும் போது கதாபாத்திரங்களின் தனிப்பட்ட குணாதிசயங்களும், முரண்களும் ஒவ்வொன்றாக முடிச்சவிழ்ந்து வாசிப்பவனுக்குக் கதையோடு ஒரு நெருக்கமான பிணைப்பை உருவாக்கும். அந்த வகையில் அசோக் ராம்ராஜ் கையாண்டிருக்கும் கதைகளில் காலம் என்று பார்த்தால்,  அவை பெரும்பாலும் பல நூறு ஆண்டுகள் பழமையானவையாக இருக்கின்றன. எந்த ஒரு கதையும் சமகாலத்தை மையம் கொண்டு இயங்கவில்லை. 

புனைவு என்னும் மாய வெளியில் தனது கற்பனைக் குதிரையை உலாவச் செய்து, அதன் குளம்படிகள் இட்டுச் செல்லும் மாயப் பாதையை மௌனமாகப் பின்தொடர்ந்து தமக்கு வாய்த்திருக்கும் செழிப்பான சொற் குவியல்களில் தேர்ந்தெடுத்த சொற் முத்துகளைக் கோர்க்கப் பண்ணி அந்தக் காலத்தைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மீளுருவாக்கம் செய்து சமகாலக் கதைகளாக்கி வாசகனுக்கு வழங்கியிருக்கிறார். 

இத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள கதைகளின் போக்கானது, வழக்கமான உரையாடல் வழி கதை நகர்தலிலிருந்து விடுபட்டு முற்றிலும் வேறுபட்ட பாணியில் வாசிப்பின் சுவாரசியத்தைக் கூட்டி மிகச்சிறந்ததொரு வாசிப்பனுபவத்தை அளிக்கின்றன. எந்தக் கதையிலும் பெண்கள் இல்லை. உறவுகள் இல்லை. உறவுச் சிக்கல்கள் இல்லை. கதாபாத்திரங்களின் குணாதிசயங்கள் குறித்த பெரும் சித்தரிப்புகள் இல்லை. குறிப்பாகக் காதல் இல்லை. இவற்றிற்கு மாறாக, கிட்டத்தட்ட அனைத்துக் கதைகளுமே வரலாற்றைப் பின்னணியாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. இதில் நிலமும், புன்னை மரங்களும், இலைகளும், மலையும், காடும் பெரும்பங்கு வகிக்கின்றன. அக்காட்டில் நாகம் உகுத்த தோல் எப்போதும் காற்றில் அசைந்தபடியே இருக்கிறது. இப்போது ஒவ்வொரு கதையாக அசை போட்டுப் பார்க்கையில் ஒரு பிரதான கதாபாத்திரத்திற்கு நிகரான அந்தஸ்தை ஒவ்வொரு கதையிலும் ‘இருள்’ [இரவு] பெற்றிருப்பதை உணர முடிகின்றது. 

பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சொந்த மண்ணில் நிகழ்ந்த போரும், போரினால் உண்டான நசிவும், அதையொட்டிய வந்த பஞ்சத்தின் கொடுமைகளும் கதையின் வெளிப்புறக் காட்சியமைப்புகளுக்குப் பின்னால் ஊடாடியிருக்கும் முதன்மையான அம்சங்களாகத் திகழ்கின்றன. கதை சொல்லல் முறையில் இவை யதார்த்தத்தின் சாத்தியக்கூறுகளிலிருந்து தம்மை முற்றிலுமாக துண்டித்துக் கொண்ட விதத்தில் தனித்துவமான புனைவு வெளியை  வந்தடைகின்றன. 

எது வரலாறு? எது புனைவு? என்று வாசக மனநிலையின் அவதானிப்புகளை கூர்தட்டும் இடங்களில் அந்த வரலாற்றையும், புனைவையும் இணைத்திடும் ஒரு மென் இழையாகத் தொன்மத்தை உய்த்துணர வைப்பதன் மூலம் கதை வேறொரு தளத்திற்கு பரிணமிப்பதுடன் வாசகனையும் புனைவின் மயக்குறு நிலைக்கு இட்டுச் செல்கின்றது. 

என் வாசிப்பு அனுபவத்தில் நான் கண்டு கொண்ட மற்றொரு முக்கியமான விடையம், இத்தொகுப்பில் வரும் மனிதர்களான சங்கன், சித்தன், ராஜன், சீவல மாறன், பூலி, ஈசல் என அனைவரும் ஒற்றை ஆளுமையாகவே தோன்றுகிறது. தனித்தனி சூழ்நிலைகளில்  விளைந்த தொடர்ச்சியான சம்பவங்களின் ஊடாக வெவ்வேறு கதைகளில் வேறுவேறு கதாபாத்திரங்களாக உருப்பெற்று வருகிறார்கள் என்றே தோன்றுகிறது. எனினும் முன்னரே குறிப்பிட்டது போல், இக்கதைகளில் பாத்திரங்களின் தனிப்பட்ட இயல்புகளை விட அதன்வழியே முன்னின்று பேசப்படும் நிலம், காடு, தொன்மம், புராதன நினைவுகள் போன்றவைகளே கதையை முன்னகர்த்திச் செல்லும் முக்கிய காரணிகளாக விளங்குகின்றன. 

தனது மண்ணும் நிலமும், ஒரு காலத்தில் அங்கு நிலவிய போரும் வறட்சியும் அதன்பால் உண்டான பஞ்சத்தால் நிகழ்ந்தேறிய தவிர்க்க முடியாத இடப்பெயர்வும் மனதின் அடியாழத்தில் வலியும், ஏக்கமுமாக அண்டிக் கிடந்து தொந்தரவுக்கு உள்ளாக்கிடும் புராதன நினைவுகளிலிருந்து  மீண்டெழும் முயற்சியில் அல்லது அந்தப் புராதன நினைவுகளை மீட்டிப் பார்க்கும் பேராசையில் தன்னையே அர்ப்பணித்து தனது படைப்பின் வாயிலாக அதற்குச் சாட்சியம் தேட முயன்றிருக்கிறார்  அசோக் ராம்ராஜ். இப்படைப்பிலேயே ஓரிடத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது போன்று,

இந்தப் புனைவுலகில்,  “எல்லாற்றுக்குமே வழி உண்டு”.

***

தமிழின் நவீன சிறுகதைக்கு ஒரு நீண்ட தொடர்ச்சி இருக்கிறது, அந்த வரிசையில் அசோகமித்திரனின் சிறுகதைகளுக்கு பெரிய பங்குண்டு. அவருடைய காலத்தில் வந்த சிறுகதைகளில் இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட சொல்முறையை இவரின் கதைசொல்லல் கையாளப்பட்டு இருந்தது, எந்த பெரும் விவரிப்புகளும் வர்ணனைகளும் இன்றி மிகவும் எளிய சொல் முறையில் மனிதர்களின் வாழ்க்கையை இவரின் கதைகள் நிகழ்த்திக் காட்டிய விதம், அந்த சொற்களின் இடைவெளியில் விடப்படும் மௌனங்களும் வாசகனுக்கு அவனுக்கான ஒரு இடத்தை தருவதாலோ என்னவோ இவரின் கதைகள் ஒரு கணத்தில் மனதிற்கு மிகவும் நெருக்கமான ஒரு உணர்வை தட்டி எழுப்பிவிட்டுச் செல்கிறது.

இவரின் கதைகளை வாசிக்கும் போதெல்லாம் எனக்குள் தோன்றும் உணர்வானது, அந்த எழுத்துக்களை வாசிக்கும் போது உருவாகும் ஒரு உலகத்தின்(மனிதர்களால்) கீழ் வேறொரு பார்வையைக் கொண்டு ஒரு உலகம்(உணர்வுகளால்) உருவாகிறது என்பதுதான். இந்த இரண்டாம் பார்வை பெருவாரியாக அந்தக் கதையில் இருக்கும் உரையாடல்களும், இடையிடையே விடப்படும் மௌனங்களின் மூலமாகத் தான் உருவாகிறது. இந்த இருமை நிலை எனக்கு எளிதில் கிடைக்கப் பெறவில்லை என்று ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். அவரின் நாவல்கள், குறுநாவல்கள் வாசித்து வந்ததினால் இப்படி ஒரு பார்வை எனக்குக் கிட்டி இருக்கிறது போலும்.

பெருவாரியாக எளிய மனிதர்கள் தான் இவரின் கதைமாந்தர்களாக இருக்கிறார்கள். அதுவும் கீழ் நிலை நடுத்தர வர்க்கத்தினர்கள். அவர்களிடத்தில் அதிகாரம், பணம், பதவி என்ற எந்தச் சிறப்புத் தகுதிகளும் இல்லாதவர்களாக இருப்பதால் அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் நிகழ்வுகள் தான் இவரின் கதைகளை நகர்த்துகின்றன. அம்மனிதர்கள் மீளமுடியாத கஷ்டங்களும் துயரங்களும் அந்தக் கதையின் கருவாகிறது, அவற்றை எதிர்கொண்டு வீழ்ந்து போகாமல் முன்னேறி செல்கிறார்கள், இவற்றைதான் இவரின் கதை நெடுகிலும் காண முடிகிறது. 

இவரின் கதைகள் பெருவாரியாக தன்னிலையில் இருந்து கூறப்படுவதால், வாசகன் அதில் எளிதில் ஒன்றி அவனை அதில் கண்டடைந்து பொருந்திக்கொள்கிறான். இந்தத் தன்னிலையில் கூறும் நபர்கள் எல்லாம் பள்ளிப் பருவ பிள்ளைகள், கல்லூரி இளைஞர்கள், வேலை தேடிக் கொண்டிருக்கும் நபர்கள், வேலையில் இருப்பவர்கள், குடும்பஸ்தர்கள், முதியவர்கள் என்று எல்லா வயது பருவங்களையும் உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள், ஏன் மரணித்தவர்கள் கூட இருக்கிறார்கள். இந்தத் தன்னிலையில் கூறுவதாலோ என்னவோ இதுவெல்லாம் அசோகமித்திரனின் வாழ்க்கையோ என்று பல கதைகளில் சிந்திக்க முடிகிறது, அதில் திரும்பத் திரும்ப வரும் ஒன்றாக நான் கண்டது – அப்பாவின் மரணம். அதேபோல் இவரின் கதைமாந்தர்கள் சந்திக்கும் பல இன்னல்களுக்கு மத்தியில் ஒரு லேசான பகடியை தூவிவிட்டு செல்லும் போது மனதில் கூடும் கணம் சற்றுக் குறைத்து அவனின் வாழ்வை வேறொரு கண்ணோட்டத்தில் பார்க்க நகர்த்துகிறது, இதுவும் அசோகமித்திரனின் தனிச்சிறப்புகளில் ஒன்றாக உணர முடிகிறது. 

இவரின் மொத்த கதைகளையும் வாசித்து எழுதி வைத்திருந்த குறிப்புகளை மீண்டும் வாசிக்கும் போது இந்த கதைகளின் ஊடாக இருக்கும் வெவ்வேறு  விடயங்களை வைத்து தொகுத்துக் கொள்ளலாம் என்ற எண்ணத்தில் அந்தக் கதைகளில் பெரும்பான்மையாக இருப்பது குழந்தைகள் தான் என்று என்னுடைய சித்தத்திற்கு முதலில் பட்டது, அதுவும் பள்ளிப் பருவ பிள்ளைகள். இவர் எழுதி இருக்கும் 280 கதைகளில் 60க்கும் மேற்பட்ட கதைகளில் குழந்தைகள் தான் வருகிறார்கள், அந்தக் கதைகள் எல்லாம் வெவ்வேறான பார்வைகளிலிருந்து கூறப்படுகின்றன. மீண்டும் அந்தக் கதைகளை மீள் வாசிப்பிற்கு உட்படுத்தி அதில் இருக்கும் சில பிரிவுகளாக நான் கண்டது, குழந்தைகளின் பார்வையிலிருந்து கதையை நகர்த்தும் போது அதில் பெரியவர்கள் வாழ்வு எப்படி இருக்கிறது என்றும், பெற்றோர்கள் உறவினர்கள் பள்ளி ஆசிரியர்கள் பிள்ளைகளை எப்படி நடத்துகிறார்கள் என்றும், நினைவுகளின் மீட்டுருவாக்கமாக சிறுவயதில் பார்த்த பிறரின் வாழ்வியல் அனுபவங்களை மீள் பார்வைக்கு உட்படுத்துதல், அந்த சிறுவயதில் மனதின் ஆழத்தில் பதிந்த முக்கியமான நிகழ்வுகள், காதல், அன்பு, துரோகம், இழப்பு, பிரிவு, விளையாட்டு, நட்பு வட்டம் என சிறுவர்களின் வாழ்வில் இருக்கும் உணர்ச்சிகளை தான் அதிகம் காண முடிகிறது.

நினைவுகளின் மீட்டுருவாக்கமாக இருக்கும் நிலமாக செகந்தராபாத் தான் பிரதானமாக வருகிறது, அந்தக் கதைகள் அனைத்தும் பெருவாரியாக இந்தப் புத்தகத்தின் இரண்டாம் தொகுதியில் தான் வருகிறது, அதாவது ஆரம்ப நாட்களில் எழுதாமல் பிற்காலத்தில் எழுதி இருக்கிறார். இந்தக் கதை எல்லாம் வெறும் ஒரு nostalgic மட்டும் என்ற வட்டத்தில் சுருக்காமல் அந்த வாழ்வியலில் இருக்கும் அழகழகான நிகழ்வுகளை மட்டும் கூறிச் செல்லாமல் வெவ்வேறு நிகழ்வுகளின் மூலம் வெவ்வேறு உணர்ச்சிகளை தொட்டுச் செல்கிறார். சில கதைகளை வாசிக்கும்போது திரும்பத் திரும்ப ஒரே கதையைக் கூறுவது போன்ற எண்ணங்களை தந்து அது வாசகனுக்கு ஒரு அயர்வையும் தரக்கூடும். ஆனால் மிக மெல்லிய உணர்வுகளின் வாயிலாக கதை வெவ்வேறு உணர்ச்சிகளை உள்ளுக்குள் கடத்தி செல்லும் போது வேறொரு கதையாக மாறுதல் அடைகிறது. இந்த செகந்தராபாத் நிலத்தில் இருக்கும் கதைகள் மட்டும் எடுத்துத் தொகுத்தால் அது ஒரு நாவல் தன்மையிலும் இருக்கக் கூடும்.

சிறு வயதில் நாம் நம்முடைய சகோதர சகோதரிகள் இடத்தில் வேண்டும் என்றே வீண் வம்புக்கு இழுப்போம். அது விளையாட்டாகத் தொடங்கி விபரீதத்தில் முடிந்து இருவருக்குள்ளும் அணையாத தழல் ஒன்று எரிந்து கொண்டே இருக்கும், அல்லது பெற்றோர்கள் அவர்களின் பிள்ளைகளில் ஒருவர் மீது அதிக அக்கறை காட்டுவது மற்றவரை பெரிதாக அக்கறை காட்டாதது போல அப்போது அந்த பிஞ்சு உள்ளங்களில் சில நஞ்சுகள் அவர்களுக்குள் புகும். அதனாலேயே தம்முடைய சகோதர சகோதரிகளின் மேல் சில கோபங்கள் இருந்து கொண்டே இருக்கும், இப்படி இருக்கும் போது அவர்களுக்கு ஏதோ ஒன்று நிகழ்ந்து விட்டால் இந்த பிஞ்சு மனம் அவர்களுக்காக வருந்தி பிரார்த்திக்கும். அப்படியாகத்தான் விபத்து, வாழ்விலே ஒரு முறை, சிரிப்பு ஆகிய கதைகளை பார்க்கிறேன்.

சிறுவர்களின் உலகத்தை நாம் எந்தவித தர்க்கங்களினுள் வரையறை செய்து கொள்ள முடியாது, அவர்களுக்கு எது சரியோ அது தான் அவர்களின் உலகம். அப்படி நாம் அதில் நுழைந்து கொண்டாலும் நம்முடைய மேதாவித்தனத்தை பிள்ளைகளின் மேல் செலுத்தி அவர்களின் பார்வையை மாற்றி எழுத முயற்சிக்கிறோம், இதெல்லாம் தோல்வியில் தான் முடிகிறது. அந்த உலகத்தின் அழகைக் கண்டு ரசிக்காமல் இருக்கும் மனதை வெளிப்படுத்தும் இடமாகத்தான் இதை நான் பார்க்கிறேன். இந்த விடயங்களை மழை மற்றும் ரிக்‌ஷா கதையில் இருக்கும் தன்மையோடு பொருத்திக் கொள்ளலாம்.

சிறுவயதில் ஒரு விடயத்தைக் கண்டு பிரமித்து அந்த செயலை தானும் செய்ய வேண்டும் என்ற அவா உள்ளுக்குள் ஆழமாக பதிந்து விட்டால் பெற்றோர்களை நச்சரிக்கத் துவங்கிவிடுவார்கள், அந்தப் பெற்றோர்களின் நிலை அவற்றுக்கு எதிராக இருந்தால் சிறுவர்கள் இன்னும் அடம்பித்துக் கொண்டு பெற்றோர்களின் கோபத்தை தூண்டச் செய்து அப்போதைக்கு சில அடிகளையும் பெற்றுக்கொண்டு, பின்பு ஆறுதலாக அந்த பிள்ளைக்கு தரும் சத்தியம் பெரும்பாலும் பொய் சத்தியங்களாகத் தான் இருக்கிறது. அச்சிறுவர்களின் நிறைவேறாத ஆசையாக இருந்த ஒரு  விடயம் பிற்காலத்தில் அவர்கள் பெற்றோராக இருக்கும்போது அவர்கள் தங்களுடைய பிள்ளைகளை வைத்து தீர்த்துக் கொள்ளவும் செய்கிறார்கள். இது தான் பெரும்பான்மையான இந்தியப் பெற்றோர்களின் மனநிலையாக இருக்கிறது, அசோகமித்திரன் இதே கருவை வைத்து இரு கதைகளை எழுதி இருக்கிறார். இந்திராவுக்கு வீணை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற கதையில் இருக்கும் இந்திரா என்ற குழந்தையின் ஆசை, இந்திராவால் வீணை கற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்ற கதையில் அவள் தாயாக வளர்ந்து தன்னுடைய மகன் வரை அந்த ஆசை நீள்கிறது. இதே கதையில் அவளின் காதல் பற்றிய ஒரு பார்வையையும் வைத்து கதையை வேறொரு திசைக்கு நகர்த்தியும் காண்பித்து இருந்தார்.

அதிகாரத்தை எளிதாக செலுத்தக்கூடிய இடமாகத்தான் குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள், அவர்களுக்கு அந்நியர்களாக இருந்தாலும் சரி இந்த அதிகாரம் அவர்களின் மேல் செலுத்தப்படுகிறது. அந்த குழந்தை ஒரு குற்றத்தை செய்ததோ இல்லையோ அவர்களின் மேல் செலுத்தப்படும் ஒரு அவதூறுவைக் கூட பொருட்படுத்திக் கொள்ள முடியாமல் பெற்றோர்கள் அவர்களின் மேல் செலுத்தப்படும் அதிகாரம்(இவனை எப்படி?), ஒரு வரிசையில் பெரியவர்களுக்கு மத்தியில் சிறுவர்கள் நிற்க்கும்போது அவர்களின் மேல் செலுத்தக் கூடிய அதிகாரம்(வரிசை), அரசு அதிகாரிகளுக்கு சொல்லவே வேண்டாம்(கொடியேற்றம், புத்தகக் கடை), உபதேசம் என்ற பெயரில் சில அதிகாரங்களும் வரத்தான் செய்கின்றன(பொறுப்பு). இப்படி அவர்களின் மேல் செலுத்தப்படும் அதிகாரத்தில் அவர்களின் குரல் நசுக்கப்பட்டாலும் அவர்களின் குரல்களை வாசகன் உணர்ந்து அதில் இருக்கும் வலிகளையும் உண்மையையும் கண்டடைகிறான்.

