தனா

ஆவடையம்மாள் வீட்டின் உட்புற திண்ணையில் படுத்தபடி வெட்டவெளி நடுமுற்றத்தின் ஓரத்தில் கிடந்த பெரிய கருங்கல்லில் அமர்ந்து அலுமினிய பாத்திரங்களை உமி வைத்து தேய்த்துக் கழுவிக்கொண்டிருந்த செந்தட்டிக்கிழவனை “இந்தா” என்று அனத்திக் கூப்பிட்டாள். கிழவன் திரும்பி ஆவடையம்மாளைப் பார்த்துவிட்டு அலுமினிய வாளியில் இருக்கும் தண்ணீரை வாரிக் கைகளை அலசிவிட்டு எழுந்து வந்தார். ஆவடையம்மாளின் தோளில் ஒருகையும் வற்றித்தொங்கிய புஜத்தில் ஒரு கையும் கொடுத்துத் தூக்கி நிறுத்தினார். கிழவி, சரிந்து தொங்கிய சேலையை ஒரு கையால் உடலோடு அழுத்திப்பிடித்துக்கொண்டு மெல்ல முற்றத்திற்கு கிழவனுடன் இறங்கி வந்தாள்.

தரை சுட்டதால் கிழவன் அவளை சுவற்றோடு ஒட்டி விழுந்த நிழலின் வழியாக மெல்ல கூட்டிச்சென்றார். ஆவடையம்மாள் இரண்டு அடி எடுத்து வைத்தவள் அங்கேயே குத்தவைத்து அமர்ந்தாள். கிழவன் சுதாரிப்பதற்குள் ஆவடையம்மாளின் சேலையை நனைத்து முற்றத்தின் வாய்க்காலை நோக்கி மூத்திரம் ஓடியது. செந்தட்டி, கிழவியின் தோளைத் தாங்கியபடி அவளை பிடித்துக்கொண்டு நின்றார். அவள் அவர் தொடையில் கையை வைத்து அழுத்த கிழவன் அவளைத் தூக்கி சுவற்றின் ஓரத்தில் நிற்க வைத்துவிட்டு அவள் சேலையை உருவினார். அவள் சுவற்றில் சாய்ந்து கொண்டு அம்மணமாய் நின்றாள்.

செந்தட்டி, சேலையை ஒரு அலுமினிய வாளியில் கொண்டு போய்ப் போட்டுவிட்டு மண் தொட்டியில் இருந்து தண்ணீரை எடுத்து வந்து அந்த வாளியில் ஊற்றினார். கலைந்த பரட்டைத்தலையுடன் வெளுத்து வற்றித்தொங்கிய உடலுடன் மெல்ல நடுங்கியபடி கிழவி சுவற்றோடு ஒட்டி நின்றிருந்தாள். கிழவன் ஒரு சொம்பு நீரை கிழவியின் இடுப்புக்குக் கீழே விசிறி அடித்தார். நீர் இடுப்பிலிருந்து கால் வழியே ஓடியது. கொடியில் கிடந்த ஒரு சேலையை எடுத்து வந்து கிழவியின் உடலில் சுற்றி மெல்ல அவளை அழைத்துச்சென்று திண்ணையில் படுக்க வைத்தார் செந்தட்டி.

முற்றத்து வெயிலில் உமி தேய்த்த பாத்திரங்கள் காய்ந்து கொண்டிருந்தன. அவர் மீண்டும் கருங்கல்லில் சென்று அமர்ந்து பாத்திரங்களை தண்ணீர் விட்டுக் கழுவத்தொடங்கினார். கிழவி அவரையே பார்த்துக்கொண்டு படுத்திருந்தாள். செந்தட்டி, வியர்வை வழியும் உடலோடு எழுந்து சென்று உரச்சாக்கை விரித்து அதில் காய வைத்திருந்த சுண்டைக்காய்களை ஒரு கைப்பிடி அள்ளிக்கொண்டு முற்றத்தை தாண்டி வலப்பக்கம் உள்ள சிறு அறைக்குள் சென்றார்.

ஆவடையம்மாளின் கண்களுக்கு அந்த அறையின் இருட்டில் கிழவன் புலப்படவில்லை. கண்களை மூடிக்கொண்டாள். வாசலில் ஒரு மோட்டார் சைக்கிள் வந்து நின்ற சத்தம் கேட்டது. கிழவி கண்களை மெல்ல திறந்து பார்த்தாள். எரசக்கநாயக்கனூரில் குடியிருக்கும் மூத்த மகன் பெரியசாமி மோட்டார் சைக்கிளிலேயே உட்கார்ந்து ஹார்ன் அடித்தான். பின்னால் அவன் மனைவி செந்தாமரை அமர்ந்திருந்தாள். அவளும் வண்டியை விட்டு இறங்கவில்லை. சமயலைறையில் இருந்து செந்தட்டிக்கிழவன் ஓடி வெளியே வந்தார். பெரியசாமி பாக்கெட்டிலிருந்து அம்பது ரூபாயை எடுத்து நீட்டினான். செந்தட்டி வாங்கி இடுப்பு வேட்டிக்குள் வைத்துக்கொண்டார்.

“எலே பெரியசாமி” என்று ஆவடையம்மாள் அனத்தினாள்.

பெரியசாமி “ஒரு கல்யாணத்துக்கு சின்னமனூரு வரைக்கும் போறோம். வரும் போது வர்றேன்” என்று வெளியே இருந்தவாறு கத்தினான்.

“ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிட்டு போங்குறா ஒங்காத்தா” என்றார் கிழவன்.

“போனவாரந்தான போய்ட்டு வந்தீங்க. இப்ப திரும்ப எதுக்கு? வேற வேலக்கழுத இல்லாம. இதே சோலியாவா அலையிறது?”

மோட்டார் சைக்கிள் கிளம்பிச்செல்ல கிழவன் மறுபடியும் இருட்டறைக்குள் சென்றார். ஆவடையம்மாள் பரட்டை தலையை வறட்டு வறட்டென சொறிந்து கொண்டாள். சமயலறையில் சுண்டைக்காய் பொரியும் வாசம் எழுந்தது. கிழவன் ஒரு கிண்ணத்தில் கஞ்சியையும் சுண்டைக்காய்களையும் எடுத்து வந்து திண்ணையில் அமர்ந்தார். கிழவியை மெல்லத் தூக்கி சுவற்றில் சாய்த்து உட்கார வைத்து விட்டு கிண்ணத்தை அவளிடம் நீட்டினார். சின்னத்தட்டில் இருக்கும் சுண்டைக்காய்களை அவள் அருகில் நகர்த்தி விட்டு முற்றத்திற்கு சென்றார். அலுமினிய வாளியில் ஊறிக்கிடந்த சேலையை எடுத்துப் பிழிந்து கொடியில் விரித்துக் காயப்போட்டார்.

கிழவி அவரைப் பார்த்தவாறே கஞ்சியை அள்ளி வாயில் ஒழுக மெதுவாகக் குடித்தாள். செந்தட்டிக்கிழவன் வேட்டியை உருவி அலுமினிய வாளியில் போட்டு விட்டு தொட்டியில் இருந்து தண்ணீரை எடுத்து தலை வழியாக ஊற்றிக்கொண்டார். கைகளாலேயே உடலை அழுத்தித் தேய்த்தார். கிழவி பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். அவர் துண்டால் உடலைத் துடைத்து விட்டு அதையே இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு கோமணத்தை உருவிப் பிழிந்து கொடியில் போட்டு விட்டு வந்து திண்ணையில் அமர்ந்தார்.

“ஆஸ்பத்திரிக்கு” என்றாள் கிழவி.

“இந்த வெயில்லையா?” என்றவாறு திண்ணை மேலே இருந்த ஜன்னல் திட்டில் இருந்த தேங்காய் எண்ணெய் பாட்டிலை எடுத்துக் கைகளில் கொஞ்சம் ஊற்றிக்கொண்டு திரும்ப திட்டில் வைத்தார். கிழவி கஞ்சியை ஓரமாக வைத்தாள். செந்தட்டி எண்ணெய்யை இரண்டு கைகளிலும் கால்களிலும் தேய்த்துக்கொண்டார். “மிச்சம் வைக்காம கொஞ்சம் கொஞ்சமா குடிச்சிரு” என்றார். கிழவி ஒன்றும் சொல்லாமல் அவரைப் பார்த்தாள். கிழவனுக்கு வாடை அடித்தது.

“வர்றதுக்கு முன்னாடி சொல்ல வேண்டாமா. ஒரு நாளைக்கு எம்புட்டு சேலைய மாத்துறது” என்று கிழவியை அதட்டினார். ஆவடையம்மாள் வயிற்றில் கையை வத்து அழுத்தி உதட்டை வலியில் சுருங்கிய முகத்தை தொங்கப் போட்டுக்கொண்டாள்.

கிழவன் நைந்த பாயில் ஒட்டிக்கிடந்த பீத்துணுக்குகளை தட்டிவிட்டு, முற்றத்தில் காயப்போட்டு விட்டு வாசலுக்கு வந்து உட்கார்ந்தார். தெரு வெயிலில் வெறிச்சோடிக்கிடந்தது. நாலு வீடு தள்ளி உள்ள மஞ்சக்காரை வீட்டு வாசலில் சரசுக்கிழவி அமர்ந்து அவள் மருமகளுக்குப் பேன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பின்புறம் இருந்து “ஆஸ்பத்திரிக்கு” என்று ஆவடையம்மாளின் குரல் கேட்டது.. செந்தட்டி திரும்பிப் பார்க்காமல் “வெயிலு எறங்கட்டும்” என்றார்.

மல்வீட்டின் வெளியே சுண்ணாம்புக்கரை உதிர்ந்த சுவற்றில் வில்லு வண்டியின் பெரிய சக்கரம் ஒன்று சாய்ந்து கிடந்தது. இன்னொரு சக்கரம் உடைந்து மரக்கட்டை குவியலாக கீழே கிடந்தது. அதில் குப்பை மேனிச் செடிகள் முளைத்துக் கிடந்தன.

செந்தட்டி எழுந்து வேட்டியை மடித்துக்கட்டிக்கொண்டு சாய்ந்த சக்கரத்தை நிமிர்த்தினார். பல வருடங்களாக சாய்த்துவைக்கப்பட்ட சக்கரம் புழுதி சரிய நிமிர்ந்து நின்றது. அதை உந்தித்தள்ளி உருட்டி ஓட வைத்தார். சக்கரம் பல்லாண்டுகளுக்குப் பிறகு தெருவில் இறங்கி ஓடியது. மேடு பள்ளங்களில் தடுமாறியது. ஒழுங்கில்லாமல் இடவலமாக ஆடியது. வியர்வை வழிய சக்கரத்தைத் தட்டி தட்டி ஓட வைத்து மையச்சாலைக்கு வந்தார். எதிரே அரச மரத்தடியில் சீட்டு விளையாடும் கூட்டம் அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தது. கிழவன் சக்கரத்தைப் பிடித்து நின்றபடி மூச்சு வாங்கிக்கொண்டார். பின் ஊரின் தெற்குப் பக்கமாக குயவர்கள் வாழும் பகுதிக்கு சக்கரத்தை ஓட்டிச்சென்றார்.

தேனி நகரத்திலிருந்து இரண்டு கிலோ மீட்டர் தள்ளி இருக்கும் கானாவிளக்கு அரசு ஆஸ்பத்திரிக்கு எதிரிலேயே பஸ் ஸ்டாண்ட் இருந்தது. செந்தட்டிக்கிழவன் கம்பம் போகும் பஸ்ஸில் ஆவடையம்மாள் கிழவியை அவள் உடல் தாங்கி மெல்ல ஏற்றினார். தன் வலக்கையால் அவளது வலக்கையைப் பற்றியபடி இடக்கையால் கிழவியின் இடுப்பை அணைத்தவாறு படிகளில் ஏற்றினார். பஸ்ஸின் உள்ளிருந்து ஒருவர் படிகளில் இறங்கி வந்து கிழவனுக்கு உதவியாய் அவள் தோளைப்பற்றிக்கொள்ள இருவரும் கிழவியை பஸ்ஸிற்குள் கொண்டு வந்தனர். பஸ்ஸில் கூட்டம் இல்லை. பல இருக்கைகள் காலியாய் இருந்தன. முகூர்த்த நாளென்றால் நாள் முழுவதும் பஸ் கூட்டத்தால் தள்ளாடும்.

ஜன்னலோரத்தில் கிழவியை அமர வைத்துவிட்டு செந்தட்டி உட்கார்ந்துகொண்டார். அவருக்கு மூச்சிரைத்தது. கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு வெளிறிப்போன ஜிப்பாவில் கைவிட்டு காய்ந்த வாழை மட்டையில் மடித்து வைக்கப்பட்ட மூக்குப்பொடியை எடுத்தார். மட்டியை பக்குவமாய்ப் பிரிக்கும் பொழுது கைவிரல்கள் நடுங்கின. செந்தட்டி ஒரு சிமிட்டு பொடி எடுத்து மூக்கில் வைத்து ஆழ உறிஞ்சிக்கொண்டார். பஸ் கிளம்பும் பொழுது ஜன்னலின் வெளியே கிழவி கோழையாக எச்சிலை பலவீனமாக துப்பினாள். அது பஸ் கிளம்பிய ஆட்டத்தில் ஜன்னல் கம்பிகளிலேயே விழுந்து வழிந்தது.

குயவனிடம் சக்கரத்தை விற்ற பணம் நூற்றி ஐம்பது ரூபாயை ஒரு பழைய பாலீதின் பையில் போட்டு மடக்கி மஞ்சள் பையில் வைத்திருந்தார் கிழவன். அதை எடுத்துப் பிரித்து சின்னமனூருக்கு இரண்டு டிக்கெட் வாங்கிக்கொண்டார். டிக்கெட்டுடன் சில்லறையை மீண்டும் பாலீதின் பையில் போட்டு மஞ்சள் பையில் வைத்துக்கொண்டார்.

“சரியாயிரும்னாரா டாக்டரு?” என்றாள் கிழவி. செந்தட்டி ஆமாமென்று தலையாட்டினார்.

“எம்புட்டு காசு வாங்கினாரு?

“தர்மாஸ்பத்திரில எதுக்கு காசு. அதெல்லாம் ஒண்ணும் கேக்கல”

தோல் சுருங்கிப்போன கைகளால் முன்னிருக்கை கம்பியை பிடித்துக்கொண்டார். அவரது இடது கை மணிக்கட்டில் தொங்கிய மஞ்சள் பை பஸ் குலுங்கும் ஆட்டத்திற்கேற்ப முன்னும் பின்னும் இடது வலதுமாக ஆடிக்கொண்டே உடன் வந்தது. கிழவி தேனிக்குள் பஸ் நுழையும் பொழுது கிழவன் மேல் சரிந்து அவர் மடியில் படுத்து விட்டாள். செந்தட்டி அவளின் முந்தானையை இழுத்து அவள் உடம்பை மூடினார். பஸ் தேனி நகர நெரிசலால் மெதுவாக குலுங்கி குலுங்கி ஊர்ந்தது. ஒரு பெரிய பள்ளத்தில் பஸ் இறங்கி நகர்ந்த ஆட்டத்தில் செந்தட்டிக்கு கிழவியின் விக்கல் சத்தம் கேட்டது. செந்தட்டி குனிந்து பார்த்தார். கிழவி விக்கவில்லை சிரித்திருக்கிறாள். அவள் வாய் புன்னகைத்தபடி இருந்தது.

கிழவி “வில்லு வண்டி” என்றாள்.

கிழவருக்கு அவள் என்ன சொல்கிறாள் என்று புரியவில்லை. ”என்னாது?” என்றார்.

கிழவியிடமிருந்து எந்த பதிலுமில்லை. அவள் முகம் புன்னகைத்தவாறே இருந்தது. என்ன நினைத்து சிரிக்கிறாள் என்று கிழவருக்கு தெரியவில்லை. பஸ் குலுங்க கிழவி மறுபடியும் வில்லுவண்டி என்று அனத்தினாள்.

2

அங்கனத்தேவன் பட்டியில் வில்லு வண்டி வைத்திருந்தது செந்தட்டி மட்டும் தான். கோயம்புத்தூரில் இருந்து ஒரு ஆள் உயரத்திற்கு ஜாதி மாடுகளை வாங்கி வந்து அதில் கட்டியிருப்பார். இரவங்கலார் மலையில் இருந்து பிரம்புகளை வெட்டி வந்து வண்டிக்கு கூடாரம் கட்டினார். உட்காரவும் சாயவும் இலவம் பஞ்சில் மெத்தை விரிப்பு. வெள்ளிப்பூண் போட்ட சாட்டை.

“செந்தட்டி ரொம்ப பவுசான ஆளுயா” என்று சொல்லிக் கேட்பதிலே சந்தோசம் அவருக்கு.

“அவன் பேருல எட்டு ஏக்கருக்கு தென்ன நிக்கிது. வடக்க பன்னென்டு ஏக்கரா தென்ன ஒத்திக்கு எடுத்திருக்கியான். மாசத்துக்கு ரெண்டாயிரம் சொளையா நிக்கிது தேங்கால. இந்தா பாரு வெள்ளச்சட்டய வெளுக்கப்போட்டு வாங்கி உடுத்திருக்கியான். முக்கா முக்கா பவுனுக்கு ரெண்டு மோதிரம். ஒன்னரப்பவுனுக்கு சங்கிலி. பத்தாக்கொறைக்கு கல்லு வச்ச மோதிரம் ரெண்டு. தேனியோ பெரியகொளமோ போகவர வில்லுவண்டி. பொண்டாட்டி செத்து 2 வருசமாச்சு. ஆனா படுத்து எந்திரிக்க பத்து வீடு. வக்காளி மைனருனா அவென் மைனரு” என்பார் கொத்துக்கார நாட்ராயன்.

செந்தட்டியின் பங்காளி தங்கையாவுக்கு வில்லு வண்டியில் சென்று நிச்சயம் முடித்துவர வேண்டும் என்ற ஆசையிருந்தது. செந்தட்டி தங்கையாவை வில்லுவண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு கோவிலாபுரத்திற்கு நடையோட்டதில் முன்னால் செல்ல பொம்பளையாட்களும் ஆம்பளையாட்களும் நிச்சயத்திற்கு தேவையான பொருட்களை சுமந்து கொண்டு பின்னால் நடந்தனர்.

கருங்கட்டங்குளம் கம்மா வழியாக அவர்கள் கோவிலாபுரம் சென்று ஆவடையம்மாள் வீட்டு முன்னால் இறங்கினர். ஏற்கனவே பேசி முடித்த நிச்சயம் தான். சடங்கிற்காக பூவும் பொட்டும் வைத்துத் தாம்பூலம் மாற்றி வர ஆம்பளைகள் வீட்டுத் திண்ணையிலும் பொம்பளையாட்கள் வீட்டிற்கு உள்ளும் உட்கார்ந்து காப்பித்தண்ணி குடித்தனர். செந்தட்டி வாசக் கதவோரமாக திண்ணையில் சாய்ந்து உட்கார்ந்தார். உள்ளே ஆவடையம்மாளை உக்கார வைத்து அவளுக்கு சந்தனத்தை பூசி விட்டு கொண்டுவந்திருந்த பூக்களை சவுரி முடி சடையில் சூடினர்.

செந்தட்டி தலையைத் திருப்பி ஆவடையம்மாளைப் பார்த்தார்.

“இம்புட்டு வெள்ளையா எந்தப் பொம்பளையும் நம்மூரு பக்கம் இல்லடா தங்கையா” என்றார்.

தங்கையா பெருமிதம் கொண்டான்.

ஆவடையம்மாள் தலை நிமிர்ந்து செந்தட்டியைப் பார்த்தாள்.

“அவுகாத்தா தேங்கா நாறக்கொண்டி தேச்சு தேச்சு எடுத்த வெள்ளப்பா” என்றார் கொத்துக்கார நாட்ராயன்.

சிவப்பு கண்டாங்கி சேலை கட்டி தலையெல்லாம் பூ வைத்து ஒற்றை சங்கிலி நெஞ்சில் தொங்க கைகளுக்கும் கால்களுக்கும் மருதாணியிட்டு அமர்ந்திருந்த ஆவடையம்மாளுக்கு அப்பொழுது 15 வயது. ஆனால் உடல் இருபது வயதிற்குரிய மிதப்பு. தோளில் ஒரு கிளியைப் பச்சை குத்தியிருந்தாள்.

அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த செந்தட்டி வெடுக்கென்று எழுந்து வீட்டிற்குள் சென்றார்.

“ஆவடையம்மாள நான் கட்டிக்கிறேன். தங்கையாவுக்கு வேற நல்ல பொண்ணா பாத்துகிறலாம் என்னாங்கிறிய?” என்றார்.

வெளியில் இருந்த ஆண்கள் ஒரு கணம் திகைத்துப்போய் பின் சுதாரித்துக்கொண்டு உள்ளே வந்தனர். தங்கையாவுக்கு இன்னும் செந்தட்டி சொன்னது உறைக்கவில்லை. மலங்க மலங்க விழித்தபடி நின்றான்.

”இதென்ன பூவும் பொட்டும் வைக்க வந்த எடத்தில சண்டியர்தனம்.? ஒரு மொறையில்ல. ? ஆம்பளையாளுக இப்டி வேடிக்க பாத்துட்டு நிக்கிறீக?”

ஆவடையம்மாளின் ஆத்தாதான் முதலில் பேசினாள்.

எல்லோருக்கும் செந்தட்டியின் குணம் தெரியும். மேலும் காசு பணம் உள்ள பவுசான ஆள்.

கொத்துக்காரர் மட்டும் கொஞ்சம் கோவத்தை குரலில் ஏற்றிப் பேசினார்.

“இந்தாருப்பா. இதெல்லாம் நல்லால்ல. பேசி முடிக்க வந்தது உன் பங்காளிக்கு. பெரிய மனுசன்னு உன்னய கூட கூட்டி வந்தா இதென்ன மப்பெடுத்த வேல.. நீ மொதல்ல வெளிய வா. இங்க நிக்காத” என்றார்.

செந்தட்டி ஆவடையம்மாளைப் பார்த்தார். அவளும் அவரைப் பார்த்தபடிதான் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

“என்னய கட்டிக்கிறியா? என்றார்.

“ஏண்டா வெண்ண மயிராண்டி. வெளிய வாடான்னு சொல்றேன். பொம்பளபிள்ளட்ட போயி பேசிக்கிருக்க” என்று சட்டையைப் பிடித்து இழுத்து செந்தட்டியை வெளியே தள்ளினார் கொத்துக்கார நாட்ராயன்.

“நீயெதுக்கு சின்னயா இம்புட்டு கோவப்பட்ற. இந்த பிள்ளைய பாத்ததும் இவள கட்டிக்கிறனும்னு தோணிப்போச்சு. இந்தா எல்லா பெரியவகளும் இருக்கீங்க. உங்களுக்கு சரின்னா குடுங்க. இல்லன்னா விடுங்க.”

ஆவடையம்மாளின் அப்பா வெளியே வந்து செந்தட்டியின் நெஞ்சில் கைவைத்து தள்ளி தோளில் ஓங்கி அறைந்தார்.

“வக்காளோலி உன் ரவுசு புண்டையெல்லாம் ஒங்கூர்ல வச்சிக்க. உன் வண்டிய எடுத்துட்டு கெளம்பிரு. ஊர்காரங்யெல்லாஞ் சேந்து உங்கையக்கால ஒடிச்சு போடுவும் பாத்துக்க” என்றார்.

செந்தட்டி அவரைத் தாண்டி உள்ளே எட்டிப் பார்த்தார். ஆவடையம்மாள் உள்ளிருந்து அவரைப் பார்ப்பது தெரிந்தது. வில்லுவண்டியில் சொருகி வைக்கப்பட்டிருந்த நீள அருவாளை உருவிக்கொண்டு செந்தட்டி கத்தினார்.

“ஆவடையம்மா. இவிங்யளுக்கு சொல்லி புரியவைக்க முடியாது போல்ருக்கு. ஒனக்கு புடிச்சிருந்தா எந்திரிச்சு வா. இந்தா நம்ம வண்டி ஒனக்காகத்தேன் நின்னிகிருக்கு. எவன் தடுக்குறியான்னு நானும் பாக்குறேன்” என்றார்.

எல்லோரும் செந்தட்டியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க ஆவடையம்மாள் அவர்களை பின்னால் இருந்து விலக்கிக்கொண்டு வந்து செந்தட்டியின் முகத்தை பார்க்காமல் வண்டியில் ஏறிக்கொண்டாள்.

எவருக்கும் எதுவும் மனதில் பதியவில்லை. திகைத்துப்போய் நின்றிருந்தனர்.

ஆவடையம்மாளின் அம்மா மட்டும் வண்டிக்கு அருகில் வந்து அவளிடம் நின்றாள்.

கண்ணீர் பொங்க பல்லைக்கடித்தபடி “எறங்கி வாடி தேவ்டியா முண்ட” என்றாள். குரல் எழவே இல்லை.

“நான் நல்லா சந்தோசமா இருப்பேன்” என்றாள் ஆவடையம்மாள்.

எல்லோரும் பார்க்க வில்லுவண்டி மேடு பள்ளங்களில் குலுங்கி குலுங்கி கோவிலாபுரத்தை விட்டுச் சென்றது.

ஊர் போய்ச் சேரும்வரை செந்தட்டி அவளிடம் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. ஆவடையம்மாளும் குனிந்த தலை நிமிரவில்லை. வீட்டில் நுழையும் போது செந்தட்டியின் அப்பா கை ஓங்கி அடிக்க வந்தார். ஆத்தா ஆவடையம்மாளை வீட்டிற்குள் அழைத்து சென்றாள்.

இரவு சாவடியில் வைத்து ஊர்க்காரர்கள் பேசினர். தங்கையா செந்தட்டியை வெட்டிக் கொல்வேன் எனத் திமிறினான்.

செந்தட்டி அமைதியாகக் கால் ஆட்டியபடி “சரி. இப்ப என்ன செய்யனும்ங்றீக? நான் என்ன அந்த புள்ள கையபுடிச்சா இழுத்துட்டு வந்தேன். அத்தன பேரு பாக்க அந்த பிள்ளயாத்தான எங்கூட வாழனும்னு எந்திருச்சு வந்திச்சு. நீங்க இப்ப எதுக்கு சாவடி கூட்டி பொழுத கடத்துறீகன்னு எனக்கு புரியல” என்றார்.

கல்யாணம் முடிந்த இரவு செந்தட்டி ஆவடையம்மாளின் கன்னத்தை நிமிர்த்திக் கேட்டார்.

“விறு விறுன்னு நீ பாட்டுக்கு எங்கூட கெளம்பி வந்தியே. அப்டி அன்னைக்கு என்னத்தடி கண்ட?

ஆவடையம்மாள் தலை நிமிர்ந்தாலும் கீழ் நோக்கி பார்த்தவாறு சொன்னாள்.

“வில்லுவண்டி” என்றாள்.

“எங்க கிழவி கத சொல்லும். விக்கிரமாதித்தியே குருதையில வந்து ராணிய தூக்கிட்டு போனாராம்.”

3

பஸ் முத்துதேவன் பட்டியைக் கடந்து வீரபாண்டி ஆற்றுப்பாலத்தில் ஏறியது. செந்தட்டிக்கிழவன் தன் காலின் அடியில் ஈரம் படர்வதை உணர்ந்தார். மெல்ல குனிந்து பார்த்தார். கிழவியின் சேலை முழுவதும் நனைந்திருந்தது. மூத்திரம் இருக்கைக்கு கீழே முழுதும் படர்ந்திருந்தது. வீரபாண்டி நிறுத்தத்தில் வந்து பேருந்து நின்றது. செந்தட்டி பஸ்ஸின் முன்னும் பின்னும் பார்த்தார்.

“இந்தா எந்திரி. எறங்கணும் எந்திரிங்கிறன்ல” என்றபடி செந்தட்டி ஆவடையம்மாளை அரட்டி தோளைப்பற்றி தூக்கி மெல்ல படிகளில் இறக்கினார். “சின்னமனூருக்குல டிக்கெட் எடுத்திங்க” என்றார் கண்டக்டர். ” கௌமாரி ஆத்தாள கும்புட்டுக்கலாம்னு” என்று சொன்னபடி கிழவியை கீழே இறக்கிக் கொண்டு வந்தார்.

பஸ் அவர்களைக் கடந்து சென்றது. ஆவடையம்மாள் நிற்க முடியாமல் அங்கேயே குத்த வைத்து உட்கார்ந்தாள். வாயிலிருந்து எச்சில் கோழையாக வழிந்தது. எதிரே கௌமாரியம்மன் கோவிலின் சிறிய கோபுரம் தெரிந்தது. வீரபாண்டி கோவிலுக்குள் இருக்கும் மண்டபத்தில் நடந்த கல்யாணத்தின் போது ஊரில் இருந்து யாரும் வரவில்லை. தேனி மற்றும் பெரிய குளத்தில் இருந்து தேங்காய் வியாபாரிகள் மட்டும் வந்திருந்தனர். ஆவடையம்மாளின் வீட்டிலிருந்தும் யாரும் வரவில்லை. ஆனால் ஆவடையம்மாள் சந்தோசமாகவே இருந்தாள். கல்யாணத்திற்கு மதுரைக்கு சென்று மூன்று சேலைகள் எடுத்துக்கொண்டாள். ஆண்பிள்ளை பிறந்தால் கௌமாரிக்கு தீச்சட்டி எடுப்பதாக அப்பொழுதே வேண்டிக்கொண்டாள். 

அதன் பின் ஊரில் ஒவ்வொரு விசேஷத்திற்கும் முன்னால் போய் நின்றாள். எல்லா உறவு முறைகளையும் தெரிந்து வைத்துக்கொண்டு கூப்பிட்டு கூப்பிட்டு பேசினாள். 

“சக்கரையா பேசுறா கோய்லாபொரத்துக்காரி” என்றாள் தெக்கு வீட்டு சுப்புதாயி.

சில மாதங்களுக்கு அங்கனத்தம் பட்டியின் அத்தனை வீடுகளுக்குள்ளும் சென்று உட்கார்ந்து பெண்களுக்குப் பேன் பார்ப்பவளாக மாறினாள் ஆவடையம்மாள். 

பெரியசாமி பிறந்ததும் கௌமாரிக்கு பொங்கல் வைத்து தீச்சட்டி சுமந்தாள். 

செந்தட்டி அவளைப் பற்றி தூக்கி சாலையில் இருந்து இறங்கி வீரபாண்டி ஆற்றுக்குச் செல்லும் ஒற்றையடிப் பாதையில் இறக்கினார். கிழவி எதுவும் கேட்டுக்கொள்ளாமல் அவரைப் பற்றியபடி கால்களை இறக்கத்தில் நகர்த்தி நகர்த்தி இறங்கினாள்.

இடுக்கி அணையில் இருந்து குமுளி மலை இறங்கி லோயர் கேம்பில் தடுக்கப்பட்டு முறைவைத்து மடை திறக்க கம்பம் பள்ளத்தாக்கை செழிக்க வைத்து ஓடும் சுரபி வீரபாண்டியில் அகல விரிந்து அரண்மனைப்புதூரில் வைகையுடன் கலக்கும்.

ஆற்றுக்கு அருகில் கிடந்த ஒரு பெரிய கல்லில் கிழவியை உட்கார வைத்தார் செந்தட்டி. பின் மஞ்சள் பையை அவள் அருகில் போட்டு விட்டு ஆற்றை நோக்கிச் சென்றார். லோயர் கேம்ப்பில் தண்ணீர் திறந்துவிட்டபடியால் ஆறு வேகமெடுத்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு ஓரமாக நின்று தோளில் கிடந்த துண்டை ஆற்றுக்குள் முக்கி எடுத்து வந்து கிழவியின் சேலையை தொடை வரை இழுத்து விட்டு கால்களில் துண்டைப் பிழிந்து அப்படியே துடைத்து விட்டார். சேலையில் மூத்திர வாடை அடித்தது. துண்டால் சேலையை மெதுவாக துடைத்துப்பார்த்துவிட்டு பின் எழுந்து சென்று ஆற்றில் துண்டை நனைத்து பிழிந்தார். ஆவடையம்மாள் அவரையே பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். செந்தட்டி ஆற்றில் கால்களை கழுவிக்கொண்டு வந்து ஆவடையம்மாள் அருகில் உட்கார்ந்தார்.

கிழவியின் வாயிலிருந்து வழிந்த எச்சிலை துடைத்துவிட்டபடி “டீ குடிக்கிறியா” என்றார்.

கிழவி வேண்டாம் என்று தலையாட்டினாள்.

“பன்னு வாங்கி டீல முக்கித்தர்றேன்? என்றார். கிழவி வேண்டாம் என்று தலையாட்டினாள். செந்தட்டி நனைந்த துண்டை கல்லில் விரித்து காயப் போட்டுவிட்டு தலை குனிந்தபடி அமர்ந்தார். கிழவி அவர் மடி தேடி சாய்ந்து வந்தாள். தொடையில் ஊன்றிய கையை எடுத்துக்கொண்டு கிழவி தலையை மடியில் வைத்துக்கொண்டார்.

“நீங்க போய் டீய குடிக்கங்க” என்று கிழவி குழறினாள். செந்தட்டி எதுவும் பதில் சொல்லாமல் அமர்ந்திருந்தார். கிழவி இருமுறை இருமினாள். வாயில் வழிந்த கோழை அவர் மடியில் பரவியது.

செந்தட்டி மெல்ல கிழவியை தூக்கி நிமிர்த்தினார். கிழவி தலை குனிந்தபடி நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். உடலில் லேசாக ஆட்டம் இருந்தது. தலை லேசாக நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

“முடியலமா” என்றார் செந்தட்டி கிழவன்.

கிழவி தலை குனிந்தே இருந்தது. செந்தட்டி விக்கல் எடுப்பது போல மெதுவாக அழுதார். கிழவியின் தலை கொஞ்சம் அதிகமாக நடுங்கியது. குனிந்தபடியே இருந்தாள். எச்சில் வழிந்து கொண்டிருந்தது. செந்தட்டி சட்டென எழுந்து ஒற்றையடிப் பாதையில் நடந்து சாலையை நோக்கி விறுவிறுவென நடந்தார். கிழவி மெதுவாக நடுங்கிய தலையைத் தூக்கி அவரைப் பார்த்தாள். பாலத்தைக் கடந்து பெரிய இரைச்சலுடன் வந்த பேருந்து ஒன்று நிறுத்தத்தில் வந்து நின்றது. செந்தட்டி அதில் ஏறுவதை ஆவடையம்மாள் பார்த்தாள். பஸ் நகர்ந்து சென்று மறைவதைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். ஆறு எதையும் பார்க்காமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

ஆவடையம்மாள் தத்தி தத்தி ஆறு நோக்கி நகர்ந்தாள்.

***

தனா – தொடர்புக்கு – vedhaa@gmail.com

-வா.மு.கோமு

ஜோதிடர்கள் பலர் குணசீலனின் ஜாதகத்தைக் கணித்து பெரிய கண்டம் ஒன்று வரவிருப்பதாகவும் அதில் மட்டும் தப்பித்து விட்டானென்றால் அப்புறம் அவனுக்கு ஆயுசு கெட்டி என்றும் சொல்லியிருந்தார்கள். இனி எந்த ஜோதிடரிடமும் சென்று இவனது கட்டங்கள் பற்றி கணிக்கச் சொன்னாலும் எல்லோரும் பேசி வைத்தது மாதிரி இதையேதான் சொல்லப் போகிறார்கள் என்பதையுணர்ந்த குணசீலனின் தாய் வள்ளியம்மாள் குணசீலனின் எழவை தன் உயிர் இருக்கும் காலத்தில் முன்நின்று எடுக்கக் கூடாது என முடிவெடுத்தாள்.

கண்டத்திலிருந்து குணசீலன் தப்பிப்பதற்கான வழிவகைகளை ஜோதிடர்களிடம் இரண்டாம் முறையாகப் படையெடுத்துச் சென்று கேட்டறிந்தாள் வள்ளியம்மாள். அவர்கள் முதலாகச் சொல்வது பூர்வீக வீடு ஆகாது என்பது தான். ஏற்கனவே அந்த வீட்டில் விழுந்த இழவுகளுக்கெல்லாம் காரணம் அந்த வீட்டின் அமைப்பும் அது கட்டி முடிக்கப்பட்ட ஆண்டும் தான் என்றார்கள். போக மூன்று முக்கு பாதை உள்ள இடத்தில் இருக்கும் வீடுகள் கூடிய சீக்கிரமாக குட்டிச்சுவர்களாகி விடும் என்றும், அப்படி ஆவது தான் நல்லதென்றும் ஜோடித்து அதில் மின்விளக்குகள் பொருத்திச் சொன்னார்கள்.

தனக்கு என்னவானாலும் கவலையில்லை என்றே நினைக்கும் வள்ளியம்மாள், தான் பெற்ற மகன் அந்த கண்டத்திலிருந்து தப்பிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் ஒருநாள் ராத்திரியில் படுக்கையில் கிடந்த போது குணசீலன் தன் வயிற்றில் இருந்த போது தான் பட்ட இன்னல்களைச் சொல்ல ஆரம்பித்தாள். அப்படியாக தன் தாய் ராத்திரி நேரத்தில் உயிர் வாழ்வை நீட்டிப்பதற்கான தடத்தை கைநீட்டிக் காட்டியதால் குணசீலன் வயிற்றுப்பாட்டிற்காக சென்றுவரும் குறுநகரிலேயே வாடகைவீடு பார்க்கத் துவங்கினான்.

குணசீலனின் நல்லநேரமோ என்னவோ ஒரு வாரத்தில் பாத்ரூம் வசதி, தண்ணீர் வசதியுடன் கூடிய புதிதாய் கட்டிமுடிக்கப்பட்டிருந்த வீடே குறுநகரின் ஒதுக்குப் புறத்தில் கிட்டியது. புதுவீட்டில் நுழைந்து பால் காய்ச்சும் நிகழ்வுக்கு வந்திருந்த தாயார் வள்ளியம்மாள் டைல்ஸ் ஒட்டப்பட்டிருந்த தரையில் நடக்கத்தெரியாமல் நடந்து நான்கைந்து முறை பொதுக் பொதுக்கென வீழ்ந்தெழுந்தாள். நான்காவது முறையாக வீழ்ந்த போது தான் இடுப்பில் கொஞ்சமாய் வலி இருக்கிறது என்றவளுக்கு ஐயோடெக்ஸ் டப்பியும் மூவ் பேஸ்ட்டும் வாங்கி வந்து கொடுத்தான் குணசீலன். வீட்டினுள் நுழைந்த முதல் நாளிலேயே தன் தாயாருக்கு சம்பவத்தை நிகழ்த்தி விட்ட வீட்டின் மீது குணசீலனுக்கு கொஞ்சம் கோபம் இருந்தாலும் அந்த வீட்டின் அழகு அவனுக்கு பிடித்திருந்தது. கூடவே ஹார்லிக்ஸ்பேபியும் இருந்தால் பாயும், தலயணையுமின்றியே மொசைக் தரையில் உருண்டு மகிழலாம் என்றும் நினைத்து மகிழ்ந்தான்.

கிராமத்தில் ஒருபாடு வேலைகளை விட்டு விட்டு பால்காய்ச்ச வந்திருந்த வள்ளி இடுப்பைப் பிடித்துக் கொண்டே நடந்து சென்று ஊருக்குச் செல்லும் ஒருமணி பேருந்தில் ஏறிப் போய்விட்டாள். தாயார் சென்றதும் ஒரு குளியலைப் போடுவோமென பாத்ரூம் நுழைந்த குணசீலனுக்கு ஜோதிடர்கள் சொன்ன கெடு காலம் வர இன்னமும் இரண்டு மாதங்கள் இருந்தது.

