டோனி பிரஸ்லர்

வாழப்பழகுதல்

குழந்தை என்பது கதையில் வளர்ந்த மரம்
இருட்டு விலகாத பாதையில் முளைத்த
ஒரு செருப்பில்லாத பாதத்தை கொத்தும் முள்விதை

தனக்கு தானே பேசிக்கொண்டு
தன் மௌனத்தில் தடுமாறும் வார்த்தைகளால்
காணாமல் போகிற வரை
எரியும் தீக்குச்சிகளில் ஒன்று சேரும் நிழல்

நதியில் நீந்த முடியாதவனின் தத்தளிப்பாக
யார் துணையும் இல்லையென ஆன பிறகும்
பூக்களை போல் மலரும் உன்மத்தம் துள்ளும்
கரும்பாறையை போன்ற தவிப்பை
விரல் நுனிமேல் நகர்த்தி வைப்பதெப்படியென
புரியாமல் வெட்டவெளி வெளிச்சத்தில்
காணாமல் போகிற வரை
உறங்காத ஒரு உள்ளம் முழுதும் மூண்டெரியும் தீயை
நிலம் தன் பளுவால் மிதித்து அழிக்கிற போது
சுழலும் ஞாபகவெளியில்
காலம் தக்கவைக்கும் ஒளி

அவர்கள் விரல்கள் ஒரு பூவை ஏந்தினால்
அது பசியின் வலிமையுடைய விளையாட்டு

பூக்களை முழுச்சூடமாக மாற்றும் வித்தையை
ஒரு அரற்றலின் வழியாக மொழி அவர்களிடம் கற்கிறது

அதனால் இங்கேயே தங்க விரும்புகிறேன்
கிடைத்த இந்த வேஷத்தில்
அவர்களுக்கெல்லாம் வேடிக்கைக் காட்ட

*

பிரான்சிஸ் கிருபா கல்லறையிலிருந்து

அவன் உயிர் விரிந்து பரந்திருந்தது
சம்மனசுகள் அவனுடைய கன்னியின் வார்த்தைகளை மாற்றி மாற்றி மன்றாடினார்கள்

எங்கள் வார்த்தைகளை வாங்குவதற்ககோ முட்செடி தானிருந்தது

பசி என்பது காட்டுத்தீ கிடையாது வெறும் சாம்பல் என்றும்
எங்களை இவ்வூரை விட்டு போக வந்த வழியே திரும்பிப் போவது
எப்படியெனவும் அதுவே வழி சொன்னது

முட்செடிக்கு முன் கேள்வி கேட்கும் அதிகாரம் யாருக்குமில்லை

மண் மேட்டில் வருவியிருந்த பொடி மண்ணை எடுத்து பிட்டு உண்டோம்
ஆணியடிக்கப்பட்டவனோடு சேர்ந்து வானத்தை பார்த்தோம்

நட்சத்திரங்களை விரும்பிய பத்தினி பாறையை எரிக்கிறது வேக்காலம்

பிழைக்க தெரியாதவன் உச்சிவெயிலை குடித்த படி இங்கே கிடக்கிறான்

*

கட்டளை

இயேசு காட்டிக்கொடுக்கபட்ட அந்த இரவில்,
மனிதன் தன்னை போல் பிறர் மீதும் அன்பு செலுத்த வேண்டுமென்று சொன்னார். அது வாழ்நாள் முழுக்க பின்பற்ற வேண்டிய முதலும் கடைசியுமான கட்டளை என்றும் சொன்னார்.

இந்த கட்டளை எனக்கு ஏன் மிகக்கடினமாக இருக்கிறது என்றால்,

ஒருவன் தன்னை தானே நேசிப்பது எப்படியென்று,
அந்த ஆள் சொல்லவே இல்லை.

*

குறைகளை கேட்கும் கனவான்

கடவுள் ஒரு பிரதிநிதி
ஊரின் மேன்மை குணத்தை உரைக்கும் ஆள்
ஒரு கடவுளை எதற்காக தேடுகிறார்கள் என்று புரிந்துவிட்டால்
அவ்வூரின் மக்கள் குணம் புலப்பட்டுவிடும்
ஒருவேளை கடவுள் இல்லாவிட்டால்
கொலை செய்யும் மனம் கொண்ட ஆட்கள்
அங்கே குறைவென அர்த்தம்
கடவுளைப் படைத்தது வணங்குவதற்காக அல்ல
ஊர்பழக்கம் என்னவென கண்டுபிடிப்பதற்காக
தூங்கும் போதும் ஒரு கண்ணை மூடாத அனாதைக்காக
யார் மீதும் நம்பிக்கையில்லாத குற்றவுணர்வின் இரக்கத்திற்காக
மனமும் கண்ணீருமே என்றுமுள்ள சாட்சியென குறிப்பெடுப்பதற்காக

கேட்கப்படாத குரல்களாக மௌனத்தால் மிதிக்கப்பட்டு
ஆணவத்தால் கொலைவாங்கும் நாதியற்றவர்க்கு
பூடம் எழுப்புவதற்காக

*

தானற்ற பிற

மீட்சி, யாருக்கு வழங்கப்படவில்லையோ அவருக்கே சொந்தமானது. ஏற்கபடாத மீட்சிகள், விதிகளின் விளையாட்டை நேரங்காலம் பார்க்காமல் உழைக்க வைக்கிறது. தூங்குவதற்கு அனுமதிக்கப்படாத விதியின் விழிகள், கருணையுடன் கைவிடுபவர்களின் சோர்வுக்காக காத்திருக்கிறது. வெட்டவெளியில் ஓய்வறியா பல பாதைகள் அதனதன் வழியே பசியின் பொருட்டு மூட்டை மூட்டையாக கட்டுக்கதைகளை பதுக்கி விளையாடும். கதைகளோ மறைவாய் பேசும் குரல்களின் ரகசியத்தில் உருவம் கொண்ட ஊரின் வரைபடத்தை உருவாக்கியது.

அதுவே மனக்கோட்டையின் திட்டம். குறுக்கு சாலைகள். குடியேற்றம். காட்டு எழில். பால்வாடி. மைதானம். மேம்பாலம். எழும் கிளர்ச்சியின் களம், வடிவமெடுக்காத உயிரினம். வடிவம் வடிவமற்றதை ஆக்கிரமிக்க மோதுகிற சுமைகளின் வடிவமே மனம். மோதலில் பிறக்கும் குழந்தையே கனவு. மண், வானமாக முன்பகையுடன் உறைந்த விரிசல் தழும்புகளாக, பிரிந்தே சேர்ந்து வாழும் எல்லைகளும் தொடுதலும் விலகுதலும் தோலுரித்து முற்றும் உருமாறும் உலகமனைத்தும் காணும் தீராத திருப்புமுனைகளின் திருவிழா.