சிறு வயதில் பார்க்கும் பிறரின் வாழ்க்கையை அப்போதிருக்கும் வளர்ச்சியால் பெரிதாக எந்தப் புரிதலும் தெளிவாக கிட்டப்போவதில்லை. அந்த வயதின் அனுபவத்திற்கு ஏற்றார்போல் ஒரு புரிதலோடு நின்றுவிடுகிறது, ஆனால் அதை வாசிக்கும் வாசகனுக்கு அந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கை பற்றிய தெளிவான பார்வையை உணரமுடிகிறது. இந்த சிறுவர்கள் பார்வையிலிருந்து காண்பிக்கும் நபர்கள் பெருவாரியாக ஏதோ ஒரு விடயத்தாலோ நபராலோ நிராகரிக்கப் பட்டவர்களாகவும் கைவிடப்பட்டவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். அந்த நிலையில் இருக்கும் மனிதர்களுக்கு இந்த சிறுவர்கள் ஆறுதலாகவும் இருக்கிறார்கள், தங்களுடைய இருண்மையை சற்று இறக்கி வைக்கும் ஜீவனாகவும் இருக்கிறார்கள் என்ற நிம்மதி அவர்களின் மனதில் குடி புகுகிறது, அப்பொழுதும் அவர்களின் சிலருக்கு  ஆறுதல் பெறாத சுமையும் அவர்களிடத்திலேயே நிலைக்கத்தான் செய்கிறது. அவள் ஒருத்திதான், நடனத்துக்கு பின், உத்தர ராமாயணம், சில்வியா, வாழைப்பழம் ஆகிய கதைகளில் மேலே குறிப்பிட்ட அந்தப் பார்வையை வைத்து பல பரிமாணங்களில் கதை நகரும், எல்லா கதைகளிலும் வருவது அதே  சிறுவன் தான் என்ற புரிதலையும் தரக்கக்கூடும்.

பள்ளியில் படிக்கும் போது உருவாகும் நட்பானது தன்னுடன் படிக்கும் வகுப்பு மாணவர்களை தாண்டியும் உருவாகிறது, அந்த நண்பர்கள் மற்ற வகுப்பு நண்பர்களாகவும், மற்றப் பள்ளியில் படிக்கூடிய மாணவர்களாகவும், வேலைகளைச் செய்யக்கூடிய பிள்ளைகளாகவும், தன்னுடைய சுற்றதிற்கு வந்த புதிய நபர்களாகவும் என்று இந்த நட்பு வட்டம் எப்படி வேண்டுமானாலும் விரிவடைந்து கொண்டே செல்வதுண்டு. இந்த நண்பர்களில் பெரும்பான்மையினோர் தம்முடைய சமகால வாழ்வு தொடர்பில் இருக்கப் போவதில்லை, ஆனால் நினைவுகளின் பாதையில் இருக்கும் அவர்களின் தடம் என்றும் நீங்காத ஒன்றை சுமந்து கொண்டு தான் நம்மோடு ஜீவித்துக் கொண்டு வருகிறது. இம்மாதிரியான நண்பர்களை வைத்துக் கொண்டு அசோகமித்திரன் பத்துக்கும் மேற்பட்ட கதைகளை எழுதி இருக்கிறார், அந்தக் கதைகளில் இருக்கும் நண்பர்களாக இருப்பவர்கள் தையல் கடையில் வேலை செய்யும் பதின் பருவ இளைஞன், லாரி கிளீனராக இருக்கும் சிறுவன், வீட்டு வேலை செய்யும் சிறுவன், விளையாடும் போது உருவாகும் நண்பர்கள், கலைக்காக கிடைக்கும் நண்பர்கள் முதலிய பள்ளி வட்டத்தைத் தாண்டி இருக்கும் நண்பர்களைப் பற்றி கூறும் கதைகளில் கதைசொல்லியின் வாழ்வியலை விட அந்த நண்பர்களின் வாழ்வியல் தான் மிகவும் ஆழமாக பாதிக்கிறது. அப்படி இருக்கக் காரணமாக அந்த நண்பர்களின் வாழ்க்கை இந்தக் கதைசொல்லியின் வாழ்வியலை எந்த அளவுக்கு பாதித்து இருக்கிறது என்பதை தான் உணர்த்துகிறது.

 “நீ சிறுபிள்ளையாக இருந்தபோது அவர்கள் உன்னை எப்படிப் பார்த்துக் கொண்டார்களோ அவ்வாறு நீ அவர்களை முதுமையில் கனிவாக பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்” என்பது போன்ற ஒரு வசனம் திருக்குர்ஆனில் வருகிறது. முதியவர்களின் செயல்களைக் கண்டாலே அதில் ஒரு சிறுபிள்ளைத்தனம் இருக்கும் – பேதமற்ற தனம். அது தான் முதலில் என் கண்ணுக்கு படும், அதை பெருவாரியானோர் கவனிப்பதில்லை, அதனால் தான் பெற்றோர்கள் முதியோர் இல்லங்களில் சேர்க்கப்படுகிறார்கள் என்றும் என்னுடைய அவதானம். அதேபோல சிறுவர்கள் சில நேரங்களில் நடந்து கொள்ளும் விதத்தில் ஒரு முதிர்ச்சியான மனிதனின் சாயலை உணரக்கூடும். இப்படி குழந்தைமை – முதுமை என்ற ஒரு பரிமாற்றம் இருக்கிறது. இந்த விடயத்தை வைத்துத்தான் பாலாமணி குழந்தை மண்ணைத் தின்கிறது மற்றும் அப்பாவிடம் என்ன சொல்வது என்ற கதைகள் எழுதப்பட்டிருந்தது. 

பிள்ளைகள் எல்லோரும் சேர்ந்து ஒரு விளையாட்டை விளையாடும் போது, உதாரணத்திற்கு கிரிக்கெட்டை எடுத்துக் கொள்வோம், ஒருவரிடத்தில் மட்டை இருக்கும் இன்னொருவர் இடத்தில் பந்து இருக்கும். விளையாடும் பொருட்களை வைத்திருக்கும் அவர்கள் தன்னிடத்தில் இருக்கும் அதிகாரத்தை வைத்து ஏதும் இல்லாதவர்களுக்கு வாய்ப்புகளை தராமல் தானே விளையாடித் தீர்த்து, தம்முடைய பொருளை எடுத்துச் சென்று விடுவேன் என்ற கிலியில் வைத்துக் கொள்ளும் பழக்கம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. இப்படி இருக்கும் நபர் பல ஆண்டுகள் கழித்து தன்னால் பாதிக்கப்பட்ட அந்த நண்பனை காணும் போது அவன் நம்மை நிராகரித்து சென்று விட்டால் நம்முடைய மனம் முதலில் தேடுவது நாம் முன்பு அவனை என்னவெல்லாம் செய்தோம் என்பதை தான், அப்போது  நாம் செய்த பல விடயங்கள் நினைவில் தோன்றி இதன் காரணத்தால் தான் அவன் என்னை பார்த்தும் பார்க்காதது போல சென்று விட்டானோ என்றொரு தீர்வுக்கு வரும். அப்படி இருக்க வேண்டும் என்று எந்த அவசியமும் இல்லை, அவனுக்கு நீ யார் என்று மறந்து போயும் இருக்கலாம், அதேசமயம் அவன் இப்போதிருக்கும் சூழலில் சிரித்து பேச இயலாமல் இருக்கலாம் என்றும் ஆறுதலுக்காக சில எண்ணங்களும் எழமால் இருக்கப்போவதில்லை, அப்படியாகத்தான் பார்த்த ஞாபகம் இல்லாமல் போதல் கதையைக் காண்கிறேன். இதே சாயலை வைத்தும் சில கதைகள் இருக்கிறது. இதுவெல்லாம் அந்த சிறு வயதில் இருக்கும் ஒரு விதமான பொறாமை குணத்தால் நேரும் நிகழ்வுகள் என்றும் வைத்துப் பார்க்கலாம். அதிலும் நினைவுகளின் ஊடாக நகரும் கதைகள் தான் அதிகம். 

பள்ளிப் பருவத்தில் பலரும் அனுபவித்திருக்க கூடிய தொந்தரவாக இருப்பது தன்னை நோக்கி வரும் கேலி கிண்டல்கள். அதை எப்படி எதிர்கொள்வது எந்த அறிவும் இல்லாமல் சில நேரங்களில் கேலி கிண்டல்களை செய்வோர் இடத்திலேயே சேர்ந்து கொள்வது அல்லது அந்த இன்னல்களை எதிர்கொள்ள முடியாமல் அதிலேயே வாடுவது, அந்த நேரத்தில் ஆசிரியர்கள் தம்மை ஏசினாலும் அடித்தாலும் எல்லோரும் தன்னை நிராகரித்து கைவிடப்பட்ட நிலையை உணராமல் இருக்கப்போவதில்லை. அந்த சிறார்களின் மனநிலையை கல்வி என்ற கதையில் ஓர் உவமையோடு கையாண்டிருந்த விதம் அருமையாக இருந்தது. பெற்றோர்களின் மரியாதையும் மதிப்பும் பிள்ளைகளின் மதிப்பெண்களில் இருக்கிறது. அவர்களைப் பொருத்தமட்டில் தம்முடைய பிள்ளைகள் மற்ற பிள்ளைகளை விட அதிக மதிப்பெண்கள் எடுக்க வேண்டும் பிள்ளைகளின் செயலில் அறமில்லை என்றாலும் சரியே என்பது போன்ற ஒரு பார்வையை யுகதர்மம் கதை உணர்த்துகிறது.

கிரிக்கெட், கில்லி, பாண்டி போன்ற விளையாட்டுகளை  அசோகமித்திரனின் கதைகளில் காண முடிகிறது, அந்த விளையாட்டுகளின் விவரிப்புகள் இவரின் கதைகளில் வெளிப்படும் போது அதில் இருக்கக்கூடிய நுட்பமும் அவதானிப்பும் அது அந்த விளையாட்டின் மேல் அவர் வைத்திருக்கும் அன்பை வெளிப்படுத்துகிறது, அந்த விளையாட்டுகளால் உருவாகும் நண்பர்கள் வட்டம் பல கோணங்களில் இருக்கும், எதிர் அணியிலிருந்தவன் நண்பனாவதும், புதிதாக தன் நிலத்திற்கு வந்தவன் நண்பனாவதும் என நட்பு என்பது எந்தெந்த வகையில் எல்லாம் வந்து சேகரம் ஆகிறது என்றும், அதேபோல காலப்போக்கில் அந்த நட்பில் உருவாகும் முரண்கள், முறிவுகள், இழப்புகள், பிரிவுகள் என்று அது எப்படி நம்முடன் வாழ்நாள் முழுவதும் பின் தொடர்கிறது எனவும் சில கதைகளில் காணமுடிகிறது.

இந்த சிறுவர்கள் சார்ந்த கதைகள் பெரும்பான்மையாக கதைசொல்லல் முறை தன்னிலையில் இருப்பதாலும் நிகழும் நிலம் செகந்தராபாத் என்பதால் இதுவெல்லாம் அசோகமித்திரனின் சுயசரிதமாகத்தான் எனக்குப் பட்டது, அதுவும் அப்பாவின் மரணங்கள் திரும்பத் திரும்ப வருவது அவரின் தந்தை மரணத்தையே எனக்கு நினைவூட்டி இதுவெல்லாம் அவரின் வாழ்வு தான் என்ற ஆழமான தடம் மனதில் நீங்காமல் இறுக்கிப் பிடித்துக் கொள்கிறது. மீண்டும் சில காலங்கள் கழித்து வாசிக்கும் போது இதை நான் கைவிட்டும் இருக்கலாம், ஆனால் இப்படி ஒரு வாசிப்பும் இருக்கிறது என்று தான் மனம் ஒப்புதல் அளிக்கிறது. இதேபோன்று வேறு சில பார்வைக் கோணங்களில் அவரின் கதையை அணுகி அவதானிக்க வேண்டும் என்ற அவா மனதில் துளிர்கிறது. 

***

முகமது இப்ராஹிம் அலி – சென்னையில் பட்டூர் என்ற கிராமத்தில் வசிப்பவர்‌. ஐடி துறையில் பணிபுரிபவர். தொடர்ந்து நூல் மதிப்புரைகள் எழுதி வருபவர். மின்னஞ்சல்: tech.ibrahim@outlook.com

ந. ரஞ்சித் குமார்

புனைவின் நுழைவாயில் உண்மையில் கதையின் முதல் வரி தானா என்றால் சில படைப்புகளில் வாசிப்பு நிறைவுற்ற பிறகு தோன்றுவது வேறாகவே இருக்கும். கதையின் இறுதிப்புள்ளி வரை அது தன்னுடைய ஆரம்பத்தையும் முடிவையும் அறுதியிட்டு வரிசைப்படுத்திட முடியாதபடி வாசகனை நிறுத்தி வைத்திருக்கும். இது முழுக்க முழுக்க படைப்பாளியின் கட்டுப்பாட்டில் தீர்மானிக்கப்பட்டு நிகழ்ந்த கண்கட்டுவித்தை என்றும் சொல்லிவிட முடியாது. அதேபோல் படைப்பாளியின் கரங்களை மீறி புனைவு தானாக நிகழ்த்திக்கொண்ட அரூபமான, பரிணாம நகர்வாக இருக்கும் என்றும் அடையாளப்படுத்த முடியாது.

நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சி அதன் காரணிகள் மற்றும் விளைவுகளின் அடிப்படையில் புரிந்து கொள்ளப்படுமேயானால் புனைவு விஸ்தரிக்கும் கண்ணோட்டங்கள் முடிவிலியாகச் சுழன்று எண்ணற்ற சாத்தியங்களை நெய்து கொண்டிருப்பது புலப்படும். இந்தக் காரணிகள் மற்றும் விளைவுகள் புனைவில் வெளிப்படையாகச் சித்தரிக்கப்பட்டவையாகவே இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. புனைவு நிகழும் களம், காலம், சமுதாயப் பின்னணி, கதாபாத்திர வார்ப்பு போன்ற அத்தியாவசியக் கூறுகள் சரியாகப் பின்னப்படும் போது சூழல் கதைப்பரிமாற்றத்திற்கான முதன்மை ஊடகமாக ஆகிறது. சூழல் பூடகத்தன்மை வாய்ந்தது. வார்தைகளுக்கு இடைப்பட்ட வெளியில் இருந்து துலங்கி வருவது. மறுவாசிப்புகளில் வார்த்தைகளின் அர்த்தங்களுக்கு புதிய கண்ணோட்டத்தை அளிப்பது. கண்ணோட்டங்கள் விரிய விரிய கதையின் துவக்க காலமும் நிகழ்வுகளுக்கிடையேயான தொடர்புகளும் மாற்றுப் பார்வைகளுக்கு இடமளிக்கின்றன. காலம் கடந்து ஒரு படைப்பு உயிர்ப்புடன் நீடித்திருக்க பலவிதமான மாற்றுப் பார்வைகளுக்கு இடமளிக்கும் அம்சங்களைக் கொண்டிருத்தலும் அவசியமாகிறது. புனைவு நிகழ்த்தும் மாயச் சுழற்சி, மாற்றுப் பார்வைகளின் விசையுடன், ஒற்றைச் சாத்தியப்பாட்டை மீறித் தன்னை விஸ்தரித்துக்கொள்கிறது.

புனைவின் மொழியும் தொனியும் ஒட்டுமொத்த படைப்பிலும் சீரான ஒத்திசைவைக் கொண்டிருக்க நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறது. படைப்பூக்கமும் படைப்புச் செயல்பாடும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்த அலைவரிசையைப் பேணுதலில் மட்டுமே படைப்பு எய்தக்கூடிய உன்னத நிலை அது. அப்படியான நிலையில் எய்திய உயிரோட்டத்தைப் படைப்பு முழுமைக்கும் சிதையாமல் காத்தல் என்பது படைப்பாளியின் முழுமையான அர்ப்பணிப்பைக் கோரி நிற்கும் பொறுப்புணர்ச்சியாக விளங்குகிறது.

வாசகனாக நாவல் படைப்பாக்க மனநிலையை உணரும் தருணத்தையும் படைப்பு வாசகனுக்கு உணர்த்த தயாராகவே இருக்கிறது. வாசிப்பின் ஒரு கட்டத்தில் கதையில் துலங்கும் சூழலின் வழியாக நேரடிச் சித்தரிப்பில் வார்த்தைகளாகச் சொல்லப்படாத புல் நுனிகளையும் விவரிக்கப்படாத கதாபாத்திரங்களின் நுட்பமான மனவோட்டங்களையும் நம்மால் நெருங்கிச் சென்றுவிட முடிகிறது. புனைவுடன் வாசக மனம் ஈருடல் ஓருயிராக ஒன்றிவிட்ட இந்த விந்தை, ஒரு குறிப்பிட்ட சித்தரிப்பு, அது மன உணர்வாக இருக்கலாம் உடல் வலியாக இருக்கலாம் தரையின் ஈரப்பதமாகவோ நிலவின் ஒளியில் தகதகக்கும் நதயின் நீர்ப்பரப்பாகவோ எதுவாகினும், கண்முன்னால் வார்த்தைகளாக வந்து விழுவதற்கு இரண்டு வரிகளுக்கு முன்னால் அவ்வார்த்தைகளின் உணர்வுச் சமிக்ஞை கடத்தப்பட்டிருப்பதை அறிய நேரும் தருணத்தில் தான் சிலிர்ப்புடன் புலன்களில் உணரப்படுகிறது!

இரவாடிய திருமேனி நாவலின் மிக முக்கியமான பலம் இதன் மொழி என்றால் மிகையாகாது. காடுகளைப் பின்னணியாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட சில முக்கியமான புனைவுகளை வாசித்திருந்தாலும் இந்நாவல் அழைத்துச் செல்லும் காடு மட்டுமல்ல, காட்சிப்படுத்தும் ஒரு புல் கூட இந்நாவலுக்குள்ளேயே வேர்விட்டு வளர்ந்திருப்பதாகவேப் படுகிறது. சித்தரிப்பின் வழியாக அழகியலைக் கடந்த சூழலின் தனிச்சிறப்பான குணாம்சங்களைக் கடத்துவதிலும் உரைநடையைச் சிறப்பாகக் கையாண்டிருக்கிறார் வேல்முருகன் இளங்கோ.