குணசீலன் தன் தாயார் கிராமச் சாலைகளினோரம் வளர்ந்திருந்த புற்களை மேய விட்டு மேய விட்டு வளர்த்திருந்த ஆடுகளில் பலவற்றை விற்றும், மூன்று வருடங்களுக்கும் முன்பாக கொளப்பலூரிலிருந்து காதலித்து கட்டி வந்திருந்த மனைவியின் ஏழுபவுன் நகைகளை விற்றும் இப்போது இவன் தங்கியிருக்கும் குறுநகரில் ஃபேன்ஸி கடை துவங்கி ஒருவருடம் முழுதாய் முடிந்திருந்தது. பேன்ஸி கடை துவங்கிய நாளிலிருந்து வீட்டில் சண்டையும் சச்சரவும் அதிகமாகவே இவனது காதல் மனைவி நகை ஏழுபவுன் போனால் போகிறது உயிர் தப்பித்தால் போதுமென கட்டிய சேலையோடு பேருந்து ஏறிச் சென்று விட்டாள்.

குணசீலன் அவளை ஹார்லிக்ஸ்பேபி என்றே பலவருடங்களாய் அழைத்து வந்ததால் அவளது உண்மையான பெயரை சுத்தமாக மறந்திருந்தான். இதற்காக அவன் கடந்து சென்ற கோடைக்காலத்தில் புழுக்கத்தில் கிடந்த நான்கு நாட்களிலும் விடிய விடிய தூங்காமல் யோசித்தும் அவளது பெயரை ஞாபகத்திற்கு கொண்டுவர முடியவேயில்லை. அதற்குக் காரணம் ஹார்லிக்ஸ் பேபி கடைசியாக இவன் வீட்டிலிருந்து கிளம்பிச் செல்லுகையில் சொல்லிப்போன வசனமாகவும் இருக்கலாமென குணசீலன் நினைத்துக் கொண்டான். “பொண்டாட்டியோட அருமையெல்லாம் உனக்கு சீக்கிரமா வரப்போற கேடு காலத்துல தான்டா தெரியும்! நீ சீப்பார்த்து சின்னப்பட்டுத்தான் சாவெடா”

பத்தினிகள் எதாவது கோபம் மிகுதியில் சாபம் விட்டால் பச்சை வாழை பத்திட்டு எரியும் என்று பலரும் சொல்வதால் வீட்டின் தென்புறத்தில் இவன் வளர்த்தி வரும் வாழைமரத்தை ஓடிச் சென்று பார்த்து திருப்தியானான். நல்லவேளை இருவருக்கும் பெயர் சொல்ல பிள்ளை ஒன்று உதிக்கவில்லை. உதித்திருந்தால் அதைக் காரணம் காட்டி வீட்டோடு அமர்ந்திருப்பாள் ஹார்லிக்ஸ்பேபி.

அவள் கோபித்துக் கொண்டு சென்ற மூன்று மாதங்கள் கழித்து அவளது தாயாரும், தந்தையாரும் இவர்களது வீட்டிற்கு சோக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு வந்திருந்தார்கள். ‘இப்பிடியே இதுக ரெண்டு கோவிச்சுட்டு திக்காலுக்கு ஒன்னா இருந்தா நல்லாவா இருக்கு? நாம தான் சமாதானம் பண்டி வெக்கோணும். இதென்ன அழிச்சாம் புழிச்சான் விளையாட்டா?’ என்றெல்லாம் சோக வடிவாய் அவர்கள் பேச வள்ளியம்மாளும் சோக வடிவெடுத்தாள். ‘ஒன்னே ஒன்னு கண்ணே கண்ணுன்னு ஒருத்தனை பெத்து மாடாட்டம் வளர்த்தினேன். அந்த மனுஷன் இவன் பொறந்து ஒரு மாசத்துல போயிச் சேர்ந்துட்டாரு. படிக்கப்போறேன்னு பத்தாங்கிளாசு வரைக்கிம் போனான். வேலைக்கிப் போறேன்னு அவனாத்தான் போனான். கலியாணத்தையும் அவனாத்தான் பண்டி உங்க பிள்ளையை கூட்டிட்டு வந்தான். நல்லாத்தான் இருந்தாங்க ரெண்டு பேரும். எந்தக் கண்ணு பட்டுச்சோ இப்பிடி ஆயிப் போச்சு. இவனா உங்க பிள்ளையை அனுப்பியுடலை தாயி, அவளாத்தான் சாபம் விட்டுட்டு போயிட்டா! அவளா வந்தா நாங்கென்ன வெரட்டியா உடப்போறோம்? ஊரு போயி பிள்ளையை தாட்டி அனுப்புங்க!” என்றாள். ஆனால் ஹார்லிக்ஸ் வரவேயில்லை.

வாரத்தில் ஒருநாள் வள்ளியம்மாளுக்கான காய்கறிகளை வாங்கிக் கொண்டு வந்த குணசீலன் ஒருமணி நேரம் போல தாயாருடன் அமர்ந்து, தான் அறிந்திருந்த உலகச் செய்திகளையும் குறுநகரச் செய்திகளையும் சொல்லிப் போனான். வள்ளியம்மாள் குணசீலனிடம் சொல்வதெல்லாம் ஒன்றே தான். ‘வண்டியில போறப்ப மெதுவா பதனமாப் போ! யாருகிட்டயும் வம்பு தும்புக்குப் போகாதே!’ குணசீலன் ஒவ்வொரு இரவிலும் படுக்கையில் படுத்ததும், ‘நான் வாகனத்தில் செல்கையில் கவனமுடன் இருப்பேன்.” என்று நான்கைந்து முறை சொல்லிவிட்டு தூங்க முயற்சித்தான்.

உணவு விடுதிகளில் சாப்பிடும் பழக்கமில்லாத குணசீலன் சமையல் செய்வதில் நிபுணன். ஹார்லிக்ஸ்பேபி இவன் எதை சமையல்கட்டில் நின்று செய்தாலும் நாக்கைச் சப்புக்கொட்டிச் சாப்பிடுவாள். நல்லமுறையில் உணவை வாயை மூடி மென்று கூழாக்கி விழுங்கும் பழக்கமுடைய ஹார்லிக்ஸ்பேபி எப்போதுமே ஐம்பது கிலோ எடையைத் தாண்டாமலேயே இருந்தாள்.

ராக்காலங்களில் குணசீலன் மீது ஏறிப்படுத்துக் கொண்டே தூங்கும் வழக்கம் அவளுக்கிருந்தது. முதலாக திருமணமான புதிதில் அவளின் இந்தப்பழக்கத்தால் சிரமத்திற்குள்ளான குணசீலன் நாட்கள் போகப் போக அதற்கும் பழகிக் கொண்டான். அவள் அம்மாவும் அப்படித்தான் தூங்குவாள் என்று ஒருநாள் ஹார்லிக்ஸ்பேபி சொல்லப்போக, அதைக் கற்பனையில் நினைத்துப் பார்த்து இரண்டு நாட்களுக்கும் மேலாகக் குறுநகரில் மிரண்டு திரிந்தான் குணசீலன்.

குணசீலனுக்கு ராக்காலங்களில் விழிப்புத்தட்டுகையில் பல்லி ஒன்றின் உச்சுக் கொட்டும் சப்தம் வீட்டினுள் கேட்கத் துவங்கியிருந்ததை அறிந்தான். குணசீலனுக்கு பல்லிகளைப் பிடிக்காது. வீட்டினுள் அவைகளைக் கண்டால் கொன்றுவிடும் பழக்கத்தை வைத்திருந்தான். களைப்பில் படுக்கையில் கிடப்பவனுக்கு அதை எழுந்து போய் விளக்குப் போட்டு தேடிக் கொல்வது சிரமம் என்று அப்படியே தூங்கியும் விடுவான். காலையில் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்றால் இவன் எழுந்து சமையல் செய்து, குளித்து, கிளம்புவதற்கே நேரம் சரியாக இருந்தது. பல்லியை காலைநேரத்தில் மறந்திருந்தான். போக அதன் சப்தம் விடிந்ததும் இருப்பதுமில்லை.

குணசீலன் தன் பேன்ஸி கடைக்கு விடுப்பு என்று வாரத்தில் எந்த நாளும் விடுவதில்லை. கடையில் மாதச் சம்பளத்திற்கு இப்போது ஒரு பணிப்பெண்ணை சேர்த்தியிருந்தான். குறுநகரின் மையப்பகுதியிலேயே அந்தப்பெண்ணிற்கு வீடு இருந்தது. வந்த மூன்று மாதத்தில் அந்தப்பெண்ணுக்கு வியாபார நுணுக்கங்கள் அத்துபடியாகிவிட்டது. இவனை அந்தப்பெண் வந்தநாளிலிருந்தே பாஸ் என்றே அழைப்பது இவனுக்கு ஏனோ பிடித்தமில்லாமல் இருந்தது. அப்படி அந்தப்பெண் கூப்பிடுகையிலெல்லாம் தானொரு கொள்ளைக் கூட்டத்தின் தலைவன் என்கிற நினைப்பு வருவதை உணர்ந்து அவனாக புலம்பிக் கொண்டிருந்தான்.

வேலைக்கு சேர்ந்த நாளில் அந்தப் பெண் தன் பெயரை சொல்லியிருந்தாள். அது என்னவென்று மூன்று மாதமாக யோசித்துக் கொண்டேயிருக்கிறான். பெண் பிள்ளைகளின் பெயர்களை ஞாபகத்தில் வைத்திருப்பது இவனால் முடியாத காரியமாகவே இருந்தது. அந்தப்பெண்ணுக்கும் இவனொரு புதிய பெயரை சூட்டியிருந்தான். அதுமட்டும் எப்போதும் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது அவனுக்கு. ஜிமிக்கி!

ஜிமிக்கி என்று இவன் அழைப்பது அந்தப் பெண்ணுக்குப் பிடித்திருந்தது. வீட்டில் அவள் தாயாரும் ஜிமிக்கி என்றே அழைத்துப் பழகி விட்டதாய் மகிழ்வாய் சொன்னாள் அவள். காலம் போன கடைசியில் அந்தப்பெண் காதில் மெலிதான வளையம் போன்ற தொங்கட்டான் அணிந்திருந்ததால் அப்படி அழைத்திருப்பேனோ? என்றும் நினைத்தான் குணசீலன்.

“பாஸ் உங்களுக்கு மேரேஜ் ஆயிடுச்சுங்ளா பாஸ்?” என்று ஒரு திங்கள் மதிய நேரத்தில் வீடு போய் உணவு சாப்பிட்டு விட்டு வந்த ஜிமிக்கி குணசீலனிடம் கேட்டாள். குணசீலன் ‘இல்லை’ என்றே சொன்னான் அவளிடம். இவன் கேட்காமலேயே ஜிமிக்கி அவளுக்கு திருமணமாகி டைவர்ஸ் ஆன விசயத்தை சொன்னாள். “அவன் ஒரு ஆகாவழி பாஸ். இதே ஊரு தான். இப்பக்கூட டாஸ்மார்க் கடைக்கிட்ட மரத்தடியில குடிச்சுட்டு நாலுபேர்த்தோட நின்னுட்டிருக்கான்.” என்றாள்.

“உங்களுக்கு குடிக்கிற பழக்கம் இருக்குங்ளா பாஸ்?”

“நான் குடிக்கிறதில்ல ஜிமிக்கி. ஆமா ஏன் நீ டைவர்ஸ் வாங்கிட்டே? அப்படி என்ன சண்டை உங்களுக்குள்ள?”

“அவன் வெத்துவேட்டு பாஸ். எனக்கொரு பிள்ளை குடுக்க அவன் கிட்ட விசயமில்ல. சரி தத்து எடுத்துக்கலாம்னு கூட அவன்ட்ட பேசினேன். சரின்னு தான் சொன்னான். அதுக்குள்ள எங்கம்மா குளிக்கிறப்ப அவன் செல்போன்ல வீடியோ எடுத்து வச்சி சாமத்துல பார்த்துட்டே இருந்தான் பாஸ். அவன் ஒரு சில்றை பாஸ்”

“இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனைன்னு டைவர்ஸ் வாங்கிக்கலாமா ஜிமிக்கி?”

“என்ன பாஸ் அவனாட்டமே பேசுறீங்க? எங்கம்மாவும் பார்த்தா பார்த்துட்டு போச்சாறான்னு தான் பேசிச்சு! எனக்குத்தான் பைத்தியம் பிடிக்கிறாப்ல ஆயிடிச்சி! பாஸ் அவன் இந்தூர்ல நிறையப்பேரு குளிக்கிறபோது படம் எடுத்து அவன் போன்ல வெச்சிருக்கான் பாஸ்! நான் குளிக்கிறப்பவும் எடுத்து வச்சிருக்கான். ஆனா இதையெல்லாம் எதுக்கு எடுக்கான்னு தான் எனக்குத் தெரியல! அவனைப் பார்த்தா செல்போனை கையில பிடிச்சுட்டு என்னைப் பார்த்துட்டே வர்றாப்ல இருக்கவும் தான் டைவர்ஸ் கேட்டு வாங்கிட்டேன். இப்பவும் என் வீட்டுப்பக்கமா சுத்துவான் பாஸ். என்னைப் பார்த்தா ‘மாமியா தண்ணி வாக்குறாளா?’ அப்படின்னே கேப்பான். அவன் பாருங்க பாஸ் ஒருநாளைக்கி லாரி மோதிச் சாவான்! சட்னியா கிடப்பான் பாஸ் ரோட்டில!”

“உங்க வீட்டுல உங்கம்மாவும் நீயும் மட்டுமா ஜிமிக்கி?”

“ஆமா பாஸ். எங்கம்மா சந்தை சந்தையா காய்கறி ஏவாரத்துக்கு போகுது. வீட்டுல சும்மா இருக்கமேன்னு நானாத்தான் உங்க கிட்ட வந்து வேலை கேட்டேன். என்னை ஏன் பாஸ் உடனே வேலைக்கு வான்னு சொல்லிட்டீங்க?”

“நீயி அழகா இருந்தே ஜிமிக்கி”

“போங்க பாஸ் தமாஸ் பண்ணாதீங்க! எம்பட அழகெல்லாம் ஒரு அழகா? நம்ம கடைக்கே எத்தனை பொண்ணுக அழகழகா வர்றாங்க! அவங்க கூட வெச்சிப் பார்த்தா நானு ஜுஜுபி பாஸ். சொல்லுங்க பாஸ் உடனே சரின்னு சொன்னீங்களே ஏன்?”

“ஏன்னா யாரும் என்கிட்ட வந்து வேலை வேணும்னு கேக்கவே இல்லையே! ஒருத்தன் தனியா நின்னுட்டு சிரமப்படறானேன்னு நீ தான் வந்து கேட்டே! அதனால தான். அப்புறம் ஃபேன்ஸி கடையில ஒரு பொண்ணு இருந்தா வியாபாரம் நல்லா ஓடும்னு மனசுல நினைச்சிட்டு தான் இருந்தேன்.”

“நான் வந்த பிறகு நல்ல வியாபாரமா பாஸ்?”

“ஆமா! நீ ரொம்ப ராசியானவ ஜிமிக்கி”

“நீங்க தான் சொல்றீங்க பாஸ். எங்கம்மா கூட அத்துட்டு நிக்கா அவுசாரின்னு பேசுறா!” என்று சொல்லிவிட்டு பெருமூச்சு விட்டாள். அன்றிரவு குணசீலன் கனவில் ஜிமிக்கி ஸ்லோமோசனில் மரங்களை சுற்றிலும் இவனுக்கு போக்கு காட்டிக் கொண்டு ஓடிக் கொண்டே இருந்தாள். அப்போது பல்லியின் சப்தம் அவனுக்கு கேட்டது. வழக்கத்தை விட சற்றுப் பெரிதாக இருக்கவே போர்வையை உதறி வீசிக் கொண்டு கோபமாய் எழுந்தான் குணசீலன்.

முகப்பு அறையில் கிடந்த ஷோபாவில் கிடந்தவன் எழுந்து போய் அறை விளக்கைப் போட்டான். சுற்றிலும் கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு பார்வையை ஓட்டினான். முகப்பு அறையின் மூலை முடுக்கெல்லாம் பார்வையை ஓட்டி ஏமாந்தான். பல்லி எங்குமில்லை. பின் எப்படி, காதுக்கு அருகாமையிலே சொச்சு சொச்செனக் கேட்டதே! மீண்டும் சமையல் அறை, சுவாமி அறை, பாத்ரூம் எனத் தேடிச் செல்ல சலிப்படைந்து விளக்கை அணைத்து விட்டு வந்த ஷோபாவில் சாய்ந்தான் குணசீலன்.

போர்வையை இழுத்து கழுத்து வரை போர்த்திக் கொண்டு ஜிமிக்கியை நினைத்தான். ஜிமிக்கி தன் முன் நின்று சுடிதாரை கழுத்து வழியே உருவி நடு அறையில் வீசுவதாய் நினைத்தான். நினைப்பே அவ்வளவு அழகாய் இருந்தது அவனுக்கு.

விடிந்த சமயம் பாத்ரூம் சென்று முகம் அலம்பி, பல் துலக்கிவிட்டு டீ வைக்க சமையல் அறைக்குள் நுழைந்தவன் கண்களுக்கு தெரிந்த பல்லியைப் பார்த்து ஒரு கணம் பயத்தில் கத்துவதற்கு வாய் வரவில்லை. இதயம் திடும் திடுமென அடிக்கத்துவங்கிவிட்டது. அங்கிருந்து நழுவி விடாலாமென நினைத்தவனுக்கு கால்களும் வேலை செய்ய மறுத்து விட்டது. இது எப்படி சாத்தியம்? ஒரு பல்லி இத்தனை பெரிதாய் இருக்குமா? சமையலறைச் சுவற்றின் மேல்ப்புறத்தில் அப்பியிருந்த பல்லி ஐம்பது கிலோ இருக்கலாம். நேர்நிமிர்த்தி நிறுத்தினால் இவன் உயரத்திற்கு வரும். பல்லியின் இரு கண்களும் இவனைப் பார்த்தபடிதான் இருந்தது. அதன் வாலின் நுனி லேசாக ஆடுவதைக் கண்டவன் மிரண்டான். பின் வாங்க முயற்சித்தவனுக்கு கால்கள் தான் ஒத்துழைக்க மறுத்தது.

பல்லி இரையைக் கண்களால் கண்டு விட்டால் வாலை ஆட்டுமா? ஆட்டாதா? இவனுக்குத் தெரியவில்லை. போக நாய்கள் வேண்டுமானால் இரையைக் கண்டால் வாலை ஆட்டும் என்று தெரியும். முதலில் இது பல்லி தானா? இல்லை டினோசர் குட்டியா? இப்படி ஒரு விலங்கினம் தன் வீட்டிலிருப்பதை யாரிடம் சென்று முதலாகத் தெரிவிக்க வேண்டும்? குறுநகர நிர்வாக அதிகாரியிடமா? வனத்துறையிடமா? இல்லை காவல்துறையிடமா? இவனுக்கு குழப்பமாயிருந்தது.

பல்லி நகர்ந்து வந்து இவனைத் தாக்கியிருந்தால் கூட இவனுக்கு நிம்மதியாய் இருந்திருக்கும். ஆனால் அது இருந்த இடத்தை விட்டு நகராமலேயே இருந்தது. அது சும்மா வெறுமனே இருப்பது தான் இவனுக்குள் பீதியைக் கூட்டிற்று. கால்களை இப்போது பின்னுக்கு நகர்த்தினான்         !

மீண்டும் இவன் சமையலறையின் முகப்பிற்கு வந்து பார்க்கையில் பல்லி நகராமல் இருந்தது அதே இடத்தில். இவன் நான்கைந்து புகைப்படங்கள் எடுக்கையில் அமைதியாக இவனைப் பார்த்தபடியே தான் சுவற்றில் அப்பியிருந்தது. பல்லி இளமஞ்சள் நிறத்தில் இருந்தது. மரப்பல்லிகள் வீட்டினுள் வாழாது. அவைகள் கறுப்பு நிறத்தில் உடலெங்கும் செதில் செதிலாய் இருக்கும். இது மொழு மொழுவென நல்ல உணவு சாப்பிட்டு வளர்ந்தது போன்றிருந்தது.

