யதார்த்தன்

ஆங்கிலத்தில் Editor என்ற சொல் நெடுங்காலமாக இருந்து வருகிறது. ஊடகவியல், சினிமா போன்ற பிற துறைகளைப் போலவே இலக்கியத்திலும் சிறப்பான அர்த்தப்பாடுகளுடன் பயன்பாட்டில் உள்ளது. தமிழ் இலக்கியத்தைப் பொறுத்த வரையில் அதற்கு இணையாக விரிந்த பொருளுடைய நிகர்ச் சொல் இன்னும் உருவாகி வரவில்லை. நவீன தமிழ் இலக்கியத்தில் பெரியளவில் அப்பணியின் முக்கியத்துவமோ பயன்பாடோ இல்லை என்பதற்கும் அது பற்றிய விரிவான உரையாடல்கள் வளர்த்தெடுக்கப்படவில்லை என்பதற்குமான சான்று என்றே இதைக் கொள்ள வேண்டும். இப்பணிக்கென தமிழில் திருத்துனர், திருத்தர், பிரதி மேம்படுத்துனர், செம்மையாக்குனர் போன்ற சொற்கள் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கக் காண்கிறோம். தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் இப்பணியைப் பற்றிய விரிவான உரையாடல்கள் நிகழ்ந்து முன்னகரும் போது அதற்கான பொருத்தமான கலைச்சொல் திரட்டி எடுக்கப்படும். பிரதி மேம்படுத்தல் அல்லது செம்மையாக்கம் இரண்டும் இப்பணிக்கு நெருக்கமான பொருளில் பயின்று வருவதால் ‘செம்மையாக்கம்’ என்ற சொல்லையே ஒரு நடுக்கோட்டை அச்சொல் மேல் இழுத்துக்கொண்டு பயன்படுத்துகிறேன்.

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தன் கட்டுரை ஒன்றில் இவ்வகை இலக்கியப் பணி தொன்று தொட்டே தமிழ் இலக்கிய மரபில் இருந்து வருகிறது என்கிறார். அதையவர் ‘அரங்கேற்றம்’ என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்கிறார். மரபிலக்கியங்கள் அவைக்கு வைக்கப்படும் முறைமையை இச்செயற்பாட்டின் முன் வடிவம் என்று இனங்காண்கிறார். ‘காவியம்’ முதலானவை அக்காலத்தில் அரங்கேற்றப்படும் போது அப்படைப்புகள் மீது கூட்டுத் திறனாய்வு ஒன்று நிகழ்த்தப்பட்டு அப்பிரதி மேம்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அதற்குச் சான்றாக அப்படைப்பிற்கான ‘பாயிரம்’ அளிக்கப்படும். இப்பாயிரமளித்தல் மரபை செம்மையாக்கத்தின் முதல் வடிவம் என்கிறார். தொல்காப்பியம் அதங்கோட்டாசான் முன்னிலையிலும், கம்பராமாயணம் ஒட்டக்கூத்தர் முன்னிலையிலும் அரங்கு செய்யப்பட்டு பாயிரமளிக்கப்பட்டு பயில்விற்கு உகந்தது என்று அறிவிக்கப்பட்ட இலக்கியச் சான்றுகளை ஜெயமோகன் உதாரணங்களாகக் காட்டுகிறார். 

நவீன இலக்கியத்தில் இப்பிரதி மேம்படுத்தல் அல்லது செம்மையாக்கம் செய்தல் ஒரு விரிந்த பார்வையில் கூட்டுத்திறனாய்வாக அமைவதை நானும் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். சபையாக அல்லாமல் மிக அந்தரங்கமாக ஒரிருவருடன் மேற்கொள்ளப்படும் ஒருவகைக் கூட்டுத் திறனாய்வே அது. அடிப்படையில் திறனாய்வு அல்லது விமர்சனம் என்ற செயற்பாட்டில் மூன்று நிகழ்வுகள் முக்கியமானவை. அவை, இலக்கியத்தை அணுகவும் வாசிக்கவுமான பயில்வு, இலக்கியம் மீதான கூட்டு வாசிப்பு, இலக்கியம் மீதான மதிப்பீடு ஆகியவை. என்னுடைய தனிப்பட்ட அனுபவத்தில் இப்பிரதி மேம்படுத்தும் செயற்பாட்டில் இம்மூன்று நிலைகளும் நிகழ்வதைக் கண்டிருக்கிறேன்.

‘நகுலாத்தை’ (2022) என்ற என்னுடைய முதல் நாவலை எழுதுவதற்கு இரண்டு வருடங்களுக்கு மேலே எடுத்துக் கொண்டேன். அப்பொழுது என்னுடைய சிறுகதைத் தொகுப்பின் பதிப்பாளரும் ஆக்காட்டி இதழின் ஆசிரியருமாக இருந்த எழுத்தாளர் தர்மு பிரசாத் என்னுடன் எப்பொழுதும் இலக்கியம் சார்ந்த உரையாடலில் இருந்தவர். இலக்கியத்தால் மட்டும் அணுக்கமாகி இன்று வரைக்கும் அதனாலேயே நட்புடனும் உரையாடலிலும் இருப்பவர். என்னுடைய நாவல் பகுதிகள் சிலவற்றை ஆக்காட்டி இதழில் பிரசுரிக்கவும் செய்தார். அவர் என்னுடைய முதல் செம்மையாக்குனரும் கூட. அதே போல எழுத்தாளர் கிரிசாந் ஆரம்பத்தில் கவிதைகளிலும் சமூக செயற்பாட்டிலும் இணைந்து பயணித்தவர். இலக்கியமே எங்களுடைய நட்பின் அடிப்படை என்பதால் அவருடன் புனைவிலக்கியத்தில் செம்மையாக்கல் சார்ந்த தொடர்புகள் ஆரம்ப நாட்களில் குறைவு. சமூக செயற்பாட்டு அமைப்பு வேலைகள் சார்ந்து எழுதும் புனைவல்லாத கட்டுரைகள், பத்திகளில் அவர் என்னுடைய செம்மையாக்குனராக இருந்தார். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு அவருடைய இணையத்தளத்தில் ‘அழிகளம்’ என்ற நாவலை அவர் தொடராக எழுதத் தொடங்கும் போது அவர் எங்களுடன் நாவல், சிறுகதை போன்ற கதை சார் புனைவுகள் பற்றிய உரையாடலுடனும் இணைந்து கொண்டார். தர்மு பிரசாத், கிரிசாந், யதார்த்தன் மூவரும் புனைவிலக்கிய கூட்டு உரையாடலைப் போலவே, ஒருவருக்கு ஒருவர் செம்மையாக்குனராகவும் மாறியதும் ‘தன்னாலே நிகழ்தவை’ இவ் உரையாடல்களுக்கு இடையே கிரிசாந், ‘கொடிறோஸ்’ (2025) என்ற குறுநாவலை எழுதிப் பிரசுரித்தார். கொடிறோஸ் எங்களுடைய உரையாடலின் ஆரம்ப நாட்களைச் செழுமைப்படுத்தியது. இந்தக் கூட்டு உரையாடலை வளர்த்தெடுத்தது. அதன் பின்னர் நான் என்னுடைய புது நாவலை ‘காளம்’ என்று தலைப்பிட்டு என்னுடைய தளத்தில் தொடராக எழுதத் தொடங்கி ஒரு கட்டத்தில் அந்நாவல் என்னை வேறெங்கோ அழைத்துச் செல்லத் தொடங்கியது. காளத்தில் இருந்து தன்னை உதறி விடுவித்துக் கொண்டு வேறொரு பக்கம் இழுத்துச் சென்றது. அடிப்படையான கேள்வி, மாறியது அல்லது உருவாகி வந்தது. கிரிசாந்தும் தர்முவும் அவர்கள் திட்டமிட்டபடி அடுத்த நாவல்களை எழுதத்தொடங்கினார்கள். கிரிசாந் எழுதி முடித்து தற்பொழுது பிரசுரத்திற்கு தயாராகி இருக்கும் ‘தத்வமஸி’ என்ற நாவலும், தர்மு பிரசாத்தின் ‘சிறகை’ என்ற குறுநாவலும் சில மாதங்களுக்கு முன்பே இறுதி வடிவம் பெற்று நிறைந்தன. என்னுடைய ‘தோறை’ நாவலை ஒக்டோபர் மாதம் நிறைவு செய்து பிரசுரத்திற்கு அனுப்பி வைத்தேன். 

ஒரு எழுத்தாளரின் இரண்டாவது நாவல் என்பது அவர் எந்தச் சாட்டும் சொல்ல முடியாதபடிக்கு நாவலாக ஆகி இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் அடுத்து அவர் சில பத்து வருடங்களைச் செலவழிக்க வேண்டியிருக்கும். அல்லது அதே போன்ற நாவல்களைப் படியெடுத்தது போல் சம்பவங்களை மாற்றி மாற்றி எழுதி சலித்துப் போய் எழுத்தையே கைவிடவும் கூடும். எங்கள் மூவருக்கும் நல்லூழாக இந்த முக்கோண உரையாடல் வெளி எங்களை ஒரே சரட்டில் நிறுத்தி அதற்கென உழைப்பைக் கோரி பெற்றுக் கொண்டது. அடிப்படைக் கேள்விகளை, வடிவங்களை எல்லாம் தெளிவித்து அளித்தது. முக்கியமாக எழுதுதலே அதன் முழு நிறைவும் நோக்கம் என்பதைத் தெளிவித்தது. அதில் ஒரு பகுதியாக எங்களுடைய பரஸ்பரமான செம்மையாக்கல் பணிகளே நாங்கள் விவாதிக்கும், கற்றுக்கொள்ளும் இடமாக மாறிக் கொண்டது. 

ஏன் இவ்வகைச் செம்மையாக்கம் எழுத்தாளருக்கும் படைப்பிற்கும் தேவை என்பதை இப்படிச் சொல்லிப்பார்க்கிறேன். இலக்கியம் என்பது கண்டுபிடித்து எழுதுவது கிடையாது. எழுதிக் கண்டுபிடிப்பது. முழுக்க முழுக்க எழுத்தாளரின் அகப்பயணம் சார்ந்தது. நல்ல எழுத்தாளர் தான் எழுதும் காலத்தில் அப்பிரதியுடனே வாழ்கிறார். அவருடைய ஆன்மா அங்கேயே அலைந்து திரிந்து படைப்பைத் தேடித்திரிகிறது. அவருடைய புற வாழ்வு சிறுத்து அர்த்தமற்றதாகிப் போகிறது. ஏறக்குறையப் பித்து நிலை. கொந்தளிப்புக் காலம். குறுந்தொகைப் பாட்டு ஒன்று, சூர்கொண்ட மலைத் தெய்வத்திற்குப் படைத்த பொன் போன்ற தினையை மயிலொன்று அறியாது உண்டு விட்டு ‘தெய்வமாட்டியைப்’ போல் வெய்துற்று நடுங்குகிறது என்கிறது. கிட்டத்தட்ட அதே நிலைதான். 

படைப்பை முடித்த பிறகும் அதில் இருந்து வெளிவரும் நிகழ்வில் இச்செம்மையாக்கல் செயற்பாடும் இணைகிறது. குறிப்பாகச் சொன்னால் படைப்பில் உள்ள இடைவெளிகளைச், சாத்தியங்களை முக்கியமாக அதன் வடிவத்தைக் கவனித்துச் சீர் செய்ய வேண்டி இருக்கும். வெட்டித்தள்ளவோ, சேர்த்துக் கொள்ளவோ, திரும்ப எழுதி அளிக்கவோ சாத்தியங்களும் தேவைகளும் இருக்கும். அப்பித்திலிருந்து மீண்டு கொண்டிருக்கும் போது இவற்றைக் கவனித்துத் திருத்துவதில் படைப்பாளிக்கு உளம் கூடுவதில்லை. ஏனென்றால் எழுதப்பட்டிருப்பது அவருடைய அகம். அதை அதே அகத்தின் விலக்கம் இல்லாமல் பார்த்தறிய முடியாது. எளிய எழுத்தாளருக்கு வேண்டுமானால் அது சாத்தியமாகலாம். முழுக்க முழுக்க மூளைச் செயற்பாட்டின் தனக்கே மேம்படுத்திக் கொண்ட ‘pattern’ வகை எழுத்தில் உள்ள இரண்டாம் தர எழுத்தாளருக்கு, வணிக எழுத்தாளருக்கு சாத்தியப்படும். ஆனால் முற்றிலும் தன் நனவோடும் உள்ளுணர்வோடும் ‘தெய்வமாட்டி’ மீழும் படைப்பாளிக்கு தன் படைப்பை மூன்றாம் தரப்பாக நின்று காண்பதில் சிக்கல்கள் உள்ளன. நகுலாத்தையை எழுதும் போது நான் அதை உணரவில்லை. நகுலாத்தையின் முதல் வரைவை வாசித்த தர்மு பிரசாத் ‘பாத்திரங்களின் உரையாடல் பேச்சு மொழியில் இருப்பது பிரச்சினையில்லை’ ஆனால் ஆசிரியரின் சொல்லும் மொழியும் அதே வட்டார வழக்கின் பிரயோகம் செறிந்திருப்பது நாவலைக் குலைக்கிறது, என்றார். நாவலின் முதலாவது அத்தியாயத்தை சீர் செய்து அனுப்பி, ‘இதை வாசித்துப் பாருங்கள், இந்த வகையான திருத்தங்களையும் மேம்படுத்தல்களையும் செய்ய முடியுமா பாருங்கள்’ என்று கேட்டுக் கொண்டார். சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள் அப்பொழுது என்னால் அந்த வேறுபாட்டை மனம் கொள்ளவோ அதன் பிரச்சினையைச் சென்றடையவோ முடியவில்லை. என்னால் அதைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அதனால் அதை அப்படியே விட்டேன். நகுலாத்தை நாவலின் மொழி சிதறிய வடிவையும், தனக்கே உரித்தான தனிச் சீர்மையையும் தவற விட்டது அதனால் தான் என்பதை வெகுகாலம் கழித்து அந்நாவலை விட்டு விலகி மூன்றாம் தரப்பைப் போல் நின்று வாசிக்கும் போதுதான் அறிந்து கொண்டேன். அதன் ஆதாரமான பிரச்சினையே அதன் மொழியைச் சீர் செய்யாமல் விட்டதுதான் என்று புரிந்தது. இத்தனைக்கும் அது பரவலாக வாசிக்கப்பட்ட படைப்பு. பொருத்தமான எடிட்டிங் செய்யப்பட்டிருந்தால் அது இன்னும் மகத்தான இடத்தைத் தொட்டிருக்கும். விரிந்து ஆழம் சென்றிருக்கும். முதல் நாவலே எனக்கு அவ்வளவு தூரம் நல்ல நாவலாக அமைந்தது. அதில் இருந்து கற்றுக் கொள்ளவும் முடிந்தது. நாவல் எழுதுவதற்குரிய பயிற்சி என்பதன் முதல் பாடம், யோசிக்காமல் அதை எழுதத் தொடங்குவதுதான். 

அதன் பின்னர் நாவல் எழுதுவது பற்றி பயின்றேன். சில நாவல்களை எழுதிக் கைவிட்டேன். சரியான கேள்வியும் கருவும் திரண்டு வரக் காத்திருக்கும் போதுதான் ஓர் அடிப்படைக் கேள்வியை எதிர் கொள்ள நேர்ந்தது. அதைக் கொண்டு காளத்தை தொடராக எழுதி அது வேறொன்றாக ஆகி கடைசியில் ‘தோறை’ என்று பெயரிடப்பட்டு பிரசுரத்துக்கு தயாராகிக் கொண்டிருக்கும் என்னுடைய இரண்டாவது நாவலாக ஆகியது. தோறையை எழுதிய நாட்களையும், முதல் வரைபை திருத்தி எடுத்த நாட்களையும் இப்பொழுது மீட்டிப் பார்க்க முடிகிறது. 350 பக்கத்தையும் எழுதி முடித்தவுடன், தினையை உண்ட மயிலின் நடுக்கோடும் மிதப்போடும் கிரிசாந்திற்கும் தர்முவிற்கும் அனுப்பிவிட்டு காத்திருந்தேன். இருவரும் வாசித்து, தங்களுக்குள் மந்திராலோசனைகளை முடித்துக் கொண்டு தனித்தனியாக என்னுடன் உரையாடினார்கள். இம்முறை நான் தயாராக இருந்தேன். மனதை விரிவாக்கிக் கொண்டிருந்தேன். கொடிரோசிலும் தத்வமஸியிலும் கற்றுக் கொண்டவை, விவாதித்தவை காத்திருந்தன.

‘தோறை’ கதையாக நன்றாகவே வந்திருந்தது என்பது இருவரினதும் கருத்து. ஆனால் எதோவொன்று அதை மூடி கதையை இணைந்து திரண்டு செல்லவிடாமல் வைத்திருக்கிறது என்றார்கள். இடை வெளிகளைச் சாத்தியங்களை விவாதித்தார்கள். முக்கியமான இடங்களில் நாவலின் ‘சொல்லாமல் காட்டு’ என்ற அடிப்படை மந்திரம் நிகழாமல் இருப்பதே நாவலின் அடிப்படைக் கேள்வியும் விரித்தெடுக்கப்பட வேண்டிய கருப்பொருளும் நிகழ்வதை சருகுகள் பாசனப் பாத்தியை அடைப்பது போல் அடைத்துக் கொண்டு நிற்பதைப் போலுள்ளது என்றார்கள். அத்தியாயங்கள் இயல்பெனக் கோரப்படாமல் நாவலின் ‘shift’ என்ற பொறிமுறையில் சிடுக்குகள் கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னார்கள். தேய் வழக்குகளை, சரியாக கடத்தும் வகையில் இருக்காத உருவகங்கள், படிமங்களைப் பற்றியெல்லாம் விவாதித்தோம். அதன் பிறகு என்னால் நாவலைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது. இரண்டு மாதங்கள் நாவலோடு இருந்தேன். நீர்ப்பாத்தியை மூடியிருந்த சருகுகளை வெட்டி அகற்றினேன். என்னுடைய கேள்வியை தீண்டி மொழியில் ஓட விட்டேன். வளர்த்தெடுத்தேன். கல்லைப் பொழிந்து சிலையை மீட்டெடுப்பதைப் போல நாவலை மீட்டெடுத்தேன். வடிவம் சார்ந்தும் கதை சார்ந்தும் எளிய உறவுச்சிக்கல்களுக்குள் சிக்கியிருந்த நாவல் தன்னுடைய நுண்மையை கண்டடைந்தது. பேருருவாக விரிந்து சென்றது. வெவ்வேறு படிமங்களை நிகழ்த்த இடமளித்தது. ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் நானா எழுதியெடுத்தேன் என்று நானே மலைத்து நிற்கும் அளவிற்கு எனக்குள் அறியாத இடங்களை எழுதி எடுத்தது. மீண்டும் மெய்யான பித்து நிலை. நாவலின் இரண்டாவது Draft நாவலாக ஆகி விட்டது என்று எனக்கே புரிந்தது. அல்லது அகம் நன்கறிந்தது. ஏனென்றால் நானே அதைப் பயின்றேன். கதைகளின் முன், அதன் நாடகத் தருணங்களின் உச்சிகளின் முன் திகைத்து நின்றேன். கிரிசாந் வாசித்து விட்டு ‘நான் நினைக்கவே இல்லை நீ இப்பிடி ஒண்டை அந்த முதல் வடிவத்திலை இருந்து மீட்டுக் கொண்டு வருவாய் எண்டு, எப்படிச் சாத்தியப்பட்டது என்ன செய்தாய்?’ என்று கேட்டார். அப்பொழுது அவர் தன்னுடைய இரண்டாவது குறுநாவலைத் தீவிரமாக எழுதிக் கொண்டிருந்தார். தத்வமஸியை முடித்த கையோடு அதைத் தொடங்கி விட்டார். கொடிறோசிலும் தத்வமஸியிலும் அவருடைய எடிட்டர்களில் ஒருவராக அவருடனும் தர்முவுடனும் நிகழ்த்திய உரையாடல்களும் விவாதங்களும் எப்படி நாவலைப் புரிந்து கொள்ள, அடிப்படைக் கேள்வியை தெளிவாக்க உதவியது என்று விளக்கினேன். வடிவம் , தரிசனம், அதன் படிம உருவாக்கம், உரையாடல் உச்சங்கள், பண்பாட்டு பின்புலம், வரலாற்றுப் பின்புலம் பற்றிய அடிப்படைகளை புனைவாக நிகழ்த்திக் கொள்ள எங்ஙனம் உதவியது என்பதை அவருக்கு நானே கண்டடைந்த என்னுடைய சொந்த உதாரணங்களுடன் விளக்கினேன். என்னால் அப்பொழுது அவருக்கு அவற்றைத் தொகுத்துச் சொல்ல முடிந்தது. அவரும் தர்முவும் கூட தங்களுக்கான புரிதல்களைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். ஏற்கனவே முன்னோடிகளின், வழியாக அறிந்திருந்தாலும். சொல்லெனக் காதில் விழுந்திருந்தாலும். சொந்த உதாரணங்களைக் கண்டடைந்து அவற்றை முன் வைத்து விவாதிக்கும் போது அத்தனை புரிதலும் நிறைவும் நிகழ்கிறது. மெய்யான கற்றுக்கொள்ளல் அதுதான் என்று சொல்வேன். நாவல் என்று வரும் போது செம்மையாக்குனர் வரலாறு, தத்துவம் போன்றவற்றிலும் செவ்வியல் இலக்கியம், சமகால இலக்கியம் குறித்தும் அதனோடு இயங்கும் சக அறிவுத்துறைகள் குறித்தும் அறிதலும், சொந்த அபிப்பிராயங்களைச் சொல்லத் தக்கவராயும் இருப்பது சேமம். எனக்கு வாய்த்த இருவரும் மேம்பட்ட வாசகர்கள். நல்ல அணுக்கர்கள்.

நம்முடைய செம்மையாக்குனர்கள் அடிப்படையில் தேர்ந்த வாசகராக இருக்க வேண்டும். எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சொல்வது போல் அவரொரு ‘இலட்சிய வாசகராக’ இருக்க வேண்டும். தன் வாசிப்பினாலும் விரிந்த மனதினாலும் வாழ்க்கையை தனக்கே உண்டான பார்வையால் அணுகக் கூடியவராகவும், விமர்சனப் பார்வையும் அழகியல் சார்ந்த அடிப்படைகளும் கொண்டிருக்க வேண்டும். முக்கியமாக இலக்கியத்தில் சமரசமில்லாமல் முகத்துக்கு அஞ்சவோ, பிரச்சினைகளைச் சுட்டிக்காட்டவோ தயங்கக் கூடாது. 

ஓர் சம்பவம், 

அண்மையில் தமிழ்நாட்டில் வெளியாகி கணிசமாக வாசிக்கப்பட்ட நாவல் ஒன்றைப் பற்றிய கூட்டு உரையாடலில் கலந்து கொள்வதற்காக அதற்கான தயாரிப்பு வேலைகளில் ஈடுபடும் போது அந்த நாவலுக்கு வந்திருந்த விமர்சனங்களைக் கவனித்தேன். அதை எழுதி இருந்தவர்கள் அந்நாவல் ஆசிரியரின் நண்பர்கள். அவர்களில் சிலரை நானும் அறிவேன். எல்லோரும் சகட்டு மேனிக்கு புகழ்ந்து மட்டும் வைத்திருந்தார்கள். நாவலில் உள்ள நல்ல விசயங்களை மட்டும் சுட்டி எழுதியிருந்தார்கள். நானோ அந்த நாவல் நன்றாக வந்திருக்க வேண்டும் என்ற உச்சுக் கொட்டலுடனேயே வாசித்து முடித்தேன். அந்த நாவலாசிரியருக்கு நல்ல ‘எடிட்டர்’ஒருவர் வாய்த்திருந்தால் அந்த நாவல் மேம்பட்ட ஒன்றாக வந்திருக்கும் என்று தோன்றியது. ஏனெனில் அதில் புறவயமாக இருந்து அவதானிக்க கூடிய விசயங்களில் தான் அந்த நாவலின் சீரைக் குலைத்துக் கொண்டிருந்தன. நாவலின் முன்னுரையில் இவர்களிடம் எல்லாம் நாவலைக் காட்டினேன் என்று சிலரைக் குறிப்பிட்டிருந்தார். அதில் ஏறக்குறைய அனைவருமே அறியப்பட்ட இளம், மூத்த எழுத்தாளர்கள். அதில் சிலருக்கு அவ் இடைவெளிகள், சாத்தியங்கள் கண்ணில் படாமல் இருந்திராது. ஆனால் என்ன நிகழ்ந்திருக்கும் என்று என்னால் பார்க்க முடிந்தது. சக படைப்பாளிகளை நண்பர்களாக கொள்ளும் போது அவர்கள் பல சமயங்களில் தங்களின் எல்லைகளுக்குள்ளே நிற்க விரும்புவர். தங்களின் சொற்கள், சுட்டிக்காட்டும் இடங்கள் படைப்பாளியின் தன்னகங்காரத்தைத் சீண்டி கசப்பைத் தருமோ என்று ஒரு கணம் தயங்கக் கூடும். அதனால் ‘நல்லாருக்கு’ என்பதுடனோ, சில மேலோட்டமான அபிப்பிராயங்களுடனோ ஒதுங்கிக் கொள்ளக் கூடும். இவ்விடத்தில் எல்லா மூத்த ஆசிரியர்களும் செம்மையாக்கம் பற்றி முன்வைக்கும் எச்சரிக்கை ஒன்று உண்டு. இரு பக்கங்களைக் கொண்டது அது. ஒன்று சக படைப்பாளியின் மேற்சொன்ன தயக்கம். எல்லைப்பாடு. இரண்டாவது தன்னுடைய சிந்தனை, பார்வை, என்பவற்றைத் திணிக்கக்கூடிய அல்லது அவரே அறியாது அதைச் செய்யவோ கூடும். எனவே செம்மைப்படுத்துனரின் எல்லை என்ன என்பதை வரையறுத்துக் கொள்வது முக்கியம்.