நாவல் முழுவதும் கையாளப்பட்டிருக்கும் மொழியின் சிறப்பம்சம் குறித்து மட்டுமே பக்கம் பக்கமாகப்பேச முடியும். அதைத் தனி ஒரு கட்டுரையாக எழுதினால் மட்டுமே அது சாத்தியம். இரண்டு உதாரணங்களை மட்டும் இங்கு பார்க்கலாம். வனப்பெண்ணாக வரும் ஒரு கதாபாத்திரம் மலைக்குன்றின் உச்சியில் ஏறி நிற்கும் காட்சியை கதையின் மையக்கதாபாத்திரமான சாம்பன் ஏறிட்டு பார்த்தவாறு லயித்திருக்கும் சித்தரிப்பு இப்படி வருகிறது “குன்றின் உச்சியில் தனது வடிவுடைய முதுகினைக் காட்டி, இடையில் இரு கரங்களையும் பொருத்தி, பள்ளத்தில் குவிந்திருந்த வனச்செறிவைப் பார்த்தபடி அவள் நின்றிருந்தாள். காடும், மலையும் அவள் பாதங்களின் கீழ் கிடந்தன.” (பக்கம் -223) காடும், மலையும் அவள் பாதங்களின் கீழ் கிடந்தன என்பது இங்கு படைப்பாளியின் அவதானிப்பு அல்ல அது முழுக்க முழுக்க சாம்பனின் அவதானிப்பு. அவனது பார்வையில் அந்தக் கணத்தில் பேரண்டம் போல விரிந்து படர்ந்திருக்கும் இந்தக் காட்டை விட ஒய்யாரமான கம்பீரம் அவளுடையதாகப் படுகிறது. சாம்பனின் பார்வையில் காடே தன்னைத் தாழ்த்தி அவள் பாதத்தில் பணிந்து கிடக்கிறது என்ற அர்த்தம் தொனிக்கிறது.

இதேபோல் காட்டை விட்டு அகல யத்தனிக்கும் இரவொன்றில் கரிய மேனியுடையவளான அதே வனப்பெண்ணின் இருப்பை உணரும் சாம்பனுக்கு அவள் இவ்வாறான உருவகமாகப் புலப்படுகிறாள் “யானைகளின் மதன நீரில் ஊறி, மகரந்தப் பரவலுக்கிணையாய்ப் புலிகளின் ரோமங்கள் உதிர்ந்துகிடக்கும் அக்கானகத்திற்குச் சூடப்பட்ட மைப்பொட்டு போல் அவள் அங்கு நிற்கக் கண்டான்” (பக்கம் – 235). முக்கியமாக இங்கு சுட்டிக்காட்ட முனைவது ஒரு அழகியல் சித்தரிப்பு என்று வருகையில் அங்கு உவமைகளும் உருவகங்களும் படிமங்களும் கலப்பது தவிர்க்க முடியாததாகவே இருக்கும். காட்சிரூபமாக ஒரு சித்தரிப்பை உரைநடையில் கடத்த இந்த அம்சங்கள் அவசியமானதும்கூட. ஆனால் அப்படியான உவமைகளும் உருவகங்களும் படிமங்களும் புனைவுக் களத்தின் குணாம்சக் கூறுகளைக் கொண்டே சொல்லப்படுவதில் தான் இந்நாவல் கையாளும் மொழியின் தனித்துவம் வெளிப்படுகிறது. காட்டின் நினைவுகளோடு தொடர்புடைய யானை, புலி, மகரந்தம் ஆகியன அந்தக் குறுகிய கணம் வெளிப்பட்டு சூழல் அவதானிப்பைச் செறிவூட்டுகின்றன. சித்தரிப்பில் சிறிதும் கூட வாசிப்புக்கவனம் களத்தின் சூழலிருந்து விலகாது கட்டுண்டிருக்க இது ஒரு குறிப்பிடத்தக்கக் காரணம்.

கட்டமைப்பிலும் கதைக்களம் பல வடிவங்களையும் கோணங்களையும் கொண்டிருக்கிறது. இந்தப் பின்னல்கள் ஒன்றோடொன்று திருகிக்கொள்ளாமல் அதற்கே உரித்தான தனித்துவத்தோடு பிணைந்திருக்கிறது என்பதே இதன் சிறப்பு. கதையில் வரும் பெயர் குறிப்பிடப்படாத வனப்பெண்ணின் பார்வையில் நாவலைப் புரிந்து கொண்டால் நாவலின் தன்மை மாய யதார்த்த வடிவத்தை அடைகிறது. மையக்கதாபாத்திரமாகக் கருதத்தக்க சாம்பனின் பார்வையில் பார்க்கையில் நாவல் இருத்தலியலைப் பேசும் குணமுடையதாக வேறொரு பரிமாணத்தை அடைகிறது. அரசரின் மெய்க்காவல் படைத்தலைவன் மாறவர்மனின் பார்வையில் மட்டுமே நாவலை இரண்டாகப் பகுக்க முடியும். வெளிப்புறமாக ராஜ விசுவாசமுடைய காவலனின் யதார்த்த வாழ்க்கை, அதற்கு நேரெதிராக அகவயமாக மகளின் மரணத்திற்குப் பிறகு பலவீனப்பட்டு நொடித்துப் போயிருக்கும் ஒரு சாமானியனின் அலைக்கழிப்புகள் என மனத்தின் இரட்டைக்குணத்தைப் பேசும் படைப்பு. ஞானகுரு ஸ்ரீவத்சரின் பார்வையில் ஒரு மாநகரின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் சரித்திரத்தின் அவலப்பார்வையிலிருந்து முன்வைக்கும் படைப்பு என்று பொருள் கொள்ள முடியும்.

நாவலின் கட்டுமானம் அரசவையில் தன் காவியத்தை அரங்கேற்றச் செல்லும் காந்தர்வன் எனும் கூத்தனால் சொல்லப்படுவதாக அமைந்திருக்கிறது. கள்ளர் மரபிலிருந்து வந்திருக்கும் நீசனொருவனால் அரங்கேற்றப்படும் காவியம் சரித்திர அங்கீகாரத்தை அரசவையில் பெறுமேயானால் அடுத்து நிகழப்போகும் அசம்பாவிதங்களுக்கு அரசே பொறுப்பு என்று அவையில் கூச்சல் எழவே முதல் சருக்கத்தின் முடிவில் அவமானத்துடன் வெளியேற்றப்படுகிறான் காந்தர்வன். புறக்கணிப்பும் அவமானமும் தூண்டி விடும் கசப்பைத் தணிக்க வானதி என்ற வேசையை நாடிச் செல்கிறான் காந்தர்வன். அவளது அரவணைப்பில் அரங்கேறுகிறது இரவாடிய திருமேனியின் இரண்டாம் சருக்கம். தான் உருவாக்கிய காவியத்துக்குள் தானே ஒரு கதாபாத்திரமாக வலம் வருகிறான் காந்தர்வன்.

அரசருடைய உத்தரவின் பேரில் பல தலைமுறைகளுக்கு முன்பு ஏடுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தீக்கடம்பை மலரைத் தேடி வனத்திற்குள் நுழைகின்றனர், சாம்பன், பரிதி, பெரியசாமி உடன் இரண்டு காவலர்கள். குறித்த கெடுவுக்குள் மலர் கொண்டுவரப்படாவிட்டால் பரிதியின் மனைவி கோதையின் தந்தை உத்திராபதி பண்டிதரின் தலை போய்விடும்.

மலரைத் தேடி ஐவரும் வனத்திற்குள் நுழையும் முன்பு உத்திராபதி பண்டிதர் முன்பு வெளியே காட்டிக்கொள்ளமுடியாத இரண்டு சந்தேகங்கள் இருக்கின்றன. தலை போனாலும் பரவாயில்லை என்று மலரைத் தேடி வனத்துக்கு போவது. ஆனால் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தேடப்பட்டுவரும் ஏடுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தீக்கடம்பை மலரை இதுவரை யாரும் கண்ணால் கண்டதும் கிடையாது. உண்மையில் அப்படி ஒரு மலர் இல்லை என்று அரசரிடம் ஒப்புக்கொண்டு தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ள நினைத்தால் தமது முன்னோர்கள் அனைவரையும் தனது குல வரலாற்றையும் தாமே அவமானத்திற்கு உட்படுத்தியதற்கு ஈடாகும். அந்த அவமானம் உண்டாக்கும் துடைத்தழிக்கமுடியாத கறை தன் ஒருவனுடைய மரணத்தை விடவும் கொடுமையானது. இதற்கிடையே தீக்கடம்பை நிஜத்தில் ஒரு மலரே அல்ல அது ஒரு பெண்ணைப் பற்றிய வர்ண்ணனை என்ற திடுக்கிடச் செய்யும் ஊகமும் பாணன் ஒருவனால் உத்திராபதி பண்டிதரின் செவிகளுக்கு வந்தடைகிறது.

கள்ளர் குலத்தைச் சேர்ந்த சாம்பன் இந்தக் கதையில் மையக்கதாபாத்திரம் என்று சொல்ல இயலும் என்றாலும் ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது இங்கு புனைவின் மையம் ஒரு தனித்த மனித ஆளுமையை பிரதானப்படுத்துவதில்லை. விரிவான புனைவுக்களத்தை எடுத்துக்கொண்ட பெரும்படைப்புகள் அனைத்துக்கும் இது பொருந்தக்கூடிய கூற்று தான். ஆரம்பத்தில் புனைவின் நோக்கம் தீக்கடம்பை மலரைத் தேடும் பயணமாக இருப்பதாகத் தோன்றினாலும் கதாபாத்திரங்கள் நமக்கு பரிச்சயமாகத் துவங்கியதுமே இதைக் கடந்து பலவற்றை நாவல் பேச இருக்கிறது என்ற ஊகத்திற்கு நாம் வந்துவிடுகிறோம். அப்படியான அடுத்தகட்ட நகர்வில் ஞானசபையில் விவாதிக்கப்படும் சர்ச்சைக்குரிய கலையின் முக்கியத்துவம் பற்றிய விவாதங்கள் இருக்கின்றன.

கதையின் மைய இழையில் விதிவசமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருக்கும் கதாபாத்திரங்கள் ஒவ்வொருவரின் உள்நோக்கங்களும் வெவ்வேறானவை. பெரும்பாலான கதாபாத்திரங்களை கதையோட்டத்தில் இணைக்கும் மையச்சரடு மரணத்தின் அலைக்கழிப்பு. களவில் பிடிபட்டு கண்முன்னாலேயே துடிதுடித்து மரணிக்கிறார் சாம்பனின் தந்தை. மகளின் மரணத்தில் முழு உலகமே இருள் சூழ்ந்தது போல் நடைபிணமாகத் துவண்டு நிற்கிறான் அரசரின் மெய்க்காவல் படைத்தலைவன் மாறவர்மன். காட்டில் தனது ஒரே துணையாக இருந்த அன்னையின் சடலத்தைப் புதைத்து விட்டு வரும் குறத்தியின் உக்கிரம் ராஜவம்சத்தின் அஸ்திவாரத்தை உலுக்கி எடுக்கிறது. கூடலின் நரம்புத் துடிப்புகூட அடங்கியிராத சடுதியில் செண்பகரதியின் மரணம் சாம்பனால் நிகழ்ந்து முடிகிறது. வயோதிகத் தனிமையும், கையறுநிலையும், பசியும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து சாம்பனுக்கு தந்தை போல் இருந்த சுருளிக்கு மீட்சியளிக்கும் கடைசிச் சந்தர்ப்பமாக மரணம் அமைகிறது. வனத்தில் மரணத்தின் விளிம்பில் அல்லாடிக் கொண்டிருந்த சாம்பனின் உயிரைக் காத்து அவனது மனக்குழப்பங்களையும் உடல் நோவுகளையும் சரிசெய்த, வாழ்க்கை மீதிருந்த நெடுநாள் கசப்புக்குப் பிறகு அவனக்கு ஒரே இணக்கமான மனிதராகத் தென்பட்ட, பெரியசாமி அவன் கண்முன்னே குரூரமாக கொல்லப்படுகிறார். சாம்பனின் நண்பனாக இருந்த சங்கனின் நரக வாழ்க்கைக்கு அவனே முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறான்.

குழந்தைகளின் வறிய நிலை, மரணம் ஆகியவற்றை தஸ்தயேவ்ஸ்கி தனது புனைவுகளில் அணுகும் விதம் இந்த உலகில் மனித உயிர்கள் படும் வேறெல்லாத் துயர்களைவிடவும் அவையே கொடுமையானது என்பதாகவே இருக்கும். எல்லாத் தருணங்களிலும் கடவுளின் பக்கம் நிற்கும் தஸ்தயேவ்ஸ்கி குழந்தைகள் அனுபவிக்க நேரும் துன்பங்களில் மட்டும் கடவுளுக்கு எதிராக நிற்பார். இந்நாவலிலும் ஓரிடத்தில் அப்படி ஒரு பகுதி வருகிறது. அரண்மனையிலிருந்து வீடு திரும்பும் வழியில் மாறவர்மன் ஒரு பச்சிளம் குழந்தையின் மரண நிகழ்வை எதிர்கொள்கிறான். பின்புலம் தெரியாத அந்தக் குழந்தையின் மரணம் அவனது சொந்த மகளான கண்ணம்மாவின் மரணத்தை அவனுக்கு நினைவூட்டுகிறது. ஒரு வகையில் மனித மனத்தின் ஆற்றுப்படுத்தவே முடியாத ஆழமான வலி நமக்கு நெருக்கமானவர்கள் இறந்துவிட்ட நினைவை வாழ்நாள் முழுவதும் சுமந்துகொண்டு துவழ்வதாகவே இருக்கிறது. ஒரு பாவமும் அறியாத குழந்தைகளுடைய மரணத்தின் முன்பு இந்த உலகமே பாவ மன்னிப்பு கோரி நிற்க வேண்டும் என்று அவனது ஆற்றாமை வெளிப்படுகிறது.

“இறக்கின்ற பிள்ளைகள் அனைத்திற்கும் ஒரே சாயல். இந்த இறக்கமற்ற உலகை மன்னித்து, கனிவுடன் விடைபெறுகிறார்கள்.”

“இந்த மௌனத்தின் முன் மொத்த உலகும் மண்டியிட்டுப் பாவ நிவர்த்தி கோர வேண்டும்” (பக்கம் 332)

ஒரே கரங்களில் குலுக்கப்பட்டு உருட்டப்பட்ட சோழிகள் போல் கதாபாத்திரங்களின் விதிகள் புனைவுக்குள் அடைபட்டு உருள்கின்றன. தத்தம் போக்குகளை தீர்மானிப்பதில் ஒவ்வொருவருக்கும் இடையே பேணப்படும் முழு வெளிப்படைத்தன்மையற்ற சூட்சும இடைவெளி வாசிப்பனுபவத்தில் சுவாரஸ்யம் கூட்டுகிறது. நாவலில் வரும் எந்தவொரு கதாபாத்திரத்தின் குணத்தையும் அவர்களின் நடவடிக்கைகளை வைத்து தீர்மானிக்க முடியாது. காமம், காதல், பிரிவேக்கம், மரணத்துயர், குற்றவுணர்ச்சி, பழிவாங்கல், என்று கதாபாத்திரங்களை ஏதேனும் உள்ளார்ந்த உணர்ச்சி அவர்களை இயக்கும் விசையாகச் செயல்படுகிறது. இதற்கு இவர்களை விதிவசத்தில் சங்கமிக்க வைத்திருக்கும் காடும், காட்டுக்கு வெளியே அவர்களின் வரவை எதிர்நோக்கியிருக்கும் உறவுகளின் காத்திருப்பும் பாலமாக இருக்கிறது.

காடுகளில் தழைத்து வளர்ந்த நாகரீகமேயானாலும் நகருக்குள் சென்று வாழப்பழகிய நூற்றாண்டுகளின் தொடர்ச்சியில் காடுகளின் நினைவும் மானுடர் மரபணு நினைவுகளில் இருந்து தடயமின்றி துடைத்தழிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதே நிஜம். கதாபாத்திர மன இயல்புகளை கணத்துக்கு கணம் குலைத்துப் போடுகிறது காட்டின் மர்மம் பொதிந்த பேரழகு. காட்டின் மௌனம் காலத்தின் நகர்வை மறக்கடிக்கிறது. காட்டின் பிரம்மாண்டம் தனிமையுணர்வையும் மரண பயத்தையும் அதிகரிக்கிறது. காட்டின் திசையற்ற அடர்த்தி நினைவுகளைக் குழப்பியடிக்கிறது. காடு உறைய வைக்கும் காலம் வாழ்வையும் மரணத்தையும் பிரிக்கும் எல்லைக்கோட்டை இல்லாமலாக்குகிறது. காட்டின் இதம் தாபத்தை அதிகரிக்கிறது. காடு அகங்காரத்தை தவிடுபொடியாக்குகிறது. காடு மனக்கசடுகளின் ஊற்றுக்கண்ணைத் தூர்வாறுகிறது. காடு வாழ்வு மீதான பற்றைப் புதுப்பிக்கிறது. காடு அனைத்தையும் துறந்தவனுக்கு கடைசிப் புகலிடமாகிறது. காடு நூற்றாண்டுகளின் வஞ்சத்தைத் தன் கருப்பையில் சுமந்து மானுடக் கனவுகளில் புகட்டுகிறது. காடு இருள் மட்டுமே சூழ்ந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் மிச்ச வாழ்வை பேரானந்தத்துடன் ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்கிறது.

பகல் பொழுதில் அசந்து தூங்கியதில் தூக்கத்தில் இருந்து விழித்ததும் காலையா மாலையா என்று பொதுவாக வரும் குழப்பத்துடனேயே நாவலில் சாம்பனின் அறிமுகத்தை நாம் எதிர்கொள்கிறோம். காட்டுப்பயணத்தில் அவனது பிரக்ஞை அவ்வப்போது நனவிலியில் சிக்கித் துவழ்கிறது. அப்போது அவனுக்குள் சிதறல் துணுக்குகளாகத் தோன்றி மறையும் கோர்வையற்ற கொடும் நினைவுகள் வழியாகவே அவனது கடந்த காலத்தை அறிகிறோம். ஆனால் விழிப்புநிலையில் சாம்பனின் மன உணர்வுகளும் செயல்பாடுகளும் புதிர்களாகவே இருக்கின்றன.

சாம்பனுக்கு நண்பனைப் போல் இருந்த சங்கனின் உடல் முடக்கத்திற்கு சுருளி போதித்த களவொழுக்கத்தை ஆர்வக்கோளாறில் அவர்கள் இருவரும் மீறியது காரணமாகிறது. சாம்பன் நினைத்திருந்தால் சங்கனின் மீதமுள்ள வாழ்க்கை முழுவதையும் அழுகிய உடலுடன் படுக்கையில் கழிக்க நேரும் நரக வேதனைக்குள் சிக்காமல் தடுத்திருக்கலாம். சாம்பனின் வெளியேற்றம் சங்கனின் மலட்டு உயிர் இவை இரண்டோடு தன்னுடைய வயோதிகத் தனிமையும் சேர்ந்து சுருளியை களவொழுக்கத்தை மீற வைக்கிறது. பாணர்களிடமும் கூத்தாடிகளிடமும் களவு எடுக்கக்கூடாது என்ற விதியை மீறுகிறார். பசி தமது குலத்தையே காட்டிக்கொடுக்கும் நிலைக்கு அவரைத் தள்ளுகிறது. அனைத்துக்கும் ஒரே மீட்பாக பித்தேறிய மகிழ்ச்சியுடன் மரணத்தை நேருக்கு நேராக எதிர்கொள்கிறார் சுருளி. சாம்பனின் வனவாசத்தில் அவனைப் பெரிதும் அலைக்கழிக்கும் குற்றவுணர்ச்சி, சங்கனின் வாதைகளுக்கும், தந்தைக்குப் பிறகு தனக்கு அடைக்கலம் தந்து வளர்த்த, களவின் நுட்பங்களைக் கற்றுக்கொடுத்த சுருளியின் கையறுநிலைக்கும் தாம்தான் காரணம் என்ற நிதர்சனங்களாக இருக்கின்றன..