***

டோனி பிரஸ்லர் – கட்டுரைகள், கவிதைகள், கதைகள் எழுதி வருகிறார். 2023ல் பாலைநிலவன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கவிதைகள் தொகுப்பின் ஆசிரியராகவும், 2024ல் ககனம் என்ற கவிதைத்தொகுப்பும் வெளியிட்டுள்ளார். நவீன தமிழ் புலத்தை சேர்ந்தவர். மின்னஞ்சல் : tonypresslers@gmail.com

சசி இனியன்

கசப்பு

புணர்ச்சிக்குப் பின்
​அவள் உடல் நடுங்கியது,
மிகச் சிறிய உடல்.
உள்ளிருப்பது எல்லாம்
அசூயை
​காமத்தின் உடலியக்கம்,
காமத்தின் உன்மத்தம்,
பிசுபிசுப்பு.
​காதல்—
மரணம் வரை நீளும் கசப்பு.
​சுடுகாட்டில்
சதைத்துண்டம் இல்லை;
ஆனாலும்
சாம்பலை
குத்திக் குத்திக் கிளறுகிறீர்கள்.
​அங்கே எலும்பும்கூட
இல்லை.
​எங்கும் நிறைந்திருக்கும்
கசப்பு,
கசப்பு,
என்று என்னென்னவோ
பிதற்றினாள்.

​பின்பு நிதானித்து,
“காலமில்லா
மனித வாழ்வின்
நுகரவே முடியாத கசப்பை
என்ன செய்வது?”
என்று யாரிடமோ கேட்டாள்.
​பதிலுக்கு ஒரு குரல்:
“அது மானுடத்தின்
மிக நீண்டகால கசப்பு பெண்ணே!
​இனிப்பைப் போலவே
ருசிமிக்க கசப்பு,
அதை மென்று விழுங்க வேண்டும்.”
​”அதற்குப் பழகும் வரை?”
​”ஒன்பதிலிருந்து
பூஜ்யம்
வரை எண்ணிக் கழிக்கலாம்;
முடிந்தால்
எண்ணமற்று
இருக்க முயற்சிக்கலாம்.”

*

சுடர்

​கோபுரத்தின் மீது
​முச்சுடர் விளக்கு ஒளிர்கிறது;
அதை எத்தனை நேரம் பார்த்திருப்பேன்
எனத் தெரியாது.

​தீ
கைபிடித்து அழைத்தது;
சுடரின்
ஒளியில்
கரைந்து எரிகிறேன்.

​அது
உருகி அலறலாய் மாறுகிறது.
பின்பு பரிவின் குரல்,
தனக்குத்தானே ஆறுதல்
சொல்லிக்கொள்கிறது.

​நான்
மீண்டும் எரிகிறேன்.

​நான்
சுடரைத்தானே
பார்க்க வந்தேன்!

*

நவீன ஓவியன்.
பழகத் தொடங்கிய
ஓவியனின்
கித்தானில்—

​சிறிய வீடு,
அதற்கொரு சன்னல்,
மரம்,
சில பறவைகள்,
ஆண் பெண் முயக்கம்,
நாய்க்குட்டி,
நட்சத்திரம்,
சூரியன்.

​அதன் நிறங்களில்
எழுந்து வந்தது
புதியதொரு ஆன்மா.

​பின்பு
அது
படைத்தது,
இன்னொரு
பிரபஞ்ச மனம்,
பிரபஞ்ச இயக்கம்!

*

​கடவுள் அல்லாத ஒன்று.
ஒரு உலோகம்
அதிர்வது போல
என்
மனம் அதிர்கிறது.
​யாரோ அதை அதிர்வுறச்
செய்கிறார்கள்.
சில போது நானே
அப்படி ஆகிக்கொள்கிறேன்.
​சில சமயம்
மிக மெல்லிய அதிர்வு;
அது உயிரின் அதிர்வாகவும்கூட இருக்கலாம்.
அது என்னை நடுக்கமுறச் செய்கிறது.
​ஆனால்,
இவற்றையெல்லாம்
நான் உற்று கவனிக்கிறேன்.
​உள்ளிருந்து அதிர்வது போல
ஒளிர்கிறது
தூய ஆன்மா.
​ஆனால்,
அது கடவுள் அல்ல.

*

வேடதாரி
சொர்க்கம்,
சுகம்,
வெகுமதி
எல்லாமும் கிடைக்குமென்ற
எந்த உத்தரவாதமும்
வாக்குறுதியும்
கடவுளிடமிருந்து
அளிக்கப்படவில்லை.
​ஆனாலும்,
​கறுப்புப் பிசுக்கு ஏறிய
சிலையின்
முன் கண்ணீர் வடியக்
கை கூப்பி நிற்பவளை
என்ன சொல்லித் தேற்றுவது?
​உயிர் வாழ்ந்திருப்பதால்
உண்டாகும் துன்பத்திற்கு
நம்பிக்கை அளிப்பது போலவும்,
நம்பிக்கை அல்லாதது போலவும்
இருவேறு பாவனைகள்
கடவுளுக்கு எதற்கு?
​கடவுள்
ஒரு கபட வேடதாரி
என்று சொன்னால்,
கோபம் வருகிறது அவளுக்கு.
​பின்பு
அவளே
அவளைத் தேற்றி,
அழுத கண்ணைத் துடைத்துக்கொண்டு,
கறுப்புச் சிலையின்
முன்
தெத்துப்பல் தெரியச் சிரிக்கிறாள்.
​இப்பொழுது கறுப்பினூடே
மினுங்கும் மெல்லிய கோடு
பளிச்சென்று தெரிகிறது.

***

சசி இனியன் – இயற்பெயர் இரா.சசிகலாதேவி. சிதம்பரத்தை சேர்ந்தவர். அரசு ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தில் ஆய்வுகூட நுட்புனர் ஆக பணி புரிகிறார். தொடர்ச்சியாக கவிதைகள் எழுதி வருகிறார். நீலி வனம் அவருடைய கவிதைத் தொகுப்பு. மின்னஞ்சல்: sasiiniyan1978@gmail.com

மா.செல்லதுரை

நிழல் யுத்தம்

​ஆளற்ற அறையின் சுவர்களில்
பழைய சித்திரங்கள் தானாகவே
வர்ணம் பூசிக்கொள்கின்றன.
​கதவடைத்த இதயத்தின் இடுக்கில்
கசியும் வெளிச்சமாய்
துரத்தப்பட்ட முகங்கள் மீண்டு வருகின்றன.
​வறண்ட நதியில் திடீரெனப் பாயும்
கானல் நீரைப் போல
புதைக்கப்பட்ட சொற்கள் உயிர்த்தெழுகின்றன.

​யாராவது ஒரு வழிப்போக்கன்
தன் பாதச்சுவடுகளை இங்கே விட்டுச்செல்லட்டும்
இல்லையேல் இந்த நிசப்தம் என்னைக் கொன்றுவிடும்.
​ஒரு வீணான அரட்டையோ
அர்த்தமற்ற சிரிப்போ இப்போது தேவை
இந்த மௌனம் ஒரு பெரும் வலை.
​இருளின் ஆழத்தில் ஒரு பழைய
வாசனை வீசத் தொடங்குகிறது
அது நான் தொலைத்த வசந்தத்தின் எச்சம்.