செம்மையாக்கம் செய்பவர் பிரதியின் மொழி, வடிவச்சீர்மை, நுண்தகவல்கள் போன்ற புறவயமாக அவதானித்துச் சுட்டக் கூடிய இடங்களில் தன் கவனத்தைச் செலுத்தினால் போதுமானது. படைப்பின் கருவிலோ, கருப்பொருளிலோ, அது எதிர் கொள்ளும் கேள்விகளிலோ தலையீடுகள் செய்யக் கூடாது. கூடவே கூடாது. ஏனெனில் அவை எழுத்தாளருடைய அகத்தில் நிகழும் முழு அந்தரங்கமான நிகழ்வு. அந்தப் படைப்பின் மையமான ஆன்மா. அதன் தரிசனத்தின் வழி. சொல்லப் போனால் அதை எழுத்தாளரே கண்டுபிடித்து வளர்த்தெடுப்பது. அதுவே எழுத்தின் முதன்மையான பணி. எனவே அதில் செம்மையாக்குனருக்கு எந்தப் பங்களிப்பும், தலையீடும் இருக்க அவசியமில்லை. அத்தோடு மொழி, வடிவம், நுண்தகவல்கள் என்று வரும் போதும் கூட தன்னுடைய கருத்தை. நேர்மையுடனும் பிரதி மேம்பட வேண்டும் என்ற முழு அக்கறையுடனும் கறாராகவும், தர்க்கங்களுடனும் செம்மைப்படுத்துனர் எழுத்தாளரிடம் சொல்லிவிடவேண்டும். தேவைப்பட்டால் விவாதிக்கவும் செய்யலாம். ஆனால் ஒரு விடயத்தில் தெளிவாக இருக்க வேண்டும். இறுதி முடிவை எடுக்க வேண்டியவர் எழுத்தாளரே! அவ்வுரையாடலின் பின்னர் பிரதியில் அது இடம் பெறாமலோ திருத்தப்படாமலோ இருக்கும் போது அவரே அதற்கான காரணங்களைச் சொன்னாலும் சொல்லா விட்டாலும் அது பற்றி எதுவும் எண்ணாது விட்டு விட வேண்டும். இது இயல்பென நிகழக்கூடிய புரிதலும் இணக்கமும் கொண்ட உளத்தினாலும்; கொஞ்சம் உயர்த்திச் சொல்லப்போனால் மேலான அன்பினாலும் இலக்கியத்தை வாழ்க்கையாக ஆக்கிக் கொள்வதன் வழியாகவும் வளர்த்தெடுக்க வேண்டிய ‘உறவுத்தன்மை’ ஒன்றினாலேயே சாத்தியம். குறளின் சொல்லில் சொன்னால் ‘அகலாது அணுகாது தீய்க்காய்பவரின்’ இடத்தை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இச்செம்மையாக்கல் பயணத்தில் கிரிசாந், தர்முவைத் தவிர எனக்கு அணுக்கமான வாசிக்கக் கூடிய நண்பர்கள் சிலரிடமும் நாவலைக் கொடுத்து வாசிக்கச் சொல்லி அபிப்பிராயங்கள் கேட்டுக் கொள்வேன். சிறிய நுண்மையான அவர்களின் தனிப்பட்ட கவனப்படுத்தல்கள் சார்ந்த அவதானங்கள் பயனளித்ததுண்டு. நண்பர்களில் கனிஷா, கமலாபரன், ரொனால்ட், ஆகியோருக்கு வாசிக்கக் கொடுப்பேன். கனிஷா பெண்கள் சார்ந்தும், நாவலில் தேய் வழக்குகள் மொழி இடறல்கள் சார்ந்தும் நுட்பமாகக் கவனித்துச் சொல்வார். தோறை நாவலில் அவருடைய நுட்பமான கவனப்படுத்தல்கள் முக்கியமானதாக அமைந்தன. அதைப் போல் கமலாபரன் உள்ளூர் மரபுகள், வழக்கங்கள், சார்ந்த என்னுடைய களங்கள் தொடர்பிலும், மொழி அடையக் கூடிய கவிதைத் தன்மை பற்றியும் கவனிக்கக் கூடியவர், ரொனால்ட் நுண் தகவல்கள் சார்ந்து விவாதிக்கக் கூடியவர். வசிகரனைச் சந்திக்கும் போது நாவலின் சில பகுதிகளை வாசித்துக் காட்டுவேன். அவர் சொற்தேர்வுகள் சார்ந்த அபிப்பிராயங்களைப் பகிர்வார். 

செம்மையாக்குனரின் பக்கத்தில் இருந்து கொண்டு படைப்பை அணுகும் போது அவர் , தன்னை ஒரு வாசகராக, படைப்பிற்குப் பணிந்து அதை இலக்கியப் பிரதியாகக் கற்பனையில் விரித்துக் கொண்டு அதன் படிமங்கள், உருவகங்கள், விவரணைகள், தருணங்களை பொருள் கூட்டி வாசித்து அனுபவப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அப்படி இல்லாமல் தான் ஏதோ பிழை பிடிக்க வந்துள்ளோம் என்ற எண்ணத்தோடு படைப்பினுள் இறங்கும் போது அதுவொரு வறட்டுத்தனமான ‘மெய்ப்புப் பார்க்கும்’ பணியாகவோ, உச்சமாக முரணாகவோ கசப்பாகவோ கூட எஞ்சலாம். 

சகபடைப்பாளியை குறிப்பாக, மொழி சார்ந்து இயங்கக் கூடிய ஒருவரை செம்மையாக்குனராக கொள்ளக் கூடாது என்று மூத்த படைப்பாளிகள் பலரும் எச்சரிப்பதற்கு முக்கியமான காரணம் ஒன்று உண்டு. அவருடைய நோக்கும் படைப்பு மனமும் இந்தப்படைப்பை தன்னுடைய நோக்கினால் வளைக்கவோ அவரே அறியாமல் சிதைக்கவோ கூடும். அதே போல் கொள்கைகள், சித்தாந்தங்கள் மீது இயங்கும் கடும் நம்பிக்கையாளர்கள், வழிபாட்டு உணர்வுள்ளவர்களையும் விலக்கி விட வேண்டும். அதனால் தான் ‘விரிந்த உள்ளமும் அணுக்கமும் கொண்ட தன் எல்லைகளை உணர்ந்த அணுக்கமான ஒருவர்’ என்பதை அழுத்திச் சொல்கிறோம். 

மேலை நாடுகளில் இலக்கியத்தில் இயங்குபவர்கள் தங்களின் பதிப்பாளரையே எடிட்டராகவும் கொண்டிருக்கும் போது அவர்கள் சந்தை நிலவரங்கள், பொது அபிப்பிராயங்கள் சார்ந்து ‘இப்படி எழுது’ என்பதான trend set களை அவதானித்துச் சொல்லி அதை முறைசெய்து படைப்புகளை மெய்ப்புப்பார்க்கும் முறை தமிழிலிலும் இருக்கிறது. அவ்வகையான பதிப்பாளர்கள் அணுக்கமாக இருந்தாலும், படைப்பாளியின் மேல் அக்கறையும் கொண்டு இருந்தாலும் கூட அது செம்மையாக்கம் அன்று. அது ஒரு வகையில் படைப்பாளி தன் உணர் கொம்புகளை ஒடித்துக் கொள்வது. புகழையோ நலன்களையோ நோக்கி ஓடுவது. அவரால் வெகுதூரம் ஓடமுடியாது. அது வெறும் தன்னழிவு. 

புதிதாக எழுத வருபவர்கள் ஒரே படைப்போடு விடைபெறுவதும். அல்லது முதல் படைப்பின் ‘pattern’ சுழலுக்குள் சிக்கிக் கொள்வதும் இதனாலேயே. அதேவேளை தங்களுடைய கதையையோ, தன்வரலாறு போன்றவற்றையோ, அபபுனைவுகளையோ எழுதுவதற்கு விரும்பும் ஒருவர். அதை தான் அறிந்த வரையில் முதற் பிரதியாக எழுதிக் கொண்ட ஒருவர், ஏற்கனவே இலக்கியத்தில் இயங்கும் படைப்பாளியையோ வாசகரையோ அணுகும் போது அதில் செம்மையாக்குனர் என்ற பாத்திரத்தின் பணி எத்தகையது என்ற கேள்வி உள்ளது. 

செம்மையாக்கம் நிகழும் போது எந்தவகைச் சூழ்நிலை என்றாலும் அது படைப்பாளியையும், செம்மைப்படுத்துபவரையும் சார்ந்தது. அவர்களுடைய அந்தரங்கமான உரையாடல். அதில் உள்ள கொடுக்கல் வாங்கல்கள் இருவரும் செய்து கொள்ளக் கூடிய ஒரு வகை இணக்கம். நாம் வாசிக்கும் போது பொருட்படுத்த வேண்டியது படைப்பையும் அதன் அழகியலையும் அது அளிக்கும் நம்முடைய வாசிப்பையும் மட்டும் தான். நாம் கேள்வியை படைப்பை முன்னிட்டே கேட்க முடியும். தற்புனைவோ தன்வரலாறோ அது அதை எழுதுபவர் அதை எப்படி வரையறுக்கிறார். என்னவாக முன்வைக்கிறார் என்பதை மட்டுமே பொருட்படுத்த வேண்டியிருக்கும். நீ பொய் சொல்கிறாய் உண்மை சொல்கிறாயா என்ற கேள்விகள் எல்லாம் அபத்தம். செம்மையாகுனர் தன்னளவில் படைப்பாளி தெரிவு செய்து கொள்ளும் நபர் மட்டுமே. அத்தெரிவும் உறவும் அந்தரங்கமானது. அவர்களின் எல்லைகளும் கொண்டு கொடுத்தல்களும் அவர்களுடைய தெரிவுகள். அதில் தலையிடுவது போல் அதை தீர்ப்பிடுவது போல் அயோக்கியத்தனம் வேறில்லை.

சமூக வலைத்தள மாந்தர்களை இலக்கிய உரையாடல்களுக்குள் எடுக்கத் தேவையில்லை. அவர்கள் நடத்தும் பெரும்பாலான தாக்குதல்கள் இடுப்பிற்கு கீழே அடிப்பவை. விவாத அடிப்படைகளோ, அறமோ, நாகரீகமோ அற்றவை. சராசரிகளுடன் விவாதத்திற்கு இறங்குவது தற்கொலைக்கு சமானம். தமிழில் இன்னும் முறையாகக் கலைச்சொல் கூட அடையப் பெறாமல் இருக்கும் செம்மையாக்கம். அல்லது பிரதி மேம்படுத்தும் பணி தொடர்பில் விவாதங்கள் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும். சமூக வலைத்தளங்கள் போலில்லாமல் பொறுப்புடன் தொடர்ச்சியாக இயங்கும் தங்களுக்கென்று விவாத முறைகளை, விமர்சன முறைகளை வளர்த்துக் கொண்டவர்களுடனும், அவற்றை அடைவதற்கு நேர்மையான விழைவுள்ளவர்களின், பங்குபற்றுவோரின் கூட்டு உழைப்பினாலும் உருவாகி வரும் அறிவியக்கத்துடன் இவ் விவாதங்கள் இணைய வேண்டும். புனைவு புனைவல்லாத இரண்டு வெளிகளிலும் அதன் பங்களிப்பு நிகழ வேண்டும். 

***

யதார்த்தன்: இயற்பெயர் பிரதீப் குணரட்ணம். இலங்கையைச் சேர்ந்தவர். மெடூசாவின் கண்களின் முன் நிறுத்தப்பட்ட காலம் என்ற கட்டுரைத் தொகுப்பும், நகுலாத்தை எனும் நாவலும், வெளியாகியிருக்கிறது. புதிய நாவல் தோறை வெளியாகவிருக்கிறது. தொடர்ச்சியாக இலக்கியத்தில் விமர்சன மரபு குறித்தும், பண்பாட்டு அசைவுகள் குறித்தும் விரிவாக எழுதி வருபவர். சமகாலத்தில் சிற்றிதழ்கள், பத்திரிகைகளில் எழுதி வருவதுடன் தற்பொழுது இவருடைய இணையத்தளமான yatharthan.com இல் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார். மின்னஞ்சல்: pratheepkunaradnum@gmail.com

ஆ.ஹரிகிருஷ்ணன்

1879-இல் ஜார்ஜ் டாப்மேன் கோல்டி என்பவரால் ஆப்பிரிக்காவில், நைஜர் நதிக்கரையில் இருந்த பல்வேறு பிரிட்டிஷ் வர்த்தக நிறுவனங்கள் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு ‘யுனைடெட் ஆப்பிரிக்கன் கம்பெனி’ உருவாக்கப்பட்டது. இது ‘நேஷனல் ஆப்பிரிக்கன் கம்பெனி’ என்று மாறப்பட்டு, இறுதியாக 1886-இல் ‘ராயல் நைஜர் கம்பெனி’ என்று பெயர் மாற்றமடைந்தது.  1900-இல் ராயல் நைஜர் கம்பெனி தனது நிர்வாகத்தைப் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்திடம் ஒப்படைத்த பின், நைஜர் நதிக்கரையின் வடக்கிலும் தெற்கிலும் உள்ள சுமார் 250 இனக்குழுக்களை ஒன்றிணைத்து, 1914-இல் ‘நைஜீரியா’ எனும் நாடு உருவாக்கப்பட்டது.

நைஜீரியாவின் வடக்குப் பகுதியில் வாழ்ந்த ‘ஹவுசா-புலானி’ இன மக்கள் இஸ்லாமிய மதத்தைத் தழுவிய மிகப்பெரிய இனக்குழுவாகத் திகழ்ந்தனர். தெற்கில் ‘இக்போ’ இனமக்களும், தென்மேற்கில் ‘யோருபா’ இனமக்களும் வாழ்ந்து வந்தனர். 1960-இல் நைஜீரியா பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு கூட்டாட்சி அமைப்பாகச் செயல்படத் தொடங்கியது. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகும் நைஜீரியாவில் தங்கள் வியாபாரம் தங்குதடையின்றி நடக்க வேண்டும் என்பதற்காக, பிரிட்டிஷ் அரசு அதிகார முழுமையையும் வடக்கில் இருந்தவர்களுக்கே கொடுத்தது. வடக்கில் இருந்த ஆட்சியாளர்களும் பிரிட்டிஷாருக்குச் சாதகமாகச் செயல்பட, கூட்டாட்சியில் விரிசல் விழத் தொடங்கியது. பல பூசல்களுக்குப் பின், 1967-இல் தெற்கு நைஜீரியா பிரிந்து ‘பியாஃப்ரா’ என்ற பெயரில் தனிநாடாகச் செயல்படத் தொடங்கியது. இதனால் நைஜீரியாவில் கொடூரமான உள்நாட்டுப் போர் வெடித்தது. 1970-இல் பியாஃப்ராவின் அதிபர் ஒஜுக்வு நாட்டை விட்டுத் தப்பிச் செல்ல, பியாஃப்ரா மீண்டும் நைஜீரியாவுடன் இணைக்கப்பட்டது. இந்த மூன்று ஆண்டு காலப் போரில் 3 மில்லியனுக்கும் அதிகமான அப்பாவி மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். சிமாமந்தா எங்கோசி அடிச்சி எழுதி தமிழில் லதா அருணாச்சலம் மொழிபெயர்த்த “அரை மஞ்சல் சூரியன்”நாவலுக்கான வரலாற்று பின்னணி இதுவே.

நிகழ்காலத்தில் வாழ்க்கையின் பல்வேறு ருசிகளை அனுபவித்துக்கொண்டும், எதிர்கால முன்னேற்றத்தைப் பற்றிய கனவுகளைச் சுமந்துகொண்டும் செல்லும் மனிதர்களின் மீது, எதிர்பாராத விதமாக ‘போர்’ எனும் புயல் தாக்கினால் அவர்களின் வாழ்க்கை எப்படி மாறும் என்பதை எழுத்தாளர் சிமாமண்டா எங்கோசி அடிச்சி எந்தவித ஒளிவுமறைவும் இல்லாமல் ‘அரைமஞ்சள் சூரியன்’ புத்தகத்தில் நம் கண்முன்னே கொண்டுவந்திருக்கிறார். இந்நாவலின் தலைப்பான ‘அரைமஞ்சள் சூரியன்’ என்பது, 1967 முதல் 1970 வரை தனிநாடாகச் செயல்பட முயன்ற ‘பியாஃப்ரா குடியரசின்’ (Republic of Biafra) தேசியக் கொடியில் இருந்த முத்திரையைக் குறிப்பதாகும்.

இந்தக் கதை ஐந்து முக்கியக் கதாபாத்திரங்களின் கோணங்களில் இருந்து விரிவடைகிறது. கிராமத்திலிருந்து நகரத்திற்கு வந்து, பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியரின் வீட்டில் வேலைக்காரனாகச் சேரும் 13 வயதுச் சிறுவன் உக்வு; செல்வந்தர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அழகான, கல்வி கற்ற பெண்ணான ஒலான்னா, தனது ஆடம்பர வாழ்க்கையைத் துறந்து பேராசிரியர் ஒடேனிக்போவின் காதலியாக அவருடன் வசிப்பவள்; புரட்சிகர அரசியல் சிந்தனைகளும், தன் இக்போ இனத்தைப் பற்றிய பெருமிதமும் கொண்ட, தாயின் சொல்லைத் தட்டாத பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் ஒடேனிக்போ; இக்போ கலையின் மீது பேரார்வம் கொண்டு லண்டனிலிருந்து லாகோஸுக்கு வரும் பிரிட்டிஷ் எழுத்தாளன் ரிச்சர்ட்; தந்தையின் வியாபாரத்தைக் கவனித்துக்கொள்ளும், எதற்கும் உணர்ச்சிவசப்படாமல் மூளையை மட்டும் பிரயோகிக்கும் தைரியமான பெண் கைய்னெனே. உள்நாட்டுப் போரினால் இவர்களின் வாழ்க்கை எவ்வாறு தலைகீழாக மாறுகிறது என்பதே நாவல்.

ஆசிரியர் இந்தப் புத்தகத்தை இரண்டு காலகட்டங்களாகப் பிரித்து எழுதியிருக்கிறார். 1960-களின் முற்காலம் சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய நைஜீரியாவின் நம்பிக்கை நிறைந்த காலம். மேட்டுக்குடி மக்களின் அரசியல் விவாதங்கள், பெருமுதலாளிகளின் குறுக்குவழி வியாபார ஒப்பந்தங்கள், ஆப்பிரிக்கர்களுக்கு அமெரிக்க வாழ்க்கை முறையின் மீதிருந்த மோகம், மற்றும் தாய்மொழியின் மீது ஆங்கிலம் செலுத்திய ஆதிக்கம் ஆகியவற்றை இது பேசுகிறது. 

1960-களின் பிற்காலம் இக்போ மக்களுக்கு எதிராக நடக்கும் இனப்படுகொலைகள், தனி பியாஃப்ரா குடியரசு மற்றும் கொடூரமான உள்நாட்டுப் போர், சொகுசு வீடுகளில் வாழ்ந்தவர்கள் அகதி முகாம்களில் தஞ்சமடையும் அவலம், பட்டினி, ‘க்வாஷியோர்கர்’ நோயால் பாதிக்கப்படும் குழந்தைகள், மற்றும் உயிருக்குப் பயந்து ஓடும் அவலநிலையை விவரிக்கிறது.

போரின் நேரடி வன்முறையை விட பசியும் நோயும்தான் மனிதர்களைக் கொல்கிறது. போர் வரும்போது பணக்காரர்கள், ஏழைகள், பேராசிரியர்கள், வேலைக்காரர்கள் என்ற அனைத்து வர்க்க எல்லைகளும் உடைந்து, அனைவரும் உயிர் பிழைக்க ஒரே வரிசையில் நிற்கும் நிலை ஏற்படுகிறது. இந்தப் பேரழிவின் மத்தியிலும் மனிதர்களின் காதல், பொறாமை, துரோகம் ஆகியவை நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. பிரிட்டிஷ்காரர்கள் தங்களின் அரசியல் மற்றும் வியாபார லாபத்திற்காகத் தூண்டிவிட்ட ஆப்பிரிக்கப் போர்களை, வெறும் ‘பழங்குடி மோதல்கள்’ என சுருக்கிப் பார்க்கும் மேற்கத்திய நாடுகளின் அணுகுமுறையையும், அமைதிப் படைகளின் மெத்தனத்தையும் நாவல் கடுமையாக விமரிசிக்கிறது.

சிமாமண்டா எங்கோசி அடிச்சியின் கதாபாத்திரங்கள் யாருமே முழுமையான நல்லவர்களோ அல்லது கெட்டவர்களோ அல்ல; அவர்கள் சுயநலம், பயம், அன்பு, வீரம் ஆகிய அனைத்தையும் கொண்ட சாதாரண மனிதர்கள். அரசியல் அதிகாரமும் ஆடம்பரமும் கொண்ட குடும்பத்தை நிராகரித்துவிட்டு ஒடேனிக்போவுடன் வாழும் ஒலான்னா, போரில் தன் சொந்த உறவினர்கள் கண்முன்னே கொல்லப்பட்ட பின், அகதி முகாமில் தன் குழந்தையுடன் வாழும் நிலை வருகிறது. இவள் பெண்களின் சகிப்புத்தன்மையையும் பேரழிவைத் தாங்கும் ஆற்றலையும் பிரதிபலிக்கிறாள். பிரிட்டிஷ் எழுத்தாளன் ரிச்சர்ட், தன்னை ஒரு பியாஃப்ரா குடிமகனாகவே உணர முயல்கிறான். ஆனால் போர் உச்சமடையும் போது, அவனது வெள்ளையின அடையாளம் சில சலுகைகளைத் தந்தாலும், உள்ளூர் மக்களால் அவன் எப்போதும் ஒரு ‘வெளியாளாகவே’ பார்க்கப்படுகிறான். மேற்கத்திய உலகம் ஆப்பிரிக்கப் போரை எவ்வாறு பார்க்கிறது என்பதன் அடையாளமாக இக்கதாபாத்திரம் அமைகிறது. முக்கியக் கதாபாத்திரமான உக்வு, ஒரு சிறிய கிராமத்துச் சிறுவனாக நுழைந்து, புத்தகங்களைப் படிக்கத் தொடங்கி, போரின் கொடூரங்களைக் கண்டு, இறுதியாகத் தன் சொந்த அனுபவங்களை எழுதத் தொடங்கும் வளர்ச்சி நாவலின் மிகச்சிறந்த பகுதியாகும்.

ஒரு சிறிய குறையாக, நாவல் 1960-களின் முற்பகுதிக்கும் பிற்பகுதிக்கும் இடையே அடிக்கடி மாறி மாறிச் செல்வதால், போரின் பதற்றம் உச்சத்தில் இருக்கும்போது திடீரென பழைய காதல் கதைகளுக்குத் திரும்புவது கதை நகர்வின் வேகத்தைச் சற்றே குறைக்கிறது.

சிமாமண்டா எங்கோசி அடிச்சியின் எழுத்து நடை மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. கதையோட்டத்தில் இயல்பாக இக்போ மொழிச் சொற்களையும் பழமொழிகளையும் கையாண்டுள்ளார். உணவுகளின் மணம், போர்க்களத்தின் துர்நாற்றம், மனிதர்களின் முகபாவனைகள் என அனைத்தையும் மிகத் துல்லியமாக வாசகரின் கண்முன்னே நிறுத்துகிறார். உணர்ச்சிகளை மிகைப்படுத்தாமல் நடந்ததை நடந்தபடியே வைப்பதன் மூலமே அவர் மாபெரும் தாக்கத்தை உண்டாக்குகிறார்.

இவை அனைத்தையும் எந்தவிதச் சிதைவும் இன்றித் தமிழில் வாசகர்களுக்கு நேர்த்தியாக மொழிபெயர்த்திருக்கிறார் லதா அருணாச்சலம். மூலப் படைப்பின் தீவிரத்தையும், அதன் உணர்ச்சிப்பூர்வமான கனத்தையும் சற்றும் குறையாமல் தமிழில் கொண்டுவந்திருக்கிறார். நாவலில் வரும் ‘இக்போ’ இன மக்களின் பிரத்யேகப் பண்பாட்டுச் சொற்கள் மற்றும் உறவுமுறைகளைத் தமிழில் வாசிக்கும் போது எந்தவொரு அந்நியத் தன்மையும் தோன்றாத வண்ணம் இயல்பான நடை கையாளப்பட்டுள்ளது. பேராசிரியர் ஒடேனிக்போவின் அறிவுச் செறிந்த உரையாடல்கள், சிறுவன் உக்வுவின் எளிமையான மொழி, லண்டனில் படித்த ஒலான்னாவின் நடை என ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் பேசும் பாணியையும் தமிழில் தனித்துவமாக வேறுபடுத்திக் காட்டியுள்ளது மொழிபெயர்ப்பின் முக்கியச் சிறப்பாகும்.

இந்தப் புத்தகத்தின் மிகச்சிறந்த தமிழாக்கத்திற்காக மொழிபெயர்ப்பாளர் லதா அருணாச்சலம் அவர்களுக்கு 2026-ஆம் ஆண்டுக்கான ‘நல்லி திசை எட்டும் மொழிபெயர்ப்பு விருது’ கிடைத்திருப்பது, அவரது உழைப்பிற்கு மகுடம் சூட்டுவது போல் அமைந்திருக்கிறது. 700-க்கும் மேற்பட்ட பக்கங்கள் கொண்ட இந்த விரிவான நாவலைச் சலிப்பில்லாமல் வாசிக்க வைக்கும் சுவாரஸ்யமான தமிழாக்கத்தைத் தந்த லதா அருணாச்சலம் அவர்களுக்கும், விருது பெற்ற அவரது பணிக்கும், சர்வதேசத் தரம் வாய்ந்த படைப்புகளைத் தமிழில் தொடர்ந்து கொண்டுவரும் ‘எதிர் வெளியீடு’ பதிப்பகத்திற்கும் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்.

இறுதியாக, இந்தப் புத்தகத்தை வாசிக்கும் முன்பு சினுவா அச்செபே (Chinua Achebe) எழுதிய ‘சிதைவுகள்’ (Things Fall Apart) நாவலை வாசித்தால், இக்போ இனத்தவர்களின் பழமையான வாழ்க்கை முறை, நாகரிகம் மற்றும் பண்பாட்டைப் பற்றி ஆழமாகத் தெரிந்துகொள்ளலாம். வெறும் இனப்போராகத் தெரியும் இந்த நாவலை, ‘சிதைவுகள்’ புத்தகத்தை வாசித்துவிட்டுப் படித்தால், இந்தப் போருக்கான வரலாற்று ஆணிவேரைப் பற்றிய ஆழமான கண்ணோட்டம் கிடைக்கும். ‘அரைமஞ்சள் சூரியன்’ என்பது வெறும் வரலாற்றுப் புதினம் மட்டுமல்ல; அது மனித ஆன்மாவின் நெகிழ்ச்சியையும், போரின் அர்த்தமற்ற தன்மையையும் விளக்கும் ஒரு உன்னதமான படைப்பு. ஆப்பிரிக்க வரலாற்றைப் பற்றியும், போர் மனித இதயங்களில் வடுவாக மாற்றும் வன்முறைகளைப் பற்றியும் புரிந்துகொள்ள விரும்பும் ஒவ்வொருவரும் கண்டிப்பாகப் படிக்க வேண்டிய நூல் இது.

***

ஆ.ஹரிகிருஷ்ணன் – கோவையில் தொழில் நடத்திவருகிறார். சமூக வலைதளங்கள் தன் வாசிப்பனுபவங்களை தொடர்ச்சியாக எழுதிவருகிறார். மின்னஞ்சல் முகவரி : harikrish556@gmail.com

அ.முனவர் கான்

“நாகாலாந்து – வடகிழக்கின் அன்புக்குரியவள்”, என்று அழைக்கப்படும் பெருமைக்குரியது. வரலாற்று ரீதியாக, கலாச்சார ரீதியாக பல மாற்றங்கள் அங்கு ஏற்பட்டபோதிலும், நாகா மக்களின் இலக்கியப் படைப்புகள் அவர்களின் வாய்மொழிப் பாரம்பரியங்களையே மூலமாகக் கொண்டுள்ளன. இந்த வாய்மொழிப் பாரம்பரியங்களே அவர்களின் பழங்குடியின அறிவு, கலாச்சார அடையாளம், நம்பிக்கைகள், ஆசாரங்கள் மற்றும் திருவிழாக்களின் கருவூலமாக விளங்குகின்றன. நாகா பழங்குடியினர் பற்றிய மிகப் பழமையான இலக்கியங்களில் 1896-ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த சர் ஜேம்ஸ் ஜான்ஸ்டோனின் “நாகா மலைகளும் மணிப்பூரும்” என்ற நூல் முக்கியமானது.

நாகா மக்களைப் பற்றி எழுதப்பட்ட வரலாறு மிகக் குறைவு. நாகாலாந்தின் முக்கியப் பழங்குடி இனங்களில் ஒன்றான ஆங்காமி (Angami) மக்கள், தங்களின் தனித்துவமான விவசாய முறைகள், இயற்கை, ஆன்மீகம்,விசித்திரமான சடங்குகளுக்காக உலகப் புகழ்பெற்றவர்கள். மலைப்பகுதிகளில் வாழும் இவர்கள் நிலத்தைச் செதுக்கி, படிக்கட்டுகள் போன்ற வயல்களை அமைத்து நெல் சாகுபடி செய்வதில் வல்லவர்கள். இயற்கையோடு இயைந்த இவர்களின் விவசாய முறை உலகின் கவனத்தை ஈர்த்தது. ஆங்காமி மக்களின் தாய்மொழி தென்யிடி (Tenyidie) ஆகும். எழுத்துவடிவம் இல்லாத காலத்திலும் இவர்களின் வரலாறு, வாய்மொழிப் பாடல்கள் மூலமும், தலைமுறை தலைமுறையாக பாட்டிமார்கள் கூறிய கதைகள் மூலமுமே கடத்தப்பட்டது. கிராமங்கள் பல குடும்பக் குழுக்களாக பிரிக்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு கிராமத்திற்கும் தலைவர்கள் வழிகாட்டுவர்.