ஆக இது தனித்திருக்க வாய்ப்பிருக்காது தான். இதன் ஜோடி ஒன்று இந்த சுற்று வட்டாரத்தில் யாரேனும் வீட்டில் இருக்கலாமென நினைத்தான் குணசீலன். குணசீலன் பின்பாக பதட்டத்தை தணித்துக் கொண்டான். இந்தப்பல்லியை பகலில் இப்போது இரும்புக்கம்பி கொண்டு அடித்துக் கொன்றுவிட முடியாது தான். டெட்பாடியை எங்கே இழுத்துப் போய் புதைப்பது? பாத்ரூமில் இவன் குளித்து முடித்து விட்டு வந்த போது முகப்பு அறையில் மேல் சுவற்றில் அது அப்பிக் கொண்டிருந்தது. எப்படியோ சமையல் அறையிலிருந்து வெளிவந்து விட்டதே என நிம்மதியானான்.

அன்று பகலில் ஃபேன்ஸி கடையில் அவனால் இயல்பாக இருக்கவே முடியவில்லை. இந்த விசயத்தை யாரிடமேனும் சொல்லாமல் விட்டால் மண்டை வெடித்து விடும் என்றே தோன்றியது. ஆனால் அது நல்லதற்கல்ல. செய்தி சேனல்காரர்கள் பறந்து கட்டி வந்து விடுவார்கள். குணசீலன் வீட்டினுள் மர்ம விலங்கு என்று பேப்பரில் செய்திகள் வந்துவிடும். “பாஸ் நேத்து தூக்கத்துல என் கனவுல வந்தீங்க பாஸ்! வந்து அழகா இருக்கே ஜிமிக்கீன்னு சொன்னீங்க பாஸ்” என்று மகிழ்ச்சியாய்ச் சொன்ன ஜிமிக்கியோடு மகிழ்வாய் பேச முடியவில்லை இவனால். அவன் மனமெங்கும் பல்லியே நிரம்பியிருந்தது.

மதிய உணவு உண்டு விட்டு ஜிமிக்கி வந்த பிறகு, தன் யமஹாவை எடுத்துக் கொண்டு வீடு வந்தான் குணசீலன். பூட்டப்பட்டிருந்த வீட்டினுள் யாரும் இருக்கப் போவதில்லை என்றாலும் காலிங் பெல்லை அழுத்தி விட்டு பூட்டைத் திறந்து வீட்டினுள் சென்றான். காலிங் பெல் ஓசை கேட்டதும் பல்லி பாதுகாப்பான இடத்திற்கு ஓடிச் சென்று விடுமென நம்பினான். பல்லி இருந்த சுவடே இல்லாமலிருந்தது வீடு. சமையலறையிலும், முன் அறையிலும் பல்லி இல்லை.

அது வீட்டை விட்டுச் சென்றிருக்கலாமென நினைத்து மதிய உணவை வட்டிலில் போட்டுக் குழம்பை ஊற்றிக் கொண்டு வந்து முகப்பறையில் அமர்ந்தான். டீவியை ஆன் செய்து செய்திச் சேனல் பார்த்தபடி சாப்பிட்டான். பூஜை அறையில் எதோ தட்டு விழும் ஓசை கேட்டது. பல்லியின் வேலையாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

மாலையில் வளரும் தென்னை மரத்தில் குருத்தை கடித்துண்டு வாழும் வண்டுகளைக் கொல்வதற்காக விற்கும் மருந்துப்புட்டியை வாங்கி வந்தான். அதைத் தண்ணீர் கலந்து வீட்டினுள் எல்லா அறையிலும் அடித்து விட்டு வந்து கதவை வெளியில் பூட்டி விட்டு திண்ணையில் படுத்து இரவில் தூங்கினான். காலையில் வீட்டினுள் பல்லியின் பிணம் கிடக்க வேண்டுமென நம்பினான். சாக்கினுள் போட்டேனும் வண்டியில் கொண்டு போய் ஏரிக்குழியில் வீசிவிடவேண்டும். அப்புறம் அந்த அதிசயத்தை யார் பார்த்தால் என்ன?

பல்லியைப்பற்றிய யோசனையிலேயே கிடந்தவன் எப்போது தூங்கினானோ தெரியவில்லை. விடிந்து சூரியன் முகத்தில் பட்டபோது தான் விழித்தான். வீட்டைத் திறந்த போது மருந்தின் வாசத்தில் இவனே மயக்கமடைந்து விழுந்து விடுவான் போல இருந்தது. முன்னறையில் மூக்கைப் பொத்திக் கொண்டே பல்லியைத் தேடினான். பாத்ரூமில் பைப்பில் தண்ணீர் கசியும் ஓசை கேட்டது. இதை ஏன் சரியாக குளோஸ் செய்யாமல் வந்தேன்? என பாத்ரூம் கதவைத் திறக்க முயற்சித்தான். அது உள்புறமாகத் தாழிடப்பட்டிருந்தது. கதவைத் தட்டினான் குணசீலன். இதென்ன இந்தப்பல்லிக்கு இவ்ளோ அறிவா? ஒருவேளை பெண் பல்லியோ?

எல்லா அறைகளிலும் ஜன்னல்களைத் திறந்து வைத்தான். முகப்பு அறையில் இருந்த மின்விசிறிகள் இரண்டையும் வேகமாய் சுழல விட்டான். மருந்தின் வாசம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் குறைந்தது வீட்டினுள். சமையல் செய்து சாப்பிடும் எண்ணமே இல்லாமல் ஒன்பது மணியைப் போல பசியுடன் வீட்டைப் பூட்டிக் கொண்டு கிளம்பினான். அவன் கிளம்புகையிலும் பாத்ரூம் கதவு அப்படியே தானிருந்தது.

மதிய உணவை பார்சல் கட்டிக் கொண்டு வீடு வந்த குணசீலன் காலிங் பெல்லை அழுத்தி விட்டுத்தான் வீட்டின் கதவை நீக்கி உள்ளே சென்றான். பாத்ரூம் கதவு இப்போது திறந்திருந்தது. உணவுப் பொட்டணத்தை டேபிள் மீது வைத்து விட்டு படுக்கை அறைக்குள் வந்தான். படுக்கை அறைச்சுவற்றின் மேல் அப்பிக் கொண்டிருந்த பல்லியின் கண்கள் மூடியவாக்கில் இருந்ததைப் பார்த்தான். தூக்கம் ஒரு கேடு இதற்கு! என்று நினைத்தவன் ஏனோ அப்படி நினைத்ததற்கு சங்கடப்பட்டான். என்ன இருந்தாலும் இவன் வீட்டில் வசிக்கும் பல்லி. இதைக் கொல்வதற்காக வீட்டினுள் மருந்து அடித்தவன். சாவதற்கு பயந்த பல்லி பாத்ரூமில் போய் பதுங்கி விடிய விடிய தண்ணீரில் நனைந்தபடி இருந்திருக்கிறது.

குணசீலன் பேண்ட்டை உருவி பெட்டின் மீது போட்டு விட்டு லுங்கியை எடுத்துக் கொண்டு பாத்ரூம் சென்றான். காலைக் குளியலை மதியமாகப் போட்டான். எப்போது குளித்தாலும் ஒரு புத்துணர்ச்சி வருவது நடப்பது தானே! குணசீலன் நல்ல பசியில் இருந்தான். தலையைத் துண்டால் துவட்டிக் கொண்டே முன் அறைக்கு வந்தான். டேபிளில் பொட்டணம் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது.

ஒற்றைப்பருக்கை கூட இலையில் இல்லை. யாரேனும் அல்லது நாயேனும் உள்ளே வந்து.. கதவு உள்புறமாக தாழிடப்பட்டிருக்கிறதே! இது பல்லியின் வேலையாகத்தானிருக்க வேண்டும். ஒரு ஆள் சாப்பாட்டை முழுசாக சாப்பிட்டு விட்டது. பொரியல், தயிர் என ஒன்றுமில்லை. குணசீலனுக்கு வயிற்றுப் பசியில் காதுகள் அடைக்க கோபமாய் இருந்தது. இப்போது எங்கே அந்தப் பல்லி? படுக்கையறைக்குத் திரும்பினான்.

படுக்கையறைக் கட்டிலில் குப்புறடித்துக் கிடந்தது அந்தப் பல்லி. கட்டிலில் இவன் கழற்றிப் போட்டிருந்த பேண்ட் டேபிளின் மீதிருந்தது. பேண்ட்டை எடுத்து அணிந்து கொண்டவன் பல்லியின் முதுகில் இரும்பு ராடு ஒன்றை எடுத்து வந்து ஒரு போடு போடலாமா? என நினைத்தபடி வீட்டை விட்டு வெளியேறினான்.

இனிமேல் உணவு சமைத்தால் பல்லிக்கும் சேர்த்து சமைக்க வேண்டும் போல! பல்லிக்கு உருளைக்கிழங்கு ஒத்துக் கொள்ளுமா எனத் தெரியவில்லை! இவனுக்கு உருளைக்கிழங்கு ஒத்துக் கொள்வதில்லை. பல்லியோடு வாழப்பழகிக் கொண்டு தான் ஆகவேண்டுமோ என்னவோ!

வீட்டு ஓனரிடம் சென்று விசயத்தை சொல்லி வேறு வீடு பார்த்து குடியேறிப் போய்விடலாம் தான். ஆனால் விசயத்தை அவர் கேட்டாரென்றால் ஆட்களைக் கூட்டி வந்து பல்லியைக் கொன்று விடுவார். பல்லியைக் கொன்ற பாவம் அவரை சும்மா விடாமல் சுகர், பிபி என்று என்று எக்கச்சக்கமாய் ஏற்றி அவர் குடும்பத்திற்கு ஆஸ்பத்திரி செலவீனங்களை அதிகப்படுத்தி விடுவார். அப்படியே பிழைத்து வந்தாலும் பல்லிப் பாவம் சும்மாவா விடப்போகிறது?

அன்றிரவு குணசீலன் அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கையில் அருகில் இவன் போர்வையை யாரோ இழுப்பது போன்றிருக்கவே சிரமப்பட்டு விழித்து முனகிக் கொண்டே பார்த்தான். படுக்கையறையில் எரிந்து கொண்டிருந்த நீலவர்ண ஜீரோ வாட்ஸ் விளக்கொளியில் இவனருகில் பல்லியானது படுத்திருக்க மிரண்டு போய் எழுந்தான். இதென்ன குடும்பம் நடத்த ஆரம்பித்து விடும் போல இருக்கிறதே! விளக்கைப் போட்டான் குணசீலன். கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டு இவனது போர்வையை முன்னங்கால்களால் நன்றாக இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு சுவர்ப்புறம் பார்த்து திரும்பிப் படுத்தது பல்லி. இவன் விளக்கை அணைத்து விட்டு முன் அறை ஷோபாவில் வந்து வீழ்ந்தான்.

குணசீலன் அடுத்த நாள் சமையலில் காளான் பிரியாணி செய்தான். மிளகாய் அதிகம் போட்டு விட்டான் போலிருக்கிறது. செமையான காரமாயிருந்தது. இதற்காக பிரியாணியை அப்படியே எடுத்துப் போய் தூர வீச முடியுமா? சாப்பாடல்லவா! தயிர் பாக்கெட் வாங்கிக் கொண்டு வந்து கலந்து சாப்பிட்டால் போகிறதென வீட்டைப் பூட்டிக் கொண்டு வண்டியில் சென்று வாங்கி வந்தான்.

வழக்கம் போல காலிங்பெல்லை அடித்து விட்டு குணசீலன் கதவை நீக்கி வீட்டினுள் சென்ற போது முன் அறையெங்கும் பிரியாணி சிதறிக் கிடந்தது! சமையலறையிலிருந்து பின்னங்கால் இரண்டிலும் மனிதர்களைப் போன்றே நடந்து வந்த பல்லி முன்னங்காலில் பிடித்திருந்த அன்னக்கரண்டியை இவன் முகத்துக்கு நேராய் வீசிற்று.

இப்படித்தான் ஹார்லிக்ஸ் பேபி முன்பொருமுறை காரமாய் சமைத்திருந்தான் என்று சட்டுவத்தை கோபத்தால் இவன் முகத்தில் வீசியிருந்தாள்.

இப்போது கதையின் ஆரம்ப வரியை ஒருமுறை வாசிக்கவும்.

***

ஆசிரியர் தொடர்புக்கு – vaamukomu@gmail.com

மௌனன் யாத்ரீகா 

1.

மரியதாசுக்கு தூக்கம் வரவில்லை. மளிகைப் பொருட்களை மொத்தமாக விற்பனை செய்யும் சாமி அன் சன்ஸ் கடையருகே சில்லறை வியாபாரி ஒருவன் போட்டிருந்த பலகையில் கால் முதல் தலை வரை இறுகப் போர்த்தியபடி குறுகிப்போய் உட்கார்ந்திருந்தான். எலும்பை அசைக்குமளவுக்கு குளிரடித்துக் கொண்டிருந்தது. பலகையின் சாய்வான விளிம்பில் கிடந்த சுருங்கிய சிறு எலுமிச்சங்காய்களின் வாசம் காற்றில் கலந்திருந்தது. இருள் அந்தத் தெருவை அழுத்தி மூடியிருந்தது. தெருவின் தொடக்கத்தில் மங்கிப்போய் ஒளிர்ந்த விளக்கு வெளிச்சத்தில் நின்றிருந்த மரியதாசின் சைக்கிள் ரிக்‌ஷாவில் குளிரில் நடுங்கும் இன்னொரு உருவம் அசைந்து கொண்டிருந்தது. உடல் நலிவுற்ற அந்த சந்தை நாய்க்கு அதுதான் போக்கிடம்.

பீடி ஒன்றை பற்ற வைத்துக் கொண்டான் மரியதாஸ். ரெண்டு இழுப்பு இழுத்தவுடன் விலா எலும்புகள் உடைந்துபோகுமளவுக்கு ஓர் இருமல் வந்தது. உறைந்த சளியை காறி உமிழும் கடுத்த சத்தம் அந்த இருளை அதிர வைத்தது. அந்தத் தெருவில் தேங்கிக் கிடக்கும் காய்கறி கழிவுகளின் அழுகல் நெடியும், பீடி வாசமும் கலந்து ஒரு புது நெடி அங்குப் பரவியிருந்தது. இரண்டு கடைகள் தாண்டிக் கிடந்த இன்னொரு பலகையில், இருளில் உறைந்துவிட்டதைப்போல் பாண்டி உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனிடமிருந்து சீரான குறட்டைச் சத்தம் கேட்டபடியிருந்தது.

மரியதாசுடன் கை ரிக்‌ஷா ஓட்டும் பாண்டிக்கு இது இரண்டாம் சாமம். அவன் படுத்திருந்த பலகையில் எஞ்சிக் கிடந்த எலுமிச்சங்காய்களும், அதன் வாசனையும் பாண்டிக்கு ஆழ்ந்த உறக்கத்தைத் தந்திருந்தன. அவன் படுத்திருந்த பலகையின் ஓரங்களிலும் அந்தக் காய்கள் கிடந்தன. அதன் நிறமும் வாசனையும் கிளர்த்திய போதும் மரியதாஸை துர்நெடிகள் மட்டுமே சூழ்ந்து கொண்டிருந்தன. பாண்டியிடமிருந்து தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தது குறட்டைச் சத்தம். அவனை இருளில் ஊடுருவிப் பார்த்தான். தூங்கும் பாண்டியைப் பார்த்துக் கொண்டே வாய்விட்டுச் சொன்னான்;

‘‘ங்கோத்தா… கடவுளின் கொழந்தடா நீ’’

நெஞ்சை அடைத்த சளி மறமறவென்று மூளைக்கு ஏறியது. எங்கிருந்தோ வந்து நெஞ்சில் அடித்த கனத்த கல்லைப்போல் கடுத்த இருமல் ஒன்று நெஞ்சை உடைக்க மரியதாசின் கண்களில் நீர் கோர்த்துக் கொண்டது. நெஞ்சிலிருந்து உறிஞ்சிய சளியை வெளியே துப்பிவிட்டு, புகையை இழுத்து வெளியே இருளில் பரவ விட்டான். அந்தப் புகையோடு சேர்ந்து அவனது எண்ணமும் இருளில் பரவியது.

பனி காதுக்குள் இறங்கி மண்டையைக் குத்துவது போல் இருந்தது. போர்வையை இழுத்து உடம்போடு அழுத்திக் கொண்டான். கறி உதிர்ந்த வெறும் எலும்பை சாதாரண குளிர் கூட வாட்டி வதைக்கும் என்பது அவனது நடுக்கத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

பேச்சுக்குரல் கேட்கிறது. மரியதாஸ் கூர்ந்து பார்த்தான். நல்லப்பன் மெஸ்ஸில் வேலை செய்யும் தனபாலும் பழமலையும் செகண்ட்ஷோ சினிமா பார்த்துவிட்டு செல்போன் லைட்டை அடித்தபடி பேசிக்கொண்டே வந்தார்கள். இருளில் தன்னைக் கடந்துபோகும் அவர்களை சத்தம் எதுவும் கொடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ‘என்ன படம்’ என்று அவர்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்போல் இருந்தது. அவர்கள் ‘பிட்டு’ படம்தான் பார்த்துவிட்டு வருகிறார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியும்.

ரவுண்ட்ஸ் கோவில் தாண்டி இருக்கும் நடராஜா தியேட்டரில் இரவு காட்சி மட்டும் பிட்டுப்படம் ஓட்டுவது மரியதாசுக்கு தெரியும். அவர்களைப்போல் இவனும் எத்தனையோ நாள் இரவு செகண்ட்ஷோவுக்கு அந்த தியேட்டருக்கு போயிருக்கிறான். ஏதாவது ஒரு ஆங்கிலப்படமோ இந்திப்படமோ முதலில் ஓடும். படம் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போதே இடையில் ஒரு பத்து நிமிசம் பிட்டுப்படம் ஓடும்.

ஆணும் பெண்ணும் அரை நிர்வாணத்தில் – சில நாட்களில் முழு நிர்வாணத்திலும் – மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்குவது கேட்கும். கூட இருப்பவர்கள் ஒரு சத்தமும் கொடுக்காமல் ஒரு பத்து நிமிசம் சர்வத்தையும் அடக்கிக்கொண்டு இருப்பதை பார்க்க மரியதாசுக்கு வியப்பாக இருக்கும்.

உடல் இச்சை மனிதனின் அத்தனை ஆக்ரோசங்களையும் தணித்து லேசாக்கி விடுவதை ஆச்சர்யமாகப் பார்ப்பான். பிறகு வரும் படத்தின் காட்சிகளை பார்க்காமல் பலபேர் எழுந்து வெளியே போய்விடுவார்கள். அதற்குமேல் திரைப்படம் மட்டுமே ஓடும் என்று தெரிந்தவர்களும், இன்னும் பிட்டுப்படம் போடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் இருப்பவர்களும் மட்டும் உட்கார்ந்திருப்பார்கள். மரியதாசுக்கு அங்குதான் லேசாக கண்ணைச் சொக்கும். அந்தத் தூக்கத்துக்காகத்தான் பலநாள் இரவுக் காட்சிக்கு செல்வான்.

தியேட்டரின் இருளை விட்டு வெளியே வரும்போது அவனுக்கு ஒன்று தெளிவாகியிருக்கும். பெண்ணின் இருப்பு ஆணுக்கும், ஆணின் இருப்பு பெண்ணுக்கும் வேறெந்த பிரயாசைகளை விடவும் மனசுக்கு போதுமானதாக இருக்கிறது.

பெண்ணின் இருப்புக்கு மரியதாசின் உடலும் மனமும் எத்தனையோ நாள் ஏங்கியதுண்டு. இப்போதும் அந்த பெருமூச்சு நின்றபாடில்லை. அதையெல்லாம் ஒரு பீடியைப் பற்றவைத்து இழுத்துப் புகையாக்கி வெளியே ஊதிவிடுவான். அந்த புகையில் அவனது காமம் வெளியேறும். பிறகு வெகுநேரம் இருமிக்கொண்டேயிருப்பான்.

படம் பார்க்கப் போயிருக்கலாம் என்று நினைத்தான். உடல் இன்னும் பெண்ணின் தேவையோடு இருக்கிறதா என்று சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும் போல் இருந்து. அந்த எண்ணம் ஒரு வறண்ட சோகத்தை உண்டாக்கியது. நீண்ட பெருமூச்சோடு கடுத்த இருமலும் வந்தது. வாய் முழுக்க நிரம்பும் அளவுக்கு திரண்ட சளியைக் காறி வெளியே கொண்டு வந்து திரும்பவும் அப்படியே விழுங்கி விட்டால் தேவலாம் என்று தோன்றியது.