சாம்பனின் மூர்க்க குணத்தையும் புதிரான ஆளுமையையும் அசைத்துப் பார்க்கும் வனப்பெண்ணான குறத்தி ஒருத்தி வருகிறாள். சாம்பனை மரணத்தறுவாய் சூழும் தருணத்தில் அவனைக் காத்து, உடனிருந்து, ஒரு வடுவைப் போல அவனை வீட்டு நீங்காமல் வதைத்துக்கொண்டிருக்கும் துன்பக் கறையை சுவடின்றி அகற்றுகிறாள்.

நாவலில் இவளது நிஜப்பெயர் என்னவென்று தீர்க்கமாக மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதை ஒவ்வொரு வாசகரும் ஒவ்வொரு கண்ணோட்டத்தில் புரிந்து கொள்ளலாம். நாவலில் கதைசொல்லியான காந்தர்வனுக்கு அடுத்து பூடகமான அடையாளத்துடனேயே வலம் வருகிறாள் இந்த வனப்பெண். கதைசொல்லியான காந்தர்வனுக்கும் வேசை வானதி உடனான பிணைப்பும், சாம்பனுக்கும் பெயர் சொல்லப்படாத வனப்பெண்ணுடனான உறவும் ஒன்றொன்றின் பிரதிபலிப்புகள் தானா என்ற வியப்பு தோன்றும் இடங்களும் நாவலில் இருக்கின்றன.

சேரர்களும் பாண்டியர்களும் படையெடுத்து, வனமே ஒரே புகலிடமாய் வசித்து வந்த கடம்பர்களின் குலம் அழித்த கதையை காவிய நடையில் சித்தரிக்கும் மூன்று படலங்கள் நாவலில் இடம்பெறுகின்றன. இறந்த ஆன்மாக்களின் ஓலங்கள் திரண்டு நிற்கும் கல்மரம் ஒன்றின் தொடுகை அக்கதைகளுக்கான நுழைவு வாயில். அதன் பின்னணி தெரியாத பரிதி முதலில் அந்தக் கல்மரத்தின் கோரப்பிடியில் அகப்பட்டு புத்தி உறைந்து போகிறான். வனப்பெண்ணின் வழிகாட்டுதலோடு சாம்பன் தக்க தருணத்தில் அந்தப் படலங்களுக்குள் நுழைகிறான். ஒரு பக்கம் பரிதியின் அகம் உறைந்த நிலை. அவனுக்கு வெளியே அவனது பிரக்ஞையை ஊடுருவிக் காரணத்தை அறிய உத்திராபதி பண்டிதர் எடுக்கும் முயற்சியில் அவர் கண்ணுறும் காட்சிகள். இன்னொரு பக்கம் இவர்கள் இருவரையும் தன்னுடைய பிரவேசத்தில் காணும் சாம்பன். மூவரின் காலமும் இடமும் வெவ்வேறு புள்ளிகளில் இருந்து ஒற்றை மையத்தில் சங்கமித்து மீள்கின்றன. நாவலில் கற்பனையின் வீச்சு உச்சம் தொடும் பகுதிகளில் இதுவும் ஒன்று. ஒருவகையில் பார்த்தால் நாவலில் துவக்கமே இந்தப் படலங்களிலிருந்தே துவங்குகிறது என்ற பார்வையிலும் புரிந்துகொள்ளலாம்.

அரசவையில் காந்தர்வனின் இரவாடிய திருமேனி காவியம் எதிர்கொள்ளும் அவமானங்களின் எதிரொலியாக காவியத்துக்குள் நிகழும் ஞானசபை விவாதங்கள் இருக்கின்றன. கலையின் மேன்மைகள் சரித்திரத்தில் அமரத்துவம் பெறுவதில் அவற்றைப் படைத்தவரின் பின்னணி முக்கியமானதாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும் என்று தன் சீடர்கள் சூழ உரை நிகழ்த்துகிறார் ஞானகுரு ஸ்ரீவத்சர். கலையின் ஆதார ஊற்று ஞானம் பயிலும் அருகதையற்றவரிடமிருந்து பிறந்ததெனில் அது அரங்கேறுவதற்கும் தகுதியற்றது என்று போதிக்கிறார். “என் தடுமாற்றம் எப்படி ஒரு சிந்தனை அதற்குரிய மரபிலிருந்து ஒதுங்கி வெளியில் தோன்றுகிறது என்பதில் தான். அது என்னை அச்சுறுத்துகிறது. எந்தக் கலையும் அதற்குரிய மரபிலிருந்துதான் பிறக்க முடியும்” (பக் 302). அதேசமயம், மரணத்தின் இறுதிப்புள்ளியில் ஞானகுரு அடையும் சிறுதுளி தரிசனம், அதுவரையிலான ஞான சபை விவாதங்கள் அனைத்தையும் தலைகீழாகப் புரட்டிப்போடும் முக்கியமான திருப்பு முனை!.

தீக்கடம்பை மலர் கொண்டுவரப்பட்டதிலிருந்தே அடுத்தடுத்து தென்கூடல் நகரை கெடுநிமித்தங்கள் சூழ்கின்றன. ஞான சபையில் யுகங்களாக நின்று எரியும் ஞான விளக்கில் துவங்கி நகரில் நிர்மாணிக்கப்படும் மகா சங்கு, கோவில் கோபுரம், தேர் பவனி, ஆயிரம் கால் மண்டபம், ஞானகுரு ஸ்ரீவத்சரின் மரணம் வரை தொடர்ந்து அரங்கேறும் நிகழ்வுகள் அனைத்தும் மகாபிரளயத்தின் முன்னறிவுப்பு போல் நகர மக்களை நிரந்தர அச்சத்தில் பீடிக்கின்றன. இவை அனைத்திற்கும் மூல காரணமாக பெயரறியா வனப்பெண்ணின் மூச்சுக்காற்று அசரீரியாக இருக்க அதை ஏற்றுச் செயல்படுத்தும் கைப்பாவையாக சாம்பன் ஆகிறான்.

“எங்கும் வீசும் காற்றே.

நாங்கள் இருளில் இறங்கத் துணியும்வரை

எங்கள் தீபங்களை அணைக்காதிரு.

அவை அணைந்தபின்

ஒளியின் நினைவுகளைச் சுமக்காதிரு.

எங்கும் பரவியுள்ள ஒளியே,

நாங்கள் இருளில் இறங்கத் துணியும்வரை எங்களை நீங்காதிரு.

எங்களை நீங்கியபின்

எங்கள் இல்லாமையைத் துலங்காதிரு.” (பக்கம் 298)

கதைச்சுருக்கம் அதிகமாக சொல்லப்பட்டுவிட்டதோ என்று நினைப்பவர்களுக்காக கடைசியாக ஒரு குறிப்பு. பா.வெங்கடேசனின் முத்தம் என்றொரு சிறுகதை இருக்கிறது. ஒரு கதையில் துவக்கம் என்ற ஒன்று இருந்தால் முடிவும் ஒற்றைச் சாத்தியத்துடன் தானே இருந்தாக வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கலாகாது என்ற எண்ணத்தை தோற்றுவிக்கக் கூடிய கதை அது. இரவாடிய திருமேனியில் வரும் தீக்கடம்பை மலரிலும் ஒரு பொடி இருக்கிறது. அதை வாசகர் புரிந்துகொள்ளும் பார்வைக்கேற்ப ஒட்டுமொத்த நாவலும் வேறொரு நாவலாகத் தோன்ற வாய்ப்பிருக்கிறது. எனவே நான் படித்த கதையும் நீங்கள் இரவாடிய திருமேனியில் படிக்கப் போகும் கதையும் வேறுவேறாகவும் இருக்கலாம். தீக்கடம்பை மலரல்ல அது ஒரு பெண் என்றால் அவள் தான் பெயர் குறிப்பிடப்படாத வனப்பெண்ணா? களவுக்காக கோயிலுக்குள் நுழையும் சாம்பனை வசியப்படுத்தி தன்னுடைய வஞ்சத்தை நிறைவேற்றத்தக்க ஏவலனாக வனத்துக்கு வரவழைப்பது தான் தீக்கடம்பையின் நோக்கமா?.

“ஆனைக் காதன்.

சிரம் விரித்துச் சர்பமென மிளிரும்.

வனம் கடக்கும் பெருந்தீயின் வேகம்.

தீக்கடம்பையாம் அதன் பெயர்.

பற்றுபவன் நிலைப்பான்.

காலம் உளவரை

தென்கூடற்பதியாய்.”

ஏட்டில் தீக்கடம்பை மலர் பற்றி வரும் பாடல்.

“வலியாய வினைகள் நிகழ்ந்திருக்க.

காண் உறித்த இடமெங்கும் கருப்பை நீர்.

தழைகளுக்குக் கீழ் வேலேந்தி முரண்டோரின் சிரம்.

திண்ணிய ஆடவர் கல் சுமக்க.

மாதக்கரசிகளில் பலர் மன்னவன் சேவைக்கு.

தொடர்வினை கழியலுக்காய்,

நூற்றியெட்டு சூல்பெண்டிர் புனல் நீருக்கு.

ஆயினும் ஒரு தளிர். நிலமோடி மலை ஏறிற்று. தீக்கடம்பையாம் அவள் பெயர்.“

தீக்கடம்பை பற்றிய குறிப்பு இடம்பெற்ற பாணன் பாடிய பாடல்.

***

ந. ரஞ்சித் குமார் – சொந்த ஊர் தென்காசி அருகே சேர்ந்தமரம். சென்னையில் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் பணி புரிகிறார். அச்சு ஊடகங்களில் தொடர்ச்சியாக நூல் மதிப்புரைகள் எழுதிவருகிறார். மின்னஞ்சல்: ranjithlogin01@gmail.com

விந்தியா எனும் இந்திய தேவி 1927-இல் பிறந்து 1947 முதல் 1960 வரை சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறார். அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் அவருடைய சிறுகதைகள் தொகுக்கப்படவில்லை. 2025-இல் தொகுப்பாசிரியர் ரம்யா, விந்தியாவின் 26 சிறுகதைகளைத் தொகுத்து, நீலி பதிப்பக வெளியீடாக, அதாவது விந்தியாவின் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டிருக்கிறார். எனில், கிட்டத்தட்ட ஆசிரியரின் நூறாவது வயதில் வெளியாகும் முதல் தொகுப்பு. தவிர, 1999-இல் மறைந்த விந்தியா 1960 முதல் 1999 வரையிலான நாற்பதாண்டு காலம் சிறுகதைகள் எதையும் எழுதவில்லை. இவ்விரண்டும் சேர்ந்த வினோதமான மனநிலை, மற்றும் கதைகள் எழுதப்பட்ட காலத்தை நினைவில் கொள்ளவேண்டும் என்ற கவனம் ஆகியவற்றுடன் மிக வித்தியாசமான வாசிப்பனுபவத்தைக் கொடுத்தது, ‘விந்தியா எனும் தீற்றல்.’

குடும்பம், பக்தி, பண்டிகைகள், போலவே தான் வாழும் நிலம், சமகால அரசியல் ஆகியவற்றைப் பற்றியும் விந்தியாவுக்குத் தெளிவான பார்வை இருந்திருக்கிறது. இந்துப் பண்டிகைகள், வழக்கங்கள் ஆகியவற்றைச் சொல்லும் அதே நேர்த்தியுடன் கிறித்தவக் கொண்டாட்டங்கள், நம்பிக்கைகளைப் பற்றியும் அவரால் சொல்ல முடிகிறது. 

“காயம்பட்டுக்கொண்டு அழும் குழந்தைக்கு அதனாலேயே வசவும்கூட கிடைத்தாற்போலாச்சு லக்ஷ்மியின் வேதனை” – ‘கிறிஸ்துமஸ் நாள்’ சிறுகதையின் ஒரு வரி இது. விருந்தோம்பலின் சங்கடம், பிறகு அது ஒரு பார்வையிலேயே சரியாகிவிடும் அதிசயம் என்று நகரும் இந்தக் கதை, 1949-இல் சுதேசமித்திரனில் வெளிவந்திருக்கிறது. பள்ளியில் பரவலாகப் பேசிக்கொள்கிறார்கள் என்று ஒரு குழந்தை இன்னொரு குழந்தையிடம் சொல்லி, அது பெரியவர்களை வந்தடைகிறது. அதாவது, 1948 ஜனவரியில் மறைந்த காந்தியடிகளின் மறு உருவாகத்தான் 1948 நவம்பரில் இங்கிலாந்தில் ராஜகுமாரன் (சார்லஸ்) பிறந்திருக்கிறார் என்ற சலசலப்பும், அதையொட்டி என்னவெல்லாம் நடக்கலாம் என்ற கூடுதல் கற்பனைகளும். இன்றைய நம் சூழலிலிருந்தபடி இதை வாசிக்கையில், புன்னகைக்காமல் எப்படிக் கடப்பது?! இந்த அரட்டையை ஒட்டி, மறுபிறப்பு என்பதைப் பற்றிய இந்து நம்பிக்கையையும், கிறித்தவ நம்பிக்கையையும் கதையில் சொல்லியிருப்பதும், அதைக் கடைசிப் புள்ளியில் கொண்டுவந்து இணைப்பதும் விந்தியாவின் திறமைக்கும், தெளிவுக்குமான சான்றுகள்.

காந்தியடிகளின் படுகொலை, அதையொட்டி நிலவும் அசாதாரணச் சூழல் ஆகியவை இரண்டு கதைகளில் இடம்பெறுகின்றன. ‘என் நினைவுக்குறிப்புகள்’ என்ற கதையில் ‘சங்கப்பித்து’ என்றே எழுதியிருக்கிறார். நிறங்களில் அரசியல் அல்லது அரசியலில் நிறங்கள் பற்றியும் இதே கதையில் ஒரு குறிப்பு உண்டு:

//அத்தையகத்தில் இருந்தபோது சினிமாவுக்குப் புறப்பட்டபோது, பச்சை நிறப்புடவை உடுத்திக்கொண்டு நான் கிளம்பியபோது, “இந்தக் கலர்தானா அகப்பட்டது,” என்று அத்தான் சொன்னான் என்று உடனே அவனைத் திருப்தி செய்ய, உடை மாற்றிக்கொண்டு அரக்கு நிறப் புடவையில் காட்சியளித்தேன்! “பேஷ்,” என்றான் அத்தான்! //

இவ்வளவு சுருக்கமாக எழுதி, எவ்வளவைக் கடத்திவிட முடிகிறது இவரால்!

இன்றைக்கும் பொருந்தக் கூடிய பல கதைக்களங்கள் இந்தத் தொகுப்பில் உள்ளன. மார்பில் வலி இருப்பதால் மருத்துவரைச் சந்திக்கவேண்டிய இளம்பெண், ஆண் மருத்துவர் என்பதால் கொள்ளும் தயக்கம் என்பதில் தொடங்கும் கதையில், ஒரு சிறு திருப்பத்துக்குப் பின் கணவன் மனம் கொள்ளும் அலைபாய்தல்; தான் ‘கிராப்பு’ வெட்டிக்கொள்ளும் விதம் மனைவிக்குப் பிடிக்காது என்று தெரிந்து, வேண்டுமென்றே அவளுடன் வெளியில் செல்வதற்கு முதல் நாள், “பச்சையாகத் தலையைக் குலைத்துக்கொண்டு” வரும் கணவன்; அந்தக் கணவனை வெறுப்பேற்றுவதற்காகவே இன்னொருவனுடைய ‘கிராப்பு’ பற்றி “பின்னாடி அழகாய் இருக்கும்” என்று சொல்லும் மனைவி; “நறுவிசு” வேண்டும் என்று அனத்தும் மனைவியை மடைமாற்றிவிட்டு, பிறகு அதை நினைத்து ஏங்கும் கணவன்; பாட்டு நன்றாக இருக்கிறதே என்று ரசிக்கும்போதே செய்திகளுக்கு நேரமாகிவிட்டது என்று கத்தரி போட்டவிடுவார்களே என்று வானொலி நிலையத்தை நொந்துகொள்ளும் தோழிகள்; ஒரு கச்சேரிக்குப் புறப்படும் முன் அதைப் பற்றியே நினைத்துப் புலம்பிவிட்டு, அங்கே போனபிறகு, கணவன் வரவேண்டுமே என்றும் இனிமேல் வரவேண்டாமே என்றும் மாற்றி மாற்றி அலைபாயும் ஒருத்தி என்று நிறைய இடங்கள் உண்டு.

‘புகைப்படம்’ என்ற கதையில் இருவர் இருக்கும் படத்திலிருந்து ஒருவர் படத்தை மட்டும் பெரிதாக்குவது, குழு படத்திலிருந்து இருவரை மட்டும் பிரித்து ஜோடியாக்குவது, ஒரு பெண் மறுத்தும் அவளை விடாமல் பின்தொடர்வது என்று இன்றைய ஃபோட்டோஷாப், ஏ.ஐ., ஸ்டாக்கிங் ஆகியவற்றுக்கு சவால் விடும் காட்சிகள் இருக்கின்றன. ‘கற்பனை உள்ளம்’ ஒரு பெண் எழுத்தாளரின் கதை. முதல் கதை பிரசுரமானதும் வரும் வாழ்த்துக் கடிதங்களுக்கும், அவற்றில் கேட்கப்படும் ஐயங்களுக்கும் பதில் எழுதியே சலித்துப்போகிறாள் ‘எழுத்தாளி’! அடுத்தடுத்த கதைகள் பிரசுரமாவது பற்றி யாருக்கும் சொல்லக்கூடாது என்று முடிவெடுக்கிறாள். பிறகு ஒரு கதைக்குப் பரிசு கிடைக்கிறது. தன்னனுபவம் சேர்த்து எழுதிய கதைக்குத்தான் பரிசு கிடைத்திருக்கிறது என்ற புரிதல் வருகிறது. ஆனால், “இப்போ மன்னி முந்தி மன்னியில்லைதான்,” என்று வம்பும் வருகிறது. வாட்ஸாப் குழுக்கள், ஃபேஸ்புக் பின்னூட்டங்கள் எல்லாம் அங்கே தொடங்கியவைதானே என்று நமக்கும் தோன்றுகிறது.

விந்தியாவின் கதைகளில் யாரும் அறிவுரை சொல்லாமல், தண்டனை அளிக்காமல், படிப்பினை என்று எதையும் திணிக்காமல் மனித மனம் தானாகவே அலசி, தானகவே தெளிந்துகொள்ளும் இடங்கள் வாசிக்கையில் பெரும் நிறைவைக் கொடுக்கின்றன, நிம்மதி என்று கூடச் சொல்லலாம். ‘உள்ளுணர்வு’ கதையில் வரும் கணவனும், ‘உருகாத வெண்ணெய்’ கதையில் வரும் மனைவியும், ‘புகைப்படம்’ கதையில் வரும் நாராயணனும் தனக்குள் தானே பேசி அடையும் மனமாற்றங்கள், கச்சிதமான அளவில், நம்பகத்தன்மையுடன் அமைந்திருக்கின்றன.