பிப்ரவரி மாதத்தில் பத்து நாட்கள் கொண்டாடப்படும் ‘சேக்ரென்யி’ (Sekrenyi) என்பது தூய்மைப்படுத்தும் திருவிழாவாகும். கடந்த காலப் பாவங்களைக் கழுவி, உடலையும் ஆன்மாவையும் சுத்திகரிப்பதாக நம்பப்படுகிறது. குறிப்பிட்ட நாட்களில் கிராமம் முழுவதும் ‘கென்னா-ஜென்னா’ எனப்படும் கட்டுப்பாட்டுக் காலம் விதிக்கப்படும். அந்நாட்களில் யாரும் வேலைக்குச் செல்லக் கூடாது; கிராமத்தை விட்டு வெளியேறக் கூடாது; அந்நியர்கள் கிராமத்திற்குள் வரக் கூடாது.

பண்டைய காலத்தில் ‘தலை கொய்யும் மரபு’ நிலவியது. எதிரியின் தலையைக் கொய்வது வீரத்தின் அடையாளமாகக் கருதப்பட்டது (இது 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் முற்றிலும் நிறுத்தப்பட்டது). அடர்ந்த காடுகள், பாறைகள், ஆறுகள் மற்றும் பெரிய மரங்களில் சக்திவாய்ந்த ஆவிகள் வசிப்பதாக இவர்கள் கருதுகின்றனர். காட்டில் உள்ள மரத்தை வெட்டுவதற்கு முன்போ அல்லது வேட்டையாடும் முன்போ ஆவிகளிடம் அனுமதி கேட்கும் சடங்குகளைச் செய்கின்றனர். முன்னோர்களின் ஆன்மாக்கள் கிராமத்தையும் விவசாய நிலங்களையும் பாதுகாப்பதாக நம்பி, அறுவடை காலத்தில் அவர்களுக்கு உணவைப் படைத்து வழிபாடு நடத்துகின்றனர். நாகா கலாச்சாரத்தில் ஆவிகள் என்பவை வெறும் பயமுறுத்தும் உருவங்கள் அல்ல; அவை இயற்கையின் சமநிலையைப் பாதுகாக்கும் சக்திகளாகவே பார்க்கப்படுகின்றன. ஆங்காமி நாகா கலாச்சாரம் என்பது வெறும் நம்பிக்கைகள் மட்டுமல்ல, நவீன உலகிற்கு அவர்கள் கற்றுத் தரும் இயற்கையைப் பேணும் வாழியல் முறையுமாகும்.

ஈஸ்டரின் கைரே (Easterine Kire) சர்வதேச அளவில் புகழ்பெற்ற ஒரு முக்கிய நாகாலாந்து எழுத்தாளர், கவிஞர் மற்றும் கதைசொல்லி ஆவார். வடகிழக்கு இந்தியாவின், குறிப்பாய் நாகாலாந்தின் வாய்மொழி மரபுகளையும், வரலாற்றையும், பண்பாட்டையும் ஆங்கில இலக்கிய உலகம் முழுமைக்கும் கொண்டு சென்றதில் இவருக்கு மிக முக்கியப் பங்குண்டு.

1959-இல் நாகாலாந்தின் கோஹிமாவில் ஆங்காமி நாகா பழங்குடி குடும்பத்தில் பிறந்தார். ஷில்லாங்கில் உள்ள வடகிழக்கு மலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கில இலக்கியத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். நாகாலாந்தில் நிலவிய அரசியல் பதற்றங்கள் காரணமாக, பின்னர் நார்வே நாட்டிற்குப் புலம்பெயர்ந்து அங்கேயே வசித்து வருகிறார். 2003-இல் வெளியான இவரின் “A Naga Village Remembered” என்ற நாவலே, நாகாலாந்தைச் சேர்ந்த ஒருவரால் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட முதல் நாவலாகும்.

2015-ஆம் ஆண்டு வெளியான இவரது புகழ்பெற்ற நாவலான “ஆறு உறங்கும்போது” (When the River Sleeps), மதிப்புமிக்க “The Hindu Literary Prize” விருதைப் பெற்றது. இந்த விருதைப் பெற்ற முதல் வடகிழக்கு இந்திய எழுத்தாளர் இவராவார். “The Spirit-Nights” நாவலுக்காக 2024-ஆம் ஆண்டு சாகித்திய அகாதமி விருது பெற்றார்.

இவரது “ஆறு உறங்கும்போது” நாவல் நாகாலாந்தின் ஆங்காமி மக்களின் மாயாஜாலத்தின் மீதான நம்பிக்கை பற்றியதும் ,விசித்திரமான விலங்குகளைப் பற்றியதுமாகும் . “Bitter Wormwood” – நாகாலாந்து சுதந்திரப் போராட்டத்தாலும் ,இன மோதல்களாலும் சாதாரண மக்கள் அடைந்த வடுக்களைப் பேசும் நாவல். “Don’t Run, My Love” – பழங்குடி நாட்டுப்புறக் கதைகளையும், ஆன்மீகச் சக்திகளையும் மையமாகக் கொண்ட மாயாஜால நாவல். “A Respectable Woman” – இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய கோஹிமாவின் மறுசீரமைப்பு மற்றும் சமூக மாற்றங்களைப் பதிவு செய்யும் படைப்பு.

நாகா மக்களின் எழுதப்படாத வரலாற்றை, பாட்டிகள் கூறிய கதைகள் வழியே எழுத்துவடிவமாக மாற்றிப் பாதுகாத்துள்ளார் கைரே. காடுகள், மிருகங்கள், ஆவிகள் ,மனிதர்களுக்கு இடையேயான ஆழமான தொடர்பை தனது நாவல்களில் நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறார். ஆங்கிலத்தில் எழுதினாலும், தன் தாய்மொழியான தென்யிடி சொற்களையும் மந்திர ஒலிகளையும் கவிதைகளிலும் கதைகளிலும் இயல்பாகப் பயன்படுத்துகிறார்.

நாகாலாந்தின் இயற்கை, மாயாஜாலம், ஆன்மீகம் ஆகியவற்றுடன் அங்குள்ள வாழவியலையும், கலாச்சாரத்தையும், அவர்களின் போராட்டங்களையும் உலகளவில் கொண்டு சேர்த்ததில் ஈஸ்டரின் கைரே மிக முக்கியமான பண்பாட்டுத் தூதுவராகக் கருதப்படுகிறார். கைரே நாவல்கள் மட்டுமின்றி, நாகாலாந்தின் நாட்டுப்புறக் கதைகளை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு சேர்க்கும் வகையில் பல சிறுவர் கதைகளையும் எழுதியுள்ளார்.

ஈஸ்டரின் கைரேவின் ஜாஸ் கவிதை (Jazz Poetry) என்பது ஒரு நாகா கதைசொல்லியின் அடையாளமும், மேற்கத்திய இசையின் தன்னிச்சையான ஆன்மாவும் ஒன்றிணையும் இடமாகும். இது வெறும் இசைக்கு பின்னால் கவிதை வாசிப்பது மட்டுமல்ல; ஒரு இசைக்குழுவில் பாடப்படும் கவிதை வரிகளும் மற்றுமொரு இசைக்கருவியாகவே செயல்படும் ஒரு கூட்டு முயற்சியாகும். 2013-இல் நார்வேயில் அவர் ‘ஜாஸ்-அண்ட்-ரெய்ன்’ (Jazzandrain) என்ற இசைக்குழுவை ஏற்படுத்தி, நாகா பழங்குடியினரின் தாய்மொழி தாளங்கள் மற்றும் வாய்மொழிக் கதைகளை மேலைநாட்டின் ஜாஸ் இசையோடு இணைத்து கவிதைகளாக வாசித்து வருகிறார். அவரது படைப்புகள் நாகா மக்களின் வாய்மொழி மரபுகளுக்கும், ஐரோப்பிய ஜாஸ் கிளப்புகளின் நவீன சூழலுக்கும் இடையே ஒரு பாலமாக அமைகின்றன.

நாகா வாய்மொழி மரபும் ஜாஸ் இசையும் ஒரே மாதிரியான தன்மையைக் கொண்டிருப்பதாக கைரே நம்புகிறார். கிராமப்புறங்களில் ஒரு கதைசொல்லி, கேட்கும் மக்களின் எதிர்வினைக்கு ஏற்ப நாட்டுப்புறக் கதையைச் சற்றே மாற்றிச் சொல்வார். ஜாஸ் இசைக்கலைஞர் அந்த இடத்தின் சூழலுக்கு ஏற்ப தனது இசையின் போக்கை மாற்றுவார். கைரே மேடையில் பாடும்போது, ஒரு சாக்ஸாஃபோன் சத்தத்திற்கோ, டபுள் பேஸ் கருவியின் தாளத்திற்கோ அல்லது கிதாரின் மீட்டலுக்கோ ஏற்ப தனது கவிதை வரிகளை மாற்றிக் கொள்வார். இது ஒரு பழங்குடி முதியவர் தாளத்திற்கு ஏற்ப ஆடும் நடனத்தைப் போன்றது.

ஆங்கிலத்தில் பாடினாலும், கைரே தனது தாய்மொழியின் இனிமையான தாளத்தை மாற்றிக்கொள்வதில்லை. அவர் அடிக்கடி தென்யிடி மொழி மந்திரங்கள் அல்லது ஒலிகளை ஜாஸ் இசையோடு இணைக்கிறார். இது பழங்காலத்து ஒலியும் நவீன இசையும் கலந்த ஒரு புதிய அனுபவத்தைத் தருகிறது.

அவரது ஜாஸ் கவிதைகள் வெறும் கற்பனையானவை அல்ல; அவை கதைகளைச் சொல்கின்றன. நாகாலாந்து மோதல்களில் சிந்தப்பட்ட இரத்தத்தைப் பற்றிய கதைகள், ஒரு சோகமான இசையோடு ஒலிக்கின்றன. காடுகளில் வசிக்கும் ஆவிகள் அல்லது “மனித சிங்கம்” / “மனிதப் புலி” பற்றிய கதைகள் ஓர் அமானுஷ்யமான சூழலை உருவாக்குகின்றன. நார்வேயின் குளிரில் வாடும்போது கோஹிமாவின் கதகதப்பைத் தேடும் ஒரு புலம்பெயர்ந்த கலாச்சாரவாதியின் ஏக்கங்களையும் இக்கதைகள் விவரிக்கின்றன.

ஜாஸ்-அண்ட்-ரெய்ன் குழுவில் இசையுடன் இந்த கதைகளை அவர் சொல்லும்போது, நாகா பழங்குடி முரசின் இதயத்துடிப்பு போன்ற தாளத்தை டபுள் பேஸ் உருவாக்குகிறது. மிருகத்தின் உறுமலாகவோ, காட்டின் சத்தமாகவோ அல்லது கைரே விவரிக்கும் ஆவிகளின் குரலாகவோ சாக்ஸாஃபோன் ஒலிக்கிறது. தாளத்தோடு பேசுவது, மந்திரங்களை உச்சரிப்பது, மெல்லிசையாகப் பாடுவது என கைரேவின் குரல் மாறிக்கொண்டே இருக்கும். தனது குரலை மென்மையான பேச்சிலிருந்து, ஆக்ரோஷமான உச்சரிப்புகளுக்கு மாற்றி, அந்த உருமாற்றத்தை நேயர்களின் கண்முன்னே கொண்டு வருகிறார்.

கைரேவுக்கு, ஜாஸ் கவிதை என்பது பழங்குடி வரலாற்றை உலகிற்கு எடுத்துச் செல்லும் ஒரு வழியாகும். நாகா கதைகளை ஜாஸ் இசையோடு இணைப்பதன் மூலம், வடகிழக்கு இந்திய வரலாற்றைப் படிக்காதவர்களுக்கும் கொண்டு சேர்க்கிறார். இது ஒரு குறிப்பிட்ட மக்களின் துயரத்தை அனைவரும் உணரக்கூடிய ஒரு “ஆன்ம இசையாக” மாற்றுகிறது.

“ஜாஸ் இசை நாகா கவிதைகளுக்கு ஒரு சரியான ஊடகம், ஏனென்றால் அது சொற்களைச் சுவாசிக்க அனுமதிக்கிறது. அது கவிதையை ஒரு பக்கத்திற்குள் சிறைபிடிப்பதில்லை; அதை பறக்க விடுகிறது.”– என்கிறார் ஈஸ்டரின் கைரே.

ஈஸ்டரின் கைரேவின் படைப்புகளில் மிகவும் வசீகரிக்கும் அம்சம் மனிதன் சிங்கம் அல்லது புலியாக மாறும் கதைகள். இது வெறும் கற்பனையல்ல, நாகாலாந்தின் ஆங்காமி மற்றும் பிற பழங்குடி மக்களின் ஆழ்ந்த நம்பிக்கைகளில் ஒன்றாகும். “When the River Sleeps” , “The Spirit-Nights” போன்ற நாவல்களில் இந்த கருப்பொருள் விரிவாகக் கையாளப்பட்டுள்ளது.

மேற்கத்திய நாடுகளில் Werewolf (மனித ஓநாய்) இருப்பது போல, ஆங்காமி கலாச்சாரத்தில் மனிதர்களின் ஆன்மா புலி அல்லது சிங்கத்தின் உடலில் தற்காலிகமாக குடியேறும் என்ற நம்பிக்கை மிகவும் பிரபலமானது. காட்டில் உள்ள மிருகத்திற்கும், கிராமத்தில் வாழும் மனிதனுக்கும் இடையே மர்மமான ஆன்மீகப் பிணைப்பு இருப்பதாக ஆங்காமி மக்கள் நம்புகிறார்கள்.

இந்த மனிதர்கள் சாதாரணமாக கிராமத்தில் வாழ்வார்கள்; ஆனால் அவர்களின் ஆன்மா காட்டில் ஒரு மிருகமாக உலவும். காட்டில் இருக்கும் அந்த மிருகத்திற்கு அடிபட்டால், கிராமத்தில் இருக்கும் மனிதனுக்கும் அதே இடத்தில் காயம் ஏற்படும். அந்த மிருகம் இறந்தால், மனிதனும் இறந்துவிடுவான்.

கைரே, இந்த நாட்டுப்புற நம்பிக்கையை ஒரு மாயாஜால யதார்த்தவாத பாணிக் கதைகளாக மாற்றுகிறார். மனிதன் இயற்கையிலிருந்து பிரிக்க முடியாதவன் என்பதையே இந்த மனிதச்சிங்கம், மனிதப் புலி கதைகள் உணர்த்துகின்றன. அவரது கதைகளில், இவ்வாறு உருமாறும் மனிதர்கள் பெரும்பாலும் காடுகளின் காவலர்களாகவும், தீய சக்திகளிடமிருந்து கிராமத்தைக் காப்பவர்களாகவும் காட்டப்படுகிறார்கள். ஒரு மனிதனாக இருப்பதற்கும், மிருகத்தின் ஆக்ரோஷமான உணர்வுகளைக் கையாளுவதற்கும் இடையே நடக்கும் போராட்டத்தை கைரே மிக அழகாக விவரிக்கிறார். ஒரு முக்கிய உதாரணம் “Spirit-Nights”. இந்த நாவலில், ஒரு தாய் தனது மகனை ‘மனிதச்சிங்க’ சக்திகளிடமிருந்து காக்க முயற்சிப்பதையும், இறுதியில் அந்தச் சக்தியே எப்படி ஒரு பெரிய ஆபத்திலிருந்து கிராமத்தை மீட்கிறது என்பதையும் கைரே விளக்குகிறார்.

“மனிதனுக்கும் மிருகத்திற்கும் இடையிலான எல்லைக்கோடு காற்றில் கரையும்போது, உண்மை பிறக்கிறது.”– என்கிறார் கைரே.

நாகாலாந்தின் அடர்ந்த காடுகளையும், அங்குள்ள பழங்குடி மக்களின் மாயாஜாலத்தின் மீதான நம்பிக்கைகளையும் மையமாகக் கொண்ட ஒரு அற்புதமான பயணம்தான் “ஆறு உறங்கும்போது” நாவல்.

நாவல், விலீ (Vilie) என்ற தனிமை விரும்பியான பாரம்பரிய வேட்டைக்காரனின் தேடலையும், அவனது பயணத்தையும் மையமாகக் கொண்டது. 18 வயதில் அவன் தீவிரமாகக் காதலித்த மெச்சுசேனோ என்ற பெண் விசித்திரமான காய்ச்சலால் மரணமடைந்தது அவனது தனிமை வாழ்க்கைக்குக் காரணமாக அமைகிறது. காட்டைத் தன் மனைவியாகக் கருதும் விலீ, தனக்குத் தேவையானதை மட்டுமே இயற்கையிலிருந்து எடுத்துக் கொள்பவன். அவனுக்கு விசித்திரமான லட்சியம் ஒன்று உண்டு. நாகாலாந்தின் ஆழமான காடுகளுக்குள் எங்கோ ஓரிடத்தில் “உறங்கும் ஆறு” ஒன்று இருப்பதாக அவன் நம்புகிறான்.

அந்த ஆறு உறங்கும் அந்த ஒரு நொடியில், அதன் அடியாழத்தில் இருக்கும் ஒரு மந்திரக் கல்லை ஒருவன் எடுத்துவிட்டால், அவனுக்கு அளவற்ற சக்திகளும், நினைத்ததெல்லாம் நடக்கும் ஆற்றலும் கிடைக்கும் என்பது ஐதீகம். கல்லை வைத்திருப்பவருக்குப் போரில் வெற்றியையும், வேட்டையில் லாபத்தையும் தரும் தீராத அதிர்ஷ்டம் கிட்டும்; நோய்களைக் குணமாக்கும்; நீண்ட ஆயுளைத் தரும். விலங்குகளுடனும் காட்டின் ஆவிகளுடனும் பேசும் ஆற்றல் கிடைக்கும் என நம்பப்படுகிறது.

விலீ சுயநலத்திற்காக அந்த கல்லைத் தேடவில்லை. ஒரு வேட்டைக்காரனாக இயற்கையோடு ஒன்றி வாழும் அவன், அந்த ஆற்றின் ரகசியத்தைக் கண்டறியவே தனது ஆபத்தான பயணத்தைத் தொடங்குகிறான். 51 சிறு அத்தியாயங்களையும் கவித்துவமான தலைப்புகளையும் கொண்ட நாவல் இது. விலீயின் பயணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு பின்வரும் முக்கியக் கதைப் படிநிலைகளாக நாவலைக் காணலாம்:

விலீ தனது கிராமத்தையும் பாதுகாப்பான சூழலையும் விட்டு ‘உறங்கும் ஆற்றை’ தேடி அடர்ந்த காட்டிற்குள் நுழையும் ஆரம்பக்கட்டம்.

காட்டின் ஆழத்தில் விலீ சந்திக்கும் இயற்கை ஆவிகள், தேவதைகள், ஆபத்தான மாயாஜால உயிரினங்களுடனான சந்திப்புகள்.

‘மந்திரக் கல்லை’ அபகரிக்க நினைக்கும் மனிதர்கள் ,தீய சக்திகளிடமிருந்து தப்பித்து, காட்டின் விதிகளுக்குக் கீழ்ப்படிய விலீ கற்றுக்கொள்ளும் தருணங்கள்.

பல மாதத் தேடலுக்குப் பின் அந்த மர்மமான ஆற்றைக் கண்டறிவது; நீர் உறைந்து நிற்கும் அந்த ஒற்றை நொடியில் ஆற்றின் அடியாழத்திலிருந்து மந்திரக் கல்லை எடுக்கும் பகுதி.

மந்திரக் கல்லைத் தன்னலத்திற்காகப் பயன்படுத்தாமல், ஆதேவிடம் ஒப்படைத்து ஒரு வேட்டைக்காரனாகத் தன்னைத்தானே உணர்ந்து முழுமையான அமைதியுடன் விலீ வன குடிலுக்கு திரும்பும் இறுதிப்பகுதி.

காடு என்பது வெறும் மரம், செடிகள் அல்ல; அது ஆவிகள், தேவதைகள், ‘மனித சிங்கங்கள்’ மற்றும் ‘மனிதப் புலிகள்’ நிறைந்த ஒரு உலகம். விலீ தனது பயணத்தில் தீய சக்திகளையும், அவனிடமிருந்து மந்திரக் கல்லைப் பறிக்க நினைக்கும் மனிதர்களையும் எதிர்கொள்கிறான். இது வெறும் சாகசப் பயணம் மட்டுமல்ல, விலீயின் உள்மனப் பயணமும்கூட.

காடு அவனுக்குப் பொறுமையையும், இயற்கைக்குக் கீழ்ப்படிவதையும் கற்றுக்கொடுக்கிறது. காடு ஒரு உயிரற்ற இடமல்ல, அது விலீயுடன் பேசுகிறது. காட்டில் உள்ள ஒவ்வொரு கல்லுக்கும், மரத்திற்கும் ஒரு ஆன்மா உண்டு என்பதை கைரே மிக அழகாக விவரிக்கிறார்.

நாகாலாந்து மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை, அவர்களின் சடங்குகள், உணவுப் பழக்கங்கள், விருந்தினர்களை உபசரிக்கும் முறை, அவர்கள் காட்டை மதிக்கும் விதம் ஆகியவற்றை இந்த நாவல் உலகிற்குப் பறைசாற்றுகிறது.

ஈஸ்டரின் கைரே இந்த நாவலில் “Indigenous Knowledge” எனப்படும் பழங்குடியின அறிவை மிக உயர்வாகப் போற்றுகிறார். நவீன உலகம் எதை ‘மூடநம்பிக்கை’ என்று சொல்கிறதோ, அதை ‘இயற்கையுடனான ஆழமான பிணைப்பு’ என்று கைரே காட்டுகிறார். இந்த நாவலைப் படிக்கும்போது, நாமே அந்த அடர்ந்த காடுகளுக்குள் விலீயுடன் நடப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு ஏற்படுகிறது.

‘மந்திரக் கல்’ நாவலின் ஆன்மாவாகும். இது வெறும் ஒரு மதிப்புமிக்க கல் மட்டுமல்ல, இயற்கையின் சக்தியையும் ஒரு மனிதனின் மன உறுதியையும் சோதிக்கும் கருவியாகும். இந்த கல்லை அடைவது அத்தனை எளிதல்ல. காட்டின் ஆழத்தில் இருக்கும் அந்த மர்மமான ஆறு எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். ஆனால், ஒரு குறிப்பிட்ட வினாடியில் அந்த ஆறு ‘உறங்கும்’. அதாவது, அதன் சலசலப்பு நின்று, நீர் அப்படியே சிலையாக உறைந்து நிற்கும். அந்த ஒரு நொடியில் ஆற்றுக்குள் கைவிட்டு, அதன் அடியாழத்தில் இருக்கும் கல்லை எடுக்க வேண்டும். ஒருவேளை ஆறு விழித்துக்கொண்டால் (நீர் மீண்டும் ஓடத் தொடங்கினால்), கல்லை எடுக்க முயல்பவர் அந்த ஆற்றோடு இழுத்துச் செல்லப்படுவார் அல்லது அங்கேயே மாயமாகிவிடுவார்.

நாவலில் கைரே ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்: கல்லை எடுப்பவரின் நோக்கம் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும். பேராசை கொண்ட ஒருவன் அந்தக் கல்லை எடுத்தால், அது அவனுக்கு அழிவைத் தரும். நாயகன் விலீ அந்தக் கல்லைத் தேடிச் செல்வது அதன் சக்திக்காக அல்ல; மாறாக, ஒரு வேட்டைக்காரனாகத் தன் கலாச்சாரத்தின் ரகசியத்தை நேரில் காண வேண்டும் என்ற உந்துதலால்தான்.

விலீ தனது பயணத்தின்போது, காட்டின் ஆழத்தில் ஒரு விசித்திரமான மனிதரைச் சந்திக்கிறார். அவர் பார்ப்பதற்குச் சாதாரணமாகத் தெரிந்தாலும், அவரிடம் ஒரு மர்மமான சக்தி இருப்பதை விலீ உணர்கிறார். அந்த மனிதரின் ஆன்மா ஒரு புலியோடு பிணைக்கப்பட்டிருந்தது. விலீ அவரிடம் பேசும்போது, அந்த மனிதர் காட்டில் நடக்கும் அநீதிகளைப் பற்றியும், காடு எப்படித் தன்னைத் தானே தற்காத்துக் கொள்கிறது என்பதைப் பற்றியும் விளக்குகிறார். அவர் விலீக்கு ஒரு எச்சரிக்கையையும் தருகிறார்:

“காடு உனக்கு வேண்டியதைத் தரும், ஆனால் நீ எதை எடுக்கிறாயோ அதற்கு ஈடாக ஒன்றை நீ இழக்க நேரிடும்.” இது விலீயைத் தனது தேடலில் இன்னும் அதிக எச்சரிக்கையாக இருக்கச் செய்கிறது. 

காடுகள், மலைகள், உறங்கும் ஆறு ஆகியவை சுய உணர்வும் ஆற்றலும் கொண்டவையாகச் செயல்படுகின்றன. அமைதியற்ற தேஹூமியாக்கள் (இயற்கை ஆவிகள்), காட்டு அரக்கர்கள், விதவை ஆவிகள், இருளின் ஆவிகள், மனிதப் புலிகள் போன்ற இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட சக்திகள், இயற்கையை விலீ எந்தளவுக்கு மதிக்கிறான் என்பதைச் சோதித்தறிந்து அவனை வழிநடத்திச் செல்கின்றன. குறிப்பாய், ‘ஜாப்ஸுவோ’ எனப்படும் ஆன்மீக ஆற்றல் கொண்ட பழங்குடிப் பெண்களும், அங்கமி மக்களின் முதன்மை தெய்வமான கெப்பனுவப்ஃபுவும், மீனவரான கனியும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றனர்.

விலீ இறுதியாக அந்த உறங்கும் ஆற்றைக் கண்டுபிடிக்கிறார். எல்லையற்ற அமைதி நிலவும் அந்த நொடிக் கணத்தில், மிகக் கடினமான போராட்டத்திற்குப் பிறகு, ஆற்றின் அடியாழத்திலிருந்து அந்த மந்திரக் கல்லை அவர் கையில் எடுக்கிறார். கல் கையில் கிடைத்ததும் விலீக்கு அளவற்ற சக்தி கிடைக்கிறது. ஆனால், அவர் அந்தக் கல்லின் சக்தியைத் தனது சொந்த நலனுக்காகப் பயன்படுத்த மறுக்கிறார்.

கிராமத்திற்குத் திரும்பும் வழியில் எதிர்பாராமல் சந்திக்க நேரிடும் பல இடர்பாடுகளையும் மூத்தவர்கள் கூறிய அறிவுரைகளின்படி நடந்து மீள்கிறார் . நச்சுத்தன்மை வாய்ந்த மாயாஜால சக்திகள் கொண்டவர்கள் என்பதால் ஊரை விட்டு ஒதுக்கப்பட்ட கிர்ஹுப்ஃபுமியா சமூகத்தின் ஜோதே, ஆதே சகோதரிகளைச் வழிகிராமம் ஒன்றில் சந்திக்கிறார் . அந்த சந்திப்பு ஒரு பெரும் மாற்றத்திற்கு வழி வகுக்கிறது . ஜோதே அகால மரணமடைய ஆதரவற்றுப் போன சிறு பெண்ணான ஆதேவை தன் மகளைப் போல் நேசிக்கிறார்; ஆபத்துக் காலங்களில் காப்பாற்றுகிறார். பல சிரமங்களுக்கு இடையே ஆதேவுடன் தனது கிராமத்திற்குத் திரும்பும் விலீ, அந்தக் கல்லை ஆதேவிடமே ஒப்படைக்கிறார்.

ஒரு உண்மையான வேட்டைக்காரன் இயற்கையை ஆள நினைக்கக் கூடாது, அதைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதை அவர் நிரூபிக்கிறார். அவர் மீண்டும் தனது வன குடிலுக்குத் திரும்பும்போது கையில் மந்திரக் கல் இல்லை; ஆனால், அவர் ஒரு புதிய மனிதராக, மிகுந்த மன அமைதியுடனும் ஞானத்துடனும் திரும்புகிறார். ஆனால், மந்திரக் கல்லை திருடிச் செல்ல வரும் வஞ்சகனால் கொல்லப்படுகிறார். பெரும்துயர் கொள்ளும் ஆதே, மந்திரக் கல்லை வன குடிலுக்குள் புதைத்துவிடுகிறாள். விலீ நன்மை செய்யும் அரூப உருவமாக மாறிவிட்டாரா என்ற கேள்வியுடன் நிறைவு பெறுகிறது நாவல்.