தன் முட்டிக்கால்களில் சுரக்கும் கொழுப்பும், தன் விதைப்பையில் ஊறும் விந்துவும்தான் இப்படி சளியாகி, இருமல் வழியே வெளியேறி தன்னை பலவீனமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறதோ என்று நினைத்தான். திரண்டு வந்த சளியை கையில் உமிழ்ந்து பிசைந்து பார்த்தான். தான் நினைத்தது சரிதானோ என்று தோன்றியது.

தனவள்ளியின் நினைவும், திடீரென ஒருநாள் முற்றும் முழுதாக இவனை விட்டுச் சென்றதும் இதயத்தில் ஏறி உட்கார்ந்துகொண்டு நெஞ்சில் வெடி வைத்தது. அந்தத் தெருவே அதிருமளவுக்கு கடுமையான இருமல் ஒன்று வந்து திக்குமுக்காடிய மரியதாஸ் ஓர் ஆழமான பள்ளத்தில் விழுந்து உருண்டு போய்க் கொண்டிருந்தான்.  

2.

தனவள்ளியைப் பழைய துருப்பிடித்த டிவிஎஸ் பிப்டியில் கொண்டு வந்து அவள் வீட்டு வாசலில் இறக்கிவிட்டுப் போனாள் செல்வி. மரப்பலகையில் தகரம் அடித்த வாசல் கதவைத் திறந்தபோது இருமல் சத்தம் கேட்டது. வராண்டாவில் கிடந்த பழைய நார்க்கட்டிலில் உடலை முழுதாகப் போர்த்தியபடி படுத்திருந்தான் மரியதாஸ். திரும்பி வாசலைப் பார்த்தாள். கதவுக்கும் வாசலுக்குமான இடைப்பட்ட தூரத்தை முழுதாக இருள் கவ்வியிருந்தது. விளக்கை அணைத்துவிட்டு இருளில் படுத்திருந்தவனை சோர்வு தட்டிய கண்களால் சோகமாக பார்த்தாள்.

மரியதாஸ் சத்தம் காட்டாமல் படுத்திருந்தான். விளக்கு மாடத்துக்கு மேலே இருந்த ஒத்த லைட்டை போட்டாள். அவன் தலைக்கு நேராக ரீப்பரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த குண்டு பல்ப் ஒளிர்ந்து அந்த இடத்தை மஞ்சளாக்கியது. வெளிச்சத்தில் அவனைப் பார்த்தாள். ஒன்றுமே நடக்காதது போல் ஒருக்களித்துப் படுத்துக் கொண்டான். அவன் தலைமாட்டில் வண்டுகள் வந்து விழுந்தன,  

‘‘ச்சும்மா தூங்குற மாரி நடிக்காத… இம்மா நேரம் நீ என்னப்பத்தி இன்னா நெனச்சிக்கினு இருந்திருப்பேன்னு தெரியும்” என்றாள்.

மரியதாஸிடம் சின்ன அசைவு கூட இல்லை. உடல் முழுக்க போர்த்திக் கொண்டிருந்தான்.

வீட்டுக்குள் சென்று விளக்கைப் போட்டவள் கதவை உள்பக்கமாக தாழிட்டு புடைவையைக் களைந்து தரையில் விட்டுவிட்டு அப்படியே கொஞ்சநேரம் ஃபேன் காற்றில் நின்றாள். உடம்பிலிருந்த பிசுபிசுப்பு லேசாய் கரைந்து உதிர்வது போல் இருந்தது. திமிர்த்த மார்புகளின் இடையில் ஒன்றிரண்டு புளிய இலைகள் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தன. முடியை அவிழ்த்து உதறி விட்டாள். தலையில் சாரல் நுழைவது போல் ஃபேன் காற்று நுழைந்தது. கைகளால் உலர்த்தியபடியே சமையல் கட்டுக்குப் போனாள்.

மரியதாஸ் சாப்பிட்டுவிட்டு கழுவி வைத்த ப்ளாஸ்டிக் தட்டு, கழுவும் பீங்கானுக்கு அருகில் இருந்தது. காலையில் சாப்பிட்டு விட்டு மதியத்துக்கு தனக்கு எடுத்துக் கொண்டு இரண்டு வேளை அவன் சாப்பிடும் அளவுக்கு வைத்து விட்டுப் போயிருந்தாள். குக்கரைத் திறந்து பார்த்தாள். இன்னும் ஓராள் சாப்பிடலாம் அளவுக்கு சோறு இருந்தது. அவன் மதியம் சாப்பிடவில்லை போலும். குக்கர் ஒரு பிரேதத்தைப் போல் குளிர்ந்திருந்தது. குழம்பு சட்டியைப் பார்த்தாள். பாத்திரத்தின் உள் பகுதியில் ஒட்டிக் காய்ந்திருந்த குழம்பு நுரை கண்டிருந்தது. கை பட்டிருக்க வேண்டும். கெட்டுப்போன குழம்பின் வாசம் மூக்கில் ஏறியது. அது அவளுக்கு புளித்த கள்ளின் வாசனையை நினைவுக்குக் கொண்டு வந்தது.

3.

‘‘அங்க பாரடி… ஒரு பன மரத்துல எவ்ளோ பெரிய உடும்பு ஏறுதுன்னு”

பனையில் ஏறிக்கொண்டிருந்த சமுத்திரத்தைக் காட்டி இப்படித்தான் சொன்னாள் தனவள்ளி. தூரத்திலிருந்து பார்ப்பதற்கு அவனும் ஒரு பெரிய உடும்புபோல் தான் தெரிந்தான். சசி சிரித்தாள்.

‘‘புள்ளே… அது உடும்பு இல்ல, மனுசாளு” என்றாள் அவள்.

அது மனிதன்தான் என்று தெரியும். அவன் சமுத்திரம். வேண்டுமென்று தான் தனவள்ளி அப்படி சொன்னாள்.

‘‘இல்லடி…அது உடும்புதான்… வேணும்னா கிட்டப்போயி பாப்பமா?” என்றாள்.

‘‘சரி… பெட்டு. மனுசன்னா நீ எனக்கு ரூவா தரணும். உடும்புன்னா நான் ஒனக்குத் தருவேன். சரியா…”

‘‘சரி… வா”

இருவரும் பனைகள் இருந்த மேட்டை நோக்கி நடக்கும்போது சமுத்திரம் மரத்தின் உச்சிக்கு ஏறியிருந்தான். பச்சை மட்டைகளுக்கு நடுவே உட்கார்ந்து பாளையைச் சீவி அதன் முதல் சொட்டு கள்ளை பானையில் பிதுக்கிவிடும் போது தனவள்ளியும் சசியும் ஒரு பெரிய வரப்பில் ஏறி நின்றனர். மரத்தில் உட்கார்ந்தவாறே அவர்களை கவனித்த சமுத்திரம் பனையோலைகளைப் பிடித்து ஆட்டினான்.   

‘‘புள்ளே… அது உடும்பு இல்ல… முனின்னு நெனைக்கிறேன்”

பயந்து போய் பேசுவதுபோல் தனவள்ளி சொன்னாள். சசி கொஞ்சம் மிரண்டு விட்டாள். தனவள்ளிக்கு உள்ளூற சிரிப்பு. மறைத்துக் கொண்டாள்.

‘‘புள்ளே… சும்மா வெளையாட்டுக்குச் சொன்னேன். முனில்லாம் இல்ல, மனுசாளு தான். வா… கிட்டப்போயி பாக்கலாம்” என்றாள்.

பனையடிக்கு போனபோது சமுத்திரம் மட்டை ஒன்றை பிடித்துக்கொண்டு தன் கால்களின் பாதங்களால் பனையின் கழுத்தைத் தழுவினான். சரசரவென்று சாரையைப்போல் இறங்கும் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள் தனவள்ளியும் சசியும்.

ஒரு பத்தடி இருக்கும் போதே அங்கிருந்து தரையில் குதித்தவன், குதித்த வேகத்தில் தன் உருமாவை அவிழ்த்து தொடையிடுக்கில் நுழைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தான். தனவள்ளி அவனுடைய வியர்த்து ஒழுகிய கறுத்த உடலை வெறிக்கப் பார்த்தாள். பனைமட்டையின் கருஞ்சிவப்பு பற்கள் கவ்விக் கிழித்த இடங்களில் மெல்லிய இரத்தக்கோடுகள். காயத்தைப் பார்ப்பதற்கு சங்கிலிப்பூரான் புரண்டிருப்பதுபோல் இருந்தது.

தனவள்ளியின் கண்கள் அவனையே வெறித்திருப்பதை அறிந்த சசி,

‘‘தனம் குட்டி… நீ கள்ள ஆட்டம் ஆடுற. இதுக்குத்தான் இம்மாந்தூரம் கூட்டியாந்தியா?” என்றாள்.

லேசாய் கண்ணடித்து கெஞ்சினாள் தனவள்ளி. சமுத்திரம் உட்கார்ந்து கொண்டே சிரித்தான். அந்தப் பெண்ணுக்கு வெட்கம் தின்றது.

கள் நிரம்பிய மொந்தை ஒன்றை திறந்து அதில் மிதந்த வண்டுகளை வழித்து தூர விசிறிவிட்டு தனவள்ளியிடம் நீட்டினான் சமுத்திரம். முகத்துக்கு நேரே வந்த மொந்தையிலிருந்து புளிப்பு வாடை மூக்கில் ஏறிக் கிறங்கினாள் அவள். கள்ளில் நுரை கோர்த்து இறந்து கிடந்த வண்டுகள் சசிக்கு குமட்டலைத் தந்தன.

‘‘தனம் குட்டி… நீ கள்ளுகூட குடிப்பியா?” என்றாள்.

தனவள்ளிக்கு சிரிப்பாணி கொள்ளவில்லை.

‘‘புள்ளே… இது ஒடம்புக்கு சத்தாக்கும். நான் சின்ன வயசுலேர்ந்து குடிப்பேன். இங்க பாரு… என் ஒடம்புல எம்மாஞ் சத்துன்னு” என்று தன் வலது கையை மடக்கி புஜத்தைக் காட்டினாள். ரவிக்கை இறுக்கி கையின் சதைப் பிதுங்கியது. மாந்துளிர் லேசாய் முத்தி தளிராகும்போது தோன்றும் தோலின் நிறத்துக்கும் அவள் அணிந்திருந்த ரவிக்கையின் மஞ்சள் நிறத்துக்கும் தனவள்ளி மிகுந்த அழகாய் தெரிந்தாள்.

சமுத்திரம் மொந்தைக்கள் முழுவதையும் தலையை அண்ணாந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வாய்க்குள் ஊற்றினான். கள் இறங்கும் தொண்டையில் வரிசையாக மீன் குதித்து ஓடுவதுபோல் இருந்தது. வாயின் குடங்கில் தேங்கிய நுரையை வழித்து விடாமல் தனவள்ளியை கிறங்க ஒரு பார்வை பார்த்தான். குவிந்து மூடிய அவள் உதடுகளில் ஒரு கள்ளச் சிரிப்பு. அதைப் பார்த்து ஒரு திருட்டு முழி முழித்த சசி, பனை மரம் நின்றிருந்த வரப்பில் போய் உட்கார்ந்து கொண்டாள்.

தனவள்ளி அவன் வாயில் ஒட்டியிருந்த நுரையைத் துடைத்து விட்டாள். அவள் கழுத்து வியர்வையைப் பார்த்தவன்,

‘‘பூண்டு வச்சி அரைச்ச கார சட்னி இருந்து தொட்டுக்கிட்டா, ச்சும்மா…கும்முனு இருக்கும்” என்றான்.

‘‘போய் அரைச்சி எடுத்துட்டு வரட்டுமா… ஆளையும் மூஞ்சையும் பாரு” என்று பகடி செய்து சிரித்தாள் தனவள்ளி.

‘‘நீயிருக்கும்போது எனக்கெதுக்கு பூண்டு சட்னி” என்று டக்கென்று அவளைத் தாவி அணைத்துக் கொண்டான். சுதாரித்து விலகுவாள் என்று நினைத்தான். தனவள்ளி மலர்ந்து போய் நின்றாள். அவளிடமிருந்து முனகும் ஓசை வந்தபோது சசி பனை மரத்துக்குப் பின் தன்னை மறைத்துக் கொண்டு காதை பொத்திக் கொண்டாள். அவளைப் பாரு சிரிக்கிறாள் என்று கெஞ்சுவதுபோல் விரலை நீட்டிக் காட்டினாள்.

சமுத்திரம் டக்கென்று அவள் விரலை வாயால் கவ்வி சூப்பினான். அப்போது அவள் செத்துப்போனாள் என்றுதான் நம்பத் தோன்றும். அவளால் ஒரு நிமிஷம் மூச்சுவிட முடியவில்லை. மொந்தையில் விழுந்திருந்த வண்டுகள் நினைவுக்கு வந்தவளாய் அவனை உதறிவிட்டு விலகி நின்றாள். கள் தீர்ந்த வெறும் பானை சமன் இல்லாமல் காற்றுக்கு அசைந்து கொண்டிருந்தது.

‘‘சசி புள்ளே, வா… போவலாம்” என்று அவளை துரிதப்படுத்தினாள். சீரற்ற மூச்சில் தப்பித்த பாம்பின் சீற்றம். உட்கார்ந்திருந்தவளின் இடுப்பை உசுப்பியதும் அவள் தடுமாறி வயலுக்குள் விழப்பார்த்தாள். சசியை இழுத்துக்கொண்டு நான்கு பனை தள்ளிப்போய் நின்று சமுத்திரத்தை திரும்பிப் பார்த்தாள். அவன் வாயை சுவைத்துக் கொண்டிருந்தான். வரப்பில் கிடந்த ஒரு மண் கட்டியை எடுத்து அவனை நோக்கி வீசியவள்,

‘‘டாய் பனங்காட்டு நரிப்பயலே… இப்ப வா பாக்கலாம்” என்று கொம்பு சீவினாள்.

ஆட்டம் மறுபடியும் தொடங்கப் போகிறதென்று தெரிந்துவிட்டது. ‘ஏய் போகலாண்டி’ என்று அவள் காலில் விழாத குறையாக கெஞ்சினாள் சசி. சமுத்திரமும் தனவள்ளியும் அந்த பனங்காடே அதிர சிரித்தார்கள்.

காய்ந்த பனங்குருத்து ஒன்று அவர்களுக்கு முன்பு விழுந்தது.     

4.

தனவள்ளி கதவைத் திறந்தாள். உள்பக்கமாய் திறந்த அதன் சத்தம் ஒரு பூனையின் குரல்போல் இருந்தது. போர்த்திய போர்வையை மரியதாஸ் நீக்கவில்லை. இன்னும் இறுக்கமாய் மூடிக் கொண்டிருந்தான். தூங்கியிருப்பானோ என்று நினைத்தவாறு அவன் தலைமாட்டுக்கு அருகில் நின்றிருந்தாள். வெளியில் லேசாய் தெரிந்த தன் கால்களை அவன் உள்ளிழுத்து முடக்கினான். அவன் இன்னும் தூங்கவில்லை. திறந்திருந்த கதவின் வழியே உள்ளே பார்த்தாள். சுண்ணாம்பு பூச்சு உதிர்ந்த சுவற்றில் கடிகார முட்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் டிக்டிக் சத்தம் கேட்டது. கலங்கிய மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் கூர்ந்து பார்த்தாள். நேரம் பதினொன்று காட்டியது. தாழ்வார விளக்கை அணைத்து விட்டு இருட்டில் நின்று மறுபடி ஒருமுறை அவனைப் பார்த்தாள். கட்டில் நாரின் இறுக்கம் தளர்கிற சத்தம் கேட்டது. அவன் கால்களை குறுக்கி வயிறோடு கொண்டு வந்திருந்தான்.

உள்சென்று தாழிட்டபோது அவன் போர்வையை விலக்கி பார்ப்பதுபோல் ஓர் உணர்வு. கதவை ஒட்டி சிறிது நேரம் நின்றாள். அவன் வாய்க்குள் ஏதோ முனகும் குரல் கேட்டது. அவளைக் குறித்து ஏதோ சொல்கிறான். ‘கல் நெஞ்சக்காரி’ என்பதாகவும் அச்சொல் இருக்கலாம். அவளுக்கு நேராய் அப்படி சொல்லமாட்டான். அவள் அப்படியில்லை என்பது அவனுக்குத் தெரியும்.

சிமெண்ட் தரையில் பாய் விரித்து படுத்து பெருமூச்சு விட்டாள். இருள் சூழ்ந்த அந்த அறையில் சமுத்திரம் நடமாடுவதுபோல் இருந்தது. பனங்காட்டிலிருந்து உயிரற்ற அவன் உடலைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்த நாளின் துயரங்கள் மனதைக் கவ்வின. யாரோ அவனை மரத்திலிருந்து கீழே தள்ளி கொன்று விட்டதாக ஊரில் பேச்சு அடிபட்டது. பனை மரத்தை தலைகீழாக கையாளத் தெரிந்தவன் அவன். பனை மரத்தில் வைத்து அவனை எதுவும் செய்ய முடியாது. ஒரு பனையிலிருந்து அருகேயிருக்கும் மறு பனைக்கு பாய்ந்து கவ்விக்கொள்ளும் உடல் அவனுக்கு. தனவள்ளிக்கு ஊர் பேச்சில் உண்மையில்லை என்று தெரியும்.

அவனை யாரோ திட்டமிட்டு சாகடித்திருக்கிறார்கள். யாராக இருக்கும்? தனவள்ளியின் அப்பா ஏற்பாடு செய்த ஆட்களாக இருக்கும். சாதி ஒரு பொல்லாத ஆணவம். அவர் அதற்கு பலியாகிவிட்டார். அவரை வெறியேற்றி வெறியேற்றி கொலைகாரனாக வடிவமைத்த யாரும் அதன் பிறகு அவருடன் இல்லை.

ஒருநாள் தனவள்ளி தொலைந்து போயிருந்தாள். எங்கு தேடியும் கிடைக்கவில்லை. காட்டு தெய்வத்தின் காலடியில், அதன் ஓரத்தில் இருக்கும் கல் மறைவில் அணைந்த மண் விளக்குக்கு முன் தனவள்ளி செத்துப்போனவள் போல் கிடந்தாள். அவளைத் தூக்கி வந்து தலையில் தண்ணீரை ஊற்றினாள் அம்மா. இடது கையின் மணிக்கட்டுக்கு மேல் சமுத்திரம் என்று முள்ளால் கிழித்து எழுதியிருந்தாள். அந்த இடத்தில் ஓடிய நரம்புகளை எப்போது வேண்டுமானாலும் அவள் அறுத்துக் கொள்வாள் என்ற அச்சம் கூடி கலவரமடைந்தாள் அம்மா. தனவள்ளியின் அவிழ்ந்த முடியை வாரிக் கட்டிவிட்டபடி குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதாள். வீட்டில் குற்றவுணர்வு நிரம்பிக் கொண்டது.

சமுத்திரம் இல்லாத ஊரில் தனவள்ளி நடைபிணமாகிப் போனாள். பைத்தியம் என்று சொல்லட்டும் என்று அரை நிர்வாணத்தோடு வீட்டில் திரிந்தாள். பிதுங்கிய மார்புகளையும் வெளித்தெரியும் தொடைகளையும் பார்க்க சகிக்காத அவளுடைய அப்பா தன்னுடைய அறைக்குள் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டு குடித்து அழிந்தார். தனவள்ளியின் அம்மா அவளை ஓர் அறையில் தள்ளி பூட்டினாள்.