இந்தக் கதைகளில் குழந்தைகள் மேல் பெரும் பரிவு வெளிப்படுகிறது. மூத்த தாரத்தின் மகனைத் தன்னுடன் அணைத்தபடி நிலவொளியில் உறங்கும் கர்ப்பிணி இளையதாரத்தின் சித்திரத்தை அவரால் தீட்ட முடிகிறது. இரண்டாம் திருமணம் செய்துகொண்டபின், அவளும் கருத்தரித்த பின் குறுகிவிடும் கணவனின் மனம், அதனால் மேலும் பலவீனமடையும் மனைவியின் உடல், இறுதியில் கவிதைத் தன்மை நிரம்பிய ஒரு காட்சி, ஆனாலும் பெரிதாக மாறிவிடாத, அல்லது ஒப்புக்கொள்ள விரும்பாத ஆண் மனம் என்று ‘மறுவின் உரை’ விந்தியாவின் மிகச் சிறந்த கதைகளில் ஒன்று.

பார்வையற்ற கேசவன், பார்வையற்ற குருவிடம் ‘பிடில்’ கற்றுக்கொள்வதில் தொடங்கி, விரியும் ‘விழியின் வெம்மை’ என்னளவில் இந்தத் தொகுப்பின் கிரீடம். விந்தியாவுக்கு ‘பிடில்’ மேல் தனித்ததோர் அன்பு இருந்தது போலும். பல கதைகளில் பிடிலுக்குத் தனி இடம் இருக்கிறது. கேசவனுக்கு அவனுடைய குரு எப்படி வாசிக்கக் கற்றுத் தருவார் என்ற நுணுக்கமான விவரிப்பு, அவனுக்கு சிறுதீனி பிடிக்கும் என்பதால் எந்த ஊருக்குப் போனாலும் ‘மதறாஸ் ஹோட்டல்’ போகவேண்டும் என்று அவன் அடம் பிடிப்பது, அப்படியான தருணங்களில் அவன் அப்பாவுக்கு ஏற்படும் சின்ன சலிப்பு, மைந்தனுக்குக் “கண்ணுங் கோலுமாக” விளங்கி அவன் பார்க்க முடியாத நகைகளை அவனுக்கு அணிவித்துப் பார்க்கும் அதே அப்பா… அபாரமான கதை. விந்தியாவின் படைப்பு மனம் எத்தகையது என்பதைச் சொல்ல, இந்தக் கதையிலிருந்து இரண்டு வரிகள்:

“கேசவனுக்குப் பூணூல் போட்டார்கள். சந்தனக் கட்டையாலான ஊதுவத்தித் தாங்கி ஒன்று நண்பன் ஒருவன் மூலம் வரவழைத்துப் பரிசு அளித்தோம். நாசியினால் உணரக்கூடிய பொருள் அல்லவா?“

கூர்மையான நடை, உணர்வுகளை இயல்பாகக் கடத்தும் தன்மை, துருத்தித் தெரியாத சொற்கள், எடுத்துக்கொண்ட கதைக்கருவைப் பற்றிய தெளிவான பார்வை என்று விந்தியாவின் கதைகள் வாசிக்க இலகுவாக இருக்கின்றன. சில கதைகளை வாசிக்கும்போது, இவர் இன்னும் கொஞ்சம் எழுதியிருக்கலாம் என்று தோன்றியது; சில கதைகளை வாசிக்கும்போது இவர் இன்று இதை எழுதியிருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும் என்று தோன்றியது. ஆனால், விந்தியாவின் கதைகளை, அவற்றின் முடிவுகளை ஒட்டி இயல்பாக யோசித்தால், அவ்வளவுதான் அமைந்தது, அமைந்தவரைக்கும் அற்புதம் என்ற நிறைவே எழுகிறது. ‘விந்தியா எனும் தீற்றல்’ என்ற இந்தத் தொகுப்புக்காகவும், இந்தத் தலைப்புக்காகவும் எழுத்தாளர் ரம்யாவுக்கு அன்பும், நன்றியும். விந்தியாவின் கதைகள் அவசியம் வாசிக்கப்பட வேண்டியவை, எங்கிருந்து இங்கு வந்திருக்கிறோம் என்பதற்காக மட்டுமல்ல, எங்கெல்லாம் இன்னமும் அப்படியே இருக்கிறோம் என்பதற்காகவும்தான்.

***

தென்றல் சிவக்குமார்  – சென்னையில் வசித்து வருகிறார். ‘எனில்‘ என்ற கவிதைத் தொகுப்பு 2019-ல் சந்தியா பதிப்பக வெளியீடாக வந்தது. தாமரைச் செல்வி என்ற பெயரில் மொழிபெயர்ப்புகள் செய்து வருகிறார். தொடர்ந்து அச்சு மற்றும் இணைய இதழ்களில் கவிதைகள், கட்டுரைகள், மற்றும் சிறுகதைகள் எழுதி வருகிறார், இலக்கிய நிகழ்வுகளில் உரை நிகழ்த்துகிறார். மின்னஞ்சல்: thendralsivakumar@gmail.com

நாகேந்திர காசி
தமிழில் : ஸ்ரீநிவாஸ் தெப்பல

நேரம் காலை பத்துமணி ஆகின்றது. தினம்தோறும் சுமார் இரண்டாயிரம் வெளிப்புற நோயாளிகளுடன் காக்கிநாடா அரசு மருத்துவமனை நெரிசலாக இருக்கும். வெளிப்புற நோயாளிகளின் பகுதியை ஒட்டி இருக்கின்ற கட்டிடத்தின் இரண்டாவது தளத்தில்தான் பயோ மெடிக்கல் பிரிவு உள்ளது. பழுதுபார்க்க வந்திருக்கும் இரத்த அழுத்த இயந்திரங்கள், சேதமடைந்த நெபுலைசர்கள், மூலைமுடுக்குகளில் துருப்பிடித்த ஆக்சிஜன் சிலிண்டர்கள், சில பாகங்கள் உதிர்ந்து செல்லப்பட்ட ECG இயந்திரங்கள் என அந்த அறை ஒரு பெரிய பழுதுபார்க்கும் இடம் போல் காட்சியளித்தது. வெங்கட் அந்த அறைக்கு வந்து, மின்விசிறியைப் போட்டு, மேசை மீது வைத்திருந்த இரண்டு மெமோக்களை எடுத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தான்.

எமர்ஜென்சி ஆபரேஷன் தியேட்டரில் ஒன்று பெட் மூமெண்ட் பொறுத்தவில்லை என்றும், மற்றொன்று ஆக்ஸிஜன் முகமூடிகள் இண்டெண்ட் வைக்கவில்லை என்றும், பார்த்து இரண்டையும் வெறுப்பாக மேசையின் மீது வீசி எறிந்தான்.

சமீபகாலமாக, துயரப்படுபவர்களை கண்டாலும், துயரத்தை அளவிடும் இந்த உபகரணங்களைக் கண்டாலும் வெறுப்பு மேலும் அதிகரிக்கின்றது. ஏதோ இனம்புரியாத, வாட்டி வதைக்கின்ற ஒரு வலி. எதையும் சாதிக்காத கோபம். மிகவும் பொலிவு இழந்து நகர்கின்ற பொழுதுகள். எப்பொழுதும் நோய்களையும், அழுகைகளையும், துயரங்களையும் கண்டு அவன் வெறுப்படைந்தான். விஷக் காய்ச்சலை விடவும், கண்டுபிடிக்கவே முடியாத நோயை விடவும் நாம் நினைத்தபடி வாழ முடியாமல் போவதே பெரிய தண்டனை என்ற நம்பிக்கையில் நிலைபெற்று இருந்தான். 

இரத்த்ததை டயாலிசிஸ் செய்வது போல மனித எண்ணங்களையும், மனதையும் சுத்தப்படுத்தி, பழைய காயங்களையும், கற்பனை செய்து வைத்திருந்த விரகத்தையும் நீக்கி, மீண்டும் மூளைக்குள் செலுத்தும் உபகரணம் ஏதும் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டு இருப்பான்.

வெங்கட்டிற்கு நாற்பது வயது.

திருமணமாகி பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ஆகின்றன. தான் காதலித்த பெண்ணை திருமணம் செய்திருந்தால் தன் வாழ்க்கையே வேறுவிதமாக இருந்திருக்கக் கூடும் என்று நேற்று முந்தினம் தன் மகளின் பத்தாவது பிறந்த நாளன்று இரவு சட்டென் நினைவுக்கு வந்தது.

இரத்த அழுத்த இயந்திரத்தை பழுது பார்த்துகொண்டு இருந்த வெங்கட்டிடம் நர்ஸ் வந்து நின்று, “முடிஞ்சுதா சார்?” என்று கேட்டாள். அவளது போனில் ஏதோ மெசேஜை சரி பார்த்தவாறு.

வால்வை சரிசெய்து இயந்திரத்தை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு, “OP கிட்ட கூட்டம் இருக்கா?” என்று கேட்டான்.

சியாமளா சிரித்துக்கொண்டே, “எங்கிருந்துதான் வந்துடுறாங்களோ சார், இந்த மக்கள் திருவிழக்கு வர மாறி  கூடிட்டாங்க” என்று இயந்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினாள்.

டாக்டரிடம் ஒரு இண்டெண்ட் எழுத கீழே செல்லுகையில்,

இன்டர்ன்ஷிப் செய்கின்ற ரங்கராய மருத்துவக் கல்லூரி பெண்கள் திடிரென எதிரே வந்தனர். ஜெனரல் ஓபிக்கு அருகில் நிற்கின்ற வரிசை, மருத்துவமனையின் தூண்களைச் சுற்றி இருக்கின்ற மலைப்பாம்பு போல் உள்ளது. மலைப்பாம்பு தலையை கடந்து செல்லுகையில், ​​உலர்ந்த பனையோலை நிற புடவையை அணிந்திருந்த ஒரு பெண்ணைக் கண்டு சட்டென நின்றான்.

சீதா.

குரஜாபலங்க சீதா.

அது “சீதா” தானா என மூன்று ரீடிங்குகளை எடுத்து சராசரியை அளவிட்டு உறுதி செய்துகொண்டான். கர்ப்பமாக இருக்கக் கூடுமோ என்று வயிற்றைப் பார்த்து உறுதி செய்துகொண்டான். முகம் கொஞ்சம் பொலிவு இழந்து, சோர்வாக தெரிந்தது. சாதாரண செருப்புகள், ஒரு கையில் கோகோ கோலாவை பயன்படுத்திய பாட்டிலில் குடிநீர், மறு கையில் கோப்பை வைத்துக்கொண்டு, வரிசையை நோக்கினாள். கழுத்தில் நிறம் மங்கிய மஞ்சள் சரடு மட்டுமே இருந்தது. அதன் விளிம்பில் மங்கள சூத்திரம் இருக்காது, வெறும் மஞ்சள் கொம்பு மட்டும் தான் இருக்குமென அந்த பெண்ணை யார் கண்டாலும் உடனே கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள்.

இடைநிலை பள்ளி படிக்கும் நாட்களில் சீதாவைப் பார்க்க இதைவிடப் பெரிதாகவே வரிசை இருக்கும். அந்த வரிசையில் வெங்கட் தான் முன்னால் இருப்பான்.

சீதா பார்த்துவிடுவாளோ என ஒருபுறம், அவள் பார்க்க வேண்டுமென மற்றொருபுறம் மனம் வாட்டி எடுத்தது.

சீதா அவனைப் பார்த்தாள். ஒரு கணம் அவள் பார்த்தாள், ஒரு நோயைப் பார்த்தவாறு.

வெங்கட் எதிர்பார்த்த ஆச்சரியமும், மகிழ்ச்சியும் அவள் முகத்தில் எங்கேயும் தென்படவில்லை. ‘எனக்குத் தெரியும் உன்னை’ என்கின்ற சிறு புன்னகையைத் தவிர. தன் வாழ்வில் அதிக டிராமா எதிர்பார்த்திருந்த வெங்கட்க்கு சட்டென அவமானம் நிகழ்ந்தது.

“நல்லா இருக்கீயா?” எனக் கேட்டு அழைப்பில் பெரும்போக்குடன் நடந்துகொண்டாள் தன்னை காட்டிலும் வயதில் சிறியவளான சீதா.

தலை அசைத்து ” நீ எப்படி இருக்க? ரொம்ப நாளாச்சு! இப்ப எங்க இருக்கீங்க? ஒங்க வீட்டுக்காரர் கூட வந்திருக்காரா? ” என பதிலுக்காக காத்திருக்காமல் கேட்டான்.

“ஆ…வந்திருக்காரு. அதோ அங்க படிக்கட்டு மேல உக்காந்துட்டு இருக்காரு. “

அவன் அங்கு பார்த்தான். புச்சிபாபு படிக்கட்டுகளின் மீது அமர்ந்து, இரு கைகளையும் கக்கத்தில் வைத்துக் கொண்டு வெறித்து அங்கும் இங்கும் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். அழுக்கு சட்டைக்கு பொருத்தமாக இருக்கின்றது அவனது தாடி. தூரத்திலிருந்தே கழுத்திலும், முகத்திலும் தெரிகின்ற காயங்கள்.

“என்னாச்சு?” எனக் கேட்டான்.

“நான் செஞ்ச தப்பு. ஆமா நீ என்ன இங்க?” என்றாள்.

“நான் இங்கு சேர்ந்து ரெண்டு வருஷம் கிட்ட ஆகுது, அதோட அர்த்தம் நோயாளின்னுக் கிடையாது” என ஏதோ கேளிக்கையாக சொல்ல முயன்றான்.

“சரி, ஒரு நிமிஷம்” என்று சென்று முன் அறையில் இருக்கின்ற ஹெட் நர்சை அழைத்து வந்தான்.

“சீதா! இவங்க எல்லாமே பார்த்துப்பாங்க. இவங்கள கூப்பிட்டு போங்க” என்று சொன்னான். சீதா இரு கைகளுடனும் அவளது கணவனை எழுப்ப முற்படுகையில் அவனும் உதவிக்கு சென்றான். புச்சிபாபு முகத்திலும், மார்பு பகுதியிலும் வெள்ளை மச்சங்கள் கொப்பளித்து மேல் எழுந்த படி தெரிந்தன. முழங்கை அடிபாகத்தில், கொஞ்சம் நீர்த்துப்போய் கொப்பளித்து, சீழ் போல் வடிகின்றது.

புச்சிபாபு வெங்கட்டைக் கண்டு சன்னமாக புன்னகைத்தான், அவ்வளவு துயரத்திலேயும். இந்த வலி ஒன்றும் பெரிய வலி கிடையாது என்பது போல் சிரித்தபடி செல்கின்ற புச்சிபாபுவைக் கண்டால் அவனது புன்னகைக்கு மருத்துவமனையில் இருக்கின்ற அனைத்து நோயாளிகளின் நோய்களையும் குணமடையச் செய்யும் வல்லமை இருப்பதாக தோன்றியது. பொதுவாக மருத்துவமனைகளில் ஒரு புன்னகையைப் பார்ப்பது என்பது வெறும் டெலிவரி வார்டுகளில் ஆண் பிள்ளை பிறக்கின்ற போது மட்டும் தான் நிகழும்.

வெங்கட் தனது அறைக்குள் வந்து அமர்ந்தான். மனம் சோர்ந்து போனது.

‘சீதா கண்ணில் படாமல் இருந்திருந்தால் நல்லா இருந்திருக்கும்’ என்று நினைத்தான்.

சீதா எதுவும் பேசாமல் ஏதோ, ஒரு புதிய நபரைப் பார்த்தவாறு, முகம் சுளிச்சுக்கிட்டாலும் நல்லா இருந்திருக்கும் போல.

இவை இரண்டும் நடைபெறாமல் இருந்ததினால் மகிழ்ந்தான்.

எப்போதோ இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு நிகழ்ந்த அறிமுகம். சீதாவினுடைய ஊர் வெங்கட்டின் பாட்டியின் ஊர் தான். எப்போதாவது ஊருக்கு செல்லும் போது ஒருமுறை அவளைப் பார்ப்பான். அதன்பின் அவ்வப்போது செல்வான். அந்த சுற்றுப்புறத்து ஊர்களில் பேரழகி என்பதால் அந்த ஊரில் இளசுகளின் போட்டியைத் தாள முடியவில்லை. அதன்பின் இடைநிலை பள்ளியில் கண்டான். அவன் இரண்டு ஆண்டுகள் பின் தொடர்ந்து காதலித்தான், பின்பு யாரையோ மனம் முடிக்க இருப்பதாக தெரிந்து, உன்னை விரும்புகிறேன் என்று சொல்லாமலேயே நிறுத்திக் கொண்டான். அதன்பின்னர் ஊரில் யாருடனோ நெருக்கமாக திரிகிறாள் எனத் தெரிந்தது. சில ஆண்டுகளுக்கு பின் வேறொருவரை திருமணம் செய்துகொண்டாள் என்றும், அவன் மனவளர்ச்சி இல்லாதவன் என்றும், அவனை அழைத்து எங்கேயோ தூரமாக சென்றுவிட்டதாகவும் தகவல் தெரிந்தது.

அதன்பின், எப்போதும் சீதாவைப் பற்றிய விஷயங்களை தெரிந்து கொள்ளவில்லை. பாட்டி இறந்தபின் அவன் அந்த ஊருக்கு செல்லவில்லை.

மேசையின் மீது சீனாவில் இருந்து கொண்டு வரபட்ட எந்திரத்தின் கையேடு இருந்தது. மேலே ஆங்கிலம், அதன் கீழ் சீன மொழியில் இருந்த எழுத்துகள் அவன் மனம் போலவே எதுவும் புரியாத வண்ணமாக இருந்தது. மறுபடியும் வெளிப்புற நோயாளிகளின் பிரிவிற்கு சென்று சீதாவைப் பார்த்து வரலாம் என்று நினைத்து, திடிரென அந்த முயற்சியை கைவிட்டான்.

ஒரு மணி நேரம் கழித்து, சீதா வெங்கட்டின் அறைக்கு அருகில் வந்து நின்றாள்.

எழுந்து அந்தப் பக்கமாக பார்த்து “ஒன் கணவர் எங்கே?” என்று கேட்டான்.

“நர்ஸ் ஏதோ இன்ஜெக்ஷன் கொடுத்தாங்க. மயக்கமா இருக்குன்னு அங்கேயே படிக்கட்டு கிட்ட ஒக்காந்துட்டாரு” என்றாள்.

வெங்கட் வெளியே வந்து, பொது மருத்துவ வார்டில் வேலை செய்கின்ற பாய்க்கு கால் செய்து, ஒரு படுக்கையை ஏற்பாடு செய்யச் சொல்லி, அப்படியே உணவகத்திற்கு சென்று பால், ரொட்டியை எடுத்து வருமாறு அனுப்பினான்.

புச்சிபாபுவை பொது மருத்துவ வார்டுக்கு அழைத்துச் சென்று படுக்கையில் கிடத்தினான். அதற்குள் பாய் ரொட்டியையும், பாலையும் வாங்கிக் கொண்டு வந்தான். பாலை குடித்து புச்சிபாபு தூங்கினான்.

“சார்! ஓபி க்கு பெட் எதுக்கு குடுத்திங்கன்னு கேட்பாரு சார் ட்யூட்டி டாக்டர்” என்று முணுமுணுத்தான் பாய்.

“நான் பார்த்துக்கிறேன். ஆமா, டூட்டி டாக்டர் யாரு?” என விசாரித்து போன் செய்து விஷயத்தை சொன்னான்.