ஈஸ்டரின் கைரே, ஆங்காமி நாகா பழங்குடி நாட்டுப்புறக் கதைகளையும் வாய்மொழி மரபுகளையும் கதையின் அமைப்போடு நேரடியாகப் பின்னுகிறார். இதன் மூலம் மாயாஜாலமும் இயற்கையும் தடையின்றி ஒன்றிணைந்து வாழும் “சுற்றுச்சூழல் நாட்டுப்புறவியலை” (Ecofolklore) உருவாக்குகிறார்.

நாகாலாந்தின் ஆங்காமி பழங்குடியின சமூகத்தின் பண்பாடு, தாய்வழிப் பாசம், இயற்கையோடு இயைந்த பெண் ஆற்றல் ஆகியவற்றை இந்நாவல் சிறப்பாகப் பிரதிபலிக்கிறது. ஆபத்தான தூங்கும் நதியை நோக்கி விலீ செல்லும் பயணத்தில், நாகா கிராமங்களின் கடுமையான விருந்தோம்பல் நெறிமுறைகளே அவனுக்குப் பாதுகாப்பாக அமைகின்றன. பயணிகள் மற்றும் உபசரிப்பாளர்களின் பரஸ்பர அன்பு, கூட்டுப் பொறுப்பு இல்லையெனில் தனி மனித வாழ்வு சாத்தியமில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது.

துப்பாக்கிகளுடன் விலீயைப் பின்தொடரும் வேட்டைக்காரர்கள், இயற்கை வளங்களின் வணிகமயமாக்கலையும் வன்முறையையும் குறிக்கின்றனர். நவீன சமூக மாற்றங்களுக்கும் சுரண்டல்களுக்கும் எதிராக விலீ வாழும் தனிமை வாழ்க்கை, பாரம்பரிய மதிப்புகளின் அழிவுக்கு எதிரான ஒரு அமைதியான எதிர்ப்பைக் குறிக்கிறது. அவனது பயணம், வெளிப்புற அரசியல் மற்றும் பொருளாதார சக்திகளுக்கு எதிராகத் தங்கள் சுயாட்சியைப் பாதுகாக்கப் போராடும் பூர்வீக சமூகங்களின் பிரதிபலிப்பாகச் செயல்படுகிறது.

விலீயின் உலகில் கிர்ஹுப்ஃபுமியா, மனிதப்புலிகள், காட்டு அரக்கர்கள் போன்ற இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட உயிரினங்கள் மரங்களைப் போலவே உண்மையானவை. இது இயற்கையின் ஒவ்வொரு கூறுகளிலும் ஓர் ஆவி இருக்கிறது என்ற ஆன்மிச (Animism) உலகப் பார்வையைப் பிரதிபலிக்கிறது. நாவல் பழங்குடி சடங்குகள், விலக்கப்பட்ட மரபுகள் (Taboos) மற்றும் மூதாதையர் அறிவின் களஞ்சியமாகச் செயல்படும் அதேவேளையில், பாரம்பரிய வாழ்க்கை முறைக்கும் நவீன சமூக மாற்றங்களின் ஊடுருவலுக்கும் இடையிலான கடுமையான முரண்பாட்டைச் சித்தரிக்கிறது.

நாவலின் மாயாஜால யதார்த்தவாத சூழலில், உறங்கும் ஆற்றை நோக்கி விலீ செல்லும் ஆபத்தான பயணத்தில் அவனைச் சோதிக்கும் மற்றும் வழிகாட்டும் இயற்கை சார்ந்த பெண் அருவங்கள் / தேஹூமியாக்கள் / பெண் தேவதைகள் முக்கியமான பங்கினை வகிக்கின்றன. நாவல் ஒரு மாயாஜாலக் கதை போலத் தெரிந்தாலும், அது நம் வாழ்வின் எதார்த்தத்தைப் பேசுகிறது. நவீன மனிதனின் பேராசையால் அழியும் காடுகள், நிலங்கள், இயற்கை வளங்களைப் பாதுகாப்பதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தும் படைப்பாகும்.

நாவலில் வரும் ‘மந்திரக் கல்’ உலகியல் சக்தியையும் இன்பத்தையும் குறிப்பதாகும். ஆனால், கதையின் கவனம் அந்தச் ஆற்றலிருந்து மாறி, அதை அடைய ஒருவன் தகுதியானவனா என்பதை நோக்கிச் செல்கிறது. இலக்கிய ரீதியாக, இந்த ‘மந்திரக் கல்’ என்பது மனிதனின் தேடலைக் குறிக்கிறது. “ஆறு உறங்குவது” என்பது ஒரு குறியீடு. நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஒரு ‘உறங்கும் ஆறு’ (அமைதியான மனம்) இருக்கிறது. நம் வாழ்வின் இரைச்சல்களுக்கு நடுவே, ஒரு நிமிடம் அமைதி நிலவும் போதுதான் – அந்த அமைதியைக் கண்டடையும் போதுதான் – உண்மையான ‘ஞானம்’ எனும் மந்திரக் கல் நமக்குக் கிடைக்கும் என்பதுதான் அது. உண்மையான வெற்றி என்பது பொருளை அடைவதல்ல; இயற்கையோடு இணக்கமாக வாழ்ந்து நம்மை நாமே கண்டடைவதும், ஆன்மீக விழிப்புணர்வு கொள்வதும்தான் முக்கியம் என்பதை இந்நாவலின் மூலம் ஈஸ்டரின் கைரே நமக்கு உணர்த்துகிறார்.

@ WHEN THE RIVER SLEEPS- Easterine Kire (Zubaan Books-2014)

சான்றாதார நூல்கள் :

* The Angami Nagas (By J.H. Hutton – Classic Ethnographic Book)
* Naga Folktales Retold (By Easterine Kire)
* The Nagas in the 21st Century (Dr. Visier Meyütsü & Others)

***

அ.முனவர் கான் –  தனியார் பள்ளியில் முதல்வராக பணிபுரிந்து ஓய்வு பெற்றவர். சேலத்தில் வசிக்கிறார். மொழிபெயர்ப்பாளர் பேராசிரியர் ஆர்.சிவகுமாரின் மாணவர். அவரது வழிகாட்டுதலில் நவீன இலக்கிய படைப்புகளை வாசிக்கத் துவங்கியவர். சமீபத்தில் “காபி ஆறுவதற்கு முன்” என்ற கட்டுரைத் தொகுப்பு வெளிவந்துள்ளது. மின்னஞ்சல் முகவரி: amkhansrv@gmail.com

(கிறிஸ்டின் ஹனாவின் ‘பெண்கள்’ (The Women): நூலுரையாடல்)

பாரதிராஜா

கடந்த அறுபதாண்டுகளில் அமெரிக்காவில் வியட்நாம் போரைப் பற்றி நிறையவே பேசியிருக்கிறார்கள். அமெரிக்காவுக்கு வெளியே அது எவ்வளவு பேசப்பட்டிருக்கிறது என்று தெரியவில்லை. எடுத்துக்காட்டாக நம் ஊரில் எவ்வளவு பேசியிருக்கிறோம்? வியட்நாம் போர் பற்றிய எந்த முன் அறிவும் இல்லாதவர்களுக்கு இப்புதினம் ஒரு நல்ல அறிமுகத்தைக் கொடுக்கும். வியட்நாம் போர் பற்றி ஏற்கனவே நிறையப் படித்திருப்பவர்களுக்கும் இப்புதினம் புதியதொரு பரிமாணத்தைக் காட்டும். வரலாற்றுப் புனைவு எனும் வகைப்பாட்டில் கிறிஸ்டின் ஹனாவின் ‘தி விமன்’ (‘The Women’) தனக்கென ஒரு தனியிடத்தைப் பிடித்திருக்கிறது. வரலாற்றுப் புதினம் என்றாலே சோழர் காலத்துக்குச் செல்லும் மொத்தமே 250 ஆண்டு கால வரலாறு கொண்டிருக்கும் அமெரிக்காவின் வகைப்பாடு இடிக்கத்தான் செய்யும். அதே வேளையில், வரலாறு என்றாலே அது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருக்க வேண்டும் என்பதும் வீண் வழக்காடல்தானே! வியட்நாம் போரில் ஈடுபட்டு, ஆனால் பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாமல் போனவர்கள் எனப்படும் ஒரு குழுவின் கண்களின் வழியே அந்தப் போரை நெருக்கமாக நமக்குக் கண் முன் கொண்டுவந்து கொடுக்கிறார் ஹனா. இன்றுவரை வியட்நாம் போரில் பணியாற்றிய அமெரிக்கப் பெண்கள் பற்றிப் பெரிதும் பேசப்படுவதில்லை. 2024-இல் வெளியிடப்பட்ட இந்தப் புதினம், பெண்பாற் படைவீரர்களின் பங்களிப்புகளுக்கு உரிய ஓர் ஏற்பைப் பெற்றுத்தர முயல்கிறது. இதற்கு முன்பு, “தி நைட்டிங்கேல்” (‘The Nightingale’), “தி ஃபோர் விண்ட்ஸ்” (‘The Four Winds’) போன்ற உணர்ச்சிகரமான வரலாற்றுப் புதினங்களின் மூலம் புகழ்பெற்ற ஹனா, இப்போது ஆழமான தனிவாழ்வையும் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தையும் கலந்து பரிமாறும் இந்தக் கதையைக் கொடுத்திருக்கிறார்.

இந்தப் புதினம் “ஃபிராங்கி” என்று அழைக்கப்படும் பிரான்சிஸ் மெக்ராத் என்ற இளம் பெண்ணை மையமாகக் கொண்டுள்ளது. தென் கலிபோர்னியாவில் வாழ்ந்த ஒரு வசதியான குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஓர் இளம் பெண், அமெரிக்கப் படையில் செவிலியராகச் சேர்ந்து வியட்நாமில் பணியாற்ற முடிவு செய்கிறாள். நாட்டுக்காகப் போரிடச் சென்று மாண்ட – மீண்ட ஆண்களின் படங்களைப் பெருமையாக மாட்டிவைத்துப் பெருமை கொள்ளும் தந்தைதான் எனினும், பெண்கள் போருக்குச் செல்லும் வழக்கம் இல்லாத அந்தக் காலத்தில் அப்படியொரு முடிவை அவள் எடுத்ததும், அவருக்கும் குடும்பத்துக்கும் அது ஒரு பேரிடியாக இறங்குகிறது. 1960-களின் பிற்பகுதியிலும் 1970-களின் தொடக்கத்திலும் அமைக்கப்பட்ட கதை, ஃபிராங்கியை அவளது வசதியான, பாதுகாப்பான வாழ்க்கையிலிருந்து பிடுங்கி, அவளை முற்றிலும் வேறொருத்தியாக மாற்றிப்போடும் – அதிர்ச்சிகரமான பாடுகளுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இறுதியாக, நாடு திரும்பல், வீடு திரும்பல், உள – ஆன்மக்காயங்களிலிருந்து ஆறுதல் என்று பல்லாண்டு காலம் நீடிக்கும் போராட்டங்களோடு முடிகிறது. ஃபிராங்கியுடைய பயணத்தின் வழியாக, ஹனா போரைப் பற்றி மட்டுமல்ல, அதில் பணியாற்றிய பெண்கள் மீது அப்போர் ஏற்படுத்திய ஆழமான – கொடூரமான தாக்கத்தையும், திரும்பி வந்தபோது தாய்நாட்டில் அவர்கள் எதிர்கொண்ட இழிவையும் புறக்கணிப்பையும் விளக்குகிறார்.

இந்தப் புதினத்தின் சிறப்புகளில் ஒன்றாகப் படுவது, ஹனா கதையை மூன்று வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் அமைக்க முடிவு செய்தது. அது நமக்குப் போரை மட்டுமல்ல, அதன் நீண்ட நிழலையும் காண வழி வகுக்கிறது. புதினம் 1966-இல் தொடங்குகிறது. ஃபிராங்கி தனது வழக்கமான வாழ்க்கையில் அதன் பொருளையும் நோக்கத்தையும் கண்டுபிடிக்கப் போராடிக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளுடைய அண்ணன் ஃபின்லி வியட்நாமுக்கு அனுப்பப்பட்டு, அவன் கொல்லப்பட்ட செய்திதான் வருகிறது. உடல் கூடக் கிடைக்கவில்லை என்று சொல்லிவிடுவார்கள். அதன் பின்பு கடமையும் சாகச உணர்வும் ஃபிராங்கியையும் இழுக்கிறது. பெற்றோரின் பேரச்சத்தையும் சமூகத்தின் மறுப்பையும் மீறி, அவள் படைச் செவிலியர் பிரிவில் சேருகிறாள். கொள்கைவாதத்தாலும் தன் நாட்டிற்குத் தொண்டு செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசையாலும் ஈர்க்கப்படுகிறாள். இப்படியாக, புதினத்தின் தொடக்கப் பகுதி ஃபிராங்கியை ஓரளவுக்கு உறுதியுடன் கூடிய கதாபாத்திரமாக நிறுவுகிறது. அதே நேரத்தில் அவளுக்காக அவளது வாழ்வில் நிகழக் காத்திருக்கும் கொடூரங்கள் பற்றிய அறிவில்லாத அவளது அப்பாவித்தனத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. இந்தப் பிஞ்சு போருக்குப் போய் எப்படிப் பிய்ந்து வரப்போகிறதோ எனும் பதற்றம் நம்மை வதைத்துக்கொண்டேதான் இருக்கிறது.

புதினத்தின் முக்கியப் பகுதி வியட்நாமில் நடைபெறுகிறது. அங்கிருந்த போர் மருத்துவமனைதான் கதையின் முக்கியக் களம். ஹனாவின் நுணுக்கமான ஆய்வும் வலுவான நடையும் அந்த மருத்துவமனையின் குழப்பம் நிறைந்த சூழல், திகில், தீவிரம் ஆகியவற்றுக்கு உயிர் கொடுக்கின்றன. ஃபிராங்கி ஓர் அறுவை சிகிச்சைப் பிரிவில் அமர்த்தப்படுகிறாள். அங்கு காயமடைந்த வீரர்கள் அலை அலையாகக் கொண்டுவந்து குவிக்கப்படுகிறார்கள். பெரும்பாலும் போர்க்களத்திலிருந்து நேரடியாகக் கொண்டுவந்து கொட்டப்படுகிற அவ்வீரர்களின் காயங்கள் சாவுக்காயங்கள். அல்லது, நடைபிணமாக்குபவை. குடிமை மருத்துவம் என்பது வேறு, போர் மருத்துவம் என்பது வேறு. இந்தப் புதினம் போர் மருத்துவத்தின் கொடூரமான உண்மைகளை நமக்குப் படம் போட்டுக் காட்டுகிறது. காயங்கள், குண்டுகள், கூர் துண்டுகளால் கிழிக்கப்பட்ட இளைஞர்களைக் காப்பாற்ற நடத்தப்படும் நம்பிக்கையற்ற முயற்சிகள், வாய்ப்பே இல்லாத மருத்துவ முன்னுரிமை முடிவுகள் (triage), செவிலியர்களின் உணர்ச்சிகளை உருக்குலைக்கும் வாழ்நாட் பாதிப்பு ஆகியவை பற்றிய ஹனாவின் விளக்கங்கள் உள்ளுளத் தீவிரத்துடன் வழங்கப்படுகின்றன. ஆனால் அவற்றுக்கிடையிலும் அங்கு நடைபெறும் நகைச்சுவை (அவல நகை), நட்பின் கடுமையான பிணைப்புகள், கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியாத சூழ்நிலைகளில் சிக்கிக்கொண்டிருந்த இப்பெண்களின் வாழ்வில் நிகழும் எதிர்பாராத அழகுப் பொழுதுகள் ஆகியவற்றையும் படம்பிடிக்கிறார்.

வியட்நாமில், ஃபிராங்கி மற்ற செவிலியர்களுடன் ஆழமான தொடர்புகளை உருவாக்குகிறாள். குறிப்பாக பார்ப், ஈதெல் எனும் இரு பெண்களுடன் அவள் கொள்ளும் நட்பு அழகாக இருக்கிறது. ஆண்களின் நட்பு நமக்கு அடிக்கடி காட்டப்படுவதே. இது போன்ற சூழலில் இருக்கும் பெண்களின் நட்பு பற்றிப் படிப்பது வேறுபட்ட உணர்வு. பெண் வாசகர்களுக்கு இது மேலும் அழகாகவும் உணர்வுகரமாகவும் இருக்கும். கொடுமையான இப்போரின் நடுவில் அவர்கள் இருவரும் ஃபிராங்கியின் குடும்பமாகவே மாறிவிடுகிறார்கள். அமையும் குடும்பம் என்று ஒன்றென்றால் அமைத்துக்கொள்ளும் குடும்பம் என்றும் ஒன்று வைத்துக்கொள்ளலாந்தானே! இந்த உறவுகள் புதினத்தின் மிக உருக்கமான சில பொழுதுகளை நமக்கு வழங்குகின்றன. இப்பெண்கள் உடற் சோர்வு, உணர்வதிர்ச்சி, அறக்காயம் ஆகியவற்றின் போது ஒருவரையொருவர் தாங்கி நிற்கிறார்கள். ஹனா பெண்களுக்கு இடையிலான இந்நட்பைக் காட்சிப்படுத்துவதில் பெரும் வெற்றி கண்டிருக்கிறார். இந்தப் பிணைப்புகள் அப்பெண்கள் தொடர்ந்து வாழ்வின் மீது பிடிப்பு கொண்டு தாக்குப்பிடிக்க எவ்வாறு உதவின என்பதைக் காட்டுகிறார். பெண்கள் ஒன்றாகக் குடிக்கிறார்கள், ஒன்றாக அழுகிறார்கள், அவர்களின் இழப்புகள் தனியாக நின்று தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகமாகும்போது ஒருவரையொருவர் பற்றிப் பிடித்துக்கொள்கிறார்கள். தாங்கி நிற்கிறார்கள். அவர்களுக்கே உரிய ஒருவித அவல நகையையும் சமாளிப்பு வழிமுறைகளையும் உருவாக்கிக்கொள்கிறார்கள். ஆண் வீரர்கள் இவர்கள் மீது வெறுப்பைக் கொட்டுகிறார்கள், இவர்களைச் உடனொத்த தொண்டூழியர்களாகப் பார்க்காமல் பாலியற் பொருள்களாகப் பார்க்கிறார்கள். இப்படி ஆண் படைவீரர்களால் அடிக்கடி இழிக்கப்படும் போதும் துன்புறுத்தப்படும் போதும் இவர்கள் ஒருவரையொருவர் அரணாக நின்று பாதுகாக்கிறார்கள்.

போர்க் களத்தின் சிக்கலான காதலையும் பாலியல் இயங்கியலையும் ஹனா விட்டுவிடவில்லை. ஃபிராங்கி ஓர் அறுவை சிகிச்சை வல்லுநரைக் காதலிக்கிறாள். அவர்களின் உறவே தொடர்ச்சியான சாவுகளுக்கு நடுவிலும் நிச்சயமற்ற தன்மையின் பின்னணியிலும் வளர்கிறது. இக்காதற் காட்சிகள் தேவையற்றவையாகவோ கதையிலிருந்து விலகிச் செல்பவையாகவோ இல்லை. மாறாக, கோரத்தின் பிடியிலும் மனிதர்கள், சமூக விலங்குகள்,  எவ்வாறு தொடர்பையும் ஆறுதலையும் தேடினார்கள் என்பதைக் காட்டுகின்றன. போர்க்கால உறவுகள் இப்படி நிகழும் அந்த வேளையில் முழுமையாக ஆட்கொண்ட போதும் பிற்காலத்தில் தொடர முடியாதவை ஆகிவிடுகின்றன என்பதையும் காட்டுகின்றன.

புதினத்தின் மிகப்பெரிய வலிமைகளில் ஒன்று போரின் அறச்சிக்கலை விளக்குவது. ஃபிராங்கியும் அவளது உடனொத்த செவிலியர்களும் தாம் ஓர் உன்னத நோக்கத்திற்காகத் தொண்டாற்றுகிறோம், உயிர்களைக் காக்கிறோம், தம் நாட்டைத் தாங்கிப் பிடிக்கிறோம் என்று நம்புகிறார்கள். ஆனால் போர் இழுத்துக்கொண்டே போகும் போது – உயிரிழப்புகள் கூடும் போது, இதற்கு முன்பும் அடிபட்டு ஆறியும் ஆறாமலும் போருக்குத் திரும்பிய அதே இளைஞர்கள் அவர்களின் இரண்டாவது – மூன்றாவது சுற்றுகளில் மீண்டும் காயங்களுடன் திரும்புவதைப் பார்க்கும்போது, நாட்டில் எதிர்ப்புகள் கூடும் போது, போருக்கான அரசியல் நியாயங்கள் சரியும்போது, அவர்களின் உள உறுதியும் சரிகிறது. ஹனா பணியாற்றியவர்களின் உண்மையான தைரியத்தையும் தியாகத்தையும் கொச்சைப்படுத்தாமலே இந்தப் படிப்படியான ஏமாற்றத்தைப் படம்பிடிக்கிறார். எதற்காக அந்தப் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம் என்ற நம்பிக்கை தடுமாறினாலும் செவிலியர்கள் தங்கள் வேலைகளை அர்ப்பணிப்போடும் இரக்கத்துடனும் தொடர்கின்றனர். ஏனென்றால், அவர்கள் முன்பு காயப்பட்டுக் கிடக்கும் ஆண்கள் அனைவருமே அவர்களை அங்கு அனுப்பிய அரசியலைப் பொருட்படுத்தாமல் தம்மை அர்ப்பணித்திருப்பவர்கள். ஆகவே, தம் முழு ஈடுபாட்டோடு கூடிய முயற்சிகளுக்குத் தகுதியானவர்கள் அவர்கள் என்று நம்புகிறார்கள்.

போர் என்று வந்துவிட்டால் அதில் ஈடுபடும் எல்லா நாடுகளுமே தேசியவாதத்தால் பீடிக்கப்படும் என்பதே நாம் அறிந்தது. அமெரிக்காவில் அப்படி இருக்கவில்லை என்பது, பலர் அடிக்கடிச் சொல்வது போல அமெரிக்கா எனும் நாட்டின் அரசு அதன் மக்களை அப்படியே நிகரளிப்பதல்ல என்பதை நம்பவைக்கிறது. மக்கள் பக்கமிருந்து வியட்நாமை நசுக்கி அழிக்க வேண்டும் என்ற குரல் வருவதைக் கேட்கவே முடிவதில்லை. வியட்நாமில் போய் இப்படிக் குழந்தைகளையும் பெண்களையும் கொன்று குவிக்கிறார்களே என்ற சினந்தான் வெளிப்படுகிறது. இது ஒருவகையில் முதிர்ந்த மக்களாட்சியின் அடையாளம் என்றுதான் படுகிறது. ஈடுபட்ட இரு நாடுகளுமே தன்னைப் பாதிக்கப்பட்டவர்களாக நம்பும் போதோ உணரும் போதோ நம்பவைக்கப் படும் போதோ தோன்றுவது வேறு. ஒரு நாடு தாம் செய்வது தவறு என்று முழுமையாக நம்பும் போது தோன்றுவது வேறு. அமெரிக்கர்கள் தவறு தம்முடையதே என்று நம்புகிறார்கள். அந்த வரலாற்று நேர்மையையும் இந்தப் புதினம் பதிந்து வைத்திருக்கிறது.   

புதினத்தின் மூன்றாம் பகுதி அதன் மிக வலுவான பகுதி என்பது மட்டுமில்லை. பெரிதும் இன்றியமையாததாகவும் இருக்கிறது. ஃபிராங்கி 1970-இல் தாய்நாடு திரும்பும்போது, தன் மக்களிடமிருந்து நன்றியையும் ஈர்ப்பையும் – குறைந்தது புரிதலையேனும் – எதிர்பார்க்கிறாள். மாறாக, காரித் துப்பி “குழந்தைக் கொல்லி” என்று அழைக்கும் போர் எதிர்ப்பாளர்களின் பகையையும், போரை மறக்க விரும்பும் சமூகத்தின் அக்கறையின்மையையும், போர்க்களத்தில் பெண்கள் பணியாற்றினார்கள் என்பதையே ஒப்புக்கொள்ளாத முன்னாள் படைவீரர் அமைப்பின் பாராமுகத்தையும் சந்திக்கிறாள். வியட்நாம் படைவீரர்கள் அனைவருமே ஆண்கள் என்ற கருதல், ஃபிராங்கியின் தொண்டைத் தொடர்ந்து கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது – தடம் தெரியாமல் அழிக்கப் பார்க்கிறது. “படைவீரர்களுக்குப் பொழுதுபோக்காக இருந்தாயா?” என்று கேட்கிறார்கள். படைவீரர்களுக்கான உதவிகளை அணுக முயலும்போது, அவள் திருப்பி அனுப்பப்படுகிறாள். அவள் பட்ட பாட்டையும் கண்ட காட்சிகளையும் புரிந்துகொள்ளும் எவரையும் காண முடியாமல் தவிப்பாள்.

புதினத்தின் இந்தப் பகுதி ஃபிராங்கியின் பேரதிர்ச்சிக்குப் பிந்தைய உள உளைச்சல் (PTSD) நோய், போதைப் பழக்கம், பரிதவிப்பு ஆகியவற்றில் அவள் சுழலுவதைக் காட்டி நம் உளத்தை நொறுக்கிறது. உள அதிர்ச்சி கண்டுகொள்ளப்படாமல் – ஆற்றப்படாமல் விடப்படும் போது எப்படிப் பன்மடங்காகிறது, கண்டுகொள்ளாமை எப்படி அதற்கே உரிய ஒரு காயத்தின் வடிவமாக மாறுகிறது என்பதை ஹனா காட்டுகிறார். ஃபிராங்கி வேலைகளைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள, உறவுகளைப் பேண, குடிமை வாழ்வில் செயல்பட என்று ஒவ்வொன்றுக்கும் போராடுகிறாள். அவளுக்கு இரவெல்லாம் கொடுங்கனவுகளும் பகலில் கொடும் நினைவுகளும் வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. மதுவாலும் போதை மருந்துகளாலும் தன்னை மரத்துப்போகச் செய்கிறாள். அவளுக்கு உதவ முயற்சிப்பவர்களை அவர்களால் தன்னைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்றெண்ணி நெருங்க விடாமல் தள்ளிவிடுகிறாள். அவள் வியட்நாமிலிருந்து திரும்பியதற்குப் பிந்தைய பல பத்தாண்டுகள் வீடின்மை, உடைந்த உறவுகள், ஆழமான தனிமை ஆகியவற்றாலேயே நிறைந்திருக்கின்றன.

அவளைப் போன்ற மற்ற பெண் படைவீரர்களுடன் மீண்டும் இணைவதே ஃபிராங்கியை இறுதியில் காப்பாற்றுகிறது. புதினத்தின் மிக உருக்கமான காட்சிகளில் ஒன்றில், வியட்நாமில் பணியாற்றிய பெண்களின் கூட்டத்தில் அவள் கலந்துகொள்கிறாள். பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் முதன் முறையாக, அவள் தன் வாழ்வைப் புரிந்துகொள்ளும் மனிதர்களுடன் இருப்பதாக உணர்கிறாள். அவர்களுக்கு எதையுமே அவள் விளக்க வேண்டியதில்லை. கவனிக்கப்படாமல், மறுதலிக்கப்பட்டு, மறக்கப்பட்ட தங்களின் கதைகளை அவர்கள் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். ஒன்றிணைந்து, அவர்கள் தங்கள் வரலாற்றை மீட்டெடுக்கவும் ஏற்பு கோரவும் தொடங்குகிறார்கள். ஹனா இந்தப் பகுதியை உண்மையான நிகழ்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதியுள்ளார். வியட்நாம் படைவீரர்கள் நினைவுச்சின்னம் நிறுவப்பட்டு, கிட்டத்தட்ட இருபதாண்டுகளுக்குப் பிறகு, பெண் படைவீரர்களின் பல்லாண்டு காலப் போராட்டத்துக்குப் பிறகு, 1993-இல் நிகழ்ந்த வியட்நாம் பெண்கள் நினைவுச்சின்னத் திறப்பு நிகழ்ச்சி அப்படியான ஒரு நிகழ்வு.