​தூசி படிந்த கண்ணாடிக்குள்
இப்போது தெரிவது என் பிம்பமல்ல
நான் எரிக்க நினைத்த கடந்த காலத்தின் சாம்பல்.
​ஒவ்வொரு வினாடியும் ஒரு யுகமாய் விரிய
தனிமை என்னைத் தின்னத் தொடங்குகிறது.

யாராவது ஒரு சிறு கல்லை எறியுங்கள்
இந்த அசைவற்ற குளம் அலைபாயட்டும்.
​நிசப்தம் என்பது வெறும் காலியிடம் அல்ல
அது நாம் ஒளித்து வைத்த ரகசியங்களின் ஊர்வலம்.

---

பாதுகாப்பான ஒரு மதிய இடைவேளை

​அவர் தனது காபியைக் கலக்குகிறார்
சர்க்கரை கரைகிறது
அவர் தனது புகையிலையைப் பற்றவைக்கிறார்
சாம்பல் உதிர்கிறது.
​பக்கத்தில் யாரோ அழுகிறார்கள்
ஒருவர் சத்தமாகச் சிரிக்கிறார்
இன்னொருவர் காதலைச் சொல்லத் துடிக்கிறார்

அவர் மட்டும் ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை பார்க்கிறார்
தனது சட்டைப் பொத்தான்களைச் சரி செய்தபடி.
​அவருக்குத் தெரியும்
ஒரு புன்னகை என்பது உதட்டில் விழும் கீறல்
ஒரு அழுகை என்பது சட்டையில் விழும் கறை
அன்பு என்பது மாத இறுதியில் வரும்
கட்ட முடியாத தவணைப் போலத் தொந்தரவானது.

​ஒவ்வொரு முறையும் யாரிடமாவது பேசும்போதும்
தன் இருப்பிலிருந்து ஒரு துண்டு காணாமல் போவதை
அவர் தன் கையில் இருக்கும் கடிகாரத்தில் பார்க்கிறார்
தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள
அவர் ஒரு செய்தித்தாள் கொண்டு முகம் மறைக்கிறார்.

யார் மீதும் அக்கறை இல்லை
யார் மீதும் வெறுப்பு இல்லை
அவர் ஒரு கல்பதுமை அல்ல
அவர் வெறும் ஒரு கோப்பு
அடுக்கி வைக்கப்பட்ட அலமாரியில்
தூசி படிந்தபடி…
மிகவும் பத்திரமாக இருக்கிறார்!

---

நிழல் மனிதர்களின் விருந்து

​வெற்று ஆசனங்களின் மௌனத்தில்
இல்லாதவர்களின் இருப்பைத் துழாவுகிறேன்.
நிரப்பப்படாத ஒரு பீங்கான் கிண்ணம்
என் விரல்களுக்கு இடையே சூடேறுகிறது.

​எஞ்சிய கறைகள் படிந்த சுவடுகள்
யாரோ விட்டுச் சென்ற ரகசியங்களின் சாட்சிகள்.
நிறம் மாறிய அந்த விளிம்புகளில்
இன்னும் ஒரு சிரிப்போ அல்லது பெருமூச்சோ
உறைந்து கிடக்கக் கூடும்.

​காற்று மட்டும் அமர்ந்திருக்கும் நாற்காலிகளில்
பழைய உரையாடல்களின் வாசனை வீசுகிறது.

துடைக்க மறுக்கும் கரங்கள்
மறதியின் தூசியை விலக்கி வைக்கின்றன.
​பரிமாறப்பட்ட திரவத்தின் ஆவி
காற்றில் ஒரு ஓவியத்தைத் தீட்டுகிறது.
என் பார்வையின் எல்லையில்
இன்னும் இரண்டு ஜோடிக் கண்கள்
மின்னுவதாய் ஒரு பிரமை.

​கூட்ட நெரிசலில் தொலைத்ததை
இந்த வெற்றிடங்கள் மீட்டுக் கொடுக்கின்றன.
ஒற்றை உயிருக்கான பானம் என்றாலும்
இங்கே பங்கிட்டுக் கொள்ள
மௌனங்கள் காத்திருக்கின்றன.

​ஒளி ஊடுருவும் இந்தச் செறிவில்
தனிமை என்பது வெறுமையல்ல;
அது பல மனிதர்களின் நினைவுகளால்
நெய்யப்பட்ட ஒரு மெல்லிய போர்வை.

​சுவரோரத்து நிழல்கள் அசையும்போது
நானும் அவர்களும் பேசிக்கொள்கிறோம்;
குடிக்கப்படாத கோப்பைகளின் வழியே
வாழ்க்கையின் ருசி இன்னும் கூடுகிறது.
​ஒரு துளி கசப்பும் ஒரு துளி இனிப்பும்
காலத்தின் தட்டில் சரிசமமாய் விழுகின்றன.

நிரம்பியிருப்பதைக் காட்டிலும்
காலியாய்க் கிடக்கும் அந்த இடங்களே
என் இருப்பை முழுமையாக்குகின்றன.
​இப்போது, இந்தத் தருணம்
வெறும் பானம் அருந்தும் பொழுதல்ல;
மறைந்திருக்கும் ஆன்மாக்களோடு
நடத்தப்படும் ஒரு ரகசிய ஊர்வலம்

---

இருப்பின் கசடறியும் கணக்கு

​பழைய விசிறியின் சத்தம்
காற்றைக் கிழித்துச் சுழல்கிறது.
அறையெங்கும் பரவியிருக்கும் புழுக்கம்
உடலின் உப்பு நீரில் தன் பெயரை எழுதுகிறது.

​வெளியே தார்ச் சாலைகள்
உருகும் ஒரு கருப்பு நதியைப் போல
மக்களின் காலணிகளை விழுங்குகின்றன.
எல்லோரும் ஏதோ ஒரு வரிசையில்
தங்கள் முறைக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்.

​காலாவதியான நாட்காட்டியின் தாள்களில்
காலம் தன் நகங்களால் கீறிச் செல்கிறது.
அங்கே பதிவாகும் ஒவ்வொரு குறியீடும்
நிறைவேறாத ஆசைகளின் சாட்சியம்.

​சீலையின் ஓரத்தில் வழியும் வேர்வை
தொண்டைக்குள் இறங்கும் மலிவான சாராயத்தை விட
அதிகக் காரமாக இருக்கிறது.

வாழ்க்கை ஒரு மருத்துவர் போல
புதிய நோய்களைப் புன்னகையோடு அறிமுகப்படுத்துகிறது.

​கூட்ட நெரிசலில் உரசும் தோள்கள்
அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்வதில்லை;
அவை தங்களின் தனிமையைப் பாதுகாக்கும்
தற்காப்புச் சுவர்களாய் இருக்கின்றன.

​குடிநீர் குழாயில் சொட்டும் ஒவ்வொரு துளியும்
வற்றிப்போன ஏரியின் நினைவை
வெறுமையால் நிரப்புகிறது.