“ஹாஸ்பிடல்ல தெரிஞ்சவங்க யாராவது இருந்தா, நிறைய நோய் குணமாயிடும்மில்லே” என்றாள் சீதா. சீதாவின் கண்களில் நன்றி உணர்வை வெங்கட் வேண்டுமென்று தான் பார்க்கவில்லை. புச்சிபாபு தலையின் கீழ் பைலை வைத்து, கட்டிலின் கீழ் தண்ணீர் போத்தலை வைத்தாள்.

வெங்கட் சீதாவைக் கண்டு “ரொம்ப சோர்வா தெரியுற. அதோ அங்க டாய்லெட் இருக்கு, போயிட்டு முகத்த அலம்பிகிட்டு வா, டீ குடிக்கலாம்” என்றான். சீதாவும் சென்றாள்.

புச்சிபாபு தலைமாட்டில் இருக்கின்ற பைலை எடுத்துக்கொண்டு பார்த்தான் வெங்கட். மண் எண்ணெயை ஊற்றிக் கொண்டு தீ பற்றவைத்து கொண்டதாலான காயங்கள். ஒவ்வொரு இரண்டு வாரங்களுக்கும் கன்சல்டேஷன் எழுதி இருக்கின்றது.

புடவை முந்தானையுடன் முகத்தை துடைத்துக் கொண்டு வந்து நின்றாள் சீதா.

மெட்டர்னிட்டி பிளாக்கிற்கு செல்லும் வழியில் இருக்கின்ற கேண்டீனுக்கு அவளை அழைத்து சென்றான் வெங்கட். ஒரு முட்டை தோசையும், இரண்டு காபியையும் சொன்னான்.

சீதா வேக வேகமாக சாப்பிட்டாள். கொஞ்சம் நிலைப்பற்றபின் “இப்ப சொல்லு, எங்க இருக்கீங்க? ஊர விட்டு எங்கேயோ போயிட்டீங்கன்னு தகவல் தெரிஞ்சது” எனக் கேட்டான், காபி கப்பை சுழற்றியவாறு,

“நிறைய விஷயம் நடந்துருச்சு” என்றாள் காபியின் சூடை ஆற்றியவாறு.

“உன் பின்னாடி திரியறப்ப என்ன கண்டுப்பியா…இன்னும் சொல்லப்போனா, நான் நினைவிருக்கேனா? ” 

“என்னோட நிலைமையை பார்த்து, ஒனக்கு இந்த விஷயமா கேட்க தோணுச்சு? “

வெங்கட் அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் வெட்கப்பட்டான்.

“சீதா! உங்க கணவர் எதுக்கு மண்ணெண்ணெய ஊத்திக்கிட்டு தீக்குளிச்சாரு” என்று கேட்டான்.

சீதா ஒரு நொடி எதுவும் பேசவில்லை.

காபியை ஒரு மிடறிட்டு,  “என்ன? எல்லாரும் போலவும் நீயும் தயவு காட்டி… ” எனப் பேசுவதை நிறுத்தினாள்.

“நீ சந்திச்ச ஆம்பளைங்க எல்லாரும் வேணும்னா அப்படிப்பட்டவங்களா இருந்து இருக்கலாம். ஆனா, பாக்குற எல்லா பொம்பளைங்க கிட்டயும் இப்படி கேக்க மாட்டேன். சின்ன வயசுல இருந்து உன்னை எனக்கு தெரியும். அதுக்கப்புறம் காலேஜ்ல. அது உனக்குமே தெரியும். ரவியோட, உனக்கு இருக்கிற காதல பத்தி தெரியும். நீ அவன எவ்ளோ காதலிச்சி இருக்கேன்னு தெரியும். இப்ப புதுசா உன் மேல இரக்கம் காட்டி, உன் கிட்ட என்ன சாதிக்க வேண்டி இருக்கு?” என்றான்.

சீதா கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

“ரவிய காதலிச்சேன். ஒண்ணா சேர்ந்து சுத்தனோம். அந்த விஷயம் எங்க வீட்ல தெரிஞ்ச பெறவு, எங்க அப்பா போயி அவங்களோட சம்பந்தம் பேசப்போனா, திட்டி அனுப்பிட்டாங்க. அதுக்கப்புறம் ரவி கூட கல்யாணம் பண்ணிக்க போறான்னு தெரிஞ்சது. எங்க அப்பாவுக்கு அவமானமா தோணுச்சு, அதனால ஏதாவது ஒரு சம்பந்தத்த பேசி முடிச்சிடலாம்ன்னு சுத்துகையில, ரவி அவங்க பெரியப்பா, பெரியம்மா எங்க வீட்டுக்கு வந்து, எங்க அப்பாவ கெஞ்சி, வரதட்சணை எதுவும் வேணாம்ன்னு, ஒத்துக்க வெச்ச்சு புச்சிபாபுவை கல்யாணம் கட்டிக்க சொல்லி கேட்டாங்க. 

வீட்ல வரதட்சணை கொடுக்க முடியாத சூழ்நிலை. அவங்களுது ரொம்ப பணக்கார குடும்பம். பத்து ஏக்கர் நிலம், பெரிய மாட்டுப்பண்ணை. ஆனா, பெரிய பையன் வெகுளி, என்ன ஆவானோ, ஏது ஆவானோன்னு மனவேதனை அவங்கள வாட்டி வதக்கிடுச்சு. கல்யாணம் செயலாம்னாலும் எந்த சம்பந்தமும் வரல. சின்ன பையன் சொத்து முழுக்க எனக்குதான்னு இருந்தான். அவனும், ரவியும் நல்ல நண்பங்க. எங்க அப்பா ஒன்னு ரெண்டு சம்பந்தம் கொண்டு வந்தாலும் ரவி கெடுத்துட்டான்.

என்னோட விஷயம் ஊருக்குள்ள தெரிஞ்சி, யாரும் வரன் கிடைக்காம, வேற வழி இல்லாம எங்க அப்பா புச்சிபாபுக்கு, என்னய கட்டிக் கொடுக்க சம்மதிச்சாரு. என் பின்னாடி தங்கச்சி வேற இருக்கா. நான் டைட் எழுதினாலும் சீட்டு கிடைக்கல. எனக்கும் வேற வழி தெரியல. நான் வேற எதுவும் பேசாம கல்யாணம் கட்டிகிட்டேன். ரவிதும், எனதும் பக்கத்து பக்கத்து வீடுதான். காலையில எழுந்தா அந்த அயோக்கியனோட முகத்தை பார்க்க வேண்டிவரும். கல்யாணம் கட்டிக்கிட்டாலும் அவன் என்னை விடறதாவே இல்ல. அந்த வேலை, இந்த வேலைன்னு எங்க பெரியப்பா வீட்டுக்கு அடிக்கடி வருவான். புச்சிபாபு அப்படியே அது எல்லாத்தயும் பாத்துட்டு இருப்பான்.

புச்சிபாபு வெகுளி, உலகம் தெரியாதவன். வீட்டு வேலை, வயல் வேல நல்லாவே செய்வான், ஆனால் ,பேச்சு மட்டும் சரியா வராது. நடக்கும்போது சரியா அடியெடுத்து வைக்க முடியாது. நடுநடுவுல கையில நடுக்கம் வேற. பார்வையாலயே நிறைய விஷயம் பேசுவான். கல்யாணமான புதுசுல அழுவேன். அதப் பாத்து, என்ன ஆறுதல் படுத்த செம்பு நிறைய தண்ணி கொண்டு வந்து கொடுப்பான். என் பின்னாடி நிறைய பேர் சுத்துனாங்க. என்னய பயன்படுத்திக்கலாம்னு பார்த்தாங்க. ஆனா, நான் யாரையும் விரும்பல. எல்லோரோட பார்வையும் என் கழுத்துக்குக் கீழே நின்னுடும். புச்சிபாபு என்னய உயிருக்கு உயிரா காதலிச்சான். ஒரே கட்டில ஒன்னா படுத்தாலும் எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும். ஒரு நிமிஷம் நான் கண்ணுல படலேன்னாலும் பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி கூச்சல் போடுவான். கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் எல்லாரும் பைத்தியம் ஆயிட்டான்னு சொன்னாங்க.

‘தேடி தேடி இந்த வெகுளியயா கட்டிக் கொடுத்தான் ஒங்க அப்பன்’ ன்னு சில பேரு, இப்படிப்பட்ட அழகிய வெச்சுக்கிட்டு என்ன செய்வான்னு சில பேரு என் பின்னாடி அரசல் புரசலா பேசிப்பாங்க. நான் அது எதுவும் கண்டுக்கல.

ஒரு நாளு புச்சிபாபு நாற்று பத்திக்கு தண்ணி பாய்ச்சுறதுக்கு வயலுக்கு போனான். வீட்ல யாருமே இல்ல.

ரவி முழுசா குடுச்சுபுட்டு, நேரா என்னோட அறைக்குள்ள வந்து, என்னோட கையை புடிச்சான். அவனுக்கு நான் அண்ணி ஆவேன். கூச்சல் போடும் யோசனை வரல. எனக்கு கல்யாணம் ஆனாலும், நீ என் கூட தான் இருக்கணும். எங்க அண்ணன் சுத்த வெகுளி. கட்டில்ல அவன் ஒன்னும் செய்ய மாட்டான்.” ன்னு பேசயில அழுதுகிட்டு தடுக்க முயற்சி செஞ்சேன்.

நான் ரவியை வெளியே தள்ளும் நேரத்துல புச்சிபாபு வாசல்ல நின்னு அதை பாத்துட்டான்.

என்ன நினைச்சானோ என்னவோ, நேரா அடுப்பு கிட்ட போயி கேன்ல இருந்த மண்ணெண்ணெய் எடுத்துக்கிட்டு, மேலே திணிச்சுக்கிட்டு தீக்குளிச்சான். வீட்ல பெரிய சண்டை நடந்தது. புச்சிபாபு தம்பி என்னையும், அவங்க அப்பா அம்மாவையும் திட்டித் தீர்த்தான். அந்த ஊரிலயே இருந்தா, ரவி கிட்ட இருந்து தப்பிச்சுக்கிறது கஷ்டம். புச்சிபாபுவையும் உயிரோட விடமாட்டான்னு அவன அழைச்சுக்கிட்டு, எங்கேயாவது போய்டலாம்ன்னு முடிவெடுத்தேன்.

‘துனி’ இங்குர ஊர்ல எங்க அப்பாக்கு தெரிஞ்சவங்க கிட்ட மாந்தோப்புல காவல் வேலை இருக்குன்னு அழைச்சிட்டு வந்துட்டேன். நான் செஞ்ச தப்புக்கு அவன் தண்டனை அனுபவிக்கிறான்.

அந்த புண்ணு எல்லாம் சீக்கிரம் ஆறிடும். நான் ரெண்டு வாரமா இந்த ஆஸ்பத்திரிக்குதான் வரேன். ஆனா, இங்க ஒன்ன எப்பவும் பாத்ததில்லே. ஆமா, உனக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சா?” என முழு கதையும் சொல்லி, புன்னகைத்தாள். நடந்ததை நினைத்து வருத்தப்படும் உணர்வேதும் அவளது முகத்தில் தெரியவில்லை வெங்கட்டுக்கு. பில் வந்ததும், பணம் கொண்டு வந்து கொடுக்கும்வரை எதுவும் பேசவில்லை.

சீதாவின் கேள்விக்கு பதில் ஏதும் கூறவில்லை வெங்கட்.

சீதா மேலே எழுந்தபடி “ஒரு மனுசன புச்சிபாபு நேசிக்கிற அளவுக்கு வேற யாராலயும் நேசிக்க முடியாது. அது என் ஒருத்திக்கு மட்டும் தான் தெரியும். அவனுக்கு ஏதாவது துயரம் இருந்தா, அதோடு சேர்ந்து பழகுவான். அதை கெஞ்சுவான். மனசு முழுக்க அதை நிரப்பிப்பான். நம்ம எல்லாரும் துயரத்தை துரத்ததான் பார்ப்போம், இல்லனா அதுலருந்து தப்பிக்க மட்டும் தான் பாப்போம்” என்றாள்.

தலை உயர்த்திப் பார்த்தான் வெங்கட். “சீதாவே இப்படி பேசுதுனா, புச்சிபாபு எவ்வளவு நல்லவனா இருந்திருப்பான்” என நினைத்தான்.

இரண்டு பேரும் சேர்ந்து பொது மருத்துவ வார்டில் இருக்கின்ற புச்சிபாபுவை அழைத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தனர். வெங்கட் ஒரு பையனை அனுப்பி, மருந்துகள் வாங்கி கொடுத்தான்.

மூவரும் பேருந்து நிலையத்தில் நின்றனர்.

புச்சிபாபு கண் தூக்க கலக்கத்தில் இருந்தாலுமே, கண்ணில் ஒரு ஒளி தெரிகிறது.

சீதா, வெங்கட்டுக்கு அருகே நகர்ந்து,

“ஒரு மனுசன நேசிக்கிறது புச்சிபாபு ஒருத்தனுக்கு தான் தெரியும்ன்னு நான் ஏன் சொன்னேன்னு, உன்னால சொல்ல முடியுமா?” என்றாள் சீதா.

எதற்காக என்பது போல் பார்த்தான்.

“ரவியும், நானும் ஒன்னா சேர்ந்து திரிஞ்சப்போ நான் மாசமா இருக்கேனோன்னு பயமாயிடுச்சு. மாசமானா கருவ கலச்சிடுன்னு அவன் எங்கேயோ போயிட்டான். யார் கிட்ட சொன்னாலும் ஊரு மொத்தம் சொல்லிடுவாங்கன்னு, அந்த ராத்திரியில சென்டர்ல உக்காந்துகிட்டு இருக்கிற இந்த புச்சிபாபுவை அழைச்சிக்கிட்டுதான் கருவ கலைக்க போனேன். இப்படிப்பட்ட விஷயம் அந்த வெகுளி மனுசனுக்கு தெரியாதுன்னு.

ஆனா, கல்யாணம் முடிஞ்ச பெறவு பிள்ளைங்க பொறக்கலேனாலும் பரவாயில்லைன்னு அவன் தன்னோட மொழியில சொன்னான்.

கடவுள் கூட உனக்கு இனிமே பிள்ளைங்க வேணாம், ஒருத்தனை கொடுக்கிறேன், அவனயே பிள்ளையா பார்த்துக்கோன்னு சொல்லிட்டாரு” என்றாள் சிரித்தபடி.

இதற்கு இடையில் பேருந்து வந்தது. சீதா, புச்சிபாபுவின் கையை பிடித்துக் கொண்டு பேருந்தை ஏறினாள்.

சீதா மறுபடியும் அவனைத் திரும்பி பார்க்கவில்லை.

எப்போதோ சின்ன வயதில், அதன்பின்னர் கல்லூரியில், தான் காதலித்த சீதாவை தன்னுள் வைத்துக் கொண்டு அழைத்துச் சென்றது பேருந்து, அச்சு அசல் புச்சிபாபுவை வைத்துக் கொண்டவாறு. பேருந்தை அப்படியே பார்த்துக் கொண்டு இருக்கையில் கண்களில் வெண்மையான, மெல்லிய திரைச்சீலை மூடியது போல் கண்ணீர் துளி இடைமறித்தது.

***

மூல ஆசிரியர்: நாகேந்திர காசி – 1983 இல், ஆந்திர மாநிலத்தில் காக்கிநாடாவில் பிறந்தார். விண்வெளி பொறியாளராகப் பணிபுரிந்து, தற்போது தெலுங்கு திரைத் துறையில் முழுநேர எழுத்தாளராகப் பணியாற்றுகிறார். இவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பான ‘நல்ல வந்தெனா’ நான்கு மதிப்புமிக்க விருதுகளைப் பெற்றது. இதுவரை புஷ்பா 2, ஹாய் நன்னா, கொட்டபொம்மலி (நாயட்டு ரீமேக்), ஸ்ரீதேவி சோடா சென்டர், பலாசா ஆகிய படங்களுக்கு வசனம், திரைக்கதை எழுதியிருக்கிறார்.

மொழிபெயர்ப்பாளர்: ஸ்ரீநிவாஸ் தெப்பல – 1989 இல் பிறந்த இவர், ஆந்திரப் பிரதேசம்  மாநிலத்தில், விசாகா மாவட்டத்தில், ‘துனி’ என்னும் ஊரைச் சேர்ந்தவர். சிறுவயதுலிருந்து சென்னையில் வசித்து வருகிறார். கணினி அறிவியல் படித்த இவர், வரைகலை வடிவமைப்பாளராக ஆறு ஆண்டுகள் பணி புரிந்து, தற்போது திரைத்துறையில் உதவி இயக்குநராகப் பணி புரிந்து வருகிறார். ‘இவன்தான் பாலா’, ‘மாயப்பொன்’ தமிழிலிருந்து தெலுங்கிற்கு மொழிபெயர்த்துள்ளார். தெலுங்கிலிருந்து தமிழுக்கு ‘முக்குளிப்பான்’ ‘கரடி’ என்னும் நூல்களை மொழிபெயர்த்துள்ளார். தொடர்ந்து தெலுங்கு, தமிழ் இரு மொழிகளிலும் மொழிபெயர்த்துவருகிறார். Contact : 9363580434 Email : srinivasprasthanam@gmail.com

லாவண்யா சுந்தர்ராஜன்

பொன்வண்டின் விஷப்பல் வேலை செய்யவில்லை. இது எவ்வளவு ஆபத்தானது. குறிப்பேட்டின் படி ஒரடிக்குள் எந்த அந்நிய நடமாட்டமிருந்தாலும் பொன்வண்டு அதைக் கொல்ல வேண்டும். களத்தில் நெருப்புப்பெட்டியுள் இருக்கும் போதே அந்நியர் வருகையை மோப்பம் பிடிக்க வேண்டும். இப்போது என் மேசை மீது எந்த கவசமும் இல்லாமல் திரியும் போதே  இந்த பொன்வண்டை  கொசு இவ்வளவு எளிதாக சுற்றி சுற்றி வருகிறதே. நியமப்படி அந்த கொசு பத்தடி தொலைவில் ரீங்காரம் கேட்கும் போது இதன் இறக்கை விரியவேண்டும், ஒரடிக்குள் வரும் முன்னர் பறந்து சென்று விஷப்பல்லால் சிறுகடி, கொசு மயங்கி விழுந்து இறந்து போய்விடும். ஆனால் இங்கே அப்படி நடக்கவில்லை. அந்த கொசு ஒருசில சமயம் பொன்வண்டின் வாயருகில் கூட வந்து இளிக்கிறது. அன்று ஆராய்ந்துப் பார்த்த போது தான் பொன்வண்டின் பற்கள் காலவதியாகி சொத்தையாகியிருக்கும் விஷயத்தை  கண்டுபிடித்தேன் இது மிக ஆபத்தானது. உடனடியாக குழுவில் விசாரித்த போது மழுப்பலான பதில் கிடைத்தது. மேலாளரிடம் சொன்னபோது பத்து வருடமாக விற்பனையில் இருக்கிறது. பயனாளர்களின் அறையில் வெறுமனே அலங்கரிக்கவா இதனை வாங்கிச் சென்றிருப்பார்கள் என்று சாடினார். சரி நான் என்ன செய்ய முடியும் என்று நினைத்தேன். இரண்டே வாரத்தில் அவரது ஊழ் அவரை வேறு மாதிரி பேச வைத்தது.