கண்கள் கறுத்து இடுங்கி அதிலிருந்த ஈரமெல்லாம் காய்ந்து வற்றிப்போய் அவலட்சணம் பீடித்துக் கொண்டது. தனவள்ளியின் கழுத்துப்பட்டை எலும்புகளில் தேய்மானம் தெரிந்தது. கைகள் குச்சிகளைப்போல் சூம்பிப் போயின. இதையெல்லாம் பார்க்க சகிக்காத அம்மா ஒருநாள் இரவு படுக்கையிலேயே உயிரைப் போக்கியிருந்தாள். தனது அறைக்குள் இருந்த சாராய போத்தல்களை ஒரு மத்தியான வேளையில் உடைத்து போட்டுவிட்டு தனவள்ளியின் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு அப்பா கேவினார். அந்தக் கண்ணீரில் எந்தவொரு போலித்தனமும் இல்லை. செய்த பாவத்துக்கான உண்மையான மன்றாடுதல் இருந்தது. அந்தக் கண்ணீரை விரக்தியாய் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

கொடும் பஞ்ச காலத்துக்கு ஆளான அடிமாடுகளை அந்த ஊரின் வழியே யாரோ ஓட்டிச்சென்ற நாளொன்றில் ஊர் எல்லையில், வாயில் ஈக்கள் மொய்க்க அப்பா இறந்து கிடந்தார். பங்காளிகள் அவரை அடக்கம் செய்யும் வரைக்கும் அவள் வீட்டைவிட்டு வெளியே வரவில்லை. தன்னைவிட்டு எல்லோரும் போய்விட்ட அன்றைய இரவில் தன் துயரங்கள் அத்தனையும் கரைந்து போகுமளவுக்கு ஒப்பாரி வைத்து அழுதாள். ஊரார் ஒருமாதிரி அச்சம் கொண்டு விழித்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

5.     

நாலு மணிக்கெல்லாம் தூக்கம் போய்விட்டது. ஒன்றிரண்டு பறவைகளின் குரல்கள் கேட்கத் தொடங்கியிருந்தன. வெந்நீர் வைத்து குளித்துவிட்டு சமைத்து எடுத்துக்கொண்டு கதவைத் திறந்தபோது மரியதாஸை படுக்கையில் காணவில்லை. அவன் படுக்கும் கட்டிலின் விளிம்பில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். வாசலில் டீவிஎஸ் பிப்டியை நிறுத்திக்கொண்டு ஹாரனை அடித்தாள் செல்வி. அவளுடன் வண்டியில் போகும்போது தனவள்ளிக்கு மரியதாஸின் நினைவாகவே இருந்தது.

மரியதாஸை நினைக்க கவலையாக இருந்தது.

யாரும் இல்லாமல் அனாதையாக நின்ற ஒருநாள் குடியிருந்த வீட்டை அப்படியே விட்டுவிட்டு கால்போன போக்கில் பைத்தியம்போல் நடக்கத் தொடங்கியவளை ஒரு முட்டுச்சந்தில் வைத்து வல்லுறவு செய்ய முயன்றவனை அடித்துத் துரத்திவிட்டு அவன்தான் ஆதரவு கொடுத்தான்.

தன்னுடைய சிறிய வீட்டில் அவளை உட்கார வைத்துவிட்டு, அந்த நேரத்தில் எங்கோ போய் நாலு இட்லி கட்டிக்கொண்டு வந்து கொடுத்தான். தன்னைப் புணரத் துடித்த ஒருவனோடு கட்டிப்புரண்டு போராடியதில் உடல் வலுவிழந்து பசி உக்கிரமடைந்திருந்தது. அவன் கொடுத்த இட்லியை மறுப்பேதும் காட்டாமல் வாங்கி உண்டாள். அன்று இரவு அவன் அவளிடம் எதுவும் கேட்டுக்கொள்ளவில்லை. உடலைக் குறுக்கி படுத்துக் கொண்டாள். ரொம்ப நேரம் அவள் தூங்கவில்லை. மரியதாஸ் வாசலில் உட்கார்ந்து பீடிகளை ஊதிக்கொண்டிருந்தான்.

மறுநாள், அந்த நகர வீதிகளிலும் குப்பைகளிலும் சேகரித்த பழைய இரும்பு போன்ற பொருட்களை தள்ளுவண்டியில் கொண்டுபோய் அதற்குரிய சந்தையில் விற்பனை செய்துவிட்டு அவளுக்கு ஒரு புதுப்புடவை வாங்கிக்கொண்டு வந்தான் மரியதாஸ். அருகில் இருந்த பொதுக்கழிவறைக்கு அழைத்துப்போய் குளித்துவிட்டு வரச்சொல்லிவிட்டு பக்கத்தில் இருந்த பெரிய நகராட்சி குப்பைத் தொட்டி ஒன்றை வெறித்துக் கொண்டிருந்தான். அதிலிருந்து அழுகிய ஆப்பிளின் வாசனை வந்து கொண்டிருந்தது.

குளித்துவிட்டு அவன் வாங்கிக் கொடுத்த புடவையக் கட்டிக்கொண்டு வந்தவளை ஆச்சர்யமாக பார்த்தான். அவளுக்குள் அப்படியோர் அழகு குடிகொண்டிருந்தது. எதுவும் பேசாமல் குடிசைக்குள் போய் உட்கார்ந்து கொண்டாள்.

‘‘போய் நாஸ்த்தா வாங்கினு வர்றேன்” என்றான். அவள் அவனைப் பார்க்கவில்லை.

நாலு இட்லி ஒரு வடை கொண்ட ஒரு பார்சலை அவள் முன் வைத்துவிட்டு அவன் போய்விட்டான். மரியதாஸ் திரும்பி வந்தபோது அந்தியாகியிருந்தது. அவள் ஆழ்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வு அவளுக்கு வந்திருந்தது.

இரண்டுநாள் விட்டுதான் அவள் பெயரைக் கேட்டான்.

‘‘தனவள்ளி” என்றாள்.

ஊரைக் கேட்டான். அவள் சொல்லவில்லை. இவன் தானாகவே தன் பெயரையும் சொன்னான்.

‘‘எம்பேரு மரியதாஸ்” என்றான்.

நாட்கள் ஓடின. அவனுடைய கவனிப்பும் அக்கறையும் தனவள்ளியின் உடலில் பழைய அழகை மீட்டுக் கொண்டு வந்தது.

அவனுக்கும் சேர்த்து தனவள்ளி வீட்டிலேயே சமைக்கத் தொடங்கிய ஒருநாள்,

‘‘வெளில எல்லோரும், ‘வீட்ல யாரு… ஒன் சம்சாரமான்னு’ கேக்கறாங்க… என்ன சொல்றதுன்னு தெரில. நான் என்ன சொல்லட்டும்” என்றான்.

தனவள்ளி ஒன்றும் பேசாமல் நின்றாள்.

‘‘சம்சாரந்தான்னு சொல்லட்டுமா” என்றான்.

அவள் அதற்கும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவள் அமைதியாக இருப்பதை சம்மதமாக நினைத்து, அவள் தன்னுடைய சம்சாரம்தான் என்று வெளியில் சொல்லத் தொடங்கினான் மரியதாஸ்.

தனவள்ளியின் கன்னக்கதுப்பில் மெல்ல சதைப்பிடிப்பு ஏற்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. கழுத்துப்பட்டை எலும்புகள் கூட மெல்ல மூடிக்கொண்டு வந்தன.

மரியதாஸ் ஒருநாள் மதியத்துக்காய் சிரித்தபடியே வந்தான். தனவள்ளி அவன் முகத்தை பார்த்து பேசத் தொடங்கியிருந்தாள். தயங்கித் தயங்கி அவன் சொன்னான்:

‘‘ஒன்னும் விசேசமில்லையான்னு எல்லோரும் கேக்கறாங்க” என்றான்.

அவன் என்ன கேட்க வருகிறான் என்று தனவள்ளிக்கு தெரிந்தது. அமைதியாக இருந்தாள்.

‘‘நாமதான் இன்னும் கல்யாணமே பண்ணிக்கலையே… அப்பறம் எப்படி விசேசம் வரும். அதான்…”

மடித்து வைத்திருந்த உள்ளங்கையைத் திறந்து அவள் முன்னே காட்டி தயங்கிக் கொண்டிருந்தான். அது என்னவென்று பார்த்தாள். மஞ்சள் தடவிய தாலிக்கயிறு. சிறிய தாலி அதில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஒரு கிராம் இருக்கும். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சேர்த்திருப்பான் போல. என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் உட்கார்ந்திருந்தாள். ஒரு கனத்த பெருமூச்சுக்கு பிறகு தாலியை வாங்கி கைகளில் வைத்து பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். சமுத்திரம் அந்தக் கயிறின் மீது பனையில் ஏறுவதைப்போல் ஏறி அவளை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தான்.

வீட்டிலிருந்த சாமி படத்தின் முன் நின்று அதை அவள் கழுத்தில் கட்டினான் மரியதாஸ்.

இதுநாள் வரை வீட்டுக்கு வெளியே கட்டில் போட்டு படுத்துக் கொண்டிருந்த மரியதாஸ் அன்று வீட்டுக்குள் படுத்துக் கொண்டான். தனவள்ளி எப்போதும் முடங்கிக் கொள்ளும் சாமி படத்துக்கு முன்பேயே சுருண்டு படுத்துக்கொண்டாள். வெகுநேரம் கதவருகிலேயே படுத்திருந்தவன், அவளிடமிருந்து குறட்டைச் சத்தம் கேட்டபோது படுக்கையை சுருட்டிக்கொண்டு வெளியே வந்து பழையபடி கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டான்.

மரியதாஸ் வெளியே போவதை இருளில் பார்த்தபடியே படுத்திருந்தாள் தனவள்ளி. சமுத்திரத்தின் நினைவு ஆட்கொண்டு அழுத்தியது. இரண்டு பெரிய பனங்காய்களைப் போல் அவன் நெஞ்சின் மீது உருளவிட்ட தன் மார்புகள் தீப்பற்றிக்கொண்டு எரிவதுபோல் இருந்தது.

எப்போதும்போல் எல்லா நாளும் மரியதாஸ் வெளியிலேயே கட்டில் போட்டு படுத்துக் கொண்டான். இந்த மாதிரியான பெண்ணின் இதயத்துக்குள்ள மறந்து தொலைக்க முடியாத ஒரு கதையிருக்கும் என்று பழைய இரும்புக்கடைக்கார அண்ணாச்சி சொன்னது நினைவுக்கு வரவும், மனம் பொறுக்காமல் ஒருநாள் கேட்டான்.

‘‘யாரையாவது மறக்க முடியாம தவிக்கிறியா?”

எப்போது கேட்பான் என்று காத்திருந்தவள் மாதிரி எல்லா கதைகளையும் ஒன்றுவிடாமல் சொன்னாள்.

அதற்குப் பிறகு மரியதாஸ் அவளிடம் எதையும் கேட்டுக் கொள்ளவில்லை. அவளாக மனம் மாறுவாள் என்று விட்டு விட்டான். எப்போது வீட்டை விட்டுப் போகிறான் என்றோ, எப்போது வந்து படுத்துக் கொள்கிறான் என்றோ தனவள்ளிக்கு தெரியாது.

கொஞ்சமாக இருந்த குடிப்பழக்கம் அவனிடம் அதிகரித்திருந்தது. சிலநாள் எங்காவது ரோட்டோரத்தில் நிறுத்தி தள்ளுவண்டியின் மீதே படுத்துக் கொள்வான். சிலநாள் குப்பைக் கிடங்கில் கிடந்தான் என்று சொல்லி யாராவது இழுத்துக் கொண்டு வந்து வீட்டு வாசலில் போட்டுவிட்டுப் போவார்கள்.

அவன் மீது பரிதாபமாகத்தான் இருக்கும். வீட்டுக்குள் அழைத்து படுக்க வைக்கலாம் என்று எண்ணம் வரும்போதெல்லாம் ரெண்டாகப் பிளந்த சமுத்திரத்தின் தலையும், குற்றவுணர்வுக்கு பலியான தன் வீட்டின் கொடும் பாழும் நினைவுக்கு வரும். அதை அப்படியே கைவிட்டு விடுவாள்.

குடித்துக் குடித்து மரியதாஸை காசநோய் பீடித்தது. இருமலும் சளியும் அவனை உயிரோடு வைத்து கொன்று போட்டது. அவனால் தள்ளு வண்டியை இனிமேல் இழுக்க முடியாது என்று தெரிந்த நாளிலிருந்து தனவள்ளி வேலைக்கு போகத் தொடங்கினாள். மரியதாசுடன் தள்ளு வண்டி இழுத்துக்கொண்டிருந்த பாக்கியராஜின் மனைவி செல்விதான் ஆஸ்பத்திரியில் கழிவுகளை கூட்டி சுத்தப்படுத்தும் வேலைக்கு அவளுடன் அழைத்துப் போனாள்.

‘‘டெம்ப்ரவரி வேலைதான்… இப்டியே இருந்தோம்னா நெரந்தரம் பண்ணிடுவாங்கோ” என்று சொன்னாள்.

‘அதனாலென்ன, ஒன்றும் பரவாயில்லை, நான் வேலைக்கு வரேன்’ என்று சொல்லி அவளுடன் போய்க் கொண்டிருந்தாள் தனவள்ளி.

யாருடனும் எதைப் பற்றியும் பகிர்ந்து கொள்ள விருப்பமற்றவளாய் தன்னை ஆரம்பத்தில் இருந்தே காட்டிக் கொண்டதால் யாரும் எதுவும் அவளைக் கேட்பதில்லை. அதுவொரு பாதுகாப்பான உணர்வைத் தந்தது. ஆனால், ரொம்ப நாளைக்கு அப்படியிருக்க முடியவில்லை. செல்வி தன்னுடைய கதைகளை ஒன்றும் மறைக்காமல் அவளிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அந்தக் கதையில் சந்தோசம், துக்கம், ஏமாற்றம், துரோகம் எல்லாமே இருந்தது. நம்மைப் போன்றவர்களுக்கு கதைகள் நிறைய இருக்கும். அதைச் சொல்லிவிடுவதன் மூலம்தான் நம்மை ஆற்றிக்கொள்ள முடியும். மறைத்துக் கொண்டு புழுங்குவதால் துன்பம்தான் அதிகமாகும் என்பாள் அவள்.

செல்வியின் கதை தன்னுடையதை விடவும் கொடுமை என்று யோசிக்கத் தொடங்கிய பிறகு, ஒருநாள் ஒட்டுமொத்த பாரத்தையும் அவளிடம் இறக்கி வைத்தாள். அந்தக் கதையைக் கேட்டு செல்வி தேம்பித்தேம்பி அழுதாள்.

6.

மரியதாஸ் கை ரிக்‌ஷா ஒன்றை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தான். பாக்கியராஜ்தான் ஏற்பாடு செய்து கொடுத்தான். இப்போது அவனும் கை ரிக்‌ஷாதான் இழுத்துக் கொண்டிருந்தான். பாட்டில்கள், பழைய இரும்புகள், வாகனங்களின் துருப்பிடித்த தகரப் பொருட்கள் முதலானவற்றை சேகரித்துக் கொண்டிருந்த வேலையை விட்டுவிட்டு, ஆட்களையும் லக்கேஜ்களையும் வைத்து இழுத்துக்கொண்டு செல்லும் வேலை ஈஸியாகவும் டீசண்டாகவும் இருக்கிறதென்று சொன்னான். மரியதாஸ் அவனுடன் சென்றான். ‘இருமலும் சளியும் நெஞ்சில் இருந்த மஞ்சாவை எடுத்துக்கொண்டு விட்டது. இருந்தாலும் யாருடைய உழைப்பிலும் என்னால் சாப்பிட முடியாது’ என்று கூறினான். தனவள்ளியைப் பற்றித்தான் அவன் கூறுகிறான் என்று பாக்கியராஜூக்கு தெரியும்.

செல்வியிடம் சொல்லி வருத்தப்பட்டுக் கொண்டான்.

‘‘பாவம் அந்தாளு… குப்பை வண்டி தள்ளினாலும் எப்டி கெத்தா இருந்தாப்டி. இப்போ… சீக்கு வந்து இப்டி ஆயிட்டாப்ல. இதுக்கெல்லாம் ஒன் ப்ரண்டுதான் காரணம்” என்றான்.

செல்வி, தனவள்ளியைப் பற்றி பாக்கியராஜிடம் சொன்னாள். அவனுக்கு அந்தக் கதையைக் கேட்க வருத்தமாகத்தான் இருந்தது.

‘‘செத்தவன நெனைச்சே…உசுரோட இருக்கிறவன கொல்றது சரியா?” என்றான்.

 ‘‘அவளால சமுத்திரத்த மறக்க முடியலங்கறா…” என்றாள் செல்வி.

‘‘மறந்துதான் ஆவணும். இங்க யாருக்குத்தான் இப்டியான கதையில்ல?” என்றான்.

‘‘நான் நெறைய சொல்லிருக்கேன். சமுத்திரம் கூட சம்சாரம் கெணக்கா வாழ்ந்து தொலைச்சிட்டா போல… அவன் ரத்தமும் சதையுமா இன்னமும் தன் கூட வாழ்றான்னு நெனைக்கிறா” என்றாள் செல்வி.

‘‘இன்னொரு தபா பேசிப்பாரேன்” என்றான். செல்வி தலையாட்டினாள்.  

அன்று மதியம் சாப்பாட்டுக்கு உட்காரும்போது மரியதாஸ் குறித்து பேச்சை எடுத்தாள் செல்வி. தனவள்ளி தன் கலங்கிய கண்களை வேறு பக்கமாக திருப்பிக் கொண்டாள். காலியான குளுக்கோஸ் பாட்டில் ஒன்று அவள் பார்க்கும் திசையில் அசைந்து கொண்டிருந்தது. கழிவுகளை சேகரித்து வைத்திருந்த பெரிய பாலித்தீன் கவரில் இருந்து எப்படியோ அது பிதுங்கி வெளியே விழுந்திருந்தது.

தனவள்ளியும் அந்த குளுக்கோஸ் பாட்டில் போலத்தான். நிரம்பியிருந்த போது சமுத்திரத்துக்குள் சொட்டுச் சொட்டாக இறங்கி விட்டிருந்தாள். காலியான பிறகே மரியதாசுக்கு கிடைத்தாள். இப்போது அதுவொரு கழிவு. கழுவி சுத்தப்படுத்தி வைத்துக்கொள்ள பார்ப்பதால் என்ன பிரயோசனம்.

தனவள்ளியின் குரல் உடைந்து கமறியபோது செல்வி அவளின் தொடையில் தட்டி சாந்தப்படுத்தினாள். அவர்கள் மீது புளிய இலைகள் உதிர்ந்து கொண்டிருந்தன.

7.

மரியதாஸ் ரெண்டுநாள் கழித்துதான் வீட்டுக்கு வந்தான். அந்த ரெண்டு நாட்களும் ஸ்டாண்டில் கை ரிக்‌ஷாவிலேயே படுத்துக் கொண்டான். தொடர்ச்சியாக புகைத்தும் குடித்தும் இருந்ததால் உடல் பலகீனம் அடைந்திருந்தது. மேற்கே இருக்கும் குப்பை மேட்டிலிருந்து இறங்கி அவனை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்த நாயின் நசிந்த தோற்றம் அவனுடைய உடம்பிலும் ஏறியிருந்தது. களைப்படைந்து காணப்பட்டான்.

வீடு பூட்டியிருந்தது. தனவள்ளி வேலைக்குப் போகும்போது பூட்டிவிட்டு சாவியை சுவரில் ஓரிடத்தில் வைத்துவிட்டுப் போவாள். சிறிய சில்வர் பூட்டு தொங்கிய தாழ்ப்பாளின் துருவையே கண்ணெடுக்காமல் பார்த்தான். இந்த வீட்டுக்கு முதன்முறையாக பூட்டு என்ற ஒன்று போட்டது தனவள்ளிதான். அவள் வரும் வரைக்கும் அந்த துருப்பிடித்த தாழ்ப்பாள்தான் வீட்டுக்கு எல்லாம். அப்படியே சாத்தி தாழ்ப்பாளை ஒரு துளையில் நுழைத்துவிட்டுப் போய்விடுவான். இப்போது சின்னஞ்சிறிய அந்த சில்வர் பூட்டு தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அந்த பூட்டு வந்த பிறகு வீடே அழகான மாதிரி இருந்தது.