நேற்றைய சண்டையின் காயங்கள்
இன்றைய வெயிலில் செந்நிறமாக மின்னுகின்றன.

​சாலையோரச் சுவர்களில்
ஒட்டப்பட்டிருக்கும் பழைய விளம்பரங்கள்
கிழிந்து தொங்கும் தோல் போல
இந்த நகரத்தின் முதுமையைச் சொல்கின்றன.

​யாரோ எறிந்துவிட்டுப் போன
சிகரெட் துண்டின் கடைசிப் புகையில்
ஒரு சாம்ராஜ்யமே எரிந்து சாம்பலாகிறது.
இங்கே எஞ்சியிருப்பது
தசைக்குள் ஊடுருவும் இந்தத் தகிப்பும்
காலியான பாக்கெட்டுகளின் அமைதியும் தான்.

​குப்பைத் தொட்டியின் ஓரம் அமர்ந்து
உலகை ஏளனமாகப் பார்க்கும் ஒருவன்
எந்தப் பதிவேட்டிலும் தன் பெயரைக் கோருவதில்லை.
ஏனெனில், அவன் இப்போது
முழுமையான அநாமதேயத்தின் சுவையைத்
தன் நாவின் நுனியில் உணர்கிறான்.

​இருப்பிற்கும் இறப்பிற்கும் இடையே
நீளும் இந்தப் பெரும் வெப்பத்தில்
யாரும் யாரையும் மன்னிப்பதில்லை.
வெறும் எச்சிலால் நனைக்கப்பட்ட
ஒரு காகிதத்தைப் போல
இந்த வாழ்க்கை மெல்லக் கிழிந்து கொண்டிருக்கிறது.
​பார்வையில் துளிர்க்கும் இந்தக் கசப்பு
உண்மையைச் சொல்வதற்கு
மிகவும் வசதியாக இருக்கிறது.
இங்கே வருகைப் பதிவேடுகள் இல்லை;
வெறும் மிச்சங்கள் மட்டுமே உள்ளன.

---

திறக்கப்படாத பேழை

​காலத்தின் புழுதி படிந்த சாளரத்தின் வழியே
வெறுமையின் நிழல்கள் மட்டும்
உறவாடிக் கொண்டிருந்தன;
நானோ ஒரு சிறு துவாரத்தின் வழியே
பரிச்சயமான வானத்தைப் பார்த்தபடி
ஒரே திசையில் அமர்ந்திருந்தேன்.

​நிகழ்வுகளின் சத்தம் கேட்காத செவிகளில்
மௌனம் ஒரு பழைய ராகத்தைப் பாடிக்கொண்டிருக்க,
என் கவனத்தின் எல்லைக்கு அப்பால்
எத்தனையோ மாற்றங்கள்
தடயமின்றி நிகழ்ந்து முடிந்தன.

​இன்று தற்செயலாகத் திரும்பிய கணத்தில்
திறக்கப்படாத ஒரு பழைய பேழையிலிருந்து
பீறிட்டெழும் பேரொளி ஒன்று
இருளின் தடித்த திரையைக் கிழித்தது;

அந்தத் ஒளிப்பிழம்பு என் இதயத்தின்
ஆழமான அறைகளை அதிரச் செய்தது.

​இத்தனை காலமும் என்னருகிலேயே
மறைந்திருந்த அந்த ரகசியம்
இப்போதுதான் என்னைத் தொடுகிறது;
பயன்படுத்தப்படாத திறவுகோல்களும்
வாசிக்கப்படாத காவியங்களும்
இன்னும் எத்தனையோ மூலைகளில்
துயில்கொண்டிருக்கின்றன.
​விழித்திருக்கும் கண்களுக்கு மத்தியிலும்
நாம் குருடாகவே வாழ்ந்துவிடுகிறோம்;

கையெட்டும் தூரத்தில் காத்திருக்கும்
முழுமையை அடையாளம் காணாமல்
வெறும் நிழலோடு மல்லுக்கட்டித் தீர்கிறது
தனிமையின் நீளமான நாட்கள்.

***

மா.செல்லதுரை – புதுக்கோட்டையைச் சேர்ந்தவர். கடந்த 25 ஆண்டுகளாகத் தனியார் மருத்துவமனை ஒன்றில் மக்கள் நலன் சார்ந்த பணியில் அர்ப்பணிப்புடன் ஈடுபட்டு வருகிறார். வாழ்வியலின் எதார்த்தங்களையும், மனித உறவுகளின் நுட்பங்களையும் மிக நெருக்கத்திலிருந்து கவனிக்கும் வாய்ப்பை எனது பணி எனக்கு வழங்கியுள்ளது. புதுக்கோட்டை தமிழ்ச் சங்கத்தின் உறுப்பினராகச் செயல்பட்டு இலக்கிய நிகழ்வுகளில் தொடர்ச்சியாகப் பங்காற்றி வருகிறார். மின்னஞ்சல்: chellathuraimariappan@gmail.com

ஆர்.கே.ஜி

அல்பினிஸ்ட் – Alpinist

அமெரிக்காவின் சிகரமான கேப்பிடாலின் பாறைகள்
என் உடலின் அங்கமாக மாறியிருந்தன.

அந்த உயரத்தில்
உருவங்கள் இல்லை.

என் கண் முன்
உருவங்கள் மசிந்து
வண்ணங்களாக மாறத் தொடங்கியிருந்தது.

பச்சைக் குளமாக
கூர்மையானப் பைன் மரங்களின் தொகுப்புகள் மட்டும்.

வானிலிருக்கும் தேவர்களுக்கு
வண்ணங்கள் மட்டுமே கிடைப்பதால்
அவர்களால்
உலகை
ஓரளவிற்குத் தான் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

அந்த உயரத்தில்
நான் சிறுநீர் கழித்தாலும்
எச்சில் உமிழ்ந்தாலும்
யாரும் கேட்கப் போவதில்லை.

ஏனோ
அந்தப் பாறைகளை முத்தமிடவேத் தோன்றியது.

அத்தனை உயரத்தில் நிற்கும் பொழுது
இனம் புரியாத ஒரு தனிமை மனதைக் கவ்வுகிறது

வாழ்வை
இத்தனை நாள் இல்லாத
உக்கிரத்துடன்
கொண்டாட்டத்துடன்
தரிசித்தபடி நிற்கிறேன்.

நான் பொதுவாக மிகைப்படுத்துவதை விரும்ப மாட்டேன்.
இருந்தும்
என்னால் இதை தீர்க்கமாக உணர முடிகிறது.

இந்த கணத்தில்
என்னைப் போன்ற மலையேறிகள்
மாட்டர்ஹார்ன் – மாண்ட் பிளாங்க் – எல்ப்ரஸ் என
உலகெங்கும் உள்ள மலை சிகரங்களில்
ஊர்ந்து கொண்டிருப்பார்கள்.

இந்த உலகில்
மனிதனின் மகத்தானப் பயணம் எதுவும்
தனியாக நிகழ்வதில்லை.