“தி விமன்” எனும் புதினத்தின் தலைப்பு எளிமையானது, ஆழமானது. இந்நூல் வரலாற்றில் வியட்நாம் போரில் பணியாற்றிய சுமார் 2,65,000 பெண்களுக்கான இடத்தை மீட்டெடுக்கிறது. இதில் வியட்நாமிலேயே சென்று பணியாற்றியவர்கள் சுமார் 11,000 பேர். அவர்களில் பெரும்பாலோர் செவிலியர்கள். நீண்ட காலமாக, அமெரிக்கர்களுக்கு வியட்நாம் படைவீரர் என்றாலே நினைவில் வரும் படம் ஓர் ஆணின் படமாக இருந்தது. போரின் கதைகள் அனைத்துமே ஆண்பாற் கதைகளை மையமாகக் கொண்டு இருந்தன. ஹனாவின் இந்தப் புதினம், இப்பெண்களின் கதைகள் முக்கியம், அவர்களின் தொண்டு உண்மையானது, அவர்கள் அடைந்த வாழ்நாள் அதிர்ச்சியும் உள அழுத்தமும் உண்மையானவை, போரின் கூட்டு நினைவகத்திலிருந்து அவர்களை விலக்குவது ஒரு பெரும் அநீதியை நிகரளிக்கிறது என்று வலியுறுத்துகிறது.

நூல் முழுவதும் ஹனாவின் உரைநடை வலுவானதாகவும் எளிதில் வாசிக்கக்கூடியதாகவும் உள்ளது. நெருக்கமான உணர்ச்சிகரமான தனிமனிதப் பொழுதுகள், பரந்த வரலாற்று நிகழ்வுகள் இரண்டையும் பின்னி வழங்கும் திறன் கொண்டதாக இருக்கிறது. வியட்நாம் போர்ச் செவிலியர்களின் வாய்வழி வரலாறுகள், நினைவுக் குறிப்புகள், போர் பற்றிய வரலாற்றுக் குறிப்புகள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு அவர் தெளிவான – விரிவான ஆய்வு செய்துள்ளார். மருத்துவ நடைமுறைகள் முதல் பின்னணியில் ஒலிக்கும் இசை, நாட்டைப் பிரிக்கும் அரசியற் சொற்போர்கள் வரை குறிப்புகள் அனைத்தும் உண்மையானவையாகவே படுகின்றன. ஆனாலும் ஆய்வு கதையை விழுங்கும் வேலையைச் செய்யவில்லை; ஹனா தனது அறிவை மூக்கணாங்கயிறு கட்டியே காட்டிக்கொள்கிறார். ஃபிராங்கியின் கதையில் அதைத் துருத்தாமல் ஒருங்கிணைப்பதிலேயே கவனம் செலுத்தியிருக்கிறார்.

ஃபிராங்கி என்ற கதாபாத்திரமே சிக்கலானது. ஃபிராங்கி அத்தனை சிக்கல்களோடும் அப்படியே முழுமையாக நமக்குக் காட்டப்பட்டுள்ளாள். அவள் எப்போதும் விரும்பத்தக்க விதத்தில் நடந்து கொள்பவள் அல்லள். குறிப்பாக புதினத்தின் பிற்பகுதியில் உள அதிர்ச்சி அவளைக் கடுமையாக்கி தன்னழிவுப் பாதைகளில் தள்ளும். ஆனால் அவள் எப்போதும் புரிந்துகொள்ளத்தக்கவள். எப்போதும் மனிதியாகத்தான் இருக்கிறாள். ஹனா அவளின் பரிணாமத்தை அப்பாவி இளம் பெண்ணிலிருந்து தொடங்கி, பின்னர் கடுமைப்பட்ட படைப்பெண்ணாகவும், இறுதியாக வாழ்ந்து காட்டிவிட்ட ஒரு பெண்ணாகவும் போராளியாகவும் கண்டு காட்டியிருக்கிறார். ஃபிராங்கி தவறுகள் செய்கிறாள், மனிதர்களைக் காயப்படுத்துகிறாள், மீண்டெழப் போராடுகிறாள், ஆனால் அவளுடைய பயணம் மிகத் தூய்மையானதாகவோ மிகைப்படுத்தப்பட்ட மீட்சிக் கதையாகவோ இல்லாமல் உண்மையானதாகப் படுகிறது. எளிய விடைகள் கொடுத்தல், சட்டென மீண்டெழுதல் போன்ற பொறிகளில் விழவில்லை ஹனா.

மற்ற கதாபாத்திரங்களும் நன்றாகவே அமைக்கப்பட்டுள்ளன. வியட்நாமில் ஃபிராங்கியின் மிக நெருங்கிய தோழியாக மாறும் பார்ப், கடுமையானவளாகவும் அனுபவமுள்ள செவிலியாகவும் இருக்கிறாள். அவள் வேறொரு வகையான வலிமையையும் வாழ்நாள் அதிர்ச்சியை எப்படிக் கையாள்வது என்பதில் வேறொரு விதமான அணுகுமுறையையும் அடையாளப்படுத்துகிறாள். ஈதெல், தனது அமைதியான இறை நம்பிக்கையோடும் நிலையான தன்மையோடும், வேறொரு விதத்தில் தன் அதிர்ச்சியைக் கையாள்கிறாள். தன் மகளின் முடிவுகளையோ துன்பத்தையோ புரிந்து கொள்ள முடியாத ஃபிராங்கியின் குடும்பம், அடிபட்டு வீடு திரும்பும் படைவீரர்களின் வாழ்வைப் பெரிதும் கடினமாக்கிய தலைமுறையையும் பண்பாட்டுப் பிளவுகளையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. சிறிய கதாபாத்திரங்கள் கூட தெளிவான காரணத்துக்காகப் படைக்கப்பட்டவையாகவும் உண்மையானவையாகவும் படுகின்றன. வெறுமனே வந்து செல்பவையாக இல்லாமல்.

புதினத்தில் பேரதிர்ச்சிக்குப் பிந்தைய உள உளைச்சல் (PTSD) நோய், வாழ்நாள் அதிர்ச்சி (trauma) ஆகியவை பற்றிச் சொல்லப்பட்டிருக்கும் விதம் பாராட்டுக்குரியது. ஹனா போர் அதிர்ச்சியின் நீண்ட கால விளைவுகளை உணர்திறனுடனும் துல்லியத்துடனும் விவரிக்கிறார். இவற்றைக் கிளறிய நிகழ்வுகள் நடந்து பல ஆண்டுகள் கழித்தும் அந்த அதிர்ச்சி எவ்வாறு வெளிப்படும், அது உறவுகளையும் அன்றாடச் செயல்பாட்டையும் எவ்வாறு பாதிக்கும், குறிப்பாகச் சரியான ஆதரவும் ஏற்பும் இல்லாவிட்டால் பண்டுவம் செய்வது எவ்வளவு கடினமாக இருக்கும் என்பனவற்றை நன்றாகக் காட்டியுள்ளார். பெண் படைவீரர்களின் உள அழுத்தமும் மீட்பு அனுபவங்களும் எப்படி ஆண் படைவீரர்களின் அழுத்தத்தையும் மீட்பு அனுபவங்களையும் விட வேறுபட்டவை என்பதை நன்றாகக் காட்டுகிறார். பெண் படைவீரர்களுக்கு போர் தொடர்பான உள அழுத்தம் மட்டுமின்றி, போர் பற்றிய கதைகளில் தம் பங்களிப்பே அழிக்கப்பட்டுவிடும் எனும் அழுத்தமும் சேர்ந்து வதைத்தது. 

“தி விமன்”, அமெரிக்கக் கருத்தாடல்களில், போரில் பெண்களை ஈடுபடுத்துவது, படைகளில் இருக்கும் பாலியற் தொல்லை, முன்னாள் வீரர்களின் மருத்துவம் போன்றவை பற்றிய உரையாடல்கள் முக்கிய இடம் பெற்றிருக்கும் ஒரு பொழுதில் வருகிறது. புதினம் சரியான நேரத்தில் வந்திருக்கிறது. காலத்தால் அழியாததாகவும் படுகிறது. தற்போதைய விவாதங்களுக்குத் தீனி போடும் அதே வேளையில் ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுப் பதிவாகவும் இருக்கிறது. வியட்நாம் பெண்கள் நினைவுச்சின்னத்தைப் பற்றி அறிந்த போது, அந்தப் போரில் பெண்களின் தொண்டைப் பற்றி எவ்வளவு குறைவாகத் தெரிந்து வைத்திருக்கிறோம் என்பதை உணர்ந்த போது, இந்த நூலை எழுத வேண்டும் என்று உந்துதல் பெற்றதாக ஹனா நேர்காணல்களில் கூறியுள்ளார். அவரின் அன்பாலும் இந்தப் பெண்களின் கதைகள் மறக்கப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும் என்ற நியாய உணர்வாலும் தூண்டப்பட்டுப் போட்ட உழைப்பின் குழந்தையே இப்புதினம் எனலாம். 

எதை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும், எதை மறக்க வேண்டும் என்பதும் சரி; எவரைக் கொண்டாட வேண்டும், எவரைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட வேண்டும் என்பதும் சரி; இவை இரண்டுமே ஒரு சமூகத்தின் மனச்சான்றின் முன் நிறுத்தப்பட்டுக் கேள்வி கேட்கப்பட வேண்டியவையே. அதை இந்த நூல் செய்கிறது. அதைச் செய்யாமல் விடும் போது, அதனால் அந்தச் சமூகத்துக்கு என்ன இழப்புகள் ஏற்படும் என்பதும் சிந்திக்கப்பட வேண்டியது – பேசப்பட வேண்டியது. புதினத்தில் வரும் பெண் படைவீரர்கள் தமக்குக் கிடைக்க வேண்டிய அரசின் நன்மைகளுக்காகவும் உதவிகளுக்காகவும் மட்டும் போராடவில்லை. அவையும் முக்கியந்தான். ஆனால் அதற்கும் மேலாக, அவர்கள் களத்தில் இருந்தார்கள், தொண்டாற்றினார்கள், அவர்கள் பட்டவை அனைத்தும் உண்மை, அவற்றை நினைவில் வைத்திருப்பது இன்றியமையாதது என்ற எளிய ஏற்புக்காகவும் போராடுகிறார்கள்.

நிறைவாக, “தி விமன்” பல தளங்களில் வெற்றி பெறுகிறது. இது ஒரு விறுவிறுப்பான, உணர்ச்சிகரமான, உள்ளத்தைத் தொடும் புதினம். வரலாற்றுப் புனைகதை வாசகர்களுக்குப் பெரிதும் பிடிக்கும். இது, ஒதுக்கித் தள்ளப்பட்ட – புறக்கணிக்கப்பட்ட கதைகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வரும் வரலாற்று மீட்பின் ஒரு முக்கியப் பணியாகவும் உள்ளது. தனியாகவும் குழுவாகவும் அவர்கள் பட்ட வாழ்நாள் அதிர்ச்சி, மீள்திறன், ஆறி மீளத் தேவைப்படும் நீண்ட பொறுமை ஆகியவற்றை ஆழ்ந்து ஆராய்ச்சி செய்கிறது.

போரின் வழியாக ஏற்படும் உளக் காயங்கள் ஒரு காலத்திலும் முழுமையாக ஆற்றப்பட முடியாது என்பதையும் இழைக்கப்பட்ட எந்த அநீதியையும் ஒரு காலத்திலும் முழுமையாகச் சரி செய்துவிட  முடியாது என்பதையும் ஹனா நமக்கு நேர்மையாகச் சொல்லிவிடுகிறார். அவ்வளவெல்லாம் வேண்டாம், குறைந்தது செய்த பணிக்கான ஏற்பும் சமூகத்தில் ஒன்று கலக்க உதவியும் அவ்வளவையும் பட்ட பின்பு வாழ்வதற்கு ஒரு நோக்கத்தையும் பெற்றுவிட்டால் போதும் என்கிறார்.

“தி விமன்” வியட்நாம் போரில் – பெண்களின் வரலாற்றிலும் அமெரிக்கப் படைவீரர்களின் தொடர்ச்சியான போராட்டங்களிலும் ஆர்வமுள்ள எவருக்கும் தேவையான வாசிப்பு. மறந்துபோன வரலாறுகளை மீட்டெடுக்கவும், தொண்டு செய்து ஏற்றுக்கொள்ளப்படாமல் போனவர்களை மதிக்கவும் – அவர்களுக்கான மதிப்பைப் பெற்றுத் தரவும் ஒரு புனைகதை என்ன செய்துவிட முடியும் என்ற வினாவுக்கு விடையும் கூட. கிறிஸ்டின் ஹனா, விறுவிறுப்பான, பொழுதுபோக்குக்கும் உகந்த, போராளிகளுக்காகப் போராடுகிற, தனிமனித – கூட்டு வரலாற்றை நினைவுக் குறிப்பாக்கும் ஒரு சிறந்த புதினத்தைப் படைத்து அளித்துள்ளார். திரைப்படமாகும் அத்தனை தகுதிகளையும் கொண்டிருக்கிறது. கூடிய விரைவில் அதையும் எதிர்பார்க்கலாம். இது, “போர் அது தொடும் அனைவரையும் பாதிக்கும்”, “வீரத்துக்கு வெவ்வேறு வடிவங்கள் இருக்கின்றன”, “ஏற்பும் நினைவும் ஆடம்பரங்கள் அல்ல, அறத்தேவைகள்” போன்ற கருத்துக்களை நமக்கு மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. வியட்நாமில் பணியாற்றிய அமெரிக்கப் பெண்களுக்குக் குரல் கொடுப்பதன் மூலம், அந்தப் போரையும் அதன் நீடித்த பாதிப்புகளையும் பற்றிய நம் புரிதலுக்கு ஹனா ஓர் அரிய பங்களிப்பைச் செய்துள்ளார்.

***

பாரதிராஜா – தூத்துக்குடி மாவட்டம் பூதலாபுரம் கிராமத்தைச் சேர்ந்த இவர் இப்போது பணி நிமித்தம் அமெரிக்காவில் வேலை செய்து வருகிறார். அரசியல் கட்டுரைகள், நூல் விமர்சனங்கள், மொழிபெயர்ப்பு உள்ளிட்ட பணிகளில் தொடர்ச்சியாகப் பங்களித்து வருகிறார். மின்னஞ்சல்: bharathee@gmail.com

ஶ்ரீரஞ்சனி

தீபன் இன்று வீட்டுக்கு வருவதாகச் சொல்லியிருந்தான். இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, லண்டனிலிருந்து தனியாக இலங்கைக்கு வந்திருக்கிறான். அவனை மீண்டும் சந்திக்கப் போகிறேன் என்ற எண்ணமே மனதுக்குள் சொல்ல முடியாத ஒரு பரபரப்பை எழுப்பியது.

தீபன், நான், கண்ணன்—நாங்கள் மூவரும் ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து பன்னிரண்டாம் வகுப்பு வரை பிரிக்க முடியாத நண்பர்களாக இருந்தோம். எங்கள் பிள்ளைப் பருவத்தின் பெரும்பகுதியை போர் அபகரித்திருந்தாலும், மருத்துவராக வேண்டும், ஒருவருக்கொருவர் அருகில் வீடு கட்டி வாழ வேண்டும் என்றெல்லாம் எண்ணற்ற கனவுகளை நாங்கள் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தோம்.

ஒருநாள் கண்ணன் வீட்டில், மறுநாள் எங்கள் வீட்டில், அடுத்த நாள் தீபன் வீட்டில்—இப்படித்தான் எங்கள் மாலை நேரங்கள் கழிந்தன. கண்ணன் ஒரே பிள்ளை என்பதாலோ என்னவோ, அவன் அம்மாவின் பாசம் எங்களிருவர் மீதும் தாரளமாய்ப் பொழிந்தது. சில நேரங்களில் உளுந்து வடை, சில நேரங்களில் அவித்த பனங்கிழங்கு; இல்லையென்றால், சூடான தேநீருடன் வறுத்த கடலையாவது எங்கள் கைகளில் திணித்துவிடுவார். “படிக்கிற பிள்ளைகளுக்குப் பசி இருக்கக்கூடாது”, என்று புன்னகையுடன் சொல்வார்.

மின்சாரம் இல்லாத இரவுகள், குண்டுவெடிப்புகள், திடீர் சோதனைகள்—இவை அனைத்தும் எங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான பகுதிகளாகி இருந்தபோது, “கல்விதான் அழிக்க முடியாத சொத்து”, என்று பெற்றோர் கூறியதன் பொருள் விளங்கியது. பாடப்புத்தகங்களுடன் பதுங்குகுழிகளுக்குள் ஓடியபோதும், வாழ்க்கை மீதான பிடிப்பு எங்களை விட்டுப்போகவில்லை. பரீட்சைக்காக ஒதுக்கப்பட்ட நாள்கள் சிலவேளைகளில் ஊரடங்கு நாள்களாக மாறிவிட்டிருந்த போதும், மனம் தளராமல் படித்தோம்.

ஆனால், 2006ஆம் ஆண்டு, நாங்கள் பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது போர் மீளவும் உக்கிரமடைந்திருந்தது. பாடசாலை திறந்திருக்கும் நாட்களைவிட, மூடப்பட்டிருக்கும் நாள்களே அதிகமாக இருந்தன. சில நாள்களில் பாடப்புத்தகங்களுடன், அவசரமாக எடுத்துச் செல்லவேண்டிய அத்தியாவசியப் பொருட்கள் அடங்கிய பையையும் சுமந்தபடி பாடசாலைக்குச் சென்றோம்.

ஒவ்வொரு காலையும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் அசாதாரணமாகவே தொடங்கியது. எப்போது, எங்கே ஓடுவது என்பதைச் சிந்திப்பதே எங்கள் இயல்பாக மாறியிருந்தது எங்கே குண்டு வெடித்திருக்கும் என்று பெற்றோர் பதற்றத்துடன் யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில், அவர்களின் முகங்களை நாங்கள் பயப்பிராந்தியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருப்போம். காலையில் வீட்டைவிட்டு வெளியேறிய பிறகு, மாலையில் மீண்டும் அதே வீட்டுக்குத் திரும்ப முடியுமா என்பது உறுதியாகத் தெரியாமல் இருந்தது. இரவில் பதறி எழுந்து ஓடாமல் அமைதியாக உறங்க முடிந்தால், அது ஒரு வரமென ஆசுவாசப்பட்டுக் கொள்வோம்.

அந்த நாட்களில் இயக்கத்தினர் பள்ளிக்கூடத்துக்கு அடிக்கடி வர ஆரம்பித்திருந்தார்கள். விடுதலை, தியாகம், மாவீரம் என எங்கள் காதுகளில் பாடல்களாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்த சொற்கள், மெதுமெதுவாக எங்கள் வகுப்பறைக்குள்ளும் நுழைந்தன. இலட்சியங்களின் அவசியத்தை வலியுறுத்தி, எங்களையும் இயக்கத்தில் இணைந்துகொள்ள அவர்கள் அழைப்பது வழக்கமானது. அதன் விளைவாக, வகுப்பறையில் சில இருக்கைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் காலியாகத் தொடங்கின. நேற்று வரை எங்கள் பாடசாலையில் படித்துக்கொண்டிருந்த ஒருவர் இன்று இயக்கத்தில் சேர்ந்துவிட்டார் என்ற செய்தி சாதாரணமானதாக மாறிவிட்டது. 

அந்தச் சூழல், எங்கள் எதிர்காலக் கனவுகளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் களவாடியது. எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சிந்திப்பதைவிட, நிகழ்காலத்தை எப்படிப் பாதுகாப்பாகக் கடந்து செல்வது என்பதிலேயே எங்கள் கவனம் முழுவதும் குவிந்திருந்தது.

ஒருநாள் கண்ணன் போய்விட்டான்.

எதிர்பாராத அந்தச் செய்தி நெஞ்சை நொறுக்கியது. ஒரு வார்த்தைகூட சொல்லாமல் அவன் சென்றுவிட்டான். சொல்லியிருந்தால் எவரும் அவனைப் போகவிட்டிருக்க மாட்டார்கள் என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அந்தக் கணத்திலிருந்து அவன் அம்மாவின் நினைவு என்னைச் சிப்பிலியாட்டியது. 

அவன் குடித்த தேநீர்க் கோப்பையுடனும், படித்த புத்தகங்களுடனும், வெறுமையாகக் கிடந்த அவனின் அறையுடனும், அவன் தொங்கப்போட்டிருந்த அவனின் துவாலையுடனும் கதைத்தபடி அவவின் எத்தனை இரவுகளைக் கழித்திருக்குமோ என்று நினைக்கும்போதெல்லாம் மனம் கனத்துப்போய்விடும்.

கண்ணனின் அந்த முடிவு, தீபனின் பெற்றோருக்கு அச்சத்தைக் கொடுத்தது. சில மாதங்களுக்குள்ளாகவே தீபனை அவர்கள் லண்டனுக்கு அனுப்பிவிட்டார்கள். முடிவில் எங்கள் மூவரில் நான் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தேன்.

இப்போது யோசித்துப் பார்க்கும்போது, எங்களில் யாருமே தர்க்கரீதியாக யோசித்து அந்த முடிவுகளை எடுத்திருக்க மாட்டோம். எங்களின் சூழ்நிலைகள்தான் எங்களை வெவ்வேறு திசைகளுக்கு இழுத்துச் சென்றிருக்கின்றது என்பது தெரிகிறது. ஒருவன் துப்பாக்கியைச் சுமக்க முடிவுசெய்தான். மற்றவன் கடவுச்சீட்டைச் சுமந்தான். நான் மட்டும் புத்தகங்களைச் சுமந்தபடி இங்கேயே நின்றுவிட்டேன்.

அதன் பின்னரான இடப்பெயர்வுகள், நண்பர்களையோ பாடசாலைகளையோ தொடர்ந்து பேண விடவில்லை. முடிவில் எப்படியோ பல்கலைக்கழகம் சென்றேன். ஐந்து ஆண்டுகளில் முடிந்திருக்க வேண்டிய மருத்துவக் கல்வியை முடிக்க எனக்கு எட்டு ஆண்டுகள் எடுத்தன. அந்தக் காலத்தில் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் கண்ணனின் வீட்டுக்குச் செல்வேன். அவன் பெற்றோருடன் பேசிக்கொண்டிருப்பேன். ஆறுதல் சொல்ல என்னிடம் வார்த்தைகள் இருந்ததில்லை. இருந்தாலும், அவர்களுடன் இருந்து அவர்களின் கவலையைப் பகிர முடிந்தது..

2009ஆம் ஆண்டு மே மாதம் போர் முடிந்தபோது, போர் முடிந்திருந்தது, ஆனால், அமைதிதான் வரவில்லை. வீதிகள் மீண்டும் திறக்கப்பட்டன. சிதைந்த வீடுகளில் சில புதிதாக எழுந்தன. இடம்பெயர்ந்த பல குடும்பங்கள் தங்கள் ஊர்களுக்குத் திரும்பின. ஆனால், திரும்பிய ஊர் அவர்கள் விட்டுச் சென்ற அதே ஊராக இருக்கவில்லை. மனிதர்களும் கலாசாரமும் மாறியிருந்தது.

போரின் பலிகடாக்களாக சிலர் மாறினார்கள். கண்ணன், ‘மாவீரன்’ என்ற பெயரால் நினைவுகூரப்பட்டான். உலகின் வெவ்வேறு நாடுகளுக்குச் சிதறிப்போன சிலர் தங்கள் மண்ணை இழந்தார்கள். ஊரிலே தங்கியவர்களில் சிலர் தங்கள் நிம்மதியை இழந்தார்கள். போர் மனிதர்களுக்குள் விட்டுச் சென்ற வெற்றிடம் முடிவடையவில்லை.

தீபன் அகதியாக வெளியேறியிருந்ததால், ஆரம்பத்தில் அவனைப் பற்றிய எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லை. பின்னர், அவனுடைய முழுக் குடும்பமும் லண்டனில் குடியேறிவிட்டதாக யாரோ சொல்லிக் கேள்விப்பட்டேன். அதற்குள் என் முதல் நியமனம் குருநாகலில் கிடைத்திருந்தது. யாழ்ப்பாணத்தைவிட்டுப் பிரிந்த வாழ்க்கை, பழைய நண்பர்களையும் நினைவுகளையும் இன்னும் தூரமாக்கியது.

இப்போது, நான் யாழ்ப்பாணப் போதனா வைத்தியசாலையில் பணியாற்றுவதாலும், சமூக ஊடகங்களின் உதவியாலும் ஊரவருக்கு என்னைப் பற்றிய தகவல்கள் தெரிந்திருந்தன. தீபன் தனது மைத்துனியின் திருமணத்துக்காக ஊருக்கு வந்திருந்தபோது, யாரோ ஒருவர் என்னைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்கிறார். அதுவே இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகான இந்தச் சந்திப்புக்கு வித்திட்டிருக்கிறது. 

அவன் வீட்டுக்குள் நுழைந்த அந்தக் கணத்தில், இருபது ஆண்டுகள் பிரிந்திருந்தோம் என்பதே தெரியவில்லை. அவனின் முகத்தில் வயதின் கோடுகள் விழுந்திருந்தன. உடல் கொஞ்சம் பருத்திருந்தது. தோற்றம் மாறியிருந்தது. காலம் எங்களை மாற்றியிருந்தாலும் நட்பை மாற்றவில்லை.

வரவேற்பறையில் இருந்த சோபாவில் அருகருகே அமர்ந்திருந்து பழைய நினைவுகளைப் புரட்டிக்கொண்டிருந்தோம். சில நினைவுகள் சிரிப்பை வரவழைத்தன. சில நினைவுகள் கண்களைக் கலங்கச் செய்தன. 

திடீரென்று தீபன் கேட்டான். “கண்ணன் வீட்டுக்குப் போய் அவன்ரை அம்மா அப்பாவைப் பாக்கோணும். போவம்… வாறியோ?”

“நீ போட்டுவா, மச்சான்”, என்றேன்.

“ஏன்டா? நீயும் வந்தாலென்ன? வேலை பிஸியோ?”

“அதுவும்தான்…”, அவன் என்னை நேராகப் பார்த்தான்.

“என்னடா இழுக்கிறாய்? எப்ப கடைசியாய் போனனீ? எப்பிடியிருக்கினம் அவை?”.

சுவரைப் பார்த்துக்கொண்டே மெதுவாகச் சொன்னேன். “கன வருஷமாச்சு…”.

“என்னடா? இங்கை இருந்துகொண்டு கன காலமாய்ப் போகேல்லை எண்டு சொல்றாய்?”, நான் அமைதியாக இருந்தேன்..

சிறிது நேரம் கழித்து அவன் மீண்டும் கேட்டான். “அவையின்ர இடத்துக்கு அவை திரும்பியிட்டினமோ?”

“ஓம்… கன காலத்துக்கு முன்னமே எல்லாரும் தங்கடை தங்கடை இடங்களுக்குப் போட்டினம்.”

அவன் சில கணங்கள் எதுவும் பேசவில்லை. பின்னர் பிசிறிய குரலில் சொன்னான். “ஆனையிறவுச் சண்டையிலை கண்ணன் உயிரைப் பலிகொடுத்திட்டான் எண்டதை அறிஞ்சபோது, அவன்ரை இடத்திலிருந்து அவையை நீ கவனிச்சுக்கொண்டிருப்பாய் எண்டெல்லோ நான் நினைச்சன்.”

“ஆரம்பத்திலை போய் வந்தனான்… பிறகு போகேலாமல் போச்சு…”, தயக்கத்தோடு சொன்னேன்.