வாசல் பக்கமாக நின்று இருமிக் கொண்டிருந்தான். தனவள்ளி வர இன்னும் நேரமிருக்கிறது. கதவை ஒட்டி முன்வாசலில் கிடந்த கட்டிலில் உட்கார்ந்திருந்தான். நேரம் இருட்டிக் கொண்டிருந்தது. வாசல் ஓரத்தில் தனவள்ளி வைத்து வளர்க்கும் ரோஜா செடியின் சிறிய இலைகள் தெரியவில்லை என்று வாசல் விளக்கைப் போட்டான். அந்த செடியின் இலைகள் அசைவதை அவனால் பார்க்க முடிந்தது. வீட்டுக்கு முன்பிருந்த சாலையில் வாகனங்கள் குறையாமல் போய்க்கொண்டு இருந்தன. அவை ஒவ்வொன்றாக குறையத் தொடங்கிய போது செல்வியின் டீவிஎஸ் பிப்டியின் சத்தத்தை கூர்ந்து கேட்கத் தொடங்கினான். அதுவொரு வித்தியாசமான சத்தம். குப்பை லாரிகள் கொட்டும் குப்பைக்குள் மாட்டிக்கொண்டு பன்றிகள் கத்துமே அதுமாதிரி ஒரு சத்தம். அது ஹாரன் சத்தம் கிடையாது. வண்டியின் சத்தம். செல்வியும் தனவள்ளியும் வரும் நேரம் அவனுக்குத் தெரியும். காதை ரோடு பக்கமாக திருப்பி அந்த சத்தம் வருகிறதா என்று கூர்ந்து கேட்டான். வருவது போலிருந்தது. வாசல் படலைத் திறந்து ஒரு பீடியைப் பற்ற வைத்துக்கொண்டு அங்கே போய் நின்று கொண்டான்.

செல்வி மட்டும்தான் வந்தாள். மரியதாஸ் வாசல் படலுக்கு அருகிலேயே நின்றிருப்பதை சற்று தூரத்திலேயே கவனித்தவள், வாசலில் வண்டியை நிறுத்தினாள். மரியதாஸ் தான் கேட்டான்.

‘‘எங்க… தனம் வர்லியா?”

செல்வி குழப்பமடைந்தாள்.

‘‘தனம் வீட்ல இல்லியா! காலைல வந்தப்ப ஒடம்பு சரில்ல, நீ போ… நாளைக்கு வாரேன்னா. நான் போய்ட்டன்” என்றாள்.

மரியதாஸ் பீடியை ஆழ்ந்து இழுத்துவிட்டபடி செல்வியைப் பார்த்தான்.

‘‘சரி… நீ போ… இங்கதான் எங்காவது போயிருப்பா” என்றான்.  

செல்வி வண்டியை உசுப்பியபோது அதே பன்றியின் உறுமல். அவள் அங்கிருந்து போனபிறகு, கட்டிலின் விளிம்பில் உட்கார்ந்து காத்திருக்கத் தொடங்கினான். மரியதாஸ் வந்து கிட்டத்தட்ட நான்கு மணிநேரம் ஆகியிருந்தது. அவள் போய்விட்டாள். இனி வரமாட்டாள் என உள்மனம் சொன்னது.

அந்த துருப்பிடித்த தாழ்ப்பாளில் தொங்கிய சிறிய சில்வர் பூட்டை கொஞ்ச நேரம் நின்று பார்த்தான். அவநம்பிக்கை தரக்கூடிய சின்னமாக அது அசையாமல் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அழுகை வருவதுபோல் இருந்தது.

வாசலில் நின்றிருந்த கை ரிக்‌ஷாவை எடுத்துக்கொண்டு காய்கறி கழிவுகள் அழுகி நாறும் மார்க்கெட்டின் கோணல் சந்துக்கு வந்து நிறுத்தியபோது அந்த இருட்டில் தான் மட்டும் நிராதரவாக நின்றிருப்பதுபோல் இருந்தது.

உடலைக் கோடரியால் பிளப்பதுபோல் உள்ளிருந்து ஒரு கடுமையான இருமல் வந்தது. நெஞ்சுக்கூட்டிலிருந்து கிளம்பி தொண்டையை அடையும் அந்தச் சளியை கையில் ஏந்தி அப்படியே முகத்தில் பூசிக்கொள்ள வேண்டும்போல் இருந்தது மரியதாசுக்கு.  

மௌனன் யாத்ரீகா – மௌனன் யாத்ரீகா – இதுவரை ஏழு கவிதைத் தொகுப்புகள் வெளியாகியுள்ளன. சமீபத்தில் வெளியான நூல் “பாணர் வகையறா”. தொடர்புக்கு mounanyathriga@gmail.com

ஐசக் பேசில் எமரால்ட்

எல்லா முகங்களும் மேலும் கீழுமாக லேசான அசைவுடன் இருந்தது. ஊர்சாலைகளில் போகையில் தலைகள் பேயாட்டம் ஆடும். அதற்கு இந்த நகரம் பரவாயில்லை எனலாம். சகப்பயணிகளின் முகத்தோல்களில் எண்ணை பிசுபிசுப்புடன் கண்களில் வற்றாத சோகமும் சேர்ந்திருந்தது. நெடுந்தூர பிரயாணங்கள் என்பதால் அசதியாக இருக்கும் என ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டு அதிகாலை நேர சென்னையை கவனிக்க தொடங்கினேன். ஏன் இந்த பஸ்ஸில் மட்டும் கூட்டம் அதிகமாக உள்ளது  என்ற கேள்வி உள்ளுக்குள் எழுந்தது. டீக்கடைகள், மருத்துவமனைகள், சினிமா கேரவன் வண்டிகள், பேப்பர் எடுத்து செல்லும் சிறுவர்கள் என அனைத்தையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். தூரம் போகப்போக சென்னையை கவனிப்பதை தவிர்த்து மனிதர்கள் மேல் கவனம் குவிந்தது. இந்த மனிதர்களின் அசதியும், களைப்பும், சோகமும் என்மீது சேர்ந்து இறங்குவதாய் நினைத்துக் கொண்டேன். பஸ் சின்னமலையை கடந்தாலும் கூட்டம் குறையவில்லை. ரோட்டோர மஞ்சள் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தை மீறி இயற்கையொளி மெல்லப் படர்ந்து விரியத் தொடங்கியிருந்தது.

சி.எல்.ஆர்.ஐ பேருந்து நிறுத்தம் வந்தபோது பஸ்ஸில் இருந்த அனைவரும் இறங்கத் தொடங்கினர். திருவான்மியூர் என்று போர்டு வைத்திருந்தார்களே…! இதற்கு மேல் பஸ் போகாதா என ஐயம் எழுந்தது. இறங்கிய மனிதர்கள் அனைவரும் ரோட்டைக் கடந்து சென்று மறுப்பக்கம் இருக்கும் அடையார் கேன்சர் இன்ஸ்டிடியூட் மருத்துவமனைக்குள் சாரை சாரையாக நுழைந்து கொண்டிருந்தனர். பஸ் கிளம்பியது. பஸ்ஸில் திரும்பிப் பார்த்தேன். நான் உட்பட நான்கைந்து பேர் மட்டுமே இருந்தோம். பஸ் கிளம்பும் வரை சாலையை கடக்கும் மனிதர்களை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். காலை நேர வெக்கையுடன் கடந்து சென்ற மனிதர்களின் அகத்துயர்களும் ஒன்றாகி ஒட்டுமொத்த பிரமாண்ட வடிவ துன்பமாய் என் மீது படிந்துருகி விழுந்து கொண்டிருந்தது. அந்த பிரமாண்ட துன்பத்துடன் தனிப்பட்ட துயர்களை ஒப்புமைப்படுத்தியதன் விளைவால் என் துயரங்கள் சிறிதாகி போனதையும்  உணர்ந்தேன். பஸ் வேகமாக சென்றதால் குளிர்க்காற்று வேகமாக தீண்டியது. அந்த ஏகாந்த உணர்தலில் திளைத்துப்போன உணர்வு. மனிதர்கள் அல்லாத மரங்கள் படர்ந்த சாலை என்பது எதேச்சையான ஒன்றாக தோன்றவில்லை. காரணம் மனிதர்கள் அல்லாத அல்லது அவர்கள் அங்கே குடியேறாத இடமாக அந்த இடம் வைக்கப்பட்டிருந்ததால் தானே எனக்கு அந்த குளிர் காற்று வந்து தீண்டியது.

வெளிச்சம் பரவியிருந்தது. பஸ்ஸை விட்டு இறங்கினேன். இருவழிச் சாலையை ஒருவழி சாலையாக மாற்றியிருந்தார்கள். இந்தியாவில் வைரஸ் இறக்குமதி ஆன காரணத்தினால் ஒருவழிச் சாலை முழுவதும் மனித இடைவெளியை வலியுறுத்தும் வண்ணம் விழிப்புணர்வு ஊர்வலம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. பதாகை ஏந்தி, முகத்தில் மாஸ்க், செந்நிறத் தொப்பிகளுடன் சிறியவர்களும் பெரியவர்களுமாக நடந்து கொண்டிருந்தனர். இன்னும் சில தினங்களில் கொடிய வைரஸ் சமூக பரவலாகி எண்ணற்ற உயிர்களை காவு வாங்க போகிறது என்றார்கள். அதனால் அரசாங்கங்களும் ஓரிரு நாட்களில் ஊரடங்கை அறிவிக்கலாம் என்று தகவல். மிகப்பெரிய ஆபத்தை மனிதர் உலகம் அறிய செய்யும் வண்ணமாக விழிப்புணர்வு பேரணியில் கலந்து கொண்ட மனிதர்களின் முகத்தில், அவர்கள் செயல்படுவதற்கான காரணத்தில் துக்கம் படிந்திருந்தாலும், அவர்கள் அதற்கு எதிர்க்கும் பொருட்டு புரியும் செயல்பாடுகளினால் பெரிய அக மகிழ்ச்சியோடு இருப்பதாக உணர்ந்தேன். அது என்னை அந்தப் பேரணியில் இடைவெளி இல்லாமல், தொப்பி போடாமல், மாஸ்க் அணியாமல் என்னையும் அழைத்துச் சென்றது. அவர்களில் நான் மட்டும் மனமகிழ்வு அற்றவனாக, நான் மட்டும் தன்னந்தனியனாக நின்று கொண்டிருந்தேன். ஒரேயொரு செவலைநிற நாய் மட்டும் அருகில் நிற்பதைத் தவிர சுற்றியிருக்கும் வேறேதும் என் கண்ணிற்கு தெரியவில்லை. அப்படியே மூச்சை உள்ளிழுத்து தலையை மேல்தூக்கி ஒரு நொடி இமைகளை மூடி அந்த நாயை மீண்டும் பார்த்தபோது அதன் தலைப்பகுதி மரநாயாகவும், வால்பகுதி புனுகாகவும் உருமாற்றம் அடைந்திருந்தது.

2

கொடிய வைரஸுக்கு எதிரான முன்னெடுப்பில் முதல்கட்டமாக அடுத்த நான்கு நாட்கள் முழு  ஊரடங்கு அறிவிக்கப்பட்டது. தேவையான மளிகை, காய்கறி, சானிடைசர், மாஸ்க், டெட்டால், ஹேன்ட்வாஷ், ஒரு வாரத்திற்கு தேவையான சிகரெட் என அனைத்தையும் வாங்கிக்கொண்டு வீட்டினுள் நுழைந்தேன். கதவை வேகமாக அடைத்த சப்தத்தில் எதிரொலி என் காதில் விழுந்து கொண்டே இருந்தது. அது என் மனதில் தோன்றிய பயம்தான் என அப்போது உணர்ந்தேன். அதற்கான காரணமும் அறிந்ததே. கூட்டத்தோடு இருக்கையில் பாதுகாப்பின்மையாக உணர்வது புதிதல்ல. ஆயினும் பழக்கப்பட்டிருந்தேன். இன்று அனைவரும் அப்படியே உணர்வது என்னை அதற்கு அடுத்த நிலைக்கு இட்டு சென்றது.

அறையினுள் பேரமைதியில் நின்றுகொண்டு நான்கு சுவர்களையும் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். இனி வரப்போகும் நாட்கள் அனைத்தும் இந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் தனியாக வாழப்போகிறேன். வாங்கிய பொருட்களை அலமாரியில் சரியாக அடுக்கி வைத்தேன். அரிசியை மட்டும் அலமாரியின் கீழ் அடுக்கு மூடையில் நன்றாக முடிச்சுகள் போட்டு கட்டி வைத்தேன். ராத்திரியானால் சின்னச்சின்ன கரப்பான் பூச்சிகள் வருவதால் இத்தனை முடிச்சுக்கள். பருப்பு, உளுந்து ஆகியவற்றை பாட்டிலில் தட்டி வைத்துவிட்டு பாலித்தீன் கவர்களை எதற்காகவது உபயோகப்படும் என ஒதுக்கி வைத்தேன். ரொட்டி பாக்கெட்டுகளையும், ஜாமையும் குளிர்சாதனப்பெட்டியில் அடுக்கி வைத்தேன். பால் பாக்கெட்டுகளை ஃப்ரீசரில் வைத்தபோது, அனைத்திலும் ஒரு அவசரத்தை என்னால் உணர முடிந்தது. காபி பொடி ஒரு மாதத்திற்கு போதும். முட்டைகளை உடையாதவாறு பொறுமையாக எடுத்து வைத்தேன். ஏதோ ஒரு மூச்சு முட்டல். தொண்டையிலிருந்து குமட்டல். ஆம், மாஸ்கை கழற்ற மறந்திருந்தேன். ஆகா…! என ஆசுவாசமைடைந்து ஒரு மிடறு நீரை அருந்திவிட்டு கண் அயர்ந்தேன்.

தூக்கம் முழித்து, கண் விழிக்கையில் மாலை ஏழு மணி ஆயிருந்தது. பால்கனியில் நின்று தெருவை பார்த்தேன். மழை இரவுகளில் கருமேகங்களினால் நட்சத்திரங்கள் இல்லாமல் தெரியும் அத்துவானவெளி போல் தெரு காணப்பட்டது. அந்த தெரு வீடுகளின் கதவு ஜன்னல்கள் அனைத்தும் மூடப்பட்டிருந்தது. செல்போனில் பாட்டை ஒலிக்கவிட்டு வீட்டைச் சுத்தப்படுத்த முதலில் கழிவறையிலிருந்து துவங்கினேன். ஹார்பிக்கில் நன்றாக ஊற வைத்த க்ளோசெட்டை ப்ரெஷ்ஷினால் நன்றாக தேய்த்து துடைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, சட்டை பாக்கெட்டிலிருந்த செல்போன் க்ளோசெட்டில் விழுந்தது. பெனாயிலின் பதத்தன்மை வெண்ணிறமாக கொப்பளித்துக் கொண்டிருந்த துளையில் மூழ்கி மறைந்தது. உறைந்து போய் நிற்க வாய்ப்பிருந்தும், அதற்கு இப்போது நேரமில்லை என உணர்ந்து பருப்பு வாங்கிய பாலித்தீன் கவருக்குள் கையை நுழைத்து துளையினுள் கைவிட்டு செல்போனை எடுத்தேன்.

நீரும், பெனாயில் கெமிக்கலுக்குள் செல்போன் ஊறியிருந்தது. இதை இதற்குமேல் நல்ல நீரில் கழுவ முடியாது. ஒரு பழைய சட்டையை எடுத்தேன். அது இன்னும் ஓரிரு மாதங்கள் அலுவலகத்திற்குபோட்டுச் செல்லலாம் என எண்ணிய சட்டை தான். சட்டை போட ஊரடங்கு முடியும் என நம்பிக்கை வரவில்லை.  அதனை எடுத்து நன்றாகத் துடைத்தேன். துடைத்து விட்டு ஆன் செய்து பார்த்தபோது, நினைத்த மாதிரியே நடந்தது. எப்போதும் இதமான சூட்டோடு இருக்கும் செல்போன் குளிர்ந்து போயிருந்தது.

அழுக்கேறிய கண்ணாடி சீசா ஒன்றில் சிறிதளவு சோப்புநீரை கலக்கி, அதை தொட்டுத்தொட்டு சுத்தம் செய்து, தூய்மைப்படுத்திய பின் மீண்டும் துடைத்தேன். மேஜையில் வைத்து டேபிள் ஃபேன் காற்று நேராக செல்போனில் வீசுமாறு வைத்தேன். காய வைத்துவிட்டு செல்போனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது என் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த ஒன்றே ஒன்று இதுதான். “ஊரடங்கு நாட்களில் செல்போன் இல்லாமல் எப்படி வாழப்போகிறேன்…?” ஆழமான மனசோர்வு என்னை ஆக்கிரமித்திருந்தது. பொறியியல் இறுதியாண்டு படிக்கும் தெரிந்த ஒருவரின் மகனுக்காக லேப்டாப்பை அளிக்க வேண்டியதாகப் போயிற்று. மளிகை, காய்கறி கடைகள் தவிர எந்தக்கடையும் திறக்க மாட்டார்கள். ஆன்லைனில் புதிய செல்போன்கள் வாங்க தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. டிஸ்ப்ளே இடுக்குகள் நீர் கசிந்திருந்தது. அரிசி மூடையின் முடிச்சுக்களை அவிழ்த்து அரிசிக்குள் செல்போனை புதைத்து வைத்து  மூடையை நன்றாக இறுக்கி கட்டினேன்.

நான் செய்வதற்கு எதுவுமற்றவனாக மாறிப்போயிருந்தேன். தூக்கம் வரவில்லை. நள்ளிரவு தாண்டியது. லேசாக என்னை அறியாமல் கண்ணயர்ந்த போது உள்ளத்தில் சலனத்தை உணர்ந்தேன். சரிந்து படுத்தபோது என் முன்னே ஏதோ ஒன்று ஊர்ந்து செல்வதின் நிழல் முகத்தில் விழுவதை உணர முடிந்தது. அதன்பின் கால் விரலிலிருந்து மயிர்கால்களை லேசாக உரசும் வண்ணம், கிளுகிளுப்படைய வைப்பது போலிருந்தது. போர்வையை நன்றாக இழுத்து மூடிக்கொண்டேன். ஏதோ மிகப்பெரிய கனம் என் மீது ஏறுவதை என்னால் உணர முடிந்தது. இப்படியொரு கனத்தை என் வாழ்நாளில் உணர்ந்ததில்லை. இந்த கனத்தை நான் சுமப்பது நிறைவேறாத கனவாகவே இருந்தது. அதனால் இதுவும் கனவாகவே இருக்கக்கூடும் என மனம் எத்தனித்தது. அப்போது குறியில் ஏதோ திரவத் தன்மையுள்ள உராய்வு ஏற்பட்டு முதுகுத்தண்டு சில்லிட்டது. அப்போதுதான் கண்விழித்துப் பார்த்தேன். போர்வை உப்பிப்போய் நிறைமாத கர்ப்பிணியின் வயிற்றை விட பிரமாண்டமாக இருந்தது. பதறிபோய் போர்வையை விலக்கி பார்த்தேன். மின்சாரம் பாய்வது போல் இரு மின்கம்பிகள் முன்னே நீண்டது. வெல்வெட் தோலை போர்த்திக்கொண்டு அது என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. சுருண்டு படுத்திருந்த அந்த மலைப்பாம்பின் சிறிய கண்கள் அந்த கும்மிருட்டிலும் பளிச்சென்று மினுங்கியது.

3

அரிசி மூடை கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருந்தது. நானும் மலைப்பாம்பும் தன்னந்தனியாக வீட்டில் இருந்தோம். அதன் வால் முகப்பு அறையிலும், தலை படுக்கும் அறையிலும் இருந்தது. நான் படுக்கையறையில் இருந்தேன். பார்க்க அவ்வளவு பிரமாண்டமாக இருந்தது. அதன் தலையை மெல்ல வருடினேன். அப்போது அதற்கு கிடைத்த உற்சாகத்தை என்னால் பார்க்க முடியவில்லை. ஏனெனில் நான் முகப்பு அறையில் இல்லை. கொஞ்சம் நேரத்தில் அதன் கண்கள் பசியால் சொக்கியதோ என உணர்ந்தேன். அதற்கு என்ன சாப்பிட அளிப்பது..?, வாங்கிய சாமான்கள் அது உண்ணும் எனில் கூட ஒருநாள் போதாதே. இந்த வீட்டில் அதற்கான உணவாக இருப்பது நான் மட்டுமே. அதுவும் ஒருநாள் அல்லது சரிவிகித அளவில் எடுத்துக் கொள்ளுமேயானால் மூன்று நாள். ஆடு, மனிதன், கோழி மற்றும் இன்னபிற விலங்குகளை தவிர வேறு என்ன உண்ணும் என இணையதளத்திலும் பார்க்க முடியாது. விடியவிடிய இருவரும் கொட்டக்கொட்ட கண் விழித்திருந்தோம்.