---

இணைய மனிதர்கள்

திரையில்
நாங்கள் இருவரும் ஒவ்வொரு பக்கமாக நின்றோம்.

அவன் பெயர்
எனக்கு சரியாகத் தெரியவில்லை
மன்னிக்கவும், அவர் பெயர்.
வயது
ஐம்பதைத் தொட்டிருக்க வேண்டும்.
வயதைக் கடந்த நரை.

என்னைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அவர் சிரித்தார்.
காரணம் நான் அவரது மகளின் வயதை ஒத்திருக்க வேண்டும்.
நானும்
மெலிதாகச் சிரித்தேன்

நாகரிகம் சொல்லித் தந்த வணக்கங்களை
முழு மனதுடன் ஒதுக்கி வைத்தோம்.

எந்த எதிர்ப்பார்ப்பும் இன்றி
அவர் பாடத் தொடங்கினார்.
நெற்றியில் திருநீறு. பளீர் சட்டை.
இவ்வளவு சீர்மை இருந்தும்
ஏனோ அவருக்கு கரடானக் குரல் தான் வாய்த்திருந்தது.

பதிவுக்கு முன்
கபீரின் பாடல்களில் ஏதாவது ஒன்றைப் பாடுவது என
இருவருமே உற்சாகத்துடன் தீர்மானித்தோம்.

அந்த மனிதர்
கண்களை மூடியபடி
‘பாணி மே மீன் பியாஸி
மோஹி சுன் சுன் ஆவே ஹாசி’
எனக்கு விருப்பமான
அந்தப் பாடலின் முதல் வரிகளுடன் தொடங்கினார்.

கபீர் சொல்கிறார்
‘தண்ணீரில் மீன்கள் தாகமாக இருக்கின்றன
அதைக் கேட்க கேட்க
எனக்கு சிரிப்பு தான் வருகிறது’

அவர் சரணத்தை முடிக்க
நானும் இயன்ற வரை
பாட்டின் பொருளையும் இசையையும் கெடுக்காமல்
தெரிந்த ஹிந்தியில் பாட்டைத் தொடர்ந்தேன்.

பல வருடங்கள் கழித்து பாடுவதால்
என் குரலைக் கேட்க
எனக்கே சிரிப்பாக இருந்தது.

இருவரும் சிறிது காலம் கபீரின் உலகில் சஞ்சரித்து விட்டு
எங்களுக்கு வாய்யக்கப்பட்ட
அற்ப உலகங்களுக்குள் நுழைந்தோம்.

நான்
என் உடலை
இரவுகளில் மிருகமாக புசித்துக்
கொண்டிருந்த அந்த கோரத்திடமிருந்து
முறையாக விடுதலையாகி
ஒரு வாரம் ஆகிறது.

இப்பொழுது
பெற்றோர்களின் துணையின்றி
தனியாக வாழ்கிறேன்.

இணையத்தில் தோன்றிய அந்த மனிதர்
சென்ற மாதம் தான்
சாலை விபத்தில்
தன் மகளை இழந்திருக்கிறார்.
வாகனம் எரிந்து
நான்காம் நிலைத் தீக்காயங்களுடன்.
இருவருக்கும் பொதுவான நண்பர் ஒருவனின் மூலம் இதை அறிந்து கொண்டேன்.

என்னை
அவர் மகளாகக் கொண்டாடத் தேவையில்லை
அந்த அசிங்கமெல்லாம் நிகழத் தேவையில்லை.

நான் விரும்புவது
அந்த மனிதனுக்கு
அவர் மகளின் நினைவு போய்,
என் நினைவும் போய்,
அந்தப் பாடலின் உணர்வு மட்டுமே
எஞ்ச வேண்டும்.

---

ஷெனாய்

அங்கிருந்த அனைவரும்
அவனது ஒவ்வொரு அசைவையும்
உன்னிப்பாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அவனுடைய உடலில்
இத்தனை நாள் மறைந்து கிடந்த காயங்கள் அனைத்தும்
ஒவ்வொன்றாக
தங்களை அறிமுகம் செய்து கொள்ளத் தொடங்கின.

சில வருடங்களுக்கு முன்
சுமார் நாற்பது வயதில்
இசையின் மீது பெரும் பித்து கொண்டு
அவன் தனது நீண்ட பயணத்தைத் தொடங்கினான்.

ரிஷிகேஷ் – கங்கையின் ஆரவாரம்
கார்வார் – அரேபியக் கடலின் கூச்சல்
குமுளி – பூச்சிகளின் இரைச்சல்
சிதம்பரம் – காண்டாமணியின் அதிர்வு
அமிர்தசரஸ் – மந்திர முணுமுணுப்பு
மஸூரி –மலைக் கூம்பை மேகங்கள் தொட்டுச் செல்லும் அரவம்
புஷ்கர் – அசையும் மணலின் ஒலி

‘இந்தியா’ என்னும்
பிரம்மாண்ட ஒலிச் சித்திரத்தை
அவன் தரிசிக்கத் தொடங்கினான்.

இந்த நீண்டப் பயணத்தில்தான்
அவனுக்கு அந்த இசைக் கலைஞன் அறிமுகமானான்.
காசியில்
கங்கையை தரிசித்தபடி
அவ்வப்போது சுருட்டைப் புகைத்துக் கொண்டு
எளிய ஒரு குல்லாயை அணிந்தபடி
செனாய் வாசித்துக் கொண்டிருந்த
அந்த வயோதிகனைத்தான்
தனது ஆதர்சக் கலைஞனாகக் கொண்டாடத் தொடங்கினான்.

ஒருமுறை
மழைக்காலம் முடிந்த பின்
‘பாலாஜி காட்’ என்னும் படித்துறையில்
அமர்ந்து கொண்டு
நள்ளிரவின் அமைதியில்
கங்கையின் மேற்பரப்பில்
தேவர்களின் நட்சத்திரங்களும் மனிதர்களின் தீபங்களும்
ஒன்றாய் மின்னிக் கொண்டிருந்த வேளையில்
அந்த வயோதிகன்
செனாயில் மீட்டிய மால்கவுன்ஸ் ராகத்தை
அவன் அருகிருந்து கேட்க நேர்ந்தது.

அக்கணம் அவன் அடைந்த அனுபவத்தை
இப்போது
அவன் முன்னால் நின்று கொண்டிருக்கும் அனைவரிடமும்
நூறு முறையாவது பகிர்ந்திருப்பான்.

அந்த நம்பிக்கையைக் கொண்டு
அவனுக்கு மிகவும் நெருக்கமான அக்கலைஞனின் இசையை
மருத்துவமனையில்
அவனது காதருகே ஒலிக்கச் செய்தார்கள்.
நிச்சயமாக
பைரவியில் விழித்துக் கொண்டுவிடுவான்
என நம்பினார்கள்.
அவனும் நம்பினான்.

‘உஸ்தாத் பிஸ்மில்லா கான்’ என்னும்
அந்த உன்னதத்தை
தனது உயிர்த்தெழுதலால்
மெய்ப்பிக்க வேண்டும் என விரும்பினான்.