“என்னடா? என்னாலை நம்பேலாமலிருக்கு. எங்கடை வீட்டுக்காரரும் இடம்பெயர்ந்து கொண்டிருந்தினம். பிறகு லண்டனுக்கு வந்திட்டினம். அதாலை அவையைக் கண்டுபிடிக்கிறது எனக்குக் கரைச்சலாயிருந்துது. உனக்கென்ன பிரச்சினை?”

என் கண்கள் கலங்கின. “அதை விளங்கப்படுத்துறது கஷ்டமடா… நீ போட்டுவா. திரும்பி வந்த பிறகு சொல்றன்.”

அவன் என்னைச் சில வினாடிகள் உற்றுப் பார்த்தான். “சரி… என்னவோ. ஆனா, எனக்குச் சரியான ஏமாற்றமாய்க் கிடக்கடா.”

அந்த நேரத்தில் என் மனைவி சர்மி சாப்பிட வரும்படி அழைத்தாள். அன்று புரட்டாசிச் சனி விரதம். அதனால் எல்லாமே சைவமாக இருந்தது. குத்தரிசிச் சோறு, பருப்பு, மசித்த கீரை, உருளைக்கிழங்குக் குழம்பு, வல்லாரைச் சம்பல், பொன்னாங்கானி வறை, ரசம், பப்படம் என்று சூடாகப் பரிமாறினாள்.

“ருசியான சாப்பாடு… ஆரோக்கியமான சாப்பாடு”, என்று அவளைப் பாராட்டினான்.

சாப்பிட்டுக்கொண்டே என் மகளிடம் என்ன படிக்கிறாள் என்று அக்கறையுடன் விசாரித்தான். தனக்கு ஒரே மகன் என்றும், இப்போது மூன்றாம் வகுப்பில் படிக்கிறான் என்றும் சொன்னான். 

பின்னர் தனது மனைவியினதும் மகனினதும் புகைப்படங்களை எங்களுக்குக் காட்டினான். மகன், தீபன் மாநிறத்தில் இல்லாமல், அவன் மனைவியைப் போலவே, சுண்டினால் சிவந்துவிடும் நிறத்தில், மஞ்சள் தலைமயிருடன் இருந்தான். 

புறப்படுவதற்கு முன், முதலாம் வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருந்த என் மகளின் தலையை வருடியபடி, “வாசிக்கிறனீங்களோ? நிறைய வாசியுங்கோ. புத்தகங்கள் தெரியாத உலகங்களையெல்லாம் உங்களுக்குக் காட்டும்”, என்றான்.

தீபன் போன பின்னர், வீட்டின் முன் வராந்தாவில் இருந்த சாய்மனைக் கதிரையில் வந்து சாய்ந்தேன். நினைவுகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக மேலெழத் தொடங்கின.

பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்த காலத்திலும், சந்தர்ப்பம் கிடைத்தபோதெல்லாம் கண்ணன் வீட்டுக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தேன். சில நேரங்களில் சேட், சீலை என்று ஏதாவது ஒன்று வாங்கிக்கொண்டும் போயிருக்கிறேன். 

என்னைப் பார்த்தவுடனே கண்ணனின் அம்மாவின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி தெரியும். ஆனால், அடுத்த கணம் அது வாடிவிடும். “கண்ணனும் இருந்திருந்தா இப்ப பல்கலைக்கழகத்துக்குப் போயிருப்பான்…”, என்று சொல்வா. அல்லது “கண்ணன் என்ன படிச்சிருப்பான் எண்டு நீ நினைக்கிறாய்? எண்டு கேட்பா. என் தலையைத் தடவியபடி என்னிடம் ஏதோ ஒன்றைக் கேட்கும் அவவின் வார்த்தைகளில் ஏக்கமிருக்கும். 

கண்ணன் உயிரிழந்த முதல் சில ஆண்டுகளில், கண்ணனைப் பற்றித்தான் கதைத்திருந்தா. அவனுக்குப் பிடித்தவை அல்லது அவன் சொன்னவை என்று ஏதாவது சொல்வா, பின்னர் அழுவா. மறுபடியும் இன்னொன்றைச் சொல்வா. நானும் அவவுடன் சேர்ந்து கதைக்கமுடிந்தது. 

காலம் செல்லச்செல்ல, அழுகையின் இடத்தை ஒப்பீடுகள் பிடித்துக்கொண்டன. எனக்கு வேலை கிடைத்தபோதும் அவர்களைச் சந்தித்தேன். திருமணமான பின்னரும் போனேன். குழந்தை பிறந்தபோது, மனைவியையும் குழந்தையையும் அழைத்துக்கொண்டு போனேன்.

என் குழந்தையை நீண்ட நேரம் மடியிலே வைத்துக் கொஞ்சிக்கொண்டிருந்தா. பின்னர் அவளை மெதுவாக என் கைகளில் திருப்பிக்கொடுத்துவிட்டு நீண்டதொரு பெருமூச்சு விட்டா. “கண்ணன் இருந்திருந்தா… அவனுக்கும் இப்பிடியொரு பிஞ்சு இருந்திருக்கும்…”

அந்தக் கணத்தில் என் கைகளில் இருந்த என் குழந்தை திடீரென்று கனமாகிப் போனது. அதற்குப் பிறகு என்னால் அந்த வீட்டுக்குள் மீண்டும் செல்ல முடியவில்லை.

கடந்த மாதம், வாகன விபத்தொன்றில் பதினெட்டு வயது இளைஞன் ஒருவன் உயிரிழந்தான். வைத்தியசாலையில் அவன் தாயின் கதறலைக் கேட்டபோது, என் கண்முன் தோன்றியது கண்ணனின் அம்மாவின் முகம்தான். அன்று, கண்ணனின் வீட்டுக்குப் போகவேண்டும் என ஏக்கமாக இருந்தது. 

ஆனால், அதே நேரத்தில் எனக்குள் இன்னொரு கேள்வியும் எழுந்தது. நான் போனால் அவர்களுக்கு ஆறுதல் கிடைக்குமா? அல்லது, ஆறிக்கொண்டிருக்கும் ரணத்தை நான் மீளவும் கிளறிவிடுவேனா? பதில் கிடைக்கவில்லை. போகாமலேயே விட்டுவிட்டேன். 

இப்போது, கண்ணனின் அம்மாவை சந்தித்த பின்னர், தீபனின் நிலை என்னவாக இருக்குமென்ற கேள்வி எனக்குள் எழுகிறது. 

***

ஶ்ரீரஞ்சனி – இலங்கையில் தெல்லிப்பழையைச் சேர்ந்தவர். தற்போது ரொறன்ரோ, கனடாவில் வசிக்கின்றார். ‘நான் நிழலானால்’, ‘உதிர்தலில்லை இனி’, ‘ஒன்றே வேறே’ ஆகிய மூன்று சிறுகதைத் தொகுதிகள் இதுவரை வெளிவந்திருக்கின்றன. அவற்றில் இரண்டுக்கு இலங்கையில் விருதுகள் கிடைத்துள்ளன.  சிறுவர்களுக்கான கதைகளையும்  ஶ்ரீரஞ்சனி  தற்போது எழுதிவருகிறார். மின்னஞ்சல்: sri.vije@gmail.com

ஆர். பட்டாபிராமன்

அமைதியான, ஆன்மாவை தொலைத்துவிடாத, ஒவ்வொரு தனிநபரின் சுயாதீனத்துடன் கூடிய எளிய வாழ்க்கையை, உழைப்பு சார் வாழ்க்கையையே காந்தி மனிதர்களிடம் எதிர்பார்த்தார். இந்த சோதனையைத் தன்னால் செய்ய முடிந்ததாக்கி, எவர் ஒருவராலும் அவை சாதிக்க முடிந்த ஒன்றே எனச் சொல்லிச் சென்றவர் காந்தி.

’காந்தி வாசிப்பு’ என்பது தீராத ஒன்று. அவர் பலகோணங்களில் தொடர்ந்து விவாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறார். அவரது உரையாடல்களையும், அவரைப் பற்றிய உரையாடல்களையும் உலகம் கேட்டுக்கொண்டே யிருக்கிறது. இந்திய விடுதலையின் பிதாமகன், அகிம்சையின் நாயகன், நெறிசார் மனசாட்சியின் மாதிரி, சர்வோதய கனவு, மேற்குமயம்- தொழில் மயம்- கிராமம்சார் பொருளாதார முன்னேற்றம், அரசியல்- தத்துவக் கூறுகள் என ஏதோவொரு கோணத்தில் காந்தி தொடர்ந்து ஆராயப்படுகிறார். 

உரிமைசார் உலகை, கடமைசார் பாதைக்கு திருப்ப தன் வாழ்நாள் முயற்சியை செய்தவர் காந்தி. இரகசியமில்லா பொதுவாழ்வு சோதனையை செய்து காட்டியவர். லட்சோப லட்ச வெகுஜனங்களை ஈர்த்து ஓரடியானாலும் நகரச் செய்தல், சிலரின் சாகசங்களின் தாவிப்பாய்ச்சல் அல்ல அரசியல் என்பதை நடைமுறையாக்கிக் காட்டியவர் காந்தி. 

ஒவ்வொரு தனிநபரின் தன்னாட்சி என்பதை அவர் விடுதலைக்கான பொருளாக விரிவுபடுத்தி தந்தார். பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து விடுபடுதல் என்பதுடன் சுதந்திரம் சுருங்கிவிடக்கூடாதென அவர் விழைந்தார். என்றோ ஒருநாள் எல்லாவற்றையும் புரட்டிப்போட்டு மாற்றும் புரட்சிக்கான கோட்பாட்டு இசங்களை , மார்க்ஸ்- லெனின் போல காந்தி தரவில்லை. அதேபோல இந்திய வேதம் சார்ந்த அல்லது மறைபொருள் தன்மையிலான – ஒரு சிலருக்கேயான esoteric எழுத்துக்களையும் அவர் தரவில்லை. 

காந்திக்கு ஓவ்வொருவரின் அன்றாட அனுசரிப்புகள் அவசியமானதாக தெரிந்தது. அவரது சிந்தை, செயல், பேச்சு எழுத்து அப்படியே அன்றாடங்களின், எளிய மனிதர்களின் தேவைகளை சுற்றியே அமைந்தது. எதையும் பின்னொரு தேதிக்கு ஒத்திப்போடல் என்கிற நிகழ்ச்சி நிரலை அவர் வைத்துக்கொள்ளவில்லை. இது இப்படி இருக்கிறது- நம்மிடம் இவ்வாறு வந்து சேர்ந்துள்ளது- அதன் மேன்மை அல்லது போதாமை- கொடுமைகளை உணர்தல், அவற்றை நீக்கி அனைவரும் உய்தல் என்பதற்கான பாதையையே அவர் தேர்ந்தெடுத்தார். ஒருவரின் சிறப்பு, பலம், ஆளுமை, அதிகாரம் என்பதை பலரின் மேம்பாட்டுக்கான பொதுமையான ஒன்றாக – ’டிரஸ்டி’க்கானதாக பாவிக்கும் குணத்தை அவர் விழைந்தார்.

எவ்வளவு உயர்ந்த லட்சியத்தின் பெயரால் ஆயுதம் ஏந்தினாலும், ஆயுதம் ஏந்தியவரின் அதிகாரமாக அது முடியுமே தவிர, கோடானுகோடி மக்களுக்கான சுய அதிகாரமாக அது நிலைக்குமா என்கிற சந்தேகம் அவரிடம் இருந்தது. அகிம்சையின் வழியில் ஆன்ம பலத்தின் கூட்டு முயற்சியால் ஏற்படும் மாற்றம் மேம்பட்டு அமையும் என அவர் நம்பி அதற்காக உழைத்தார். கலாச்சாரங்களின் ஊடாட்டங்களை காந்தி மறுக்கவில்லை. என் ஜன்னல் திறப்பால் வீசும் வெளிக்காற்று காலைவாராமல் வரட்டும் என அவர் நிதானப்படுத்தினார். மேற்கின் தொழில்மய நாகரீகம் என்ற பெயரில் வந்தாலும், சோவியத் போல்ஷ்விச முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் வந்தாலும் அவருக்கு காற்று காலைவாராமல் இருக்க வேண்டுமே என்கிற கவலையிருந்தது.

’சுய ஆட்சி’ அல்லது தன்னாட்சிக்கான காந்தியின் போராட்டங்கள் (Gandhi: Struggling for Autonomy By  Ronald Terchek) குறித்து ரொனால்ட் டெர்செக் நூல் ஒன்றை எழுதியுள்ளார். காந்தியை அவர் பின் நவீனத்துவராக பார்க்கவில்லை. காந்தியின் உண்மை குறித்த தரிசனத்தை டெர்செக் அழகாகச் சொல்வார். காந்திக்கு முழுமுதல் உண்மையென ஏதுமில்லை. அந்த அந்த கணத்தின் தருண உண்மைதான். நாம் கண்டுணர்ந்த உண்மைக்கான நேரத்தில் அதற்குரிய நெறி ஆளுகைப்படி நடப்பதுதான்- சுற்றி இருப்போரின் கண்ணியம், சூழல் அமைதிக்கான உகந்த வழி என அவர் நினைத்தார்.

Autonomy stands at the centre of Gandhi’s political philosophy. காந்தியின் அரசியல் தத்துவத்தின் மய்யமென தன்னாட்சி நிற்கிறது. எந்தவொரு மனிதனின் அடையாளத்தையும் அவன் மேற்கொள்ளும் சில வாழ்க்கைமுறை- நெறி அறம் சார் செயல்களே சொல்லவேண்டும் என காந்தி கருதினார். மனிதன் தன் உடலைப் பேண உணவு, உடை, உறையுள் என்கிற அவசியங்கள் தேவை. காந்தி, இவை அனைவருக்குமானதாக இருந்திட வேண்டும் எனக் கருதினார்.

காந்தியின் சுயக் கட்டுப்பாட்டுடன் கூடிய தன்னாட்சி மனிதன் , சமுகத்திலிருந்து அப்பாற்பட்ட மனிதனல்லன். அவன் சமூக மனிதன். அவன் சபலங்களிடமிருந்து, ஆசை- ஆவல்களின் இழுப்புகளிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ளும் பயிற்சி கொண்ட மனிதனாக வேண்டும். இந்த ’தன்னிலை’ சமுகத்தின் ஒவ்வொருவரின் சமத்துவ மதிப்பை ஏற்கும். வித்தியாசங்கள் வேறுபாடுகள் இருக்கும் என்பதை ஏற்கும் தன்னிலை. எவரும் உயர்ந்தவரோ அல்லது தாழ்ந்தவரோ அல்ல. அவரவர் வாழ்க்கைப் பாதையை அவரவர் ஆங்காங்கே சேர்ந்து இசைந்து நின்று உருவாக்கிக்கொள்ள இயலும் என்கிற பார்வை கொண்ட தன்னிலை. 

கிராம பஞ்சாயத்து- சுய ஆட்சி என்கிற விரிவை காந்தி இதில் நமக்குத் தருவார். இந்தியாவின் விடுதலை என்பதற்கான பொருளை, கிராம மக்கள் தங்களின் விடிவை, முன்னேற்றத்தை சுய சிந்தை மற்றும் சுய உழைப்பில் நிறைவேற்றிக்கொள்வது என்றும் காந்தி பார்த்தார். அவரவர் விதி அவரவர் வசம் – அவரவர் வாய்ப்பில் என்கிற புரிதலது. இங்கு விதி என்பது அன்றாட தொழிற்பாடு சார்ந்த செயல் என்கிற பொருளில் சொல்லப்படுகிறது. அப்பாலை தத்துவமாகவல்ல.

மனிதர்களை வெறும் உரிமை வாகனமாக (rights carrier) பார்த்த ஏராளமான சிந்தனையாளர்களிடமிருந்து, காந்தி வேறுபட்டு நின்றார். கடமைகளின் வழி கிடைக்கப்பெறும் உரிமைகள் எனப் பேசினார். எல்லோருக்கும் சம உரிமைகள் என மற்றவர் பேசும்போது, காந்தி ’எனக்கான கடமைகள்’ என்ற பேச்சை எழுப்பினார். பொறுப்பு என்பதை ஏற்காமல் உரிமைகள் மட்டுமே என அவரின் ’சுயம்-தன்னிலை’ பேசுவதில்லை. எவரையும் பற்றி கவலை கொள்ளாத தனித்த எனக்கான பாதை- விழைவு என்பதை அவர் சுதந்திரமாக ஏற்கவில்லை. காந்தியின் இந்த மேற்கோளை டெர்செக் கொடுத்திருப்பார்-

“there is no such thing as inherited or acquired superiority. . . . I believe implicitly that all men are born equal.” 

நான் யார் தெரியுமா, என் பாரம்பரியம் எப்படியானது தெரியுமா என்கிற உரையாடல்கள் அவரின் சுய ஆட்சி உலகில் செலாவணியாக்கதக்கதல்ல. என் குடி, பால், இனம், மொழி, சாதி, வர்க்கம், மதம், தேசம் எனப் பெறப்பட்ட எதன் பெயராலும் அவரின் தன்னிலை தன் மேலாண்மையை அதிகாரத்தை காட்டமுடியாது. டெர்செக் இப்படி தந்திருப்பார்

Gandhi rejects the proposition that ascriptive properties, such as gender, birth, class, caste, education, or nationality, can justify unequal treatment and disqualify some as moral agents.

சுதந்திரம் என்பது விரிவடையக்கூடிய ஒன்று. எனக்கு மட்டுமே விடுதலை- உனக்கல்ல என்பது சுதந்திரமாகாது. அவரவர் அற வாழ்க்கையை அவரவரே தேர்ந்தெடுத்தல் என்பதில் தான் அதன் மேம்பட்ட நகர்வுகளை பார்க்கமுடியும். 

காந்தியைப் பொறுத்தவரை அறச்செயல் என்பது அவரவர் செயலாகவே இருக்கவேண்டும். “A moral act must be our own act.” Otherwise, there is no moral content in our act. இங்குதான் அவரின் அற்புதமான தொழிற்பாடு அமைகிறது. பிறர் என மற்றவரை ஒதுக்கப் போராடும் உலகில், பிறரின்றி ’நான்’ இல்லை என்கிற பேச்சை அவர் முன்னெடுத்தார். பிறர்க்கு சுதந்திரமின்றேல், எனக்கும் சுதந்திரமிருக்காது என்பதை அவர் எடுத்துரைத்தார். தனிமனிதரின் ’தளையற்ற சுதந்திரம்’ என்பதை அவர் ஏற்கவில்லை. எதையும் செய்வதற்கு ஓரு மனிதன் பெறும் லைசென்ஸ் என்பதை காந்தி சுதந்திர வரையறையில் ஏற்கவில்லை.

அற வாழ்க்கையின் அழகே, நாம் பிறர் மீது கொள்ளும் பொறுப்புணர்வில்தான் இருக்கிறது. சிலரின் பொருளாயத வாழ்க்கை பெருக்கத்தில் அல்ல, அனைவரின் அன்றாட அவசியங்களின் தேவைகள் நிறைவேற்றமே வளர்ச்சிக்கான குறியீடு என நாம் அறியவேண்டியுள்ளது. சக மனிதர்கள் தங்களின் பரஸ்பர மரியாதை, கூட்டுறவு இல்லாமல் சமுக வாழ்வை முழுமையுற செய்யமுடியாது. 

A self that is unconnected to others cannot develop as a whole self. மற்றவர்களுடன் இணைக்கப்படாத ஒரு “தன்னிலை” முழுமையான தன்னிலையாக வளர முடியாது. இங்குதான் சமுக நல்லிணக்கத்திற்கு, இசைவு கொண்ட காந்தியின் இந்த நன்னோக்கு அவசியமாகிறது.

ஒரு சமுகம் சுதந்திர சமுகமா என்கிற அரசியல் கேள்வியைவிட, மனிதன் சுயேட்சையாக சமுகப் பொறுப்புடன் செயல்படமுடியுமா என்கிற கேள்வியே அவரிடம் முகத்து நின்றது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியேயானாலும், சுயேட்சையான செயல்பாடுகளை நோக்கி சக மனிதர்களை அவர் அழைத்துச் சென்றார். அதற்கான சுயத் தியாக சோதனைகளுக்கு சுற்றியிருந்தோரை பழக்கினார். அசமத்துவமும், ஒடுக்குமுறைகளும், மேலாதிக்க கட்டுகளும் நிறைந்த சமூகத்தை, மனிதர்கள் தங்கள் அற வாழ்க்கை மூலம் அச்சமின்றி எதிர்கொள்ளமுடியும் என்கிற நம்பிக்கையை சக மக்களுக்கு காந்தி ஏற்படுத்தினார்.

சலுகை என்பதையும் உரிமை என்பதையும் காந்தி வேறுபடுத்தினார். எனக்குள்ளதுபோல் பிறருக்கும் உரியது உரிமை. எனக்கு உரிமை அல்லது என் போன்றவர்களுக்கு உரிமை, அவருக்கோ அவர் சார்ந்தவருக்கோ இல்லை எனக் கோருவது சலுகையேயன்றி அது உரிமையாகாது. உரிமையெனில் அது பாத்தி கட்டாதது- பாரபட்சம் காட்டாதது. பிறரின் கடமையை செய்யவிடாமல் தடுக்கும் உரிமையையும் அவர் உரிமையென ஏற்பதில்லை.

விளைவுகளுக்கு அஞ்சாமல் அறநெறிப்படி வாழ்தல் என்பதில் அவரிடம் சமரசம் கிடையாது. மனிதன் மிருக உணர்வுகளில் வீழ சூழல் ஏதுவாக்கலாம். அவன் ஆன்ம உணர்வுகளுடன் போராடி தன்னை மேம்படுத்திக்கொள்ளலாம். இந்த சுய போராட்டத்தின் வீச்சுதான் அவனின் அறப்பாதையை தீர்மானிக்கும். வாழ்க்கை ஒன்றும் நேர்க்கோடல்ல, இந்த நேரத்து அறச்செயல் என்பது அடுத்த நேரத்திற்கு பொருந்தாமல் போகலாம். எனவே முன்முடிவான நிகழ்ச்சிநிரல்கள், எல்லா காலத்திற்கும் பொருத்தமான கோட்பாடுகள் என அவர் பேசவில்லை. அந்த அந்த சூழலுக்கு மனசாட்சியுடன் உரையாடல்- செயல்படல் எனபதையே அவர் முன் வைத்தார். அவரின் இந்தப் புரிதல் அவருக்கானது மட்டுமல்ல, நம் ஒவ்வொருவருக்கும் தேவைப்படுகிற புரிதல்

Man is a fallible being. He can never be sure of his steps. What he may regard as an answer to prayer may be an echo of his pride. For infallible guidance man has to have a perfectly innocent heart incapable of evil. I can lay no such claim. Mine is a struggling, striving, erring, imperfect soul

மனிதர்களை நாம் விழையக்கூடிய ஒன்றை அடைவதற்கான வெறும் கருவிகளாக பார்ப்பது, மனித மதிப்பை குறைப்பதாக இருக்கும் என காந்தி கருதினார். அவர்களின் மதிப்பு அவர்களின் உணர்வுபூர்வ பங்கேற்பில்தான் இருக்க முடியும். பரந்த மானுடத்தை தழுவும் மனித மேன்மையை காந்தி கொண்டாடுகிறார்.

So long as man remains selfish and does not care for the happiness of others, he is no better than an animal and perhaps worse. His superiority to the animal is seen only when we find him caring for his family. He is still more human, that is, much higher than the animal, when he extends his concept of the family to include his country or community as well. He climbs still higher in the scale when he comes to regard the human race as his family

காந்தியின் தன்னிலை என்பது “உண்மையையும் அன்பையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு, சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் வாழ்ந்து, தனிநபர் சுயாட்சியையும் சமூக நலனையும் ஒருங்கிணைக்கும் நிலை” ஆகும். அவர் “தன்னிலை” என்பதை வெறும் தனிப்பட்ட மனநிலையாக அல்லாமல், மனிதனின் நெறி, உண்மை, அன்பு, சமூகப் பொறுப்பு ஆகியவற்றோடு இணைந்த நிலையாகக் கருதினார். 

உண்மைக்கான பக்தி நம்மிடம் இருக்கவேண்டும் என காந்தி நினைத்தார். முழுமையான மனிதராக இருக்க, மக்கள் தாங்கள் உண்மையெனக் கருதுவதற்கு நேர்மையாக இருக்க வேண்டும் — அதாவது, தங்களுக்கே நேர்மையாக இருக்க வேண்டும்; அது அவர்களுக்கே துன்பத்தை ஏற்படுத்தினாலும் நேர்மையாக இருக்கவேண்டும் என்றவர் காந்தி. காந்தியின் உண்மை எப்போதும் மனிதர்களின் சுயாட்சி, சமத்துவம், கண்ணியத்துடன் பேசுகிறது; அது ஆதிக்கத்தையும், அவமதிப்பையும் எதிர்க்கிறது.

காந்தியின் சுயாட்சி கொண்ட மனிதர்கள், தங்களைத் தாங்களே ஆள விரும்புகிறார்கள்; அவர்கள் எந்த ஆதிக்கத்தையும் எதிர்க்கிறார்கள் —எந்த பிரதியும் அல்லது உரையும், எந்த பொருளாதாரச் செயல்முறையும் தனிநபர்களின் சுயாட்சியை நீக்கும் உண்மையைப் பெற்றதாகக் கூற முடியாது. காந்தி பேசிய சுயாட்சிக்கு இரண்டு வகையான போராட்டங்கள் தேவைப்படுகிறது — ஒன்று உள்வயமானது, மற்றொன்று வெளிப்புறமானது

’காந்திய அன்பு’ பிறரின் அலட்சியம், வெறுப்பு, வன்முறை ஆகியவற்றோடு மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் இருக்கும் பலவீனங்களோடும் போராட வேண்டியிருக்கிறது. 

காந்தியின் மனித இயல்பைப் பற்றிய புரிதலில், ஒவ்வொருவருக்கும் அன்பு செலுத்தும் திறன், அன்புக்கு பதிலளிக்கும் திறன், அன்பை மீண்டும் வழங்கும் திறன் உள்ளது. காந்தி விழைந்த மனிதர்கள் பரஸ்பர அன்பின் மூலம் தங்கள் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் அளிக்கிறார்கள். மொழியால் மட்டுமல்ல — அவர்கள் செயல் மற்றும் பரிவின் மூலம் அன்பை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். அவரின் தன்னிலை இதய இணைப்புகளை எதிர்நோக்குகிறது.

ஆர்.பட்டாபிராமன் – தஞ்சையை பூர்வீகமாக கொண்டவர். சென்னையில் வசித்து வருகிறார். பி.எஸ்.என்.எல் இல் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். காந்தியை கண்டுணர்தல், நேருவின் மரபு, மார்க்சியத் தடங்கள் உள்ளிட்ட 20க்கு மேற்பட்ட நூல்கள் எழுதியுள்ளார். காந்தி குறித்தும், காந்தியம் குறித்தும் பத்திரிக்கைகளில் தொடர்ந்து எழுதிவருகிறார். மின்னஞ்சல் முகவரி: pattabieight@gmail.com.

கே.ரவிஷங்கர்

இரவு மணி 10.30. தன்னுடைய சின்ன ஹவுஸிங் போர்ட் குடியிருப்பிலிருந்து அந்தப் புதிய நவீன பதினான்கு மாடிக் குடியிருப்பை அண்ணாந்துப் பார்த்தாள் எஸ்தர் பாக்கியம். பிளாட்டுகளில் அங்கங்கு சின்னச் சின்ன வெளிச்சங்களுடன் கம்பீரமாக நின்றிருந்தது. தினமும் இரவில் தூங்கப் போவதற்கு முன் அதைப் பார்ப்பாள். பார்த்தவுடன் சந்தோஷம் பரவும். அடுத்தக் கணம் அமானுஷ்யமாகத் தோன்றி பயமுறுத்தும். 

என் ஆண்டவர் பரிசுத்த ஏசுவே உன்னை ஜபிக்கிறேன். உமது பேரொளியின் அருட்சுடர் உன் மகன் டேவிட் மீது ரட்சையாகக் காக்கட்டும். ஆமென்…! சிலுவைக் குறிப்போட்டுக் கொண்டு உள்ளே சென்றாள். அதே சமயம் அடுக்ககத்தின் ஏழாவது மாடி வீட்டின் விளக்குகள் படக்கென்று அணைந்து இருட்டாகியது.