ஹும்ம் இந்த புது குழுவில் இன்னும் எத்தனை கஷ்டம் தான் படவேண்டுமோ தெரியாது!! குழுவில் சேர்ந்து சில மாத காலமே ஆயிருந்தாலும் குழுவில் செய்ய முடியாத சில வேலைகளை உடனடக்குடன் முடிந்து கொடுத்திருந்தேன். என் போறாத வேளை களத்தில் ஒரு பயனாளர் பொன்வண்டின் செயல்திறனை நான் குழுவுக்கு சேர்ந்த சமயத்தில் தான் சோதனை செய்ய வேண்டுமென்று நினைத்து அதைப் பரிசோதித்திருக்கிறார். பாவம் அவர் ஊழ் அந்த சோதனையை இப்போது செய்யவேண்டும் என்று எழுதி வைத்துவிட்டது. பயனாளர் தெய்வங்களாயிற்றே! அவர்களுக்கே சந்தேகம் வந்த உடன் விசாரணை தொடங்கியது. அதனால் தான் நானும் ஆராயத்தொடங்கினேன். நான் சொன்னதை முதலில் மறுத்தவர், இரண்டாம் வார முடிவில் அப்படியே நாக்கு நரம்பில்லாமல் புரண்டு விட்டது.

 மேலாளருக்குத் தான் என் மேல் எவ்வளவு நம்பிக்கை. ‘இதுவரைக்கும் இந்த விஷப்பல் எப்படி வேலை செய்கிறது என்று யாருக்குமே தெரியாது. இந்த பாவப்பட்ட ஜந்து (மின்)பொன்வண்டு நம்மிடம் வந்ததிலிருந்து இதே பல்லோடு தான் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறை இதை மாதிரியாகக் கொண்டு உருவாக்கும் பிற வண்டுகளும் அதே போலொரு பல்லோடு தான் களத்துக்கு அனுப்பப்படுகின்றன. அவை பேருக்கு தான் போர் புரியுமாம் அல்லது போரிடுவது போல நடிக்குமாம். நிஜமாய் களத்தில் விஷ ஐந்துகள் எதுவுமிருந்தால் அதைக் கடித்து நமது பயனாளர் நிறுவனத்துக்கு எந்த பாதுகாப்பையும் அளிக்கதாம். இதுவரை நமது பொன்வண்டு இடப்பட்ட நெருப்புப் பெட்டியை வாங்கிய நிறுவனங்கள் அதனைத் திறந்தே பார்க்கவில்லை என்பதால் நாம் தப்பித்தோம். நல்லவேளை இந்த விஷப்பல் சொத்தையாகி விட்டதை நீங்களே கண்டறிந்து விட்டீர்கள். மகிழ்ச்சி வாழ்த்துகள். பல் காலாவதியானது யாருக்கும் இதுவரை தெரியாமல் போனது நமது துரதிருஷ்டம், அதனால் வண்டின் பிற செயல்பாடுகளுக்கு எதுவுமே பாதிப்பில்லை என்றாலும், இது கண்டறிப்பட்டாலோ, விஷமிகள் யாரேனும் அவர்களது ஊடுருவ நினைத்து அவர்களது ஈக்களையோ ஈசல்களையோ பொன்வண்டிலிருக்கும் பெட்டிக்குள் நுழைந்து அவை நம் பொன்வண்டால் கொல்லப்படாமல் உயிரோடு தீப்பெட்டி வைக்கப்பட்டிருக்கும் அறையில் நுழைந்து விட்டால் நம் கதி அவ்வளவு தான். எத்தனை லட்சம் டாலர்கள் நஷ்ட ஈடாக கொடுக்க வேண்டுமோ தெரியாது. அப்படி கொடுப்பது ஒருபுறமிருந்தாலும் இதுவரை நாம் சந்தையில் கட்டமைத்திருக்கும் தரமான பாதுக்காப்பான பொருட்களை மட்டுமே சந்தைப்படுத்துவோம் என்ற நம்பிக்கை பிம்பம் என்றாவது? நினைத்துப் பார்க்கவே கொடூரமாக உள்ளது. அய்யோ!!!

உங்களுடைய அடுத்த பணி இந்த வண்டுக்கு சொத்தைப் பல்லை மாற்றி நற்பல்லை அமைப்பது எப்படி என்பதைப் பற்றியும் அதில் விஷத்தை வேறு யாருக்கும்(மிக முக்கியமாக பயனாளர்களுக்கே) தெரியாத வண்ணம் ஏற்றி வைப்பது எப்படி என்பதையும் மேலும் களத்தில் அந்த பல்லை சரியாக கண்டறிந்து பிடிங்கி விடாமல் இருக்க என்ன முன்னெச்சரிக்கைகள் எடுக்க வேண்டும் என்பதைப் பற்றியும் ஆராய்ச்சி செய்வதே ஆகும். இதைவிட தலை போகும் வேலையை நானே அளித்தாலும் நீங்கள் அதை செய்யத் தேவையில்லை. உங்கள் மேல் எனக்கு பரிபூரண நம்பிக்கையிருக்கிறது. இதுவரையிலும் உங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட எல்லா வேலைகளையும் திறன்பட முடித்துக் கொடுத்ததோடு அல்லாமல் அவை நமது எல்லா தரக் கட்டுப்பாட்டையும் ஒரு குறையும் இல்லாமல் பூர்த்தி செய்திருக்கிறது. இதெல்லாமே பிரச்சனையை சரிவர புரிந்து கொண்டு தீவிரமாய் தொலைநோக்கு பார்வையோடு தீர்வை கட்டமைக்கும் திறனே.

ஆனால் இந்த பணி எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதும் இதன் தீவிரத்துவம் உங்களுக்கு புரிந்திருக்கும். ஏற்கனவே சந்தைபடுத்தப்பட்டு பத்து வருடங்கள் இயங்கும் ஒரு பொருளில் இருக்கும் சிக்கலை தீர்ப்பது முக்கியம். மேலும் நமது தீர்வு அதன் செயல்திறன் எதையும் பாதிக்கக்கூடாது இதெல்லாம் உங்களுக்கு நான் சொல்லத் தேவையில்லை இருந்தாலும் என்ற ஒரு நீண்ட பிரசங்கத்தைக் கொடுத்து விஷப்பல்லை மாற்றும் வேலையை என் தலையில் கட்டினார்.அவர் ஒவ்வொரு பணியை என்னிடம் கையளிக்கும் போதும் இதுவரை அதனை செய்து முடிக்காத நிலுவையிலிருக்கும் வேலைகளையே கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். வேலை கொடுப்பதாலும் அவர் சொல்லும் விபரங்களை கேட்க கேட்க அவர் பேச்சின் தீவிரம் மூளையை தீப்பிடித்து எரிய செய்து விடும், மூளையிலிருந்து அந்த தீ இதயத்துக்கு தாவும். பின் ரத்தநாளங்கள் வழி உடல் முழுவதும் தீ ஆழ எரியும். இரத்த அழுத்தம் இதுவரை கூடாமல் இருந்தால் இன்னும் கூடும். தனது பணிகளை தீவிர செயலூக்கத்துடன் செய்யும் பணியாளர்களை இன்னும் தீவிரப்படுத்துவதில் இந்த இந்திய மேலாளரின் திறன் அதீதமானது.

மிகத் திறமையான மேலாளர் இந்தியாவிலிருந்து சில வருடங்களுக்கு முன்னால் அமெரிக்காவில் குடியேறியவர். வாய்திறமை அதிகம். அதைக் கொண்டே தனக்கு மேலிருக்கும் அதிகாரிகளை வசியப்படித்தி வைத்திருப்பதாக குழுவுக்குள் பேச்சு திரிகிறது. பணியாளர்களை வேலை வாங்குவதில் வல்லவர் ஆனால் அந்த வல்லமை இந்தியப் பணியாளர்களிடம் மட்டுமே செல்லுபடியாகிறது. அது அவருக்கும் தெரிந்தேயிருக்கிறது. அமெரிக்காவில் பணியாளர்களிடம் ஐந்து வார்த்தைகளுக்கு மேல் பேசினால் அடுத்த வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டு போய் விடுவார்கள். அப்படியெல்லாம் இந்தியப் பணியாளர்கள் செய்ய மாட்டார்கள் என்பது இவருக்கு மிக நன்றாகவே தெரிந்திருக்கிறது. அமெரிக்க மேலாளர்கள் பணியாளர்களை இவ்வளவு கெடுபிடி செய்வதில்லை. ஆனால் அவர்களெல்லாம் அங்கேயே வசிக்கும் இந்திய மேலாளர்களின் பின்னால் மறைந்து கொண்டு எப்படி வேண்டுமானாலும் பணியை முடித்துக் கொடு என்று தங்கள் கண்களை மூடிக் கொள்கிறார். பேருக்கு தான் ‘உனது வேலை தனி வாழ்க்கையை எதுவும் பாதிக்கவில்லையே?’ என்ற கேள்வியை பட்டும் படாமலும் கேட்டுவிட்டு ஒதுங்கிக் கொள்கிறார்கள். அந்த கேள்வியைக் கூட கேட்க அவசியமில்லாத பாவனையில் கேட்டுவிட்டு ‘பிரச்சனையெல்லாம் எதுவுமில்லை எனது வேலை தனி வாழ்க்கையை நேரத்தை கொஞ்சம் கூட பாதிக்கவில்லை’ என்ற பதிலை மட்டுமே எதிர்நோக்குகின்றார்கள்.

வேறு எதையும் சொல்லி வைத்தால், அடுத்த சில வாரங்களிலேயே உங்களிடம் இது குறை அதை சரி செய்து கொள்ளலாம் என்ற புகார் பட்டியல் கேட்பவர் காது நோகாமல் கொடுப்பதில் அமெரிக்க மேலாளர்கள் வித்தகர்கள். இந்திய மேலாளர்கள் அமெரிக்கர்களும் அவர்கள் இவர்களுக்கு மூடிக்கு குமிழாக இருந்து ஜாடியை பாதுகாப்பார்கள். அமெரிக்க மேலாளர்கள் அடித்து பேசி வேலை வாங்குவதை இந்தியாவிலிருந்து வந்து அங்கே அமர்ந்து கொண்டு கொத்தடிமைக் குழுக்களை உருவாக்கும் மேதமைகளை நம்பியே தங்களது குழுவை நிர்வாகிக்கும் உரிமையைத் தாரளமாக அவர்களின் பொறுப்பில் எந்தக் கேள்வியும் கேட்காமல் விட்டு விடுகின்றார்கள். தங்களது எழுத்து மற்றும் எறுப்பை எருமையாக்கும் வல்லமையால் இந்திய மேலாளர்கள் குழுவில் ஏற்படும் மனகசப்புகளை மேல்பூசி மறைந்து பிரச்சனை அடிமைகளே உங்களிடம் தான் என்று சொல்லி மாயம் செய்ய உதவுவார்கள். அமெரிக்காவிலேயே பிறந்து வளர்ந்தாலும் இந்திய மனப்பான்மை கொண்ட மேலாளர்களை அவர்கள் எப்போதும் ஆதரிக்கவே செய்வார்கள். பெயருக்கு தான் எங்களுக்கு பொறியாளர்களே முக்கியம் அவர்கள் எங்கள் கண்கள் என்று சதிபாடல்கள் எல்லாம். மேலாளர்கள் மேலாளர்களே அடிமைகள் என்றும் அடிமைகளே என்பது தனிக்கதை. பாவம் சொத்தைப் பல் பொன்வண்டே என்னைப் பார்த்து பரிதாபப்பட்டு புலம்பாதே மேலே கதை சொல் என்கிறது.

எனக்கு இது தேவை தான் என்று இருந்தது ஒருவேளை இது எனது ஆர்வக்கோளாருக்கு கிடைத்த தண்டனையே. இதற்கு முன்னர் ஒருவருஷமாக இந்த வண்டின் செயல்பாடுகளை வடிவமைப்பது போல பாவனை செய்து கொண்டிருந்த இருவர் குழுவில் நான் சேர்ந்ததும் அவர்கள் இருவர் முன்னிலையிலும் மேலாளர் நான் வந்து சேர்ந்தது குழுவின் ஸ்திரத்தன்மையை அதிகரிக்கும் என்று சொல்லி வரவேற்றபோது அமைதியாக இருந்தனர். மிக மிக மகிழ்ச்சி என்று கை குலுக்கிய போது இருவரின் பிடியிலும் தெரிந்த வெறுப்பு என்னை இந்த குழுவோடு எப்படி பயணிக்கப் போகிறோம் என்ற திகிலைக் கொடுத்தது. பொன்வண்டு வளர்த்தெடுப்பதிலேயே அதன் செயல்பாடுகளைப் பழக்குவதில் எனது பெரும்பாலான வேலைக்காலம் கழிந்திருந்ததே அந்த குழுவுக்கு நான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதற்கு முக்கியமான காரணம். என்னுடைய பழைய குழுவில் தயாரித்து சந்தைபடுத்தப்படும் விளைப்பொருளில் பகுதியாகவே பொன்வண்டு இருந்தது. அந்த பொருளின் முக்கிய செயல்பாடுகள் பொன்வண்டின் பல்வேறு செயல்திறனில் இருந்தது. பொன்வண்டின் ஒவ்வொரு மூச்சும் அசைவும் எனது கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன. அதன் விழி அசைவுகளிலிருந்தே அதன் நோவென்ன என்று கண்டறியும் அளவு என்னிடம் அனுபவமும் கண்டறியும் கருவிகளுமிருந்தன. முன்னர் வேலைப்பார்த்த குழுவும் ஒத்திசைந்த எண்ணத்தோடு உதவும் மனப்பான்மையோடும் இருப்பார்கள். ஒவ்வொருவர் வேலையும் தனித்துவமானது ஆகவே எனது என் என்ற எந்த தனி இசையும் அங்கில்லை.

புதுக்குழுவில்  பொன்வண்டின் செயல்பாடுகளைத் தெரிந்தவர்கள் அதிகமில்லை, சில தீர்க்க முடியாத சிக்கல்களுக்கு ஆலோசனை தேவைப்படுகிறது ஆகவே உங்களை அங்கே பணியமர்த்துகிறோம் என்று சொல்லி உயர்பதவி கொடுத்து குழு மாற்றம் செய்த போது மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தது. ஆனால் கைக்குலுக்கிலேயே தங்களது எதிர்ப்பை நசுக்காய் தெரிவித்த குழுவோடு நான் கொஞ்சம் சூதானமாக இருந்திருக்க வேண்டும். மென்பொருள் கட்டுமானம் எதையுமே அவர் எனக்கு சரிவர சொல்லித் தரவில்லை. பொன்வண்டும் சொந்தமாக உருவாக்கப்படவில்லை. அதைப் பெரும் பணம் கொடுத்து இன்னொரு நிறுவனத்திலிருந்து வாங்கியிருக்கின்றார்கள். அந்த விஷப்பல் சொத்தையான விஷயத்தை முதன்முதலில் கண்டறிந்து சொன்னது மேலாளருக்கு முதலில் அதிர்ச்சி. அப்படியிருக்க வாய்ப்பில்லை. களத்தில் பத்து வருடமாய் இயங்குகிறதே. நம்மிடம் திறமையான பொறியாளர்கள், குற்றம் குறை எதுவும் இருந்தால் சாதனத்தை இந்த கட்டத்திலிருந்து வெளியே எடுத்து செல்ல அனுமதிக்க முடியாத கடுமையான திட்டவட்டங்கள் இருக்கின்றன. இப்படியெல்லாம் அவதூறு பரப்பவேண்டாம் என்று பொறிந்து தள்ளினார். பத்து வருடங்களாக இந்த சாதனத்தோடு பயணிக்கும் இவர்களுக்கு தெரியாதா என்றபோது குழுவின் நண்பர்கள் இளக்காரம் காட்டி முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டார்கள். ஏற்கனவே இந்தப் பிரச்சனை இருப்பது சமீபத்தில் அவர்கள் கண்டுபிடித்ததாகவும், சொன்னால் இப்படித் தான் சிக்கலாகும் என்றே நாங்கள் சொல்லவில்லை என்றும் நன்றாக அனுபவி என்று சபித்துவிட்டு இரண்டு பாவனையாளர்களும் தத்தம் கோட்டைக்குள் சென்று பதுங்கிக் கொண்டார்கள்.

 இந்த குழுவுக்கு வந்த நாள் முதல் அறிந்து கொண்ட ஒரே விஷயம் இரண்டு பொறியாளர்களும் செய்வது புள்ளியளவே ஆனாலும் காட்டிக் கொள்வது புவியளவு. அதைக் கண்டறியாமல் இருக்க திருக்கி திருக்கி அமைக்கப்பட்ட மென்பொருள் வடிவமைப்பை இந்த இரண்டு பேரைத் தவிர வேறு யாரும் எளிதாக நெருங்கி விடாதபடி வடிவமைத்து வைத்திருந்தனர். அதன் செயல்படுகளை விளக்கச் சொன்னால் இருவரும் நாள்கணக்கில் பேசுவார்கள். ஆனால் அதில் ஒரு தூசியைக் கூட புரிந்து கொள்ள முடியாமல் சொல்லும் சூட்சுமத்தைத் தெரிந்து வைத்திருந்தார்கள். மென்பொருளின் செயல்பாடுகளை சொல்லும் போது ஒருபோதும் சம்மந்தப் பட்ட கோட்பாடுகளைக் காட்டி செயல்விளக்கம் தரமாட்டார்கள். எதையாவது நானே கண்டறிந்து அதனை சார்ந்த கேள்விகளைக் கேட்டால் அது தான் உங்களுக்கே தெரிந்திருக்கிறதே என்ற பதிலையும் தருவார்கள். சொல்லிக் கொடுத்தால் சில மணி நேரமே ஆகும் கட்டுமானத்தை தானே அறிந்து கொள்ள பல மாதம் பிடிக்கும். ஆனாலும் குழு என்ற உணர்வு ஒன்று இல்லாத இடத்தில் ஒத்திசையை எதிர்ப்பார்ப்பது முட்டாள்தனமென்ற முடிவோடு களமிறங்கிய போது கண்டறியப்பட்டதே இந்த சொத்தைப்பல் விவகாரம். சொல்லிய போது அதிர்ச்சியடைந்தவர் பல்வேறு பழியைப் போட்ட அதே மேலாளர் தான் இன்று காலை இளித்த முகத்தோடு இதன் செயல்பாடுகளை இதுவரை யாரும் முழுதாக அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்று சொல்லி வேலையை சமர்த்தியமாக தலையில் கட்டிவிட்டார். முன்னர் பேசிய கடும்சொற்களுக்கான மன்னிப்போ குற்ற உணர்வோ கொஞ்சமும் இல்லாத முதலாளித்துவ மனோபான்மையை நிலைநாட்டிவிட்டு நகர்ந்து விட்டார்.