உடலின் ஏதாவது ஒரு பாகத்தை அசைத்து
தனது நம்பிக்கையை
தனது விசுவாசத்தை
அவர்களிடம் கடத்த வேண்டும் என நினைத்தான்.

அவன் விரும்பியது போல
அவனது கைகள் அசையவில்லை.
கால்கள் பனைமரத் துண்டுகளாகின.
கண்களை அவனால் சிறிதும் திறக்க இயலவில்லை.

எரிச்சலுடன்
அந்த இசையின் உன்னதத்தை
அவர்களிடம் மெய்ப்பிக்க முடியாமல்
இறந்து போனான்.

இசையின் சார்பாக
அவன் மீண்டும் எழாதிருக்க
பெரிய கல் ஒன்றை
அவனைப் புதைத்த இடத்தின் மேல் நட்டார்கள்.

---

கூப்பர்

இன்று
சாதாரணமாகத் தான்
என் மாலை நடையைத் தொடங்கினேன்.

சூரியன் அர்த்தநாரியாய்
மேகம் ஒரு பாகமாக நின்றான்.

என் முன்னால்
மெலிதான இளவேனில் காற்று
பாதி துளிர்த்திருந்தக் கிளைகளை
வருடிச் சென்றது.

அங்குமிங்கும்
ஒன்றிண்டு வாகனங்கள்
சிதறிக் கிடக்கும்
நெகிழிக் குப்பைகள்.

இதற்கெல்லாம் சிறிதும் சம்மந்தம் இல்லாமல்
தெருவின் ஓரத்தில்
ஒரு கூப்பர் பருந்து
தனது கால்களின் அடியில்
எதையோ ஒன்றை மறைத்தபடி நின்றது.

கண்கள் அசையாமல்
தனது உடலின் மொத்த இடையையும்
கால்களின் அடியில் குவித்து
தன்னை விட அளவில் சிறிய
ஒரு பறவையின் மேல்
அழுந்தி நிற்கும்
அந்தப் பருந்தின் தோரணையைப் பார்க்க
ஏனோ
பதுமாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் ஞானியின் தோற்றம் தான்
மனதில் எழுந்தது.

பருந்து
அந்தச் சிறியப் பறவையின் கழுத்தைக் கொத்தி
அதன் இறகுகளை ஒவ்வொன்றாகப் பிய்க்கத் தொடங்கியது.

உயிர்
அந்த சிறியப் பறவையின் மீது
பசையாக ஒட்டிக் கிடந்தது.

பருந்தின் மீது ஒரு கல்லை எறிய வேண்டும்.
உடன் வந்திருந்த தோழியிடம் என் விருப்பத்தை தெரிவித்தேன்.

“யார் எதை எப்படி சாப்பிட்டாலும்
அதை நாம் தடுக்கக் கூடாது”

உண்மை தான்
இன்னும் சில காலம் கழித்து
ஒரு பறவை
என் மீது ஆசனமிட்டு
என்னை உண்ண வரும்.
அப்பொழுது
அதை நான் தடுக்கப் போவதில்லை.

---

ஒரு முறையாவது கொண்டாடிவிடுவோம்

வரிக்குதிரை
ஒட்டகம்
நீர்யானை
மான்
வரையாடு
எருமை
காட்டுப்பன்றி

இவர்களையே
சமீபகாலமாக சிந்தித்து கொண்டிருக்கிறேன்

நீங்கள் நினைப்பது போல
நமக்கு சொல்லித் தந்தது போல
இவர்கள் அஃறிணை அல்ல
உயர்திணை

காரணம்
இவர்கள்
எந்த ஆதரவும் இல்லாதபோதும்
போராடுகிறார்கள்

தலைவர்கள் என்று
யாரும் ஏற்றுக்கொள்ளாத போதிலும்
போராடுகிறார்கள்

மறுநாள்
தாங்கள் கொல்லப்படலாம் என்று தெரிந்திருந்தும்
போராடுகிறார்கள்

இந்தப் போராட்டம்
அவ்வளவு மகத்துவம் வாய்ந்ததல்ல
என்று தெரிந்திருந்தும்
போராடுகிறார்கள்

உண்மையில்
இவர்கள் தான் களத்தில் இருப்பவர்கள்.
இவர்கள் தான் போர்வீரர்கள்.

ஏதோ ஒரு மிருகம்
அவர்களை விழுங்குவதற்கு முன்
நாம்
ஒரு முறையாவது
அவர்களை கொண்டாடிவிடுவோம்.

***

ஆர். கே. ஜி – இயற்பெயர் ராம் கார்த்திக் கணேசன். 2013 ஆம் ஆண்டு கனடாவின் கனகார்டியா பல்கலைக்கழகத்தில், இயந்திர பொறியியல் துறையில், முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவர். தற்பொழுது டொரோண்டோவில் உற்பத்தி நிறுவனம் ஒன்றில் பணியாற்றி வருகிறார். தமிழ் நவீன இலக்கியக் குரல்களுள் ஒன்றான இவரின் நாவல்கள், ‘பாடுவான் நகரம்’ மற்றும் ‘அகம்’, யாவரும் பதிப்பகத்தின் வெளியீடாக வந்துள்ளன. இவர் மொழிபெயர்த்த ‘கிருஷ்ணர்கள்’, கறுப்பினக் கவிஞர்களின் கவிதை தொகுப்பு, 2026ல் வெளியாகத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. மின்னஞ்சல்: ramkarthiksgm@gmail.com

கணேஷ் பாபு

மாடியில் இருந்து கீழே வந்துகொண்டிருந்தபோதே கிருஷ்ணமூர்த்தி மாமாவின் குரல் கேட்டது. ஒருகணம் படிகளில் கால் தடுமாறியது. நிலை மீண்டபின் யோசித்தேன். கீழே செல்லத் தயக்கமாக இருந்தது. ஆனாலும் வேறு வழியில்லை. நான் வீட்டில் இருக்கும் தகவல் இந்நேரம் அவருக்குச் சொல்லப்பட்டிருக்கும். சிறிது நேரத்தில் அவரே மாடிக்கு என்னைப் பார்க்க வரக்கூடும். அதற்கு முன் நானே அவரைச் சந்தித்துவிடுவது உரையாடலின் நீளத்தைக் குறைப்பதற்கு உதவக்கூடும். வரவேற்பறை சோபாவில் சாய்ந்தமர்ந்து அப்பாவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தவர், என்னைப் பார்த்ததும் வழக்கமான அதிகார தோரணையில் பேசத் துவங்கினார். 