மறு நாள் காலை மணி ஏழு. ’அனுராகவர்ஷினி’ அடுக்ககம். ”படக்” ஏழாவது மாடி லிப்ட்டின் கதவு பலமாகச் சாத்தப்படும் சத்தமும் கூடவே ஏதோ பொத்தென்று தரையில் விழுந்துச் சிதறி உடையும் சத்தமும் கேட்டு ஓடி வந்தாள் திருமதி லலிதா ஹரன். 42ஆம் நம்பரில் குடியிருக்கும் பிளாட்வாசி. 

பார்த்ததும் அதிர்ச்சியில் வாயைப் பொத்தியபடி வெடவெடத்துப் போனாள். மூடிய லிஃப்ட் கதவுக்கு வெளியே பிளாட் செக்யூரிட்டி இருபத்தி நான்கு வயது இளைஞன் டேவிட் குப்புற விழுந்து நினைவில்லாமல் கிடந்தான். மண்டையின் பின் பக்கம் காயம் ஏற்பட்டு ரத்தம் கசிந்திருந்தது. அருகே காரிடர் கைப்பிடிச் சுவரில் வைத்திருந்த பூந்தொட்டி உடைந்துக் காய்ந்த மண் துகள்கள் நாலாப் பக்கமும் சிதறி இருந்தது. 

லலிதா தகவல் சொல்ல விரைவாக அங்கு வந்தார் வளாகச் செயலாளர். விஷயம் எல்லோருக்கும் தெரிந்துப் பரபரப்பு ஆகாமல் பார்த்துக் கொண்டார். சிசிடிவி இயங்காமை, லிஃப்ட் சர்வீஸ் இரண்டும் சில மாதங்கள் சரி பார்க்கப்படாமல் இருந்த காரணம். ஏழு அல்லது எட்டுப் பிளாட்வாசிகளே அங்கு வந்தார்கள். டேவிட்டின் தாயார் எஸ்தர் பாக்கியம் தகவல் அறிந்து ஓடோடி வந்து பார்த்துக் கதறி அழுதாள். அங்கு வீட்டு வேலை செய்பவர். இடது மார்பில் கை வைத்தபடி விழுந்திருக்கிறான். ஓ கர்த்தாவே! டேவிட்டை கைவிட்டு விட்டீர். அவனைப் பற்றிய தினக் கவலை நிஜமாகிவிட்டது. 

அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் ஆம்புலன்ஸ் டேவிட்டை ஏற்றிக் கொண்டு மருத்துவமனைக்கு விரைந்தது. டேவிட் ஐசியூவில் நினைவு இல்லாமல் இருந்தான். மாலையில் போலீஸ்காரர் ஒருவர் வந்தார்.

“போலீஸா? கர்த்தரே!”, எஸ்தர் கவலையானாள்.

போலீஸ் சந்திரசாமி எஸ்தரிடம் விவரங்களைக் கேட்டுக் கொண்டார். டேவிட்டுக்கு நினைவு வரும்போது அழைக்கச் சொன்னார். முதல் கட்ட போன் விசாரணையில் டேவிட்டை யாரோ பிடித்துத் தள்ளிய மாதிரி தெரிந்தது. கொலை முயற்சியாக இருக்குமோ என்று சந்தேகம் வந்திருக்கிறது. முக்கியமாகக் காலையில் எதற்கு டேவிட் ஏழாவது மாடிக்கு வந்தான் என்பது லலிதாவிற்குத் தெரியவில்லை. யாருக்குமே தெரியவில்லை. நேரில் போய்த் தீவிரமாக விசாரிக்க வேண்டும் என்று நேரம் குறித்துக் கொண்டார். 

டேவிட் சர்ச் ஊழியம் தவறாமல் செய்யும் அப்பாவி ஆச்சே. இவனைக் கொலைச் செய்யும் அளவுக்கு எனக்குத் தெரியாமல் யாரிடம் பகை? சமீபமாக வீடு பிடித்துக் கொடுக்கும் வேலைப் பார்ப்பதாக அரசல்புரசலாகத் தெரிய வந்தது. கர்த்தரின் கிருபையில் கண் முழித்தவுடன் இந்த வேலையை விட்டுவிட்டு வேறு வேலைத் தேடச் சொல்ல வேண்டும். கொலை முயற்சி என்பதால் டேவிட் பற்றிய முக்கியமான விஷயத்தைப் போலீசிடம் சொல்லவில்லை.

மறு நாள் நினைவு வந்த போது வாய்க் குழறிப் பேசியபடி இருந்தான். சந்திரசாமி கவனமாக துப்பு துலக்கம் செய்ததில் முக்கியமாகக் கவனத்தை ஈர்த்தது ‘உடைக்க ராடு, மேடம் வெயிட்டிங், ஒகேன்னா ஜிபே, மேல அனுப்பனும் லூர்து,மம்மிக்கு பிடிக்கல’ ஆகிய சொற்கள்.

எதாலும் தாக்கப்பட்டு விழுவில்லை என்று மருத்துவ அறிக்கைத் தெளிவாகச் சொல்லியது. தள்ளிவிடப்பட்டிருக்கிறானா? லூர்து இங்கு இன்னொரு செக்யூரிட்டி. எத உடைக்கனும்? யார மேல அனுப்பனும்? அதுக்கு லூர்தா? எது மம்மிக்கு பிடிக்கல? எஸ்தரிடம் தீவிர விசாரணை நடத்தினார். எஸ்தரும் பீதியாகி கொலை முயற்சி விஷயத்தை மெதுவாக நம்ப ஆரம்பித்தார். டேவிட் விஷயம் பின்னுக்குப் போயிற்று.

அன்று ஏன் ஏழாவது மாடிக்கு டேவிட் போனான்?

லூர்தும் தெரியாது என்றான். அன்று லலிதாவின் புகை மூட்ட ஞாபகத்தின்படி சம்பவம் நடந்த அடுத்தத் தருணத்தில் லிஃப்ட் கீழ் தளத்திற்குப் போய் இருக்கிறது. இன்னொரு சாட்சியத்தின்படி மற்றொரு செக்யூரிட்டி லூர்து இரண்டில் ஏறி பத்திற்குப் போய்ப் பிளாட்வாசிகளின் குசுகுசுப் பேச்சுச் சத்தம் கேட்டு மீண்டும் ஏழுக்கு வந்திருக்கிறான். அன்றைக்கு அவனுக்கு டூட்டி கிடையாது. ஏதோ மர்மம் இருக்கிறது. சீனியர் சிட்டிசன் பிளாட்வாசி “லிஃப்ட்னா மேலேயும் கீழேயும் போயிட்டுதான் வரும்”, சிரித்தப்படி சொன்னார். 

ஒரு வார விசாரணை மற்றும் துப்பு துலக்கியதில் எவ்வளவு முயன்றும் விடை கிடைக்கவில்லை. துண்டுத்துண்டாக விஷயங்கள் இணைக்க முடியாமல் இருந்தது. லூர்தையும் இணைக்க முடியவில்லை. முக்கியமானது எதற்கு ஏழாவது மாடிக்கு டேவிட் வந்தான். அவனுக்குக் காலையில் முக்கியமான தண்ணீர் மோட்டர் டூட்டி உண்டு.

இரண்டு நாள் கழித்து மீண்டும் ராகவர்ஷினி வளாகத்திற்கு வந்தார் சந்திரசாமி. லூர்துப் பற்றிய சின்ன விஷயம் கிடைத்தது. இன்னொரு பிளாட்வாசியிடம் மீண்டும் தீவிர விசாரணை ஆரம்பித்தார். அதே தளத்தில் இருப்பவர்.

“லூர்து எதுக்கு வந்தான்?”

“நான்தான் வரச் சொன்னேன். அவனுக்குப் பிளம்பிங் & எலெக்ட்ரிகல் வேலைத் தெரியும். பிரைவேட்டா பண்ணா அசோசியேஷன் பர்மிஷன் வாங்கனும். அதனால பர்மிஷன் வாங்கிட்டுச் சாயந்திரம்தான் வரேன்னு சொன்னான். மார்னிங்கல நிறைய வேல இருக்கும் செய்ய முடியாது”

“வீடு பிடிச்சுக் கொடுக்கப் புரோக்கர் வேல செய்வாங்களா ரெண்டு பேரும்?”

“ஆமாங்க செய்வாங்க. ஆனா டீடெயிலா தெரியாது”

“டேவிட் ஏன் இவ்வளவு காலைல இந்த ஃபுளோருக்கு வந்தான்னு சொல்ல முடியுமா?”

“தெரியல சார். கார்த்தால எல்லோரும் பிசியா இருப்பாங்க. பனிக்காலம் வேற”

“லூர்துவும் டேவிட்டும் கத்தி சண்டைப் போட்ட சத்தம் கேட்டுதா? லிஃப்ட் சாத்தின அடுத்த நிமிஷம் யாரோ தடதடன்னு ஓடறச் சத்தம் கேட்டுதா? அய்யோ அம்மா குரல்? ”

“இல்லைங்க. ஏதோ பொத்துனு ஏதோ விழறச் சத்தம் கேட்டது. பெரிசா கேர் பண்ல”

“எதிர் வீடு ஏன் பூட்டி இருக்கு. அன்னிக்கு இருந்தாங்களே”

“ஊருக்குப் போய் இருக்காங்க”

“ஏன் இந்த ப்ளோர்ல நாலு வீடு காலியா இருக்கு. எப்பக் காலியாச்சு”

“இப்பதான் 10-15 நாள்ல நடந்த விஷயம். அவங்க ஓன் ரீசன் சார்”

“டேவிட் ….லூர்து யாரவது இவங்க ஷிப்டிங்க்கு ஹெல்ப் பண்ணினானா?”

“ரெண்டுப் பேரும் பண்ணாங்க”

“ரெசிடென்ஸ் கூடச் சண்டைப் போட்டாங்களா?”

“அப்படி ஒன்னும் இல்ல சார். டீசண்டான ரெஸிடெண்ட்ஸ்”

விசாரணை முடிந்தது. உள்ளுணர்வில் இது கொலை இல்லை என்று தெரிந்து கொண்டார். டேவிட் ஏன் காலையில் ஏழாவது மாடிக்கு போனான்? யாருமே நேரடியாகப் பார்க்கவில்லை. லிஃப்டில் டேவிட் கூட யாரும் பிரயாணம் செய்த மாதிரித் தெரியவில்லை. பிளாட்வாசிகளின் உலகமே அலாதியானது. கதவை மூடிக் கொண்டால் வெளி உலகமே தெரியாது. சிசிடிவியும் வேலைச் செய்யவில்லை.

டேவிட் அடிப்பட்ட மூன்றாவது நாள் இறந்து போனான். கேஸ் விஷயத்தில் எதுவும் துப்புக் கிடைக்காமல் நொந்துப்போய் ஃபைலை எப்போது மூடலாம் என்று காத்துக் கொண்டிருந்தார். மருத்துவமனையில் குழறியது எல்லாம் நினைவுப் பிழறலில் என்று தெரிய வந்தது. லூர்திற்கு இம்மியும் தொடர்பு இல்லை என்று தெரிந்தது. 

ஏழாவது தளத்தில் இறங்கிக் கதவை அழுத்திச் சாத்தும் போது லேசாகப் படப்படப்பு வந்து மாரைப் பிடித்துக் கொண்டு விழுந்துவிட்டான் என்று பொது அறிவில் முடிக்கப்பட்டது. எஸ்தர் உடைந்துப் போனாள். தினக் கவலை நிஜத்தில் நடந்துவிட்டது. ஏன் ஏழாவது மாடிக்குப் போனான்? பாதுகாப்பாக இருப்பானே? கர்த்தர் அவனை அங்கு அழைத்திருக்கிறார். எஸ்தர் லேசாக விசும்பினாள்.

டேவிட் மரணம் நிகழ்ந்து ஒரு மாதம் ஓடிப் போய் ஒரு நாள் காலை ஆறு மணி. 9வது மாடி 51ஆம் வீட்டின் காலிங் பெல்லை அடித்தாள் எஸ்தர். கதவைத் திறந்தாள் விஜயலஷ்மி.

”இந்த வீட்ல ஒல்ட் ஏஜ்டு லேடிக்கு நர்சிங் கம் ஹெல்பர் வேணும்னு சொல்லி இருந்தீங்களாம். லூர்து சொன்னான். அதான்”

“ நா யாருன்னு ……?”

“தெரியும்… தெரியும்”

“ரொம்ப அன்பார்சுனேட் இன்ஸிடெண்ட்ம்மா. ஏதோ ஹார்ட் பிராப்ளம்னு சொன்னாங்க. எங்களுக்கே ஒரு வாரம் கழிச்சுதான் தெரியும்”

“ஆமாங்க. அதனாலேயே லிஃப்ட்லதான் போவான். முதல் மாடி ஈபி ஆபீசுக்குக் கூட லிஃப்ட்லதான் போவான். ஹார்ட் பிராப்ளம்னா எங்கேயும் வேலக் கொடுக்க மாட்டாங்க. உண்மையா நடத்துச்சி. இங்கதான் சொல்லாமா சேர்ந்தான். நானும் சொல்லல. கர்த்தர் கிருபை எப்போதும் உண்டு” 

“என்ன பண்றது விதி எஸ்தர்?” 

“நல்லா இருந்தாங்களே இவங்க. காலங்காத்தால வாக்கிங்லாம் தனியாப் போவாங்களே”

“85 வயசாகுது. ஒரு மாசமா வாக்கிங் போகல. எப்பவும் ஆக்டிவ்தான். இப்போதான் டேவிட் விழுந்த தை வெள்ளிக்கிழமை மத்தியானம்தான் எங்க அக்கா வீட்டுக்குப் போனாங்க. டிமென்ஷியா பிராப்ளம் ஆரம்பிச்சுருக்கு. என்னையே ஞாபகம் இல்லாம முழிக்கிறாங்க. ஆனா வாக்கிங் போனம்னுத் துடிக்கிறாங்க. தனியா அனுப்ப முடியாது”

ஜானகி எஸ்தரைப் பார்த்து வாஞ்சையாகப் புன்னகைத்தாள்.

“இன்னிக்கே ஜாயின் பண்ணிடறேன். தோ… இப்பவே கூட்டிட்டுப் போறேன்.”

ஜானகியும் ரெடியாக இருக்க இருவரும் வாக்கிங் கிளம்பினார்கள். அடுத்தப் பத்து நிமிடத்தில் வாக்கிங் போகாமல் பிளாட்டிற்குத் திரும்பினார்கள்.

“வாக்கிங் போகலயா?”, விஜயலஷ்மி கவலையுடன் கேட்டாள்.

“போலம்மா. லிஃப்ட் கிட்ட நிற்கும் போதும் போகும் போதும் வரும் போதும் ஏதோ யோசிச்சு யோசிச்சு என் கிட்ட திரும்பத் திரும்ப ஏதோ கேட்டாங்க. எனக்குப் புரியல. கடைசில வாக்கிங் வேணாம்டாங்க”

“என்ன கேட்டாங்க?”

“மேல போனானே மூடிட்டான…! தை வெள்ளிக் கிழமை வேல இருக்கு. அப்பறம் சத்தம் கேட்குது…வரான் மூடிட்டான்… மூடல. நடுவுல லிஃப்ட் ஏறின ஒரு பையனுக்குத் தேங்கஸ்னாங்க”

“ஆமா எஸ்தர். ஹாஸ்பிடல் லிஃப்ட்லயும் இதேதான் கேட்டாங்க”

“லிஃப்ட்ல மாட்டி இருக்காங்களா. முன்ன தனியா வாக்கிங் போவங்க இல்ல”

“ஆமாம் போவாங்க. கஸ்ட்டுங்க….குடித்தன பிளாட்காரங்க சில பேர் லிஃப்ட் கதவத் தொறந்துவுட்டுட்டுப் போய்டுவாங்க. கீழ இருக்கறவங்க டென்ஷனாகிக் கத்துவாங்க. யாரு முச்சிரைக்க மேல போய் சாத்தறது. டேவிட்டோ இல்ல லூர்துவோ படி ஏறி மேல போய் மூடி சரி பண்ணுவாங்க. ஏழாவது மாடிக்காரங்க இம்சையானவங்க ”

“ஓ….. ஜீசஸ்” ஜானகியைப் பார்த்துச் சிலுவைக் குறி இட்டுக் கொண்டாள் எஸ்தர். கண்களில் நீர் பனிக்க மெலிதாக விசும்பினாள். பார்த்ததும் ஜானகி முகம் சுருங்கிச் சற்று சோகமாகி “கவலைப்படாத மூடிட்டு வந்துருவான்”, எஸ்தர் கையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

***

கே.ரவிஷங்கர் – சென்னையில் வசிக்கிறார். அச்சு ஊடகங்களிலும், இணைய இதழ்களிலும் தொடர்ச்சியாக கதைகள் எழுதி வருகிறார். “பார்க்காமலே” என்ற முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு சென்ற ஆண்டு வெளியானது. மின்னஞ்சல்: http://ravishankark57@gmail.com

ஆதவன் சரவணபவன்

இயல்பான குணம் பிறக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இருக்கிறது. அந்தக் குணம் இந்தச் சமூகத்தால் ஏற்றுக் கொண்ட குணமாக இருந்தால் நல்லவனாகவும் இச்சமூகத்தால் புறந்தள்ளுப்பட்ட குணமாக இருந்தால் கெட்டவனாகவும் அவனை வரையறுக்கும். இயல்பான குணம் எப்படி ஒரு சமூகத்தில் அல்லது சமூகத்தால்  பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை பொறுத்தே குறிப்பிட்ட நபர் தனக்கான தனித்துவத்தை அடைகிறார். ஜான் போல் சாத்தர் (Jean Paul Sartre) இருப்பு சாரத்தை முந்துகிறது (Existence Precedes Essence) என்று கண்டடைந்தார். சமூகத்தில் மனிதனின் நடவடிக்கைகள் மூலம் அவன் வரையறுக்கப்படுகிறான். செயல்கள் அவனை வெளிப்படுத்துகிறது. செயல்களின் வீரியமும் அபத்தமும் அவனுக்கான உருவகமாக மாற்றப்படுகிறது. சூழல் மற்றும் சமூகத்தின் பங்கு இந்தச் செயலில் எவ்வளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதையும் அதன் மூலம் அந்த நபர் அடையும் மனவுளைச்சலையும் ம.நவீன் எழுதிய லீகாட் நாவலின் கதை சொல்லியான தீபன் உதாரணமாக இருக்கிறான்.         

சிங்கப்பூரில் ஒரு மாலை இரண்டு நாவல்களின் வெளியீட்டு நிகழ்வில் கலந்து கொண்டேன். ஒன்று சிங்கை எழுத்தாளர் ரமா சுரேஷ் எழுதிய ஆகூழ் மற்றது மலேசியா எழுத்தாளர் மா நவீன் எழுதிய லீகாட். நவீனின் சிகண்டி வாசிக்கத் தொடங்கி சில அத்தியாயங்களின் பின் நகரவில்லை.  ஆசுவாசமாக வாசிக்க வேண்டும் என்று இன்னும் எனது சேகரத்தில் வைத்திருக்கிறேன். சிகண்டியின் களமோ நடையோ இறுக்கமான மொழியோ சற்று தொந்தரவாக இருந்திருக்கலாம். நவீனின் சில சிறுகதைகள் வல்லினம் இணையத்தில் படித்த அனுபவமும் இருந்தது. இந்த லீகாட் நாவல் சிரமத்தை கொடுக்காமல் அதே நேரத்தில் ஆழ்ந்து வாசிக்க முடிந்ததால் எனது வாசிப்பில் இந்த மதிப்புரையை எழுதத் தூண்டியது.

இரண்டு பக்க கடிதத்தில் தொடங்கும் கதை இறுதி இரண்டு பக்கங்களில் அந்தக் கடிதத்தின் முடிவுடன் நிறைவு செய்கிறது. பேத்தியான நிஷாவுக்கு தனது பால்யகாலத்தை பூச்சுக்களில்லாமல் திறந்து காட்டும் வகையில் ஒப்புவிக்கிறான் தீபன். கடிதத்தின் பின்னால் புதைந்து கிடக்கும் மர்மம் என்ன என்ற கேள்வியுடன் வாசகன் உள்ளே நகரவேண்டி இருக்கிறது. வாசகனை உள்ளிழுக்கும் உபாயமாக தெரிந்தது. யார் இந்த நிஷா? கடிதம் எழுதும் நபர் யார்? என்ற கேள்விகள் வாசித்து முடிக்கும் வரையும் தேக்கி வைத்திருக்கும் நிலையை கொஞ்சம் சிரமமாகவோ மறந்தோ போயிருந்தேன். கடைசிப் பக்கம் வாசித்து விட்டு மீண்டும் முதல் இரண்டு பக்கங்களை வாசிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. இதை ஒரு மர்ம முடிச்சாக வைத்திருக்கிறார் ஆசிரியர். நிஷா என்ற விலைமாதின் பெயரைத் தவிர்த்து கதையினூடு இந்த முடிச்சுக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லாமல் செல்கிறது. 

தீபன் என்ற பதின்ம வயது இளைஞன் வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டிய சூழல் ஏற்படுகிறது. ஊர் மக்களின் முன் குற்றம் செய்தவனாக நிற்கும் அவனது மனவுளைவை தெளிவாக காட்டுகிற பாங்கு சலிப்பில்லாமல் ஆர்வமாக உள்ளிழுத்து விடுகிறது. ஊரும் அன்பான தாயும் மிகக் கேவலமாக அவனைத் திட்டி அடித்து துன்புறுத்தித் துரத்துவதும் தொடர்ந்து ஒரு மாதம் பினாங்கில் மாமனுடைய சாப்பாட்டுக் கடையில் வேலை செய்து பின் வீடு திரும்புவதும் நாவலின் காலம். பருவ வயதை அடையும் ஆணின் உளவியலை அதாவது சிறுவனாக இருந்து விடலையாக மாறும் போது ஏற்படும் சிக்கல்களை வெளிப்படுத்தும் நோக்கம் பிரதியின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் உள்ளது. கதை சொல்லியான பதினாறு வயது தீபன் நிகழ்காலத்தில் ஏற்படும் அவஸ்த்தையுடன் கடந்த கால நினைவு கூறல்களாக பள்ளி வாழ்க்கையில் இருந்து கதையின் நடைமுறை காலம் வரைக்குமான  சித்திரத்தை எமக்கு வழங்க முனைகிறான். இந்த வயதில் ஏற்படும் காதலை இனக்கவர்ச்சியாக மட்டுமே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற புரிதல் அவனுக்கில்லை. எதிர்காலம் குறித்தான எந்த விதமான நோக்கு நிலைகளும் அற்ற வயது என்றாலும் கனகா என்ற பள்ளித் தோழியின் மேல் ஏற்படும் ஈர்ப்பைக் கூட அவனால் உதாசீனம் செய்ய முடியாமல் திணறுகிறான். பள்ளியில் நிகழும் சச்சரவுகளை வெளிப்படுத்தும் காட்சிகளும் உரையாடல்களும் தத்ரூபமாக அமைந்துள்ளன.

பெண்ணுடல் மீதான கவர்ச்சி ஓர்மோன்களின் மாற்றத்தால் இந்தப் பருவத்தில் ஏற்படுவதை மையச் சரடாக இந்தப் புதினம் வைத்திருக்கிறது. அதற்கான விடை தெரியாமல் குழம்பும் தீபன் நிஷா என்ற விலை மாதுவை அடையும் துடிப்புடன் அவள் கேட்கும் குறித்த தொகைப் பணத்துக்காக அல்லாடுவதும் அதனால் மாறன் என்ற நண்பனின் மீது ஏற்படும் விரோதமும் அமைதியின்மையை அவனுள் விதைக்கிறது.      

தீபனின் சூழல், குடும்பம், நண்பர்கள் மூலமாக அவன் கட்டமைக்கப்படுகிறான். அவனின் குணவியல்புகளில் இந்த மூன்றும் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றது. அவனுக்கென்று சுயமாக முடிவெடுக்க முடியாத வயது. அதனுடன் உடலில் ஏற்படும் பருவ மாற்றம் முடிவுகளில் தன்மையையும் பார்க்கும் பெண்களை அடையும் வேட்கையையும் ஏற்படுத்துவதற்கு மாறன் வடிகாலாகிறான். தனது பாலியல் வெறுமையை நிவர்த்திசெய்து நண்பர்களை சுற்றத்தை பழிவாங்க நிஷாவை அடையும் பேரவா எழுகிறது. முதிராத சிந்தனையுள்ள முன்னுக்குப் பின் முரணான நடவடிக்கைகள் என்று அவன் தடுமாறிக் கொண்டிருப்பது தெரிகிறது. 

விச்சு மாமனின் கடையில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறான். அவன் தீபனை எப்போதும் சீண்டுகிறான். அவன் மிகவும் நல்லவனாக உதவும் மனப்பான்மை உடையவனாக இறுதியில் காட்டப்படுகிறான். ஏன் விச்சுவால் தீபனுடன் அன்பாக ஒருபோதும் பழகவில்லை என்ற சந்தேகம் எழுகிறது. பீரைத் திருடிக் குடிக்கும் விச்சு தன்னிலையை நியாயப்படுத்தி மாமனை திட்டும் மனநிலையில் இருப்பவன் போகும் போது அவரின் கஷ்டத்தைப் போக்க பெரிய தொகை பணத்தை கொடுப்பது முன்னுக்குப் பின் முரணான பாத்திர வார்ப்பாக விச்சுவை காட்டுகிறது அல்லது தீபனின் பார்வையில் அப்படித் தெரிந்திருக்கலாம். ஆனால் கேள்வியெதுவும் இல்லாமல் விச்சு போனபிறகு தீபன் கலங்குவதற்கு சரியான நியாயம் சேர்க்கவில்லை.

கடிதத்தின் முடிவில் தாத்தாவான தீபன் பிறழ்வு உறவுக்கு ஆட்படும் ஒருவனாகவும் தனது மரணத்தை தானே தேடிக் கொள்பவனாகவும் வருகிறது. விடலைப் பருவத்தில் இருந்து சட்டென்று முதியவனாகிய இடைவெளியை நாவல் அவசரப்பட்டு முடித்து விடுகிறது. வாசகன் தானாகவே தீபன் வாழ்நாள் முழுதும் காமத்தை தேடுபவனாகவும் பிறழ்வு மனநிலையில் தன்னை கட்டுப்படுத்த முடியாத விபரீதமான எண்ணத்துடன் வாழ்ந்ததாகவும் காட்ட முற்படுவது அவனின் பாத்திர வடிவமைப்பில் முழுமையடையாத தன்மையாக இருக்கிறது. விடலைப்பருவத்தில் இருந்தவன் இன்னும் அதே போல குற்றவுணர்ச்சியை மட்டும் வெளிப்படுத்துபவனாக இருப்பது தீபனின் முதிர்ச்சி வயதால் மட்டும் நிகழ்ந்ததாகவும் மனமும் அறிவும் அவனை அடுத்த நிலைக்கு எடுத்துச் செல்லாமல் அழுந்திக்கொண்டிருந்ததாக எண்ணவேண்டியிருக்கிறது.

தீபனின் சூழலில் குறிப்பாக நண்பர்களிடையிலும் அயலவர்கள் அவனை அடித்து தூற்றுவதிலும் தாயே தீபனைப் பார்த்து வீட்டை விட்டு துரத்தும் போதும் பயன்படுத்தும் ஆபாசமான வார்த்தைப் பிரயோகங்கள்   பொதுவானதன்று. அவனின் வாழ்வியல் சூழலில் அது சாதாரணமாக இருப்பதை சிலவேளைகளில் வாசிக்கும் போது சற்று அதிகமாகவும் முகச்சுளிப்புடனுமே கடக்க வேண்டியிருந்தது. தமிழ் சமூகத்தில் குறிப்பாக சிறுவர்கள் மத்தியில் ஆபாசத்தை விதைக்கும் சொற்களின் பயன்பாட்டை பெற்றோரும் பாடசாலைகளும் கவனத்துடன் களைந்து நல்ல பிரஜைகளாக உருவாக்க வேண்டியது அடிப்படைத் தேவையென்று நினைக்கிறேன். இப்படியான சொற்பிரயோகங்கள் ஒருபோதும் அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டியதில்லையே என்ற அவா எழுகிறது. உண்மையை யதார்த்தத்தை அப்படியே சொல்லும் நவீன இலக்கியமும் கட்டுக்களை உடைக்கும் பின்நவீனத்துவ இலக்கியமும் பண்புள்ள சமூகத்தையும் அந்தச் சமூகம் நாகரீகமான வார்த்தையையும் பயன்படுத்த வேண்டியது அவசியம் என்று கருதுகிறேன்.