பொன்வண்டை இயக்கும் மென்பொருளை எங்கள் பழைய குழு தானே தயாரித்து எல்லா செயல்பாடுகளையும் கைச்சொடுக்கில் வைத்திருந்தது. அந்த  குழுவில் இருக்கும் போதே இந்த விஷப்பல் சார்ந்த இயக்குமுறைகளை நான் வெறுப்பதுண்டு, அது சம்மந்தப்பட்ட எந்த மென்பொருள் வடிவமைப்பையும் நான் கடந்த குழுவில் என்னுடைய நண்பருக்கு அளித்துவிடுவது வழக்கம். அதனால் அந்த செயல்முறை கோட்பாடுகளை இணையத்தில் தேடிப் படிக்கத் தொடங்கினேன். கொஞ்சம் சந்தேகங்களை பழைய குழு நண்பர்களிடமும் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டேன்.  அது நான் ஒவ்வொரு முறை படிக்கும் போது தலைகீழாய் தவம் செய்யும் வவ்வாலுக்கு மண்ணிலிருந்தே புகட்டுவது போன்ற கடுமையான செயலாக இருந்தது. எத்தனை முறை கோட்டுபாடுகளைப் படித்தாலும் மண்டைக்குள் இறங்க மறத்தது அதன் அடிப்படைகள். மேலும் அதனைப் படித்து புரிந்து கொண்டவர்களும் சொல்வது வவ்வாலை தரையிருக்கும் எந்த யுத்தியோடும் இருக்கவில்லை. இது தான் இப்படித் தான் என்பதை அறிந்து கொள்ள இரவு பகலாக மறுபடி மறுபடி படிக்க வேண்டியிருந்தது. ஒவ்வொரு முறை ஒரு மரமேறினால் வவ்வால் மறுமரத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. இதன் அடிப்படைகளை புரிந்து கொண்ட பின்னரே பொன்வண்டின் செயல் கோட்பாடுகளை வரைந்து கொடுத்த நிறுவனத்திடம் பேச்சு வார்த்தைத் தொடங்க வேண்டும். இரவில் உறக்கத்தில் கூட பொன்வண்டு தனது சொத்தைப் பல்லைக் காட்டி என்னைப் பார்த்து சிரிப்பது போலிருந்தது.

புரிந்த விஷயங்களைக் கொஞ்சம் வைத்துக் கொண்டு கொள்ளைப் பணம் கொட்டி வாங்கிய வண்டியக்க மென்பொருளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் உள்நுழைய ஆரம்பித்தேன். எனது முதல்கட்ட கேள்வியை சம்மந்தப்பட்ட நிறுவனத்துக்கு அனுப்பியதும் அவருடைய முதல் பதில் உங்கள் குழுவில் ஏற்கனவே இதனை செய்து கொண்டிருந்த திருவாளர் டேஷ் இடம் கேட்டுபாருங்கள் என்றார். திருவாளர் டேஷ் தனது இரும்புக்கரங்களை விரித்து இதுவரை அது சார்ந்த எந்த விஷயத்தையுமே நான் செய்யவில்லை. கடந்த ஒருவருடமாக மென்பொருள் ஆராய்ச்சி மட்டுமே செய்து கொண்டிருந்தேன் என்று என்னிடம் இந்த வேலையை ஒப்படைந்த மேலாளருக்கும் எனக்கும் மடல் அனுப்பிவிட்டு தன்னுடைய பணியைத் தொடர சென்றுவிட்டார். சரி என்ன ஆராய்ச்சி செய்தீர்கள் அதில் கண்டறிந்த எதையாவது கொடுங்கள் என்று கேட்ட போது அதெல்லாமே இணையத்தில் இருக்கிறது தேடிக் கொள்ளுங்கள் என்று கிண்டலாக சொல்லி இதிலிருந்து விலகிக் கொண்டார். தற்சமயம் எனதருமை மேலாளரே ஒருவருக்கு ஒரு வருடம் வரை ஆராய்ச்சிக்கு நேரம் கொடுப்பீர்கள் அதில் அவர் பல் சொத்தையானதை கூட கண்டறிந்து சொல்ல மாட்டார் அதைப் பற்றிய எந்த புகாருமில்லையா என்று கேட்கத் தோன்றும். அதை முகர்ந்தறிந்து இது கவலைக்குரிய விஷயம் தான், அதனால் தான் உங்களிடம் வேலை கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது நீங்கள் கண்டிப்பாக சொத்தை பல்லை உடைத்தெரிந்து சரியானத் தீர்வை கண்டடைவீர்கள் என்ற நம்பிக்கையிருக்கிறது என்ற இனிப்பு தடவிய வார்த்தைகளை சொல்லி விடுவார்.

ஆனால்  கேள்வி மலையாக எழும். ஒவ்வொரு கேள்வியும் வேலை எப்போது முடிப்பீர்கள் என்பதை நோக்கியே இருக்கும். வேறு வழியில்லாமல் மறுபடி மென்பொருளை விற்ற நிறுவனத்திடம் கேள்விகளை மடைமாற்றிய போது, நீங்கள் இன்னுமா விஷப்பல்லையே நம்பியிருக்கிறீர்கள்.  அது வண்டின் சோதனையோட்டத்துக்காக செய்யப்பட்டது. அது அவ்வளவு பாதுகாப்பானது அல்ல. களத்தில் வண்டின் பல்லை யார் வேண்டுமானாலும் பிடிங்கி விடலாமே!!! நீங்கள் வண்டின் மென்பொருள் கோட்பாடுகளை திருகி விஷத்தை உமிழ்நீர் சுரப்பிக்குள் வைத்திருப்பது போல மென்பொருளை எழுத வேண்டுமென்றார். அதை எழுதுவது அவ்வளவு சுலபமில்லை என்று இருமாப்புடன் சொன்னார். உமிழ்நீர் சுரபி எப்படி விஷத்தை வைத்துக் கொள்ளும் அது தேவைப்படும் நேரத்தில் எப்படி வெளிப்படும் என்று கேட்டேன். அதைப் பற்றி நீங்கள் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும் அது மென்பொருள் பார்த்துக் கொள்ளும்  அந்த கோட்பாடுகளைப் பற்றி தெரிந்து கொண்டு விஷத்தை எப்படி உமிழ்நீர் சுரப்பிக்கு செலுத்துவது என்ற குறிப்பேடுகளைப் பாருங்கள் என்று சொல்லி கறார் பதிலை அனுப்பி வைத்தார். குறிப்பேடுகளில் கொடுக்கப்படிக்கும் விஷயத்தை வைத்துக் கொண்டு வண்டின் வாயைக்கூட திறக்க முடியாது என்பதை வெவ்வேறு விதமாக சொன்னாலும் புரியாதவர் போல பதில் அளிப்பதோடு கடும் எரிச்சல் கொண்ட ஒரு மொழியில் பதில் எழுதப்பட்டிருந்தது. சரி நரியை வேட்டையாட வருவாயா என்று அழைப்பதை விட நாமே சுட்டுத் தள்ளுவோம் என்று தூப்பாக்கியை தேடத் தொடங்கினேன். மறுபடி தூக்கமற்ற இரவுகள், பக்கம் பக்கமாய் ஆராய்ச்சி, பார்த்தவர்களிடமெல்லாம் புலம்பல்.

எது நடந்தால் என்ன தீர்வு வேண்டுமே எத்தனை ஆராய்ச்சி செய்தாலும் என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. எனது ஆராய்ச்சி நேரம் எல்லையில்லாமல் என் சொந்த நேரத்தைத் தின்றது. எப்போது கணினி முன் அமர்கிறேன் எப்போது படித்து உறங்குகிறேன் சாப்பிடுகிறேனா என்று எனக்கே தெரியவில்லை. சூன்யச் சுழலில் சிக்கிக் கொண்டதுபோல மூச்சு முட்டியது. கணினி முன்னே தவமிருந்த ஒருநாள் கணினியுள் தெரிந்த எழுத்துருக்கள் பிறழ்ந்து பறந்தன. நான் உட்கார்ந்த நிலையில் மயங்கியிருந்தேன். கண்கள் சொருகி மயங்கி மேசை மீது தலை சாய்த்து உறங்கிப் போனேன். கனவில் வந்த பொன்வண்டு நீ ஏன் தீர்வை என்னிடம் கேட்கவில்லை என்று கேட்டது. களத்தில் இருப்பவர்கள் என் வாயை எப்படித் திறப்பார்கள் என்று யோசி. சட்டென எழுந்தேன். இதுவரை வண்டின் வாயை எப்படி திறக்க வைப்பது என்றே யாருக்கும் தெரியாதே என்று இணையத்தில் தேடத் தொடங்கினேன்.  யாரோ ஒரு புண்ணியவான் வண்டின் வாயைத் திறக்க அதன் வாய்க்கு அருகே கன்ன கதுப்பு போன்றதொரு கரும்புள்ளியை அழுத்த வேண்டும் என்று எழுதி வைத்திருந்தான். அந்தப் புள்ளியைக் கண்டறிவதை பெரும் வித்தையாக இருந்தது. அதனைக் கண்டறிந்து மெல்லத் தடவிய போது வண்டு தானே வாயை திறந்து காட்டியது. பல்லை எப்படி மாற்றுவது என்ற கோட்பாட்டை ஏற்கனவே தெரிந்து வைத்திருந்தேன். அதை மாற்றிய உடன் சோதனையோட்டத்தை அந்த விஷப்பல் பரிசோதனைக்காக அனுப்பப்பட்ட எதிரியை கடித்துக் கொன்றது. அந்த மாயகணத்தில் வண்டையை கையில் ஏந்தி முத்தமிட்டேன். அது வெட்கம் கொண்டது.

சரி சொத்தைப் பல்லை மாற்றி புதுப்பல் கட்டி அதில் விஷத்தை சரிவர செலுத்தி எதிரியை தாக்குமளவுக்கு வண்டைத் தயார் செய்து விட்டால் மட்டும் போதுமா, அது தான் பாதுகாப்பனாது கிடையாதே என்ற கேள்வியை இப்போது எப்படி எதிர்கொள்வது என்று மறுபடி மண்டையை உடைத்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. மொத்த குழுவுக்கும் எப்படி இந்தப் பல்லை மாற்றிக் கட்டினேன் என்பதை செயல்விளக்கமாக சொல்லும் போது இந்த கேள்வி வருமல்லவா அதுவும் என்னுடைய குழுவில் இதுவரை இந்தத் தீர்வைக் கூட கண்டறியாதவர்கள் தங்களுடைய பங்களிப்பாக ஏதாவது செய்யத் தானே வேண்டும். “அவர்களைப் பற்றி தெரியுமல்லவா தெரிந்தே பின்னர் இந்த விளக்கமுறையை நீயேன் செய்ய வேண்டும்” என்று கேட்டது வண்டு.  பதிலுக்கு புன்னகை மட்டும் புரிந்தபடி அடுத்தகட்ட செயலாக்கத்தில் ஈடுப்பட்டேன்.  நான் வண்டின் வாயைத் திறக்கும் வழிமுறையை சற்றே சிக்கலாக மாற்றினேன். சங்கேத எண் உள்ளீடு செய்யாமல் வண்டின் வாயை இனிமேல் திறக்க முடியாது. அதை வடிவமைக்கும் போது பாவம் பொன்வண்டு மிகவும் சிரமப்பட்டு விட்டது. அந்த கோபத்தில் மறுபடி கேட்டது “உனக்கு யார் எந்த உதவி புரிந்தார்கள்” என்றது மறுபடியும். ஆமாம் வண்டு சொல்வது சரி தான். சின்னச் சின்ன தகவல் கூட பரிமாற விரும்பாத குழுவில் நான் மட்டும் எல்லா தகவல்களும் எல்லோருக்கும் என்று இருப்பது சரியாகுமா? “குழுவில் உனது இருப்பு இன்றியாமையாது என்று ஆக்கிக் கொள்ள நீயும் தகவல்களை உன்னோடு வைத்துக் கொள் பொதுவில் வைக்காதே. எதை சொல்லாமல் விட்டால் கட்டுப்பாடு உன்னோடு இருக்கும் என்று சில தகவல்களை மட்டுபடுத்தும் கலை உன்னிடமில்லை” 

வண்டு சொன்னது எதையும் காதில் வாங்காமல் நான் என் வேலையைத் தொடர்ந்தேன். என்ன தான் தலையால் நடந்தாலும் கைலாசம் இருக்கும் இடத்தில் தானே இருக்கும். வண்டின் வாயைத் திறக்க சங்கேத எண்ணை யாரும் கண்டு பிடித்து விட்டால்? சரி அதை இன்னும் கடினமானதாக மாற்றினேன். ஒவ்வொரு முறை உள்ளீடு செய்த பின்னும் சங்கேத எண் மாறிக் கொள்ளும் விதத்தில் மென்பொருளை வடிவமைத்தேன். மேலும் இது எப்படியெல்லாம் பாதுகாப்பானது என்ற விளக்கங்களை எல்லாம் தெளிவாகக் குழுவில் எல்லோரும் பார்க்கும் வண்ணம் எழுதி வைத்தேன். மேலும் இத்தனை அடுக்கு பாதுகாப்பை உடைத்து வண்டின் விஷப்பல்லை நெருக்குவது அசாத்தியமானது. அது மட்டுமல்லாமல் இந்தச் சின்ன சிக்கல் பொருட்டு களத்தில் யாரும் அதன் வாயைத் திறக்க நினைக்க மாட்டார்கள். அப்படியே நினைத்தாலும் அவ்வளவு எளிதாக வண்டின் வாயை யாரும் திறக்க முடியாது. மேலும் அதன் எந்த பல்லில் எந்த பகுதியில் விஷம் உண்டு என்பதை ஆராய முடியாது.  அதற்கு தனது வாய்க்குள் ஏதோ ஆராய்ச்சி நடக்கிறது என்ற தகவல் நமக்கு வந்து விடும் என்று சட்ட நுணுங்கங்கள் போல எழுதி வைத்துக் கொண்டேன். எப்போது வண்டு மட்டுமல்ல நானும் யாரையும் சமாளிக்கத் தயாராகி விட்டேன். வண்டு என்னைப் பார்த்து சிரித்தது. நான் சொன்னேன் வண்டே என் பொன் வண்டே வாயை மூடி சிரி அல்லேல் நான் உன்னால் மாட்டிக் கொள்வேன். பிறகு உனக்கு வாய்ப்பூட்டு ஒன்றை தயாரிக்க நான் தான் மறுபடியும் தலையை வெட்டி என் கையில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றேன். அதுவும் புரிந்தது போல தலையாட்டியது.  

***

லாவண்யா சுந்தரராஜன்: முசிறியில் பிறந்த இவர் தற்போது பெங்களூரில் மென்பொருள் துறையில் பணியாற்றி வருகிறார். தமிழ் கவிஞர், எழுத்தாளர். கவிதை, சிறுகதை, நாவல், கட்டுரைகள் என தொடர்ந்து இயங்கி வருகிறார். சிற்றில் என்றொரு இணைய தளத்தையும் இலக்கிய அமைப்பையும் நடத்தி வருகிறார். மின்னஞ்சல்: lavanya.sundararajan@gmail.com

1.பழி

பாட்டலில் நீரைப் பீச்சி
நன்றாக குலுக்கினான்
சொட்டுகள் இறங்கும்வரை
கவனமாக கொட்டிய 
கடைசி கோப்பையை
கை தவறிக் கவிழ்த்தான்

திமிர்பிடித்த முண்டதான்
செத்துக் கிடக்கிறாள்
எப்பவும் இப்படித்தான்
தட்டி விடுகிறாள்.

எரிச்சலோடு புதை மேட்டை
எட்டி உதைத்தவன்
வேறு இடம் மாற
நினைத்தபடி
சட்டெனக் குனிந்து
கொட்டிய மதுவை
மோந்து நகர்ந்தான்.

*

2. பிச்சை மது

இடிபாடுகளுக்கிடையே
முன் நகர்ந்தவன்
190ல் ஒன்னு கொடு
காலி ஆகிடுச்சு
240தான் இருக்கென்றதும்
நாதேறிப்பய ஊரில்
எப்பவும் இப்படித்தான்
கேட்டது கிடைக்காதென
கொஞ்சம் தூரம் வந்தவன்
ஒவ்வொருவரிடமாக கெஞ்சத் தொடங்கினான்

பத்து ரூவா கொடுண்ணா.

*

3. வேண்டுதல்

நெடுஞ்சான்கிடையாக வீழ்ந்தான்
உள்ளிருப்பது
ஆம்பளையோ பொம்பளையோ
குடிச்சிட்டு போற வரைக்கும்
வம்பு தும்பு ஏதும் வராம
பத்திரமா பாத்துங்குங்க.

வேண்டுதலோடு
ஊதுபத்தியை சொருகிவிட்டு
மூடியை திறந்து
நுகர்ந்த வாசனையை ரசித்தவாறு
ஊற்றத் தொடங்கினான்
நம்பிக்கையோடு.

***

4. நூல் கணக்கு

எப்படி பார்த்தாலும்
ஒரு நூல் அளவு 
உங்களுக்கு எச்சாகத்தான் இருக்கும்
அப்ப இத நீ குடி
அத கொண்டாவென கேட்க
அய்யோ
நீ தெய்வம் அண்ணே
உங்கிட்ட வம்பெதுக்கு
கண்களை இறுக்கி மூடி
சட்டென வாயில் கவிழ்த்து
முகத்தில் பாவம் வழிய
விரலை நீட்டினான்.

கொஞ்சமாக ஊறுகாயைப் பிதுக்க
நக்கியபடி நகர்ந்தான்

*

5. இடுகாட்டு எழில்

லெமன் பக்கார்டி கோட்டர்
ஒரு லிட்டர் தண்ணி பாட்டில்
சிக்கன் கவாப் சகிதமாக
புங்கமர நிழல் இருந்த
புதை மேட்டில் அமர்ந்தான்

டாஸ்மாக் கடைகளை
சுடுகாட்டிற்கு அருகில் வைக்கும்
அதிகாரிகளை மெச்சியபடி.

அருகில் அமர்ந்த நாய்க்கு
அப்பப்போ ஒரு துண்டை போட்டு 
மூன்றாவது ரவுண்டில் 
அலைபேசியில் ஒவ்வொருவராக அழைத்து
உரையாடத் தொடங்கினான்.

பொட்டலம் காலியானதும்
வெறித்தபடி நாய்
விட்டோடியது.

யாரிடமோ அவன்
அவமதிக்கப்பட தொடங்கினான்.

6. டம்ளர் பார்த்தீனியம்

பார்த்தீனியச் செடிகளோடு
செடிகளாக எங்கும் 
முளைத்திருந்தன
கசங்கிய டம்ளர்கள்

மூட்டையில் பாட்டில்களை 
சேகரித்தபடி இருந்தவன்
மீந்த தண்ணிரை சேகரித்து
கொண்டுபோன கோட்டரை
குடித்து முடித்தான்

நாளைய குடிக்கு
உத்திரவாதம் கொள்ள
போதும் பாட்டில் பொறுக்கியதென
புறப்பட்டான்.

வானில் சூரியனும்
ஒளியை 
மூட்டை கட்டிக் கொண்டிருந்தது.

***

1990-ல் கவிதைகள் எழுத ஆரம்பித்தார். 2004-ல் முதல் கவிதைத்தொகுப்பான ‘நதிச்சிறை’ வெளிவந்தது. ஐந்து கவிதைத்தொகுப்புகள் வெளியிட்டுள்ளார். தொடர்ந்து கவிதைகள், நூல் விமர்சனங்கள், கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார். ‘மொழியின் நிழல்’ என்ற கட்டுரைத்தொகுப்பு வெளியிட்டுள்ளார். இவரது படைப்புகள்

கவிதைத் தொகுப்புகள்
நதிச்சிறை (2004)
மதுவாகினி (2012)
தோட்டாக்கள் பாயும் வெளி (2014)
குட்டிமீன்கள் நெளிந்தோடும் நீலவானம் (2016)
கடைசி பெஞ்ச் (2021)
அகப்பிளவு
கட்டுரை தொகுப்பு
மொழியின் நிழல் 2021