“வாடா, காலேஜ் லீவு போல? ஒரு ஃபோன் போட்டிருந்தா நேத்தே வந்திருப்பேன்ல?”. நல்லவேளை என்னுடைய நேற்று இவரிடம் இருந்து காப்பாற்றப்பட்டுவிட்டது. நேற்றுக்கு இருந்த அதிர்ஷ்டம், இன்றுக்கு இல்லை. இவரிடம் மாட்டிக்கொண்டது. அவருக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று விழித்துக்கொண்டிருந்தபோதே அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டார், “அலமாரில எதுக்குடா இத்தனக் கதப் பொஸ்தகங்கள வச்சிருக்கிற? சும்மா எடத்த அடைச்சுக்குட்டு இருக்கே, இதுக்குப் பதிலா பார்க்குறதுக்கு லட்சணமா ஏதாவது ஒரு பொருள வைக்கலாம்ல?”, என்றார். 

“இதெல்லாம் நவீன இலக்கியச் சிறுகதைகள் மாமா. நாவல்களும் இருக்கு” என்றேன்.

“அதெல்லாம் கிடக்கட்டும்டா, இதுனால என்ன லாபம்?”, என்றார்.

அவரிடம் நான் கோபப்படுவதில்லை. அவர் ஒரு பழுத்த லௌகீகவாதி. வெற்றிகரமான வியாபாரி. லௌகீக லாபங்களுக்கப்பால் அவர் எதையும் பொருட்படுத்துவதில்லை. அவருக்குத் தெரிந்த காகிதம் என்பது, ரூபாய் நோட்டுத்தான். புத்தகங்கள் குறித்தும் வாசிப்பு குறித்தும் என்ன சொன்னாலும் அவரால் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்கிறபோது எதற்காக அவருக்கு விளக்கம் கொடுத்து வீணாக நம் சக்தியை விரயமாக்கவேண்டும்? ஆகையால், அவருக்குப் புரியும் வகையில் அவருடைய அலைவரிசையிலேயே பேசி அவரைக் கடந்துசென்றுவிட வேண்டும் என்று நினைத்தேன். நான் சொன்னேன், “மாமா, ஒரு பேச்சுக்கு இந்த அலமாரி முழுக்க புத்தகங்களுக்குப் பதிலாக கட்டுக் கட்டாக பணம் இருக்குன்னு வைச்சுக்குவோம், அப்ப நீங்க என்ன சொல்வீங்க?” 

அதைக் கேட்டதும் அவர் விழி விரிந்தது. “அப்படியும் இருக்குமாடா? அவ்வளவு பணம் வச்சிருக்கியா? இருந்தா எனக்கும் கொஞ்சம் கொடுடா” என்றார்.

சரிதான், அவ்வளவுதானா நீங்கள்? என்று நினைத்துக் கொண்டேன். “மாமா, ஒரு பேச்சுக்கு பணம்னு சொன்னேன். உடனே உங்களுக்கு எவ்வளவு சபலம் தட்டிருச்சு பாத்தீங்களா?. ஒருவகையில் நான் சொன்னது உண்மைதான் மாமா. நீங்க இந்த அலமாரில பாக்குற புஸ்தகங்கள் எல்லாமே உங்க கண்ணுக்கு வெறும் தாளாத் தெரியலாம். என் கண்ணுக்கு எல்லாமே பொற்காசுகள் உள்ள புதையலு மாமா, தலைமுறைக்கும் நீடிக்கக்கூடிய செல்வம்” என்றேன். 

இப்போதும் நான் சொன்னது அவருக்குப் புரியவில்லை. “சரிதான் போடா, உன் கண்ணுக்கு இதெல்லாம் புதையலாத் தெரியுதுன்னா உன் கண்ணத்தான் செக் பண்ணனும்”, என்றார்.

“செக் பண்ண வேண்டியது என் கண்ணையல்ல. உங்க மனசத்தான்” என்று சொல்ல நினைத்தேன். மரியாதை கருதி சொல்லவில்லை. உடனே, அவர் என்னைப் பேச்சில் வென்று விட்டதான பாவனையில், புன்னகையுடன் சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்தார். “பாட புஸ்தகத்தப் படிக்காம, இதெல்லாம் என்ன நேர விரயம்? இதப் படிக்கிற நேரத்துல போட்டித் தேர்வுகளுக்கான புஸ்தகங்களப் படிச்சா வாழ்க்கைல முன்னேறலாம்ல” என்றார். என் அப்பா அவருக்கு ஏற்ற பதிலைச் சொன்னார், “இங்க உக்காந்து இட்லியும் வடகறியும் திங்கற நேரத்துல உன் கடையில உக்காந்து வியாபாரம் பாத்தா, கூட நாலு காசு பாக்கலாம்ல மூர்த்தி” என்றார். வழுக்கி விழுகாததான பாவனையில் மாமா சொன்னார், “உண்மதான் மாமா, ஆனா, விடிஞ்சதிலிருந்து இருட்டற வரைக்கும் கல்லாவுலயே உக்காந்திருக்கேன். வருஷக்கணக்கா இப்படியே இருந்தா ஒரு மிஷின் மாதிரி ஆயிருவேன். அதனால்தான், ஒரு ஆசுவாசத்துக்கு இப்படி அக்கா வீட்டுக்கு வந்துர்றது” என்றார். 

அப்பா சொன்னார், “அவனுக்கும் அப்படித்தாண்டா. பாடத்தையே படிச்சுட்டு இருந்தா அவனுக்கும் தான் ஒரு மிஷின் மாதிரி ஆயிடறதா நினைக்கிறான். அதனால இப்படிப்பட்ட புஸ்தகங்களப் படிச்சுட்டு ஆசுவாசம் தேடிக்கிறான். உனக்கு என் வீடு எப்படியோ அப்படித்தான் இவனுக்கு இந்த அலமாரியில இருக்குற புஸ்தகங்கள்”.

“மனுசன எந்திரமாகிறதுல இருந்து காப்பாத்தக்கூடிய எந்த விஷயமும் நல்ல விஷயம்தான மாமா”, என்றேன்.

“என்னமோ சொல்றீங்க” என்றவாறு இது சம்பந்தமான பேச்சை நீடிக்க விரும்பாமல், வியாபார விஷயங்களை அப்பாவிடம் பேச ஆரம்பித்தார் மாமா. அந்தச் சிறிய இடைவெளியில் அவரிடம் இருந்து தப்பித்து வெளியே வந்தேன். 

ஆனால், மீண்டும் அன்றைய மாலையே அவரிடம் மாட்டிக்கொள்ள நேர்ந்தது. ஊரின் முக்கியமானதும் அழகியதுமானதொரு சிவன் கோயிலுக்குச் சென்றிருந்தேன். மாலை வேளையில் வானிலிருந்து பொன்மயமான சூரியப் பிரபைகள் கோயில் கோபுரத்தின்மீது பொழிந்து கொண்டிருந்தன. சிற்பங்கள் யாவும் பொன்னொளியில் குளித்துக் கொண்டிருந்தன. சிற்பங்களையெல்லாம் ஒவ்வொன்றாக விழிவிரித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், என் முதுகில் பலமாக ஒரு அடி விழுந்தது. திரும்பிப் பார்த்தால், கிருஷ்ணமூர்த்தி மாமா சிரித்துக்கொண்டிருந்தார். “ரொம்ப நேரமா, உன்னப் பார்த்துட்டிருக்கேன். கோயிலுக்கு வந்தமா, நேரா கருவறைக்குப் போய் சாமியப் பாத்தமா, வந்தமான்னு இல்லாம, இது என்னடா, கோபுரத்த இத்தன நேரம் பாத்துட்டுருக்க” என்றார். 