ஒரு பிரதியின் அழகியலை விடுத்து சமூகத்தின் ஒழுக்கத்திற்கான விழிப்புணர்வு அவசியமில்லை என்ற வாதம் வைக்கலாம். இலக்கியம் அகத்தை விசாரம் செய்து அதன் மூலம் வாழ்வியலின் தரிசனமொன்றை தரவேண்டும் என்று தீவிர இலக்கியவாதிகள் பேசலாம். தீபனைச் சுற்றி அப்படித்தான் ஒரு உலகம் இருந்தது. அதை அப்படியே தந்திருப்பதால் ஆசிரியர் எந்த சமரசமும் செய்யவில்லை. மாற்ற முடியாதது என்று தட்டிக்கழிக்க முடியாத வகையில் தீபன் போல ஒரு சிறுவனை வழிப்படுத்தும் நல் சமுதாயக் கட்டமைப்பை ஏற்படுத்துவது அனைவரின் கடமையும் கூட. பலர் சேர்ந்த கூறுதானே சமூகம் என்ற பண்பாட்டுத் தளத்தை உருவாக்குகிறது. மலேசியாவில் ஒரு கம்பத்தில் நிகழும் இந்தக் கதை அந்தத் தமிழர் வாழ்வியலை காட்டுவதுடன் அதன் அவலத்தையும் பண்பாட்டுச் சிதைவுகளையும் எம்முன் வைக்கிறது.  

***

ஆதவன் சரவணபவன் – யாழ்ப்பாணம் மானிப்பாயைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டவர். பொறியியலாளரான இவர் சிங்கப்பூரில் இருபது வருடங்களாக குடும்பத்துடன் வசித்துவருகிறார். 2021 இல் இருந்து சிறுகதைகள் எழுதிவரும் இவரின் படைப்புகள் இலங்கை, தமிழ்நாடு, சிங்கப்பூர் பத்திரிகைகள், இணைய இதழ்களில் பிரசுரமாகியுள்ளன. இதுவரை குல்லமடை, ஒற்றை மைனா ஆகிய சிறுகதைத் தொகுப்புகள் வெளியாகியுள்ளன. மின்னஞ்சல்: athavannithun12@gmail.com

மாரி.கிருஷ்ணமூர்த்தி

1

அது மழைக்காலம். பூஞ்சையான காலைவேளையில், சுற்றிலும் ஈரபிசுபிசுப்பாக இருக்க, எழுந்திருக்க மனமில்லாமல் பாயில் சுருண்டு படுத்துக்கொண்டிருந்தான். ஓட்டுதாழ்வாரத்தில் இறங்கிவரும் பனிக்கு முகம் வரை போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திய பிறகும் தூக்கம் வராததால், இரவெல்லாம் கண்ட கனவை ஒருமுறை நினைவுபடுத்திக்கொண்டிருந்தான். முன்னும் பின்னுமாக ஞாபகங்களில் சில காட்சிகள் மட்டுமே தீர்க்கமாகத் தெரிந்தன. சிறு வயதில் நண்பர்களோடு பனையேறிய நாட்களும், ஓரியாட்டம் போட்டு மத்தியானத்தில் கிணற்றில் விளையாடிய காட்சிகளும் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

 காலை வேளையில் கனவுகளைப் பின்தொடர்வது அவனுக்கு இப்போது வாடிக்கையாகிவிட்டது. சில நாட்கள் சுவற்றில் மாட்டிவைக்கக்கூடிய அளவுக்கு இருக்கும் காட்சிகளும், சில நாட்களில் அவமானத்தால் உடல் எரியும் காட்சிகளும் நினைவில் வந்து போவதைத் தவிர்க்க முடியாமல் இருந்தது. இது எப்பொழுதிலிருந்து ஆரம்பித்தது என அவன் யூகித்த போதெல்லாம், அவன் நெஞ்செலும்பு விண்ணென்று ஆவது போலாக, அதை யோசிப்பதையே விட்டுவிட்டான்.

மூன்று நாட்களுக்கு முன்புகூட, கடையில் மூக்குக்கு உள்ளே இருக்கிற முடியை வெட்டச் சொல்லிக் கஸ்டமர் கேட்டபோது, நெஞ்செலும்பு விண்ணென்று எழுந்தது. அதை முடிந்த மட்டும் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு வெட்டிவிட்டு, கண்ணாடியின் முன் சவம் போல நின்றுகொண்டிருந்தான். அந்தாள் கடையைவிட்டு போகும் வரை விண்ணென்ற அதிர்வு அடங்காமல்தான் இருந்தது. இத்தனைக்கும் இதை எல்லோரும் செய்யச் சொல்வதுதான். அவனும் அதைத் தன் வேலை என்று செய்திருக்கிறான். ஆனால், அந்தாள் அப்படிக் கேட்கும்போது ஏதோ ஒன்று அழுத்துவது போல இருந்தது.

படுக்கையிலிருந்து எழுந்து முன்கட்டுக்குப் போனபோது, பழைய காலத்து ஆட்டுரலுக்குப் பக்கத்தில் ஒடுங்கிப்போன பித்தளைக் கிண்ணம் கிடப்பதைப் பார்த்தான். மணியின் அப்பா அந்த ஆட்டுரலுக்குப் பக்கத்தில்தான் வாழ்நாள் முழுக்க ஊர்க்காரர்களுக்குச் சவரம் பண்ணி வாழ்ந்துகிடந்தார். அவர் போன பிறகு, அவர் உபயோகித்த ஒவ்வொரு பொருளும் தானாகவே காணாமல் போனது. அவருக்கென்று இருந்த பழைய காலத்து இரும்புப் பெட்டியும், அதில் இருந்த மூன்று வேட்டி துணிகளும் இறந்த நாளில் அவர் கூடவே சுடுகாட்டுக்கு எடுத்துப்போய் சவத்தோடு புதைத்தார்கள்.

பெரியப்பாவோடு எடுத்த அவரின் புகைப்படம் ஒன்று மட்டும் அம்மாவின் பெட்டிக்குள் மாறியிருந்தது. ஒரே மாதிரி உடை, ஒரே மாதிரி மீசை என இளமையாக இருக்கும்போது ஸ்டூடியோவுக்குப் போய் எடுத்தது. அது ஞாபகம் வந்தவுடன் அந்தப் பெட்டியைத் தேடினான். பிள்ளைகளின் அடுக்கலமாரிக்குப் பின்னாடி ஒடுங்கிக் கிடந்தது அந்தப் பெட்டி. கல்யாணத்துக்குப் பச்சைக் கலர் பெட்டிதான் வேண்டும் என்று சொல்லிவிட, வேலூர் வரை தேடி வாங்கி வந்ததாக ஒருமுறை அம்மாவைப் பார்த்து அவன் அப்பா சொல்லிக் கேட்டிருக்கிறான். கொடி, இலைகளை வரைந்திருந்த பண்டுவப் பெட்டி பச்சை நிறம் மங்கிப்போய், மேல் பக்கத்தைச் சுற்றித் திட்டுத் திட்டாகத் துரு தெரிய, அவன் அம்மா பாலாத்தாளின் வயோதிக முகம் போலவே அந்தப் பெட்டி தெரிந்தது.

“இந்த ஊருல இருக்கிற முக்காவாசிப் பேருக்குப் பண்டுவம் செய்து, குழந்தைகளுக்குத் தொப்புள் கொடி அறுத்ததே நான் தான்” என பாலாத்தா பெருமையாகச் சொல்வாள். அத்தோடு, “அந்த மகராசி கற்றுக்கொடுத்த கைப்பக்குவம்” என்று பண்டுவாத்தா சாமியிடம் கும்பிடுவது போலச் சொறட்டி ஆத்தாவை நினைத்துக் கும்பிடுவாள்.

சொறட்டி ஆத்தாவுக்கு களையான முகம். மஞ்சள் அரைத்து பூசிய கன்னத்தில், ‘இதோ நான் இருக்கிறேன்’, எனத் துருத்தித் தெரியும் பெரிய மச்சம். வகிட்டில் தெரியும் வெள்ளை முடியை மறைக்கும் குங்குமத் தீற்று. கருத்து அடர்த்தியாக இருக்கும் புருவ முடி. சிரிக்கும் பல் வரிசை என எப்பொழுதும் களையாகவே இருப்பாள்.

மணியின் அப்பாவோடு பிறந்தவர்கள் மூன்று பேர். பெரிய குடும்பம். பெரியவர்தான் குடும்பத்தை வழிநடத்தினார். நாவிதத் தொழில் என்பது பெயருக்குத்தான். மீதி நேரமெல்லாம் பெரியவர் பண்டிதம் பார்ப்பார். இரண்டாவது பெரியப்பாவும், சித்தப்பாவும் கல்யாணத்துக்கும், கோயில் திருவிழாவுக்கும் மேளமும், நாதஸ்வரமும் வாசிப்பார்கள்.

பாலும் பழமும் படத்தில்கூட ஒரு பாடலுக்கு மேளம், நாதஸ்வர வித்வான்களாக சிவாஜியோடு நடித்து ஊரில் பெயர் பெற்றார்கள். அதிலெல்லாம் ஓர்மையில்லாததால், நாவிதமும், இழவு வீட்டில் குளிப்பாட்டுச் சடங்குத் தொழிலும் மட்டுமே செய்துகொண்டிருந்தார் மணியின் அப்பா. தாண்டராயன் கூடப் பிறந்தவர்களின் புகழும் பணமும் தனக்கு இல்லையே என்று அவருக்கு இருந்த வருத்தத்தை நினைத்துப் பார்த்தான்.

ஊர் சாவு நாட்களில், அம்மிக்கல் ஓரம் கோழிப்படலையில் குடித்துவிட்டு புலம்பும் அப்பனின் சொற்களெல்லாம் இப்பொழுது கேட்டதுபோல இருந்தது. அந்நாட்களில் கோவத்தோடு இருக்கும் அம்மாவைச் சட்டை செய்யாமல், சொறட்டி ஆத்தா அப்பனுக்குச் சோறு கொண்டுவந்து கொடுத்ததை நினைத்துப் பார்த்தான். படலை திறப்போரம் கிடந்த பண்டுவ அரைப்புக்கல் ஞாபகம் வர, பெரியம்மாவைப் பற்றி அவன் அம்மா சொன்னதெல்லாம் ஞாபகம் வந்தது.

பாலாத்தாவுக்கு புள்ளதாட்சிகளுக்குப் பண்டுவம் பார்த்து, பேறுகால முறைமைகளைச் சொறட்டிதான் சொல்லிக்கொடுத்தார். காடு, கழனியெனத் திரிந்து பச்சிலை பறித்துவந்து, இரவெல்லாம் அவன் அம்மாவும் பெரியம்மாவும் அரைத்த பச்சையம் அந்தக் கல்லின் ஓரங்களில் பூஞ்சையாக இன்னும் இருந்தது.

மூன்றாம் மாதத்தில் தொடங்குகிற பண்டுவ வைத்தியம், குழந்தை பிறந்து தொப்புள் கொடி அறுத்து, ஏழாம் நாள் செலவு கொழம்பு வைப்பது வரை மொத்த ஊருக்கும் சொறட்டிதான் கைராசிக்காரி என்பார்கள். அவளோடு போய்த் தொண்டு செய்து, அதை கற்றபிறகு, “பண்டுவத்துல சொறட்டியையே மிஞ்சிட்டா பாலாத்தா”, என ஊர்க்காரர்களிடம் நல்ல பெயரை எடுத்திருந்தாள். அது தாண்டராயனுக்கு ஊரில் கொஞ்சம் மரியாதையைக் கூட்டியது.

சொறட்டி ஆத்தாளுக்கு இன்னொரு சிறப்பும் இருந்தது. “ஆச்சாரத்துல அவள மிஞ்சப் பாப்பாத்திங்களே தோற்பாங்க” என்பாள் பாலாத்தா. அவ்வளவு சுத்தமும் ஒவ்வொன்றிலும் பக்தியும் கலந்திருக்கும். அதுதான் பண்டுவ மருந்து சரியாக வேலை செய்கிறது என்பார்கள். மகன்கள் போன பிறகு, அவள் கையில் இருந்த சூத்திரப் பக்குவம் மங்கியது.

பெரியம்மாவின் ஞாபகம் வந்தவுடன், அவன் வீட்டுக்கு முன்னாடி இருந்த அவர்கள் வீட்டை நோக்கிப் போனான். சிதிலமடைந்த ஓட்டு வீட்டின் தாழ்வாரங்களில் சிலந்தி வலைகள் பின்னிக்கிடக்க, உள் அறையில் வௌவ்வால்கள் தொங்கிக்கிடந்தன. இடிந்த சுவர்களில் எருக்கை முளைத்து மரமாக வளர்ந்திருக்க, அதன் அடியில் நிழலுக்கு ஒரு தாய் நாய் படுத்துக்கொண்டிருந்தது. வெளித் தாழ்வாரத்தில் சொறட்டி ஆத்தா உட்கார்ந்து பண்டுவ சாமான்களைப் பிரிக்கும் திண்ணை மட்டும் நிறம் மங்காமல் அப்படியே இருந்தது. அந்தத் திண்ணைக்குப் பக்கத்தில் இருந்த விளக்கு மாடத்தில், கல் அகல் விளக்கிலிருந்து வெளியேறிய கரிச்சுடராலும் தீப எண்ணெய்யால் படிந்த மைப்பிசுபிசுப்பும் மாடம் முழுக்க அப்பிக்கிடக்க மாடத்துக்கு இடதுபுறம் இருந்த அலமாரியில் செல்லரித்த சில ஓலைச்சுவடிகளும், திருமூலர் புத்தகங்களும் கேட்பாரற்று கிடந்தன.

அவரைப் பற்றின முதல் சித்திரமே, அவனுக்கு கல் அகல் விளக்கொளியில் உட்கார்ந்து ஓலைச்சுவடியைப் படித்துக்கொண்டிருக்கும் பெரியப்பாவின் ஞாபகம்தான் வரும். அந்த நேரத்தில் வானமே இடிந்து விழுந்தாலும், அவர் காதுக்குள் விழாது என்பார்கள்.

ஒரு நாளைக்கு ஒருவருக்கு மட்டுமே பண்டிதம் சொல்வார். பொழுது சாய்ந்தால் யாராய் இருந்தாலும் பண்டிதம் சொல்லமாட்டார். அவர் யார் வீட்டுக்கும் போய்ப் பண்டிதம் சொல்லியதில்லை. தன்னைத் தேடி வருபவர்களுக்கு மட்டுமே சொல்வார். மற்ற நேரத்தில் சொறட்டி ஆத்தாளுக்கு பச்சிலைச் சாறுகளின் சூத்திரங்களைச் சொல்லிக்கொடுத்துக்கொண்டிருப்பார்.

ஆனால், அந்தப் புகழெல்லாம் அவனுடைய பெரியப்பா பண்டாரம் ஆகி வீட்டைவிட்டு ஓடிப்போகாத வரைதான்.

மூத்த மகன் விபத்தில் இறந்த ஆறாவது நாள், இரவெல்லாம் ஓலைச்சுவடிகளைப் புரட்டியபடியே இருந்துவிட்டு, காலையில் வெளியேறியவர், நான்கு மாதம் கழித்துப் பண்டாரக் கோலத்தில் வந்து நின்றார். சூடு கண்ட பூனை வீடு தங்காது என்பதுபோல, ஆறு மாதம் காட்டுக்கும் வீட்டுக்குமாக அவர் அலைந்துகொண்டிருந்தார். சொறட்டி ஆத்தாதான் வீட்டைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள். அவளுக்கு இரண்டு மகன்கள், ஒரு பெண். எல்லோருக்குமே கல்யாணம் ஆகியிருந்தது. பண்டிதர் ஊரைவிட்டு போன பிறகு, அவர்களுக்கு எவ்வளவோ சொறட்டி ஆத்தா பண்டுவம் பார்த்தும் குழந்தை தங்காமல் இருக்க, பாலாத்தாளை கூப்பிட்டு பண்டுவம் பார்க்கச் சொன்னாள். அவள் கற்றுக்கொடுத்த பச்சைய கலப்பும் பாலாத்தாவின் கைராசியும் பொய்க்கவில்லை. அவள் மகளுக்கு மட்டும் ஆண் குழந்தை பிறந்தது.

பேரன் பிறந்த ஒரே மாதத்தில் கிணற்றில் விழுந்து இன்னொரு மகனும் இறந்துபோக, கலகலத்துப்போனாள் சொறட்டி. இங்கிருந்தால் என்ன நடக்குமோ என்று பயந்து, அவள் தாய்வீடான கரியமங்கலத்துக்கே பேரனையும் பொண்ணையும் கூட்டிக்கொண்டு போய்விட்டாள்.

“பண்டுவம் முத்தினா பண்டிதம், பண்டிதம் முத்துனா பண்டாரம்”, என அவன் வேலை செய்யும் கடை ஓனர் ஒரண்டை இழுக்கும் போது சொலவடை சொல்லி வெறுப்பேத்துவார். அது சிடுக்கிட்டுப்போன குடும்பத்தைக் குத்திக்காட்டுவது போலவே இருக்கும். அதற்குத் தகுந்தாற்போல, பங்காளிகளின் வீட்டில் பிள்ளைகள் தலையெடுப்பதற்குள்ளேயே பெற்றோர்களை அகாலம் கொண்டுபோனது. அவர்கள் குடும்பத்தில் வயதானவர்கள் என்றால் மணியின் அம்மாவும் சித்தப்பாவும் மட்டுமே.

உருவேறியிருந்த ஞாபகங்களைக் கலைத்து அவன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். அவன் அப்பன் படுத்துக்கிடந்த திண்ணையோரம் பாலாத்தா சுருண்டு படுத்துக்கிடந்தாள்.

அவள் மடியில் தொப்புள் கொடி அறுக்கும் சேவக்கத்தி சுருக்குப் பையோடு ஒட்டி முடிச்சிட்டு வயிற்றோடு ஒட்டியிருந்தது. அவளுக்குப் பக்கத்தில், முந்தாநாள் சொறட்டி ஆத்தாவின் பேரன் வந்து அவன் கல்யாணத்துக்குக் கொடுத்த பத்திரிக்கை கிடந்தது. அதை எடுத்து பார்த்தான் பெண்ணின் அப்பன் பெயர் இருந்த இடத்தில் ஊர் நாய்க்கன் பெயர் இருக்க அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

2

பத்து வருடமாகக் குழந்தையில்லாத ஊர் நாய்க்கனுக்குப் பண்டுவம் பார்த்து பெண் குழந்தை பிறந்த பிறகு, ஊரே பாலாத்தாளைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடியது. ஞாபகங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னியிருக்க, வேலைக்குப் போகாமல் வீட்டில் படுத்திருந்துவிட்டு சாயங்காலம் நடந்து கழனிக் காட்டு பக்கம் போனான் மணி.

ஊர் நாய்க்கனின் நிலம் தூரத்தில் தெரிந்தது. மாமரங்களும் பனையும் சூழ்ந்திருந்த கொல்லைமேடு, இப்பொழுது ஊசி ஊசியாய் வளர்ந்து நிற்கும் தைல மரங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது. அதற்கு நடுவே பெரிய வட்டக் கிணறு இன்னும் வற்றாமல் இருப்பதை, அதன் பக்கத்தில் இருந்த மரங்களின் பசுமையைப் பார்த்த உடனே அவனுக்குத் தெரிந்தது. சுற்றிலும் வீடுகளாய்ப் பெருகி, கோடிக்கணக்கில் போகும் அந்த நிலம் மட்டும் வேலியிட்டு மரம் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் பக்கத்தில் துண்டு நிலமும், வீசிய ஓலைக்கீறுகள் போல விரிந்திருக்கும் துரிஞ்ச மரத்தடியில், அவன் அம்மா வைத்து வணங்கிய பண்டுவம்மன் கல் மட்டும் இன்னும் அப்படியே இருந்தது.

பண்டுவம் பார்த்தும், குளிப்பாட்டுச் சடங்கிலும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சேர்த்து வைத்த பணத்தில் வாங்கிய நிலம் அது. அந்நிலம் வாங்கிய நாள் இன்னும் மணியின் ஞாபகத்தில் பசுமையாக இருந்தது. அப்பொழுது மணிக்குப் பத்து வயது.

அவனுடைய அக்கா வயதுக்கு வந்து ஆறாவது மாதத்தில், தென்னைப் பூ போலச் சிரித்த முகத்துடன் அம்மாவும் அப்பாவும் அந்த நிலத்தை வாங்கிவிட்டு வீடு வந்த தினம் அது. ஐந்து வருடம் அந்த நிலத்தில் அப்பனின் உழைப்பையெல்லாம் போட்டு, விளைச்சல் வந்த பணத்தில் செல்வச் செழிப்போடு வீடு கட்டிக்கொடுத்து, ஊரோடு கூட்டிவந்து குடிவைத்த அக்கா, தீக்குளித்து இறந்த ஆறாவது மாதத்தில்தான் அந்த நிலமும் விற்கப்பட்டது.

அன்று இரவு ராச்சாப்பாட்டுக்கு ஊர் சோறுக்குப் போய்வந்தவள் சட்டியை விசிறிவிட்ட சோற்றுப் பருக்கைகள் வீடு முழுக்கச் சிதறிக்கிடக்க, எரிக்கோலத்தில் கதறிய கூக்குரல் கேட்டு அக்கம் பக்கத்திலிருந்தவர்களெல்லாம் ஓடினார்கள்.

கோணிப்பையைப் போட்டு தீயை அமுக்கிய அமுக்கத்தில் முகமெல்லாம் சிதைந்து எரிந்து, ரத்தம் கசிந்திருந்த வாயிலிருந்து உள் ஒடுங்கிய ஒரு சொல்லை மட்டும் தீனமாய்ப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தவளைத் தூக்கிக்கொண்டு பெரிய ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடினார்கள். மூன்று நாட்கள் அச்சொல்லை மட்டும் அடிதொண்டையில் பிடித்திருந்தவள், சொறட்டி ஆத்தாவிடம் கைமாற்றியவுடன் இறந்துபோனாள்.

குளியல் சடங்கு இல்லாமல் தாண்டராய பண்டிதன் எரித்த முதல் பிணம் அது.

ஊர் நாய்க்கனின் ஒரு சொல் அன்றி உள் நுழையாத போலீஸ்காரர்கள், வயிற்றுவலியால் எரித்துக்கொண்டாள் என்று கேஸ் கட்டில் எழுதிய சொல்தான் ஊருக்குள்ளும் உலவியது.

பாலாத்தா பண்டுவத்தையும், தாண்டராயன் நாவிதத்தையும் ஊர் நாய்க்கனின் தம்பி வீட்டுக்கு மட்டும் நிறுத்திய நாளில், புகை போலப் பகை அவர்கள் வீட்டைச் சூழ்ந்தது. பண்டுவத்தையும் நாவிதத்தையும் நிறுத்திய சரியாக மூன்றாவது மாதம்தான் மணியின் பெரியப்பா மகனும் விபத்தில் இறந்துபோனான்

3

பண்டுவம்மன் மரத்தை நோக்கி மணி போக மேற்கிலிருந்து குளிச்சியான காற்று அவனைத் தழுவி விட்டு போனது அவன் ஓடி,ஆடிய நிலத்தில் கால் பட்டதும் உடல் சிலிர்ப்பேற சுற்றி முற்றி பார்த்தான் வேலியில் இருக்கும் பனைச்சாரையும், களத்து மேட்டில் இருக்கும் புங்கையும் தவிர, அந்த நிலம் முழுக்கக் அருவதா குறுஞ்செடிகளாய் வளர்ந்திருந்தது. பெரண்டை கொடி பூத்து நாராய் நாராய் பாவி, பண்டுவம்மனின் மரத்தில் ஏறி மூடியிருந்தது.

ஊர் நாய்க்கன் எவ்வளவோ செய்தும் அந்த நிலத்தில் ஒரு பயிர்கூடச் சரியாக வைக்க முடியவில்லை. அகால நேரத்தில் அந்தப் பக்கம் போனால் மெய் அமுக்கும் ஊமைச் சத்தம் கேட்பதாக ஊரில் சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள்.

விளைச்சல் இல்லாமல் கடன் மேல் கடன் வர, அந்நிலத்தை மட்டும் விட்டுவிட்டு மீதி இடத்தை விற்றுவிட்டு வெளியூருக்கு ஊர் நாய்க்கன் குடும்பம் போய்விட்ட பிறகு, வாங்கியவர்கள் அந்நிலத்தை மட்டும் வேலியிட்டிருந்தார்கள். ஓனான் கொடி மூடியிருந்த வரப்பை தாண்டும் போது பொழுது துணங்கியிருந்தது

அந்நேரம் அருவதா செடியிலிருந்து வந்த வாசம் அவள் அக்காவின் மேனி வாசத்தை ஞாபகம்படுத்த. காலவோட்டத்தில் இருளிட்டிருந்த இடமெல்லாம் துலக்கமாகத் தெரிய, வீடு திரும்பினான் மணி.

பாலாத்தாவுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த பத்திரிகையை எடுத்து இன்னொரு முறை படிக்க ஆரம்பித்தான்.

“மேன்மை பொருந்திய ஆடையூர் நாட்டு ஊர் நாய்க்கனின் ஏக புதல்வியும், குழந்தைப் பேறு டாக்டருமான திருமதிக்கும்’’,

‘’மேன்மை பொருந்திய ஆடையூர் நாட்டு பண்டிதர் ஐராணன் பேரனும், உடற்கூறு டாக்டருமான திருவாளனுக்கும்’’, பெரிய கோயிலில் தை ஏழாம் நாள் திருபோகத் திருமணம்.”, என்றிருந்ததையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

4

காலையில் உற்சாகமாகப் பெரியம்மாவின் பேரன் கல்யாணத்துக்குப் பாலாத்தாளைக் கூட்டிக்கொண்டு கிளம்பினான் மணி. உள்ளொடுங்கிப் பஞ்சு பொதிந்திருந்த அவள் கண்களில் ஏதோ ஒளி வந்ததுபோல இருந்தது. அப்பொழுதும் அவள் பண்டுவம் பார்த்துத் தொப்புள் கொடி அருக்கும் சேவக்கத்தி முனை மங்காமல், அவள் இடுப்பில் தொங்கியபடிதான் இருந்தது.

மணப்பந்தலில் திருக்கோலம் பூண்டிருந்த மணப்பெண்ணின் பக்கத்தில் ஒடுங்கியபடி நின்றிருந்தான் ஊர் நாய்க்கன். அதிகாரம் இற்றுப்போன கண்களில் பூஞ்சான்கள் மஞ்சளாய்ப் பூத்திருந்தன. பாலாத்தா சுற்றிப்பார்த்தாள். கல்யாண பந்தலில் “தான்” பண்டுவம் செய்து பிறந்தவர்கள் பாதி பேருக்கு மேல் நின்றிருக்க அவள் நெஞ்சு குளிர்ந்தது.

தாலி கட்டு முடிந்து, அம்மி சுற்றி வந்து பாலாத்தாவின் காலில் விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்கிய மணப்பெண்ணுக்குப் பரிசாக, முனை மங்காத தொப்புள் கொடி அருக்கும் சேவக்கத்தியை பரிசாகக் கொடுத்தாள். அதைப் பார்த்தவுடனே உடல் நடுங்கி, கண்ணீர் பெருக பாலாத்தாளின் காலில் விழுந்து கைகூப்பினான் ஊர் நாய்க்கன்.

***