வானம் வெளுக்கத் துவங்கிய போது கண்ணயர்ந்தேன். தூங்கி எழுந்தபோது மணி மூன்று ஆகியது. மலைப்பாம்பு எங்கேயென தேடியபோது காணவில்லை. வீடு முழுவதும் தேடினேன். எங்கேயும் இல்லை. வெளியே பார்த்தேன். சில மனிதர்கள் அரசின் ஊரடங்கை மதிக்காமல் விழிப்புணர்வற்று சுற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். தூங்கும் முன்புவரை என் அருகே இருந்த மலைப்பாம்பு எங்கே போனது என்று குழப்பத்துடன் உட்கார்ந்திருந்தேன். அப்போதுதான் அந்த உணர்வு ஏற்பட்டது கீழ் அலமாரியில் இருந்த அரிசி மூடையை பார்த்தேன். அது நிறைய முடிச்சுகளுடன் இறுக்கி கட்டப்பட்டிருந்தது. நான் போட்ட அதே முடிச்சுகள். அவசர அவசரமாக முடிச்சுக்களை அவிழ்க்கத் தொடங்கினேன். எந்த முடிச்சும் அவிழவில்லை. பின் நிதானமாக ஒவ்வொரு முடிச்சுகளையும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவிழ்த்தேன். ஒருவழியாக அவிழ்த்து முடித்து கையை உள்ளே விட்டேன். நன்றாக கையைவிட்டுக் குடைந்து பார்த்தேன். செல்போன் அகப்பட்டது. நேற்றைவிட சற்று சூடேறி காணப்பட்டாலும் ‘ஆன்’ ஆகவில்லை. மீண்டும் அரிசியினுள் வைத்து புதைத்து இறுக்கி அதே முடிச்சுக்களோடு கட்டிவிட்டேன்.

ஒவ்வொரு காலகட்டங்களிலும் ஒவ்வொரு காட்சிப்படிமங்கள் கனவுகளாக வருவதுண்டு. அது கொஞ்சம் காலம் தொடர்ந்து வரும். சில இட மாறுதல்களில் நம் பிரக்ஞையின்றி கடந்து போவதுமுண்டு. இன்று அந்தி தொடங்கும் முன் கண்ட பகல்கனவு சோர்வுக்குள் ஆக்கி என்னை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டே இருந்தது. அது ஒரு துர்காட்சி கொண்ட கனவு. நிறைமாத கர்ப்பிணி ஒருத்தி நிர்வாணமாக மின்விசிறியில் தூக்குப்போட்டு தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் யோனியிலிருந்து குருதித் துளிகள் சொட்டு சொட்டாக என் முகத்தின் மீது விழுந்தது

கையினால் குருதித்துளிகளை தடுத்துப் பார்க்கிறேன். என்னென்னவோ செய்தும் பார்க்கிறேன். முயற்சி படுதோல்வி அடைகிறது. என்மீது ரத்தக்கறை படிவத்தை என்னால் தடுக்க முடியவில்லை. அந்த ரத்தவாடை என் மூக்கில் சென்று கொண்டே இருக்கிறது. பகல் முழுவதும் குருதிவாடை என்னை மயக்கத்தில் இருந்து கொண்டிருந்ததால் அந்த வாடையில் இருந்து தப்பிக்க கொடிய வைரஸுக்காக வாங்கிய மாஸ்க்கை வீட்டினுள் அணிந்து கொண்டேன். அது சற்று சிரமமாகத்தான் இருந்தது. பகல் மங்கி இரவாக, குருதி வீச்சம் என்னை விட்டு மெல்ல அகன்று சென்றது. அவ்வப்போது மாஸ்கை அகற்றி பார்த்து உணர்ந்து கொண்டேன். நேரம் செல்லச்செல்ல வாடை அறையை விட்டு சென்றது.

ஒரு கட்டத்தில் அந்த வாடை முழுவதும் மறைந்து போனது. மாஸ்க்கை கழற்றிக் கொண்டு நன்றாக இழுத்து காற்றை முகர்ந்தேன். குருதி வாடை இல்லை. முகப்பு அறைக்கு வந்தேன். அங்கே மலைப்பாம்பு என்னைப் பார்த்து நின்று கொண்டிருந்தது. தலையை திருப்பி அரிசி மூடையைப் பார்த்தேன் கட்டவிழ்க்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு பயங்கர புத்துணர்வுடன் கூடிய பரவசம் என்னில் பரவுவதை தனியாக உணர முடிந்தது. அப்படியே அமர்ந்து அதனைப் பார்த்தேன். அதன் உடலைப் பார்த்தபோது அதிர்ச்சியடைந்தேன். காரணம் நேற்று இருந்த அளவில் அது இல்லை. அதன் கால்பங்கு எடை அளவிற்கு குறைந்து மெலிந்துக் காணப்பட்டது. அதற்கு உணவு அளிக்காததால் தான் இப்படி ஆயிற்று என குற்ற உணர்வு அடைந்தேன். இதற்கான முழு குற்றத்தை நான் சுமந்து கொண்டு அதன்முன் அமர்ந்து தலையை மெல்ல வருடினேன். அதன் கண்களில் நான் இருப்பதை அப்போது தான் பார்த்தேன். அவ்வளவு கரிய கண்கள்.

உடம்பின் செதில்கள் அனைத்தும் அவ்வளவு கச்சிதமாக நவீன ஓவியம்போல் செதுக்கப்பட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு செல்களின் அளவும் ஒரே அளவில் இருந்தது. அந்த தோலின் நிறம், மற்றும் அழகை ரசிக்க அளவான வெளிச்சம்தான் வேண்டும். அதற்கான வெளிச்சம் எந்த திசையில் இருந்து வந்தால் அதன் முழு அழகை ரசிக்க முடியும்..? உடனே மெழுவர்த்தியை கொளுத்தி அதற்கு ஏற்றவாறு வெளிச்சத்தை வலதிலிருந்து அதனை நோக்கி பாய்ச்சினேன். ஒரு அழகான சிற்பம், ஓவியம் இரண்டையும் கலந்த நுண்கலையை தரிசிக்க முடிந்தது. அப்போது அந்த மலைப்பாம்பில் தன் நிலத்தை சுமந்துக் கொண்டிருப்பது உணர முடிந்தது. அதனுள் எந்த அந்நியத்தன்மை அல்லை. அது அசலான இந்திய சாயல் கொண்ட மலைப்பாம்பு. அதிலும் தென்னிந்திய சாயல் அதற்கு இருந்தது. மேற்குத்தொடர்ச்சி மலைகளில் வாழ்ந்திருக்கலாம் என சிந்தனையில் அசைபோட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அதன் மின்கம்பிகளை என்னை நோக்கி அச்சுறுத்த முனைந்தது. நான் புன்னகைத்துக் கொண்டேன். உடனே ஃப்ரிட்ஜில் வைத்த ரொட்டித் துண்டுகளை ஓரத்தில் இருக்கும் செவலைநிற தோல்களை அகற்றி சிறுசிறு துண்டுகளாக ஒரு பாத்திரத்தில் பிய்த்துப்போட்டேன். மாலையிலே ஐஸ் கட்டி ஆகியிருந்த பால் பாக்கெட்டை சாதாரண தண்ணீரில் ஊற வைத்திருந்தேன். மேலும் கடகடவென முட்டைகளை உடைத்து ஊற்றி, நீரில் போட்டிருந்த பாலை எடுத்து கலக்கலாம் என எடுத்தேன். பச்சைப்பால் குடித்தால் பாம்பிற்கு ஏதாவது தொற்றுப் பிரச்சனை வந்துவிடும் என உள்ளம் கூறியது. அதென்ன ரெண்டு நிமிஷம் ஆகப்போகிறது என்று நன்றாகச் சுண்ட பாலைக் காய்ச்சி எடுத்து, அதை ரொட்டிக் கூழில் கலந்து உருட்டி எடுத்தேன். அதை பெரிதாக உருட்டி அதன் முன்பே எடுத்து வைத்தேன். அது ரொட்டி உருண்டையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. நான் அதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

சாப்பிடச் சொல்லி எவ்வளவு வற்புறுத்திய பின்னும், என்னால் சாப்பிட வைக்க முடியவில்லை. ஒருவேளை நான் சாப்பிடவில்லை என்று உண்ணாமல் இருக்கிறதா என நினைத்து, கொஞ்சமாக பிய்த்து எடுத்து உண்டேன். அப்போதும் அது சாப்பிடாமல் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. இரவு முழுவதும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டு மட்டும் இருந்தோம். ஆனால் மனதில் சமாதானம் இருந்தது. நேர்மறையான அதிர்வலைகள் என்னை சுற்றுவதாக உணர்ந்தேன். ஆம், மெல்ல கால் வழியாக ஏறி இடுப்பு, முதுகு, கழுத்து என சுற்றிக் கொண்டது. அந்த இதமும், மலைப்பாம்பின் கதகதப்பும் என்னை பரிசுத்தமாக உணர செய்தது. அது என்னை சுற்றிக் கொள்ளும் போதெல்லாம் அடர்ந்த மலைக்காட்டினுள் சென்று நுகர்தலின் போது கிடைக்கும் மூலிகை வாசம் எப்போதும் எனக்கு கிடைக்கும். அதுதான் பரிசுத்தமாக உணர செய்ததற்கு முக்கியக்காரணம் என உணர்ந்தேன்.

அந்த கனவின் இறுதியில் ஆவாறி முழித்தேன், குடலை புரட்டிக்கொள்ளும் அளவிற்கு குருதி வாடை. பிணவறையில் இருந்து கழிவறைக்கு தாவுவது போல் நேராக பாத்ரூமில் சென்று வாந்தி எடுத்தேன். குருதி வாடை அறையெங்கும் பரவியிருந்தது. மாஸ்கை அணிந்துக்கொண்டு குப்புற படுத்துக்கொண்டேன். போர்வையை விலக்கிப் பார்த்தபோது ரொட்டி உருண்டை இல்லை. மலைப்பாம்பும் இல்லை, அரிசி மூட்டை கட்டப்பட்டிருந்தது.

மூன்றாவது நாள் இரவில் நான் கொஞ்சம் சமநிலையை உடையவானாகவே எண்ணினேன். உணர்வுகள் என்னை மீறிச் செல்லவில்லை. நான் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டதில் என் உணர்வின் சமமின்மை அதிகரிக்கும் என்ற எண்ணம் தவிடுபொடியாகி இருந்தது. அதையுணர்ந்த தருணம் முதலே அந்த மலைப்பாம்பிற்காக காத்திருக்க தொடங்கினேன். என் மூச்சுக்காற்று சீரற்று காணப்பட்டது. நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தேன். பத்மாசன நிலையில் கால்களை மடக்கிக்கொண்டு கண்களை மூடி, மூச்சை இழுத்துவிட்ட போது முதுகிலிருந்து ஊர்ந்து மேலே வருவது என்னால் உணர முடிந்தது. என் எதிரே ஒரு முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி இருந்தது. அதில் பார்ப்பதற்காக காத்திருந்தேன். என் உடலைச் சுற்றும் என எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு ஏமாற்றம், காரணம் அது என் கழுத்தை மட்டுமே சுற்றியது. கண்ணாடியில் பார்த்தபோது பரமசிவன் மட்டுமே தெரிந்தார். நான் இப்படி நடக்கும் என்று சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அதன் உடல் நான்கு மடங்கு  சுருங்கிப்போய் மெலிந்து ஒரு சாரைப்பாம்பு அளவை விட சிறியதாகவும், ஓட்டுப் பாம்பைவிட கொஞ்சம் பெரியதாகவும் இருந்தது. நான் கடவுளாக உணர முடியாத கோபத்தில் கண்ணாடியை ஓங்கி உடைத்தேன். சில்லுசில்லாக கண்ணாடி உடைந்து சிதறியது. என் கையில் குருதித்துளிகள் தரையில் சொட்டிக்கொண்டே இருந்தது. காரணம் புரியாமல் யோசித்துக்கொண்டே இருந்தேன். அரிசி மூடை முடிச்சுக்கள் அவிழ்க்கப்பட்டாலும் சிறிதளவே திறந்து காணப்பட்டது. அந்த இரவில் குருதி வாடை இல்லை என்றாலும் ஏகாந்தமான மனநிலை இல்லை. அது என் கழுத்திலிருந்து கீழே இறங்கியது. அது இப்போது மலைப்பாம்பு இல்லை. அதற்குள் ராஜநாகத்தின் கொடிய விஷம் கூட இருக்கலாம் என்று எண்ணினேன். ஏனென்றால் முன்பைவிட அதன் வேகம் அதிகரித்து காணப்பட்டது. அது என்னிடமிருந்து வெளியேறி படுக்கையறைக்குள் புகுந்தது.

மகிழ்ச்சியும், கவலையும் மாறி மாறி கட்டுக்குள் வந்த அதிசயம் அப்போது நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. அதன் நிலையைக் கண்டு கொஞ்சம் வருத்தமடைந்த நான், என்னுள் நடக்கும் மாறுதல்களை உணர்ந்தபடியினால், எனக்குள் இருந்த மற்றொரு நான் விழித்துக் கொண்டது. அது என்னிடம் “அந்தப் பாம்பை விடாதே, அடித்துக் கொன்று விடு, அது ராஜநாகத்தை விட கொடிய விஷத்தை கொண்டது, அது இன்றைக்கு கண்டிப்பாக உன்னைக்கொன்று விடும், இப்போது அது மலைப்பாம்பு அல்ல” என்றான். நான் விறுவிறுவென ரூல்தடியைத் தேடி எடுத்துக்கொண்டு பாம்பை தேடினேன். கையில் கட்டையோடு நிற்கும் என்னை கண் எடுக்காமல் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தது. என்னைக் கொன்றிருக்க வேண்டும் என்றால் முதல்நாள் கொடூர பசியில் விழுங்கி கொன்றிருக்க வேண்டுமே, அப்போது அதன் வயிறு இதைவிட பலமடங்கு. அப்போது கொல்லாத பாம்பு இப்போது கொல்லப் போகிறதா..? எனக்கு குழப்பமாக இருந்தது. ஆனால் அவன் என்ற நான் சொன்னதுபோல் மலைப்பாம்பு வடிவில் இருக்கும் விஷப்பாம்பு எனில் கொத்திக் கொன்று விடும் இல்லையா…? இல்லை அதன் மரபுவழி குணம் என்று ஒன்று உண்டு. மேலும் அந்த கண்களின் கருணையில் அப்படி எதுவும் இல்லை. ரூல் கட்டையை தூக்கிப்போட்டு, அந்த மலைப்பாம்பின் முன் கண்ணீருடன் மண்டியிட்டேன். கண்திறந்த போது மலைப்பாம்பு மாயமாகி இருந்தது. சுற்றும் முற்றும் தேடினேன். நினைத்தது போலவே நடந்தது. ஆம், அரிசி மூடை முடிச்சுக்களுடன் இறுக்கி கட்டப்பட்டிருந்தது.

காலையில் குருதி வாடை வந்துவிடும் என்பதால் மாஸ்க் அணிந்து கொண்டு அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு சாப்பிட்டுவிட்டு தூங்க சென்றேன். தூங்கப்போகும் முன் கிடைக்கும் மூலிகை வாசத்தை இழந்து விட்டேன், அதற்கு காரணம் நான் தான் என நினைத்துக் கொண்டுதான் தூங்கினேன்.

விடியற்காலை நன்றாக மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் அந்த கனவு மீண்டும் வந்தது. அந்த நிர்வாண உடலின் யோனியில் இருந்து விழும் குருதித்துளிகள் மாஸ்கில் விழுந்து கறைபட்டுக் கொண்டிருந்தது. விழுந்து கொண்டிருந்த குருதித்துளிகள் நின்றது. கண் இமைக்கும் நேரத்தில் அவள் யோனியில் இருந்து தொப்புள் கொடி மூலமாக, ரத்தங்களும் கழிவுகளுமான பச்சிளம் சிசு தொப்புள் கொடியில் தொங்கி ஆடிக்கொண்டிருக்கிறது. அவளின் வயிறு பலநாள் பட்டினி கிடந்தவளின் வயிறாக மாறிப்போனது.

ஒரு உடலுக்கு கீழ் இன்னொரு உடலும் சேர்ந்து ஆடும் அந்தக் குழந்தையின் கண்களை பார்த்தேன். அது வேறெதுவுமில்லை. அந்த மலைப்பாம்பின் கண்கள் தான்.  அய்யோ… என்று உரக்க அலறிக்கொண்டே எழுந்தேன். உடலெங்கும் வியர்த்துப் போயிருந்தது. கதவைத் திறந்தேன். வெயில் அறை முழுவதும் படர்ந்தது. மக்கள் வெளியே செல்லத் துவங்கி இருந்தார்கள். திறக்கலாம் என தளர்த்தப்பட்ட கடைகளில் செல்போன் கடைகளும் அடக்கம். வேகவேகமாக அரிசி மூடையை அவிழ்க்க முனைந்தேன். முடியவில்லை. ஓடிச்சென்று பால்கனியில் நின்று சிகரெட்டை பற்ற வைத்தேன். ஒரு காகம் என் அருகே வந்து என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அதன் கண்களை பார்த்துவிடக் கூடாது என முடிவு செய்து உடனே உள்ளே வந்தேன்.

மழை நன்றாக பெய்ததன் விளைவாக மேல் காங்கிரீட்டில் நீர் குடிகொண்டு, பயங்கர போராட்டத்திற்கு அப்புறமாக ஊடுருவி குமிழ்களாக நீர்த்துளிகள் மேல்கூரையில் இருந்து ஒவ்வொன்றாக விழுந்தது. கண்முன்னால் சென்ற துளி காலருகில் விழுந்தது. மெல்ல குனிந்து அந்த நீர்த்துளியைப் பார்த்தேன். அந்த துளிக்குள் ஒரு கூத்தாடிப்புழு(கொசு உருவாகும் புழு) படுசுறுசுறுப்பாக நெளிந்து கொண்டிருந்தது. உடனே பெருவிரலால் அந்தத் துளியை அழுத்தினேன். விரலை அகற்றிப் பார்த்தபோது கூத்தாடிப்புழு இறந்ததற்கான எந்த தடையமும் இல்லை. இப்போது பதற்றமடைந்தால் முடிச்சுகளை அவிழ்க்க முடியாது என கொஞ்சம் ஆசுவாச படுத்திக்கொண்டு நிதானமாக ஒவ்வொரு முடிச்சுகளாக அவிழ்க்க தொடங்கினேன். முடிச்சுகள் அவிழ்ந்தது. கையை அரிசிக்குள் விட்டு செல்போனை எடுத்தேன். எடுத்துக்கொண்டு வேகமாக அறையை விட்டு செல்போன் ரிப்பயர் செய்யும் கடையை நோக்கி ஓடினேன். சுற்றி இருக்கும் மனிதர்கள் என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியில் செல்பவர்களும் ஒரு நொடி நிறுத்தி என்னைப் பார்த்து அச்சத்துடன் நகர்ந்தார்கள். ஒரு குழந்தை பயத்தில் அழுது கொண்டே ஓடி ஒளிந்தது. வயதான முதிர்கன்னி அசிங்கமாக என்னை திட்டினாள். அப்போது தான் எனக்கு அந்த விஷயம் பிரக்ஞைக்குள் வந்தது.

நான் மாஸ்க் அணிந்துள்ளேன். அதில் ரத்தக்கறை படிந்துள்ளது. மீண்டும் சுற்றி நின்ற மனிதர்களின் அனைத்து உணர்வுகளும் ஒன்றாகி என்மீது படியத் தொடங்கியது.

• ஐசக் பேசில் எமரால்ட் திரைத் துறையில் வேலை பார்த்து வருகிறார். அவரது நாவல் அபினி சமீபத்தில் வெளியாகியது. தொடர்புக்கு – issacb06@gmail.com