“நீங்க என்ன மாமா, திடீர்னு கோயில் பக்கம் தலையக் காட்றீங்க” என்றேன்.

“ஜோசியக்காரன் சொல்லிருக்காண்டா, ஒன்பது வாரம் இந்தக் கோயிலுக்கு வந்து விளக்குப் போட்டா வியாபாரம் விருத்தியாகுமாம்ல, அதனாலத்தான் வந்தேன்”, என்றார்

“ஒரு விஷயத்துல இறங்கினா அதுல கண்கூடா ஒரு லாபம் இருந்தாத்தான் இறங்குவீங்க, இல்ல மாமா?” என்றேன்

“ஆமாண்டா, இல்லாட்டி, இந்தக் கோயிலுப் பக்கம் வர்றதுக்கு எனக்கென்ன ஒன்ன மாதிரி கிறுக்கா பிடிச்சுருக்கு?”, என்றார். 

நான் ஒன்றும் சொல்லாமல் சிற்பங்களைப் பார்த்தபடி இருந்தேன். மீண்டும் துவங்கினார், “நான் கேட்டதுக்கு பதிலச் சொல்றா, கோயிலுக்கு வந்தவன் சாமியக் கும்பிடாம, இங்க என்ன சிற்பத்தப் பாத்துட்டிருக்க? என்றார். 

“கோயில் சாமி கும்பிடுறதுக்கு மட்டுமில்ல மாமா. இது ஒரு கலைக்கூடம். நம்ம மரபோட மிகச்சிறந்த கலைச் செல்வங்கள் எல்லாம் கோயில்லதான் இருக்கு. கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க. மூலவர் மட்டும் ஒரு கோயிலுக்குப் போதும்னா, கர்ப்பக் கிரகம் மட்டும் போதுமே. எதுக்காக வேலை மெனக்கிட்டு கோயிலுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும், இத்தன ஆயிரம் சிற்பங்கள செதுக்கி வச்சுருக்காங்க? கோயில், பக்திக்கானது மட்டுமில்ல, கலை ரசனைய வளர்க்கக் கூடிய பயிற்சி மையமும் கூட. பக்தனா மட்டும் இருக்காத, கலை ரசிகனாவும் இருன்னு ஒவ்வொரு கோயிலும் நம்மகிட்ட சொல்லிகிட்டே இருக்கு. நம்ம முன்னோர்கள் பெரும் கலை ரசிகர்களாத்தான் இருந்திருங்காங்க. இந்த வெற்று வாழ்க்கைய நகர்த்துறதுக்கு கலை உதவி செய்யும். கலை எந்தத் துயரத்துல இருந்தும் நம்மளக் காப்பாத்தும்னு இந்தச் சிற்பங்கள் மூலமா நமக்கு நம்ம மூதாதைகள் சொல்லிட்டே இருக்கிறாங்க மாமா, நாமதான் செவிட்டுப் பிண்டங்களாப் போயிட்டோம் “,என்றேன். 

“நீ சொல்ற மாதிரியே இருக்கட்டும்டா. இந்தச் சிற்பங்களையெல்லாம் ஒவ்வொன்ணாப் பார்த்து முடிக்கிறதுக்கு ரொம்ப நேரம் ஆகுமேடா”, என்றார்.

“ஆகட்டும் மாமா, ஒரு முழு நாள் கூட போதாதுதான். அதனால என்ன. சினிமாவுக்கும் சீரியல் பாக்குறத்துக்கும் ஒரு நாள்ல பல மணி நேரம் செலவிடுறோம்ல, ஒரு கோயில பாக்குறதுக்கு ஏன் சில மணி நேரத்தையாவது செலவழிக்கக் கூடாது”, என்று கேட்டேன்.

தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தவர், “நீ விடிய விடிய இந்தக் கோயிலப் பாத்துட்டே இரு ராஜா, எனக்கு வேலை இருக்கு”, என்று கிளம்பினார். 

“தயவுசெய்து சீக்கிரம் கிளம்புங்க”, என்று நானும் மனதிற்குள்ளாகவே சொல்லிக் கொண்டேன். அவரிடம் இருந்து என்னைக் காப்பாற்றியதற்காக, கோயில் கோபுரத்தை நோக்கி ஒரு கும்பிடு போட்டேன். 

இளங்கோ கிருஷ்ணனின் இந்தக் கவிதை தான் நினைவுக்கு வந்தது. 

இந்த மதியத்தின் மேல்

ஒரு நூலாம்படை போல்

படர்ந்திருக்கிறது அன்றாடத்தின் புராதனத் துரு

பல்லூழி காலமாய்

அமர்ந்திருப்பதைப் போன்ற பாவனையில்

ஒரே திக்கை வெறிக்கிறது நாய் ஒன்று

பழைய பொருட்களை வாங்குபவன்

சைக்கிளில் என் வீதிக்கு வர

நான் இந்தப் பூமியைத் தூக்கித் தருகிறேன்

பட்டாணி கூட பெறாது இந்த மசுரு

எனக் கையில் திணித்துவிட்டு நகர்கிறான்

கிரீச் கிரீச் என வண்டி சப்தமிட

• இளங்கோ கிருஷ்ணன்

கிருஷ்ணமூர்த்தி மாமாவும் இந்தப் கவிதையில் வரும் பழையப் பொருள் வாங்குபவனும் ஒன்றுதான். இப்படிப்பட்ட மனிதர்களைப் பெருவாரியாகக் கொண்டதுதான் இந்த உலகம். பூமி உருண்டையையே கையில் கொடுத்தாலும் கிலோ என்ன விலை என்று கேட்பவர்கள். இவர்களுக்கெல்லாம் அன்றாடத்தைக் கடந்த, லௌகீக லாப நட்டங்களைக் கடந்ததொரு உலகம் உள்ளது என்று காண்பிப்பதற்காகத்தான் கோயிலைக் கட்டியவர்கள் சிற்பங்களை கோபுரங்களில் வடித்திருக்கிறார்கள். இவர்கள் அதை ஒருபோதும் பார்க்காமல் போனாலும்கூட இவர்களது தலைக்கு மேல் வானுயரத்தில் அவை என்றென்றும் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கும். 

***

கணேஷ்பாபு – தேனி மாவட்டம் சின்னமனூரைச் சேர்ந்தவர். தற்போது பணி நிமித்தம் சிங்கப்பூரில் வசிக்கிறார். இவரது முதல் நூலாக “வெயிலின் கூட்டாளிகள்” எனும் சிறுகதைத் தொகுதி யாவரும் பப்ளிஷர்ஸ் வெளியீடாக வந்துள்ளது.மின்னஞ்சல்: ganeshmodec@gmail.com